Dwadzieścia jeden minut po 8.00.
Zapraszamy na specjalne wydanie niedzielnej Alei Sław
z największymi bożonarodzeniowymi hitami.
Mam tu cały album z kartkami świątecznymi.
Mama była z nich bardzo dumna.
Na Gwiazdkę nie mogło zabraknąć serca.
Co roku robiliśmy rodzinne zdjęcie i załączaliśmy list.
Ten jest z 1974 roku.
"John ma dwanaście lat.
Jesienią urządził w naszym pokoju zabaw kilka udanych przyjęć
dla chłopców i dziewcząt.
Przykłada wielką uwagę do uczesania i ubioru".
Cały ja.
A to rok 1987,
moje ostatnie święta w domu.
Mama pisze: "John mieszka na Manhattanie,
ale większość czasu
spędza w Europie.
Niestety zerwał wszelkie relacje z rodziną.
Rok później:
"Widujemy Johna tylko w czasopismach,
ale nadal go kochamy i się za niego modlimy".
Tej kartki nie widziałem.
Nie utrzymywałem już wtedy kontaktu z rodziną,
więc wróciła do nadawcy.
Tu napisano:
"Bo jestem twoją matką".
"Wkrótce skończysz 28 lat, a my od dawna cię nie widzieliśmy.
Może nie byliśmy idealnymi rodzicami,
ale cię kochaliśmy.
Chcemy cię jeszcze zobaczyć przed śmiercią".
Jezu.
DROGI JOHNIE
W 1990 roku, po publikacji artykułu w Vanity Fair
znaleźliśmy psychologa,
który nam pomógł zorganizować interwencję.
Mój starszy brat Rory skontaktował się ze mną i zaprosił
na męski weekend w Newport na Rhode Island.
Nie przyjmowałem takich zaproszeń,
ale Rory zawsze mnie wspierał,
więc mu ufałem.
Psycholog wytłumaczył nam,
że osoba, której dotyczy interwencja, często reaguje ucieczką
i że mamy tylko jedną szansę.
Pierwszego dnia żeglowaliśmy jak dawniej w Nantucket.
Ale następnego dnia, przy śniadaniu,
raptem zjawili się jacyś trzej faceci.
Pomyślałem: "co się dzieje?".
Powiedzieliśmy: "John, martwimy się o ciebie.
Zaprosiliśmy psychologów, którzy ci pomogą".
Raptem zamgliło mi wzrok,
wszystko zrobiło się malutkie.
Poczułem się jak zwierzę w potrzasku.
Wróciliśmy do hotelu, gdzie rozmawialiśmy przez 12 godzin.
Czuliśmy, że robimy postępy,
więc poszliśmy spać,
a rozmowę mieliśmy kontynuować rano.
Ale gdy się obudziłem o 4.00 okazało się,
że John zniknął.
Pojechaliśmy na lotnisko
i znaleźliśmy go,
czekającego w kącie na samolot.
Tym razem zaczęliśmy naciskać:
"Chodzi o twoje życie i twoją rodzinę.
Musisz odejść z tej grupy".
Gdy otworzono bramki,
powtarzaliśmy: "Nie leć tam".
ODLOTY
Poczucie zdrady było tak intensywne, że po prostu się odwróciłem i odszedłem.
Spojrzeli na siebie i powiedzieli:
"Chyba już więcej go nie zobaczymy".
Nie tego się spodziewali.
WIECZNE WARTOŚCI: KULT PIĘKNA
ROZDZIAŁ III: MANIPULACJE
Dziś gościmy Fredericka von Mierersa.
Zróbmy przerwę, niech twój głos odpocznie.
Jest nieco niższy, bo się przepracowałem.
Ani słowa, odpoczywaj.
- Rozmawialiśmy. - Tak.
Nikt nie wiedział o wszystkim,
ale Frederick osłabł i zaczął chudnąć.
Myśleliśmy, że to nawrót
zapalenia ucha wewnętrznego.
Nocami miał dreszcze, tracił na wadze,
więc uznałem, że coś jest nie tak.
Wiedziałem, że Frederick miał wielu partnerów.
Miał do tego prawo.
Zaproponowałem testy na obecność HIV.
Mój wynik wyszedł negatywny,
ale Frederick nie chciał przyznać, że jego wynik był pozytywny.
Byłem przerażony.
Czy powinienem był to ujawnić?
Nie zamierzałem.
Utrzymywaliśmy to w tajemnicy,
ale Frederick nadal chciał uprawiać przygodny seks.
Uprawiał seks po tym,
jak wiedział o HIV?
Tak sądzę. Nie widziałem tego,
ale myślałem, że to jakieś szaleństwo.
Bałem się,
ale uznałem, że muszę stawić mu czoła.
Powiedziałem: "Fredericku, zostanę z tobą aż do końca,
ale czy ty naprawdę myślisz jasno?".
Strasznie się wkurzył,
a potem rozbił mi na głowie talerz.
Okładał mnie po twarzy, rozwalił mi nos.
Krzyczał: "Wypierdalaj stąd, tępa pizdo!".
Myślałem sobie: "Może to podstęp?
Obiecałem, że będę przy nim do końca".
Paul Hinton.
"Tylko ja wiem o tym, że jest chory.
Nie powinienem mu pomóc?".
Ale w jego oczach było coś dziwnego,
nieludzkiego. To nie był Frederick.
Dziwię się, że Paul wyszedł z tego cało.
Pojechał na posterunek,
ale nie chciał podejmować kolejnych kroków,
bo się bał, że to nie skończy się dla niego dobrze.
Obawiałem się, że jeśli odejdę, Frederick wykorzysta to przeciw mnie.
Mógłby obwinić mnie o wszystko.
W końcu załatwiałem dla niego różne sprawy,
sprzedałem na lewo klejnoty
za 750 tysięcy dolarów,
a w zamrażarce
trzymałem kilkaset gramów grzybków z psylocybiną i inne rzeczy.
Gdyby ktoś zaczął sypać, wpadł w tarapaty, miałby przechlapane.
Gdy odszedłem, uznałem, że będę siedział cicho.
Nie było łatwo,
bo przez resztę życia powątpiewałem w siebie.
W końcu, gdy miałem 25 lat, zaciągnąłem się do wojska.
Musiałem się pozbierać.
Wtedy też
Organizm Fredericka zaczął szybko wysiadać.
Jego układ odpornościowy nie radził sobie z chorobą.
Był w coraz gorszym stanie.
Uznałem, że w Karolinie Północnej
wróci do zdrowia.
LAKE LURE W KAROLINIE PÓŁNOCNEJ
Sam zawiozłem go z naszego nowojorskiego mieszkania do Lake Lure.
Na miejscu nie wstawał z łóżka.
Musieliśmy go obracać, bo nabawił się odleżyn.
Nie wiedzieliśmy, że umierał na AIDS, myśleliśmy, że to zakażenie.
Nikomu nie powiedział,
a jego zdrowie ciągle się pogarszało.
Jego głównym opiekunem był członek Wiecznych Wartości,
David Seaman.
Towarzyszy nam dziś doktor David Seaman.
Chiropraktyka przywraca równowagę strukturalną ciała.
David zajmował się kręgarstwem.
Frederick miał pewne problemy fizyczne,
a David leczył go za pomocą chiropraktyki.
W końcu został naszym domowym kręgarzem
i każdemu coś czasem nastawiał.
Nigdy mu do końca nie ufałem.
Frederick powiedział, że w poprzednim życiu
David odciął mu głowę,
dlatego teraz odpracowywał złą karmę.
Ty też pochodzisz
z innego układu planetarnego?
- Tak. - Tak?
Tak, ale to nieistotne.
Gdy stan Fredericka się pogarszał, w grupie zaczęła się
się walka o władzę między Davidem a niejakim Fritzem.
BYŁY CZŁONEK WIECZNYCH WARTOŚCI
Był menedżerem
z nowojorskiego biura pewnej niemieckiej telewizji.
Fritz był w tym samym wieku co Frederick i był jego prawą ręką.
Zwoływał zebrania i zachowywał się
jak mianowany zastępca przywódcy.
No i...
Tak.
- Przerwa? Okej. - Dajcie mi chwilkę.
Ja pierdolę.
Gdy do mnie zadzwonili,
pracowałem akurat dla GQ w Reno w Nevadzie.
Frederick był na skraju wytrzymałości.
Miałem wrócić,
żeby się z nim pożegnać.
Nie przyjmowałem do wiadomości, że był na łożu śmierci.
Fritz i David zaczęli przejmować kontrolę.
Frederick był już wtedy żywym szkieletem.
Niełatwo było na niego patrzeć.
Wręczyli mi niewielką fiolkę
z zakraplaczem.
Powiedzieli, że to woda
i żeby mu podawać, jeśli uznam,
że potrzebuje nawodnienia.
Dopiero później David Seaman ujawnił,
że wszyscy podawaliśmy mu morfinę
czy jakiś inny lek,
który miał przyśpieszyć jego śmierć.
Wcześniej nikt o tym nie wiedział.
Myśleliśmy, że nawilżamy mu wargi,
a w rzeczywistości
podawaliśmy mu truciznę.
Trochę później, gdy siedzieliśmy w kuchni,
Fritz wszedł z bardzo ponurą miną i powiedział,
że Frederick zmarł.
Po prostu osłupiałem.
Nie mogłem w to uwierzyć.
DŁUGOŚĆ GEOGRAFICZNA W POŁUDNIE
W swoich efemerydach
Frederick zaznaczył daty
od 29 stycznia do 9 lutego 1990 roku
i opisał je jako "koniec życia",
a zmarł 4 lutego,
właśnie w tym okresie. Sami wyciągnijcie wnioski.
Zrozumcie, że Ziemia jest tylko przystankiem.
Umierając, powoli przechodzicie do kolejnej oktawy drgań,
a to, dokąd traficie,
jest uzależnione od waszego dotychczasowego życia.
Dlatego przed samą śmiercią
tak wiele osób widzi cały swój żywot.
Pamiętasz ostatni kontakt ze świadomym Frederickiem?
Powiedziałem, że go kocham.
To ostatnie wspomnienie.
Jak zareagował?
Uśmiechnął się, ale już nie mówił.
Później dowiedzieliśmy się, że gdy Frederick umierał,
David Seaman i Fritz Diekmann byli z nim.
David powiedział: "Fritz, przyciśnij mu do twarzy poduszkę
i zakończ jego życie".
Gdy o to spytaliśmy, Fritz się przyznał.
Uznaliśmy jednak,
że to był akt litości.
Było widać, że Fritz nie chciał tego zrobić
i że nie było to łatwe.
Nawet mu współczułem.
Mają państwo sporo do przemyślenia.
Wyniesieni władcy, ludzie z kosmosu i wskrzeszone istoty.
Wieczne Wartości życzą dobrej nocy.
Już kilka godzin później
Fritz zaczął podchodzić do wszystkich,
kilkuosobowych grupek
wspominających z uśmiechem Fredericka
i mówił:
"Przestańcie. Frederick umarł, musimy żyć dalej".
Zachowywał się bardzo ozięble, jakby ten etap się zakończył.
Fredericka nie było, to życie się skończyło.
David chciał, żeby ciało Fredericka zostało skremowane,
ale najpierw trzeba było przeprowadzić sekcję.
I ponoć wtedy stwierdzono,
że miał wirusa wywołującego AIDS.
Gdy wyszło na jaw, że Frederick miał AIDS,
nie zamierzaliśmy nikomu wspominać
o zabójstwie z litości.
Stało się to naszą grupową tajemnicą,
skrzętnie skrywaną
przed opinią publiczną.
ŚMIERĆ KOSMITY
TAJEMNICZY ZGON GURU SEKSU
Musieliśmy całkowicie przekształcić Wieczne Wartości.
Władzę przejął Fritz.
Brakowało mu jednak przenikliwości czy charakteru Fredericka,
dlatego w ciągu pół roku
reszta grupy zaczęła się buntować.
And we had this kind of a mutiny.
Gdy wróciliśmy do Nowego Jorku,
pozostali zamknęli Fritza w mieszkaniu
i nie wypuszczali przez kilka dni.
Kazali mu odejść.
Zmusili go do pisemnego przekazania
aktywów Wiecznych Wartości, a potem odszedł.
W grupie doszło do rozłamu.
Niektórzy wspierali Fritza, pozostali stanęli po naszej stronie.
Zostałem tymczasowym przywódcą
na miesiąc lub dwa
i zaczęliśmy się zastanawiać co dalej.
Kierowanie Wiecznymi Wartościami
wymagało jednak
poniżania ludzi i częstych konfrontacji.
Na szczęście nie leży to w mojej naturze,
dlatego szybko utraciłem pozycję.
Co wtedy myślałeś o grupie?
Że wszystko się pojebało.
Czy przypominała to, czym była wcześniej?
Nie mnie.
Sądziłem, że było tam kilka osób,
których nie obchodził rozwój duchowy,
a jedynie zaspokajanie własnych potrzeb.
Coś mi mówiło,
że muszę się od tego odciąć,
ale gdy powiedziałem, że odchodzę,
przywiązali mnie do krzesła i dręczyli przez półtora dnia.
Mówili: "Frederick by tego nie chciał, nie podążasz swoją ścieżką".
Cały czas byłeś przytomny?
Nie pamiętam, żebym zasnął.
Myśleli, że zabiorę ze sobą klejnoty Fredericka,
dlatego rozebrali mnie do bielizny
i dopiero wtedy
pozwolili wyjść z torbą ubrań.
Tak odszedłem od grupy.
Na tym etapie prokuratura okręgowa
prowadziła już śledztwo i dążyła do rozprawy sądowej.
Szajka Fredericka obracała klejnotami wartymi miliony.
Powiedziano mi jednak, że mimo śladów finansowych,
po śmierci Fredericka
sprawa ta nie nadawała się już do sądu,
dlatego prokuratura z niej zrezygnowała.
Sądziłam, że po śmierci Fredericka
jego grupa straci swój impet
i na tym się skończy,
ale ku mojemu zdziwieniu, funkcjonowała znacznie dłużej.
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
Jak się okaże.
Za nim.
Wejdź z tej strony i zacznij.
Po śmierci Fredericka
większość grupy przeniosła się do Karoliny Północnej.
Freddiego i Fritza już nie było,
do tego nikt nie wiedział, co na to kosmici,
a nam zostało przygotować się
do nadchodzącej apokalipsy.
Napisałem to na papeterii
z londyńskiego hotelu,
w którym wtedy przebywałem:
"Frederick powtarzał, że mamy szansę
zrobić coś wyjątkowego.
Nikt z nas nie jest pewien, co to może być,
ale wiemy, że możemy to osiągnąć tylko razem,
dzięki współpracy i troszczeniu się o siebie.
Jedynym sposobem na przetrwanie będzie życie we wspólnocie.
Freddie podkreślał, jakie to ważne.
Tworzymy więc wspólnotę wolnych ludzi
zjednoczonych w dążeniu do samorealizacji".
W Karolinie Północnej wszyscy mieszkali w domu nad jeziorem.
W każdej z sześciu sypialni stały dwa podwójne łóżka.
Zero prywatności,
ale żyliśmy w tej wspólnocie już tak długo,
że nikogo to nie dziwiło.
Tak to wyglądało i tyle.
Życie w Karolinie Północnej
było bardziej przyziemne i osadzone w szarej codzienności,
ale póki żył Frederick,
we wszystkim dało się wyczuć pewną duchowość.
Kochajcie bezwarunkowo,
a będziecie częścią boskiego przyjęcia koktajlowego.
Zawsze grała tam nastrojowa, ulotna muzyka.
Z Nowego Jorku przenosiliśmy się do czegoś w rodzaju oazy.
Pewnego dnia David przywiózł do Karoliny Północnej
boomboxa i płytę z piosenką "Mandolin Rain".
Przysięgam, że puszczał jebany kawałek przez cały tydzień na okrągło.
W końcu spytałem, czy może ściszyć to gówno
i zaczynało się od nowa...
Atmosfera się zmieniła.
Trzon grupy zmniejszył się do dziesięciu osób.
Nie było żadnych kobiet.
Wiedzieliśmy, jak dziwne były nasze przekonania.
Doktor David Seaman.
Postanowiliśmy zrezygnować z promowania nazwy Wieczne Wartości,
która była już splamiona.
Zapoczątkowało to nowy etap.
Planowali założyć firmę budowlaną,
żeby utrzymywać pozory normalności.
PATROL SĄSIEDZKI
Mieli w miasteczku biuro firmy Lotus.
Zawsze byli profesjonalni i uprzejmi.
Krążyły plotki, że są kosmitami,
ale ja osobiście
nie zauważyłam niczego przerażającego czy niebezpiecznego.
Miejscowi nazywali nas
"homoseksualistami w koralikach wpatrzonymi w niebo",
więc uznaliśmy, że niektórzy z nas
powinni sobie znaleźć dziewczyny.
Jeden z facetów związał się z Meg.
Od razu między nami zaiskrzyło.
Byłam zakochana bez pamięci.
Nie uwierzyłabym wtedy
w nic złego na ich temat.
Nie i koniec.
Byłam wtedy w Karolinie Północnej.
Dziwnym trafem mieszkałam i pracowałam
w tej samej miejscowości.
Po jakimś roku zaczęłam widywać znajome twarze.
Wracałam do zdrowia po tym doświadczeniu,
dlatego świadomie unikałam informacji na ich temat,
aż dowiedziałam się, że w działalność grupy Lotus
zaangażowała się lokalna artystka.
Pewnego dnia Lisa przyszła do mojego biura
i powiedziała: "Znam ich z Nowego Jorku.
Czy masz pojęcie,
kim są ci ludzie?
Nie są tacy, jacy się wydają.
Lepiej ich unikaj".
Powiedziałam: "Po prostu bądź ostrożna",
a ona mi przerwała.
Wolała słuchać o tym, jacy są wspaniali.
Chyba uznałam,
że to tylko małomiasteczkowe plotki,
nic więcej.
w końcu przyjaźniliśmy się i pracowaliśmy nad różnymi projektami.
Byliśmy jak rodzina.
Nadal pracowałem jako model i często podróżowałem.
Gdy dziennikarze z telewizji E!
nagrywali reportaż,
o mężczyznach w branży,
zaprosiłem ich do nas.
Wejdźcie, to jest biuro grupy Lotus
w Karolinie Południowej.
Uznaliśmy, że cały segment poświęcony Hoytowi
wpłynie na poprawę wizerunku grupy.
Oglądacie E!, speców od rozrywki.
Zawsze chciałem to powiedzieć.
Wystarczyło nie zachowywać się dziwnie,
ale cały reportaż był ustawiony i kłamliwy.
Jedną z największych zalet pracy jest to,
że codziennie wita nas urocza Blair.
Na stanowisku recepcjonistki zatrudnili kobietę,
która nie należała do grupy.
Przed nagraniem Hoyt chyba nie zamienił z Blair
ani jednego słowa.
Odbiera nasze telefony.
Przemiła kobieta.
Potem była niezręczna kolacja, na której, z jakiegoś powodu,
siedziałem w pieprzonym garniturze.
Spojrzałem na Hoyta i pomyślałem: "Serio?
Kiedy jedliśmy ostatni raz kolację przy stole?".
Podobno jest najlepiej opłacanym modelem na świecie,
ale po ponad dekadzie w branży
sukces nie uderzył Hoytowi do głowy.
Program telewizji E!
Ostateczną wersję reportażu obejrzeliśmy dopiero w dniu emisji.
Gdy zaś nie pracuje,
przebywa w cichych górach Karoliny Północnej.
Skoncentrowali się na nim.
Kieruje też firmą budowlaną.
Powiedzieli, że ma różne firmy i zatrudnia znajomych.
Stało się to źródłem napięć w grupie.
Nie zawracamy już głowy.
Dave jest specem w tych sprawach.
Mieliśmy być pokorni,
a on zaczął się panoszyć.
W obrębie grupy
ciągle stąpaliśmy po cienkim lodzie.
Staliśmy się dysfunkcyjną pseudorodziną
czekającą na koniec świata.
To nasze biuro.
Gdy Frederick jeszcze żył,
w pewnym stopniu mnie rozpieszczał,
co stało się źródłem niechęci
niektórych członków grupy.
Jak na ironię, nadal za wszystko płacił.
Ruszał w trasę, jednego dnia był na Karaibach,
tydzień później w Szwecji, a potem jeszcze w Los Angeles.
W trakcie podróży
poznawałem osoby spoza grupy.
W Los Angeles poznałem kobietę o imieniu Donna,
intrygującą i piękną brunetkę.
Zaczęliśmy się widywać,
choć podróżowałem tak często,
że spotykaliśmy się może raz na miesiąc czy dwa.
Obdarzyłem ją prawdziwym uczuciem
i raptem zrozumiałem, że to rzekomo straszne
pojęcie romantycznej miłości, nie jest złe.
Poczułem, że mnie wspiera
i jej na mnie zależy.
Związek z Donną zaczął otwierać moje serce,
w zupełnie niespodziewany sposób.
Ale utrzymywałem go w tajemnicy, nikt o nas nie wiedział.
W 1999 roku
nastąpi odwrócenie biegunów, a ludzkość zostanie zdziesiątkowana.
Grupa stawała się coraz mniejsza,
ale jej członkowie
wciąż polegali na sobie nawzajem.
Tutaj są.
Moje notatki.
"Operacja: schronienie".
Po śmierci Fredericka
często rozmawialiśmy o biegunach.
Przeżyje jedna dziesiąta procenta populacji.
Zaczęliśmy wdrażać nasz plan.
Chodźmy na górę,
wprowadzę was w szczegóły.
Potrzebowaliśmy zapasów żywności i odcięcia od sieci miejskich.
- Tajna kryjówka. - Nasz bunkier.
- Tak. - Mamy gdzie się ukryć przed bombami.
Wierzyli, że nastąpi jakiś kataklizm,
który zmieni oblicze Ziemi,
a Lake Lure było rzekomo jednym z bezpiecznych miejsc.
Wysoko w górach mieli posesję obejmującą jaskinie,
w których zamierzali się schronić.
KRYZYS BEZ ODWROTU
Zastanawialiśmy się, jak i kiedy do tego dojdzie.
Później zaczęliśmy rozmawiać o broni.
BĘDZIE PRZESRANE
Nauczyliśmy się strzelać.
Miałem strzelbę i czterdziestkę piątkę.
Chodziło o środki obrony na przyszłość.
PRZYGOTUJCIE SIĘ NA ŚMIERĆ W WALCE
Szybko przerodziło się to w coś innego.
xxx
Zebrali pokaźny arsenał.
Mieli całe magazyny wypełnione sprzętem survivalowym.
Chcieli być bezpieczni do czasu,
aż świat się uspokoi, a potem zamierzali się wynurzyć i wszystkich ocalić.
Byłam wtedy jedyną dziewczyną w grupie.
Pewnego wieczoru mój chłopak usiadł przy mnie i zapytał:
"Skoro zamierzamy przetrwać razem,
byłoby sprawiedliwie,
gdybym zgodziła się uprawiać seks z innymi facetami.
Jeśli już, to kogo byś wybrała?".
Pamiętam, że byłam w ciężkim szoku,
nie mogłam w to uwierzyć.
Nie wskazałam nikogo, a on zaczął się wściekać,
bo nawet nie chciałam o tym myśleć.
Przed samym końcem uznaliśmy,
że potrzebujemy kobiet do zaludnienia Ziemi, wychowania oświeconych.
To brzmi jak kiepski scenariusz.
Na przełomie tysiącleci
miały nastąpić kataklizmy,
takie jak ogromne fale i huragany.
Kupowaliśmy złoto i srebro,
które miały stać się jedyną walutą.
W międzyczasie latałem po świecie i przekonywałem się,
że gospodarki wcale nie upadały
i nie było wielkich trzęsień ziemi.
Brzmiało to absurdalnie,
a ja znów zaczynałem myśleć racjonalnie.
W końcu postanowiłem powiedzieć grupie:
"Żyjecie tu jak pod kloszem.
Na świecie nie dzieje się nic złego".
Odpowiedzieli na to atakami.
Sądziłem, że gorzej być nie może,
ale w tej samej rozmowie wspomniałem, że się z kimś spotykam
i wtedy rozpętało się piekło.
"Ale jak to?!".
Kazali mi z nią zerwać.
Powiedzieli, że jestem samolubny
traktuję ją niesprawiedliwie.
Zrobili ze mnie ostatniego skurwiela,
który wykorzystuje nieświadomą dziewczynę.
Powiedziałem Donnie:
"Wydawało mi się, że chcę być z tobą, ale stwierdziłem, że jednak nie chcę".
Potraktowałem ją bardzo oschle i surowo.
Nie mogłem się
z tym pogodzić.
Po tym członkowie grupy doszli do wniosku,
że muszą mnie ratować,
bo widać, że tracę rozum i że tego nie przeżyję.
Chcieli mnie ściągnąć do Karoliny Północnej
i pilnować pod kluczem.
Zmuszali go do drobnych prac, żeby wpoić mu pokorę.
Wstawałem jako pierwszy i kładłem się ostatni.
Wypełniałem gówniane obowiązki, których nie chciał nikt inny.
Zadzwonili do mnie i powiedzieli, żebym przyjechała nad jezioro,
bo John jest w tarapatach.
Gdy weszłam do kuchni, zobaczyłam go siedzącego przy stole,
wyraźnie uległego,
z całkowicie ogoloną głową.
Był łysy.
Spytałam: "Co ci się stało?",
a oni na to: "Śmiało, powiedz Meg, co się stało".
Kazali mi porzucić karierę i przenieść się
do Karoliny Północnej.
Czułem, że nie jestem na to gotowy.
Ale oni stwierdzili: "Żeby cię nie kusiło,
ogolimy ci głowę,
żebyś już nie mógł pracować jako model".
Patrzyłem na siebie w lustrze
i myślałem:
"Gdybym miał włosy, mógłby być teraz w Mediolanie albo w Paryżu,
pracować z Claudią Schiffer czy Cindy Crawford i zarabiać
po 25 kafli dziennie.
Nie jestem uduchowiony, bo wolałbym być tam".
Nazywali mnie "łysą kurą domową".
Uznałem, że to moja wina,
i że gdybym był pokorny jak oni,
nie musiałbym przez to przechodzić.
Myślałem, że coś było ze mną nie tak
i że nigdy mi nie odpuszczą,
bo chyba nigdy
nie zdołam sprostać ich oczekiwaniom.
W końcu nie mogłem tego dłużej wytrzymać.
Opracowałem plan,
pojechałem na lotnisko i uciekłem.
Przyleciałem do Nowego Jorku po swoje rzeczy.
Zamierzałem spędzić tam jedną noc
i wtedy w drzwiach mieszkania pojawili się oni.
Jeden z nich siedział w drzwiach i pilnował,
żebym nie uciekł w środku nocy.
Tamtej nocy spałem przy oknie. Myślałem o tym, czy nie wyskoczyć.
Ale tego nie zrobiłem.
Zabrali mnie z powrotem do Karoliny Północnej.
Wytrzymałem tam jeszcze kilka tygodni,
potem stwierdziłem, że drugi raz nie dam się złapać.
Ni chuja.
Było to w weekend czwartego lipca.
CZWARTY LIPCA 1999 ROKU
Przed ucieczką napisałem list,
żeby powiadomić tych z Karoliny Północnej o swoim odejściu.
"Oficjalnie odchodzę.
Wszystko, co mówiliście, o mnie jest prawdą.
Jestem beznadziejnym egoistą i najgorszym leniem na świecie.
Zmarnowałem swoje życie.
Zasługuję na to, by spędzić jego resztę pośród innych śmieci.
David, zawsze powtarzałeś,
że gdy wszystko zacznie się sypać, ludzie pokażą prawdziwe oblicza.
Skręca mnie na myśl o czekającej mnie karze.
Nie dość, że zdradziłem Fredericka,
to jeszcze i was,
jedynych, prawdziwych przyjaciół.
Nigdy więcej mnie nie zobaczycie".
Podpisano: "Łajza".
ŁAJZA
Zamówiłem taksówkę
na 2.30 w nocy z nadzieją,
że wszyscy będą już spali.
Mieliśmy dwa owczarki niemieckie, więc musiałem się skradać,
żeby nie szczekały.
W głąb lasu
prowadziła półtorakilometrowa, żwirowa droga.
Gdy uznałem, że mnie już nie usłyszą,
zacząłem spierdalać ile sił w nogach.
Uciekłem.
Tym razem już nie wróciłem.
Spytałam jednego z chłopaków: "Gdzie jest John?
Dawno go nie widziałam. Wyjechał do Nowego Jorku?",
a on na to: "John odszedł".
Miałam już więcej o niego nie pytać.
Wyjechałem do Kalifornii, żeby być jak najdalej od nich.
Zostało mi 3000 dolarów, ale nie miałem gdzie się podziać.
xxx
Hoyt zadzwonił do mnie i powiedział,
że jest w kiepskim stanie.
Był poturbowany,
a jego umysł wyglądał na wyłączony.
Zero moralności czy duchowości,
zachowywał się jak zombie.
Powiedziałem,
że dopóki nie wyjdzie na prostą,
może mieszkać u mnie
i że nie musi się przejmować rachunkami.
Fabio jest niewiarygodnie lojalny.
To przyjaciel na całe życie.
Nie wiem, czy wyczuł,
co się działo, czy po prostu miał dużo na głowie,
ale zachował się,
jakby to była drobnostka.
"Zamieszkaj u mnie, pochodzimy na siłownię".
Żadnych pytań,
nawet o łysą głowę.
Zmyśliłem coś o ekstremalnym zleceniu.
Hoyt był sławnym modelem,
a nagle został bez grosza.
Ci ludzie byli jak piranie, ogołocili go ze wszystkiego.
Mieszkając u Fabia,
mogłem zacząć dochodzić do siebie
i pojmować swoje odczucia.
Wtedy jeszcze rozważałem powrót.
Mówił o wszystkim szczerze i otwarcie.
Wiedziałem, że w końcu nadejdzie taki dzień,
w którym z bólem sobie uświadomi,
że był wykorzystywany.
Powiedziałem mu: "Ludzie udają przez większość życia kogoś innego.
Zrzucają winę na innych.
A do tanga trzeba dwojga".
Dał się w to wciągnąć,
ale był na tyle bystry, że w końcu uświadomił sobie okropny błąd
i zaczął się zastanawiać co dalej.
Po jakimś roku wybrałem się na lunch
do knajpy w Beverly Hills.
Szef kelnerów rozpoznał mnie i zapytał, czy jestem Hoytem Richardsem.
Odpowiedziałem, że tak, a on na to: "Przyjaźnię się z Darem".
Nie wiedziałem, co powiedzieć.
Poprosiłem, aby mu przekazał, że mieszkam sam w Los Angeles.
Miałem nadzieję, że otrzyma
i zrozumie tę wiadomość.
Trzy tygodnie później odbieram telefon i słyszę:
"Cześć, Hoyter, tu Dar".
Ucieszyłem się.
On na to: "Dzwonię z gabinetu.
Psychoterapeuta doradził, żebym się odezwał".
Gdy w końcu się spotkaliśmy, powiedziałem,
że skończyłem z Karoliną Północną.
Wyjaśniłem mu, co się stało.
Zanim odszedłem, spędziłem wieczór w barze.
Po wyjściu, gdy wsiadłem do auta...
xxx
Mieliśmy naładowany karabin, więc się nie zatrzymaliśmy.
Podjechałem pod dom nad jeziorem, zaparkowałem, wyskoczyłem z auta.
Policjant wezwał wsparcie,
a potem mnie powalił.
Zjechały się radiowozy z biura szeryfa, z drogówki, wszystkie na sygnałach,
a oni tylko krzyczeli:
"Nie mówcie, jak się nazywacie!
Nie musicie!".
ARESZT
Po wyjściu za kaucją
złożyliśmy pewne dokumenty.
Do końca ich nie rozumiałem, ale to te same dokumenty,
które złożyła bojówka z Ruby Ridge.
"Nie uznajemy rządu, jesteśmy suwerenni".
Wkurzyliśmy tym cały stan.
Prawnicy i prywatni detektywi zostali poinformowani,
że uznano nas za antyrządowych terrorystów.
Ta sytuacja mnie otrzeźwiła i stwierdziłem: "Jebać to".
Zadzwoniłem do rodziców i tak odszedłem z grupy.
Byłem przerażony.
Zostaliśmy z Darem współlokatorami.
Przez pierwsze pół roku próbowaliśmy rozłożyć
Wieczne Wartości na czynniki pierwsze.
"Pamiętasz
, jak wydarzyło się to czy tamto?
O co chodziło?".
Dokładnie analizowaliśmy, co się stało,
a także to, co mówił Frederick.
Podkreślamy ponownie,
że celem tych platform jest przekazywanie społeczeństwu wiedzy,
która ma zapobiegać rozprzestrzenianiu się
kultów przez informowanie,
a nie strach czy poczucie winy.
Jedyne, co powstrzyma sekty,
to promieniejąca, błyszcząca, uniwersalna wiedza.
Każdy, kto żąda pokłonów i czczenia jego fizycznej formy,
jest narzędziem najmroczniejszych sił.
Ludzie od lat powtarzali, że to sekta.
Może mieli rację?
Po prostu nie docierało do mnie, co mówił Hoyt.
Jestem przeciwny sektom.
Nie wmawiajcie mi, że tworzę kult.
Stwierdził, że mało wie o sektach.
Też się na nich nie znałem,
więc miał o nich poczytać.
Bestsellerem była książka
Jak uwolnić się od manipulacji psychicznej w sekcie.
Manipulacja istnieje.
Zmanipulować da się nawet inteligentnych ludzi.
Hassan należał kiedyś do Kościoła Zjednoczeniowego.
Byli potworni.
Pomyślałem, że to sekta.
Kupiłem jego książkę.
Jakieś 70 stron opisywało proces indoktrynacji.
Miałem wrażenie,
że czytam o sobie.
To był dla mnie przełom.
Potrzebowałem go jak tlenu,
choć to bardzo bolało. Ta zmiana była potrzebna.
Dzwoniłem do Karoliny Północnej.
Mówiłem ludziom, że są w jebanej sekcie.
Nie słuchali mnie,
ale dobrze było móc o tym powiedzieć.
John zadzwonił i powiedział,
że to od zawsze była sekta.
Mój chłopak powtarzał,
że to nieprawda i stek bzdur.
Ciągle mnie wyzywał,
darł się,
a ja w panice myślałam tylko o tym,
jak się stamtąd wyrwać.
W końcu wzięłam pistolet ojca i strzeliłam w sufit.
Przez chwilę byłam
w ciężkim szoku.
Gdy zaczęły się problemy z Meg,
uznaliśmy z żoną, że trzeba interweniować.
Zobaczyliśmy mroczną stronę Wiecznych Wartości.
Byli dla Meg zagrożeniem.
Miałam dość. Byłam przerażona,
więc spakowałam się i przeniosłam.
Byłem wtedy spłukany,
ale miałem zabezpieczenie w postaci klejnotów,
za które zapłaciłem
prawie 200 tysięcy dolarów
PIERŚCIONEK Z PERŁĄ, SZAFIR
Po wycenie okazało się,
że razem były warte może 11 tysięcy.
Zrozumiałem, że mnie oszukano.
Ludzie z Karoliny Północnej mieszkali w domu
i korzystali z firm,
które sfinansowałem.
Wściekłem się i podałem resztę członków do sądu.
Walczę z nimi nie dla pieniędzy,
lecz przez to,
co sobą reprezentują.
Nie wiedziałem, jak to się skończy.
Prawnik uprzedzał,
że czeka nas nie lada batalia.
Bardzo chciał odzyskać pieniądze.
Ludzie z Karoliny Północnej próbowali wszystko sprzedać,
dom nad jeziorem też.
Mieli 36 spółek, dowodów na ich przekręty nie brakowało.
Czuć było czymś podejrzanym.
PRZELEWY SŁUŻYŁY OBROTAMI ŚRODKÓW
Sprawę skierowano do mediacji.
John Hoyt poprosił mnie o pomoc
w odzyskaniu pieniędzy.
Zwrócił się do mnie,
bo wiedział,
że zajmowałem się księgowością.
Obiecał, że zapłaci mi
10 tysięcy dolarów już po rozstrzygnięciu sprawy.
Pojechaliśmy więc razem do domu nad jeziorem.
Nie byłem tam od 13 lat.
Było ich tam pięciu.
Kłamali nam w żywe oczy
przez calutki czas.
Uderzyło mnie to,
że jeszcze dwa, trzy lata wcześniej
siedziałbym z nimi
i również bym kłamał.
Nie stosowaliśmy się do standardów społecznych,
mieliśmy własne zasady.
Zrozumiałem,
że nie chcę już z nimi być.
Odszedłem, czując się jak nieudacznik.
Właśnie tam stał dom nad jeziorem.
Myśleli, że zgarną za niego milion
łącznie z terenem,
lecz udaremniono im to.
W 2002 roku
skontaktował się z nami ich pełnomocnik.
Pojawiła się szansa na porozumienie.
Zawarliśmy ugodę
i zlikwidowaliśmy cały majątek powiązany z Wiecznymi Wartościami.
Sekta przestała istnieć.
Dało mi to satysfakcję.
Nie obchodziło mnie,
co się stanie z jej członkami.
Chciałem w końcu ułożyć sobie życie.
xxx
Trudno myśleć o tym, ile osób skrzywdziłem,
będąc w tej sekcie.
Nie wyleczę cudzych ran, ale podjąłem próbę
odnowienia kontaktu z rodziną,
Gdy wróciłem,
moja matka walczyła z rakiem.
Zapytam tylko...
To ona, u kresu życia.
W tamtym okresie
nosiła już perukę,
bo przechodziła chemioterapię.
Była taka dzielna.
Nie było kontaktu.
Wiedziałam, że jesteś w sekcie.
Gdy się z niej wydostał,
przyjechał do nas na Gwiazdkę.
Dopiero wtedy
poznał moją żonę, syna i córkę.
To jest Helen, a to Matthew.
John nie był sobą od razu.
To trudne.
Nikt nie otrząsnąłby się tak szybko.
Cześć. Jestem John Hoyt
mam 41 lat.
Bałem się powrotu do domu.
Gdy choroba matki zaczęła się nasilać,
poświęciłem się opiece nad nią.
Może to dziwne,
ale przygotowało mnie do tego zajmowanie się umierającym Freddiem.
Mama powiedziała, że mnie kocha
i że rozumie.
Jestem wdzięczna Bogu.
Modlitwa sprowadziła cię do domu.
Bardzo pomogła.
Nie widziałem jej 12 lat.
Mówiła, że czuła się tak,
jakbym siedział w więzieniu.
Powiedziałem jej,
że modlitwy zostały wysłuchane i że naprawdę mi pomogła.
Było mi źle.
Ominęło mnie wiele. Śluby, rozdania świadectw.
Zapraszali mnie,
a ja wszystkich zawiodłem.
Nie odzyskam tego czasu,
ale choroba matki pozwoliła mi
pokazać rodzinie,
że naprawdę wróciłem.
To niesamowite,
że gdy masz zaledwie 16 lat,
wyjście na plażę ze znajomymi
może ci zrujnować życie
i pokierować w stronę sekty.
Każde lato spędzam w Nantucket,
odwiedza mnie wiele osób.
Są z...
Próba odzyskania życia nie polegała tylko na wybaczeniu sobie,
ale też na zrozumieniu, jak do tego doszło,
by móc ostrzec innych
przed trudnymi do uchwycenia zagrożeniami.
Opowiedz, jak działa sekta.
Nie dołącza się do niej. Nikt jej tak nie nazywa.
Każdy zostaje zwabiony.
Im więcej opowiadałem o Wiecznych Wartościach i o Freddiem,
tym więcej osób mówiło,
że podobnie wyglądają
ich relacje z rodziną,
pracodawcą czy trenerem.
Byłem młokosem bez pojęcia o życiu.
Szukasz u kogoś miłości i akceptacji,
a ten ktoś cię wykorzystuje.
Nie spotkałem się jeszcze z kimś,
kto nie miałby za sobą
tego typu relacji.
Całkiem nieświadomie zajmowałem się werbowaniem.
Zapoznałem wiele osób z Freddiem
i Wiecznymi Wartościami.
Jestem za to odpowiedzialny.
Muszę z tym żyć.
Niedawno rozmawiałam z Hoytem.
Muszę wyznać,
że nalałam sobie szklankę whisky,
wypiłam ją duszkiem
i dopiero wtedy odebrałam telefon.
To była udana rozmowa.
Wyraził skruchę.
Powiedziałam mu, że to, co mnie spotkało,
nie określa tego, kim jestem.
Wplątanie się w sektę Freddiego
nie jest całym moim życiem.
W 2002 JACKI ZOSTAŁA PIERWSZĄ KOBIETĄ, KTÓRA SAMODZIELNIE ZDOBYŁA EL CAPITAN
Co się stało, to się nie odstanie.
Wyciągnęłam wnioski na przyszłość, podejmuję lepsze decyzje
i wciąż rzucam sobie wyzwania.
Zrozumiałam, jak wrażliwym człowiekiem jest Hoyt.
Doceniam to, że zaczął edukować innych.
Techniki manipulacji wykorzystają choćby krótką chwilę słabości.
Nawet się nie zorientujecie.
Koncepcja kultu to nic nowego.
Z tego narzędzia korzystają zarówno
ustroje polityczne. jak i religie.
Odwołują się do pierwotnych lęków.
Członkowie Wiecznych Wartości
oceniali inne grupy jako sekty.
PRZYWÓDCA SEKTY
O sobie tak nie myśleliśmy.
Mam towarzyszy, których znam,
odkąd byli młodzieńcami.
John Hoyt właśnie ukończył Uniwersytet w Princeton.
Trudno wracać myślami do pierwszego spotkania z Freddiem,
wiedząc, że dałem się w to wciągnąć.
Stawia to moje życie w innym świetle.
Facet był z Brooklynu
i kłamał na swój temat.
Miał być sierotą,
a tymczasem jego matka dożyła 2023 roku.
Szargają pamięć o biednym Fredzie.
Był dobrą duszą, a nie oszustem.
Nie było żadnej sekty,
taka jest prawda.
GŁOS MATKI FREDERICKA
John zawsze mówi
nowo poznanym osobom, że był w sekcie.
Dobrze wiem, czego nauczyłem się dzięki Wiecznym Wartościom.
Nie był to koniec,
lecz początek mojej duchowej podróży.
Będę bronić tego,
kim był i co głosił Frederick.
Prawdę mówiąc, nie jestem jeszcze gotowa przyznać,
że Wieczne Wartości były sektą.
Trzeba pamiętać,
że Frederick był przyjacielem.
Bez niego szło mi w życiu
znacznie gorzej.
OPINIA WIECZNYCH WARTOŚCI NA TEMAT...
Gdybym stosował wszystkie jego nauki,
być może osiągnąłbym więcej.
Kto właśnie
doświadcza naszego programu?
Freddie byłby zachwycony.
Nie widziałby w tym niczego złego.
Byłby szczęśliwy, że przeszedł do historii,
a ludzie wciąż mówią o nim po tylu latach.
Moje życie jest jak telenowela.
Wyobraźcie sobie wasze życie
jako program w telewizji.
Przypadkowy obserwator pomyślałby,
że opowiadam ludziom bajki i nimi manipuluję.
Oto najważniejsze przesłanie Wiecznych Wartości:
jeśli nie kochacie bezwarunkowo, jesteście oszustami.
Wieczne Wartości łączą judaizm, islam, chrześcijaństwo, buddyzm, hinduizm.
Działamy jako wspólnota.
Wy też możecie.
Rzeczywiście doznaliśmy pełni miłości.
Wierzyliśmy w to.
Freddie był skrzywdzony przez los
i nie rozumiał miłości.
Z tego powodu,
otaczało go spustoszenie.
Nie mogę jednak cofnąć czasu.
Nie mogę udawać, że nie ma w tym mojej winy.
Ponoszę odpowiedzialność za wszystkie słowa,
nadużycia, w których uczestniczyłem
i którym biernie się przyglądałem.
Noszę w sobie wstyd i upokorzenie,
ale odkryłem na nie lekarstwo.
Trzeba się odsłonić
i opowiedzieć światu
swoją historię.
Bez unikania trudnych tematów i niezależnie od skutków.
JOHN ANDREADIS NIE ZGODZIŁ SIĘ NA WYWIAD.
DAVID SEAMAN I FRITZ DIEKMANN NIE ODPOWIEDZIELI
NA PYTANIA O ŚMIERĆ FREDERICKA.
OBECNIE HOYT ZAJMUJE SIĘ AKTORSTWEM, TWORZENIEM FILMÓW, PROWADZENIEM PODCASTU.
DORADZA TEŻ W SPRAWACH OPUSZCZANIA GRUP O CHARAKTERZE SEKTY.
HOYT I DONNA SĄ ZE SOBĄ ZARĘCZENI.
Napisy: Małgorzata Ciborska TransPerfect Media