Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Πολύ ενδιαφέρουσες εποχές.
ΤΡΕΒΟΡ ΝΟΑ
Θα είμαι ειλικρινής.
Διαφορετική παράσταση είχα στο μυαλό μου.
ΧΑΡΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ
Ναι, πολύ διαφορετική.
Όταν σχεδίαζα αυτήν την παράσταση στη Ουάσινγκτον,
είχα πολύ διαφορετική σχέση με τον Λευκό Οίκο.
Είχα σχεδιάσει άλλο σόου.
Θα σας έλεγα αστεία για το πώς παίζω πίκλμπολ.
Αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια.
Για όσους δεν γνωρίζουν τι έγινε,
θα προσπαθήσω να σας το εξηγήσω.
Παρουσίαζα τα βραβεία Grammy.
Περνούσα πολύ καλά.
Ώσπου δεν περνούσα πια.
Παρουσίασα την εκπομπή,
κι έπρεπε να πάρω την πτήση επιστροφής για Ανατολική Ακτή, είχα παραστάσεις.
Δεν συνδέομαι ποτέ στο Wi-Fi όταν ταξιδεύω.
Θέλω να χαλαρώνω.
Και προσγειώθηκα στη Βοστόνη.
Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι είχε αλλάξει η ζωή μου
ήταν όταν πέρασε κάποιος από δίπλα μου στο αεροπλάνο
όσο μάζευα την τσάντα του λάπτοπ,
και μ' έπιασε από τον ώμο και είπε "Τρέβορ, πάλεψε.
Το 'χεις. Πάλεψε.
Έλα, το 'χεις!"
Έδειχνα να ζορίζομαι πολύ;
Στο αεροδρόμιο, μου έκαναν στο άσχετο χειρονομίες υποστήριξης.
"Ναι, έτσι. Το 'χεις. Ναι".
"Πού 'σαι! Ναι!"
Εκτός από μαύρους που έκαναν "Φίλε".
Και ανοίγω το κινητό μου.
Ειλικρινά, νόμιζα πως κάτι είχε πάθει.
Δονούνταν πριν ανοίξουν τα εικονίδια.
Εμφανίζεται το Apple κι αρχίζει…
"Τι έγινε, ρε;" Παντού ενημερώσεις.
"Τι φάση; Ξαναπέθανε ο Μάικλ Τζάκσον; Τι έγινε; Τι συμβαίνει;"
Όλες οι εφαρμογές είχαν τρελαθεί.
Στο iMessage…
Στο WhatsApp…
Twitter… Instagram…
Ακόμα και το Uber Eats έλεγε "Θα φας καλά, φίλε".
Κοίταξα τα μηνύματα,
κι είχαν στείλει μήνυμα όλοι όσοι έχω γνωρίσει στη ζωή μου.
Από τις δασκάλες του νηπιαγωγείου κιόλας.
"Τρέβορ! Θεέ μου, είσαι καλά; Πού είσαι; Το είδες;"
"Τρέβορ, πάρε με!"
"Μη με πάρεις". "Πάρε".
"Τρέβορ, τι γίνεται; Το είδες;"
Ένας έλεγε "Ω, Θεέ μου, είδες τι είπε ο Τραμπ;"
Και λέω "Τι είπε ο Τραμπ;
Τι είπε πάλι ο Τραμπ;
Αμάν, για να δω. Τι είπε ο Τραμπ; Εμένα;"
Ναι, είναι αλλιώς όταν γίνεσαι εσύ στόχος. Ειλικρινά.
Είναι τρελό.
Παρουσίαζα το Daily Show επτά χρόνια. Και επτά χρόνια…
καλύπταμε ειδήσεις και πολιτική στην Αμερική.
Αυτό κάναμε.
Και τότε, ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν συνέχεια στις ειδήσεις.
Και πίστευα πως κάποια στιγμή ίσως έλεγε κάτι για μένα.
Δεν είπε, και πολύ χάρηκα. "Τέλεια".
Μετά έφυγα από την εκπομπή.
Και χαλάρωσα, σαν ηλίθιος σε ταινία τρόμου.
Άρχισα να παρουσιάζω τα Grammy.
Και λέω "Υπέροχα. Είναι και μουσικό σόου, ακόμα πιο χαλαρά".
Τελικά, βλέπει και ο πρόεδρος τα Grammy.
Ναι, και δεν χάρηκε.
Καθόλου δεν χάρηκε.
Όχι.
Είχε γράψει μια μακροστελή ανάρτηση,
όπου έκανε κριτική τύπου Google
για την εμφάνισή μου.
Και δεν ήταν κάτι επιφανειακό.
Ήταν κανονικότατη…
Θα σας τη διαβάσω, δεν θέλω να μεταφέρω κάτι λάθος.
Θα σας διαβάσω.
Αυτό είδα όταν έκανα αναζήτηση το όνομά μου και το δικό του.
Ήτανανάρτηση στο Truth Social
από τον @realDonaldTrump.
Πλάκα πλάκα, του ανήκει το Truth Social.
Είναι λίγο περίεργο που δεν έχει το @DonaldTrump.
Είδε ότι το έχει άλλος κι αυτός είπε "Εντάξει. Να κι εγώ!"
Τέλος πάντων, να τι έγραφε.
"Τα βραβεία Grammy είναι τα χειρότερα!"
Όποτε φωνάζω, γράφει κεφαλαία.
Προσπαθώ να μεταφέρω το συναίσθημα όσων βίωσα.
"Πραγματικά, δεν βλέπονται". Κάποια μέρη ήταν καλά.
"Τυχερό το CBS που δεν έχει πια αυτό το σκουπίδι που ζέχνει.
Ο παρουσιαστής, ο Τρέβορ Νόα, όποιος κι αν είναι αυτός…"
Κάπως κακεντρεχές αυτό.
Καταλαβαίνω τι προσπαθούσε να κάνει, αλλά δεν το έκανε σωστά, νομίζω.
Δεν λες "Ο παρουσιαστής, ο Τρέβορ Νόα, όποιος κι αν είναι αυτός".
Γιατί αυτός ακριβώς είμαι.
Καταλαβαίνω ότι ήθελε να με υποτιμήσει, αλλά είπε το όνομά μου και τι έκανα τότε.
Δεν μπορείς να είσαι αόριστος και συγκεκριμένος ταυτόχρονα.
Δεν πάει έτσι.
"Όποιος κι αν είναι αυτός".
Δεν είμαι κανένας άλλος.
Δεν στέκει η φράση. Ακριβώς αυτός είμαι.
"Ο Τρέβορ Νόα, ο παρουσιαστής. Αριθμός ασφάλισης 4576728135.
Όποιος κι αν είναι".
Εγώ είμαι αυτός.
Είναι περίεργο. Δεν το λες όταν ξέρεις το άτομο.
"Όποιος κι αν…"
Το λες όταν έχει περάσει ένας ξένος απ' την πόλη σου
και ξεπαρθένεψε την κόρη σου. Τότε το λες αυτό.
"Θα τον σκοτώσω τον τύπο, όποιος κι αν είναι αυτός!"
Επίσης, είναι αστείο να γυρίζεις σε φεουδαρχικά αγγλικά μέσα στο κείμενο.
Λέει "Όποιος κι αν είναι αυτός".
"Ντι, ντα, ντο, ντου.
Μυρίζω το αίμα Νοτιοαφρικανού".
Είναι άκυρο.
Οπότε, λέει "Ο οικοδεσπότης, ο Τρέβορ Νόα, όποιος κι αν είναι αυτός,
είναι σχεδόν τόσο αισχρός όσο ο Τζίμι Κίμελ".
Καημένε Τζιμ. Μ' αρέσει ο Τζίμι Κίμελ. Κι εξαιτίας μου τον παίρνουν τα σκάγια.
Ήταν σπίτι και κοίταζε τη δουλειά του. Δεν δουλεύει καν Κυριακές.
Ξαφνικά, το τηλέφωνό του…
"Σχεδόν τόσο αισχρός όσο ο Τζίμι Κίμελ στα χαμηλής τηλεθέασης Oscar".
Και συνεχίζει.
"Ο Νόα είπε εσφαλμένα για μένα
ότι ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπιλ Κλίντον πέρασαν χρόνο στο Νησί Έπστιν. Λάθος!"
Λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε κάτι.
Δεν είπα
ότι ο Τραμπ και ο Κλίντον πέρασαν χρόνο στο νησί Έπστιν. Δεν είπα αυτό.
Έκανα ένα αστείο στα Grammy. Ένα από τα πολλά άκυρα αστεία μου.
Αυτό το είπα όταν η Μπίλι Έιλις κέρδισε Το Τραγούδι της Χρονιάς.
Και είπα "Συγχαρητήρια, Μπίλι Έιλις, Το Τραγούδι της Χρονιάς.
Ένα βραβείο που κάθε καλλιτέχνης θέλει,
σχεδόν όσο ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει τη Γροιλανδία.
Γιατί τώρα που πέθανε ο Τζέφρι Έπστιν,
ψάχνει νησί για να αράζει με τον Μπιλ Κλίντον".
Εντάξει; Αυτό είπα.
Δεν είπα ότι ήταν στο νησί.
Είπα ότι ήθελε δικό του νησί.
Προφανώς ήταν αστείο, γιατί δεν θα πήγαινε παρέα με τον Κλίντον.
Και η Γροιλανδία είναι χάλια σε σχέση με το νησί. Άλλο κλίμα, άλλη αίσθηση.
Κι αυτός λέει "Πέρασαν χρόνο στο νησί Έπστιν".
"Λάθος!
Δεν ξέρω για τον Μπιλ…"
Μ' αρέσει που ενώ με λέει ψεύτη,
λέει "Είναι ψεύτης!
Εκτός απ' αυτό με τον Μπιλ. Θα το τσεκάρουμε. Ξέρετε τι σόι είναι.
Μα δεν έχω πάει ποτέ στο νησί Έπστιν, ούτε καν κάπου κοντά".
Αχρείαστο αυτό. Δεν είναι η εγγύτητα στο νησί το θέμα όλων, έτσι;
Είναι η εγγύτητα στον ιδιοκτήτη του νησιού.
Δεν είναι η γη το πρόβλημα.
"Πού ήσουν στην Καραϊβική; Στο νησί Έπστιν;"
"Όχι, στην Τζαμάικα". "Σε τσακώσαμε!" Όχι.
"Ούτε καν κοντά.
Και μέχρι την αποψινή ψευδή και δυσφημιστική δήλωση,
δεν κατηγορήθηκα ποτέ ότι ήμουν εκεί".
Αλήθεια;
Ο πρώτος ήμουν;
Πριν από μένα, κανείς δεν ανέφερε τον Τραμπ και τον Έπστιν.
Ο πρώτος ήμουν.
Είμαι ο λόγος που αναφέρεται το όνομά του στους φακέλους 5.000 φορές.
Εγώ έστησα τα ντόμινο
και μετά τα έριξα.
"Ούτε από ΜΜΕ ψευδών ειδήσεων.
Ο Νόα, ο άχρηστος…"
Νιάου.
"…καλά θα κάνει να μάθει τι ισχύει και γρήγορα, μάλιστα.
Θα στείλω τους δικηγόρους μου
να μηνύσουν τον δόλιο, άθλιο, άχρηστο παρουσιαστή,
και θα τον μηνύσουν για πολλά". Κλινγκ!
Και σύμβολο δολάριο. Δεν ξέρω τον ήχο.
"Ρωτήστε τον Τζορτζ Στοπαντόπουλος και άλλους πώς πήγε αυτό.
Επίσης, ρωτήστε το CBS.
Ετοιμάσου, Νόα.
Θα σε γλεντήσω καλά.
Πρόεδρος ΝΤΤ".
Ναι, η τελευταία ατάκα είναι το κάτι άλλο. Ναι, είναι…
"Ετοιμάσου, Νόα.
Θα σε γλεντήσω καλά".
Πάντως, αν δεν προσπαθείς να ακουστείς σεξουαλικά διεστραμμένος…
δεν θα πρότεινα αυτήν την ατάκα.
Ναι, το "Θα σε γλεντήσω καλά"
το λέει κάποιος που μόλις έβαλε το στραπ ον.
Αυτή, λοιπόν, ήταν η Δευτέρα μου.
Και ειλικρινά, δεν ανησύχησα πολύ.
Ο Ντόναλντ Τραμπ βλέπει τηλεόραση, θυμώνει με ό,τι βλέπει, ποστάρει γι' αυτό,
και συνήθως το αφήνει πίσω του.
Σκέφτηκα ότι θα προκύψει κάτι άλλο.
Γιατί είναι σαν σκίουρος που βλέπει τηλεόραση.
Ναι, κάνει σαν…
Με χέρια στο ίδιο μέγεθος.
Οπότε, σκέφτηκα "Θα προχωρήσει, θα αλλάξει".
Και το έκανε.
Την επομένη, το θέμα του Λευκού Οίκου ήταν το λουκέτο στην κυβέρνηση.
Κινδύνευε να μπει λουκέτο.
Πάντα κινδυνεύει με λουκέτο η κυβέρνηση της Αμερικής.
Βρε παιδιά, γυρίστε το σε οικογενειακό πακέτο.
Αφού δεν σας βγαίνει το μηνιαίο.
Έπαιρναν συνέντευξη από τον πρόεδρο.
Είναι σοβαρό θέμα.
Και στη μέση της συζήτησης για το λουκέτο της κυβέρνησης,
ένας δημοσιογράφος από το βάθος της αίθουσας φωνάζει
"Κύριε Πρόεδρε, θα μηνύσετε τον Τρέβορ Νόα
γι' αυτό που είπε στα Grammy;"
Ρε μαλάκα!
Τα 'χασα.
Κι αναρωτιόμουν τι απέγινε το παιδί που έλεγε
"Κυρία, δεν μας δώσατε ασκήσεις για το σπίτι".
Άρχισε ο Τραμπ.
"Ναι, αυτός είπε ότι ήμουν στο νησί. Θα τον μηνύσω. Ένα τίποτα είναι".
Ναι, οπότε τώρα ίσως φάω μήνυση από τον πρόεδρο των ΗΠΑ.
Ναι.
Δεν ξέρω αν είναι φάση "γιούχου". Δεν…
Θα είμαι ειλικρινής.
Δεν ξέρω πώς να νιώσω,
γιατί δεν ξέρω την κατάληξη.
Αν ήταν άλλες εποχές, θα είχα αυτοπεποίθηση.
Θα μου έκανε μήνυση.
Θα απέρριπτε τη μήνυση ο δικαστής για πολλούς λόγους.
Πρώτη Τροπολογία, ελευθερία του λόγου, αστεία, σάτιρα.
Όλα αυτά καλύπτονται σε κανονικές συνθήκες.
Θα με μήνυε ο Ντόναλντ Τραμπ. Τώρα δεν είναι ο Ντόναλντ Τραμπ.
Τώρα με μηνύει ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ.
Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό.
Να κάνω έφεση; Να πάμε στο Ανώτατο Δικαστήριο;
Μπαίνω και με περιμένει εκεί μέσα;
Μου λέει "Χαιρέτα τα φιλαράκια μου".
Δεν ξέρω.
Κανείς δεν ξέρει.
Με δαύτον, δεν μπορείς να ξέρεις.
Καταλαβαίνετε;
Ρωτήστε τον Νικολάς Μαδούρο.
Πρώην πρόεδρος της Βενεζουέλας
και νυν τρόφιμος της Πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Ναι, ήταν πρόεδρος της Βενεζουέλας.
Και ξαφνικά δεν ήταν πια.
Η ιστορία είναι ακόμα πιο τρελή.
Θα σας πω τι έγινε. Ψάξτε το.
Ο Νικολάς Μαδούρο έδινε τηλεοπτική συνέντευξη.
Κι αστειεύτηκε ότι τον απειλούν διάφοροι, εννοώντας τον Τραμπ.
Και λέει "Δεν έχω πρόβλημα. Όλα καλά".
Κι έβαλε ένα τραγούδι. Όχι Πόλεμο, Μόνο Ειρήνη.
Κι άρχισε να κοροϊδεύει τον Τραμπ
κάνοντας τη χορευτική κίνηση του Τραμπ.
Τη μία κίνησή του.
Ναι, έκανε την κίνηση. Άρχισε, λοιπόν…
Ξέρετε. Τη διπλή μαλακία.
Το είδε ο Τραμπ. "Πιάστε τον".
"Πιάστε τον".
Τον έπιασε ο στρατός και τον φυλάκισαν.
Όχι σε οποιαδήποτε φυλακή. Στο Μπρούκλιν.
Στην ίδια φυλακή όπου κρατείται ο Ντίντι.
Για φανταστείτε.
Νόμιζα ότι εγώ έχω προβλήματα.
Ο Νικολάς Μαδούρο… Θα περνάει…
Σκεφτείτε την ειρωνεία.
Έβλεπε την Αμερική
να πραγματοποιεί την πιο βάναυση εκστρατεία απέλασης.
Και μέσα σ' όλα αυτά,
είσαι ο μόνος μετανάστης που εισάγουν.
Ο Μαδούρο ήταν ο μόνος μετανάστης που υποστηρίζει τον ICE.
Στην κλήση που δικαιούνταν αυτούς πήρε. "ICE, ελάτε πάρτε με, παιδιά".
"Ναι. Όχι, θα πετάξω εγώ. Ας συνεργαστούμε.
Ελάτε. Μπορούμε, παιδιά".
Γι' αυτό δεν ξέρω πώς θα πάει.
Κανείς δεν ξέρει πια.
Τι τρελή ανατροπή της μοίρας, έτσι;
Επι δεκαετίες
κυβερνούσες την αυτοκρατορία σου με σιδηρά πυγμή.
Τρομοκρατούσες τους πάντες.
Ήσουν βίαιος, δεν λογοδοτούσες ποτέ.
Και τώρα σου πήραν όλο το πετρέλαιο
και είσαι στην ίδια φυλακή με τον Μαδούρο.
Μεγάλη μαλακία;
Το μόνο θετικό στην όλη υπόθεση
είναι ότι τώρα θα ήταν
η τέλεια στιγμή για μια εξωγήινη εισβολή.
Δεν υπάρχει καλή στιγμή, θα συμφωνήσετε σίγουρα.
Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, αυτή είναι η καλύτερη.
Ναι.
Αν εισβάλουν εξωγήινοι, δεν είναι καλό για μας.
Δεν έχουμε καμία ελπίδα.
Αν ταξιδεύουν στον χωροχρόνο, τα όπλα μας είναι τίποτα.
Απλώς θα τους ενοχλήσουν.
Θα έρθουν, κι έχουμε δει πώς καταλήγει.
Έρχονται πετώντας και ανατινάζουν τα πάντα.
Έχουμε δει το Ημέρα Ανεξαρτησίας. Ξέρουμε.
Ακόμα κι αν βοηθούσε ο Γουίλ Σμιθ, έναν τη φορά θα χαστουκίζει.
Οπότε, τι κάνουμε;
Το σκέφτομαι συνέχεια.
Αλήθεια λέω. Σκέφτομαι συνέχεια εισβολές εξωγήινων.
Είναι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μου.
Σκέφτομαι, τι θα κάνουμε;
Δεν το σκεφτόμουν παλιά.
Στη Νότια Αφρική, ούτε που το σκεφτόμουν. Στην Αμερική, είναι μια απειλή.
Γιατί όταν έρθουν οι εξωγήινοι, εδώ θα έρθουν.
Θα πάνε καρφί στην Ουάσινγκτον και θα ανατινάξουν τον Λευκό Οίκο.
Μετά, αλλού. Στο Λονδίνο τινάζουν το Μπιγκ Μπεν.
"Ξέρετε τι ώρα είναι;"
Πάνε σε άλλα μνημεία και τα ανατινάζουν όλα.
Ξέρω, είναι πρόβλημα. Πρώτα η Αμερική, καταλαβαίνω. Ναι.
Στη Νότια Αφρική ήταν κάτι που δεν σκεφτόμουν ποτέ.
Ήξερα πως όταν έρθουν οι εξωγήινοι,
θα ανατινάξουν όλο τον κόσμο, αλλά στην Αφρική δεν θα πάνε.
Ναι, έχετε δει τις ταινίες.
Ποτέ δεν εισβάλλουν εκεί.
Έβλεπα τις ταινίες, περίμενα.
Έλεγε ο πρόεδρος "Πολίτες της Γης, εισβάλλουν εξωγήινοι στον πλανήτη μας".
Κι έβλεπες την εισβολή.
Έλεγες "Όπα, η Αφρική δεν είναι στον πλανήτη; Τι γίνεται;"
Ποτέ δεν εισβάλλουν εκεί. Ξέρετε τέτοια ταινία;
Το District 9.
Όχι. Τι;
Το District 9.
Το District 9;
Όχι.
Γαμιέσαι που πας να μου χαλάσεις το σόου.
Κάθεσαι στον εξώστη σαν βασιλιάς. "Το District 9, είπα. Αποκεφαλίστε τον".
Όχι. Καλή προσπάθεια, αλλά όχι.
Αν θυμάσαι την πλοκή, οι εξωγήινοι δεν εισέβαλαν στην Αφρική.
Οι εξωγήινοι έπεσαν στην Αφρική.
Στην υπόλοιπη ταινία προσπαθούν να διαφύγουν.
Γιατί δεν αστειευόμαστε.
Το Χόλιγουντ είναι ένα μάτσο χάλια.
"Ποιο θα ήταν το χειρότερο για τους εξωγήινους;
Κι αν εγκλωβίζονταν στην Αφρική;"
Ποτέ δεν εισβάλλουν στην Αφρική.
Νόμιζα ότι έφταιγε που μας λυπόντουσαν.
Μικρός, μου άρεσαν αυτές οι ταινίες. Ακόμα μ' αρέσουν.
Αλλά μικρός, τις λάτρευα.
Ό,τι είχε να κάνει με εξωγήινους.
Μου έφτιαχνε η μαμά μου ένα μεγάλο μπολ ποπ κορν στο σπίτι.
Καθόμασταν μαζί στον καναπέ και τις έβλεπε μαζί μου.
Εκείνη τις μισούσε, αλλά έγραφε "γονική συναίνεση".
Και το έπαιρνε πολύ σοβαρά.
Περνούσε μια μέρα κι άκουσε "Συνιστάται γονική συναίνεση".
Λέει "Αχ, πρέπει να δω κι εγώ". Και τις έβλεπε έκτοτε.
Πήγαινα να τη φωνάξω μερικές φορές.
Ξεκινούσε μια άκυρη σειρά κι έλεγε "Γονική…". Κι εγώ αμέσως "Μαμά!".
Ερχόταν και της έλεγα "Καθοδήγησέ με".
Αλλά στα πέντε λεπτά την καθοδηγούσα εγώ.
Γιατί σε όλη την ταινία έλεγε
"Τι συμβαίνει, Τρέβορ; Ποιοι είναι αυτοί; Γιατί το κάνουν αυτό;"
Κι έλεγα "Ούτε εγώ ξέρω. Μαζί ξεκινήσαμε την ταινία".
Μου έφτιαχνε ένα μεγάλο μπολ ποπ κορν.
Καθόμασταν, κι άρχιζε η ταινία.
Γινόταν εισβολή εξωγήινων. "Εισβάλλουν εξωγήινοι στη Γη".
Κι έρχονταν και ανατίναζαν τα πάντα.
Έτρωγα το ποπ κορν μου κι έλεγα "Προβλήματα του πρώτου κόσμου".
Ήμουν μικρό παιδί. Αν με ρωτούσες "Γιατί δεν έρχονται στην Αφρική;"
Θα έλεγα "Γιατί μας λυπούνται".
Νόμιζα πως μας λυπόντουσαν οι εξωγήινοι.
Πετούσε ένα σκάφος πάνω από κάθε ήπειρο και την ανατίναζε.
Κι ερχόταν ένα πάνω από την Αφρική,
και δύο εξωγήινοι στο πιλοτήριο λένε
"Ετοίμασε τα λέιζερ φωτονίων".
"Έτοιμος για πυροδότηση".
"Τρία, δύο, ένα".
"Μισό. Μάλλον έχουμε ανατινάξει ήδη αυτήν την ήπειρο".
"Έχουμε ξανάρθει". "Αρνητικό, πρώτη φορά ερχόμαστε. Ρίξε".
"Τι να ανατινάξω; Δες χάλι. Κάτι έχει συμβεί ήδη εδώ.
Τι σκατά γίνεται εδώ; Τι να ανατινάξω;"
-"Ποιος το έκανε;" -"Δεν ξέρω, το ψάχνω".
"Οι Βρετανοί, λέει".
Ναι!
Πάρε να' χεις, ΜΒ.
#ΔενΞεχνάμε.
Φοβερές ταινίες, φίλε.
Μου άρεσαν, αλλά με τρόμαζαν.
Όποτε δεν πήγαινε καλά η φάση, οι εξωγήινοι κατακτούσαν τη Γη.
Κερδίζαμε από τύχη, επειδή ήταν ταινία. Αλλιώς, δεν ξέρω.
Δεν είναι καλό. Δεν έχουμε καμία ελπίδα.
Αν μας επιτεθούν, δεν υπάρχει ελπίδα.
Ή δεν υπήρχε, έστω.
Τώρα υπάρχει.
Και λέγεται
Ντόναλντ Τζ. Τραμπ.
Όποιος κι αν είναι αυτός.
Δεν μ' αρέσει, αλλά θεωρώ πως είναι ο μόνος τρόπος.
Ναι.
Μόλις ξεκινήσει η εισβολή, ξέρουμε πώς αρχίζει.
Το τεράστιο μητρικό σκάφος μπαίνει σε τροχιά.
Ένα πράγμα που κρύβει τον ήλιο.
Έχουν ένα γιγάντιο ηχείο από κάτω που παίζει μουσική. Φτιάχνει ατμόσφαιρα.
Ένας εξωγήινος παίζει ένα μικρό όργανο. "Δεν το περιμένεις αυτό, Μπι!"
Ναι!
Παρκάρουν το σκάφος και στέλνουν ένα ανιχνευτικό με τα κακά μαντάτα.
Αυτό προσγειώνεται…
Βγαίνουν "Πηγαίνετέ με στον ηγέτη σας".
Συναντούν τον ηγέτη, τον σκοτώνουν και τέλος.
Συνήθως, στέλνουν τον πιο εκνευριστικό εξωγήινο.
Μόνο ένα ψώνιο θεωρεί ότι μπορεί να μιλήσει στον ηγέτη. Ποιος είσαι;
Οπότε, στο σκάφος επιλέγουν ένα ψώνιο.
Και λένε "Λοιπόν, ποιον θα κατεβάσουμε στον πλανήτη;"
"Η Ψωνάρα είναι η καλύτερη περίπτωση". "Ψωνάρα, κατεβαίνεις".
"Θεέ μου, γιατί όλο εμένα; Το μισώ. Όλο εγώ πάω. Φέρτε μου τον υπεύθυνο".
"Ό,τι πρέπει είναι".
Στέλνουν τον εξωγήινο και μας φέρνει τα μαντάτα.
Με τον Τραμπ υπάρχει ελπίδα, μα πρέπει να δράσουμε άμεσα.
Μόλις μας πουν ότι έφτασαν,
μόλις πει η NASA ότι είναι σε τροχιά, θα δράσουμε όλοι μαζί ως πλανήτης.
Και πρέπει να κάνουμε τον Ντόναλντ Τραμπ
βασιλιά του κόσμου.
Μην μπερδεύεστε. Το καλό είναι ότι δεν θα κάνει ερωτήσεις.
Πάμε στον Λευκό Οίκο. "Κε Τραμπ, είστε πια βασιλιάς του κόσμου".
Αυτός θα πει "Το ήξερα".
Του δίνουμε ένα στέμμα Burger King και περιμένουμε τους εξωγήινους.
Προσγειώνονται και βγαίνουν. Λέει αυτός "Πήγαινετέ με στον ηγέτη σας".
Κι εμείς λέμε "Καλώς ήρθατε. Ελάτε να γνωρίσετε τον ηγέτη μας".
"Πάμε αμέσως". "Εννοείται. Εκεί σε πάμε".
"Μια χαρά είσαι. Ozempic παίρνεις;
Έλα να τον γνωρίσεις".
Μπαίνουμε στον Λευκό Οίκο. Και λέμε "Βασιλιά Τραμπ, ο εξωγήινος".
"Εξωγήινε, ο βασιλιάς Τραμπ".
"Είσαι ο ηγέτης του πλανήτη;"
Και λέει αυτός "Ακριβώς.
Είμαι ο ηγέτης αυτού του πλανήτη".
Του πλανήτη Γη, ή Μεγάλο Μπλε, όπως τον αποκαλώ.
Ο Πανέμορφος Μπλε, που αιωρείται στο διάστημα.
Είναι εκεί πάνω και περιστρέφεται. Περιστρέφεται τόσο γρήγορα.
Έτσι λένε. Εγώ ποτέ δεν το ένιωσα. Αλλά λένε ότι περιστρέφεται.
Περιστρεφόμαστε, παιδιά, και πολύ γρήγορα, μάλιστα.
Είμαστε εκεί πάνω,
έχουμε έναν πανέμορφο άξονα μες στη μέση του πλανήτη.
Έναν μεγάλο, όμορφο, μακρύ άξονα. Δεν φτιάχνουν τέτοιους άξονες πια.
Πραγματικά, δεν φτιάχνουν.
Κι έχουμε αυτόν τον άξονα και είναι γειρτός, ξέρετε.
Αν ήμουν εγώ επικεφαλής, θα τον είχα ισιώσει.
Ολόισιος θα ήταν.
Αλλά δεν πειράζει.
Ευχαριστώ, Ομπάμα.
Αιωρείται εκεί πάνω. Ένας πανέμορφος πλανήτης, ο Όμορφος Μπλε.
Έχουμε κι ένα μικρούλι φεγγάρι. Το έχετε δει; Πανέμορφο.
Ένα πανέμορφο φεγγάρι. Σαν ρώγα σε βυζί.
Έτσι μοιάζει. Με βυζί που αιωρείται στο διάστημα.
Έπρεπε να είναι δύο. Πάντα λέω, καλύτερα δύο βυζιά από ένα.
Αλλά από κανένα, καλό και το ένα. Μπορώ να λέω 'βυζιά'; Τώρα το είπα.
Εγώ είμαι ο ηγέτης. Τι θέλετε; Τι χρειάζεστε; Τι μπορώ να κάνω για σας;"
Και λένε "Συγγνώμη, δεν ξέραμε ότι υπήρχαν ήδη εισβολείς".
Κι έτσι θα επιβιώσουμε.
Δεν θα μας σόκαρε αν ήταν εξωγήινος.
Μάλλον θα ανακουφιζόμασταν.
Θα έλεγε ο κόσμος "Θεέ μου, έτσι εξηγούνται όλα".
Αν δύο εξωγήινοι που του μοιάζουν,
τύπου μαμά και μπαμπάς Τραμπ,
προσγειώνονταν κι έλεγαν "Βοήθεια, αφήσαμε εδώ τον γιο μας
πριν από πολλές δεκαετίες.
Πού είναι το μωρό μας;"
Θα λέγαμε "Ελάτε εδώ.
Ελάτε να πάρετε το μωρό σας".
Όντως είναι από άλλον πλανήτη.
Και τώρα,
ζούμε ιστορικές στιγμές.
Το σκέφτεστε αυτό ποτέ;
Αυτήν τη στιγμή ζούμε όλοι ιστορικές στιγμές.
Κι όχι κάτι που περνάει και χάνεται.
Υπάρχει και η βαρετή ιστορία. "Και μετά εγκαταστάθηκαν εδώ".
Ναι, καλά.
Εννοώ ιστορία, όπου γίνονται πραγματάκια. Που τη διαβάζεις και λες "Πώς ήταν τότε;"
Εμείς είμαστε το "τότε".
Όλοι μας.
Για μένα θα λέγονται άσχημα πράγματα.
Γιατί καταγράφουν ό,τι λέγεται στον Λευκό Οίκο. Για τις επόμενες γενιές.
Άρα, σε 300 χρόνια περίπου,
θα υπάρχουν μελετητές των προέδρων και του Λευκού Οίκου,
και θα λένε "Πώς ήταν πριν από 300 χρόνια;"
"Δεν ξέρω, μα ο οικοδεσπότης των Grammy ήταν αίσχος.
Ναι, ένας άχρηστος, λένε.
Κι ένα κουνέλι τραγούδησε στο Σούπερ Μπόουλ, επίσης αίσχος.
Μα είναι απαίσιο. Τι εποχές".
Το περίεργο στο να ζεις ιστορικές στιγμές
είναι πως είναι λιγότερο προβλέψιμη η ιστορία, όταν τη ζεις εσύ.
Όταν διαβάζεις ή διδάσκεσαι ιστορία,
συχνά παρουσιάζεται ως αναπόφευκτη.
Θεωρείτε πως οι ιστορίες έτσι θα κατέληγαν πάντα,
επειδή έτσι κατέληξαν.
Αν ρωτούσα τους περισσότερους "Οι ναζί πάντα θα χάνουν;"
θα έλεγαν "Ναι, φυσικά".
Κι όμως, τότε,
όσοι πολεμούσαν, θεωρούσαν ότι οι ναζί θα κέρδιζαν.
Υπήρξε μια στιγμή που φαινόταν ότι θα κέρδιζαν.
Όταν ζεις την ιστορία, είναι αλλιώς.
Όποτε βρίσκομαι στην Ουάσινγκτον,
πηγαίνω στο Εθνικό Μουσείο Αφροαμερικανικής Ιστορίας και Πολιτισμού.
Και…
Αν δεν έχετε πάει,
είναι από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες
που θα ζήσετε στη ζωή σας.
Είναι ένα πολύ διαφορετικό μουσείο για αρκετούς λόγους.
Καταλαβαίνετε;
Πρώτον, είναι η πιο ολοκληρωμένη αφήγηση
της Μαύρης Ιστορίας στην Αμερική, που είναι ιστορία.
Αλλά δεν λέγεται πάντα.
Πας στο κτίριο και, αντίθετα με αλλού, δεν επιλέγεις τι θα δεις.
Συνήθως μπαίνεις σε μουσείο και λες "Δεινόσαυρους ή διάστημα; Διάλεξε".
Εκεί, σε καθοδηγούν μέσα στον χρόνο.
Φτάνεις στο μουσείο
και ξεκινάς με την απαρχή των μαύρων στην Αμερική
και μετά συνεχίζεις ως το σήμερα.
Ξεκινάς από το υπόγειο, κυριολεκτικά,
και μετά αρχίζει η δουλεία, κάνω σπόιλερ.
Και μετά σας καθοδηγούν μέσα στον χρόνο, και φτάνεις στο τέλος, και στην Όπρα.
Αυτό το μουσείο, ειλικρινά,
θα σας κάνει να αναρωτηθείτε για πολλά.
Πήγα στο πρόσφατο ταξίδι μου,
και περπατούσα στο πρώτο επίπεδο.
Είναι στο υπόγειο, η δουλοκτησία,
το υπερατλαντικό δουλεμπόριο και ο Υπόγειος Σιδηρόδρομος.
Είναι ένα συναισθηματικό ταξίδι.
Είναι οδυνηρό, είναι καταπίεση, κι έρχεται μια στιγμή, όπου βλέπεις
ανθρώπους να ξεσηκώνονται, να παλεύουν, να υπερισχύουν.
Επειδή είναι συναρπαστικό, ο καθένας το βιώνει με διαφορετικό τρόπο.
Ήταν δίπλα μου δύο παιδιά,
γύρω στα 14,
και συζητούσαν κι εγώ άκουγα.
Και λέει το ένα στο άλλο
"Ρε συ, τι θα έκανες αν ζούσες τότε; Θα ήσουν σκλάβος;" Και λέει ο άλλος "Τι;"
Λέει "Όχι, θα τα έβαζαν με το λάθος άτομο, ρε.
Θα τους έκανα τη μούρη κρέας. Εμένα θα έκαναν σκλάβο;"
Και λέει "Ψέματα λες". Κι απαντάει "Τη μούρη κρέας, λέμε".
Γελάνε και μιλάνε.
Σκέφτηκα ότι είναι η αυταπάτη της νιότης, που είναι απαραίτητη σε μια επανάσταση.
Ωστόσο, δεν είχε σημασία.
Μου άρεσε που έκαναν την ερώτηση.
Ποιος θα είσαι όταν σε καλέσει η ιστορία;
Χάρη σ' αυτούς, άρχισα ν' αναρωτιέμαι κι εγώ, και…
αλήθεια θέλει δουλειά η αυτοεκτίμησή μου, γιατί δεν σκέφτηκα τίποτα εξίσου ηρωικό.
Αν ρωτούσατε "Τρέβορ, τι θα έκανες στη δουλεία;"
Θα έλεγα "Θα εργαζόμουν σκληρά
και θα περίμενα να δω τι θα γίνει".
Δεν νομίζω ότι θα ήμουν ήρωας. Δεν το 'χω.
Με εντυπωσιάζουν όσοι λένε
"Αν ήμουν στο μαγαζί όταν το λήστευαν, θα έκανα…"
Εγώ δεν το 'χω μέσα μου.
Θα ήμουν στο χωράφι, θα εργαζόμουν σκληρά, και θα κοίταζα τη δουλειά μου.
Ο τύπος στο άλογο θα έλεγε "Μάζεψε το γαμημένο το βαμβάκι".
Κι εγώ "Ναι, αφέντη, μαζέψω βαμβάκι.
Εγώ μαζεύει, αφέντη".
Και μόλις έφευγε, θα τον έκραζα.
Εννοείται ότι θα τον έθαβα.
"Ο ηλίθιος".
"Γύρισε;" "Όχι".
Αλλά ήρωας δεν θα ήμουν.
Θα εμφανιζόταν ένας αληθινός ήρωας. Η Χάριετ Τάμπμαν.
Και θα έλεγε "Ψιτ, Τρεβ".
Κι εγώ θα έλεγα "Ω! Γεια, Χάριετ. Πώς είσαι;"
"Χάλια είμαι".
"Αμάν, τι έγινε;"
"Η δουλεία. Τι εννοείς, παιδί μου; Χαζός είσαι;
"Ναι, σωστά. Κακώς ρώτησα. Τέλος πάντων, τι συμβαίνει;"
"Ήρθα να σου πω
ότι φεύγουμε απόψε".
"Ποιοι φεύγουμε;"
"Όλοι μας, Τρέβορ. Την κάνουμε.
Θα φύγουμε, μωρό μου".
"Ναι. Χάριετ, ο τύπος στο άλογο λέει να μη φύγουμε.
Δεν του αρέσει όταν φεύγουμε.
Νομίζω ότι έχει άγχος αποχωρισμού. Πρέπει να το κοιτάξει. Είπε…"
"Χέστηκα τι είπε.
Θα φύγουμε από δω. Εσύ θα μείνεις, δηλαδή;"
"Ναι, λέω να μείνω, να δω πώς θα πάει".
"Να δεις πώς θα πάει; Πας καλά; Δεν θα έρθεις;
"Μπα, όχι".
"Είσαι απίστευτος. Εσείς οι ανοιχτόχρωμοι είστε όλοι ίδιοι".
"Τι;" "Ναι. Φοβάσαι, έτσι;
Είσαι μια φοβισμένη πουτανίτσα".
"Είμαι, Χάριετ, δεν θα πω ψέματα. Είμαι μια φοβισμένη πουτανίτσα".
"Δες εδώ μια φοβισμένη πουτανίτσα.
Σχεδόν τόσο αισχρός όσο ο Τζίμι Κίμελ".
Συγγνώμη, ενίοτε λέω αστεία μόνο για μένα.
Ω, ρε φίλε.
Όλοι αναρωτιόνταν το ίδιο.
Όλοι.
Η πιο ιδιαίτερη εμπειρία με άτομο ήταν
όταν ήρθε ένα γκρουπ λευκών
που στέκονταν στην έκθεση.
Ήταν πολύ φιλελεύθεροι λευκοί, εντάξει;
Πολύ φιλελεύθεροι λευκοί, όμως.
Εξαιρετικά φιλελεύθεροι λευκοί.
Τους άγγιζε περισσότερο κι από τους μαύρους εκεί μέσα.
Για να δείξουν πόσο τους άγγιζε, κάποια στιγμή
ήταν ένας μαύρος που περπατούσε στην έκθεση.
Περπατούσαν μαύροι, κι εδώ ήταν οι λευκοί.
Γιατί όλοι μπορούν να πάνε, εντάξει; Οπότε…
οι μαύροι εκεί βίωναν, θα έλεγα,
τη μαύρη εμπειρία, του να είσαι άνθρωπος.
Κάποιοι έκλαιγαν, και μιλούσαν σε φίλους,
μοιράζονταν ιστορίες, γελούσαν και λοιπά.
Ένας τους γέλασε, μιλούσε στους φίλους του κι έκανε "Χα χα, ναι".
Και τότε, μια λευκή γυναίκα εδώ,
η αρχηγός της παρέας, γύρισε προς τα κει που έκανε "Χα χα" και είπε "Σουτ".
Τόσο φιλελεύθεροι ήταν.
Κι εκεί που νόμιζα ότι δεν μπορούσε χειρότερα, κοίταζε μια φωτογραφία,
μία από τις πρώτες φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί.
Ήταν η φωτογραφία ενός λευκού σε μια φυτεία.
Στέκεται χαμογελαστός σε ένα χωράφι.
Χαμογελάει για τη φωτογραφία.
Και η γυναίκα στέκεται, κοιτάζει τη φωτογραφία και λέει "Εγώ…
Αν ήμουν εκεί
όταν συνέβαινε αυτό,
μα τον Θεό, αν ήμουν εκεί όταν συνέβαινε αυτό,
δεν θα χαμογελούσα ποτέ!"
Η φάση που μια πρόταση τελειώνει ακριβώς όπως δεν περιμένατε;
Έτσι ήταν. Περίμενα να πει "Αν ήμουν εκεί, θα πάλευα.
Θα τους ελευθέρωνα. Θα έκανα…" Όχι.
Είπε "Θα είχα σκλάβους, αλλά δεν θα το απολάμβανα".
Θα έλεγε κλαίγοντας "Λυπάμαι που σας συμβαίνει αυτό.
Πολύ. Έχει σκόνη πίσω από τον καναπέ. Αλλά, ναι, δεν το αντέχω".
Ήταν το κάτι άλλο.
Περνάς από αυτό το επίπεδο. Έμεινα πάνω από ώρα.
Στο τέλος, με είχε συνεπάρει τόσο η ερώτηση που μου έκανα
"Ποιος θα είσαι όταν σε καλέσει η ιστορία;"
που έστειλα μήνυμα σε έναν κολλητό μου, τον Ντέιβιντ Μάγιερ.
Είναι ο πρώτος Αμερικανός φίλος μου.
Ήρθε τυχαία στη Νότια Αφρική πριν από 20 χρόνια,
για μια εκπαιδευτική εργασία, γνωριστήκαμε και γίναμε φίλοι τυχαία,
και με έπεισε να έρθω στην Αμερική να κάνω κωμωδία.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Είμαστε φίλοι από τότε.
Ναι, είναι μια πολύ όμορφη ιστορία.
Οι ζωές μας είναι πολύ διαφορετικές.
Εκείνος είναι ένας δίμετρος ξερακιανός λευκός από τη Νότια Καρολίνα.
Ο πιο γλυκός τύπος, φοβερά ειλικρινής.
Και γι' αυτό μ' αρέσει να του κάνω φάρσες.
Και φεύγοντας από την έκθεση, του στέλνω μήνυμα.
Του γράφω "Πού 'σαι, Ντέιβ, θέλω μια χάρη".
Απαντάει "Έλα, φίλε. Τι έγινε;"
Και λέω
"Αν επανέλθει η δουλεία,
υπόσχεσαι να με πάρεις σκλάβο σου και να μου φέρεσαι πολύ καλά;"
Και απαντάει "Φίλε, τι πράγμα;"
Και λέω "Υπόσχεσαι να με πάρεις σκλάβο σου
και να μου φέρεσαι πολύ καλά;"
Και γράφει "Τι είναι αυτά που λες;"
Και λέω "Ναι ή όχι;"
Και μετά έβλεπα τις τελίτσες ότι γράφει
και γράφει,
γράφει, γράφει,
γράφει,
γράφει, γράφει,
και με παίρνει.
Απαντάω "Έλα". Και λέει "Τι εννοείς; Τι συμβαίνει; Τι δουλεία λες;"
Και λέω "Θέλω να ξέρω.
Αν επανέλθει η δουλεία,
υπόσχεσαι να με πάρεις σκλάβο σου;"
Και λέει "Όχι, ρε φίλε. Τι μου λες; Δεν θα επανέλθει η δουλεία".
Και λέω "Έτσι είπαν και για το Γκόστμπαστερς. Λέγε.
Θα με πάρεις ως…"
Και λέει "Όχι, ρε φίλε, όχι!
Ποτέ δεν θα σε είχα σκλάβο μου.
Ποτέ δεν θα είχα σκλάβους, γενικά.
Ποτέ δεν θα έπαιρνα σκλάβους. Δεν το θεωρώ σωστό".
Και λέω "Άσε τις υποκρισίες, ρε.
Θέλω να ξέρω αν θα με έπαιρνες σκλάβο σου".
Λέει "Όχι, ποτέ".
Και λέω "Εντάξει, μάλιστα. Δηλαδή, θα αφήσεις να με πάρει άλλος.
Επανέρχεται η δουλεία, με πιάνουν, με μαστιγώνουν,
και γίνομαι Ντζάνγκο, ε;
Με μαστιγώνουν γιατί ο κολλητός μου δεν χρησιμοποιεί το προνόμιό του
για να με κάνει σκλάβο του και να αράζουμε χαλαροί, ε;"
Είμαι στο χωράφι, αντί να παίζουμε PlayStation στο σπίτι.
Θα παίζαμε Call of Duty στο Βερντάνσκ, όπως παλιά.
Αλλά όχι, προτιμάς να είσαι woke και να με μαστιγώνει άλλος λευκός".
"Όχι, φίλε". Λέω "Με θες σκλάβο σου;" "Όχι!"
"Θες να με μαστιγώνουν, ε;" "Όχι, καλά. Εντάξει, ρε φίλε.
Αν επανέλθει, ναι, θα σε πάρω σκλάβο μου και θα σου φέρομαι καλά".
Και λέω "Να το! Θα είχες σκλάβους!"
Και λέω "Καλά, κλείνω". "Όχι!"
Δεν μ' έχει συγχωρήσει.
Ποιος θα 'σαι όταν σε καλέσει η ιστορία;
Είναι πιο εύκολο ως υπόθεση.
Καθώς προχωράς από τη μία έκθεση στην άλλη,
περνάς από την Ανασυγκρότηση,
τον Τζιμ Κρόου, ως το Κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων.
Είναι εντυπωσιακό από μόνο του,
αλλά επειδή έχουν περάσει 60 χρόνια από την ομιλία "Έχω Ένα Όνειρο",
έχουν επεκτείνει το κομμάτι
για τη ζωή του δρα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Βλέπεις τα γραπτά του,
τις σκέψεις του, τα ημερολόγιά του,
τις επιστολές του σε άλλους και στο κοινό,
την αλληλογραφία του με φίλους του, συνεντεύξεις, τα πάντα.
Βλέπεις λεπτομέρειες της ζωής του που λίγοι έχουν δει.
Δεν θέλω να μιλήσω εκ μέρους όλων,
αλλά νιώθω πως όταν μας διδάσκουν γι' αυτόν,
πρόκειται για μια πολύ εξωραϊσμένη, επίπεδη εκδοχή της ζωής του.
Καταλαβαίνετε; Φαντάζει πολύ απλή και αναπόφευκτη.
Μας λένε γι' αυτόν "Ήταν κάποιος, ονόματι Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Δεν του άρεσαν όσα γίνονταν και πήγε σε μια γέφυρα,
είχε ένα όνειρο, και τέλος καλό, όλα καλά.
Καλή Ημέρα Μνήμης, 50% έκπτωση στα στρώματα".
Αλλά όταν βλέπεις τη ζωή του, δεν έχει σχέση.
Όταν μιλάνε γι' αυτήν και λένε "Χρόνια Πολλά για τη Μέρα Μνήμης",
ακούγεται σαν ταινία της Disney. Έχει το ίδιο σενάριο με ταινία της Disney.
Του στιλ "Αυτό το καλοκαίρι, ένας άντρας,
ένα όνειρο άλλαξαν τον κόσμο.
'Έχω ένα όνειρο'.
Ο Τιμοτέ Σαλαμέ παίζει τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Μόνο στο Disney+".
Αυτήν την αίσθηση δίνει.
Αλλά όταν βλέπεις τη ζωή του μπροστά σου,
τις λεπτομέρειες της καθημερινότητάς του,
τα πράγματα που βίωναν εκείνος και οι άνθρωποι γύρω του…
Τον συνέλαβαν 29 φορές
μέσα σε τέσσερα χρόνια, με χαλκευμένες κατηγορίες.
Άλλοτε τον άφηναν μόνο του σ' ένα κελί,
χωρίς φαγητό ούτε το δικαίωμα να τηλεφωνήσει.
Άλλοτε, τον έδερναν, άλλοτε τον…
Βλέπεις τη ζωή του λεπτομερώς.
Τον έδιωξαν από πόλεις.
Τον κυνήγησαν οι ομοσπονδιακοί.
Ο ίδιος ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ, επικεφαλής του FBI,
τον χαρακτήρισε τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο στην Αμερική.
Και το FBI έκανε συντονισμένη εκστρατεία να τον καταστρέψει.
Προσπάθησαν να χαλάσουν φιλίες και συνεργασίες του.
Το πιο ύπουλο ήταν ότι παρακολουθούσαν τα τηλέφωνά του
και ανακάλυψαν ότι είχε εξωσυζυγική σχέση.
Και το είπαν στη γυναίκα του, την Κορέτα Σκοτ Κινγκ,
γιατί πίστευαν ότι θα κατέστρεφαν τον γάμο του,
και μαζί το κίνημα.
Ναι.
Το FBI προσπάθησε
να διαδώσει κουτσομπολιά για εκείνον.
Αλλάζει τελείως την εικόνα σου για το FBI.
Έτσι; Το FBI μοιάζει τόσο σοβαρό. Τώρα βλέπεις πώς είναι αληθινά.
Είναι στο κτίριο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ πρωινιάτικα.
"Με τι ασχολείσαι, Κοβάλσκι;" "Δίωξη ναρκωτικών".
"Κι εσύ;"
"Ποινικά εγκλήματα, κυρίως οικονομικά".
"Κι εσύ;" "Δράμα!"
Βλέπεις όλα όσα του συνέβησαν.
Κάποια εσωτερικά, που τα γράφει, κάποια εξωτερικά, που τα είδαν.
Ένα από τα τμήματα που περιγράφει πώς ήταν αφορά μια τετραετία
όπου ο δρ Κινγκ και άλλοι μαύροι προσπαθούσαν να πάνε να φάνε
σε εστιατόρια που διαχώριζαν τους μαύρους και δεν τους επιτρέπονταν να φάνε.
Έμπαιναν στα εστιατόρια, κάθονταν, ντυμένοι στην τρίχα.
Δεν τους σέρβιραν. Τους πέταγαν έξω, τους έβριζαν, τους έφτυναν.
Συχνά τους έδερναν.
Έφευγαν με διάσειση, αιμορραγία.
Πήγαιναν σπίτι, πλένονταν, επέστρεφαν. Σπίτι, πλύσιμο, και πάλι το ίδιο.
Τώρα, όταν το συζητάμε λέμε "Έκαναν το σωστό, δες την κατάληξη".
Αλλά όταν διαβάζεις τη ζωή του βλέπεις πως δεν ήταν αναπόφευκτο.
Δεν υπήρχε εγγύηση ότι θα πετύχαινε.
Ούτε υπήρχε σημάδι ότι πετύχαινε.
Κι όμως, επέμειναν.
Όταν διάβαζα για τη ζωή του και το έργο του,
αναρωτιόμουν "Υπήρξε ποτέ στιγμή που το μετάνιωσε;"
Που μετάνιωνε γι' αυτό που περνούσε,
αυτό που έκανε;
Όπως όταν δοκίμασε φαγητό λευκών πρώτη φορά;
Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή είναι θεωρητικό.
Δεν είχαν σερβίρει ποτέ μαύρους.
Ήθελαν να σερβιριστούν σ' εκείνα τα μαγαζιά.
Αλλά δεν είχαν ξαναφάει εκεί.
Κάθονταν στον πάγκο και ο ιδιοκτήτης έλεγε "Γαμώτο!
Δεν θέλω το σινάφι σας. Τσακίσου φύγε, μικρέ!"
Εκείνος έλεγε "Αδελφέ μου, έχω ένα όνειρο.
Ότι κάποτε, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός μας,
θα επιτρέπεται να κάτσουν όλοι εδώ, άντρες και γυναίκες, μαύροι και λευκοί,
και η Αμερική θα τηρήσει την υπόσχεσή της για ισότητα των ανθρώπων.
Έχω ένα όνειρο, ότι μια μέρα…" "Σκάσε, μωρέ!
Κέρδισες. Άλλαξαν τους νόμους, δες στην τηλεόραση.
Πάρε να φας".
"Ευχαριστώ πολύ.
Αμάν.
Τώρα έχω ένα νέο όνειρο.
Ότι κάποτε οι λευκοί θα ανακαλύψουν τα καρυκεύματα.
Και ότι δεν θα θεωρούν πια το μαύρο πιπέρι μπαχαρικό.
Ότι θα ενωθούμε όλοι
κατά του πραγματικού λευκού διαβόλου, της μαγιονέζας".
Φαντάζεστε πόσο άβολη θα ήταν;
Η στιγμή μετά το πρώτο γεύμα;
Ο Μάρτιν κι οι άντρες του περπατούν ως το πάρκινγκ.
Νεκρική σιγή.
"Γι' αυτό το πράγμα;
Γι' αυτό, Μάρτιν;"
"Συγγνώμη, παιδιά. Δεν ήξερα".
"Έλεος, Μάρτιν! Τρώγαμε ξύλο γι' αυτήν τη μαλακία; Δοκίμασες;"
"Το περίμενα μούρλια, ότι γι' αυτό μας εμπόδιζαν.
Ζητώ συγγνώμη, παιδιά. Λάθος μου".
"Έλεος. Παθαίνεις κατάθλιψη μόνο που το τρως.
Γι' αυτήν τη μαλακία παλεύαμε;"
"Συγγνώμη, παιδιά. Θα επανορθώσω.
Θα σας αγοράσω Popeyes όπως γυρνάμε".
Ποιος θα είσαι όταν σε καλέσει η ιστορία;
Ευχαριστώ.
Ξέρετε, ο γρίφος της ζωής είναι
ότι επειδή συμβαίνει το μεγάλο,
δεν σημαίνει ότι παύει το μικρό.
Το ότι συμβαίνει το μεγάλο, δεν σημαίνει ότι παύει το μικρό.
Καταλαβαίνετε;
Είναι ένας από τους γρίφους της ζωής.
Πόσο εστιάζεις στο μεγάλο,
και πόσο στο μικρό;
Τον είδα στην πράξη.
Διάβαζα μια συνομιλία στο διαδίκτυο.
Κάποιος έγραψε "Μόλις αποφοίτησα, έχω ενθουσιαστεί, πήρα άριστα,
κάνω πάρτι στο σπίτι, είστε όλοι καλεσμένοι".
Ήταν αστείο, προφανώς, δεν ήταν όλοι καλεσμένοι.
Και άρχισαν τα σχόλια.
Και μπαίνει ένας στα σχόλια και λέει "Σοβαρά;
Κάνεις πάρτι σε τέτοιους καιρούς;
Δες τι γίνεται γύρω σου. Είναι καιρός για να γιορτάζουμε;
Δεν είναι ώρα για πάρτι".
Και εξελίχθηκε σε καβγά.
Θα είμαι ειλικρινής.
Καταλάβαινα και τις δύο πλευρές. Συναισθηματικά, καταλάβαινα.
Από τη μία ο ένας έλεγε "Πώς μπορείς να γιορτάζεις
όταν είναι λες κι ο κόσμος μας έχει διαλυθεί;
Πώς γίνεται να χαίρεσαι,
όταν κάθε νόρμα και θεσμός της καθημερινότητάς μας
που συνθέτει τον κοινωνικό ιστό καταρρέει;
Η δημόσια εμπιστοσύνη καταρρέει. Πώς μπορείς να κάνεις πάρτι;"
Αλλά το άλλο άτομο έλεγε "Πώς γίνεται να μην κάνω;
Όλη μου τη ζωή δούλεψα για να φτάσω σ' αυτό το σημείο.
Επιτέλους τα κατάφερα παρά τις αντιξοότητες.
Και αυτήν τη στιγμή θέλω να τη χαρώ".
Έχουν και οι δύο δίκιο. Σωστά;
Και οι δύο.
Σε κάθε νοσοκομείο
σε μια πτέρυγα μόλις γεννήθηκε ένα μωρό, και σε μια άλλη πέθανε κάποιος.
Χαρά για την αρχή μιας νέας ζωής.
Απόγνωση για την απώλεια αγαπημένου.
Καμία πτέρυγα λάθος.
Αλλά σε ποια εστιάζεις;
Βρήκα την απάντηση για μένα στο πιο άκυρο μέρος.
Διάβαζα ένα βιβλίο.
Είχε μαρτυρίες στρατιωτών που υπηρέτησαν στον Α' Π.Π.
Μιλούσαν σε βετεράνους από τότε.
Το βιβλίο περιγράφει τις εμπειρίες τους.
Μιλάνε για τον πόλεμο των χαρακωμάτων.
Ήταν από τις χειρότερες πολεμικές τακτικές που έχει επινοηθεί.
Ο πόλεμος κράτησε χρόνια. Οι στρατιώτες έμπαιναν κι έβγαιναν.
Κάθε μέρα ίσως ήταν η τελευταία τους.
Μέσα σ' όλη αυτήν την απόγνωση,
υπάρχει ένα κοινό σημείο σε όλους τους στρατιώτες,
σχεδόν σε όλους.
Ότι βρήκαν τη χαρά τους στα χαρακώματα.
Έχουν στιγμές όπου διοργανώνουν χαρτοπαίγνια.
Και παίζουν.
Είχαν ξεκινήσει μια σατιρική εφημερίδα.
Έκαναν αστεία για τους διοικητές,
για ό,τι γινόταν στον πόλεμο και μεταξύ τους.
Ένα από τα πιο τρελά που διάβασα ήταν
που μια μέρα πέρασε μια αγελάδα από το πεδίο της μάχης. Στη νεκρή ζώνη.
Ακριβώς ανάμεσα στους Συμμάχους και τον Άξονα.
Και οι δύο πλευρές ήθελαν την αγελάδα.
Και φώναξαν στους Γερμανούς.
Λένε "Θέλουμε την αγελάδα". Και λένε οι Γερμανοί "Κι εμείς".
Συμφώνησαν να το παίξουν.
"Θα ρίχνουμε νομίσματα στον αέρα και θα τα πυροβολούμε.
Όποιος πετύχει το νόμισμα, κρατάει την αγελάδα".
Πυροβόλησαν οι Άγγλοι και πέτυχαν το νόμισμα.
Και είπαν οι Γερμανοί "Εντάξει, κερδίσατε την αγελάδα,
αλλά θέλουμε τα νομίσματά μας".
Πάει ο Άγγλος και τα παίρνει. "Θα με σκοτώσουν".
Τα παίρνει, τα δίνει στους Γερμανούς και τρέχει πίσω.
Και φωνάζουν "Ωραία περάσαμε".
Είναι γεμάτο ιστορίες.
Κάποιοι τραγουδούσαν ο ένας στον άλλον.
Τα βράδια, στο άκυρο.
Τραγουδούσαν στους στρατιώτες στο εχθρικό στρατόπεδο.
Και απαντούσαν με τραγούδι.
Το φαντάζεστε; Είσαι σε χαράκωμα.
Σαπίζουν τα πόδια σου, όλοι κουρασμένοι, φοβισμένοι.
Και ξαφνικά αρχίζει κάποιος…
Βρήκαν τη χαρά στα χαρακώματα.
Θυμήθηκαν για ποιο πράγμα πολεμούσαν.
Πολεμούσαν για να ζήσουν, όχι για να πολεμάνε.
Αν ξεχάσεις για τι πολεμάς, δεν έχει νόημα να πολεμάς.
Πολεμάς για τη χαρά, για την αυτοανακάλυψη,
για να ζήσεις περιπέτειες, για να γελάς.
Δεν πολεμάς για να πολεμάς.
Πολεμάς για να ζήσεις.
Το ότι συμβαίνει το μεγάλο
δεν σημαίνει ότι παύει το μικρό.
Η ψυχολόγος μου είπε ότι δεν κάνω για ραντεβού.
Ναι.
Γύρισε και μου είπε σε μια συνεδρία "Φταίει που δεν κάνεις για ραντεβού".
Και λέω "Ούτε σ' εσένα άρεσαν τα Grammy".
Μου το είπε στο τέλος της συνεδρίας. Θα έπρεπε να είναι παράνομο αυτό.
Σου πετάνε τη βόμβα στο τέλος και θεωρούν ότι πρέπει να περιμένεις.
"Γι' αυτό δεν σ' αγαπούσε ο πατέρας σου". "Τι πράγμα;"
"Ναι, τελειώσαμε. Την άλλη φορά". "Όχι! Επόμενο βίντεο!
Δεν θέλω να περιμένω μια βδομάδα. Θέλω συνεδρία Netflix, όχι HBO!"
Δύο βδομάδες μετά, στην επόμενη συνεδρία λέω "Πού ήμασταν; Άσε την ανασκόπηση!"
Και λέει "Τρέβορ, σκεφτόμουν για σένα και τις σχέσεις".
Μιλούσα για την ανικανότητά μου να κάνω μακροχρόνιες σχέσεις.
Δεν καταλάβαινα γιατί, και το ψάχναμε.
Λέει "Φταίει που δεν κάνεις για ραντεβού".
Και μου το ανέλυσε. "Υπάρχουν λόγοι.
Δουλεύεις πολύ.
Αγαπάς τη δουλειά σου, μα δουλεύεις πολύ και προκαλεί ανισορροπία.
Επίσης, ταξιδεύεις πολύ,
και είναι σημαντικό να παραμένεις στο ίδιο μέρος, για να χτίσεις μια σχέση.
Αλλά ειλικρινά, αυτά είναι μόνο τα ορεκτικά".
Το κυρίως πιάτο και το ουσιαστικό πρόβλημα μου,
όπως το έθεσε η ψυχολόγος μου,
είναι η ανικανότητά μου
να μη λέω ό,τι έχω στο κεφάλι μου.
Και μου έμαθε ότι είναι ουσιαστικό για μια μακρόχρονη, πετυχημένη σχέση
να ξέρεις πότε να σκέφτεσαι
και πότε να μιλάς.
Ναι.
Και λέω "Μπα, είμαι επικοινωνιακός".
Και λέει "Όχι, Τρέβορ, συχνά κάνεις σκέψεις
και τις λες αμέσως.
Το σκέφτεσαι και αμέσως το λες".
Και λέει ο Τραμπ "Πες τα, κοπελιά".
Και λέω "Δεν ξέρω, δεν θεωρώ ότι το κάνω".
"Όχι, έχω κρατήσει σημειώσεις. Κάτσε, τις έχω".
Τις βγάζει. "Για να δούμε παραδείγματα".
Και ένα από τα παραδείγματα ήταν, ναι…
Είχε δίκιο.
Συνέβη με μια πρώην μου.
Ήταν το ρήγμα που οδήγησε στο τέλος της σχέσης μας, βασικά.
Δεν ήταν η ακριβής στιγμή, αλλά το ρήγμα που προκάλεσε το αποτέλεσμα.
Ετοιμαζόμασταν για ύπνο.
Ήταν μια ήρεμη βραδιά.
Βουρτσίσαμε τα δόντια, σκεπαστήκαμε,
και πριν σβήσουμε τα φώτα, πιάσαμε κουβέντα, και ήρθαμε πιο κοντά.
Ξέρετε, είσαι με το άτομο που αγαπάς
κι αρχίζεις να ξεφουρνίζεις ιστορίες που δεν έχεις πει ποτέ,
και συναισθήματα, και γελάτε και νιώθεις να ερωτεύεσαι περισσότερο.
Ξαπλωμένοι στα μαξιλάρια, κοιταζόμαστε,
κι εκείνη με κοιτάζει έτσι.
Και ξαφνικά λέει "Να σου πω.
Να σε ρωτήσω κάτι;"
Και λέω "Ναι.
Ναι, εννοείται".
Και λέει
"Αν μπορούσες ν' αλλάξεις ένα πράγμα σ' εμένα,
τι θα άλλαζες;"
Έκτοτε έχω μάθει…
ότι υπάρχει σωστή απάντηση σ' αυτήν την ερώτηση.
Ναι, μία σωστή απάντηση.
Όσο μοναδική κι αν είναι η σχέση σας,
αν θες να κερδίσεις αυτήν την ερώτηση κουίζ,
η απάντησή σου, αν έχεις κοπέλα και σου πει
"Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι σ' εμένα, τι θα άλλαζες;"
η σωστή απάντηση είναι "Τίποτα".
Ναι, μακάρι να σας είχα μαζί μου τότε.
Ναι.
Η σωστή απάντηση είναι "Τίποτα.
Τίποτα, μωρό μου.
Δεν θα άλλαζα τίποτα σ' εσένα,
γιατί όλα όσα είσαι σε κάνουν τέλεια για μένα.
Αν άλλαζα κάτι… Να μιλήσω ειλικρινά;
Θα άλλαζα τον εαυτό μου.
Εμένα θα άλλαζα,
για να δέχομαι πιο σωστά την αγάπη που μου δίνεις απλόχερα.
Αυτό θα άλλαζα".
Αυτή είναι η πλήρης απάντηση, αν σας χρειαστεί.
Ναι.
Δεν έδωσα αυτήν την απάντηση.
Όχι, είπα αυτό που είχα στο κεφάλι μου.
Με κοίταξε και είπε
"Αν μπορούσες να αλλάξεις ένα πράγμα σ' εμένα,
τι θα άλλαζες;"
Κι εγώ είπα "Ω, ένα πράγμα!
Ένα πράγμα!
Ω, ένα πράγμα. Ένα.
Δύσκολο αυτό. Ένα πράγμα.
Μόνο ένα.
Κάτσε να το σκεφτώ. Περίμενε.
Αν ήθελα να αλλάξω μόνο ένα πράγμα;
Τι θα άλλαζα; Εντάξει, το βρήκα, νομίζω.
Αν μπορούσα να αλλάξω μόνο ένα πράγμα σ' εσένα,
θα άλλαζα το πώς επικοινωνείς
στη διάρκεια του σεξ".
Κι εκείνη έκανε "Τι;"
Και μετά μας πήρε η κάτω βόλτα.
Ξέρω πως έκανα λάθος. Μη με κρίνετε. Το αναγνωρίζω, το δουλεύω.
Θα σας εξηγήσω πώς το σκέφτηκα.
Εκείνο το βράδυ, πρώτον, πίστεψα πως ήταν αληθινή ερώτηση, εντάξει;
Δεύτερον,
προσπαθούσα να εκφράσω ένα συναίσθημα,
μια σύγχυση που ένιωθα συχνά, ενίοτε και αναστάτωση,
σε στιγμές οικειότητας μαζί της.
Σε στιγμή οικειότητας εκείνη έλεγε…
Δεν θέλω να γίνω χυδαίος. Αλλά έλεγε "Θα χύσω". Εντάξει;
Και, κυρίες μου, είναι ό,τι καλύτερο μπορείτε να πείτε σε άντρα.
Αυτό θέλει να ακούει ο άντρας περισσότερο στη ζωή του.
Όταν το λέτε αυτό, φτάνουμε στο απόγειο του ανδρισμού μας.
Έχουμε πετύχει. Τα καταφέραμε.
Το λέτε κι εμείς σκεφτόμαστε "Εγώ Ταρζάν". Τέλος.
Τέλος.
Κι έχει τόση δύναμη πάνω μας
που φτάνουμε σε ένα επίπεδο αρρενωπότητας
που δεν ξέραμε ότι είχαμε.
Μας το λέτε και γινόμαστε πιο δυνατοί.
Ξεπερνάμε πράγματα που δεν μπορούσαμε. Τέλος η κούραση.
Ναι, ξεχνάμε την κράμπα.
Τα πάντα.
Καμιά φορά, μας κόβεται η ανάσα.
Δεν ανασαίνουμε.
Μερικές φορές, έχουμε βουλωμένη μύτη και…
και δίνουμε μάχη για την κάθε αναπνοή.
Οπότε, κάνουμε τα δικά μας.
Κι όταν ξεμένουμε από αέρα, σαν φάλαινα που αναδύεται,
βγαίνουμε στην επιφάνεια
και μετά ξαναβουτάμε στα βάθη της ηδονής σας, εντάξει;
Κανένα πρόβλημα. Ο καθένας μας έχει βρει τους ρυθμούς του.
Αλλά, κυρίες μου, παλεύουμε για την κάθε ανάσα,
κι όταν λέτε "Θα χύσω",
σκεφτόμαστε "Δεν είναι ώρα για ανάσες.
Έχω αποστολή!
Μία ανάσα μού απομένει και θα τη χρησιμοποίησω σωστά".
Κι έτσι, κρατάμε την ανάσα μας και συνεχίζουμε.
Και συνεχίζουμε, και προσπαθούμε να σας φέρουμε σ' αυτό το σημείο.
Αυτό που δεν ήξερα τότε ήταν πως όταν το έλεγε αυτό η πρώην μου,
αυτό το "Θα χύσω",
αυτό που εννοούσε ουσιαστικά ήταν
"Αυτό που μου κάνεις είναι πολύ απολαυστικό,
και θέλω να συνεχίσεις.
Σε παρακαλώ, συνέχισε ακριβώς αυτό που κάνεις τώρα,
με τον ίδιο ρυθμό και, κατά προτίμηση, την ίδια πίεση.
Μην ενθουσιαστείς μ' αυτό που είπα. Μην αλλάξεις τίποτα.
Κάνε ακριβώς αυτό που κάνεις τώρα,
γιατί είσαι στον σωστό δρόμο.
Το 'χεις, μεγάλε. Συνέχισε.
Πριν ήσουν αλλού γι' αλλού, αλλά τώρα το βρήκες.
Αν το κάνεις, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να φτάσω σε οργασμό.
Γι' αυτό, συνέχισε, φίλε. Το 'χεις.
Πιστεύω σ' εσένα. Είσαι κοντά".
Αυτό εννοούσε.
Αλλά αυτό μπερδεύει.
Μπερδεύει, κυρίες μου, όταν λέτε αυτό το πράγμα.
"Θα χύσω".
Καταλαβαίνω πλέον, πως όταν οι γυναίκες λένε "Θα χύσω",
το λένε όπως κάποιος στη στάση λέει
"Θα έρθει το λεωφορείο". Έτσι;
Εννοούν ότι είσαι στο σωστό σημείο για να πετύχεις ένα λεωφορείο.
Εδώ θα έρθει το λεωφορείο.
Το θέμα είναι το πότε.
Εκεί είναι που χανόμαστε.
Γιατί οι άντρες το παίρνουμε κυριολεκτικά.
Οι γυναίκες το λένε θεωρητικά.
"Θα χύσω".
Σημαίνει ότι είσαι στη σωστή κατεύθυνση.
Το "θα" μπορεί να σημαίνει τρία λεπτά.
Μπορεί να γίνει σε 15 λεπτά.
Μπορεί να γίνει στην επόμενη σχέση της.
Κανείς δεν ξέρει.
Αλλά εμείς δεν ανασαίνουμε, κυρίες μου.
Δεν ανασαίνουμε. Κρατάμε την ανάσα μας, είμαστε στα όρια.
Χωρίς ανάσα δεν ζεις.
Μάλλον γι' αυτό ζούμε δέκα χρόνια λιγότερα.
Επειδή χάνουμε ανάσες περιμένοντας να συμβεί αυτό.
Δεν πειράζει αν δεν γίνει. Αλλά δεν το ξέραμε, γιατί υπήρχε ασάφεια.
Είμαστε απλά πλάσματα οι άντρες.
Σαν σκύλος. "Πού είναι η μπάλα; Να τη".
Όταν οι άντρες λένε "Θα χύσω",
σημαίνει ότι έρχεται το σπέρμα.
Σας έρχεται άμεσα, κυρίες μου, αυτό εννοώ.
Όταν ένας άντρας λέει "Θα χύσω",
γίνεται τώρα.
Όχι άλλη στιγμή.
Δεν διακόπτεις για διαφημίσεις, δεν σταματάς με τίποτα.
Το σπέρμα έρχεται τώρα.
Δεν διστάζεις. Βγες στον δρόμο και σε πάτησε το λεωφορείο, έχει φτάσει.
Είναι εκεί το λεωφορείο.
"Πού είναι το λεωφορείο;" Να το!
Όταν λέει "Θα χύσω", χύνει. Τέλος.
Καμιά φορά έχουμε χύσει ήδη, να τα λέμε κι αυτά.
Καμιά φορά έχει γίνει ήδη, ειλικρινά.
Έχει γίνει, ενώ προσπαθούσαμε να μη γίνει.
Μας καρφώνουμε, σαν μικρά παιδιά. Απλώς μπερδεύουμε τον χρόνο.
"Μαμά, θα σπάσω κάτι στην κουζίνα".
Έχει ήδη σπάσει.
Έσπασε.
Το χειρότερο που μπορείτε να πείτε τότε είναι "Όχι ακόμα".
Τι όχι ακόμα, έγινε ήδη!
Πάει το "ακόμα".
Αυτή η μικρή πρόταση τσάκισε τον ανδρισμό μας.
Λέτε "Όχι ακόμα".
Και μετά προσπαθούμε και δεν μπορείτε. Τέλος.
Χάνεται, το ξέρουμε.
Και λέμε "Εγώ θα χύσω". "Τι εννοείς;"
"Θα χύσω". "Απίστευτο που δεν περιμένεις".
"Άντρας είμαι, ό,τι θέλω κάνω! Δεν θα μου πεις εσύ!"
"Δεν νοιάζεσαι για μένα;" "Δεν νοιάζομαι για…"
Γι' αυτό είμαι ακόμα ελεύθερος.
Ουάσινγκτον, είστε φοβεροί.
Σας ευχαριστώ που ήρθατε.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
Καλό σας βράδυ.
Καληνύχτα.
Υποτιτλισμός: Πέγκυ Μπαρούνη