Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Ależ to był ciekawy czas.
Będę z wami szczery.
Miałem przygotowany inny materiał.
Tak, zupełnie inny.
Kiedy planowałem ten występ w Waszyngtonie,
miałem zupełnie inną relację z Białym Domem.
Miałem inny program.
Miałem opowiedzieć wam o tym, jak gram w pickleball.
Ale życie napisało inny scenariusz.
Dla tych, którzy nie wiedzą, co się stało,
postaram się wam to skrócić.
Prowadziłem galę Grammy.
Było super, naprawdę super.
A potem nie.
Prowadziłem galę,
a potem musiałem wrócić na wschodnie wybrzeże,
by ruszyć w trasę.
Gdy podróżuję, nie korzystam z Wi-Fi, bo wolę odpoczywać.
Wylądowałem w Bostonie
i zorientowałem się, że moje życie się zmieniło,
gdy ktoś przechodził obok mnie w samolocie,
gdy pakowałem etui na laptopa,
i położył mi rękę na ramieniu, mówiąc: „Trevor, walcz.
Dasz radę. Walcz. Uda ci się”.
Aż tak źle szło mi z tym etui?
Szedłem przez lotnisko i ludzie pokazywali mi kciuki,
jakby chcieli powiedzieć: „Dasz radę. Tak.
Tak, dawaj!”.
Tylko czarni byli bardziej sceptyczni.
Potem włączyłem telefon.
Szczerze pomyślałem, że zaczął szwankować.
Wibrował, zanim pojawiły się ikonki.
Ledwo pojawiło się logo Apple i…
Myślałem: „Co jest?”. Wszędzie powiadomienia.
„Michael Jackson znowu umarł? O co chodzi? Co się stało?”
Każda aplikacja wariowała.
iMessage…
WhatsApp…
Twitter… Instagram…
Nawet Uber Eats zaczął mnie ostrzegać.
Otworzyłem SMS-y.
Napisał do mnie każdy, kogo kiedykolwiek znałem.
Wszyscy, od przedszkolanek począwszy.
„Trevor, wszystko okej?”
„Trevor, widziałeś to?”
„Trevor, zadzwoń!”
„Nie dzwoń do mnie”.
„Co jest grane?”
„Widziałeś?”
Ktoś napisał: „Widziałeś, co powiedział Trump?”.
A ja na to: „Co powiedział Trump?
Co tym razem powiedział Trump?
O rany, niech no sprawdzę. Co powiedział Trump? Ja?”.
To inne uczucie, gdy to ty jesteś na świeczniku.
To mega dziwne.
Prowadziłem The Daily Show przez siedem lat.
Relacjonowaliśmy amerykańskie wiadomości i politykę.
O tym jest program.
A w tym czasie Trump był w wiadomościach non-stop.
Zakładałem, że w końcu i mnie się oberwie.
To się nie stało i cieszyłem się.
Potem odszedłem z The Daily Show
i wrzuciłem na luz jak idiota w horrorze.
I zgodziłem się poprowadzić galę Grammy.
Myślałem, że rozdanie nagród muzycznych to bułka z masłem.
Okazało się, że ogląda je prezydent.
I nie był zadowolony.
Ani trochę.
Nie.
Napisał post, długi post,
w którym wystawił recenzję
mojego występu.
I to nie byle jaką.
To była szczegółowa…
Przeczytam wam całość, bo nie chcę niczego przekręcić.
Przeczytam wam…
co zobaczyłem, gdy wyszukałem moje nazwisko i jego.
To był post na Truth Social
od @realDonaldTrump.
Truth Social należy do Donalda Trumpa,
więc dziwne, że nie ma nazwy @DonaldTrump.
Ktoś go ubiegł, a on: „Dobra, będę @realDonaldTrump”.
Tak czy siak, oto treść posta:
„Rozdania nagród Grammy są TRAGICZNE!”.
Krzyczę, bo słowo było wielkimi literami.
Chcę, żebyście poczuli to, co ja.
„Praktycznie do niczego”.
Czyli coś było spoko.
„CBS ma szczęście, że nie musi już nadawać tej szmiry.
Prowadzący, Trevor Noah, kimkolwiek on jest…”
To trochę wredne.
Wiem, co chciał osiągnąć, ale chyba mu nie wyszło.
Nie można powiedzieć: „Prowadzący, Trevor Noah,
kimkolwiek on jest”.
Bo to dokładnie to, kim jestem.
Wiem, że chciał mi umniejszyć,
ale podał moje imię i nazwisko oraz stanowisko.
Nie można być ignoranckim i bardzo konkretnym jednocześnie.
To tak nie działa.
„Kimkolwiek on jest”.
On jest tylko mną.
Nie ma żadnych wątpliwości. On jest dokładnie tym.
Trevorem Noah, prowadzącym, PESEL: 4576728135.
„Kimkolwiek on jest”.
To właśnie ja.
To dziwne. Nie mówi się tak, gdy się kogoś zna.
Mówi się tak, gdy obcy przyjeżdża do miasta i rozdziewicza ci córkę.
Wtedy się tak mówi.
„Zabiję tego człowieka, kimkolwiek on jest!”
Śmieszne jest też to, że nagle zaczął się posługiwać feudalnym angielskim.
„Kimkolwiek on jest”.
„Fi-fa-fo-fum.
Czuję krew Południowoafrykańczyka”.
Nie pykło.
Napisał: „Prowadzący, Trevor Noah, kimkolwiek on jest,
jest prawie tak słaby jak Jimmy Kimmel”.
Biedny Jim. Lubię go.
A teraz przeze mnie dostał rykoszetem.
Siedział sobie na luzaku w domu.
W niedziele nie pracuje.
Aż nagle zadzwonił telefon…
„Jest prawie tak słaby jak Jimmy Kimmel na upadającym rozdaniu Oscarów”.
Kontynuuje:
„Noah NIESŁUSZNIE powiedział,
że Donald Trump i Bill Clinton bywali na wyspie Epsteina.
NIEPRAWDA!”.
Żebyśmy się dobrze zrozumieli.
Nie powiedziałem, że Trump i Clinton bywali na wyspie Epsteina.
Nie powiedziałem tego.
Zażartowałem.
To był jeden z moich losowych żartów.
Ten padł po tym, jak Billie Eilish zgarnęła nagrodę za piosenkę roku.
Powiedziałem: „Gratulacje dla Billie Eilish za piosenkę roku.
To nagroda, której pragnie każdy artysta,
prawie tak bardzo, jak Donald Trump pragnie Grenlandii.
Bo odkąd nie ma Jeffreya Epsteina,
nie ma wyspy, na której mógłby się bawić z Clintonem”.
Rozumiecie? To powiedziałem.
Nie powiedziałem, że bywał na wyspie.
Powiedziałem, że chce mieć własną.
Wiadomo, że to żart, bo na bank nie zaprosiłby Clintona,
a Grenlandia to kiepski substytut.
Totalnie inny klimat, totalnie inny vibe.
Napisał: „I Bill Clinton bywali na wyspie Epsteina.
NIEPRAWDA!
Nie wiem, jak Bill…”.
Kocham to, że nazwał mnie kłamcą…
„To wierutne kłamstwa!
Poza tą częścią o Billu. To trzeba sprawdzić.
Wiecie, jaki on jest”.
„Ja nigdy nie byłem na wyspie Epsteina ani w jej pobliżu”.
To niepotrzebne. Nikt nikogo nie pozywa za przebywanie w pobliżu wyspy.
Raczej za przebywanie w pobliżu właściciela.
To nie teren jest problemem.
Nikt nie pyta: „Byłeś na Karaibach? U Epsteina?”.
„Nie, na Jamajce”. „Mam cię!”
Nie.
„Ani w jej pobliżu.
I aż do dzisiejszego oszczerczego oświadczenia
nigdy nie byłem o to oskarżany”.
Serio?
Byłem pierwszy?
Nikt przede mną nie wspomniał o Trumpie i Epsteinie.
To ja byłem pierwszy.
To przeze mnie jego nazwisko pojawia się w tych aktach 5000 razy.
To ja ustawiłem te klocki domino
i ja je przewróciłem.
„Nawet przez fałszywe media.
Noah, totalny frajer…”
Miau.
„…niech sprostuje swoją wypowiedź, i to szybko.
Chyba naślę swoich prawników
na tego biednego, żałosnego, pozbawionego talentu prowadzącego
i pozwę go na ładną sumkę”.
Emotka dolara. Nie wiem, jak brzmi.
„Zapytajcie małego Slopadopolusa i innych, jak skończyli,
i zapytajcie też CBS.
Szykuj się, Noah.
Zabawię się z tobą.
Prezydent DJT”.
Tak, to ostatnie zdanie jest mocne.
Tak.
„Szykuj się, Noah.
Zabawię się z tobą”.
Jeśli nie chcesz brzmieć jak dewiant seksualny…
to nie polecam tego tekstu.
„Zabawię się z tobą”
mówi się tuż po założeniu dildo na głowę.
I tak wyglądał mój poniedziałek.
Szczerze mówiąc, nie zmartwiłem się.
Trump regularnie ogląda telewizję,
wkurza się na nią i pisze o tym,
a potem często zapomina.
Myślałem, że zajmie się czymś innym.
Bo w wielu aspektach jest jak wiewiórka oglądająca telewizję.
Nie? Jakby…
Takie same małe rączki.
Myślałem: „Przejdzie mu. Znajdzie coś innego”.
I tak było.
Następnego dnia w Białym Domu trąbiono tylko o zamknięciu rządu.
Nad rządem wisiało jego widmo,
bo rząd USA zawsze jest na skraju zamknięcia.
Może powinniście przejść na plan rodzinny?
Miesięczny abonament nie działa.
Przepytywali prezydenta na ten temat.
To bardzo poważny temat.
W trakcie rozmowy o zamknięciu rządu
jakiś dziennikarz z tyłu sali krzyknął:
„Panie prezydencie, czy pozwie pan Trevora Noah
za to, co powiedział na gali Grammy?”.
Co za chujek.
Zapomniał o mnie.
Był jak ten dzieciak, który zawsze przypominał facetce o pracy domowej.
Trump na to: „Powiedział, że byłem na wyspie Epsteina, więc pozwę frajera”.
I dlatego mogę zostać pozwany przez prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Tak.
Nie wiem, czy się cieszyć, czy płakać.
Będę szczery.
Nie wiem, jak się mam czuć,
bo nie wiem, jak to się potoczy.
W normalnych czasach byłbym spokojny.
Trump by mnie pozwał,
a sędzia oddaliłby pozew z wielu powodów.
Pierwsza poprawka, wolność słowa, żarty, satyra.
To wszystko jest dozwolone w normalnych czasach.
Pozwałby mnie Donald Trump. Luz.
Ale teraz pozwałby mnie prezydent Stanów Zjednoczonych,
Donald Trump.
Nie wiem, co to oznacza.
Mam się odwołać?
Trafimy do Sądu Najwyższego.
Wejdę, a on już będzie tam czekał.
„Przywitaj się z moimi przyjaciółmi”.
Nie wiem.
Nikt nie wie.
Z nim nigdy nic nie wiadomo.
Wiecie?
Zapytajcie Nicolása Maduro.
Byłego prezydenta Wenezueli
i obecnego więźnia Nowego Jorku.
Tak, był prezydentem Wenezueli.
A potem nagle przestał.
Ta historia jest nieźle pokręcona.
Możecie to sprawdzić.
Oto, jak było. Nicolás Maduro udzielał wywiadu w telewizji.
Zażartował, że ludzie mu grożą, nawiązując do Trumpa.
Mówił: „Nic mi nie zrobi”.
A potem zaśpiewał: „No war, just peace”
i zaczął przedrzeźniać Trumpa,
naśladując jego taneczny ruch.
Ten jeden, konkretny.
Tak, zrobił to.
Wyszedł i…
Wiecie, podwójne trzepanko.
Trump to zobaczył i powiedział: „Brać go.
Bierzcie go”.
Wojsko pojmało Maduro i osadziło go w USA.
Nie byle gdzie, ale w więzieniu na Brooklynie.
Dokładnie tam, gdzie siedzi Diddy.
Czaicie?
Myślałem, że to ja mam kłopoty.
Ale to Nicolás Maduro…
Wyobraźcie sobie tę ironię.
Był świadkiem, jak Ameryka
przeprowadzała najbardziej brutalną kampanię deportacyjną,
a w międzyczasie
on był jedynym, którego zaimportowano.
Maduro to chyba jedyny imigrant, który popiera ICE.
To do nich zadzwonił.
„Halo, ICE, zabierzcie mnie stąd.
Nie, nie. Sam przylecę, ale mi pomóżcie.
No dalej, damy radę, chłopaki”.
Dlatego nic już nie wiem.
Nikt nie wie.
Co za zwrot akcji. Wyobrażacie to sobie?
Przez dekady
rządziłeś swoim imperium żelazną ręką.
Terroryzowałeś ludzi wokół siebie.
Byłeś bezkarnym brutalem.
A teraz zabrali ci olej
i siedzisz w tym samym więzieniu co Nicolás Maduro.
Co za pech.
Jedynym plusem tej całej sytuacji
jest fakt, że teraz
to idealny moment na inwazję kosmitów.
Zgodzimy się, że na to nie ma dobrego momentu,
ale jeśli miałbym wybierać, to teraz jest najlepszy.
Tak.
Jeśli nas zaatakują, to nie skończy się dobrze.
Wiemy, że nie mamy szans.
Jeśli potrafią podróżować przez czasoprzestrzeń,
to nasze bronie ich tylko zirytują.
Wiemy, jak to będzie wyglądało.
Przylecą i wszystko wysadzą.
Widzieliśmy Dzień Niepodległości.
Nawet jeśli Will Smith pomoże, wszystkich ich nie spoliczkuje.
Co zrobimy?
Ciągle o tym myślę.
Serio. Ciągle rozkminiam inwazję kosmitów.
To moje Imperium Rzymskie.
Co poczniemy?
Nigdy wcześniej o tym nie myślałem.
W RPA to nie zaprzątało mi głowy,
ale w Ameryce to realny problem.
Bo gdy kosmici przylecą, to właśnie tutaj.
Przylecą tutaj, prosto do Waszyngtonu, i zniszczą Biały Dom.
Potem polecą dalej, do Londynu, i wysadzą Big Bena.
„Wiecie, która godzina!”
Potem wysadzą kolejne zabytki.
Wiem. To problem. Ameryka będzie pierwsza.
Tak.
Mieszkając w RPA, nigdy o tym nie myślałem.
Wiedziałem, że gdy kosmici przylecą,
zniszczą cały świat, ale do Afryki akurat nie polecą.
Tak. Widzieliście filmy.
Nigdy nie atakują Afryki.
Oglądałem te filmy i czekałem.
W nich prezydent mówił: „Obywatele Ziemi, kosmici atakują naszą planetę”.
I widziałem, jak kosmici atakują.
Myślałem sobie: „To co? Afryka nie jest częścią Ziemi?”.
Znacie jakiś film, w którym kosmici najeżdżają Afrykę?
Dystrykt 9!
Nie. Co?
Dystrykt 9.
Dystrykt 9?
Nie.
Wal się za próbę rozwalenia mi występu.
Siedzisz tam na balkonie jak król.
„Dystrykt 9, powiadam.
Ściąć mu głowę”.
Nie. Dystrykt 9 to dobry strzał, ale nie.
Jeśli pamiętacie fabułę Dystryktu 9, wiecie, że kosmici nie najechali Afryki.
Kosmici rozbili się w Afryce,
a potem przez cały film próbowali uciec.
Bo my się nie pierdzielimy.
Hollywood jest pochrzanione.
„Co najgorszego może się przydarzyć kosmitom?
A gdyby tak utknęli w Afryce?”
Kosmici nigdy nie najeżdżają Afryki. Nigdy.
Myślałem, że im nas szkoda.
Jako dzieciak kochałem te filmy.
Nadal je uwielbiam.
Ale jako dzieciak je kochałem.
Oglądałem wszystko o kosmitach.
Mama robiła mi wielką michę popcornu.
Siadaliśmy razem na kanapie i oglądała filmy ze mną.
Nienawidziła ich, ale wzięła sobie do serca kwestię nadzoru rodzicielskiego.
Kiedyś przechodziła obok, a tam: „Zalecamy nadzór rodzicielski”.
„Muszę to obejrzeć”. I tak było z każdym filmem.
Czasem musiałem ją wołać.
Zaczynał się film, pojawiał się napis, a ja wrzeszczałem: „Mamo!”.
Przychodziła i mówiłem: „Musisz mnie nadzorować!”.
Ale po pięciu minutach to ja nadzorowałem ją.
Przez cały film pytała:
„Co się dzieje, Trevor? Kim oni są? Dlaczego to robią?”.
„Mamo, zaczęliśmy razem. Wiem tyle, co ty”.
Robiła mi wielką michę popcornu.
Siadaliśmy do filmu.
Kosmici atakowali. „Obcy atakują Ziemię”.
Widziałem, jak wszystko wysadzają.
Jadłem popcorn i myślałem: „Problemy pierwszego świata”.
Jako dzieciak zastanawiałem się, czemu nigdy nie atakowali Afryki.
Myślałem, że jest im nas żal.
Że kosmitom szkoda Afryki.
Nad kontynentami leci statek kosmiczny, by je wysadzić.
Nad Afryką w kokpicie siedzi dwóch kosmitów.
„Przygotować lasery fotonowe”.
„Czekam na rozkaz”.
„Trzy, dwa, jeden”.
„Czekaj, ten chyba już wysadziliśmy.
Już tu byliśmy”.
„Nie. Nigdy tu nie byliśmy. Wysadzaj”.
„Ale co? Spójrz na ten syf. Ktoś nas ubiegł.
O co tu chodzi? Co mam wysadzić?”
- „Kto to zrobił?” - „Nie wiem. Sprawdzam”.
„To byli Brytyjczycy”.
Tak!
A masz, Wielka Brytanio.
#Pamiętamy.
Te filmy o kosmitach.
Uwielbiałem je, ale mnie przerażały.
Zawsze mieliśmy przerąbane. Gdy przylatywali, podbijali Ziemię.
Wygrywaliśmy fartem, bo to film, ale w prawdziwym życiu…
nie mielibyśmy żadnych szans.
Jeśli zaatakują, nie ma dla nas nadziei.
A przynajmniej nie było.
Teraz ją mamy.
A nazywa się
Donald J. Trump.
Kimkolwiek on jest.
Nie podoba mi się to, ale chyba tak jest.
Tak.
Wiemy, jak rozpocznie się inwazja.
Od wielkiego statku-matki, który wleci na naszą orbitę.
Ten moloch zasłoni nam słońce.
Na dole statku będzie wielki głośnik nadający muzykę
i robiący nastrój.
Jeden obcy będzie grał na organach.
„Nie są na to gotowi, B!”.
Tak!
Zaparkują statek i wyślą mniejszy z emisariuszem.
On wyląduje i wyjdzie, mówiąc: „Zaprowadźcie mnie do przywódcy”.
Spotka się z nim, zabije go i po sprawie.
Zwykle robi to najbardziej irytujący z kosmitów.
Trzeba być roszczeniowym, by chcieć rozmawiać z przywódcą.
Na statku wybierają jakąś Karen.
„Dobra. Kogo wyślemy na planetę?”
„Wyślijmy Karen, nadaje się do tego”.
„Karen, schodzisz”.
„Boże, czemu zawsze ja? Nienawidzę tego.
Zawsze mnie wysyłacie. Chcę rozmawiać z kierownikiem”.
„Jest idealna”.
Wyślą ją na Ziemię i przekaże nam złe wieści.
Trump daje nam nadzieję, ale musimy działać szybko.
Gdy tylko obcy wylądują na Ziemi
i NASA potwierdzi, że są na orbicie, musimy działać razem jako planeta.
Musimy zrobić z Donalda Trumpa
króla całego świata.
Wiem, to brzmi dziwnie, ale na szczęście on będzie wnikał.
Pójdziemy do Białego Domu.
„Panie Trump, jest pan królem świata”.
On na to: „Wiedziałem”.
Damy mu koronę z Burger Kinga i zaczekamy na kosmitów.
Obcy zejdą ze statku.
Jeden powie: „Zaprowadźcie mnie do przywódcy”.
Powitamy go na Ziemi i zaprowadzimy do króla.
„Ale już”. „Oczywiście. Już idziemy”.
„Dobrze wyglądasz. Bierzesz Ozempic? Chodźmy do przywódcy”.
Dotrzemy do Białego Domu. „Królu Trumpie, oto kosmita.
Panie kosmito, oto król Trump”.
„To ty jesteś władcą tej planety?”
On na to: „Zgadza się.
Jestem władcą tej planety.
Planety Ziemia, albo jak mawiam,
Wielkiej Błękitnej.
Pięknej Błękitnej unoszącej się w kosmosie.
Kręci się tam na górze,
kręci bardzo szybko.
Kręci się, a jednak tego nie czuć.
Nie czuć, ale mówią, że się kręci.
Kręcimy się, kochani, i to bardzo szybko.
Unosimy się w kosmosie.
Mamy piękną oś przechodzącą przez środek planety.
Dużą, piękną, długą oś. Już takich nie robią.
Naprawdę nie robią.
Mamy oś, ale ona jest przechylona.
Gdybym to ja rządził, to bym ją wyprostował.
Raz-dwa.
Ale nic nie szkodzi.
Dzięki, Obama.
I tak sobie dryfuje w kosmosie.
Piękna Błękitna.
Mamy mały księżyc. Widzieliście go? Piękny księżyc.
Wygląda jak sutek na cycku.
Jak jeden cycek dryfujący w kosmosie.
Powinny być dwa. Dwa są lepsze od jednego.
Ale lepszy jeden niż żaden.
Mogę mówić »cycki«? Nieważne, i tak powiedziałem.
Jestem władcą tej planety.
Czego chcecie? Co mogę dla was zrobić?”.
A ona na to: „Przepraszam, nie wiedziałam, że już was najechaliśmy”.
I tak przeżyjemy.
Nie zdziwiłoby nas, gdyby okazał się kosmitą.
Myślę, że odetchnęlibyśmy z ulgą.
Ludzie by mówili: „O mój Boże, to wszystko wyjaśnia”.
Gdyby przyleciało dwóch kosmitów wyglądających jak jego rodzice,
mówiąc: „Pomóżcie nam, zostawiliśmy tu syna kilka dekad temu.
Gdzie jest nasz synek?”,
powiedzielibyśmy: „Chodźcie.
Zabierajcie dzieciaka”.
Chłop jest nie z tej ziemi.
A teraz
jesteśmy świadkami historii.
Myślicie czasem o tym?
Wszyscy żyjemy w dziejach historii.
I nie chodzi o czas, który minął.
Bo jest ta nudna historia: „I wtedy ludzie się tu osiedlili”.
Dobra, nieważne.
Ja mówię o ciekawej historii.
Czytasz i myślisz: „Jak to było wtedy?”.
Jesteśmy w tym „wtedy”.
To my wszyscy.
Moja historia będzie okropna.
Bo teraz w Białym Domu nagrywają wszystkie rozmowy.
Zachowują je dla potomnych.
Czyli za jakieś 300 lat
uczeni będą badać starych prezydentów i Biały Dom.
„Jak to było 300 lat temu?”.
„Nie wiem, ale prowadzący gali Grammy był do kitu.
Tak, podobno to był jakiś frajer.
A na Super Bowl wystąpił królik, też okropny.
Beznadziejny. Co za czasy”.
Dziwne jest to, że żyjąc na kartach historii,
niczego nie jesteśmy w stanie przewidzieć.
Gdy zagłębiamy się w historię albo się uczymy,
wydarzenia są przedstawiane jako nieuniknione.
Czytając, zakładamy, że tak zawsze miało być,
bo tak się zakończyło.
Gdybym zapytał ludzi:
„Czy naziści zawsze przegrają?”,
odpowiedzieliby: „Oczywiście”.
A jednak wtedy ludzie walczący w wojnie myśleli, że to naziści wygrają.
W pewnym momencie wydawało się, że mają przewagę.
Żyjąc na kartach historii stawka jest inna.
Kiedy jestem w Waszyngtonie,
często odwiedzam Narodowe Muzeum Historii Afroamerykanów.
I…
jeśli nie byliście,
to powiem wam, że to jedno z najgłębszych doświadczeń,
jakie można przeżyć.
To muzeum jest inne niż wszystkie, w których byłem, z kilku powodów.
Po pierwsze, opowiada najpełniejszą z możliwych
historię czarnych ludzi w Ameryce, czyli historię.
Ale o niej często się nie mówi.
Wchodząc do budynku,
nie możesz iść, gdzie chcesz, jak w wielu muzeach.
Zwykle w muzeum wybierasz pomiędzy dinozaurami a kosmosem.
Tam drogę wyznacza czas.
Zaczyna się od samego początku historii czarnych w Ameryce,
a potem przechodzi do czasów obecnych.
Zaczyna się pod ziemią, dosłownie w piwnicy,
i od niewolnictwa. Uwaga, spoiler.
Potem poznaje się historię
i dochodzi do końca, a tam Oprah.
To muzeum zmusza
do zadawania sobie pytań.
Byłem tam ostatnio
i przechodziłem przez pierwsze piętro.
Znajduje się pod ziemią i opowiada o niewolnictwie,
transatlantyckim handlu niewolnikami i Kolei Podziemnej.
To emocjonalna podróż.
Mówi o bólu, ucisku,
ale potem także
o powstaniu, walce o swoje wartości i o zwycięstwie.
To bardzo angażujące
i ludzie przeżywają wizytę na różne sposoby.
Obok mnie stało dwóch chłopaków,
może 14-letnich,
którzy rozmawiali, a ja podsłuchiwałem.
Jeden mówi do drugiego:
„Ej, stary, a co byś zrobił, gdybyś tam był? Byłbyś niewolnikiem?”.
A ten drugi: „Co? Nie, stary, nie dałbym im się.
Dojechałbym ich. Nie zrobiliby ze mnie niewolnika”.
„Świrujesz”. „Serio bym ich dojechał”.
Śmiali się i gadali.
To była albo mania młodości,
która jest potrzebna do rewolucji, albo ich osobowość.
Ale to nieważne.
Podobało mi się, że zadali sobie to pytanie.
Jako kto zapiszesz się na kartach historii?
Dzięki nim sam zadałem sobie to pytanie i…
muszę popracować nad pewnością siebie,
bo nie wymyśliłem niczego heroicznego.
Co bym robił w czasach niewolnictwa?
Pracowałbym bardzo ciężko
i zobaczył, co się stanie.
Nie byłbym bohaterem. Nie zdobyłbym się na to.
Podziwiam tych, co mówią:
„Gdybym był w sklepie podczas napadu, to bym…”
Ja nie mam tego w sobie.
Byłbym na polu, ciężko pracował i pilnował swojego nosa.
Facet na koniu by mówił: „Zbieraj tę cholerną bawełnę”.
A ja: „Tak, panie. Już zbieram bawełnę. Zbieram, zbieram, panie”.
Ale gdyby odjechał, to bym go zjechał.
Obsmarowałbym go równo.
„Co za debil.
Wraca? Nie”.
Ale nie byłbym bohaterem.
Kto inny by nim był.
Przyszłaby Harriet Tubman.
Powiedziałaby: „Psst, hej, Trev”.
A ja: „Cześć, Harriet.
Jak się masz?”.
„Chujowo”.
„O nie, co się stało?”
„Niewolnictwo. Co z tobą, chłopcze? Głupi jesteś?”
„No tak. Głupie pytanie. Co tam, Harriet?”
„Przyszłam ci powiedzieć,
że dziś w nocy uciekamy”.
„»My«, czyli kto?”
„Wszyscy, Trevor. Wynosimy się stąd.
Uciekamy, skarbie”.
„Ale ten facet na koniu mówił, że nie powinniśmy uciekać.
Naprawdę nie lubi, gdy ktoś odchodzi.
Chyba ma lęk separacyjny. Powinien z kimś o tym porozmawiać”.
„Mam w dupie, co mówił. Spadamy stąd.
Chcesz tu zostać?”
„Tak, chyba zostanę i zobaczę, jak to się potoczy”.
„Co ty pleciesz? O co ci chodzi? Nie idziesz?”
„Nie, nie idę”. „Nie wierzę.
Wszyscy mulaci są tacy sami”.
„Co?” „Tak.
Boisz się, co?
Jesteś tchórzliwą pipą”.
„Tak, Harriet. Nie zaprzeczę. Jestem tchórzliwą pipą”.
„Ty tchórzliwa pipo.
Jesteś prawie tak słaby jak Jimmy Kimmel”.
Niektóre żarty opowiadam dla siebie.
O rany.
Wszyscy zadawali sobie to pytanie.
Wszyscy.
Jedną z najciekawszych reakcji zaobserwowałem
u grupki białych osób stojących przy wystawie.
To byli bardzo liberalni biali ludzie.
Bardzo liberalni biali…
Bardzo, bardzo liberalni biali ludzie.
Przeżywali to bardziej niż czarni ludzie.
Żeby pokazać, jak bardzo, był taki moment,
w którym czarni ludzie zwiedzali tę wystawę.
Byli i czarni, i biali,
bo każdy mógł wejść, nie?
Czarni zwiedzający przeżywali
pełne, ludzkie doświadczenie czarnych.
Niektórzy płakali, potem rozmawiali ze znajomymi,
opowiadali historie, śmiali się itd.
Ktoś się zaśmiał w trakcie rozmowy.
Wtedy biała kobieta po drugiej stronie,
przewodniczka grupy, odwróciła się
i zrobiła: „Cśś”.
Tacy byli liberalni.
Myślałem, że nic tego nie przebije, ale oglądała zdjęcie,
jedno z pierwszych, jakie kiedykolwiek zrobiono.
Zdjęcie przedstawiało białego mężczyznę na plantacji,
stojącego na polu i uśmiechającego się.
Od ucha do ucha.
Ta kobieta patrzyła na zdjęcie i powiedziała:
„Ja…
Gdybym tam była,
gdyby to się działo przy mnie,
przysięgam na Boga, gdyby to się działo przy mnie,
nigdy bym się nie uśmiechnęła!”.
Myślałem, że inaczej zakończy to zdanie.
Myślałem, że powie: „Gdybym tam była, walczyłabym.
Uwalniałabym. Zrobiłabym…” Nie.
„Miałabym niewolników, ale nie cieszyłabym się z tego”.
Płakałaby. „Przykro mi, że tak jest.
Przepraszam. Odkurz za kanapą.
Ale tak, przykro mi. Nie mogę”.
To było coś.
Spędziłem na tym poziomie ponad godzinę.
Na koniec byłem tak poruszony pytaniem:
„Jako kto zapiszesz się na kartach historii?”,
że napisałem do jednego z moich najlepszych przyjaciół, Davida.
To mój pierwszy przyjaciel Amerykanin.
Dwadzieścia lat temu przyjechał do RPA na projekt szkolny.
Przypadkiem się zaprzyjaźniliśmy
i namówił mnie do emigracji do USA i występowania.
Reszta to historia. Od tamtej pory się przyjaźnimy.
To piękna historia.
A nasze życia są tak różne.
On jest wysokim, chudym, białym chłopakiem z Karoliny Północnej.
Przesympatycznym, bardzo szczerym.
Dlatego uwielbiam go wkręcać.
Gdy opuściłem wystawę, napisałem do niego:
„Dave, muszę cię o coś poprosić”.
A on odpisał: „Co tam, stary?”.
Odpisałem:
„Jeśli niewolnictwo wróci,
obiecujesz, że weźmiesz mnie do siebie i będziesz mnie dobrze traktował?”
A on odpisał: „Stary, co?”.
„Obiecujesz, że weźmiesz mnie do siebie i będziesz mnie dobrze traktował?”
A on: „O czym ty mówisz?”.
A ja: „Tak czy nie?”.
Zobaczyłem kropeczki i wiedziałem, że pisze,
pisze,
pisze.
A potem zadzwonił.
Zapytał: „O co ci chodzi? Co ty gadasz? Co jest? Jakie niewolnictwo?”.
A ja: „Chcę wiedzieć.
Jeśli niewolnictwo wróci,
obiecujesz, że będę twoim niewolnikiem?”.
On na to: „Nie, stary. O czym ty mówisz? Niewolnictwo nie wróci”.
„To samo mówili o Pogromcach duchów. Odpowiedz.
Weźmiesz mnie do siebie czy…”.
A on: „Nie, stary, nie.
Nie zrobiłbym z ciebie niewolnika.
Chłopie, nie miałbym żadnych niewolników.
Nigdy nie zniewoliłbym ludzi. To nie w porządku”.
„Nie bądź taki świętoszkowaty.
Chcę wiedzieć, czy byś mnie wziął”.
„Nie zrobiłbym tego”.
„Aha, rozumiem.
Czyli pozwoliłbyś, żebym został czyimś niewolnikiem.
Niewolnictwo wraca, łapią mnie, biczują.
Jestem dosłownie jak Django.
Wychłostają mnie, bo mój kumpel nie skorzystał z białego przywileju,
by wziąć mnie do siebie i ze mną poczilować?
Zrywam bawełnę, a mógłbym grać z tobą na PlayStation.
W Call of Duty, w Verdansku, jak za dawnych czasów.
Ale nie, wolisz być woke
niż uratować mnie przed biczowaniem.
On: „Nie”. Ja: „Chcesz tego?
„Chcesz, żebym był bity, co?” On: „Nie, dobra.
Dobra, stary.
Gdyby niewolnictwo wróciło, byłbyś moim niewolnikiem”.
Ja: „Aha! Czyli miałbyś niewolników”.
Mówię: „Dobra, na razie”. A on: „Nie!”.
Nadal mi nie wybaczył.
Jako kto zapiszesz się na kartach historii?
To trudne pytanie.
Przechodząc od jednej wystawy do drugiej,
przechodzi się przez Rekonstrukcję,
prawa Jima Crowa,
Ruch Praw Obywatelskich.
To robi wrażenie samo w sobie,
ale ponieważ minęło 60 lat
od przemówienia „Mam marzenie”,
rozbudowano część wystawy
poświęconej życiu doktora Martina Luthera Kinga.
Można zobaczyć jego pisma,
przemyślenia, dzienniki,
listy do innych ludzi, do opinii publicznej,
korespondencję z przyjaciółmi,
wywiady i wszystko.
Widzi się jego życie w szczegółach, które mało kto zna.
Nie chcę mówić za wszystkich,
ale gdy uczą nas o MLK,
poznajemy ugrzecznioną i nieciekawą wersję jego życia.
Wiecie? Wszystko wydaje się proste i nieuniknione.
Kiedy nas uczą, mówią: „Był sobie Martin Luther King.
Nie zgadzał się z rzeczywistością, szedł po moście,
miał marzenie i żył długo i szczęśliwie.
Wesołego Dnia MLK. Oto 50% zniżki na materac”.
Ale jakby się przyjrzeć jego życiu, to wcale tak nie było.
Dosłownie, ludzie mówią o tym w taki sposób,
że to brzmi jak fabuła filmu Disneya.
„Tego lata jeden człowiek
i jedno marzenie zmieniły świat”.
„Mam marzenie”.
„Timothée Chalamet jako Martin Luther King.
Tylko w Disney+”.
Tak to wygląda.
Ale zagłębiwszy się w jego życie,
w szczegóły jego dni
i w doświadczenia MLK i jego otoczenia, dowiemy się,
że był aresztowany jakieś 29 razy
w ciągu czterech lat.
Fałszywe zarzuty.
Czasem zamykano go samego w celi
bez jedzenia, telefonu, niczego.
Czasami go bito.
Dostrzeżemy szczegóły jego życia.
Wypędzano go z miast.
Ścigał go rząd federalny.
Sam J. Edgar Hoover, szef FBI,
uznał Martina Luthera Kinga za najgroźniejszego człowieka w Ameryce.
FBI prowadziło zorganizowaną kampanię, by go zniszczyć.
Chciało zerwać jego więzi i relacje zawodowe.
Najgorsze było to, że założyli mu podsłuch
i dowiedzieli się, że ma romans.
Zadzwonili do jego żony i go podkablowali,
bo myśleli, że to zniszczy jego małżeństwo
i cały ruch.
Tak.
FBI próbowało
obsmarować Martina Luthera Kinga.
To zmienia moją ocenę tej organizacji.
FBI wydaje się takie poważne.
Teraz mamy prawdziwy obraz.
Rano w budynku J. Edgara Hoovera:
„Co robisz, Kowalski?” „Ścigam dilerów”.
„A ty?”
„Przestępstwa kryminalne, zwłaszcza finansowe”.
„A ty?”. „Dramy”!
Na wystawie widać całe życie MLK.
Życie wewnętrzne w listach i zewnętrzne w relacjach innych.
Jedna z sekcji opisuje okres czterech lat,
w którym dr King i inni czarni próbowali być obsłużeni
w restauracjach, które segregowały czarnych
i nie serwowały im jedzenia.
Wchodzili do restauracji, siadali, odświętnie ubrani,
i odmawiano im obsługi.
Wyrzucano ich, wyzywano, opluwano.
Nierzadko bito.
Doznawali wstrząśnień, krwawili.
Wracali, myli się i znów próbowali.
Dziś mówimy:
„Postąpili słusznie. Wywalczyli to”.
Tak, ale czytając jego biografię, widać, że to nie było pewne.
Nie było gwarancji, że to się uda.
Nie było przesłanek, że to działa.
A jednak wytrwali.
Zagłębiając się w jego życie i dzieła,
zastanawiałem się, czy kiedykolwiek żałował.
Czy miał moment, w którym żałował, przez co przeszedł i co robił?
Może gdy pierwszy raz spróbował jedzenia białych?
Do tego momentu to była tylko teoria.
Czarnym odmawiano obsługi.
Chcieli być obsługiwani w białych lokalach,
ale nigdy w nich nie jedli.
Siadali przy ladzie, a właściciel mówił: „Cholera jasna!
Nie chcę tu takich jak ty! Wynocha, chłopcze!”
A on: „Bracie, mam marzenie.
Marzę, że pewnego dnia, bez względu na kolor skóry,
wszyscy będą mogli tu zasiąść,
nasi bracia i siostry, czarni i biali,
a Ameryka dotrzyma obietnicy, że wszyscy ludzie są równi.
Mam marzenie, że pewnego dnia…”. „Weź się zamknij!
Wygrałeś. Zmienili prawo. Spójrz na telewizor.
Masz to swoje jedzenie”.
„Dziękuję bardzo”.
„O cholera.
Mam nowe marzenie.
Marzę o tym, by biali odkryli przyprawy.
Marzę, by przestali uznawać czarny pieprz za coś ostrego.
Marzę, że wszyscy się zjednoczymy,
by pokonać prawdziwego białego diabła — majonez”.
Wyobraźcie sobie, jak niezręczny był
ten pierwszy spacer po pierwszym posiłku.
Martin i jego kumple szli na parking.
W ciszy.
„Po to to wszystko?
O to walczyłeś, Martin?”
„Przepraszam, nie wiedziałem”.
„Cholera, Martin! Dałeś się pobić za to gówno? Próbowałeś tego?”
„Myślałem, że jest pyszne i dlatego nam odmawiają. Przepraszam.
Sorki, chłopaki. Mój błąd”.
„Kurde, Martin. To smakuje jak depresja. O to walczyliśmy?”
„Wybaczcie. Wynagrodzę wam to. Kupię wszystkim Popeyes po drodze”.
Jako kto zapiszesz się
na kartach historii?
Dziękuję.
W życiu zabawne jest to,
że gdy dzieje się coś wielkiego,
to drobne rzeczy nie ustają.
To, że dzieje się coś wielkiego, nie znaczy, że drobne rzeczy ustają.
Wiecie?
To jedna z zagadek życia.
W jakim stopniu skupić się na dużych rzeczach, a w jakim stopniu na małych?
Idealnie uchwyciła to
pewna wymiana zdań między dwoma użytkownikami.
Ktoś napisał: „Skończyłem szkołę. Ale super, same piątki.
Robię imprezę. Wpadajcie wszyscy”.
To był żart. Nie zaprosił całego Internetu.
Ludzie zaczęli pisać.
Ktoś skomentował ten post: „Serio?
Robisz imprezę w takich czasach?
To niesmaczne. Rozejrzyj się. Czy to czas na świętowanie?
To nie czas na imprezy”.
Rozpętała się gównoburza.
Będę szczery.
Rozumiałem pobudki obu stron.
Emocjonalnie.
Z jednej strony ktoś mówił: „Jak można świętować,
gdy świat, jaki znamy, zdaje się rozpadać na kawałki?
Jak można się cieszyć,
gdy wszelkie normy i instytucje, które znamy
i które tworzą nasze społeczeństwo legną w gruzach?
Zaufanie publiczne spada, więc jak można urządzać imprezę?”.
Ale druga osoba mówiła: „Dlaczego nie?
Całe życie pracowałem, by znaleźć się w tym miejscu.
Wbrew wszystkiemu w końcu odniosłem sukces.
Chcę się cieszyć tą chwilą”.
I obie strony mają rację.
Obie mają rację.
W każdym szpitalu
jest oddział, gdzie właśnie ktoś się urodził, i taki, gdzie ktoś zmarł.
Radość z początku nowego życia.
Rozpacz po stracie ukochanej osoby.
Oba oddziały mają rację bytu.
Ale na którym się skupić?
Odpowiedź znalazłem w bardzo przypadkowy sposób.
Czytałem książkę.
Były w niej relacje żołnierzy służących podczas I wojny światowej.
Rozmowy z weteranami, którzy byli na wojnie.
Książka opowiada o ich doświadczeniach.
Wielu z nich mówiło o wojnie okopowej,
jednej z najgorszych wojen, jakie wymyślił człowiek.
Trwała latami.
Żołnierze pojawiali się i znikali.
Każdy dzień mógł być ich ostatnim.
Pośród całej tej rozpaczy
w opowieści każdego z żołnierzy pojawia się wspólny wątek.
Prawie każdego.
Ten wątek to, że znaleźli radość w okopach.
Mieli chwile, kiedy grali w karty.
Bawili się.
Założyli satyryczną gazetę,
w której żartowali z oficerów
wydarzeń wojennych i z siebie nawzajem.
A najdziwniejsze było to,
jak pewnego dnia na pole bitwy weszła krowa.
Na ziemię niczyją.
Idealnie pomiędzy aliantów a państwa osi.
Tak więc obie strony chciały ją dla siebie.
Zaczęli krzyczeć do Niemców:
„Chcemy krowę”, a Niemcy: „My też chcemy krowę”.
Ustalili, że zagrają w grę.
Podrzucali monety i próbowali je zestrzelić.
Kto trafił, dostał krowę.
Anglicy zestrzelili monetę.
Niemcy na to: „Dobra, wygraliście krowę,
ale oddajcie nam monety”.
Anglik zebrał monety i myślał, że go zabiją.
Oddał je Niemcom i uciekł do okopu.
Wszyscy stwierdzili: „Fajna gra”.
Były też inne historie.
Żołnierze śpiewali sobie nawzajem wieczorami, ni stąd, ni zowąd.
Śpiewali w stronę wroga.
A tamci odpowiadali piosenką.
Czaicie? Jesteście w okopie.
Gniją wam stopy. Wszyscy są zmęczeni, przerażeni, a tu nagle ktoś zaczyna…
Znaleźli radość w okopach.
To mi uświadomiło, że pamiętali, o co walczyli.
Walczyli, by żyć. Nie walczyli, by walczyć.
Jeśli zapomnisz, o co walczysz, walka nie ma sensu.
Walczysz, by być radosnym, by się rozwijać.
Walczysz, by przeżywać przygody. Walczysz, by się śmiać.
Nie walczysz tylko po to, by walczyć.
Walczysz, by żyć.
To, że dzieje się coś wielkiego, nie znaczy, że drobne rzeczy ustają.
Moja terapeutka powiedziała, że nie nadaję się do związku.
Tak.
Powiedziała: „Trevor, nie nadajesz się do związku”.
„Chyba pani też nie podobała się gala Grammy”.
Powiedziała mi to na sam koniec sesji, co powinno być nielegalne.
Terapeuci zrzucają takie bomby na koniec sesji i każą czekać.
„Dlatego ojciec cię nie kochał”.
„Co?”. „Czas minął”.
„Do zobaczenia”. „Nie!”
„Nie, następny odcinek!
Nie chcę czekać tygodnia. Chcę terapii Netflixa, nie HBO!”
Musiałem czekać dwa tygodnie, aż do tego wróciliśmy.
Mówię: „Lecimy z tym. Pomiń podsumowanie”,
a ona: „Trevor, myślałam o tobie i twoich związkach”.
Rozmawialiśmy o tym, że nie potrafię być w długim związku.
Zagłębialiśmy się w powód i powiedziała: „Nie nadajesz się do związku”.
Wyjaśniła mi to. Powiedziała: „Jest kilka powodów.
Za dużo pracujesz.
Uwielbiasz swoją pracę, ale stawiasz ją ponad wszystko.
Do tego za dużo podróżujesz,
a przebywanie w jednym miejscu jest kluczowe dla związku”.
Ale powiem wam szczerze, to tylko dodatki do dania głównego.
Głównym daniem i prawdziwym problemem
jest, jak to ujęła moja terapeutka,
moja niezdolność
do niemówienia tego, co mi chodzi po głowie.
Nauczyła mnie, że jednym z filarów długiego, udanego związku
jest świadomość, kiedy myśleć,
a kiedy mówić.
Tak.
Odparłem: „Umiem mówić to, co myślę”.
Ona na to: „Nie o to chodzi. Często coś myślisz i od razu to mówisz.
Myślisz i od razu mówisz”.
Na co Trump: „Bez kitu, kochana”.
Odpowiedziałem: „Nie wiem, w czym jest problem”.
Na co ona: „Czekaj, mam notatki.
Omówmy kilka przykładów”.
Jeden przykład naprawdę…
Miała rację.
To historia z moją byłą.
To był początek końca naszego związku.
Ten rozłam ostatecznie doprowadził nas do rozstania.
Szykowaliśmy się do spania.
To była zwykła noc.
Myliśmy zęby, kładliśmy się do łóżka.
Zanim zgasiliśmy światło, zaczęliśmy gadać
i zrobiło się miło.
Kojarzycie te chwile z ukochanymi,
gdy opowiadacie sobie historie, których nigdy nie opowiadaliście,
jest czuło i się śmiejecie?
Czujecie, że się zakochujecie.
Leżeliśmy na poduszkach, patrzyliśmy sobie w oczy,
a ona się we mnie wpatrywała.
Nagle wypaliła: „Hej,
mogę cię o coś zapytać?”.
„Jasne.
No pewnie”.
Zapytała:
„Gdybyś mógł zmienić we mnie jedną rzecz,
to co byś zmienił?”.
Od tamtej pory wiem…
że na to pytanie istnieje jedna poprawna odpowiedź.
Tak, jedna poprawna odpowiedź.
Nieważne, jak wyjątkowy jest wasz związek,
jeśli chcecie wygrać ten teleturniej,
w którym wasza kobieta zadaje wam pytanie:
„Gdybyś mógł coś we mnie zmienić, co byś zmienił?”,
to poprawna odpowiedź brzmi: „Nic”.
Szkoda, że was tam wtedy ze mną nie było.
Tak.
Poprawna odpowiedź to: „Nic”.
„Nic, kochanie.
Nic bym w tobie nie zmienił,
bo to, jaka jesteś, czyni cię idealną dla mnie.
Jeśli już… Mogę być szczery?
Zmieniłbym coś w sobie.
Zmieniłbym coś w sobie,
by móc lepiej przyjmować miłość, którą mnie obdarowujesz.
To właśnie bym zmienił”.
To pełna odpowiedź, gdybyście chcieli jej użyć.
Tak.
Ja odpowiedziałem inaczej.
Powiedziałem to, co pomyślałem.
Spojrzała i zapytała:
„Gdybyś mógł zmienić we mnie jedną rzecz,
co byś zmienił?”,
a ja odparłem: „O, jedną rzecz…
Jedną rzecz.
Kurde, trudne pytanie. Jedną?
Tylko jedną.
Niech no pomyślę. Poczekaj.
Jaką jedną rzecz bym zmienił?
Co bym zmienił? Dobra, chyba mam.
Gdybym mógł zmienić tylko jedną rzecz,
zmieniłbym sposób, w jaki się komunikujesz
podczas seksu”.
A ona na to: „Co?”.
No i się zaczęło.
Wiem, że schrzaniłem, ale nie oceniajcie. Pracuję nad tym.
Wyjaśnię, co mi wtedy chodziło po głowie.
Po pierwsze myślałem, że to było prawdziwe pytanie.
Po drugie
chciałem wyrazić to, co czułem,
a często czułem się zmylony, a czasem też sfrustrowany,
gdy zbliżaliśmy się do siebie.
Podczas stosunku często mówiła…
Nie chcę być wulgarny.
Mówiła: „Zaraz dojdę”, co nie?
Drogie panie, to najlepsze zdanie, jakie możecie powiedzieć mężczyźnie.
Nie ma innego zdania, które facet chciałby usłyszeć bardziej.
Gdy wypowiadacie to zdanie, osiągamy szczyt męskości.
Osiągnęliśmy. Dotarliśmy.
Gdy to mówicie, czujemy się jak Tarzan.
To koniec.
Dokonało się.
To na nas tak działa,
że osiągamy poziom męskości,
o którym nie mieliśmy pojęcia.
Gdy to mówicie, stajemy się silniejsi.
Pokonujemy wszelkie przeszkody. Zapominamy o zmęczeniu.
Zapominamy o skurczu.
W każdej sytuacji,
a czasem nie możemy oddychać.
Czasem wstrzymujemy oddech.
Czasem mamy zatkany nos i…
wtedy żyjemy od oddechu do oddechu.
Robimy swoje,
a gdy zabraknie nam powietrza, jak wieloryb wyskakujemy na powierzchnię,
a potem zanurzamy się w głębinach waszej rozkoszy.
No i spoko.
Każdy facet ma swój rytm, prawda?
Panie, zrozumcie, że żyjemy od oddechu do oddechu,
a gdy mówicie: „Zaraz dojdę”,
my myślimy: „To nie jest czas na oddychanie.
To moje powołanie.
Mam tylko jeden oddech i dobrze go wykorzystam”.
Więc wstrzymujemy oddech i działamy,
działamy, działamy,
i próbujemy was zaspokoić.
Nie wiedziałem wtedy, że gdy moja była mówiła:
„Zaraz dojdę”,
to tak naprawdę miała na myśli:
„To, co teraz robisz, jest bardzo przyjemne
i chciałabym, żebyś kontynuował.
Proszę, kontynuuj to, co teraz robisz,
w tym samym tempie i z tym samym naciskiem.
Nie podniecaj się.
Niczego nie zmieniaj.
Rób dokładnie to, co teraz,
bo jesteś na dobrej drodze.
Dasz radę, mistrzu. Tak trzymaj.
Wcześniej błądziłeś, ale teraz to masz.
Jeśli będziesz dalej to robił, to jest szansa, że będę mieć orgazm.
Więc kontynuuj, kochany. Dasz radę.
Wierzę w ciebie. Jesteś coraz bliżej”.
To miała na myśli.
Ale zrozumcie, że to mylące.
To jest mylące, drogie panie, bo mówicie coś innego.
„Zaraz dojdę”.
Teraz rozumiem, że kiedy kobieta mówi te słowa,
to tak, jakby ktoś mówił na przystanku:
„Zaraz przyjedzie autobus”.
I oznacza to, że jesteś w odpowiednim miejscu, by wsiąść do autobusu.
Autobus przyjedzie w to miejsce.
Ale nie wiadomo kiedy.
I w tym tkwi cały szkopuł.
My, mężczyźni, jesteśmy bardzo dosłowni.
Kobiety posługują się teorią.
„Zaraz dojdę”
oznacza, że to właściwy kierunek.
Może to potrwać trzy minuty.
Może dojść za 15 minut.
Albo w następnym związku.
Nikt nie wie.
Panie, zrozumcie, że my wtedy nie oddychamy.
Jesteśmy na granicy wytrzymałości.
A bez oddechu nie da się żyć.
Mężczyźni żyją dziesięć lat krócej niż kobiety,
bo tracą oddech, czekając na kobiecy orgazm.
I nie ma nic złego w tym, że to trwa.
Ale my jesteśmy bardziej dosłowni.
Jesteśmy prostymi stworzeniami.
Jak psy. „Gdzie piłka? Tam jest piłka”.
Gdy my mówimy: „Zaraz dojdę”,
to znaczy, że dochodzimy.
To oznacza, że ten moment jest tuż-tuż, panie.
Gdy facet mówi: „Zaraz dojdę”,
to jest ten czas.
Nie ma innego.
Nie ma przerwy na reklamy. Nie ma pauzy.
Orgazm następuje w tej chwili.
Nie mrugaj.
Jeśli wyjdziesz na ulicę, to autobus cię potrąci.
Bo już tu jest.
Co do tego nie ma żadnych wątpliwości.
Gdy facet mówi: „Dochodzę”, to koniec.
Czasem już jest po wszystkim. Nie będę kłamać.
Czasem już się dokonało. Będę szczery.
Czasem już po ptokach, ale nic nie mówiliśmy, aż do teraz.
Jak małe dziecko pomyliliśmy czasy.
„Mamusiu, zaraz coś stłukę w kuchni”.
Już stłukłeś.
I najgorsze, co możecie wtedy powiedzieć, to: „Jeszcze nie”.
Na to już za późno!
Już po wszystkim.
A to krótkie zdanie doszczętnie rujnuje naszą męskość.
Mówicie: „Jeszcze nie”, a my próbujemy, ale to koniec.
Wiemy, że to koniec.
„I tak to zrobię”. „Co ty gadasz?”.
„I tak to zrobię”. „Dlaczego nie poczekałeś?”
„Jestem mężczyzną i nie będziesz mi nic dyktować”.
„Nie obchodzi cię to?” „Nie obchodzi…”
Dlatego wciąż jestem singlem.
Hej, D.C., byliście niesamowici.
Dziękuję, że przyszliście.
Dzięki za przybycie.
Życzę wspaniałego wieczoru.
Dobranoc.
Napisy: Paulina Iwaniak