Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
ช่วงเวลานี้มันช่างน่าสนใจจริงๆ
อืม
ผมจะพูดตรงๆ กับทุกคนนะ
ตอนแรกผมวางแผนโชว์ไว้อีกแบบเลย
ใช่ คนละโลกเลย
อันที่จริงตอนที่ผมวางแผนโชว์นี้ในวอชิงตันดีซี
ผมมีความสัมพันธ์กับทำเนียบขาวในตอนนั้น อีกแบบนึงเลยละ
ผมวางแผนที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงไว้
ผมจะเล่าเรื่องตลก เกี่ยวกับที่ผมไปเล่นพิคเคิลบอล
แล้วชีวิตก็เป็นตามนั้น
สำหรับคนที่ไม่รู้ว่ามันเป็นมายังไง
ผมจะพยายามเล่าให้ฟังว่าเรื่องราวมันเป็นไงนะ
ตอนนั้นผมเป็นพิธีกรงานแกรมมี่ อวอร์ดส์
มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆ
แล้วก็ไม่ดี
ผมเป็นพิธีกรงาน
แล้วต้องขึ้นเครื่องบินกลับไปฝั่งตะวันออก
เพื่อไปแสดงโชว์ต่อ
และผมไม่ต่อไวไฟเวลาเดินทาง
ผมแค่อยากจะพักผ่อน
แล้วผมก็ลงจอดที่บอสตัน
และครั้งแรกที่ผมรู้ว่าชีวิตผมเปลี่ยนไป
คือมีคนเดินผ่านผมบนเครื่องบิน
ตอนที่ผมกำลังเก็บกระเป๋าแล็ปท็อป
แล้วเขาก็จับไหล่ผมแล้วพูดว่า "เทรเวอร์ สู้เขานะ"
"คุณทำได้ สู้เขา"
"สู้นะ คุณทำได้"
ผมดูเหมือนกำลังลำบากขนาดนั้นเลยเหรอ
ตอนเดินในสนามบิน
จู่ๆ คนก็ยกนิ้วโป้งให้กำลังใจผม
แบบ "เย้ เอาเลย คุณทำได้ เย้"
"เฮ้ เย้!"
ยกเว้นคนดำ คนดำจะพูดว่า "เฮ้พวก"
แล้วผมก็เปิดมือถือ
และพูดตรงๆ ผมคิดว่ามือถือผมมันรวน
เพราะมันเริ่มสั่นก่อนที่ไอคอนจะโผล่ขึ้นมาอีก
มันมีโลโก้แอปเปิล แล้วมือถือผมก็…
ผมแบบ "อะไรวะเนี่ย" แล้วก็มีแต่แจ้งเตือนเต็มไปหมด
ผมแบบ "ไมเคิล แจ็กสันตายอีกรอบเหรอ"
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย มีอะไร"
เพราะทุกแอปมันคลั่งไปหมด
แบบไอแมสเสจ…
วอตส์แอป…
ทวิตเตอร์… อินสตาแกรม…
แม้แต่อูเบอร์อีตส์ยังบอก "มีเรื่องร้อนๆ มาเสิร์ฟแล้วจ้า"
ผมเปิดดูข้อความ
ทุกคนที่ผมเคยรู้จักในชีวิตส่งข้อความมาหาผม
ทุกคนเลย ยันครูอนุบาลเลยน่ะ
"เทรเวอร์ พระเจ้า คุณโอเคไหม"
"เทรเวอร์ คุณอยู่ไหน คุณเห็นไหม"
"เทรเวอร์ โทรหาฉันนะ"
"เฮ้ย อย่าโทรมา" "โทรมานะ"
"เทรเวอร์ เกิดอะไรขึ้น"
"เห็นหรือยัง"
มีคนหนึ่งบอกว่า "พระเจ้า เห็นที่ทรัมป์พูดหรือยัง"
ผมก็แบบ "ทรัมป์พูดอะไร"
"คราวนี้ทรัมป์พูดอะไรอีกล่ะ"
"โอ้โฮ เดี๋ยวเช็กก่อน ทรัมป์พูดอะไรนะ พูดถึงฉันเหรอ"
มันรู้สึกคนละเรื่องเลยเมื่อเราเป็นเป้าหมาย
พูดจากใจนะ
มันบ้ามาก ผม…
ผมเป็นพิธีกรเดลี่โชว์มาเจ็ดปี และตลอดเจ็ดปีนั้น…
เรานำเสนอข่าวและการเมืองในอเมริกาใช่ไหม
รายการมันเป็นแบบนั้น
และในช่วงนั้น โดนัลด์ ทรัมป์ก็เป็นข่าวตลอดเวลา
ผมก็คิดว่าเขาคงพูดถึงผมบ้างสักครั้งแหละ
แต่เขาไม่พูด ซึ่งผมก็ดีใจ "ดีแล้ว"
แล้วผมก็ออกจากเดอะเดลี่โชว์
แล้วผมก็ผ่อนคลาย เหมือนพวกโง่ในหนังสยองขวัญน่ะ
ผมไปเป็นพิธีกรงานแกรมมี่
ผมคิดว่า "ดีจังเลย เป็นรายการดนตรี ผ่อนคลายกว่ากันเยอะ"
ปรากฏว่าประธานาธิบดีดูงานแกรมมี่ด้วยแฮะ
ใช่ และเขาไม่พอใจ
เขาไม่พอใจเลย
ไม่เลย
เขาเขียนโพสต์ โพสต์ยาวเหยียดด้วย
เขียนรีวิวกูเกิลให้ผม
เกี่ยวกับการแสดงของผม
และไม่ใช่แค่สั้นๆ นะ
มันเป็นแบบจัดเต็ม
ผมจะอ่านทั้งหมดให้ฟัง เพราะผมไม่อยากพูดผิดไปไง
ผมจะอ่านให้ฟัง…
นี่คือสิ่งที่ผมเห็น ตอนที่ผมค้นหาชื่อผมกับชื่อเขา
มันเป็นโพสต์ในทรูธโซเชียล
จาก @realDonaldTrump
เรื่องตลกคือโดนัลด์ ทรัมป์ เป็นเจ้าของทรูธโซเชียล
แปลกดีที่เขาไม่ได้ใช้ @DonaldTrump อะ
แปลกที่คนอื่นได้ชื่อนั้นไป แล้วเขาก็แบบ "ก็ได้ โดนัลด์ ทรัมป์ตัวจริง"
เอาละ นี่คือข้อความที่เขียนไว้
"งานแกรมมี่ อวอร์ดส์ห่วยที่สุด!"
ทุกครั้งที่ผมตะโกน แปลว่าคำนั้นเป็นตัวพิมพ์ใหญ่นะ
ผมพยายามให้คุณรู้สึกถึงสิ่งที่ผมเจอ
"แทบดูไม่ได้เลย"
แปลว่าบางส่วนก็ดี
"ซีบีเอสโชคดีที่ไม่ได้มีขยะแบบนี้ ออกฉายต่อไปแล้ว"
"พิธีกร เทรเวอร์ โนอาห์ ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม"
นี่มันแรงไปหน่อยนะ
ผมรู้ว่าเขาพยายามจะทำอะไรนะ แต่ผมว่าเขาทำไม่ถูกอะ
คุณจะพูดว่า "พิธีกร เทรเวอร์ โนอาห์
ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม" ไม่ได้ปะ
เพราะนั่นคือตัวผมเลยไง
ผมเข้าใจว่าเขาพยายามจะดูถูกผม
แต่คุณพูดชื่อเต็มของผม และตำแหน่งงานของผมในคืนนั้น
คุณจะดูถูกและพูดคลุมเครือ แต่เจาะจงในเวลาเดียวกันไม่ได้สิ
มันไม่ได้ทำกันแบบนั้น
"ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม"
ผมไม่ได้เป็นใครอื่นทั้งนั้น
ในสมการนี้ไม่มีคำว่าจะอยู่แล้ว นั่นคือตัวผมของแท้แน่นอน
"เทรเวอร์ โนอาห์ พิธีกร หมายเลขประกันสังคม 4576728135"
"ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม"
ไม่ นั่นแหละผม
แปลกนะ คุณไม่ใช้วลีนี้เมื่อคุณรู้จักคนคนนั้น
"ไม่ว่าเขาอาจจะ…"
คุณใช้คำนี้ตอนที่คนแปลกหน้าผ่านเมืองคุณ
แล้วพรากพรหมจรรย์ลูกสาวคุณ
นั่นแหละคือตอนที่คุณใช้คำนี้
"ฉันจะฆ่ามันให้ได้ ไม่ว่าไอ้หมอนั่นจะเป็นใครก็ตาม"
มันตลกดีที่เปลี่ยนเป็นภาษาอังกฤษยุคศักดินา
กลางข้อความ
เขาพูดว่า "ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม"
"ฟีไฟโฟฟัม"
"ข้าได้กลิ่นเลือดของคนแอฟริกาใต้"
มาไงอะ
เขาบอกว่า "พิธีกร เทรเวอร์ โนอาห์ ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม
แทบจะแย่พอๆ กับจิมมี่ คิมเมล"
จิมน่าสงสารอะ ผมชอบจิมมี่ คิมเมลนะ
และตอนนี้เพราะผม เขาเลยโดนลูกหลงไปด้วย…
เขานั่งอยู่บ้าน ไม่ได้ยุ่งกับใคร
ไม่มีงานอะไรทำตอนวันอาทิตย์อะ
จู่ๆ มือถือเขาก็…
เขาบอกว่า "แทบจะแย่พอๆ กับจิมมี่ คิมเมล ตอนทำเรตติ้งได้ต่ำเตี้ยในงานออสการ์"
แล้วเขาก็พูดต่อ
"โนอาห์พูดถึงผมไว้ไม่ถูกต้อง!
ว่าโดนัลด์ ทรัมป์กับบิล คลินตัน ใช้เวลาที่เกาะเอปสตีน"
"ผิด!"
เอาละ เพื่อให้เราเข้าใจตรงกัน
ผมไม่ได้พูดว่า
โดนัลด์ ทรัมป์กับบิล คลินตัน ใช้เวลาบนเกาะเอปสตีน
ผมไม่ได้พูดแบบนั้น
ผมแค่เล่นมุกในงานแกรมมี่
มุกมั่วๆ มุกหนึ่งที่ผมเล่น
มุกนี้ผมพูดหลังจากบิลลี่ ไอลิช เพิ่งได้รางวัลเพลงแห่งปี
ผมพูดว่า "ยินดีด้วย บิลลี่ ไอลิช เพลงแห่งปี"
นี่คือรางวัลที่ศิลปินทุกคนต้องการ
พอๆ กับที่โดนัลด์ ทรัมป์อยากได้กรีนแลนด์"
"เพราะตอนนี้เจฟฟรีย์ เอปสตีนตายแล้ว
เขาต้องการเกาะใหม่ ที่เขาจะไปเที่ยวกับบิล คลินตันได้"
โอเคไหม นั่นคือสิ่งที่ผมพูด
ผมไม่ได้บอกว่าเขาเคยอยู่เกาะนั้น
ผมบอกว่าเขาอยากได้เกาะของตัวเอง
เห็นได้ชัดว่าเป็นมุกตลก เพราะเขาไม่ไปกับบิล คลินตันหรอก ใช่ไหม
และกรีนแลนด์ก็เป็นเกาะที่แทนที่ เกาะเอปสตีนได้แย่มากๆ
สภาพอากาศต่างกัน บรรยากาศก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง
เขาบอกว่า "และบิล คลินตัน เคยใช้เวลาอยู่บนเกาะเอปสตีน"
"ผิด!"
"ผมพูดแทนบิลไม่ได้…"
ผมชอบที่เขาเรียกผมว่าไอ้ขี้โกหก
เขาบอกว่า "ไอ้นี่มันโกหก!"
"ยกเว้นเรื่องบิล เราต้องเช็กเรื่องนั้นก่อน"
"คุณก็รู้ว่าเขาเป็นยังไง"
"แต่ผมไม่เคยไปเกาะเอปสตีน หรือที่ไหนใกล้ๆ กันเลย"
ไม่จำเป็นต้องพูดนะ
ความใกล้ชิดกับเกาะเอปสตีน ไม่ใช่สิ่งที่คนฟ้องร้องกันใช่ไหม
มันคือความใกล้ชิด กับเจ้าของเกาะเอปสตีนต่างหาก
ไม่ใช่ที่ดินที่เป็นปัญหา
ไม่ใช่แบบ "คุณอยู่ที่ไหนในแคริบเบียน"
"เกาะเอปสตีนเหรอ" "ไม่นะ จาไมกา" "จับได้แล้ว"
ไม่
"หรือที่ไหนใกล้ๆ กันเลย"
"และจนกระทั่งมีคำกล่าวเท็จ และหมิ่นประมาทในคืนนี้
ผมก็ไม่เคยถูกกล่าวหาว่าเคยไปที่นั่น"
จริงเหรอ
ผมเป็นคนแรกเหรอ
ก่อนหน้าผมนี่ไม่มีใครเคยพูดถึง โดนัลด์ ทรัมป์กับเจฟฟรีย์ เอปสตีนเลย
ผมเป็นคนแรก
ผมเป็นเหตุผลที่ชื่อเขาถูกพูดถึง 5,000 ครั้งในเอกสารพวกนั้นสินะ
ผมเป็นคนเรียงโดมิโนพวกนั้น
และก็เป็นคนผลักมันล้ม
"แม้แต่สื่อข่าวปลอมก็ไม่เคย"
"โนอาห์ ช่างเป็นคนขี้แพ้…"
เหมียว
"ควรรับทราบข้อเท็จจริงให้ถูกต้อง และโดยไวที่สุด"
"ดูเหมือนว่าผมจะส่งทนายของผม
ไปฟ้องพิธีกรที่น่าสงสาร น่าสมเพช ไร้ความสามารถคนนี้
และฟ้องเขาให้หนัก" ชะชิ้ง
เขาใส่เครื่องหมายดอลลาร์น่ะ ไม่รู้ว่ามันคือเสียงอะไร
"ถามจอร์จ สโลปาโดโพลัสตัวน้อย และคนอื่นๆ ได้เลยว่าผลออกมาเป็นยังไง"
"และถามซีบีเอสด้วย"
"เตรียมตัวไว้เลย โนอาห์"
"ผมจะเล่นสนุกกับคุณเอง"
"ประธานาธิบดี ดีเจที"
ใช่ ประโยคสุดท้ายนี่เด็ดนะ
ใช่ นั่นมัน…
"เตรียมตัวไว้เลย โนอาห์"
"ผมจะเล่นสนุกกับคุณเอง"
ถ้าคุณไม่อยากฟังดูเหมือนพวกวิตถารทางเพศ
ผมไม่แนะนำให้พูดอะไรแบบนี้นะ
ใช่ "ผมจะเล่นสนุกกับคุณเอง"
เป็นสิ่งที่คนพูด หลังจากพวกเขาติดดิลโด้ที่หัวแล้วน่ะ
ใช่ครับ นั่นคือวันจันทร์ของผม
และจะบอกตรงๆ ว่าผมไม่ได้กังวลมากนัก
โดนัลด์ ทรัมป์ดูทีวีเป็นประจำ
โกรธกับสิ่งที่เห็น โพสต์ถึงมัน
และบ่อยครั้งที่เขาก็ลืมมันไป
ผมคิดว่าต้องมีเรื่องอื่นตามมาแน่ๆ
เพราะในหลายๆ ด้าน เขาเหมือนกระรอกที่ดูทีวีน่ะ
ใช่ เขาจะ…
ใช่ มือขนาดเท่ากันเด๊ะ
ผมก็เลยคิดว่า "เดี๋ยวมันก็ผ่านไป เปลี่ยนไป"
แล้วมันก็เป็นงั้นจริงๆ
วันต่อมา
ประเด็นใหญ่ในทำเนียบขาว คือการปิดหน่วยงานรัฐบาล
หน่วยงานรัฐกำลังจะปิดตัว
รู้ไหม หน่วยงานรัฐของอเมริกา มักจะอยู่ในภาวะใกล้จะปิดตัวเสมอ
ตอนนี้ผมคิดว่าพวกคุณควรเปลี่ยน ไปใช้แพ็คเกจครอบครัวได้แล้วนะ
จ่ายรายเดือนไม่เวิร์กแล้ว
พวกเขาสัมภาษณ์ประธานาธิบดีเรื่องนี้ด้วย
นี่เป็นประเด็นที่จริงจัง
และระหว่างที่คุยกันเรื่องการปิดหน่วยงานรัฐ
นักข่าวคนหนึ่งที่อยู่หลังห้องตะโกนออกมา
"ท่านประธานาธิบดี คุณจะฟ้องเทรเวอร์ โนอาห์
เพราะสิ่งที่เขาพูดในงานแกรมมี่ไหม"
ผมแบบ "ไอ้หอก"
ผมถูกลืมแล้ว
ใช่ ผมสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้นที่พูดว่า
"ครูครับ ครูลืมสั่งการบ้าน"
แล้วทรัมป์ก็พูดต่อ
"เทรเวอร์ โนอาห์บอกว่าผมไปเกาะเอปสตีน ผมจะฟ้องมัน พวกอ่อนหัด ขี้แพ้"
ใช่ ตอนนี้ผมอาจจะโดนประธานาธิบดี ของสหรัฐอเมริกาฟ้อง
ใช่
ไม่รู้ว่าควรจะ "เย้" หรือ "อู้" หรือ…
ไม่ ผมจะพูดตรงๆ นะ
ผมไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง
เพราะผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง
ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติ ผมคงมั่นใจมาก
โดนัลด์ ทรัมป์จะฟ้องผม
ผู้พิพากษาจะยกฟ้องด้วยเหตุผลมากมาย
อย่างการคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ การแสดงออกเสรี การล้อเลียน
ทั้งหมดนี้ได้รับการคุ้มครองในช่วงเวลาปกติ
โดนัลด์ ทรัมป์ฟ้องผม ก็ช่างมันดิ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่โดนัลด์ ทรัมป์
ตอนนี้ผมโดนฟ้องโดยประธานาธิบดีสหรัฐ
โดนัลด์ ทรัมป์
ผมไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร
ผมจะอุทธรณ์ไหม
เราไปถึงศาลฎีกาไหม
ผมเดินเข้าไป เขารอผมอยู่ที่นั่น
เขาพูดว่า "สวัสดีเพื่อนตัวน้อยของผมสิ"
ผมไม่รู้อะ
ไม่มีใครรู้
ใช่ ถ้าเป็นเขา ก็ไม่มีใครรู้
เข้าใจไหม
ไปถามนิโกลัส มาดูโรสิ
อดีตประธานาธิบดีเวเนซุเอลา
และนักโทษนิวยอร์กในปัจจุบัน
ใช่ เขาเคยเป็นประธานาธิบดีเวเนซุเอลา
แล้วจู่ๆ เขาก็ไม่ได้เป็นเฉยเลย
เรื่องมันบ้ากว่านั้นอีก
เรื่องมันมีอยู่ว่า… คุณไปเช็กได้เลยนะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า นิโกลัส มาดูโรกำลังให้สัมภาษณ์ออกทีวี
แล้วเขาก็พูดเล่นๆ ว่ามีคนขู่เขา
หมายถึงโดนัลด์ ทรัมป์
เขาบอกว่า "ผมไม่เป็นไรหรอก เราจะโอเค"
แล้วเขาก็เปิดเพลง ไม่มีสงคราม มีแต่สันติภาพ
แล้วเขาก็เริ่มล้อเลียนทรัมป์
ด้วยการเต้นท่าเต้นของโดนัลด์ ทรัมป์
ท่าเดียวเลยนะ
ใช่ เขาทำท่านั้น
เขาออกมาแล้วก็ทำ…
คุณรู้จักแหละ ท่าชักว่าวสองมือ
ทรัมป์เห็นแล้วก็พูดว่า "ไปจับมันมา"
"ไปจับหมอนั่นมา"
ทหารไปจับตัวมาดูโรมา แล้วเอาเขาไปขังในคุก
ไม่ใช่คุกธรรมดานะ พวกเขาจับเขาไปขังในคุกที่บรู๊กลิน
คุกเดียวกับที่พวกเขาขังดิ๊ดดี้
ลองคิดดูสิ
ผมเคยคิดว่าตัวเองมีปัญหาแล้วนะ
นิโกลัส มาดูโร เขา… คือว่าเขา…
ลองนึกถึงความย้อนแย้งในสถานการณ์เขาดูสิ
เขาได้เห็นอเมริกา
เปิดตัวแคมเปญเนรเทศต่างด้าว ที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมา
และในท่ามกลางเหตุการณ์นั้น
คุณคือผู้อพยพคนเดียวที่พวกเขานำเข้าประเทศ
มาดูโรอาจเป็นผู้อพยพคนเดียว ที่สนับสนุนตม.นะ
เขาใช้สิทธิ์โทรศัพท์หาตม.
เขาแบบ "ฮัลโหลตม. มาจับผมที"
"ใช่ ไม่ มาเถอะ ผมจะบินไปเอง มาร่วมมือกันเถอะ"
"มาเถอะ เราทำได้น่ะพวก"
คุณไม่รู้หรอกว่ามันจะเป็นยังไง
ไม่มีใครรู้อะไรแล้ว
โชคชะตาพลิกผันสุดๆ นึกภาพออกไหม
หลายทศวรรษ
คุณปกครองอาณาจักรด้วยกำปั้นเหล็ก
คุณสร้างความหวาดกลัวให้คนรอบข้าง
คุณใช้ความรุนแรง ไม่เคยต้องรับผิดชอบ
แล้วตอนนี้พวกเขาก็ยึดน้ำมันของคุณไปหมด
และคุณก็อยู่ในคุกเดียวกับนิโกลัส มาดูโร
มันน่าเจ็บใจไหมล่ะ
ข้อดีอย่างหนึ่งของสถานการณ์นี้
คือมันเป็นช่วงเวลาที่…
เหมาะที่สุดสำหรับการรุกรานของเอเลี่ยน
ไม่มีช่วงเวลาไหนที่ดีหรอก ผมว่าเราทุกคนเห็นตรงกันนะ
แต่ถ้าต้องเลือกมาสักช่วง ผมว่าตอนนี้แหละดีที่สุดแล้ว
ใช่
เพราะถ้าเอเลี่ยนบุก มันจะไม่ดีสำหรับเราหรอก
เรารู้ว่าเราไม่มีทางสู้ได้
ถ้าพวกมันเดินทางผ่านกาลอวกาศได้ อาวุธของเราก็ไร้ค่า
ปืนของเราคงแค่ทำให้พวกมันรำคาญเท่านั้น
พวกมันจะมา เราเห็นแล้วว่ามันจะเป็นยังไง
พวกมันจะบินมาแล้วระเบิดทุกอย่างทิ้ง
เราดูเรื่องสงครามวันดับโลกแล้ว เรารู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
ต่อให้วิล สมิธมาช่วย เขาก็ตบได้ทีละตัวเท่านั้นไง
แล้วเราจะทำยังไง
ผมคิดเรื่องนี้ตลอดเวลา
จริงๆ นะ ผมคิดเรื่องเอเลี่ยนบุกโลกตลอด
มันคือจักรวรรดิโรมันของผม
เราจะทำยังไงดี
เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยนะ
ตอนอยู่แอฟริกาใต้ ผมไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย
แต่ในอเมริกา มันเป็นเรื่องจริงไง
ใช่ เพราะถ้าเอเลี่ยนมา พวกมันก็จะมาที่นี่แหละ
พวกมันจะบินมาที่นี่
มุ่งตรงมาวอชิงตันดีซี ระเบิดทำเนียบขาว
แล้วก็ไปประเทศอื่น ไปลอนดอน ระเบิดบิ๊กเบน
"รู้ไหมกี่โมงแล้ว!"
แล้วพวกมันก็บินไปสถานที่สำคัญอื่นๆ ระเบิดทุกอย่างทิ้ง
ผมรู้ มันเป็นปัญหา อเมริกาต้องมาก่อนไง ผมเข้าใจ
ใช่
ตอนอยู่แอฟริกาใต้ ผมไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย
เพราะผมรู้ว่าเอเลี่ยนบุกเมื่อไหร่ พวกมันจะลุย
พวกมันจะระเบิดโลก แต่ที่เดียวที่พวกมันจะไม่ไปคือแอฟริกา
ใช่ คุณเคยดูหนังแล้ว
พวกมันไม่เคยบุกแอฟริกา
ผมเคยดูหนังพวกนั้นนะ ผมจะรอ
ในหนัง ประธานาธิบดีจะพูดว่า "พลเมืองโลก…
เอเลี่ยนกำลังบุกโลกของเรา"
แล้วก็จะเห็นเอเลี่ยนบุก
คุณจะคิดว่า "เดี๋ยวนะ แอฟริกาไม่ได้อยู่บนโลกเหรอ เกิดอะไรขึ้น"
พวกมันไม่เคยบุกแอฟริกาเลย นึกออกไหมว่ามีหนังเรื่องไหนที่พวกมันบุกแอฟริกา
ยึดแผ่นดิน เปลี่ยนพันธุ์มนุษย์!
ไม่ อะไรอะ
ยึดแผ่นดิน เปลี่ยนพันธุ์มนุษย์
ไม่
ไอ้เวรเอ๊ย มาทำลายโชว์พิเศษของผมเฉย
นั่งอยู่บนระเบียงเหมือนเป็นราชา
"ยึดแผ่นดิน เปลี่ยนพันธุ์มนุษย์ไงเล่า"
"ตัดหัวมันซะ"
ไม่ ยึดแผ่นดิน เปลี่ยนพันธุ์มนุษย์ ถือว่าพยายามได้ดี แต่ไม่อะ
ในเรื่องยึดแผ่นดิน เปลี่ยนพันธุ์มนุษย์ เอเลี่ยนไม่ได้บุกแอฟริกา
เอเลี่ยนลงจอดฉุกเฉินในแอฟริกา
แล้วพวกมันก็ใช้เวลาที่เหลือในหนัง พยายามหนีออกมา
เพราะเราไม่ใช่เล่นๆ นะเว้ย
ฮอลลีวูดนี่มันบ้าบอจัด
"อะไรคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุด ที่เกิดขึ้นกับเอเลี่ยนได้"
"ถ้าพวกมันติดอยู่ในแอฟริกาล่ะ"
เอเลี่ยนไม่เคยบุกแอฟริกาเลย ไม่เคยเลย
ผมเคยคิดว่าเพราะพวกมันสงสารเรา
ตอนเด็กๆ ผมชอบดูหนังพวกนั้นมาก
ตอนนี้ก็ยังชอบดูอยู่นะ
แต่ตอนเด็กๆ ผมชอบหนังพวกนั้นสุดๆ
หนังที่มีเอเลี่ยน ผมไม่เคยพลาด
แล้วแม่ผมก็จะทำป๊อปคอร์นชามใหญ่ให้ผม
เราจะนั่งบนโซฟาด้วยกัน แม่จะดูหนังพวกนั้นกับผม
แม่เกลียดหนังพวกนั้น แต่เขาบอกว่า "ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำ"
และแม่ก็จริงจังกับเรื่องนั้นมาก
วันหนึ่งแม่เดินผ่าน แล้วมันก็ขึ้นว่า
"ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำขณะรับชม"
"แม่ต้องดูแล้วสินะ"
แล้วหลังจากนั้น แม่ก็ทำแบบนั้นกับทุกเรื่อง
บางทีผมต้องวิ่งไปเรียกแม่น่ะ
รายการเริ่มขึ้นแบบสุ่มในทีวี มีคำว่า "ผู้ปก…" ผมก็จะตะโกน "แม่!"
แม่จะเข้ามา แล้วผมก็จะบอกว่า "ผมต้องการให้แม่แนะนำผม!"
แต่พอดูไปห้านาที ผมรู้สึกเหมือนผมเป็นคนแนะนำแม่แทน
เพราะแม่จะนั่งดู แล้วตลอดทั้งเรื่องแม่จะถาม
"เกิดอะไรขึ้น เทรเวอร์ พวกเขาเป็นใคร ทำไมพวกเขาทำแบบนี้ เกิดอะไรขึ้น"
ผมก็จะบอกว่า "แม่ ผมอยู่กับแม่นี่แหละ ผมดูหนังเรื่องนี้พร้อมแม่"
แม่ก็จะทำป๊อปคอร์นชามใหญ่ให้ผม
เราก็นั่งดูด้วยกัน หนังเริ่มขึ้น
เอเลี่ยนบุก พวกเขาจะพูดว่า "เอเลี่ยนบุกโลก"
เราจะเห็นพวกมันระเบิดทุกอย่าง
แล้วผมก็นั่งกินป๊อปคอร์น "ปัญหาของโลกที่หนึ่ง"
ผมคิดนะ ตอนเป็นเด็ก ถ้าคุณถามว่า "ทำไมไม่เคยเห็นพวกมันในแอฟริกาเลย"
ผมก็จะตอบ "เพราะพวกมันสงสารเรา"
ผมคิดว่าเอเลี่ยนสงสารแอฟริกา
จะมียานบินไปแต่ละทวีปเพื่อทำลายทิ้ง
แล้วจะมีลำหนึ่งอยู่เหนือทวีปแอฟริกา
เอเลี่ยนสองตัวในห้องนักบิน
"เตรียมยิงเลเซอร์โฟตอน"
"พร้อมรอคำสั่ง"
"สาม สอง หนึ่ง"
"เดี๋ยวๆ ฉันว่าเราทำลายทวีปนี้ไปแล้วนะ"
"เราคงเคยมาแล้ว"
"ไม่ถูกต้อง เราไม่เคยมา ระเบิดเลย"
"จะให้ฉันระเบิดอะไร ดูที่นี่สิ มีเรื่องร้ายเกิดขึ้นไปแล้ว"
"เกิดอะไรขึ้น จะให้ฉันระเบิดอะไร"
- "ใครทำเนี่ย" - "ไม่รู้ดิ กำลังเช็กอยู่"
"เห็นว่าเป็นฝีมือพวกอังกฤษ"
เย้!
โดนซะ สหราชอาณาจักร
#ไม่เคยลืม
หนังเอเลี่ยนพวกนั้น
ทำให้ผมสนุก แต่ก็ทำให้ผมกลัว
เพราะทุกครั้งที่อะไรๆ ไม่สู้ดี เอเลี่ยนจะบินเข้ามาและยึดโลก
เราชนะได้เพราะโชคช่วยเพราะมันเป็นหนัง แต่ในชีวิตจริง ผมไม่รู้
ไม่ดีเลย เราไม่มีทางสู้ได้
ถ้าเอเลี่ยนบุก เราก็ไม่มีหวัง
หรืออย่างน้อยเราก็ไม่มีหวัง
แต่ตอนนี้มีแล้ว
และความหวังนั้นมีชื่อว่า
โดนัลด์ เจ. ทรัมป์
ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม
ผมไม่ชอบนะ แต่ผมคิดว่านั่นเป็นทางเดียว
ใช่
ทันทีที่การรุกรานของเอเลี่ยนเริ่มขึ้น เรารู้ว่ามันเริ่มยังไง
มันจะเป็นยานแม่ลำยักษ์ที่บินเข้ามาในวงโคจร
ยานลำใหญ่ที่บดบังแสงอาทิตย์
พวกมันมีลำโพงยักษ์ใต้ยานที่เปิดเพลง
สร้างบรรยากาศหน่อย
มีเอเลี่ยนตัวนึงเล่นออร์แกน
มันบอกว่า "พวกมันไม่พร้อมเจอเพลงนี้แน่ บี"
ใช่
พวกมันจอดยานไว้ข้างนอก
ส่งยานลูกลงมาแจ้งข่าวร้าย
ยานที่ลงจอดแบบ…
พวกมันออกมา "พาฉันไปหาผู้นำของแก"
พวกมันเจอผู้นำ ฆ่าผู้นำ แล้วก็จบ
ปกติพวกมันจะเลือกเอเลี่ยนที่น่ารำคาญที่สุด มาทำงานนี้นะ
คนเราต้องมั่นหน้าพอ ถึงจะเชื่อว่าตัวเองคุยกับผู้นำได้ไง
ดังนั้นในยานเอเลี่ยน พวกเขาจะเลือกเอเลี่ยนมนุษย์ป้ามา
พวกมันจะพูดว่า "โอเค"
คุยกันว่า "เราจะส่งใครลงไปดาวดวงนี้ดี"
"ฟังนะ คาเรนเหมาะกับงานนี้ที่สุด"
"คาเรน เธอต้องลงไป"
"โอ้ พระเจ้า ทำไมต้องเป็นฉันตลอด ฉันเกลียดมันสุดๆ เลย"
"ทุกคนส่งฉันไปตลอด ฉันอยากคุยกับผู้จัดการ"
"เธอเหมาะมาก"
พวกมันส่งเอเลี่ยนตัวนั้นลงมา แล้วบอกข่าวร้ายกับเรา
ถ้ามีทรัมป์ เรามีหวัง
แต่เราต้องลงมือให้ไวนะทุกคน ไวสุดๆ
ทันทีที่พวกมันบอกว่าเอเลี่ยนมาแล้ว
นาซ่าบอกว่าพวกมันเข้ามาในวงโคจร เราต้องร่วมมือกันทั้งโลก
และสิ่งที่เราต้องทำคือ เราต้องทำให้โดนัลด์ ทรัมป์…
เป็นราชาโลก
เห็นบางคนงงๆ นะ ข่าวดีก็คือเขาจะไม่ถามอะไรทั้งนั้น
โอเคไหม เราไปทำเนียบขาว
เราบอก "คุณทรัมป์ ตอนนี้คุณเป็นราชาโลกแล้ว"
เขาจะพูดว่า "ผมรู้แล้ว"
เราให้มงกุฎเบอร์เกอร์คิงเขา แล้วรอเอเลี่ยนอยู่ข้างนอก
เอเลี่ยนลงจอด พวกมันออกมา
เอเลี่ยนตัวหนึ่งพูดว่า "พาข้าไปหาผู้นำของเจ้า"
เราก็จะบอกว่า "ยินดีต้อนรับสู่โลก มาเลย มาพบผู้นำของเรา"
"พาฉันไปเดี๋ยวนี้" "แน่นอน เราจะพาไป"
"ดูดีนะ ใช้ยาโอเซมพิกเหรอ ดูดีมากเลย"
"มาพบผู้นำกัน"
เราจะไปทำเนียบขาว
แล้วเราก็จะพูดว่า "ราชาทรัมป์ นี่คือเอเลี่ยน"
"เอเลี่ยน นี่คือราชาทรัมป์"
"แกคือผู้ปกครองของดาวดวงนี้หรือ"
เขาจะพูดว่า "ใช่แล้ว"
"ผมคือผู้ปกครองของดาวดวงนี้"
"ดาวเคราะห์โลก หรือที่ผมเรียกว่า…
บิ๊กบลู"
"บลูผู้งดงาม ลอยอยู่ในอวกาศ"
"มันหมุนอยู่บนนั้น
หมุนไวมาก"
"เขาบอกว่าเราหมุน ผมไม่เคยรู้สึกนะ"
"ผมไม่เคยรู้สึก แต่เขาบอกว่าเราหมุนอยู่"
"เราหมุนอยู่ หมุนเร็วมาก"
"และเราอยู่ในอวกาศ"
"เรามีแกนสวยๆ พาดผ่านกลางดาวเคราะห์"
"แกนใหญ่ ยาว สวยงาม เดี๋ยวนี้ไม่มีแกนแบบนั้นแล้ว"
"ไม่มีจริงๆ นะ"
"และเรามีแกนโลกที่เอียง รู้ไหม มันเอียงอยู่นะ"
"ถ้าผมเป็นคนดูแล ผมจะทำให้มันตรงเลย"
"ตรงเผง"
"แต่ไม่เป็นไรหรอก"
"ขอบคุณ โอบามา"
"และมันก็ลอยอยู่ในอวกาศ"
"ดาวเคราะห์ที่สวยงาม สีน้ำเงินสวยงาม"
"เรามีดวงจันทร์เล็กๆ เห็นดวงจันทร์ไหม ดวงจันทร์ที่สวยงาม"
"ดวงจันทร์ที่สวยงาม ดูเหมือนหัวนมบนหน้าอก"
"มันดูเหมือนแบบนั้นแหละ เหมือนนมหนึ่งเต้าที่ลอยอยู่ในอวกาศ"
"ควรจะมีสองเต้า ผมพูดเสมอว่าสองเต้าดีกว่าเต้าเดียว"
"สองดีกว่าหนึ่ง แต่หนึ่งก็ดีกว่าไม่มี"
"พูดคำว่าหน้าอกได้ไหม ผมพูดแล้วนะ ผมพูดคำว่าหน้าอก"
"และผมคือผู้ปกครองของดาวดวงนี้"
"คุณต้องการอะไร อยากได้อะไร ให้ช่วยอะไรได้บ้าง"
พวกมันจะพูดว่า "ขอโทษ เราไม่รู้ว่ามีคนบุกมาก่อนแล้ว"
และนั่นคือวิธีอยู่รอดของเรา
เราคงไม่ตกใจถ้ารู้ว่าเขาเป็นเอเลี่ยน
ผมว่าจริงๆ เราคงโล่งใจ
คนจะพูดว่า "พระเจ้า เพราะงี้นี่เอง"
ถ้ามีเอเลี่ยนสองตัวที่หน้าตาเหมือนเขา
แบบเป็นพ่อแม่ของเขาลงมา
แล้วลงจอดบนโลก "ช่วยเราด้วย เราทิ้งลูกชายไว้ที่นี่
เมื่อหลายสิบปีก่อน"
"ลูกเราอยู่ไหน"
พวกเราก็จะบอกว่า "มาเลย"
"มารับลูกคุณไปซะนะ"
เขาเป็นคนที่ไม่เหมือนใครจริงๆ
และตอนนี้…
เรากำลังอยู่ในประวัติศาสตร์
เคยคิดเรื่องนี้ไหม
เราทุกคนกำลังใช้ชีวิตอยู่ในประวัติศาสตร์
แล้วไม่ใช่ประวัติศาสตร์ ที่เป็นแค่ช่วงเวลาที่ผ่านไปนะ
เพราะมีประวัติศาสตร์ที่น่าเบื่อ อย่าง "แล้วผู้คนก็มาตั้งรกรากที่นี่"
เออ ช่างมันดิ
ผมหมายถึงประวัติศาสตร์ที่มีเรื่องเกิดขึ้น
ที่คุณอ่านแล้วคิดว่า "ตอนนั้นเป็นยังไงนะ"
เราอยู่ในตอนนั้นเลย
พวกเราทุกคน
ประวัติศาสตร์ของผมแย่มาก ผมเพิ่งรู้ตัว
เพราะพวกเขาบันทึกทุกอย่าง ที่พูดในทำเนียบขาว
เก็บไว้ให้คนรุ่นหลังน่ะ
นั่นหมายความว่าในอีก 300 ปี
จะมีนักวิชาการศึกษาประธานาธิบดี และทำเนียบขาวในอดีต
พวกเขาจะพูดว่า "เมื่อ 300 ปีก่อนเป็นยังไงนะ"
แล้วคุณจะบอกว่า "ไม่รู้สิ แต่พิธีกรแกรมมี่นี่ห่วยแตกมาก"
"ใช่ ดูเหมือนจะเป็นพวกขี้แพ้"
"แล้วก็มีเจ้ากระต่าย แสดงในซูเปอร์โบวล์ด้วย แย่มากอีกละ"
"แย่มากจริงๆ ช่างเป็นช่วงเวลาที่แย่เหลือเกิน"
รู้ไหม สิ่งที่แปลกเกี่ยวกับการใช้ชีวิต ผ่านประวัติศาสตร์คือ…
มันคาดเดาได้น้อยกว่ามาก เมื่อคุณเป็นคนที่ลงมือทำเอง
เวลาเราอ่านประวัติศาสตร์ หรือเวลาเราเรียนประวัติศาสตร์
มันมักจะถูกนำเสนอราวกับว่ามันหลีกเลี่ยงไม่ได้
คุณอ่านเรื่องราว
คุณคิดว่ามันจะจบแบบนั้นเสมอ
เพราะมันจบแบบนั้น
ถ้าผมถามคนส่วนใหญ่
"คุณคิดว่านาซีจะแพ้สงครามเสมอไปไหม"
พวกเขาก็จะตอบว่า "ใช่สิ"
แต่ในตอนนั้น
คนที่สู้ในสงครามคิดว่านาซีจะชนะ
มีช่วงหนึ่งที่ดูเหมือนพวกเขาได้เปรียบ
เมื่อคุณอยู่ในประวัติศาสตร์ มันเป็นกลเม็ดที่ต่างไปโดยสิ้นเชิง
เวลาไปวอชิงตันดีซี
ผมชอบไปพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมแอฟริกันอเมริกัน
แล้ว…
ถ้าคุณไม่เคยไป
ผมบอกได้เลยว่า มันเป็นหนึ่งในประสบการณ์ที่ลึกซึ้งที่สุด
ที่คุณจะเคยมีในชีวิตเลย
มันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ไม่เหมือนที่อื่น ที่ผมเคยไปมาเลยด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง
รู้ไหม
หนึ่งคือมันเป็นการเล่าเรื่อง ที่สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ของประวัติศาสตร์คนดำในอเมริกา ซึ่งก็คือประวัติศาสตร์
แต่เป็นประวัติศาสตร์ที่มักไม่ถูกบอกเล่า
คุณไปที่อาคารนี้
และไม่เหมือนพิพิธภัณฑ์อื่นๆ คุณเลือกการผจญภัยไม่ได้
ปกติเราเดินเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ แล้วก็จะได้เลือกเลย "ไดโนเสาร์หรืออวกาศ"
"เลือกเอา"
ที่นั่นเขาจัดการให้เราเดินผ่านกาลเวลา
พอคุณไปถึงพิพิธภัณฑ์
คุณจะเริ่มจากจุดเริ่มต้นของคนดำในอเมริกา
แล้วค่อยๆ เลื่อนมาจนถึงปัจจุบัน งี้นะครับ
เริ่มจากใต้ดิน คือคุณต้องลงไปใต้ดินจริงๆ
แล้วก็เริ่มจากการเป็นทาส สปอยล์นะ
แล้วพวกเขาก็พาคุณเดินทางผ่านกาลเวลา
จนถึงตอนจบ แล้วก็มีโอปราห์
พิพิธภัณฑ์นั้นเนี่ย
ทำให้คุณตั้งคำถามกับตัวเองทุกอย่างเลยจริงๆ
ผมไปที่นั่นตอนทริปล่าสุด
และผมเดินผ่านชั้นแรก
มันอยู่ใต้ดิน เป็นเรื่องของการค้าทาส
การค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก แล้วก็ทางรถไฟใต้ดิน
มันเป็นการเดินทางที่สะเทือนอารมณ์นะ
มันเจ็บปวด มันกดขี่
แล้วก็มีช่วงเวลาที่คุณจะได้เห็น
ผู้คนลุกขึ้นสู้เพื่อสิ่งที่พวกเขาเชื่อ และเอาชนะมันได้
เพราะมันดึงดูดใจมาก
คุณจะเห็นคนสัมผัสมันในแบบที่แตกต่างกัน
มีเด็กสองคนอยู่ข้างๆ ผม
อายุประมาณ 14 ปีได้
และพวกเขากำลังคุยกัน ผมแอบฟังอยู่
คนหนึ่งหันไปถามอีกคนว่า
"เฮ้ยพวก ถ้านายอยู่ในยุคนั้น นายจะทำยังไง"
"นายจะยอมเป็นทาสไหม" อีกคนตอบว่า "หา"
เขาตอบว่า "ไม่หรอก พวกเขาหาเรื่องผิดคนแล้ว"
"ฉันจะเล่นงานพวกมัน จะทำให้ฉันเป็นทาสเหรอ"
อีกคนบอก "โม้แล้ว" เขาบอก "ฉันจะจัดการพวกมันซะ"
พวกเขาหัวเราะและคุยกัน
ผมคิดว่านี่อาจเป็นความหลงผิดของวัยรุ่น
ซึ่งจำเป็นต่อการปฏิวัติ หรือไม่ก็พวกเขาอาจทำแบบนั้นจริงๆ
ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่สำคัญ
สิ่งที่ผมชอบคือพวกเขาตั้งคำถาม
ตัวคุณจะเป็นใครเมื่อประวัติศาสตร์เรียกหา
เพราะพวกเขา ผมเลยถามตัวเองว่า…
ผมว่าผมต้องพัฒนาความนับถือตัวเองหน่อยละ
เพราะผมคิดอะไรที่เป็นฮีโร่ไม่ออกเลย
ถ้าคุณถามผมว่า "เทรเวอร์ คุณจะทำอะไรในยุคทาส"
ผมจะตอบว่า "ผมจะทำงานหนักมาก
แล้วคอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
ผมคงไม่เป็นฮีโร่ ผมไม่ใช่คนแบบนั้น
ผมประทับใจคนที่พูดว่า
"ถ้าฉันอยู่ที่นั่น ถ้าฉันอยู่ในร้าน ตอนที่พวกมันมาปล้น ฉันจะ…"
ผมไม่ใช่คนแบบนั้น
ผมคงจะอยู่ในไร่และทำงานหนัก
และจะไม่ยุ่งอะไรกับใคร
คนขี่ม้าจะพูดว่า "แกควรเก็บฝ้ายให้หมดนั่นนะ"
ผมก็จะบอกว่า "ครับนาย ผมกำลังเก็บฝ้ายอยู่"
"ผมกำลังเก็บอยู่ครับนาย"
แต่พอเขาขี่ม้าไป ผมจะด่าเขาไฟแลบเลย
จะด่าเขาให้ยับ
ผมจะพูดว่า "ไอ้โง่นั่น"
"เขากลับมาหรือยัง ยัง"
แต่ผมคงไม่ใช่ฮีโร่หรอก
ฮีโร่ตัวจริงจะปรากฏตัว
แฮเรียต ทับแมนจะปรากฏตัว
เธอจะพูดว่า "ชู่ นี่เทรฟ"
ผมจะพูดว่า "อ้าว สวัสดีแฮเรียต"
"เป็นไงบ้าง"
"แย่มากน่ะสิ"
"ไม่นะ เกิดอะไรขึ้น"
"การเป็นทาสไง ถามมาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไอ้หนู"
"นี่แกโง่เหรอ"
"แน่นอน ฉันไม่น่าถามเลย เอาเถอะ มีอะไรเหรอ แฮเรียต"
"ฉันแค่มาบอกแก
ว่าเราจะหนีกันคืนนี้"
"เรานี่ใคร"
"พวกเราทุกคน เทรเวอร์ เราจะออกไปจากที่นี่"
"เราจะไปกันแล้วที่รัก"
"แฮเรียต ผู้ชายบนหลังม้าบอกว่า เราไม่ควรหนีไปนะ"
เขาไม่ชอบเวลาที่เราจะไปจากที่นี่เลย
"ฉันว่าเขาคงเป็นโรควิตกกังวล ควรไปหาหมอหน่อยแล้ว"
"แต่เขาบอกว่า…" "ฉันไม่สนหรอกว่าเขาพูดอะไร"
"เราจะออกไปจากที่นี่"
"อะไร แกจะอยู่เหรอ"
"ใช่ ฉันคิดว่าจะอยู่ต่อ แล้วดูว่าจะเป็นยังไง"
"ดูว่าจะเป็นยังไงเหรอ เป็นอะไรของแกวะ"
"แกจะไม่ไปเหรอ" "ไม่ ฉันไม่ไปหรอก"
"ไม่อยากจะเชื่อเลย"
"พวกผิวสีอ่อนก็เป็นแบบนี้กันหมด"
"อะไรนะ" "ใช่"
"แกกลัวใช่ไหมล่ะ"
"แกมันไอ้ขี้ขลาด"
"ฉันมันขี้ขลาด แฮเรียต ฉันโกหกไม่ได้ ฉันมันขี้ขลาดจริงๆ"
"ดูสิ ขี้ขลาดจริงๆ"
"แกนี่เกือบจะแย่เท่าจิมมี่ คิมเมลแล้วนะ"
ขอโทษครับ บางทีผมก็เล่นมุกเอาฮาคนเดียว ขอโทษที
ให้ตายสิ
ทุกคนถามตัวเองด้วยคำถามนั้น
ทุกคนเลย
หนึ่งในประสบการณ์ที่ไม่เหมือนใครที่สุด ที่ผมเคยเจอ
คือตอนที่มีคนขาวกลุ่มหนึ่ง
ยืนอยู่ที่นิทรรศการ
และพวกเขาเป็นคนขาวหัวก้าวหน้ามากๆ ใช่ไหม
พวกเขาเป็นคนขาวฝ่ายซ้ายสุดขั้ว
เป็นคนขาวฝ่ายซ้ายสุดขอบโลกเลย
พวกเขารู้สึกอินมากกว่าคนดำที่นั่นอีก พวกเขา…
เพื่อแสดงว่าพวกเขารู้สึกอินแค่ไหน มีอยู่ช่วงหนึ่งที่…
คนดำบางคนเดินดูนิทรรศการอยู่ใช่ไหม
มีคนดำเดินอยู่ และมีคนขาว
เพราะทุกคนเข้าไปได้ใช่ไหมล่ะ แล้วก็…
คนดำที่นั่นทำตัวในแบบที่ผมคิดว่า
เป็นประสบการณ์ของคนดำเต็มขั้น ซึ่งก็คือการเป็นมนุษย์
บางคนร้องไห้ แล้วก็พูดคุยกับเพื่อน
แบ่งปันเรื่องราว เล่าความหลัง หัวเราะ นู่นนี่
แล้วมีคนหนึ่งหัวเราะ
คุยกับเพื่อนว่า "ฮ่าๆ ใช่"
แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงผิวขาวคนหนึ่ง
ที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม หันไปตามเสียงหัวเราะนั้น
เธอแบบ "ฮ่าๆ" แล้วก็ "ชู่"
พวกเขาเป็นฝ่ายซ้ายขนาดนั้นเลย
พอผมนึกว่าเธอจะไม่ทำอะไรหนักกว่านั้น เธอก็มองรูปถ่าย
หนึ่งในรูปถ่ายแรกๆ ที่มีการถ่ายไว้
เป็นภาพชายผิวขาวในไร่
ยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มอยู่ในไร่
ยิ้มอยู่ในภาพน่ะ
ผู้หญิงคนนี้ยืนมองรูปแล้วพูดว่า
"ฉัน…
"ถ้าฉันอยู่ที่นั่น…
ตอนที่มันเกิดขึ้น
ฉันสาบานต่อพระเจ้าเลย ถ้าฉันอยู่ที่นั่นตอนที่มันเกิดขึ้น
ฉันจะไม่มีวันยิ้มเลย!"
รู้ไหม เวลาที่ประโยคมันจบ ในแบบที่คุณคาดไม่ถึงน่ะ
นี่มันแบบ… ผมคิดว่าเธอจะพูดว่า "ถ้าฉันอยู่ที่นั่น ฉันจะสู้"
"ฉันจะปลดปล่อย ฉันจะ…" ไม่ใช่จ้ะ
เธอพูดว่า "ฉันจะมีทาส แต่ฉันจะไม่สนุกกับมันหรอก"
คงร้องไห้ "ฉันเสียใจที่คุณเจอแบบนี้นะ"
"ฉันเสียใจมาก ปัดฝุ่นหลังโซฟาด้วย"
"แต่ใช่ ฉันเสียใจจริงๆ ไม่ไหวอะ"
มันเป็นอะไรที่น่าทึ่งมากนะ
คุณเดินผ่านชั้นนั้นไป ผมอยู่ที่นั่นนานกว่าหนึ่งชั่วโมง
พอจบ ผมก็ยังค้างคาใจกับคำถามนั้น จนถามตัวเองว่า…
"เราจะเป็นใครเมื่อประวัติศาสตร์เรียกหา"
ผมเลยส่งข้อความหาเพื่อนสนิทคนหนึ่ง เดวิด เมเยอร์
เขาเป็นคนอเมริกันคนแรกที่ผมได้เป็นเพื่อนด้วย
เมื่อ 20 ปีก่อน เขามาแอฟริกาใต้โดยบังเอิญ
มาทำโปรเจกต์ของโรงเรียน
เราเจอกันโดยบังเอิญ เป็นเพื่อนกันโดยบังเอิญ
แล้วเขาก็ชวนผมมาเล่นตลกที่อเมริกา
ที่เหลือก็เป็นตามนั้น เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่วันนั้นมา
มันเป็นเรื่องราวที่สวยงามนะ
และชีวิตเราก็แตกต่างกันมาก
เขาเป็นหนุ่มผิวขาวผอมสูง 6 ฟุต 5 นิ้ว จากนอร์ทแคโรไลนา
เป็นคนที่น่ารักมาก จริงใจสุดๆ
และเพราะอย่างนั้น ผมเลยชอบแกล้งเขา
และตอนที่เราออกจากนิทรรศการนั้น ผมส่งข้อความหาเขา
ผมบอกว่า "เดฟ ฉันมีเรื่องจะขอร้องนาย"
เขาตอบว่า "เฮ้เพื่อน มีอะไรเหรอ"
ผมบอกว่า
"ถ้าระบบทาสกลับมา…
นายสัญญาได้ไหมว่าจะให้ฉันเป็นทาสนาย
แล้วดูแลฉันดีสุดๆ น่ะ"
แล้วเขาก็ตอบกลับมาว่า "เฮ้ย อะไรนะ"
ผมบอก "สัญญานะว่าจะให้ฉันเป็นทาสนาย
แล้วดูแลฉันดีสุดๆ"
เขาบอก "นายพูดเรื่องอะไรน่ะ"
ผมบอก "ตกลงหรือไม่ตกลง"
แล้วผมก็เห็นจุดสามจุด เหมือนเขากำลังพิมพ์อยู่
พิมพ์
พิมพ์ พิมพ์
พิมพ์
พิมพ์ พิมพ์
แล้วเขาก็โทรหาผม
ผมก็ถามว่า "ว่าไง" เขาก็ถามว่า "นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย"
"เกิดอะไรขึ้น นายหมายถึงทาสอะไร"
ผมก็บอกว่า "ฉันแค่อยากรู้"
"ถ้าระบบทาสกลับมา
นายสัญญาได้ไหมว่าจะให้ฉันเป็นทาสนาย"
เขาบอก "เฮ้ย ไม่เอา หมายความว่าไง ระบบทาสมันไม่กลับมาแล้ว"
ผมบอก "ตอนโกสต์บัสเตอร์ พวกเขาก็พูดยังงี้ ตอบคำถามสิ"
"จะรับฉันเป็นทาสของนายไหม"
เขาบอกว่า "ไม่เอาเพื่อน ไม่เอา"
"ฉันจะไม่เอานายเป็นทาสฉัน"
"เพื่อน ฉันจะไม่เป็นเจ้าของทาส หรือกดขี่คนอื่นแน่นอน"
"ฉันจะไม่กดขี่ใคร ฉันคิดว่ามันไม่ถูกต้อง"
ผมบอก "เก็บศีลธรรมจอมปลอม ของนายไว้ก่อน"
"ฉันแค่อยากรู้ว่านายจะรับฉัน เป็นทาสของนายไหม"
เขาบอก "ฉันไม่มีวันทำแบบนั้น"
ผมบอก "โอเค เข้าใจละ"
"งั้นนายก็จะปล่อยให้ฉัน เป็นทาสของคนอื่นสินะ"
"ระบบทาสกลับมา พวกเขาจับฉันไป พวกเขาเฆี่ยนตีฉัน"
"ตอนนี้ฉันคือจังโก้ไปแล้ว"
"ฉันโดนเฆี่ยนเพราะเพื่อนสนิท ไม่ใช้สิทธิพิเศษคนขาวช่วยฉัน
ด้วยการให้ฉันเป็นทาสของเขา เพื่อที่เราจะได้สนุกกันได้"
"ฉันต้องไปอยู่ในไร่ ทั้งที่น่าจะได้อยู่กับนายในบ้านเล่นเพลย์"
"เราเล่นคอลออฟดิวตี้ในเวอร์แดนสค์ เหมือนสมัยก่อนก็ได้"
"แต่ไม่ นายอยากโว้กจัด
จนฉันโดนคนขาวอีกคนเฆี่ยนแทน"
เขาบอก "ไม่" ผมบอก "นายอยากให้ฉันเป็นทาสเหรอ"
"นายอยากให้ฉันโดนเฆี่ยนใช่ไหม" เขาบอก "ไม่นะ"
"ก็ได้ โอเค"
"ถ้าระบบทาสกลับมาอีก ฉันจะให้นายเป็นทาสฉัน
และดูแลนายอย่างดี"
ผมก็แบบ "อ๋อ งั้นนายก็จะมีทาสสินะ"
ผมบอก "โอเค ฉันต้องไปแล้ว" เขาบอก "ไม่"
เขายังไม่ยกโทษให้ผมเลย
คุณจะเป็นใครเมื่อประวัติศาสตร์เรียกหา
มันง่ายกว่ามากถ้าเป็นแค่สมมติฐาน
พอคุณเดินจากนิทรรศการหนึ่งไปอีกนิทรรศการ
คุณจะผ่านยุคฟื้นฟู
ยุคจิม โครว์
ไปจนถึงยุคการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมือง
และมันก็น่าประทับใจในตัวมันเอง
แต่เพราะตอนนี้มันผ่านมา 60 ปีแล้ว
นับตั้งแต่สุนทรพจน์ "ผมมีความฝัน"
พวกเขาได้ขยายส่วนหนึ่งของนิทรรศการ
ที่โฟกัสที่ชีวิตของดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง
และคุณจะได้เห็นงานเขียนของเขา
ความคิดของเขา บันทึกของเขา
จดหมายที่เขาเขียนถึงคนอื่น จดหมายที่เขาเขียนถึงสาธารณะ
จดหมายที่เขาเขียนถึงเพื่อน
บทสัมภาษณ์ ทุกอย่างเลย
คุณจะได้เห็นชีวิตของเขา ในรายละเอียดที่น้อยคนนักจะเคยเห็น
ผมไม่อยากพูดแทนทุกคนนะ
แต่ผมรู้สึกว่าตอนที่เราเรียนเรื่องดร.คิง
มันเป็นเวอร์ชันที่ถูกตัดแต่งและแบนราบมาก
เข้าใจที่ผมพูดไหม มันดูเรียบง่ายและหลีกเลี่ยงไม่ได้
ทุกครั้งที่เราเรียนเรื่องนี้ มันจะเป็นแบบ "มีชายคนหนึ่งชื่อเอ็มแอลเค
เขาไม่ชอบสิ่งที่เกิดขึ้น และเขาก็เดินข้ามสะพาน
เขามีความฝัน และเขาก็มีความสุขตลอดไป"
"สุขสันต์วันมาร์ติน ลูเธอร์ คิง ฟูกนอนลดราคา 50 เปอร์เซ็นต์"
แต่พอได้เห็นชีวิตของเขา มันไม่ใช่แบบนั้นเลย
เอาจริงๆ เวลาใครพูดถึงเรื่องนี้ จะมี "สุขสันต์วันมาร์ติน ลูเธอร์ คิง!"
ฟังดูเหมือนหนังดิสนีย์ มีพล็อตเรื่องเหมือนหนังดิสนีย์
เหมือนกับ "หน้าร้อนนี้ ชายคนหนึ่ง
หนึ่งความฝันเปลี่ยนโลกไป
"ผมมีความฝัน"
"ทิโมธี ชาลาเมต์รับบทมาร์ติน ลูเธอร์ คิง"
"มีให้ชมในดิสนีย์พลัสเท่านั้น"
มันให้ความรู้สึกแบบนั้น
แต่พอคุณได้เห็นชีวิตของเขา
รายละเอียดในแต่ละวันของเขา
สิ่งที่เขาและคนรอบข้างเขาต้องเจอ
เขาถูกจับประมาณ 29 ครั้งได้
ในช่วงระยะเวลาสี่ปี
ข้อหาที่ถูกยัดเยียด
บางครั้งเขาถูกขังเดี่ยวในคุก
ไม่ได้กินอาหาร ไม่ได้โทรศัพท์ ไม่มีอะไรเลย
บางครั้งเขาถูกซ้อม บางครั้งพวกเขา…
คุณจะได้เห็นชีวิตของผู้ชายคนนี้อย่างละเอียด
ขับไล่เขาออกจากเมือง
รัฐบาลกลางตามเล่นงานเขา
เจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ หัวหน้าเอฟบีไอในตอนนั้นน่ะ
ระบุว่ามาร์ติน ลูเธอร์ คิง เป็นบุคคลอันตรายที่สุดในอเมริกา
แล้วเอฟบีไอก็ร่วมกันทำแคมเปญเพื่อทำลายเขา
พยายามทำลายมิตรภาพ และความสัมพันธ์ในการทำงานเขา
สิ่งที่ชั่วร้ายที่สุดที่พวกเขาทำ คือดักฟังโทรศัพท์ของเขา
และพวกเขาก็พบว่าเขามีชู้
แล้วก็โทรไปฟ้องภรรยาของเขา คอเร็ตตา สก็อตต์ คิง
เพราะพวกเขาคิดว่า มันจะทำลายชีวิตแต่งงานเขา
และทำลายการเคลื่อนไหว
ใช่
เอฟบีไอพยายาม
ปล่อยข่าวซุบซิบเกี่ยวกับมาร์ติน ลูเธอร์ คิง
ทำให้มุมมองที่มีต่อองค์กรเปลี่ยนไปเลย
ใช่ไหม เอฟบีไอดูจริงจังมาก
ตอนนี้คุณเห็นภาพจริงแล้ว
พวกเขาอยู่ในตึกเจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ตอนเช้า
"ทำงานอะไรอยู่ โควัลสกี" "ปราบปรามยาเสพติดครับ"
"แล้วคุณล่ะ"
"อาชญากรรมครับ โดยเฉพาะอาชญากรรมทางการเงิน"
"แล้วคุณล่ะ" "เรื่องดราม่าจ้า!"
คุณจะได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น กับมาร์ติน ลูเธอร์ คิง ทุกอย่างเลย
บางเรื่องก็วงในเพราะเขาเขียนเอง บางเรื่องก็วงนอกเพราะคนอื่นเป็นคนสังเกต
หนึ่งในส่วนที่บรรยายได้ว่ามันเป็นแบบไหน คือช่วงระยะเวลาสี่ปีนั้น
ที่ดร.คิงและคนดำคนอื่นๆ พยายามไปรับบริการจากร้านอาหาร
ในร้านที่แบ่งแยกคนดำ
และไม่อนุญาตให้พวกเขาได้กินอาหาร
พวกเขาจะเดินเข้าไปในร้านอาหาร นั่งลง แต่งตัวเต็มยศ
แล้วก็ถูกปฏิเสธการให้บริการ
พวกเขาถูกไล่ออก ถูกด่า ถูกถ่มน้ำลายใส่
หลายครั้งก็โดนซ้อมด้วย
กลับบ้านไปพร้อมกับบาดแผล เลือดไหล
พวกเขากลับบ้าน ล้างตัว แล้วกลับไปใหม่
กลับบ้าน ล้างตัว แล้วทำอีก
ตอนนี้พอเราพูดถึงเรื่องนี้ เราก็ว่า…
"พวกเขาทำถูกแล้ว เพราะดูผลลัพธ์สิ"
ใช่ แต่พอคุณอ่านเรื่องราวชีวิตเขา คุณจะรู้ว่า "มันไม่ใช่สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้"
ไม่มีอะไรการันตีว่ามันจะได้ผล
ไม่มีสัญญาณว่ามันได้ผล
แต่พวกเขาก็ยังคงทำต่อไป
ตอนที่ผมดูชีวิตเขาและอ่านผลงานของเขา
ผมคิดว่า "มีช่วงไหนไหมที่เขานึกเสียใจ"
เขาเคยเสียใจบ้างไหมกับสิ่งที่เขาต้องเจอ
กับสิ่งที่เขาทำ
อย่างตอนที่เขาได้ชิมอาหารคนขาวครั้งแรกงี้
คุณรู้ใช่ไหมว่าจนถึงตอนนั้นมันเป็นแค่ทฤษฎี
คนดำไม่เคยได้รับการบริการมาก่อน
พวกเขาแค่อยากได้รับการบริการในร้านพวกนี้น่ะ
แต่พวกเขาไม่เคยได้กินอาหารที่นั่น
พวกเขาจะนั่งที่เคาน์เตอร์ แล้วเจ้าของร้านจะพูดว่า "เวรเอ๊ย!"
"ฉันไม่อยากให้พวกแกอยู่แถวนี้ ออกไปซะ ไอ้หนู"
แล้วเขาก็จะพูดว่า "พี่ชาย ผมมีความฝัน"
"ผมมีความฝันว่าวันหนึ่งไม่ว่าเราจะมีสีผิวอะไร
ทุกคนจะได้นั่งที่นี่
พี่น้องของเรา ทั้งคนดำและคนขาว
และอเมริกาจะทำตามคำสัญญา ว่ามนุษย์ทุกคนเกิดมาเท่าเทียมกัน"
"ผมมีความฝันว่าวันหนึ่ง…" "หุบปาก!"
"แกชนะแล้ว เขาเปลี่ยนกฎหมายแล้ว ดูทีวีสิ"
"นี่อาหารของแก"
"ขอบคุณมากครับ"
"เชี่ยเอ๊ย"
"ตอนนี้ผมมีความฝันใหม่"
"ผมมีความฝันใหม่ว่าวันหนึ่ง คนขาวจะค้นพบเครื่องปรุงรส"
"ผมมีความฝันว่าพวกเขาจะไม่คิดว่า พริกไทยดำคือเครื่องเทศอีกต่อไป"
"ผมมีความฝันว่าเราจะรวมพลังกัน
เพื่อเอาชนะปีศาจผิวขาวตัวจริง นั่นคือมายองเนส"
ลองนึกภาพดูว่ามันจะน่ากระอักกระอ่วนแค่ไหน
ตอนเดินออกมาหลังจากกินมื้อแรก
มาร์ตินกับพรรคพวกเดินไปที่ลานจอดรถ
เงียบกริบ
"เพื่ออาหารห่านี่เหรอ มาร์ติน"
"ขอโทษทีพวก ฉันไม่รู้จริงๆ"
"ไอ้เหี้ยเอ๊ย มาร์ติน นายให้พวกมันกระทืบเราเพื่ออาหารห่านี่เหรอ"
"นายได้ชิมอาหารนั่นหรือเปล่า" "ฉันนึกว่ามันจะอร่อย"
"พวกเขาถึงได้ขัดขวางไม่ให้เรากิน ฉันขอโทษ"
"ขอโทษนะทุกคน ฉันผิดเอง"
"ให้ตายสิ มาร์ติน อาหารนั่นมันรสชาติหดหู่ชะมัด"
"นี่คือสิ่งที่เราสู้เพื่อมันเหรอ"
"ขอโทษทุกคนจริงๆ ฉันจะชดเชยให้"
"ฉันจะซื้อป๊อปอายให้ทุกคนตอนกลับบ้าน"
คุณจะเป็นใคร
เมื่อประวัติศาสตร์เรียกหา
ขอบคุณครับ
ปริศนาของชีวิตคือ
แค่เพราะมีเรื่องใหญ่กำลังเกิดขึ้น
ไม่ได้หมายความว่าเรื่องเล็กๆ จะหยุดยั้ง
แค่เพราะเรื่องใหญ่กำลังเกิดขึ้น ไม่ได้หมายความว่าเรื่องเล็กๆ จะหยุดยั้ง
เข้าใจไหม
นี่คือหนึ่งในปัญหาชีวิต
คุณจะโฟกัสเรื่องใหญ่แค่ไหน
และจะสนใจเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน
มีคนถ่ายทอดออกมาได้ดีมาก
ผมเห็นคนสองคนคุยกันออนไลน์
มีคนโพสต์ว่า "เพิ่งเรียนจบ ตื่นเต้นมาก ได้เกรดเอทุกวิชา
ปาร์ตี้ที่บ้านฉัน ทุกคนได้รับเชิญ"
มันเป็นมุกอยู่แล้ว เพราะเขาไม่ได้เชิญทุกคนจริงๆ หรอก
คนก็เริ่มโพสต์
แล้วก็มีคนเข้ามาคอมเมนต์ว่า "ถามจริง"
"จัดปาร์ตี้ในช่วงเวลาแบบนี้เนี่ยนะ"
"ดูสถานการณ์รอบตัวบ้าง นี่มันใช่เวลาจะมาฉลองเหรอ"
"นี่ไม่ใช่เวลาจัดปาร์ตี้นะ"
แล้วมันก็กลายเป็นการทะเลาะกันใหญ่โต
และผมจะพูดตรงๆ นะ
ผมเข้าใจทั้งสองฝ่ายเลย
ในแง่อารมณ์ ผมเข้าใจนะ
ฝ่ายหนึ่งบอกว่า "คุณกล้าจัดงานฉลองได้ยังไง
ในช่วงเวลาที่รู้สึกว่า โลกที่เรารู้จักได้พังทลายลงแล้ว"
"คุณกล้ามีความสุขได้ยังไง
ในเมื่อทุกบรรทัดฐานและสถาบัน ที่เราเคยเข้าใจ
ซึ่งเป็นโครงสร้างของสังคม กำลังพังทลายลง"
"ความเชื่อมั่นของสาธารณชนพังทลาย คุณยังกล้าจัดปาร์ตี้ได้ยังไง"
แต่คนอีกคนบอกว่า "ทำไมจะจัดไม่ได้ล่ะ"
"ผมใช้ชีวิตและทุ่มเทแทบตาย เพื่อมาถึงจุดนี้"
"ในที่สุดผมก็ทำสำเร็จ ทั้งที่มีอุปสรรคมากมาย"
"และในช่วงเวลานี้ ผมจึงอยากจะสนุก"
และทั้งสองฝ่ายก็พูดถูกใช่ไหม
ทั้งสองฝ่ายพูดถูก
ในทุกโรงพยาบาลทั่วโลก
มีแผนกที่มีเด็กเพิ่งเกิด
และอีกแผนกที่มีคนเพิ่งตาย
ความยินดีที่ชีวิตใหม่ได้เริ่มต้น
ความสิ้นหวังจากการสูญเสียคนที่คุณรัก
ไม่มีแผนกไหนผิดนี่
แต่เราจะโฟกัสที่แผนกไหนล่ะ
ผมได้คำตอบให้ตัวเอง จากสถานที่ที่คาดไม่ถึงที่สุด
ผมกำลังอ่านหนังสืออยู่
เป็นบันทึกจากทหารที่รับใช้ชาติ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
พวกเขาไปพูดคุยกับทหารผ่านศึก ที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้น
และหนังสือเล่มนี้ก็เล่าประสบการณ์ของพวกเขา
หลายคนพูดถึงสงครามสนามเพลาะ
ซึ่งเป็นสงครามที่เลวร้ายที่สุด ที่มนุษย์เคยคิดค้นขึ้นมา
มันดำเนินไปหลายปี
ทหารเหล่านี้จะผลัดเปลี่ยนกันร่วมรบ
ทุกวันอาจเป็นวันสุดท้ายของพวกเขา
ท่ามกลางความสิ้นหวังทั้งหมดนี้
มีสิ่งหนึ่งที่ทหารที่พวกเขาไปสัมภาษณ์ แทบทุกคนมีเหมือนกัน
แทบทุกคนเลยนะ
นั่นคือพวกเขาพบความสุขในสนามเพลาะ
พวกเขามีช่วงเวลาที่พวกเขาเล่นไพ่กัน
หยอกล้อเล่นกัน
พวกเขามีหนังสือพิมพ์เสียดสีที่พวกเขาทำเอง
พวกเขาจะล้อเลียนผู้บังคับบัญชา
และสิ่งที่เกิดขึ้นในสงครามและกันและกัน
และหนึ่งในเรื่องที่บ้าสุดๆ ที่ผมอ่านเจอคือ
มีวันหนึ่งที่วัวเดินเข้าไปในสนามรบ
อยู่ในเขตพื้นที่ทับซ้อน
มันอยู่ตรงกลางระหว่างฝ่ายพันธมิตร กับฝ่ายอักษะพอดี
ทั้งสองฝ่ายเลยอยากได้วัวตัวนั้น
พวกเขาตะโกนข้ามไปหาพวกเยอรมัน
พวกเขาบอกว่า "เราอยากได้วัว" พวกเยอรมันก็บอกว่า "เราอยากได้วัว!"
พวกเขาตกลงกันว่า "มาเล่นเกมกัน"
"เราจะโยนเหรียญขึ้นฟ้า แล้วเราจะยิงมัน"
"ใครยิงโดนเหรียญได้ ก็เอาวัวไป"
แล้วทหารอังกฤษก็ยิงเหรียญ
แล้วพวกเยอรมันก็พูดว่า "โอเค พวกนายได้วัวไป
แต่พวกเราอยากได้เหรียญคืน"
ทหารอังกฤษก็ไปเก็บเหรียญ "พวกมันจะฆ่าฉันแน่"
แล้วก็เอาไปให้พวกเยอรมัน แล้ววิ่งกลับไปที่สนามเพลาะ
แล้วทุกคนก็แบบ "เกมนี้สนุกดี"
มีเรื่องราวเยอะแยะเลย
มีเรื่องราวของทหารที่ร้องเพลงให้กันฟัง
ในตอนเย็นๆ แบบไม่มีที่มาที่ไป
พวกเขาจะร้องเพลงข้ามแนวศัตรู ให้ทหารอีกฝั่งฟัง
ทหารอีกฝั่งก็จะร้องตอบกลับมา
นึกภาพออกไหม คุณอยู่ในสนามเพลาะ
เท้าคุณเน่า ทุกคนเหนื่อย หวาดกลัว
ท่ามกลางสิ่งนั้น จู่ๆ ก็มีคนร้องเพลง "ถ้าคุณ…"
พวกเขาพบความสุขใจในสนามเพลาะ
มันทำให้ผมรู้ว่าพวกเขาจำได้ว่า พวกเขาสู้เพื่ออะไร
พวกเขาสู้เพื่อมีชีวิตอยู่ ไม่ได้สู้เพื่อการต่อสู้
ถ้าคุณลืมว่าคุณสู้เพื่ออะไร การต่อสู้ก็ไร้ความหมาย
คุณสู้เพื่อความสุข เพื่อค้นหาตัวเอง
คุณสู้เพื่อการผจญภัย คุณสู้เพื่อเสียงหัวเราะ
คุณไม่ได้สู้เพื่อการต่อสู้
คุณสู้เพื่อมีชีวิตอยู่
แค่เพราะเรื่องใหญ่กำลังเกิดขึ้น
ไม่ได้หมายความว่าเรื่องเล็กๆ จะหยุดยั้ง
นักบำบัดบอกผมว่าผมเป็นคนที่ไม่น่าคบเป็นแฟน
ใช่
เธอหันมาบอกผมว่า "เทรเวอร์ ฉันว่าคุณเป็นคนที่ไม่น่าคบเป็นแฟน"
ผมก็แบบ "คุณก็คงไม่ชอบงานแกรมมี่ เหมือนกันสินะ"
เธอบอกผมตอนจบการนัด ซึ่งผมว่าแบบนี้ควรผิดกฎหมายนะ
ใช่ไหม นักบำบัดจะโยนระเบิดใส่คุณ ตอนจบการนัด
แล้วคาดว่าคุณจะรอ
"นั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมพ่อคุณถึงไม่รักคุณ"
คุณก็แบบ "อะไรนะ" "หมดเวลาแล้ว"
"เจอกันคราวหน้า" "ไม่!"
"ไม่ ตอนต่อไปเลย!"
"ไม่อยากรอเป็นอาทิตย์ อยากได้แบบเน็ตฟลิกซ์ ไม่ใช่เอชบีโอ!"
ผมต้องรอสองสัปดาห์และในการนัดพบถัดไป
ผมถามว่า "คุยกันถึงไหนแล้วนะ"
ผมบอกว่า "ข้ามช่วงความเดิมไปเลย ไปต่อ"
เธอบอกว่า "เทรเวอร์ ฉันคิดถึงคุณ และความสัมพันธ์ของคุณ"
เราคุยกันเรื่องที่ผมไม่สามารถ มีความสัมพันธ์ระยะยาวได้
ผมพยายามเข้าใจว่าทำไม และเราก็เจาะลึกเข้าไป
เธอว่า "ฉันคิดว่า เพราะคุณเป็นคนที่ไม่น่าคบเป็นแฟน"
แล้วเธอก็อธิบายให้ผมฟัง เธอบอกว่า "มีเหตุผลอยู่สองสามข้อ"
"ฉันว่าคุณทำงานหนักเกินไป"
"คุณรักงานของคุณ แต่คุณทำงานหนักเกินไป และนั่นไม่สร้างสมดุลที่ดี"
เธอบอกว่า "อีกอย่าง คุณเดินทางบ่อยเกินไป
การอยู่ที่เดียวกัน มันสำคัญมากในการสร้างความสัมพันธ์ที่มั่นคง"
"แต่จะบอกตรงๆ นะ สองเรื่องนั้นมันแค่เครื่องเคียง"
ใช่ไหม อาหารจานหลักและปัญหาที่แท้จริง
คือ… ตามที่นักบำบัดของผมบอก
ผมไม่สามารถ
ไม่พูดสิ่งที่อยู่ในหัวได้
และเธอสอนผมว่า หนึ่งในกุญแจสำคัญ
ของความสัมพันธ์ที่ยืนยาวและประสบความสำเร็จ
คือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรคิด
และเมื่อไหร่ควรพูด
ใช่
ผมบอกว่า "ผมไม่มีปัญหานั้นนะ"
เธอว่า "ไม่ใช่ เทรเวอร์ หลายครั้งคุณมักจะมีความคิด
แล้วพูดออกมาทันที"
"คุณคิดอะไรปุ๊บก็พูดออกมาปั๊บ"
ทรัมป์ก็พูดว่า "ใช่ไหมล่ะสาว"
ผมบอกว่า "ไม่รู้สิ ผมว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหานะ"
เธอบอก "ไม่ ฉันจดไว้ รอเดี๋ยว ฉันจดไว้"
เธอบอกว่า "มาดูตัวอย่างกัน"
และมีตัวอย่างหนึ่งที่แบบ…
เธอพูดถูก
มันเกิดขึ้นกับแฟนเก่าของผม
มันเป็นรอยร้าวที่นำไปสู่จุดจบ ของความสัมพันธ์จริงๆ
มันไม่ใช่ช่วงเวลานั้น แต่รอยร้าวนั้นทำให้เกิดการแยกทาง
เรากำลังเตรียมตัวเข้านอน
เป็นคืนธรรมดาๆ
แปรงฟัน ขึ้นเตียงห่มผ้า
แล้วพอก่อนจะปิดไฟ เราก็เริ่มคุยกัน
เรารู้สึกสบายใจมาก
รู้ใช่ไหม เวลาที่อยู่กับคนที่คุณรัก
แล้วคุณก็พบว่าตัวเอง อยู่ในหลุมกระต่ายของเรื่องราวที่ไม่เคยเล่า
และความรู้สึก และคุณก็หัวเราะ
รู้สึกว่ารักกันมากขึ้น
เรานอนอยู่บนหมอน มองตากัน
แล้วเธอก็มองผม
จู่ๆ เธอก็พูดว่า "นี่
ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม"
ผมก็บอกว่า "ได้สิ"
"ได้สิ"
เธอพูดว่า
"ถ้าคุณเปลี่ยนอะไรสักอย่างในตัวฉันได้
คุณจะเปลี่ยนอะไร"
ตอนนี้ผมได้เรียนรู้แล้วว่า…
มันมีคำตอบที่ถูกต้องสำหรับคำถามนี้
และใช่ มีคำตอบที่ถูกต้องคำตอบเดียว
ไม่ว่าความสัมพันธ์ของคุณจะพิเศษแค่ไหน
ถ้าคุณอยากชนะคำถามในเกมโชว์นี้
คำตอบที่คุณตอบ ถ้าเธอถามคุณ
ถ้ามีผู้หญิงคนหนึ่งถามคุณว่า
"ถ้าคุณเปลี่ยนอะไรสักอย่างในตัวฉันได้ คุณจะเปลี่ยนอะไร"
คำตอบที่ถูกคือ "ไม่เปลี่ยน"
ผมอยากให้ทุกคนอยู่กับผมในคืนนั้นมากเลย
ใช่
คำตอบที่ถูกต้องคือ "ไม่เปลี่ยน"
ต้องพูด "ไม่เปลี่ยนเลยที่รัก"
"ผมไม่อยากเปลี่ยนอะไรในตัวคุณเลย
เพราะทุกอย่างที่คุณเป็นตอนนี้ ทำให้คุณสมบูรณ์แบบสำหรับผม"
"ถ้าจะเปลี่ยนอะไร… ขอพูดตรงๆ นะ"
"ผมจะเปลี่ยนตัวเอง"
"ผมจะเปลี่ยนตัวเอง
เพื่อให้ผมสามารถรับความรัก ที่คุณมอบให้ได้อย่างเต็มที่"
"นั่นแหละคือสิ่งที่ผมจะเปลี่ยน"
นั่นคือคำตอบแบบเต็ม ถ้าคุณอยากจะเอาไปใช้นะ
ใช่
นั่นไม่ใช่คำตอบที่ผมตอบไป
ไม่ใช่ ผมพูดสิ่งที่อยู่ในหัวผม
เธอมองผมแล้วพูดว่า
"ถ้าคุณเปลี่ยนอะไรสักอย่างในตัวฉันได้
คุณจะเปลี่ยนอะไร"
ผมก็แบบ "โอ้ อย่างนึงเหรอ"
"อย่างนึง"
"อืม อย่างนึง"
"โห นี่มันยากนะ อย่างนึง"
"แค่หนึ่งอย่าง"
"โอเค ขอคิดก่อนนะ รอแป๊บ ขอคิดก่อน"
"ถ้าแค่หนึ่งอย่าง จะเปลี่ยนอะไรดี"
"จะเปลี่ยนอะไรดี โอเค คิดออกแล้ว"
"ถ้าผมเปลี่ยนคุณได้แค่อย่างเดียว
ผมจะเปลี่ยนวิธีที่คุณสื่อสาร
ระหว่างมีเซ็กซ์"
แล้วเธอก็แบบ "อะไรนะ"
ใช่ แล้วมันก็ลุกลาม
ผมรู้ว่าผมผิด อย่าตัดสินผมเลย
ผมรู้ว่าผมผิด และผมกำลังแก้ไขอยู่
ผมจะอธิบายให้ฟังว่าผมคิดอะไรอยู่
สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนั้น อย่างแรกเลย ผมคิดว่ามันเป็นคำถามจริงๆ โอเคไหม
อย่างที่สอง
ผมพยายามจะบอกความรู้สึกที่ผมมี
และความรู้สึกนั้นคือความสับสน
ที่ผมมักจะมีและบางครั้งก็ความอึดอัดใจ
เวลาที่ผมกับแฟนมีอะไรกัน
เราอยู่ในบรรยากาศที่ใกล้ชิด แล้วเธอจะพูดว่า…
ผมไม่ได้จะพูดจาลามกนะ
เธอจะพูดว่า "โอ้ ฉันจะถึงแล้ว" ใช่ไหม
ซึ่งสาวๆ ครับ นั่นคือประโยคที่ดีที่สุด ที่คุณจะพูดกับผู้ชายได้เลย
ไม่มีอะไรที่ผู้ชายอยากได้ยิน มากกว่าประโยคนั้นแล้ว
คุณพูดประโยคนั้น เราก็ไปถึงจุดสูงสุดของความเป็นชายแล้ว
เราประสบความสำเร็จ เรามาถึงแล้ว
ใช่ คุณพูดแบบนั้น แล้วเราก็จะเป็นแบบ "ฉันทาร์ซาน"
จบแล้ว
มันมีอิทธิพลต่อเรามากเลยนะครับสาวๆ
จนเราจะไปถึงระดับความเป็นชาย
ที่เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรามี
คุณพูดแบบนั้นกับเรา แล้วเราจะแข็งแกร่งขึ้น
เราจะเอาชนะสิ่งที่เราเอาชนะไม่ได้ ความเหนื่อยล้าจะหายไปหมด
เราลืมเรื่องตะคริวไปเลย
เราแบบ ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหน
บางครั้งเราก็หายใจไม่ออกนะ
บางครั้งเราหายใจไม่ออก
บางครั้งจมูกเราก็อุดตัน และ…
และสิ่งที่เราทำในตอนนั้นคือ คือมีชีวิตจากลมหายใจหนึ่งไปอีกลมหายใจหนึ่ง
เรากำลังทำเรื่องของเราไป
และเมื่อเราไม่มีอากาศ เราก็เหมือนวาฬที่โผล่ขึ้นมา
เราจะโผล่ขึ้นมา
แล้วเราจะดำดิ่งกลับไป สู่ห้วงลึกของความสุขของคุณ
ซึ่งไม่เป็นไร
มันเป็นจังหวะที่ผู้ชายทุกคน คิดหาทางเอาเองใช่ไหม
แต่สาวๆ ครับ ช่วยเข้าใจทีนะว่าเราใกล้ตายแล้ว
และพอคุณพูดว่า "ฉันจะถึงแล้ว"
เราก็จะคิดว่า "นี่ไม่ใช่เวลาหายใจ"
"นี่คือหน้าที่ของฉัน"
"ฉันมีลมหายใจเดียวและฉันจะใช้มันให้คุ้มค่า"
เราก็กลั้นไว้ แล้วก็ทำต่อไป
ทำต่อไป ทำต่อไป
พยายามพาคุณไปให้ถึง
สิ่งที่ผมไม่รู้ในตอนนั้นคือ ตอนที่แฟนเก่าผมพูดว่า…
"ฉันจะถึงแล้ว"
ที่จริงเธอหมายถึงจริงๆ คือ
"สิ่งที่คุณกำลังทำกับฉันอยู่ มันน่าพึงพอใจมาก
และฉันอยากให้คุณทำต่อไป"
"ช่วยทำต่อไปแบบที่คุณทำอยู่ตอนนี้
ด้วยจังหวะเดิม และแรงกดเดิมจะดีมาก"
"อย่าตื่นเต้นเพราะฉันพูดคำนั้นไป"
"อย่าเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น"
"แค่ทำแบบที่คุณทำอยู่ตอนนี้แหละ"
"เพราะคุณมาถูกทางแล้ว"
"คุณทำได้แชมป์เปี้ยน ทำต่อไป"
"ก่อนหน้านี้คุณสะเปะสะปะไปหมด แต่ตอนนี้ใช่เลย"
"ถ้าคุณทำแบบนี้ มันมีโอกาสสูงมาก
ที่ฉันจะถึงจุดสุดยอด"
"งั้นทำต่อไปนะ คุณทำได้"
"ฉันเชื่อในตัวคุณ คุณเข้าใกล้ละ"
นั่นคือสิ่งที่เธอหมายถึง
แต่คุณต้องเข้าใจว่ามันทำให้เราสับสน
มันทำให้สับสนนะสาวๆ เพราะคุณพูดแบบนี้
"ฉันจะถึงแล้ว"
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว เวลาผู้หญิงพูดว่า "ฉันจะถึงแล้ว"
พวกเธอพูดเหมือนคนที่ป้ายรถเมล์พูดว่า
"รถเมล์จะมาถึงแล้ว" ใช่ไหม
หมายถึงคุณอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง ที่รถเมล์จะมาถึงตัวคุณ
นี่คือที่ที่รถเมล์จะมาจอด
แต่เมื่อไหร่ล่ะ นั่นแหละคือปัญหา
เรื่องเวลานี่แหละที่เราไม่เข้าใจกัน
เพราะคุณผู้หญิงครับ ผู้ชายแบบเราค่อนข้างตรงไปตรงมาเรื่องนี้
เวลาผู้หญิงพูด มันเป็นแค่ทฤษฎี
"ฉันจะถึงแล้ว"
มันหมายความว่านี่คือทิศทางที่ถูกต้อง
อาจจะอีกสามนาทีก็ได้
เธออาจจะถึงในอีก 15 นาที
อาจจะถึงในความสัมพันธ์ครั้งต่อไป
ไม่มีใครรู้
คุณต้องเข้าใจนะสาวๆ เราไม่ได้หายใจ
เราไม่หายใจ
เรากลั้นหายใจอยู่ เราใกล้จะตายแล้ว
เราต้องหายใจเพื่อมีชีวิตอยู่
นี่อาจเป็นสาเหตุที่ผู้ชายอายุสั้นกว่าผู้หญิงสิบปี
เพราะลมหายใจที่เราพลาดไป ตอนรอให้มันเกิดขึ้น
ไม่มีอะไรผิด ถ้ามันไม่เกิดขึ้น
เราไม่รู้เพราะเราเป็นพวกตรงไปตรงมา
ผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียบง่าย ทุกอย่างเป็นตามนั้น
เหมือนหมา "ลูกบอลอยู่ไหน ลูกบอลอยู่นั่น"
เวลาผู้ชายพูดว่า "ผมจะถึงแล้ว"
มันหมายความว่าน้ำกำลังจะออกมาแล้ว
ช่วงเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้วครับคุณผู้หญิง นั่นคือสิ่งที่ผมหมายถึง
เวลาผู้ชายพูดว่า "ผมจะถึงแล้ว"
นี่คือเวลานั้น
ไม่มีเวลาอื่นอีกแล้ว
ไม่มีพักโฆษณาให้คุณได้พัก ไม่มีเวลาให้คุณหยุดพัก
น้ำกำลังจะออกในวินาทีนี้แหละ
คุณกระพริบตาไม่ได้
คุณก้าวลงถนน รถเมล์ก็จะชนคุณเปรี้ยง
รถเมล์อยู่ตรงนั้นแล้ว
คุณจะถามว่า "รถเมล์อยู่ไหน" นั่นไงรถเมล์
เวลาเขาบอกว่า "ผมจะถึงแล้ว" นั่นแหละ
นั่นคือ… บางครั้งเราก็เสร็จไปแล้ว ผมจะไม่โกหกนะ
บางครั้งมันก็เกิดขึ้นแล้ว ผมจะพูดตรงๆ
บางทีมันก็เกิดขึ้นแล้ว และเราพยายามไม่ให้มันเกิด
เราก็เหมือนเด็กที่ฟ้องตัวเอง
เราแค่ใช้กาลผิด
"แม่ฮะ ผมกำลังจะทำของในครัวแตก"
ของมันแตกไปแล้ว
มันแตกไปแล้ว
เพราะงั้นสิ่งที่แย่ที่สุดที่คุณจะพูด ในตอนนั้นคือ "อย่าเพิ่งนะ"
อย่าเพิ่งไม่ได้ มันเป็นไปแล้ว!
มันจบไปแล้ว
ความเป็นชายของเราถูกบดขยี้ ด้วยคำพูดเล็กๆ นี้
คุณบอกว่า "อย่าเพิ่งนะ"
แล้วเราก็พยายาม แต่ทำไม่ได้ มันจบแล้ว
มันกำลังจางหายไป เรารู้ดี
เราบอก "ไงก็จะถึงอยู่ดี" "หมายความว่าไง"
"ไงก็จะถึงอยู่ดี" "ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณไม่ยอมรอกัน"
"ผมเป็นผู้ชาย อยากจะทำอะไรก็ได้ จะมาสั่งผมไม่ได้ว่าควรถึงเมื่อไหร่"
"งั้นคุณไม่แคร์ฉันเหรอ" "ผมไม่แคร์…"
และนั่นคือเหตุผลที่ผมยังโสด
ดีซี พวกคุณสุดยอดมาก
ขอบคุณมากที่มาในคืนนี้ครับ
ขอบคุณที่มานะครับ
ขอให้ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่ดี
ราตรีสวัสดิ์
คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร