Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Ne ilginç bir dönem.
Size karşı dürüst olacağım.
Çok farklı bir gösteri planlamıştım.
Evet, çok farklı.
Hatta bu gösteriyi Washington, D.C.'de planladığımda
Beyaz Saray'la çok farklı bir ilişkim vardı.
Bambaşka bir set planlamıştım.
Pickleball oynamamla ilgili şakalar yapacaktım.
Ama hayat işte.
Nasıl olduğunu bilmeyenler için
nasıl geliştiğini anlatayım.
Grammy Ödülleri'ni sunuyordum.
Çok güzel bir zamandı.
Sonra öyle olmadı.
Programı sundum,
uçağı yakalayıp Doğu Yakası'na gitmem gerekti,
gösteri yapacaktım.
Seyahat ederken Wi-Fi'a bağlanmam.
Rahatlarım.
Boston'a indim.
Hayatımın değiştiğini ilk o zaman anladım.
Uçakta bilgisayar çantamı topluyordum,
biri yanımdan geçerken
omzuma dokundu ve "Trevor, savaş" dedi.
"Başaracaksın. Savaş.
Hadi. Başaracaksın."
O kadar mı zorlanıyor görünüyordum?
Havalimanında yürürken insanlar bana rastgele destek veriyordu.
"Evet, hadi, yaparsın. Evet."
"Hey, evet!"
Siyahiler hariç. Onlar "Hey, dostum" dedi.
Sonra telefonumu açtım.
Açıkçası bozulduğunu sandım.
Simgeler çıkmadan önce titremeye başladı.
Apple logosu göründü ve telefonum…
"Ne oluyor?" dedim. Bildirim yağıyordu.
"Michael Jackson yine mi öldü?" dedim. "Ne oldu? Ne oluyor?"
Çünkü her uygulama çıldırmıştı.
iMessage…
WhatsApp…
Twitter… Instagram…
Uber Eats bile "Efsane bir şey geliyor" diyordu.
Mesajlarıma baktım
ve hayatımda tanıdığım herkes bana mesaj atmıştı.
Anaokulu öğretmenlerim bile yazmıştı.
"Trevor, iyi misin?"
"Trevor, neredesin? Gördün mü?"
"Trevor, beni ara!"
"Beni arama." "Beni ara."
"Trevor, ne oluyor?"
"Gördün mü?"
Biri "Tanrım, Trump'ın dediğini gördün mü?" dedi.
"Trump ne dedi?" dedim.
"Trump bu sefer ne dedi?
Dur bakayım. Trump ne demiş? Ben mi?"
Hedef tahtası olunca farklı oluyor.
Yalan yok.
Çok çılgınca. Ben…
Yedi yıl The Daily Show'u sundum. Ve yedi yıl boyunca…
Amerika'daki haberleri ve siyaseti konuştuk, değil mi?
Programın olayı bu.
O dönem Donald Trump hep haberlerdeydi.
Bir noktada benden bahsedeceğini düşünmüştüm.
Bahsetmedi, sevindim. "Süper" dedim.
The Daily Show'dan ayrıldım.
Korku filmlerindeki aptallar gibi rahatladım.
Gidip Grammy'yi sunmaya başladım.
"Bu harika. Müzik programı. Çok daha rahat" dedim.
Meğer Başkan da Grammy'leri izliyormuş.
Evet, mutlu olmadı.
Hiç mutlu olmadı.
Hayır.
Hakkımda uzun bir gönderi yazdı.
Bana Google yorumu yaptı.
Performansım hakkında.
Öyle kısa bir şey değildi.
Bildiğiniz tam bir…
Yanlış bir şey söylemek istemem, o yüzden olduğu gibi okuyacağım.
Size okuyayım.
Adımı ve onun adını aratınca bunu gördüm.
Truth Social'da paylaşılmıştı.
@realDonaldTrump hesabından.
Bu arada Truth Social, Donald Trump'ın.
@DonaldTrump adını almaması garip.
Sanki başkası almış, o da "Peki, gerçek Donald Trump" demiş.
Neyse, mesajda şöyle yazıyordu.
"Grammy Ödülleri EN KÖTÜSÜ!"
Bağırdıklarım büyük harfle yazılmış.
Yaşadığım duyguyu size aktarmaya çalışıyorum.
"Neredeyse izlenemezdi."
Bazı kısımlar iyiymiş.
"CBS, bu dandik şey artık kanallarını işgal etmediği için şanslı.
Sunucu Trevor Noah, her kimse artık…"
Bu biraz iğneleyici.
Ne yapmaya çalıştığını anlıyorum ama bence doğru düzgün yapamamış.
Sunucu Trevor Noah, her kimse…" denmez.
Çünkü ben tam olarak oyum.
Beni küçümsemeye çalışmış ama tam adımı ve yaptığım işi söylemiş.
Aynı anda hem küçümseyip hem de belirsiz ve net konuşamazsın.
Öyle olmuyor.
"Her kimse artık."
Başka biri değilim.
Bu denklemin içinde belirsizlik yok. Tam olarak oyum.
"Sunucu Trevor Noah. Sosyal Güvenlik numarası 4576728135.
Her kimse artık."
Hayır, o benim.
Bu garip, tanıdığın biri için öyle demezsin.
"Her kimse."
O ifadeyi kasabana bir yabancı gelip kızını ayarttığında kullanırsın.
O zaman kullanılır.
"Her kimse artık o adamı öldüreceğim!"
Mesajın ortasında eski İngilizceye geçmesi de komik.
"Her kimse artık.
Bir Güney Afrikalı'nın kanının kokusunu alıyorum."
Çok alakasız.
Şöyle demiş, "Sunucu Trevor Noah, her kimse artık,
neredeyse Jimmy Kimmel kadar kötü."
Zavallı Jim. Jimmy Kimmel'ı severim.
Şimdi benim yüzümden o da nasibini alıyor.
Evinde kendi hâlinde takılıyor.
Pazar günleri çalışmıyor bile.
Birden telefonu çalıyor.
"Düşük reytingli Oscar'daki Jimmy Kimmel kadar kötü."
Devam ediyor.
"Noah benim hakkımda YANLIŞ bir şekilde
Donald Trump ve Bill Clinton'ın Epstein Adası'nda takıldığını söyledi.
YANLIŞ!"
Şu işi açıklığa kavuşturalım.
Donald Trump ve Bill Clinton'ın Epstein Adası'nda takıldığını söylemedim.
Bunu söylemedim.
Grammy'de bir espri yaptım. Yaptığım birçok espriden biriydi.
Bunu Billie Eilish, Yılın Şarkısı ödülünü aldıktan sonra yaptım.
"Tebrikler Billie Eilish, Yılın Şarkısı Ödülü'nü aldın.
Bu her sanatçının istediği bir ödül.
Neredeyse Donald Trump'ın Grönland'ı istediği kadar çok.
Çünkü Jeffrey Epstein öldükten sonra
Bill Clinton'la takılacağı yeni bir ada lazım."
Tamam mı? Böyle dedim.
Adada olduğunu söylemedim.
Kendi adasını ister dedim.
Bill Clinton'la gitmeyeceği için şaka olduğu çok açık, değil mi?
Grönland da kötü bir alternatif.
İklimi farklı, havası farklı.
"Epstein Adası'nda takıldığını söyledi.
YANLIŞ!
Bill adına konuşamam…"
Orada beni yalancılıkla suçluyor. "Bu adam yalancı!" diyor.
"Bill kısmı hariç. Ona bakmamız lazım.
Bu adamı bilirsiniz."
"Ama ben Epstein Adası'na hiç gitmedim, yakınından bile geçmedim."
Çok gereksiz.
Dava konusu olan Epstein Adası'na yakınlık değil.
Adanın sahibine yakınlığın dava konusu.
Sorun arazi değil.
"Karayipler'de neredeydin?" değil.
"Epstein Adası mı?" "Hayır, Jamaika." "Yalan!"
Hayır.
"Yakınından geçmedim.
Bu geceki yalan ve iftiraya kadar orada olmakla suçlanmadım."
Gerçekten mi?
İlk ben mi söyledim?
Benden önce kimse Trump ve Epstein'den bahsetmemiş.
İlk bendim.
O dosyalarda 5.000 kez adının geçmesinin sebebi benim.
O domino taşlarını ben dizdim
ve ben devirdim.
"Sahte medyada bile.
Noah tam bir ezik…"
Miyav.
"…ve gerçekleri çabucak öğrenmeli.
Görünüşe göre avukatlarımı
bu zavallı, acınası, yeteneksiz sunucuya dava açmaları için göndereceğim
ve büyük bir dava açacağım."
Dolar işareti var. Sesini bilmiyorum.
"Küçük George Slopadopolus'a ve diğerlerine sorun.
CBS'e de sorun.
Hazır ol Noah.
Seninle biraz eğleneceğim.
Başkan DJT."
Evet, son cümle çok ilginç.
Evet, bu…
"Hazır ol Noah.
Seninle biraz eğleneceğim."
Cinsel anlamda bir sapık gibi görünmek istemiyorsanız…
…bu cümleyi kurmanızı önermem.
Evet. "Seninle biraz eğleneceğim."
Başına dildo takan birinin söyleyeceği bir şey.
İşte pazartesi günüm böyle geçti.
Dürüst olmak gerekirse pek endişelenmedim.
Donald Trump hep televizyon izliyor,
gördüklerine sinirlenip paylaşım yapıyor
ve çoğu zaman unutuyor.
Başka bir şey olur diye düşündüm.
Çünkü birçok yönden televizyon izleyen bir sincaba benziyor.
Evet. Tamamen…
Evet, elleri de aynı boyda.
"Geçer, durum değişir" diye düşündüm.
Öyle de oldu.
Ertesi gün Beyaz Saray'ın gündeminde hükûmetin kapanması vardı.
Hükûmet kapanmak üzereydi.
Bildiğiniz gibi Amerika'nın hükûmeti hep kapanmanın eşiğindedir.
Bence artık aile paketine geçmelisiniz.
Aylık plan işe yaramıyor.
Başkan'la bunu konuşuyorlardı.
Ciddi bir konu.
Hükûmetin kapanmasıyla ilgili konuşmanın ortasında
odanın arkasından bir gazeteci şöyle bağırdı,
"Sayın Başkan, Grammy'de söyledikleri için Trevor Noah'a dava açacak mısınız?"
"Pislik" dedim.
Paçayı sıyırmıştım.
"Öğretmenim, ödev vermeyi unuttunuz" diyen çocuğa ne olduğunu merak ediyordum.
Trump yine başladı.
"Evet, Trevor Noah adada olduğumu söyledi. Dava açacağım. Amatör. Ezik."
Evet. Şimdi ABD Başkanı tarafından dava edilebilirim.
Evet.
Nasıl tepki vermek gerek bilmiyorum. Ben…
Hayır, açık konuşayım.
Ne hissedeceğimi bilmiyorum
çünkü nasıl sonuçlanacağını bilmiyorum.
Normal bir zamanda olsak bir şüphem olmazdı.
Donald Trump dava açardı.
Bir yargıç da birçok sebepten davayı reddederdi.
Birinci Değişiklik hakları, ifade özgürlüğü, şakalar, hiciv.
Normal zamanlarda bu kapsama girerlerdi.
Donald Trump beni dava ederdi.
Ama şimdi öyle değil.
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Donald Trump dava ediyor.
Bunu hiç bilmiyorum.
İtiraz mı edeyim?
Yüksek Mahkeme'ye mi gidelim?
İçeri giriyorum. Orada beni bekliyor.
"Küçük dostlarıma merhaba de" diyor.
Bilmiyorum.
Kimse bilmiyor.
Evet, o varken hiçbir şey belli olmaz.
Bilirsiniz.
Nicolás Maduro'ya sorun.
Venezuela'nın eski başkanı
ve New York'un şimdiki mahkûmu.
Evet, Venezuela'nın başkanıydı.
Sonra birden olmamaya başladı.
Hikâye daha da çılgın.
Olan şu… Bunu kontrol edebilirsiniz.
Nicolás Maduro televizyonda röportaj veriyordu.
İnsanların onu tehdit etmesiyle dalga geçip Trump'a gönderme yaptı.
"Sorun yok, iyi olacağız" dedi.
Sonra bir şarkı çaldı. Savaş Yok, Sadece Barış.
Sonra Trump'ın dans hareketini yapıp Trump'la dalga geçmeye başladı.
Zaten tek bir hareketi var.
O hareketi yaptı.
Çıktı, sonra da…
İki elle mastürbasyon hareketi.
Trump bunu görüp "Alın o adamı" dedi.
"Alın o adamı."
Askerler Maduro'yu aldı, getirdi, hapse attı.
Sıradan bir hapishane de değil. Brooklyn'de bir hapishane.
Diddy'nin de kaldığı hapishane.
Düşünsenize.
Ben de benim sorunlarım var sanıyordum.
Nicolás Maduro, yani o…
Ne kadar ironik olduğunu düşünün.
Amerika'nın acımasız bir şekilde
insanları sınır dışı etmesine tanıklık ediyordu.
Ve o sırada
içeri alınan tek göçmen sensin.
Göçmenlik Bürosu'nu destekleyen tek göçmen Maduro'dur.
Telefon hakkını onlara kullandı. "Alo, gelip beni alın. Beni alın.
"Evet. Hadi. Kendim uçarım. Birlikte çalışalım.
Hadi. Bunu başarabiliriz."
Nasıl gideceğini bilemezsin.
Artık kimse bilmiyor.
Ne çılgın bir kader. Düşünsenize.
Onlarca yıl imparatorluğunu demir yumrukla yönettin.
Etrafınızdaki insanlara terör estirdin.
Şiddet uyguladın, hiç hesap vermedin.
Şimdi tüm yağını aldılar ve Nicolás Maduro'yla aynı hapishanedesin.
Çok kötü değil mi?
Bu durumun tek bir iyi yanı var.
O da şu an
uzaylı istilası için mükemmel bir zaman.
Bunun için iyi bir zaman olmaz, bunda hemfikiriz.
Ama bir zaman seçmem gerekirse şu an en iyi zaman.
Evet.
Uzaylılar işgal ederse bizim için iyi olmaz.
Şansımız olmadığını biliyoruz.
Uzay-zamanı aşabiliyorlarsa silahlarımız bir işe yaramaz.
Silahlarımızla onları kızdırırız.
Buraya gelecekler. Sonuçlarını gördük.
Uçup gelecekler. Her şeyi havaya uçuracaklar.
Kurtuluş Günü'nü izledik. Bunu biliyoruz.
Will Smith yardım etse bile tek seferde bir tokat atabiliyor.
Peki ne yapacağız?
Bunu hep düşünüyorum.
Gerçekten öyle. Uzaylı istilasını hep düşünüyorum.
Benim Roma İmparatorluğu'm da bu.
Ne yapacağız?
Eskiden hiç düşünmezdim.
Güney Afrika'da aklıma bile gelmezdi.
Ama Amerika'da bu gerçek bir şey.
Evet çünkü uzaylılar geldiğinde gelecekleri yer burası.
Buraya uçarlar.
Doğruca Washington'a gelip Beyaz Saray'ı havaya uçururlar.
Sonra diğer ülkeler. Londra'ya gidip Big Ben'i patlatırlar.
"Saatin kaç olduğunu biliyorsunuz!"
Sonra başka simge yapılara gidip her şeyi patlatırlar.
Biliyorum. Mesele bu. Önce Amerika. Anladım.
Evet.
Güney Afrika'dayken bunu hiç düşünmemiştim.
Uzaylılar saldırınca yok olacaklar.
Dünyayı patlatacaklar ama sadece Afrika'ya gitmeyecekler.
Evet. Filmleri izlediniz.
Afrika'yı işgal etmiyorlar.
O filmleri izlerdim. Beklerdim.
Filmde başkan şöyle derdi,
"Dünya vatandaşları, uzaylılar gezegenimizi istila ediyor."
Sonra uzaylılar istila eder.
"Afrika bu gezegende değil mi? Ne oluyor?" derdim.
Hiç istilaya uğramaz. İstila edildiği bir film var mı?
Yasak Bölge 9!
Hayır. Ne?
Yasak Bölge 9.
Yasak Bölge 9 mu?
Hayır.
Gösterimi mahvetmeye çalıştığın için defol git.
Balkonda kral gibi oturuyorsun.
"Yasak Bölge 9, sana söylüyorum. Kellesini alın."
Hayır, Yasak Bölge 9 iyi denemeydi ama hayır.
Yasak Bölge 9'u hatırlayın, uzaylılar Afrika'yı istila etmedi.
Uzaylılar Afrika'ya çakıldı.
Sonra da bütün film kaçmaya çalıştılar.
Çünkü bizle uğraşılmaz.
Hollywood çok acayip.
"Uzaylıların başına gelebilecek en kötü şey ne?
Ya Afrika'da kapana kısılsalar?"
Uzaylılar Afrika'yı asla istila etmez. Hiç etmediler.
Bize acıdıkları için sanıyordum.
Çocukken o filmleri izlemeye bayılırdım.
Hâlâ bayılıyorum.
Ama çocukken o filmlere bayılırdım.
Uzaylılarla ilgili her filmi izlerdim.
Annem evde bana kocaman bir kâse patlamış mısır yapardı.
Birlikte koltuğa otururduk. O filmleri benimle izlerdi.
Nefret ederdi
ama "ebeveyn kontrolü" yazısını çok ciddiye alırdı.
Bir gün yanımdan geçerken ebeveyn rehberliği uyarısı çıktı.
"İzlemeliyim" dedi.
Sonra her filmde aynısını yaptı.
Bazen koşup onu çağırmam gerekirdi.
Televizyonda bir şey başlardı. "Anne!" derdim.
Gelince "Rehberlik yapman lazım!" derdim.
Beş dakika sonra ben anneme rehberlik yapardım.
Otururdu ve bütün film boyunca
"Ne oluyor Trevor? Bunlar kim? Neden yapıyorlar? Ne oluyor?"
"Anne, filmi izlemeye ben de seninle başladım" derdim.
Kocaman bir kâse patlamış mısır yapardı. Otururduk, film başlardı.
"Uzaylılar Dünya'yı istila ediyor" derlerdi.
Her şeyi patlattıklarını görürdünüz.
Ben de patlamış mısırımla "Birinci dünya sorunları" derdim.
Küçük bir çocuk olarak "Niye Afrika'da hiç yok?" diye sorardım.
"Çünkü üzülüyorlar" derdim.
Uzaylılar Afrika'ya acıyor sanıyordum.
Her kıtanın üstünde uçup oraları havaya uçuran gemiler olurdu.
Afrika kıtasının üstünde de olurdu.
Kokpitte iki uzaylı olurdu.
"Foton lazerleri ateşlemeye hazırlan."
"Emrinizle ateş edeceğiz."
"Üç, iki, bir."
"Dur, bekle. Sanırım bu kıtayı zaten yok etmişiz.
Buraya gelmişiz."
"Hayır, buraya hiç gelmedik. Patlat."
"Neyi patlatacağım? Şuna bak. Zaten bir şey olmuş.
Ne oluyor? Ne patlatacağım?
-Bunu kim yaptı?" -"Bilmiyorum. Bakıyorum.
İngilizler yapmış."
Evet!
Al bunu Büyük Britanya.
#AslaUnutma.
Şu uzaylı filmleri.
Keyif alırdım ama dehşete düşerdim.
Çünkü işler her kötü gittiğinde uzaylılar gelip Dünya'yı fethediyordu.
Film olduğu için şans eseri kazanıyorduk ama gerçekte bilemem.
İyi değil. Hiç şansımız yok.
Uzaylılar istila ederse hiç umudumuz yok.
Ya da en azından eskiden yoktu.
Artık var.
Onun adı
Donald J. Trump.
Her kimse artık.
Hoşuma gitmiyor ama tek yol bu.
Evet.
Uzaylı istilasının nasıl başlayacağını biliyoruz.
Yörüngemize giren dev ana gemiyle başlayacak.
Güneşi kapatan o devasa şey.
Geminin altında müzik çalan dev bir hoparlör oluyor.
Ambiyans yaratıyor.
İçeride bir uzaylı org çalıyor.
"Buna hazır değiller B!"
Evet!
Gemiyi park ederler.
Kötü haberi vermesi için bir keşif gemisi yollarlar.
Şöyle iner…
Çıkıp "Beni liderine götür" der.
Liderle görüşüp onu öldürürler, iş biter.
Genelde o iş için en gıcık uzaylıyı seçerler.
Liderle konuşabileceğini düşünmek için kendini önemli biri sanmalısın.
Gemide genelde en şikâyetçi olanı seçerler.
"Tamam" derler.
"Bu gezegene kimi göndereceğiz?"
"Karen bu iş için biçilmiş kaftan."
"Karen, gidiyorsun."
"Tanrım, neden hep ben? Bunu hiç sevmiyorum.
Hep beni gönderiyorsunuz. Yöneticinizle konuşmak istiyorum."
"Tam bu işe göre."
O uzaylıyı gönderip bize kötü haberi verirler.
Trump'la umudumuz var ama çok hızlı hareket etmeliyiz.
Uzaylıların geldiğini söyledikleri an,
NASA yörüngemize ulaştıklarını söyleyince gezegen olarak harekete geçeriz.
Yapmamız gereken şey Donald Trump'ı dünyanın kralı yapmak.
Kafası karışanlar var. İyi haber şu, Trump'ın canına minnet.
Beyaz Saray'a gideriz.
"Bay Trump, artık dünyanın kralısınız."
"Biliyordum" der.
Ona Burger King tacı veririz ve uzaylıları dışarıda bekleriz.
Uzaylılar iner, dışarı çıkar.
Biri "Beni liderine götür" der.
"Tabii, dünyaya hoş geldin. Hadi, liderle tanış."
"Beni götürün." "Tabii, seni götüreceğiz.
İyi görünüyorsun. Ozempic mi kullandın? Harikasın.
Gel, liderle tanış."
Beyaz Saray'a gideriz.
"Kral Trump, bu uzaylı.
Uzaylı, bu da Kral Trump."
"Bu gezegenin hükümdarı sen misin?"
"Doğru" der.
"Bu gezegenin hükümdarı benim.
Dünya gezegeni, benim tabirimle Mavi Dev.
Güzel, mavi, uzayda süzülüyor.
Yukarıda dönüp duruyor.
Çok hızlı dönüyor.
Döndüğümüzü söylüyorlar,
ben hiç hissetmedim ama döndüğümüzü söylüyorlar.
Dönüyoruz millet, hem de çok hızlı.
Ve uzaydayız.
Gezegenin ortasından geçen güzel bir eksenimiz var.
Büyük, güzel, uzun bir eksen. Artık böyle eksen yapmıyorlar.
Gerçekten yapmıyorlar.
Öyle bir eksenimiz var, eğik. Biliyorsunuz, eğik.
Benim elimde olsa o eğimi hemen düzeltirdim.
Hemen.
Ama sorun değil.
Teşekkürler Obama.
Ve uzayda süzülüyor.
Güzel bir gezegen, mavi.
Küçük bir ayımız var. Onu gördünüz mü? Güzel bir ay.
Güzel bir ay. Göğüsteki meme ucu gibi.
Öyle görünüyor. Uzayda yüzen bir göğüs gibi.
İki olmalı. Hep derim. İki meme bir memeden iyidir.
Daha iyi ama hiç yoktan iyidir.
'Meme' diyebilir miyim? Dedim bile. 'Meme' dedim.
Bu gezegenin hükümdarı benim.
Ne istiyorsunuz? Ne lazım? Ne yapabilirim?"
"Üzgünüz, zaten işgal edildiğini bilmiyorduk" derler.
Böyle hayatta kalırız.
Uzaylı olduğunu öğrensek şaşırmazdık.
Hatta rahatlardık.
İnsanlar "Tanrım, şimdi anlaşıldı" derdi.
Ona benzeyen, annesi ve babası gibi görünen
iki uzaylı gelip gezegene inse,
"Yardım edin, yıllar önce oğlumuzu burada bıraktık.
Bebeğimiz nerede?" deseler
"Hadi gelin" derdik.
"Gelin alın bebeğinizi."
Adam gerçekten de uzaylı gibi.
Ve şimdi
tarihe tanıklık ediyoruz.
Bunu hiç düşündünüz mü?
Hepimiz tarihe tanıklık ediyoruz.
Geçmiş zaman gibi bir tarih değil.
"Sonra insanlar buraya yerleşti" gibi sıkıcı bir tarih değil.
Evet, her neyse.
Olayların olduğu tarihten bahsediyorum.
Okuyup "O zamanlar nasıldı?" dediğiniz türden.
O zamanlardayız.
Hepimiz.
Tarihim berbatmış, onu fark ettim.
Beyaz Saray'da söylenen her şey kayıt altına alınıyor.
İlerisi için saklanıyor.
Yani 300 yıl sonra
eski başkanları ve Beyaz Saray'ı inceleyen bilim insanları olacak.
"300 yıl önce nasıldı?" diyecekler.
"Bilmiyorum ama Grammy sunucusu çok kötüymüş.
Evet, tam bir ezikmiş.
Super Bowl'da şarkı söyleyen Bunny de berbatmış.
Çok berbatmış. Ne günler ama."
Tarihe tanıklık etmenin garip yanı
içinde olduğunuzda çok daha az tahmin edilebilir olması.
Tarihi okurken ya da öğrenirken genelde kaçınılmazmış gibi sunulur.
Hikâyeleri okursunuz, hep öyle biteceklerini varsayarsınız
çünkü öyle bitmişlerdir.
"Naziler sizce savaşı kaybeder mi?" diye sorsam
"Evet, tabii ki" derler.
Ama o dönem savaşan insanlar Nazilerin kazanacağını düşünüyordu.
Bir ara işler onların lehineydi.
İçinde olunca çok farklı bir kumar oynuyorsun.
Washington D.C.'ye her gittiğimde
Afro-Amerikan Tarihi ve Kültürü Ulusal Müzesi'ni ziyaret ederim.
Ve…
Gitmediyseniz şöyle diyeyim,
hayatınızda yaşayacağınız en etkili deneyimlerden biri.
Birkaç nedenden ötürü gittiğim hiçbir müzeye benzemiyor.
Bilirsiniz.
İlki Amerika'daki siyahilerin tarihini
kapsamlı bir şekilde anlatıyor.
Bu da tarihin ta kendisi.
Çoğu zaman anlatılmayan bir tarih.
Binaya giriyorsunuz,
diğer müzelerden farklı olarak seçim yapamıyorsunuz.
Normalde müzeye girince "Dinozorlar mı, uzay mı?" derler.
"Sen seç."
Orada ise zamanın akışı sizin için tasarlanmış.
Müzeye gittiğinizde
Amerika'daki siyahi tarihinin başından başlıyorsunuz
ve günümüze kadar devam ediyor.
Yer altında başlıyor, yer altına iniyorsunuz
ve kölelikle başlıyor, heyecanını kaçırdım.
Sonra zamanda ilerliyorsun.
En sona geldiğinizde Oprah var.
O müze gerçek anlamda kendinize çok soru sormanızı sağlıyor.
Son gidişimde oradaydım,
giriş katında yürüyordum.
Yer altındaydı ve mal gibi alınıp satılan köleler,
transatlantik köle ticareti ve Yeraltı Demiryolu vardı.
Yani duygusal bir deneyim.
Acı verici, büyük bir zulüm.
Sonra insanların ayağa kalkıp inançları için savaştığını
ve üstesinden geldiğini görüyorsunuz.
Çok ilgi çekici olduğu için insanlar farklı şekilde deneyimliyor.
Yanımda 14 yaşlarında iki çocuk vardı.
Konuşuyorlardı, kulak misafiri oldum.
Biri diğerine dönerek
"O zamanlar yaşasaydın ne yapardın? Köle mi olurdun?"
"Ne? Hayır, yanlış kişiye çatarlardı.
Canlarına okurdum. Beni köle mi yapacaksın?"
"Hadi oradan" dedi. O da "Canlarına okurdum" dedi.
Gülüp konuşuyorlardı.
Bu ya devrim için gerekli olan gençlik hezeyanıydı
ya da öyle olurlardı.
Her türlü fark etmezdi.
Önemli olan bu soruyu sormalarıydı.
Tarih çağırdığında kim olacaksın?
Onlar sayesinde ben de kendime bu soruyu sordum.
Sanırım öz güvenimi geliştirmem lazım
çünkü aklıma kahramanca bir şey gelmedi.
"Kölelik döneminde ne yapardın?" diye sorsanız
"Çok çalışırdım
ve ne olacağını görürdüm" derdim.
Kahraman olamazdım. Bende o potansiyel yok.
"Soygun sırasında dükkânda olsaydım…" falan diyen insanlar beni etkiliyor.
Bende bu yok.
Tarlada olurdum, çok çalışırdım ve kendi işime bakardım.
Atlı adam da "Hemen o pamukları topla" derdi.
"Evet efendim, pamuk topluyorum. Topluyorum efendim" derdim.
Ama gider gitmez arkasından atıp tutardım. Ağzıma geleni söylerdim.
"Aptal herif" derdim.
"Döndü mü? Hayır."
Ama kahraman olamazdım.
Gerçek bir kahraman harekete geçerdi. Harriet Tubman gibi.
"Hey, Trev" derdi.
Ben de "Merhaba Harriet" derdim.
"Nasılsın?"
"Bok gibiyim."
"Hadi ya, ne oldu?"
"Kölelik geldi. O nasıl soru? Salak mısın sen?"
"Tabii, sormamalıydım. Neyse, ne oluyor Harriet?"
"Bu akşam gideceğimizi haber vermek için geldim."
"Biz kimiz?"
"Hepimiz Trevor. Buradan gidiyoruz.
Gidiyoruz bebeğim."
"Harriet, atlı adam gitmememiz gerektiğini söylüyor.
Gitmemizi hiç sevmiyor.
Bence onda ayrılık kaygısı var. Birine görünmeli. Dedi ki…"
"Ne dediği umurumda değil. Buradan gidiyoruz.
Ne, kalacak mısın?"
"Evet, kalıp nasıl gittiğini göreceğim."
"Nasıl gittiğini mi? Neyin var senin? Gelmiyor musun?"
"Gelmiyorum."
"Sana inanamıyorum. Siz açık tenliler, hepiniz aynısınız."
"Ne?" "Evet."
"Korktun, değil mi? Korkak bir eziksin."
"Eziğim Harriet, yalan yok. Korkak bir eziğim."
"Şu hâline bak, korkak ezik.
Neredeyse Jimmy Kimmel kadar kötüsün."
Bazen sadece kendim için şaka yapıyorum, üzgünüm.
Tanrım.
Herkes kendine aynı soruyu sordu.
Herkes.
Şahsen yaşadığım en ilginç karşılaşmalarımdan biri
serginin önünde duran bir grup beyazla oldu.
Çok liberal beyazlardı.
Bayağı liberal beyazlardı.
Aşırı liberal beyazlar.
Bunu oradaki siyahilerden daha çok hissediyorlardı.
Bir an geldi, ne kadar hissettiklerini gösterdiler.
Sergide dolaşan bazı siyahiler vardı.
Siyahiler yürüyordu, beyazlar da vardı çünkü herkes gidebilir.
Ve sonra…
Oradaki siyahlar tam bir siyahi deneyimi yaşıyordu,
mesele insan olmaktı.
Bazıları ağlıyordu, arkadaşlarıyla konuşuyorlardı,
hikâyeler anlatıyorlardı, gülüyorlardı.
Bir kişi güldü. Arkadaşlarıyla konuşuyordu. "Evet."
Sonra orada beyaz bir kadın vardı.
Grubun lideriydi, kahkahayı duyunca döndü. Sus işareti yaptı.
O kadar liberallerdi.
Bunu geçemeyeceğini düşünüyordum, bir fotoğrafa bakıyordu.
Çekilmiş ilk fotoğraflardan biriydi.
Bir plantasyondaki beyaz bir adamın fotoğrafıydı.
Bir tarlada durmuş gülümsüyordu.
Fotoğrafta gülümsüyordu.
Kadın fotoğrafa bakarak şöyle dedi:
"Ben…
Bu olay yaşanırken
orada ben olsaydım…
Yemin ederim bu olay yaşanırken orada olsaydım
asla gülümsemezdim!"
Cümlenin belli bir şekilde bitmesini beklersiniz.
"Orada olsaydım savaşırdım" falan diyecek sandım.
"Kurtarırdım…" Hayır.
"Kölelerim olurdu ama hiç keyif almazdım" gibi söyledi.
"Bunun başınıza gelmesine çok üzüldüm" diye ağlardı.
"Çok üzgünüm. Koltuğun arkası tozlu.
Ama evet, çok üzgünüm, bunu yapamam."
Gerçekten ilginçti.
O bölümde ilerliyorsun. Bir saatten fazla kaldım.
Sonunda o kadar etkilenmiştim ki kendi kendime sordum,
"Tarih seni çağırdığında kim olacaksın?"
En iyi arkadaşlarımdan biri olan David Meyer'a mesaj attım.
Hatta arkadaş olduğum ilk Amerikalı.
Güney Afrika'ya 20 yıl önce tesadüfen bir okul projesi için geldi.
Tesadüfen tanışıp arkadaş olduk
ve beni Amerika'ya gelip komedi yapmaya ikna etti.
Gerisi malum. O günden beri arkadaşız.
Evet, güzel bir hikâye.
Hayatlarımız da çok farklı.
O, Kuzey Karolina'dan 1,95 boyunda, sırık gibi bir beyaz.
Dünyanın en tatlı, en samimi insanı.
Bu yüzden ona şaka yapmayı çok seviyorum.
O müzeden çıkarken ona mesaj attım.
"Dave, senden bir şey isteyeceğim" dedim.
O da "Nedir dostum?" diye yanıtladı.
Şöyle dedim,
"Eğer kölelik geri gelirse
beni kölelerinden biri yapıp bana iyi davranacağına söz verir misin?"
O da "Ne diyorsun dostum?" dedi.
"Beni kölen olarak alıp iyi davranacağına söz veriyor musun?"
"Neden bahsediyorsun?" dedi.
"Evet mi, hayır mı?" dedim.
Sonra o küçük noktaları gördüm, cevap yazıyordu.
Yazıyor,
yazıyor,
yazıyor.
Sonra beni aradı.
"Ne haber?" dedim. "Ne diyorsun sen?" dedi.
"Ne oluyor? Ne köleliği?"
"Bilmek istiyorum.
Kölelik geri gelirse beni kölen yapacağına söz verir misin?"
"Dostum, hayır. Ne diyorsun? Kölelik geri gelmeyecek" dedi.
"Hayalet Avcıları için de öyle dediler. Cevap ver.
Beni kölen yapacak mısın?"
"Hayır dostum, hayır.
Seni asla kölem yapmam.
Dostum, köle sahibi olmam. İnsanları köleleştirmem.
Bence bu doğru değil."
"Bırak şu ikiyüzlülüğü Dave.
Beni kölen yapar mıydın, bilmek istiyorum."
"Bunu asla yapmam" dedi.
"Tamam, anladım.
Demek başkasının kölesi olmama izin vereceksin.
Kölelik gelirse beni yakalayıp kırbaçlayacaklar.
Django gibi gezeceğim, öyle mi?
Kırbaçlanacağım çünkü en iyi arkadaşım beyaz ayrıcalığını kullanıp
bana yardım etmedi ve takılmamız için beni kölesi yapmadı.
Tarladayım, seninle evde PlayStation oynayabilirdim.
Eskisi gibi Call of Duty oynayabilirdik.
Ama sen o kadar woke'sunki beni başka bir beyaz kırbaçlayacak."
"Hayır" dedi.
"Köle olmamı, kırbaçlanmamı mı istiyorsun?"
"Hayır, tamam. Tamam, peki dostum.
Kölelik geri gelirse seni kölem yaparım ve iyi davranırım."
"İşte, demek köle alırsın!" dedim.
"Kapatmam lazım." dedim. "Hayır!" dedi.
Hâlâ beni affetmedi.
Tarih çağırdığında kim olacaksın?
Farazi olunca çok daha kolay.
Müzede bir bölümden diğerine geçerken Yeniden Yapılanma Dönemi'ne geçiyorsunuz.
Jim Crow'u, Sivil Haklar Hareketi'ni görüyorsunuz.
Bu kendi başına da etkileyici
ama "Bir Hayalim Var" konuşmasının üstünden 60 yıl geçtiği için
Dr. Martin Luther King'in hayatını anlatan kısmı genişletmişler.
Yazılarını, düşüncelerini, günlüklerini,
insanlara ve halka yazdığı mektupları,
arkadaşlarıyla yazışmalarını, röportajlarını görebiliyorsunuz.
Hayatını çok azımızın gördüğü kadar ayrıntılı bir şekilde görüyorsunuz.
Herkes adına konuşmak istemem
ama bana göre okulda Martin Luther King'in hayatının
çok yüzeysel, düz bir versiyonunu öğreniyoruz.
Anlıyor musunuz? Çok basit ve kaçınılmaz görünüyor.
Şöyle anlatılıyor, "MLK adında bir adam vardı.
Olanlar hoşuna gitmedi, bir köprüde yürüdü,
bir hayali vardı ve sonsuza dek mutlu yaşadı.
MLK Günü kutlu olsun, yataklarda %50 indirim."
Ama hayatını görünce öyle olmadığını anlıyorsunuz.
Gerçekten insanlar "Mutlu MLK Günü" falan dediğinde
Disney filmi gibi duyuluyor.
Hikâyesi Disney filmi gibi.
"Bu yaz, bir adam, bir hayal dünyayı değiştirdi."
"Bir hayalim var."
"Timothée Chalamet, Martin Luther King rolünde.
Yalnızca Disney+'ta."
Öyle hissettiriyor.
Ama hayatı gözünüzün önüne serildiğinde,
günlerinin ayrıntılarına indiğinizde
onun ve çevresindekilerin yaşadıkları şeyleri görünce…
Dört yıl içinde 29 kez falan tutuklanmış.
Uydurma suçlamalarla. Bazen tek başına bir hücreye kapatılmış.
Yemek verilmemiş, arama yapmasına izin verilmemiş.
Bazen dövülmüş, bazen…
Adamın hayatını detaylarıyla görüyorsunuz.
Onu şehirlerden kovmuşlar.
Federal hükûmet peşine düşmüş.
FBI Başkanı J. Edgar Hoover bizzat
Martin Luther King'i Amerika'nın en tehlikeli adamı ilan etmiş.
Sonra FBI onu yok etmek için bir kampanya başlatmış.
Arkadaşlıklarını, iş ilişkilerini bozmaya çalışmışlar.
En kötü şey ise telefonlarını dinleyip aldattığını öğrenmeleri olmuş.
Karısı Coretta Scott King'i arayıp onu ele vermişler
çünkü bunun evliliğini ve hareketi bitireceğini düşünmüşler.
Evet.
FBI, Martin Luther King'i itibarsızlaştırmaya çalışmış.
Kuruma bakış açınızı tamamen değiştiriyor.
Değil mi? FBI çok ciddi görünüyor.
Şimdi gerçeği görüyorsunuz.
O sabah J. Edgar Hoover binasındalar.
"Ne üstünde çalışıyorsun Kowalski?" "Narkotik efendim."
"Ya sen?"
"Efendim, suçlar üstüne, özellikle mali suçlar."
"Ya sen?" "Drama!"
MLK'e olan her şeyi görüyorsunuz.
Bazılarını kendisi yazmış, bazılarını gözlemciler.
O dönemi anlatan bölümlerden biri
Dr. King'in ve diğer siyahilerin dört yıl boyunca
siyahilere ayrımcılık yapan ve yemek vermeyen restoranlarda
yemek yemeye çalışmasını anlatıyor.
Restoranlara girip şık kıyafetleriyle oturuyorlarmış,
servis alamıyorlarmış.
Kovulmuşlar, küfür yemişler, üstlerine tükürülmüş.
Çoğu zaman dövülmüşler.
Sarsıntı geçirip kan içinde kalmışlar.
Eve gidip yıkamışlar, dönüp tekrar yapmışlar.
Eve gidip yıkamışlar, tekrar yapmışlar.
Şimdi konuşurken "Doğrusunu yaptılar, işte sonuç" diyoruz.
Evet ama hayatını okuyunca "Kaçınılmaz değildi" diyorsun.
İşe yarayacağının garantisi yoktu.
İşe yaradığına dair bir işaret yoktu.
Yine de pes etmediler.
Hayatını incelerken ve eserlerini okurken
"Hiç pişman olduğu bir an olmuş mudur?" dedim.
Yaşadıklarından, yaptıklarından pişman olduğu bir an olmuş mudur?
İlk kez beyazların yemeğini tattığında falan.
O ana kadar bu iş teorikti.
Siyahilere servis yapılmazdı.
Bu mekânlarda servis yapılmasını umuyorlardı.
Ama orada hiç yememişlerdi.
Tezgâha otururlardı, sahibi de "Kahretsin!" derdi.
"Sizin gibileri burada istemiyorum! Defolun gidin!"
O da "Kardeşim, bir hayalim var" derdi.
"Bir hayalim var, bir gün ten rengimiz ne olursa olsun
siyahi ve beyaz kardeşlerimizin hepsi buraya oturabilecek,
Amerika da herkesin eşit olduğuna dair vaadini yerine getirecek.
Bir hayalim var…"
"Kes sesini! Kazandın. Yasaları değiştirdiler. Televizyona bak.
Al, yemeğin."
"Çok teşekkür ederim.
Kahretsin.
Şimdi yeni bir hayalim var.
Bir gün beyazların baharatı keşfetmesini hayal ediyorum.
Karabiberi baharat olarak görmemelerini hayal ediyorum.
Bir gün hepimizin bir araya gelerek
gerçek beyaz şeytanı, mayonezi yeneceğimizi hayal ediyorum."
Çok garip olmuştur.
O ilk yemekten sonraki ilk yürüyüş.
Martin ve adamları otoparka doğru yürüyor.
Ölüm sessizliği.
"Bunun için miydi Martin?
Bunun için miydi Martin?"
"Üzgünüm beyler. Bilmiyordum."
"Kahretsin Martin! Bunun için mi dayak yedik? Tattın mı?"
"Lezzetli olur sandım.
Bizi bu yüzden engelliyorlar sandım. Özür dilerim.
Çok üzgünüm beyler. Benim hatam."
"Kahretsin Martin. Çok depresif bir yemek. Bunun için mi savaştık?"
"Çok üzgünüm. Telafi edeceğim.
Eve giderken herkese Popeyes alacağım."
Tarih sizi çağırdığında
kim olacaksınız?
Teşekkürler.
Hayatın ikilemi şu,
büyük şeyler oluyor diye
küçük şeyler durmuyor.
Büyük şeyler oluyor diye küçük şeyler durmuyor.
Bilirsiniz.
Hayatın ikilemlerinden biri.
Büyük olana ne kadar odaklanmalı
ve küçük olana ne kadar dikkat etmeli?
Bunu çok net gördüm.
İnternette iki kişi tartışıyordu.
Biri "Mezun oldum, çok heyecanlıyım, notlarım süper,
evde parti veriyorum, herkes davetli" yazmış.
Şaka tabii. İnternet işte, herkes davetli değil.
İnsanlar yazmaya başladı. Sonra biri "Ciddi misin?" demiş.
"Böyle bir zamanda parti mi veriyorsun?
Olan biteni gör. Etrafına bak. Şu an kutlama yapma zamanı mı?
Parti vermenin zamanı değil."
Sonra büyük bir kavgaya dönüştü.
Açık konuşacağım.
İkisini de anlayabiliyorum.
Duygusal olarak öyle.
Biri de şöyle demiş,
"Bildiğimiz hâliyle dünya darmadağın olurken nasıl kutlama yaparsın?
Toplumun temelini oluşturan
her normun ve kurumun çöktüğü bir zamanda
nasıl mutlu olabilirsin?
Kamu güvenimiz sarsılıyor. Nasıl parti verirsin?"
Ama diğer kişi de "Nasıl yapmam?" demiş.
"Hayatım boyunca bu noktaya gelmek için çalıştım.
Tüm zorluklara rağmen sonunda başardım
ve bu anın tadını çıkarmak istiyorum."
İkisi de haklı. Değil mi?
İkisi de haklı.
Dünyadaki her hastanenin bir tarafında bir bebek doğarken
bir tarafında biri ölüyor.
Yeni bir hayatın başlamasına duyulan sevinç.
Sevdiğin birini kaybetmenin hüznü.
İkisinde de bir yanlış yok.
Ama hangisine odaklanıyorsunuz?
Cevabı en alakasız yerlerden birinde buldum.
Bir kitap okuyordum.
Birinci Dünya Savaşı'nda görev yapan askerlerin anılarını anlatıyordu.
O dönem orada olan gazilerle konuşuyorlardı.
Kitap onların deneyimlerini anlatıyordu.
Çoğu siper savaşından bahsediyor.
İnsanlığın icat ettiği en kötü savaş türlerinden biri.
Yıllarca sürdü.
Askerler sürekli gelip gidiyordu.
Her gün son günleri olabilirdi.
Bunca umutsuzluğun ortasında
konuştukları her askerde, neredeyse hepsinde ortak bir nokta vardı.
O da siperlerde mutluluğu bulmuş olmaları.
Kart oyunları oynadıkları anlar olmuş.
Oyun oynamışlar.
Bir hiciv gazetesi başlatmışlar.
Komutanlarla, savaşla ve birbirleriyle dalga geçmişler.
Okuduğum en çılgın şeylerden biri şuydu,
bir gün savaş alanına bir inek girmiş.
Tarafsız bölgeye.
Düşmanla onların tam arasındaymış.
İki taraf da ineği istemiş.
Sonra Almanlara seslenmişler.
"İneği istiyoruz" demişler. Almanlar "Biz de istiyoruz" demiş.
"Oyun oynayalım" demişler.
"Havaya bozuk para atacağız, vurmayı deneyeceğiz.
Parayı vuran ineği alır."
İngiliz askerleri parayı vurmuş.
Almanlar da "Tamam, ineği kazandınız ama paralarımızı geri verin" demişler.
İngiliz askeri paraları almış. "Beni öldürecekler."
Almanlara vermiş, koşarak siperine geri dönmüş.
Herkes "Eğlenceli oyundu" demiş.
Hikâye dolu.
Askerlerin akşamları şarkı söylediklerine dair hikâyeler var.
Düşman hattının öbür tarafındaki askerlere şarkı söylüyorlarmış.
Onlar da karşılık veriyormuş.
Düşünsenize, siperdesiniz.
Ayakların çürüyor. Herkes yorgun, korkmuş.
Birdenbire birisi şarkı söylüyor. "Söyle…"
Siperlerde neşelerini bulmuşlar.
Bu da bana ne için savaştıklarını hatırladıklarını gösterdi.
Yaşamak için savaşıyorlardı. Savaşmak için değil.
Neden savaştığını unutursan savaşmanın anlamı kalmaz.
Mutlu olmak, kendini keşfetmek için.
Macera yaşamak, gülmek için savaşıyorsun.
Sırf savaşmak için savaşmıyorsun.
Yaşamak için savaşıyorsun.
Büyük şeyler oluyor diye küçük şeyler durmuyor.
Terapistim bana çıkılacak biri olmadığımı söyledi.
Evet.
Bana dönüp "Trevor, bence sen çıkılacak biri değilsin" dedi.
"Demek sen de Grammy'leri beğenmedin" dedim.
Seansın sonunda söyledi. Bence bu yasaklanmalı.
Terapistler seansın sonunda bombayı patlatıp durmanı bekliyorlar.
"Baban bu yüzden seni sevemedi."
"Ne?" diyorsun. "Süre bitti. "Görüşürüz."
"Hayır! Hayır, sonraki video!
Bir hafta beklemek istemiyorum. Netflix terapisi istiyorum, HBO değil!"
İki hafta bekledim ve bir sonraki seansta "Nerede kalmıştık?" dedim.
"Özeti geç, devam et" dedim.
"Trevor, seni ve ilişkilerini düşünüyordum" dedi.
Uzun süreli ilişki yaşayamamamı konuşuyorduk.
Nedenini anlamaya çalışıyorduk.
"Bence sen çıkılacak biri değilsin" dedi.
Sonra da açıkladı. "Birkaç sebebi var.
Bence çok çalışıyorsun.
İşini seviyorsun ama çok çalışıyorsun ve denge kuramıyorsun.
Ayrıca çok seyahat ediyorsun
ve sağlam bir ilişki kurmak için aynı yerde olmak çok önemli.
Ama dürüst olayım, bunlar sadece küçük detaylar."
Terapistimin söylediği üzere
asıl mesele şuymuş,
kafamdan geçenleri
söylememek gibi bir yetim yokmuş.
Uzun, başarılı bir ilişkinin püf noktalarından birinin
ne zaman düşünüp ne zaman konuşacağını bilmek olduğunu söyledi.
Evet.
"Benim öyle bir sorunum yok" dedim.
"Hayır Trevor, çoğu zaman bir şey düşünüyorsun
ve hemen söylüyorsun" dedi.
"Düşünüyorsun ve hemen söylüyorsun."
Trump da "Söyle kızım" dedi.
"Bilmiyorum, bana kalırsa öyle bir sorunum yok" dedim.
"Hayır, notlarım var. Bekle, notlarım var. Biraz örnek vereyim" dedi.
Bir örnek vardı ki…
Haklıydı.
Eski kız arkadaşımla yaşandı.
Hatta ilişkinin sonunu getiren çatlak buydu.
O an değil ama o kırılma ilişkinin sonunu getirdi.
Yatmaya hazırlanıyorduk.
Masum bir geceydi.
Dişlerimizi fırçalayıp yatağa girdik.
Işıkları kapatmadan önce konuşmaya başladık, çok samimiydi.
Sevdiğiniz kişiyle o anları bilirsiniz,
kendinizi hiç anlatmadığınız hikâyelerin ve duyguların
içinde bulursunuz, gülersiniz.
Daha da âşık olursunuz.
Yatağa uzanmış birbirimize bakıyorduk.
Gözünü bana dikmişti.
Birden "Hey" dedi.
"Bir şey sorabilir miyim?"
"Evet" dedim.
"Evet, tabii."
Şöyle dedi,
"Bende bir şeyi değiştirebilseydin
neyi değiştirirdin?"
Sonradan öğrendim ki…
Bu sorunun doğru bir cevabı varmış.
Evet, tek bir doğru cevabı.
İlişkiniz ne kadar eşsiz olursa olsun
soruya doğru cevabı vermek istiyorsanız
hayatınızdaki kadın size gelip
"Bende bir şeyi değiştirebilseydin neyi değiştirirdin?" diye sorduğunda
"Hiçbir şey" demeniz gerek.
Keşke o gece yanımda olsaydınız.
Evet.
"Hiçbir şey" demeniz gerek.
"Hiçbir şey bebeğim.
Senin hiçbir şeyini değiştirmezdim
çünkü her şeyinle mükemmelsin.
Bir şeyi değiştireceksem… Dürüst olayım.
Kendimi değiştirirdim.
Kendimi değiştirirdim,
böylece bana cömertçe verdiğin sevgiyi daha iyi kabul edebilirdim.
Bunu değiştirirdim."
Kullanmak isterseniz cevabın tam hâli bu.
Evet.
Ben bu cevabı vermedim.
Hayır. Aklımdan geçeni söyledim.
Bana bakıp şöyle dedi,
"Bende bir şeyi değiştirebilseydin neyi değiştirirdin?"
Ben de "Bir şey mi?" dedim.
"Bir şey.
Demek bir şey.
Vay canına, bu zor. Bir şey.
Sadece bir.
Tamam, düşüneyim. Bekle. Bir saniye.
Sadece bir şeyse neyi değiştirirdim?"
Ne değiştirirdim? Tamam. Sanırım buldum.
Sende tek bir şeyi değiştirebilseydim
seks sırasında iletişim kurma şeklini değiştirirdim."
O da "Ne?" dedi.
Evet, sonra çığ gibi büyüdü.
Hatamın farkındayım, lütfen yargılamayın.
Farkındayım ve çabalıyorum.
O an aklımdan geçenleri açıklayayım.
O gece olan şuydu. Birincisi bunu gerçek bir soru sandım.
İkincisi de hissettiğim bir duyguyu ifade etmeye çalışıyordum
ve o duygu kız arkadaşımla yakınlaşırken
sık sık yaşadığım bir kafa karışıklığı ve bazen de hayal kırıklığıydı.
İlişkiye girerdik ve şöyle derdi…
Açık saçık konuşmayacağım. "Geleceğim" derdi.
Hanımlar, bu bir erkeğe söyleyebileceğiniz en güzel söz.
Bir erkeğin hayatta duymak isteyeceği başka bir cümle yok.
O cümleyi duyduğumuzda erkekliğimizin zirvesine ulaşırız.
Başarmışızdır. Hedefe ulaşmışızdır.
Bunu duyunca "Ben Tarzan" diyoruz.
İş bitiyor.
Bitiyor.
O kadar etkili ki
sahip olduğumuzu bilmediğimiz bir erkeklik seviyesine ulaşıyoruz.
Bunu duyunca daha güçlü oluyoruz.
Yapamadığımız şeyler yapıyoruz. Yorgunluk falan kalmıyor.
Evet, krampı unutuyoruz.
Her durumda öyle, bazen nefes alamıyoruz.
Bazen nefes alamıyoruz.
Bazen burnumuz tıkanıyor ve…
O şeyi yaptığımız sırada nefes nefese kalıyoruz, değil mi?
İşimizi yapıyoruz
ve nefesimiz tükenince bir balinanın su yüzüne çıkması gibi
yukarı fırlıyoruz
ve sonra tekrar zevkinizin derinliklerine dalıyoruz.
Bu sorun değil.
Her erkeğin kendi için bulduğu bir ritim var, değil mi?
Ama nefes nefese kaldığımızı anlamanız lazım.
"Geliyorum" dediğinizde "Nefes almanın sırası değil" diyoruz.
"Bu benim görevim.
Bir nefesim var ve onu iyi kullanacağım."
O yüzden nefesimizi tutup devam ediyoruz,
devam ediyoruz ve sizi oraya ulaştırmaya çalışıyoruz.
O zamanlar bilmediğim şey şuydu,
eski sevgilim "Geleceğim" dediğinde
aslında demek istediği şuymuş,
"Bana yaptığın şey çok zevkli ve devam etmeni istiyorum.
Lütfen şu an yaptığın şeyi yapmaya
aynı hızda ve mümkünse aynı baskıyla devam et.
O cümleyi kurdum diye heyecanlanma.
Başka bir şey yapma.
Şu an yaptığın şeyi yapmaya devam et
çünkü doğru yoldasın.
Yapabilirsin şampiyon. Devam et.
Her yere dokunuyordun ama bu sefer tamam.
Bunu yaparsan büyük ihtimalle orgazm olacağım.
O yüzden devam et dostum. Yapabilirsin.
Sana inanıyorum. Isınıyorsun."
Demek istediği buymuş.
Ama bu kafa karıştırıcı.
Kafa karıştırıcı çünkü "Geleceğim" diyorsunuz.
Şimdi anladım beyler.
Kadınlar "Boşalacağım" demesi
otobüs durağındaki birinin "Otobüs gelecek" demesi gibi.
Yani otobüsün sizi alacağı doğru yerdesiniz.
Otobüsün geleceği yer burası.
Ama sorun ne zaman geleceği.
Zamanlama konusunda anlaşamıyoruz.
Çünkü biz erkekler bu konuda çok netiz.
Kadınlar söylediğinde teorik.
"Geleceğim."
Sadece doğru yönde olduğumuz anlamına geliyor.
Üç dakika da sürebilir.
15 dakikada da gelebilir.
Bir sonraki ilişkisinde de.
Kimse bilmiyor.
Anlamalısınız hanımlar, nefes almıyoruz.
Nefes almıyoruz.
Nefesimizi tutuyoruz. Sınırdayız.
Yaşamak için nefes almak gerek.
Erkekler kadınlardan 10 yıl daha az yaşıyor
çünkü bunu beklerken nefesimizi tutuyoruz.
Olmamasında bir sorun yok.
Bilmiyoruz çünkü biz daha düzüz.
Basit yaratıklarız. Neyse o.
Köpek gibiyiz. "Top nerede? İşte top."
Erkekler "Geliyorum" dediğinde o sırada oluyor demektir.
O an çok yakın hanımlar. Demek istediğim bu.
Bir erkek "Geliyorum" dediğinde o an gelmiştir.
Başka bir zaman yoktur.
Reklam arası veremezsiniz. Duraklayamazsınız.
Boşalma o anda gerçekleşir.
Göz kırpamazsınız.
Yola çıkarsan otobüs çarpar.
Otobüs orada.
Otobüs tam orada.
"Otobüs nerede?" dersiniz. Otobüs orada.
"Geleceğim" dediyse bitmiştir.
Bazen de çoktan olmuştur. Yalan söylemeyeceğim.
Bazen çoktan olmuştur. Dürüst olalım.
Bazen çoktan oluyor ve olmaması için uğraşıyoruz.
Kendini gammazlayan bir çocuk gibiyiz.
Zamanı karıştırıyoruz.
"Anne, mutfakta bir şey kıracağım."
Çoktan kırıldı.
O yüzden "Daha değil" demek o an söyleyebileceğiniz en kötü şey.
Hayır, çoktan oldu!
İş bitti.
Bu küçücük cümleyle erkekliğimiz yerle bir oldu.
"Henüz değil" diyorsunuz. Sonra deniyoruz ama nafile. İş bitmiş.
Sönüyor. Biliyoruz.
"Yine de yapacağım." "Nasıl yani?"
"Yapacağım işte." "Beklemediğine inanamıyorum."
"Ben erkeğim. İstediğimi yaparım. Ne zaman yapacağımı söyleyemezsin."
"Beni umursamıyor musun?" "Umursamıyorum…"
Bu yüzden hâlâ bekarım.
D.C., harikaydınız.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Teşekkürler.
İyi akşamlar.
İyi geceler.
Alt yazı çevirmeni: Şebnem Öztürk