Saat 8'i 21 geçiyor.
Bu gece Hall of Fame'in özel yayını var.
Noel'in en büyük hitlerini çalıyoruz.
Noel kartlarımız burada duruyor.
Annem Noel kartlarıyla gurur duyardı.
Noel'de duygusal olmak gerekir.
Her yıl fotoğraf ve bülten olurdu.
Bu 1974.
Annem yazmış: "John, 12 yaşında.
Bu sonbahar oyun odamızda partiler verdi.
Hepsi çok başarılı geçti.
Saçına ve kıyafetine çok dikkat ediyor."
Evet, bu bendim işte.
Ama bu 1987 Noeliydi
ve eve Noel için son gidişimdi.
Annem yazmış: "John Manhattan'da yaşıyor
ama çoğu zaman Avrupa'da.
Onu fotoğraflarda görüyoruz ama üzülüyoruz
çünkü aileyle tüm bağlarını kopardı."
Ertesi yıl,
"John'dan hâlâ haber yok, dergiler dışında.
Ama onu seviyor ve dua ediyoruz."
Bu ise hiç görmediğim bir karttı
çünkü o sırada ailemle görüşmüyordum.
Geri dönmüşlerdi.
Şunda şöyle yazıyor,
"Çünkü ben senin annenim."
28 yaşına gireceksin ve yıllardır seni görmedik.
Mükemmel ebeveynler değildik
ama seni sevdiğimizi biliyorsun.
Seni tekrar görmeden ölmek istemiyoruz."
Tanrım.
SEVGİLİ JOHN
1990'da Vanity Fair yazısı çıkınca,
bir çıkış danışmanı bulduk,
müdahale planlamak için.
Ağabeyim Rory arayıp dedi ki,
"Newport'ta erkek erkeğe hafta sonu yapalım."
Normalde yapacağım bir şey değildi.
Ama Rory hep yanımda olmuştu,
o yüzden güvendim.
Danışmanlar açıklamıştı,
yanlış müdahale kişiyi uzaklaştırır diye.
Tek şansın vardır.
İlk gün yelken yaptık, Nantucket'taki gibi.
Ertesi gün kahvaltıdaydık,
bir anda üç adam geldi.
"Ne oluyor lan?" diye düşündüm.
John'a dedik ki, "Senin için endişeliyiz.
Bu danışmanlar yardım etmek için burada."
Bir anda görüşüm daraldı
ve dünya küçüldü.
Kıstırılmış bir hayvan gibi hissettim.
Otele dönüp 12 saat konuştuk.
İyi ilerlediğimizi düşündük.
Herkes uyudu,
sabah devam edecektik.
Saat 4 gibi uyandırıldık.
John yoktu.
Havaalanına koştuk
ve köşede saklanıyordu,
uçuşu bekliyordu.
Bu kez üstüne gittik.
"Bu senin hayatın. Bu da ailen.
O grubu bırakmalısın."
Sonra uçağa çağırdılar.
Yine "Gitme" dedik.
GİDEN UÇUŞLAR UNITED AIRLINES
İhanet hissi çok yoğundu, dönüp gittim.
Birbirlerine bakıp dediler ki,
"Onu bir daha göremeyeceğiz."
Eminim böyle olmasını istememişlerdi.
WBAB, Frederick von Mierers'la.
Kısa ara verelim, Frederick'in sesi dinlensin.
Sesim biraz kötü, çok çalıştım.
Hiç konuşma. Sesini dinlendirmelisin.
-Seninle konuşuyordum. -Biliyorum.
Kimse tüm hikâyeyi bilmiyordu
ama Frederick zayıflamış ve kilo veriyordu.
"İç kulak enfeksiyonu geri döndü," diyorduk.
"Yeniden güçsüzleşti."
Gece terliyordu. Durumu kötüydü.
Bir şeylerin yanlış olduğunu düşündüm.
Bir sürü partneri olduğunu biliyordum.
Bu onun olayıydı.
"HIV testi yaptıralım," dedim.
Ben negatiftim
ama o pozitifi kabul etmedi.
Çok korkmuştum.
Ama bunu dünyaya anlatmalı mıydım?
Hayır. Anlatmadım.
Her şeyi gizledik.
Ama Frederick hâlâ ilişki yaşamak istiyordu.
HIV pozitif başkalarıyla birlikte olmaya
devam ediyor muydu?
Sanırım evet ama görmedim.
Bir yandan da "Bu delilik" diyordum.
Korkuyordum
ama yüzleşmem gerektiğini düşündüm.
"Frederick, sonuna kadar yanındayım," dedim.
"Ama söyle bana. Gerçekten iyi misin?"
Bu onu çok kızdırdı.
Sonra kafama tabakla vurdu.
Yüzüme vuruyordu, burnum kanıyordu.
"Salak orospu! Defol git buradan!"
Belki beni kandırıyordur diye düşündüm.
Sonuna dek yanında kalacağıma söz verdim.
Paul Hinton.
Frederick'in çok hasta olduğunu bilen tek kişiydim.
Ona yardım etmem gerekmez miydi?
Ama gözlerinde bir şey vardı.
İnsan gibi değildi. Frederick de değildi.
Paul'un kafasını kırmamasına şaşırdım.
Paul karakola gitti
ama işi büyütmek istemedi
çünkü kötü sonuçlanmasından korkuyordu.
Korkum şuydu: Frederick, gitmemi kullanabilirdi.
Ya hepimizi suçlarsa?
Sonuçta ben de bir şeyler yapmıştım.
Nakit taşıdım, değerli taşları gizliden sattım.
750 bin dolarlık satış.
Açık konuşalım.
Dondurucuda yarım kilo psilosibin mantar vardı mesela.
Biri konuşursa mahvolursun.
Ama ayrılırken, "Sessiz kalacağım," dedim.
Ayrılmak çok zordu
çünkü hep kendimden şüphe ettim.
Sonunda orduya katıldım. ABD Ordusu'na girdim.
25 yaşındaydım ve toparlanmalıydım.
O sıralarda
Frederick'in bedeni hızla çökmeye başladı.
Bağışıklık sistemi dayanamıyordu.
Frederick iyice hastalanınca
"Kuzey Carolina'ya gitse iyi olur," dedim.
"Toparlanır, her şey düzelir."
LAKE LURE KUZEY CAROLINA
Frederick'i New York'tan Lake Lure'a ben götürdüm.
Sürekli yataktaydı.
Yatmaktan yaraları çıkınca onu çevirmeye başladık.
AIDS'ten öldüğünü bilmiyorduk. Staf enfeksiyonu sanıyorduk.
Hiçbirimize söylemedi.
Durumu kötüleşmeye devam edince
esas bakımını gruptan biri üstlendi.
David Seaman adlı biri.
Bugün konuğumuz Dr. David Seaman.
Kayropraktiğin amacı vücudu dengelemektir.
David gruba katıldığında kayropraktördü.
Frederick'in fiziksel sorunları başlamıştı
ve David onu tedavi ediyordu.
Sonra grubun kayropraktörü oldu.
Hepimizi ara sıra tedavi ederdi.
Ama ona hiç güvenmedim.
Frederick geçmiş yaşamda
David'in onun kafasını kestiğini söylerdi
ve bu hayatta karmasını ödüyordu.
Siz de başka gezegenden mi geldiniz?
Ya da başka bir güneş sisteminden?
-Evet. -Evet mi?
Ama önemli olan bu değil.
Frederick kötüleştikçe iktidar savaşı başladı.
David güç kazanmaya çalışıyordu. Bir de Fritz vardı.
ESKİ ETERNAL VALUES ÜYESİ
Fritz üst düzey bir yöneticiydi
Alman televizyonunun New York ofisinde.
Freddie'yle yaşıttı ve ikinci adamdı.
Ortamı yönetir,
adeta başkan yardımcısı gibi davranırdı.
Ve...
Evet.
-Ara mı? -Evet, zamana ihtiyacım var.
Kahretsin.
Reno, Nevada'daydım.
GQ çekimindeyken telefon geldi.
Frederick ölmek üzereydi
ve geri dönüp
veda etmem gerekiyordu.
Ölmek üzere olduğunu inkâr ediyordum.
Fritz ve David kontrolü ele aldı.
Frederick yaşayan bir iskeletti artık.
Ona bakmak bile zordu.
Bana küçük bir şişe verdiler.
Su olduğunu söylediler.
"Zorlanıyor," dediler.
"Gerekince birkaç damla ver.
Susuz kalmasın."
Ama sonra David Seaman,
ona verdiğimiz şeyin
morfin benzeri bir şey olduğunu söyledi
ve ölümü hızlandırdığını anlattı.
Ama o zaman bunu bilmiyorduk.
Şişelerde zehir varmış
ve aslında ona zehir veriyormuşuz,
dudaklarını ıslattığımızı sanarken.
Sonra mutfakta oturuyorduk.
Fritz içeri girdi. Yüzü çok ciddiydi.
"Frederick öldü," dedi.
Donup kaldım.
Ne düşüneceğimi bilmiyordum. İnanamadım.
ÖĞLE BOYLAMI
Kendi efemerisinde
Frederick tarihleri işaretlemişti.
28 Ocak-9 Şubat 1990 arasını işaretledi
ve "Ömrün Sonu" yazdı.
Ve 4 Şubat'ta öldü.
Tam o döneme denk geldi. Artık siz yorumlayın.
Bu Dünya'nın sadece bir geçiş noktası olduğunu anlayın.
Öldükçe yavaşça bir sonraki titreşim düzeyine geçersiniz.
Gittiğiniz yerler,
ve bu çok önemli, hayatınıza göre belirlenir.
Bu yüzden birçok insan ölmeden önce
tüm hayatını gözlerinin önünden geçerken görür.
Frederick'le bilinci açıkken son konuşmanızı hatırlıyor musun?
Ona onu sevdiğimi söyledim.
Hatırladığım son şey bu.
Tepkisini hatırlıyor musun?
Gülümsedi. O sırada konuşamıyordu.
Sonradan öğrendik ki Frederick öldüğünde,
David Seaman ve Fritz Diekmann odadaymış.
David, Fritz'in Frederick'in hayatına son vermek için
yüzüne yastık bastırdığını söyledi.
Fritz'le yüzleştiğimizde bunu kabul etti.
Ama aramızda bunun bir çeşit
merhamet ölümü olduğu konuşuluyordu.
Fritz'in bunu yapmak istemediği belli oluyordu.
Onun için kolay değildi.
Hatta ona biraz acıdım.
Hanımlar beyler, düşünecek çok şey var.
Yükselmiş üstatlar, uzaylılar ve dirilen varlıklar.
Eternal Values'ın bir başka yayınıyla iyi geceler.
Frederick öldükten birkaç saat sonra,
Fritz, ikili üçlü duranların
yanına gelirdi.
Gülmeye çalışıyorduk
ve Frederick'le güzel günleri hatırlıyorduk.
"Bunu yapmayın. Frederick öldü, devam etmeliyiz."
Bu konuda çok sert ve soğuktu.
Sanki Frederick gitmişti ve o hayat tamamen bitmişti.
İlk başta David, Frederick'i yaktırmak istedi,
ama önce otopsi yapılması gerekiyordu.
Ve sözde o zaman
AIDS taşıdığı ortaya çıktı.
AIDS olduğu ortaya çıkınca,
merhamet ölümü meselesi konuşulacak
bir şey değildi.
Bu yüzden grup içinde bir sır haline geldi.
Hepimiz biliyorduk
ama bunu açıkça söyleyemezdin.
BİR "UZAYLI" ÖLDÜ
YUPPİE SEKS GURUSUNUN "GİZEMLİ" ÖLÜMÜ
Ondan sonra Eternal Values'ı tamamen yeniden kurmamız gerekti.
İşte o noktada Fritz yönetimi aldı.
Ama Freddie'nin zekâsı ve karizması onda yoktu.
Altı ay içinde,
grubun geri kalanı ona karşı çıkmaya başladı.
Bir çeşit isyan çıktı.
New York'a geri döndük
ve onu dairesine kilitleyip çıkmasına izin vermediler.
Bu iki üç gün sürdü.
Ona gitmesi gerektiğini söylediler
ve Eternal Values'ın varlıklarını
üzerinden devretmesini sağlayıp gönderdiler.
Ve bu kırılmayla grup bölündü.
Bazıları Fritz'in, bazıları bizim tarafın yanında oldu.
Ben de geçici olarak
bir iki aylığına liderlik yaptım.
"Hadi şimdi ne yapacağız?"
Ama Eternal Values'ta
lider konumunu korumak için
başkalarını ezip onlarla yüzleşmeye hazır olmalıydın.
Ve neyse ki ben öyle biri değilim.
Bu yüzden hızla düşürüldüm.
O noktada grup hakkında ne düşünüyordun?
İşler bayağı boka sarmıştı.
Önceki haline benziyor muydu?
Bence hayır.
Bazı kişiler vardı,
hiç ruhsal gelişimle ilgilenmiyorlardı.
Sadece kendi tatminleri için oradaydılar.
İçimde bir şey dedi ki,
"Bu yanlış. Gitmen lazım."
Ama gruptan ayrıldığımı söyleyince,
beni sandalyeye bağlayıp bir buçuk gün sorguladılar.
"Frederick bunu istemezdi. Yolundan sapıyorsun."
Bunca zaman uyanık mıydın?
Hiç uyuduğumu hatırlamıyorum.
Ama Frederick'in mücevherlerini aldığımı düşündüler.
Bu yüzden kapıdan çıkmadan önce,
beni iç çamaşırlarıma kadar soydular
ve elimde kıyafet çantasıyla öyle çıkardılar.
Gruptan böyle ayrıldım.
O sırada Savcılık Ofisi
bunu soruşturup mahkemeye taşımaya çalışıyordu.
Frederick milyon dolarlık bir mücevher ağının ortasındaydı.
Ama bana, para izi olsa da,
Frederick öldüğü için
mahkemeye taşıyabileceklerini düşündükleri davanın
artık yeterli olmadığı söylendi ve dosya kapandı.
Ama Frederick ölünce,
grubun ivmesini kaybedeceğini düşünmüştüm.
Her şey bitecekti.
Ama bu kadar uzun sürmesi beni çok şaşırttı.
1994 4 YIL SONRA
...nasıl sonuçlanacağını.
Onu takip et.
Yürü. Pozisyonuna dön ve başla.
Frederick öldükten sonra,
ekibin çoğu Kuzey Carolina'ya taşındı.
Freddie gitti. Fritz de gitti.
Kimsenin uzaylılarla iletişimi yok,
yaklaşan kıyametten nasıl sağ çıkacağımızı bulmalıyız,
bunu nasıl yapacağız?
Bu, bulunduğum yerdeki antetli kağıda yazılmıştı,
Londra'da.
Frederick bize defalarca
hayatınızda daha önce yapılmamış bir şey
yapma şansınız var, dedi.
Bunun tam ne olduğunu hiçbirimiz bilmiyoruz,
ama bunu bizim başarmamız gerektiğini biliyoruz,
birlikte kalarak, birlikte çalışarak ve birbirimize sahip çıkarak.
"Gelecekte hayatta kalmanın tek gerçek yolu komün yaşam olacak.
Freddie bunun ne kadar önemli olduğunu söylerdi.
"Bu yüzden biz özgür bireyleriz,
ortak bir amaç için birleşiyoruz: kendini gerçekleştirme."
Kuzey Carolina'da herkes göl evinde yaşıyordu.
Altı kadar oda vardı ama her odada iki tek kişilik yatak vardı.
Hiç mahremiyet yoktu.
Ama o kadar uzun süredir komün hayatı yaşıyorduk ki,
bu artık bize garip gelmiyordu.
Yaşam şeklimiz buydu.
Kuzey Carolina'da
hayat çok daha sıradandı.
Ama Frederick hayattayken, tüm deliliğe rağmen,
hep ruhani bir amaç hissi vardı.
Her şeyi koşulsuz sev
ve Tanrı'nın Dünya'daki yüce kokteyline katıl.
Frederick hep o uhrevi müzikleri açardı.
New York'tan çıkıp bir vahaya geçmiş gibi olurdun.
Ama Kuzey Carolina'da bir sabahı hatırlıyorum,
David bir müzikçalar ve "Mandolin Rain" şarkısını aldı.
Yemin ederim o lanet şarkıyı bir hafta boyunca döndürdü.
"Şu lanet şarkıyı kapatır mısın artık?" diyorduk.
Sonra yine başlıyordu: "Listen to the mandolin rain..."
Havası çok farklıydı.
Çekirdek grup on kişiye düşmüştü.
Orada hiç kadın yoktu.
Farklı olduğumuzu ve tuhaf inançlarımız olduğunu biliyorduk.
Dr. David Seaman.
Kendimizi Eternal Values olarak tanıtmamaya karar verdik
çünkü o isim lekelenmişti.
Bu da bizim için yeni bir dönemi başlattı.
Bir inşaat şirketi kuracaklardı
ki normal görünsünler.
BAT CAVE TOPLUM GÖZETİMİ GÖNÜLLÜLERİ
O zamanlar Lotus Group diye bir ofisleri vardı.
Çok profesyonel ve kibarlardı.
"Millet sizin uzaylı olduğunuzu söylüyor," dedim.
Yani hadi ama.
Bana korkutucu ya da tehlikeli gelmemişlerdi.
Bize yerel halk
"Boncuklu eşcinsel yıldız gözlemcileri" diyordu,
bu yüzden bazı erkeklerin sevgilisi olması
iyi fikir sayıldı.
Çocuklardan biri Meg'leydi.
Aramızda anında bir çekim oldu. Yani resmen bam diye.
Delicesine âşıktım.
Onlar hakkında ne söylersen söyle,
inanmazdım.
Gerçekten inanmazdım.
Kuzey Carolina'daydım.
Buraya gelmem neredeyse tesadüftü,
burada iş buldum.
Bir yıl kadar sonra tanıdık yüzler görmeye başladım.
Ama bu deneyimin ardından bilinçli olarak iyileşmeye çalışıyordum
ve onlar hakkında bir şey bilmemek hoşuma gidiyordu.
Sonra sanat çevresinden bir kadının
Lotus Group'a katıldığını öğrendim.
Bir gün Elissa ofisime geldi
ve dedi ki: "Bu adamları New York'tan tanıyorum.
Onlarla iş yaptım.
Bu insanların kim olduğunu biliyor musun?
Göründükleri gibi değiller.
Onlardan uzak dur. Hiç bulaşma."
Ona bakıp sadece "Dikkatli ol," dedim.
Sözümü kesti. Bunu duymak istemedi.
Onları övmeni istiyordu.
O zamanlar ben sadece,
sanırım bunu küçük yer dedikodusu sayıyordum
ve geçiyordum.
Bana göre hepimiz arkadaştık. Birlikte çalışıyorduk.
Aile gibiydik.
Hâlâ tam zamanlı modellik yapıyor ve çok seyahat ediyordum.
E! kanalı erkek modellerle ilgili
özel bölüm hazırlarken,
Kuzey Carolina'ya gelip yaşadığım hayatı
görmelerini önerdim.
Hadi içeri gelin. Burası Lotus Group.
Ofisimiz Kuzey Carolina'da.
Basında yer alıyor, ona özel bölüm çekiliyor diye düşündük.
Bu grup için iyi reklam olabilirdi.
E!'yi izliyorsunuz, eğlencenin adresi.
Bunu hep yapmak istemiştim.
Genel talimat şuydu: "Tuhaf davranmayın."
Ama her şey kurgu ve sahteydi.
Lotus Group'ta çalışmanın en güzel yanı,
her gün güzel Blair tarafından karşılanmanız.
Resepsiyonist olması için bir kadın tutmuşlardı.
Grupla alakası yoktu.
Hoyt'un o çekimden önce Blair'le birkaç saniye bile
konuştuğunu sanmıyorum.
Buradaki tüm telefonlara o bakıyor.
Çok tatlı bir kadın.
Sonra tuhaf bir akşam yemeği oldu.
Üstelik takım elbise giymişim.
Hoyt'a bakıp şöyle düşündüm:
"En son ne zaman masada yemek yedik?"
Dünyanın en çok kazanan erkek modeli olduğu söyleniyor,
ama sektörde yaklaşık on yıl geçirse de,
başarı Hoyt Richards'ın başını döndürmemiş.
E! programı.
Son halini yayında gördük.
Hoyt çalışmadığında,
Kuzey Carolina dağlarının huzurunda oluyor.
E! her şeyi Hoyt'a çevirdi.
Hoyt ayrıca bir inşaat şirketi yönetiyor.
Şirketleri vardı, arkadaşlarını işe alıyordu.
Bu grupta gerginlik yarattı.
İyi o zaman, sizi daha fazla tutmayız.
Ama bu işlerin uzmanı Dave.
Çünkü mütevazı kalmalıydın.
Egosu şişmeye başladı.
O grubun içinde,
hep diken üstündeydim.
Daha da sorunlu bir aileye dönüştük.
Kıyameti bekleyen bir aile gibi.
Burası prodüksiyon ofisimiz.
Frederick hayattayken,
beni biraz şımartıyordu.
Bu da bazılarında
öfke biriktirdi.
İşin ironik yanı, hâlâ her şeyi o finanse ediyordu.
Sürekli seyahatteydi. Bir hafta Karayipler'de,
sonraki hafta İsveç'te, sonra Los Angeles'ta.
Seyahatteyken bazı dostluklar ve ilişkiler kuruyordum.
Grubun dışında bağlar kuruyordum.
LA'de Donna diye biriyle tanıştım.
Güzel bir esmerdi, çok etkilenmiştim.
Görüşmeye başladık ama çok düzensizdi.
Çok seyahat ediyordum,
onu bazen iki ayda bir görüyordum.
Ama ona karşı gerçek duygularım vardı.
Yıllarca kötülenen şeylerin, romantik aşkın
o kadar da kötü olmadığını fark ettim.
Gerçekten yanımda olduğunu ve beni önemsediğini
hissediyordum.
Donna'yla ilişkim kalbimi açmaya başladı,
hem de hiç beklemediğim şekilde.
Ama bunu gizlice yaptım. Gruptan kimsenin haberi yoktu.
1999 yılında,
manyetik kutuplar kayacak ve insanlık yok olacak.
1999'da grup küçülüyordu.
Kalan üyeler içinse,
hayatta kalmak için birbirlerine bağımlıydılar.
İşte burada.
Yazdığım notlardan bazıları.
"Operasyon: Güvenli Bölge"
Bu konu çok konuşuluyordu.
Frederick sonrası kutup kayması konuşuluyordu.
Nüfusun yüzde 0,1'i kurtulacak.
Plan böyle başladı.
Hadi yukarı çıkalım da
işin mutfağını göstereyim.
Yemek stoklamamız gerekiyordu ve dış dünyadan bağımsız yaşamalıydık.
-Gizli sığınak. -Aşağıda küçük bir sığınak mı var?
-Evet. -Bomba düşünce kaçacak yerimiz var.
Büyük bir felaket olacağına inanıyorlardı.
Dünyayı değiştirecek büyük bir felaket.
Lake Lure'un da güvenli yerlerden biri olduğuna.
Dağda mağaralı bir arazileri vardı.
Herkes oraya gidecekti.
KRİZ DURUMU GERİ DÖNÜŞ YOK
Nasıl olacaktı? Zamanlama doğru muydu?
Sonra konu silahlara kaydı.
ORTALIK KARIŞACAK
Silah kullanmayı öğrendik.
Pompalım ve 45'liğim vardı.
Amaç stok yapmak ve geleceğe hazırlanmaktı.
SIĞINAK HAZIRLA SAVAŞARAK ÖL
İş hızla buna dönüştü.
THOMPSON MARKET MARKET VE IZGARA SALONU
Bayağı cephanelikleri vardı.
Depoları hayatta kalma malzemeleriyle doluydu.
Dünya normale dönene kadar güvende kalmak için.
Sonra herkesi kurtaracaklardı.
Grupta kalan tek kız bendim.
Bir gece sevgilim beni karşısına aldı.
"Hepimiz birlikte yaşayacağız.
Bu daha adil olur.
Diğer erkeklerle birlikte olsan
kiminle olurdun?" dedi.
Şoke olmuştum, midem bulandı.
"Dalga geçiyor olmalısın" dedim.
Kimsenin adını vermedim. O da sinirlenmeye başladı.
"Hayır, bunu asla düşünmem" dedim.
Sonlara doğru, Kadınlara ihtiyacımız olduğunu düşündük.
Dünyayı yeniden nüfuslandırıp aydın varlıklar yetiştirmek için.
Kötü bir bilimkurgu gibiydi.
Milenyum yaklaşırken,
büyük dünya değişimleri olacağına inanıyorduk.
Dev dalgalar, kasırgalar gibi.
Altın ve gümüş almaya başlamıştık.
Çünkü tek gerçek para onlar olacaktı.
Ben Londra'ya işe gidiyorum ve düşünüyorum ki,
"Ekonomiler çökmüyor."
"Ne dev dalga var ne deprem."
Her şey saçma geliyordu
ama eleştirel düşüncem geri dönmeye başlamıştı.
İşte o zaman gruba şunu söylemeye başladım:
Burada fanus içinde yaşıyorsunuz.
Size söylüyorum, hiçbir şey olmuyor.
Bunun için üstüme geldiler.
Daha kötüsü olmaz sanmıştım.
"Bu arada biriyle görüşüyorum" dedim.
Ortalık karıştı.
"Biriyle mi görüşüyorsun?"
"Hemen ayrılmalısın" dediler.
"Bencillik yapıyorsun, ona haksızlık bu."
"Ne yapıyorsun?"
Kızı kullanan biri gibi gösterdiler.
Neyin içinde olduğunu bilmiyor.
Sonra Donna'ya dedim ki,
"İlişki istiyordum ama vazgeçtim."
Çok sert ve acımasızdı.
Ona böyle davranmak
içime sinmedi.
Sonra şu dönem başladı:
"Hoyt'u kendinden kurtarmalıyız.
Aklını kaçırıyor. Dışarıda yaşayamaz."
"Onu Kuzey Carolina'ya geri getirmeliyiz."
"Gözümüzün önünde tutmalıyız."
Ona en angarya işleri yaptırıyorlardı, güya alçakgönüllülük öğrensin diye.
İlk yatan ben olmalıydım.
Kimsenin yapmak istemediği işleri yapıyordum.
"Bize gel" diye aradılar.
John'un başı büyük beladaydı.
Mutfağa girdim, John orada oturuyordu.
Boynu bükük şekilde masada oturuyordu.
Kafası tamamen kazınmıştı.
Bildiğin kel olmuştu.
"Başına ne oldu?" dedim.
"Anlat Meg'e ne olduğunu" dediler.
Çocuklar bana taşınmam gerektiğini söyledi, Kuzey Carolina'ya gidip
kariyerimi bırakacaktım.
İçten içe hazır olmadığımı biliyordum.
"Aklın kaçmasın diye, buradan gitmeyi bile
düşünmeyesin diye,
kafanı kazıyacağız, modellik yapamayacaksın."
Aynaya bakıp
şunu düşünüyordum:
"Saçım olsa şu an Milano'da ya da Paris'te olurdum.
Claudia Schiffer ya da Cindy Crawford'la.
Günde 25 bin kazanırdım."
Demek manevi biri değilim, çünkü orada olmayı isterdim.
Bana "kel ev kadını" diyorlardı.
Suçu kendimde görüyordum.
Biraz onlar gibi olsam
bunları yaşamazdım diyordum.
Ama kusurlu olduğumu düşünüyordum.
Beni bırakmayacaklarını hissediyordum.
Asla beklentilerini karşılayamayacağımı
düşündüm, istedikleri kişi olamayacaktım.
Sonunda şunu dedim: "Artık dayanamıyorum."
Kaçış planı yaptım.
Havaalanına gidip kaçtım.
New York'a dönüp eşyalarımı topluyordum.
Gitmeden önce bir gece kalacaktım.
Sonra kapıda belirdiler.
Biri kapıda oturuyordu,
gece kaçmayayım diye.
Pencere yanında yatıp atlamayı düşündüm.
Ama yapmadım.
Beni geri götürdüler.
Üç dört hafta daha dayandım.
"Bu kez yakalanmayacağım."
"Asla." dedim.
4 Temmuz haftasıydı.
4 TEMMUZ 1999
Giderken bir mektup bıraktım.
Gittiğimi anlamaları için.
"Resmen ayrıldım.
Hakkımda söylediğiniz her şey doğru.
Umutsuz ve bencilim. En tembeliniz benim.
Hayatımı boşa harcadım.
Kalan ömrümü çöplerle geçirmeyi hak ediyorum.
David, hep derdin ki:
'Her şey çökerken insanların gerçek yüzü çıkar.'
Ödeyeceğim bedeli düşünmek bile korkunç.
Frederick'e ihanet yetmezmiş gibi
Şimdi size de ihanet ettim.
Hayatımdaki tek gerçek dost sizdiniz.
Beni bir daha görmeyeceksiniz.
İmza: Gerzek."
GERZEK
Taksi ayarlamıştım.
Sabah 2.30'a.
Herkes uyur sanıyordum.
İki Alman kurdu vardı. Sessizce ilerlemem gerekiyordu.
Köpekleri sakin tutarak.
Çakıllı bir yol vardı.
Ormanın içinden aşağı doğru uzanıyordu.
Artık duyulmadığımı hissedince
deliler gibi kaçtım.
Ve gittim.
Evet, o sefer bir daha dönmedim.
Çocuklardan birine, "John nerede?" diye sordum.
"Ortada yoktu. New York'a mı döndü?"
O da "Evet, gitti." dedi.
John hakkında konuşmam ve soru sormam yasaktı.
Ayrıldım, Kaliforniya'ya gittim. Aramıza mesafe koydum.
Yaklaşık 3.000 dolarım vardı ama nereye gideceğimi bilmiyordum.
Hoyt beni aramıştı. Durumunun kötü olduğunu söyledi.
Gerçekten kötü durumdaydı.
Çok yıpranmıştı.
Kafası tamamen boşalmıştı.
Ahlaken ve ruhen tamamen dümdüz olmuştu.
Resmen zombiydi.
Ben de, "Bak," dedim.
"Burada kalabilirsin.
Ne yapacağını bulana kadar."
"Faturaları düşünmeden bende kalabilirsin."
Fabio aşırı sadıktır.
Bir kez dostuysan, ömür boyu dostusun.
Bunu içgüdüsel mi anladı, bilmiyorum.
Yoksa kariyeriyle mi meşguldü, bilmiyorum.
Ama o sırada mesele etmedi.
Sanki hiçbir şey yokmuş gibi.
"Gel, kal burada. Hadi spora gidelim."
"Hiç soru yok."
Kafamı neden kazıttığımı bile sormadı.
Uydurma bir modellik işi hikâyesi anlattım.
Hoyt çok başarılı bir modeldi.
Bir anda parasız kaldı.
Bu insanlar pirana gibiydi. Onu beş parasız bıraktılar.
Fabio'nun yanında olmak
Bana toparlanıp düşünme alanı verdi.
Duygularımı işlemeye başladım.
Hâlâ dönmeyi düşünüyordum.
Hoyt bu konuda çok dürüsttü.
Bir gün yüzleşeceğini biliyordum.
Hayat sonunda tokadı yapıştırıyor.
Ve anlıyorsun ki, "kandırılmışım."
Ona, "İnsanlar genelde hayatta şunu yapar," dedim.
"Hep başkalarını suçlarlar.
Hayat iki kişilik danstır."
İçine çekildi.
Ama çıkıp "hata yaptım" diyebildi.
"Peki şimdi ne yapacağım?"
Yaklaşık bir yıl sonra bir arkadaşla buluştum.
Beverly Hills'te bir restoranda.
Görevli beni tanıyıp "Hoyt Richards mısın?" dedi.
"Evet," dedim. "Dar'ın arkadaşıyım," dedi.
Ne diyeceğimi bilemedim.
"Dar'a LA'de yalnız yaşadığımı söyle," dedim.
"Umarım mesajı alır," dedim içimden.
"Ne demek istediğimi anlar."
Üç hafta sonra telefon geldi.
Numarayı tanımıyordum. "Hoyter, benim Dar."
"Dar!" dedim.
"Terapistimden arıyorum," dedi.
"Terapistim seni aramamı söyledi."
Sonunda buluşunca ona dedim ki,
"Kuzey Carolina defteri kapandı."
Ayrılmadan hemen önce olanları anlattım.
Barda eğleniyordum.
Ama arabaya binince...
"Alarmlar çaldı."
Arabada dolu saldırı tüfeği vardı. Durmadık.
Göl evine gidip park ettik.
Arabadan fırladım. Adam destek çağırmış.
Arkadan üstüme atladılar.
Eyalet polisi, şerifler, her yerde siren vardı.
Çocuklar bağırıyordu.
"Adını söyleme! Adını söyleme!"
"Bilgi vermek zorunda değilsin."
RUTHERFORD İLÇE HAPİSHANESİ
Kefaletle çıkınca
Bazı evraklar doldurduk. Ne olduğunu bile bilmiyordum.
Milislerin kullandığı evraklardandı.
Ruby Ridge'deki adamın da doldurduğu türden.
"Üzerimizde gücünüz yok. Biz egemen insanlarız."
Ama bütün eyaleti kızdırdık.
Avukatlara ve dedektiflere
hükümet karşıtı terörist sayıldığımız söylendi.
Bundan sonra uyandım ve "Siktir et," dedim.
Ailemi aradım. Çıkış yolum buydu.
Bunu yaparken ödüm kopuyordu.
Dar'la ev arkadaşı olduk.
İlk altı ayı olanları çözmeye çalışarak geçirdik.
Eternal Values'ta olanları çözüyorduk.
"Hatırlıyor musun, şu olduğunda..."
"Sence orada ne oluyordu? Tuhaf değil miydi?"
"Bu neydi yani?"
Gerçekte ne olduğunu parça parça çözmeye başladık.
Frederick'in sözlerini yeniden düşünmeye başladık.
Dediğimiz gibi
ve yine vurguluyoruz, bu yayınlar bilgi içindir.
Tarikatları korkuyla değil,
bilgiyle önlemek için.
Korku, suçluluk ve hurafe yerine.
Tarikatlar korku ve suçlulukla durmaz.
Ancak evrensel bilgiyle durur.
Size secde ettiren herkes
dünyadaki en karanlık güçlerin aracıdır.
Yıllardır, "Bu bir tarikat," diyorlardı.
"Sence öyle olma ihtimali var mıydı?"
Bir dakika boyunca Hoyt'u duyamadım bile.
Tarikatlara karşıyım.
Kimse bana tarikatta olduğumu söylemesin.
"Tarikatları biliyor musun?" dedim. "Hayır," dedi.
"Ben de bilmiyorum. Tarikat değildi bence.
Biraz araştırayım."
En çok satan kitap Tarikat Zihin Kontrolü'yle Mücadele'ydi.
Zihin kontrolü gerçektir.
Zeki insanlar da aldatılabilir.
Eski Moonie üyesi Steve Hassan.
Korkunç şeyler yapmaya şartlandırılmıştı.
"Kesin tarikatmış," dedim.
Kitabı aldım.
İlk 60-70 sayfa nasıl şartlandırıldığını anlatıyordu.
İsmi değiştirsen aynı hikâye.
Sonra resmen benim hikâyem oldu.
Hayatımın dönüm noktasıydı.
Buna oksijen gibi ihtiyacım vardı.
Acı verse de buna ihtiyacım vardı.
Kuzey Carolina'yı birkaç kez aradım.
"Hepiniz tarikattasınız. Beyniniz yıkanmış."
Kimsenin dinlemeyeceğini biliyordum.
Ama çok iyi hissettirdi.
John bana ulaşıp, "Meg, bu bir tarikat," dedi.
"Hep tarikattı."
Erkek arkadaşım sürekli,
"Tarikat değil..." deyip duruyordu.
Bana her türlü hakareti etti.
Bir de bağırıyordu.
Ben de histerik haldeydim.
Titriyordum. "Buradan çıkabilir miyim?"
Babamın silahıyla tavana ateş ettim.
Yapar yapmaz "Ne yaptım ben?" dedim.
Şok halindeydim.
Meg'le işler kötüleşince,
eşimle biz devreye girdik.
Eternal Values üyelerinin karanlık yüzü ortaya çıktı.
Meg'i açıkça tehdit ediyorlardı.
Dayanamıyordum artık. Çok korkmuştum.
Toparlanıp eve döndüm.
O sırada neredeyse parasızdım.
Ama aklımda hep şuydu:
Bu taşlar benim güvencemdi.
Yaklaşık 200 bin dolar vermiştim.
LOTUS YÜZÜKLÜ İNCİ SAFİR YÜZÜK
Hepsini ekspertize götürdüm.
6-7 taşın toplamı 11 bin dolar ediyordu.
İşte o zaman kandırıldığımı anladım.
Kuzey Carolina'dakiler hâlâ bir evde yaşıyordu.
Parasını benim verdiğim evde.
Finanse ettiğim işleri vardı.
Çok öfkelendim ve dava açtım.
Kalan kişilere dava açacaktım.
Mesele sadece para değildi.
Ne yaptıklarıydı mesele.
Sonu ne olur bilmiyordum.
Avukatım da, "Bu iş..." dedi.
"Gerçek savaşa dönebilir."
Parasını geri almaya takmıştı kafayı.
Çünkü göl evini satmaya çalışıyorlardı.
Her şeyi satıyorlardı.
36 şirketleri vardı. En şüpheli şeylerden biri buydu.
Bir işler döndüğü belliydi.
DEVİRLERİN KARŞILIĞI YOKTU
Üstlerine gittik ve arabuluculuğa gidildi.
John Hoyt bana ulaştı.
"Herkese dava açıyorum. Parayı geri almaya çalışıyorum.
Yardım eder misin?"
Beni yanında istedi
çünkü o zaman muhasebeciydim.
Bunun karşılığında dedi ki,
"Her şey bitince sana 10 bin dolar veririm."
John'la göl evine gittik.
13 yıl sonra ilk kez göl evini görüyordum.
O sırada yaklaşık beş kişilerdi.
Konuşuyorduk.
Düpedüz yalan söylüyorlardı.
Beni en çok rahatsız eden şeyse
2-3 yıl önce
o masanın diğer tarafında
benim de aynısını yapacak olmamdı.
Her şey şaibeliydi çünkü dünya kurallarını umursamıyorduk.
Başka kurallarla yaşıyorduk.
Sonunda şunu dedim:
"Artık bunun parçası olamam."
Ayrılırken kendimi başarısız sanıyordum.
Her şey o mülkteydi. Göl evinde.
Bir milyon dolarla çıkacaklarını sanıyorlardı.
Bu ev ve arazi için.
Ama planları bozuldu.
2002'de
avukatları bizimkine ulaştı.
İşi çözme fırsatı doğdu.
Davayı uzlaşmayla kapattık.
Eternal Values'a ait tüm varlıklar tasfiye edildi.
Böylece Eternal Values bitti.
Bununla yaşayabilirdim.
Sonra o adamlara ne oldu bilmiyorum.
Açıkçası artık umurumda değildi.
Sadece hayatıma devam etmek istedim.
Bence en zor yanı, insanları incitmiş olmam.
Bu yola girince çok kişiyi incittim.
Başkalarının yarasını saramazsın ama içtenlikle uğraştım
ailemle yeniden bağ kurmaya.
Döndüğümde ise
annem kanserle savaşıyordu.
Sadece şunu soracağım...
Annemi hayatının sonunda görememek...
ve o sırada...
Peruk takıyordu
çünkü kemoterapi alıyordu ve...
Çok cesurdu.
Sana ulaşamadık.
Tarikatta olduğunu sadece ben anlamıştım.
John çıkınca
o Noel hepimize katıldı.
İlk kez o zaman
eşimle çocuklarımla tanıştı.
Bu Helen. Bu da Matthew.
John'un eski haline dönmesi zaman aldı.
Bu herkes için zor.
Kimse bundan hemen çıkamaz.
Merhaba, ben John Hoyt.
Şimdi 41 yaşındayım.
Eve dönmekten çok korkuyordum.
Annemin hastalığı ilerleyince
ona ben bakmaya karar verdim.
Garip şekilde buna hazırlanmıştım.
Freddie ölürken yaşadıklarımla.
Tek söylediği beni sevdiğiydi.
Ve anladığıydı.
Tanrı'ya çok şükrediyorum.
Bence farkı dualar yarattı.
Seni eve getiren şeydi.
Onu 12 yıl görmedim.
Şöyle dedi:
"Sanki bir hapisteydin."
Ben de ona söyledim ki,
duaları duyuldu ve gerçekten işe yaradı.
Kendimi çok kötü hissettim.
Çok düğün ve mezuniyet kaçırdım.
Hep çağrıldım.
Ama hepsini hayal kırıklığına uğrattım.
Geri alınmayan zaman bu. Ama...
Annemin hastalığı bana fırsat verdi,
geri döndüğümü
aileme kanıtlamak için.
Şimdi düşününce inanılmaz
geriye dönüp bakmak
16 yaşında
arkadaşlarınla plaja gitmenin
seni tarikata sürüklemesi.
Yazları Nantucket'tayım.
Birçok kişi gelip kalıyor.
Yani, onlar...
İyileşme sürecim kendimi affetmekle ilgiliydi.
Bir de bunun nasıl olduğunu anlamaya çalışmakla.
ve başkalarına
fark edemediğim işaretleri göstermekle.
Hoyt, bunun diğer tarikatlara nasıl benzediğini anlat.
Kimse sana "Bu tarikat" demez.
Bir kandırma taktiği bu.
Eternal Values ve Freddie'yi anlattıkça
insanlar kendi hayatlarından örnek vermeye başladı.
"Bir dakika," diyorlardı.
"Bu, babamla ilişkim gibi"
"annemle, patronumla, koçumla gibi."
16 yaşındaydım, hayatı çözmeye çalışıyordum.
Sevgi ve onay beklediğin kişi
seni istismar edip kontrol ediyor.
Yaptığım binlerce konuşmada
hiç böyle ilişki yaşamamış
birine rastlamadım.
Farkında olmadan insan topluyordum.
Bir sürü insanı
Freddie ve Eternal Values'la
ben tanıştırdım.
Bununla yaşamak zorundayım.
Hoyt'un çağrısını yakın zamanda açtım.
Ve şunu söyleyeyim,
Bir bardak İrlanda viskisi koydum
ve içtim.
Sonra telefonu açtım.
İyi bir konuşmaydı.
Pişman olduğunu söyledi, ben de dedim ki
Bana yapılanlar
beni tanımlamaz.
Tarikata karışmak,
Freddie'nin kurbanı olmak benim hikâyem değil.
2002'DE JACKI, EL CAPITAN'IN NOSE'U TEK BAŞINA TIRMANAN İLK KADIN OLDU
Bu başıma geldi
ama daha iyi hatalar yapmayı ve risk almayı öğrendim.
Kendimi zorlamayı bırakmadım.
Hoyt'la konuşunca ne kadar hassas olduğunu gördüm.
İnsanları bilinçlendirmesini takdir ediyorum.
Maalesef zihin kontrolü, açık olduğunda herkeste işler.
Geldiğini bile anlamazsın.
Tarikat fikri yeni değil.
Siyasi sistemler bunu kullanıyor.
Dini sistemler de kullanıyor.
En ilkel korkularımız kullanılıyor.
Eternal Values'tayken
başka gruplara "Bu kesin tarikat" derdik.
RAHİP JIM JONES TARİKAT LİDERİ
Ama kendimize hiç öyle bakmadık.
Yanımda dört Eternal üyesi var.
Hepsini 16 yaşından beri tanıyorum.
Princeton'dan yeni mezun John Hoyt.
Freddie'yle ilk tanıştığın ana dönmek kolay değil.
Ya da gruptan biriyle konuşup gerçekten
"Evet, kandırıldım" deyip hayatını yeniden kurmak.
Bu adam Brooklynliydi.
Kim olduğu ve yaptığı işler hakkında yalan söyledi.
Yetim olduğunu söyledi
ama annesi 2023'e kadar hayattaydı.
Zavallı Fred, ona haksızlık edildi.
Frederick iyi biriydi, asla dolandırıcı değildi.
Tarikat falan yoktu.
Gerçek bu.
DOROTHEA CARROLL'IN SESİ FREDERICK'İN ANNESİ
İnsanlar John'la tanışınca
ilk dediği şey "Bir tarikattaydım" oluyor.
Eternal Values'da ne hissettiğimi biliyorum.
Bu benim son noktam değildi.
Ruhsal yolculuğumun başlangıcıydı.
Bu yüzden Frederick'in kim olduğuna dair inancımı
ve ondan öğrendiklerimi savunmak istiyorum.
Dürüst olursam, Eternal Values'ı düşününce
ben bile hâlâ buna tarikat diyemiyorum.
Unutmayın ki
Frederick benim arkadaşımdı.
Ondan ayrılıp tek başıma kalınca
çok daha kötü şeyler yaptım.
ETERNAL VALUES'IN ...HAKKINDAKİ GÖRÜŞLERİ
Belki öğretileri sona kadar uygulasaydım
çok şey başarabilirdim.
Kimdir bu
şu an bu programı izleyen kişi?
Freddie buna bayılırdı.
Bayılırdı çünkü bunda yanlış bir şey görmezdi.
Adının hâlâ anılmasına çok sevinirdi.
İnsanlar hâlâ ondan bahsediyor.
Hayatım tam bir pembe dizi.
Bunu düşünüp hayal etseniz
olan her şey bir TV dizisi gibi görünür.
Dışarıdan dinleyen biri
birini yönlendirdiğimi sanırdı.
Eternal Values'ın esas mesajı şudur:
Birbirinizi koşulsuz sevemiyorsanız hepiniz sahtesiniz.
Eternal Values'ta Yahudi, Müslüman, Hristiyan, Budist ve Hindu'yuz.
Birbirimizi sevip birlikte çalışıyoruz.
Size bunu sizin de yapabileceğinizi söylüyoruz.
Bizde olan buydu: tamamen sevgi.
Ve buna inanıyorduk.
Bence Freddie çok yaralı biriydi.
Sevgiyi anladığını sanmıyorum.
Bu yüzden
etrafında çok yıkım yaşandı.
Ama dönüp de "Benim suçum yoktu" diyemem.
"Beynim yıkandı" deyip sorumluluktan kaçamam.
Söylediğim her şeyden
yaptıklarımdan ve ortak olduğum istismarlardan sorumluyum.
Yaşanırken sessiz kaldıklarımdan da.
Çok utanç taşıyorsun.
Utancın panzehirinin
savunmasızlık olduğunu öğrendim.
Bunu göstermenin yoluysa
hikâyeni anlatıp kabullenmek.
Tüm kusurlarıyla anlat.
JOHN ANDREADIS RÖPORTAJI REDDETTİ.
DAVID SEAMAN VE FRITZ DIEKMANN YANIT VERMEDİ.
FREDERICK'İN ÖLÜMÜYLE İLGİLİ SORULARA YANIT VERMEDİLER.
HOYT RICHARDS ŞU AN OYUNCU, YAZAR, YÖNETMEN VE PODCASTÇİ.
HOYT AYRICA TARİKATLARDAN AYRILMA DANIŞMANLIĞI YAPIYOR.
HOYT VE DONNA ŞU ANDA NİŞANLI.
Alt yazı çevirmeni: Merve Gümüşlü TransPerfect Media