Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Ang daming nangyari.
Tatapatin ko na kayong lahat.
Ibang-iba 'yong nakaplano kong show.
Oo, ibang-iba talaga.
Sa katunayan, noong pinlano ko 'to sa Washington D.C.,
ibang-iba pa noon ang relasyon ko sa White House.
Iba 'yong nakaplano kong set.
Magjo-joke sana ako tungkol sa paglalaro ko ng pickleball.
Pero ayun, gano'n talaga ang buhay.
Sa mga di nakakaalam kung paano 'to nagsimula,
susubukan kong ikuwento 'yong nangyari.
Nag-host ako sa Grammy Awards.
Masaya 'yon, sobrang saya.
Hanggang sa hindi na.
Nag-host ako do'n,
tapos kailangan kong lumipad pabalik sa East Coast
para sa mga show ko.
Di ako nagwa-Wi-Fi pag nagta-travel ako. Nagre-relax lang ako.
Tapos nag-landing ako sa Boston.
Unang beses kong nalaman na nagbago na ang buhay ko
no'ng may dumaan sa tabi ko sa loob ng eroplano
habang nag-aayos ako ng laptop bag,
tapos hinawakan niya ako sa balikat at sabi niya, "Trevor, lumaban ka.
"Kaya mo 'yan. Lumaban ka.
"Sige lang. Kaya mo 'yan."
Mukha ba talaga akong hirap na hirap?
Habang naglalakad sa airport,
bigla na lang akong tina-thumbs-up ng mga tao
na parang, "Yeah. Sige lang, kaya mo 'yan. Yeah."
"Uy, yeah!"
Puwera lang sa mga Black. Ang sabi nila, "Uy, pare."
Tapos binuksan ko 'yong phone ko.
Sa totoo lang, akala ko sira 'yon.
Kasi biglang nag-vibrate bago pa lumabas 'yong mga icon.
Apple logo pa lang, tapos 'yong phone…
Sabi ko, "Ano ba 'to?" Pagbukas ko, puro notifications.
Sabi ko, "Namatay ba ulit si Michael Jackson? Ano'ng meron?
"Ano'ng nangyayari?" Kasi kagulo lahat ng app.
'Yong iMessage…
WhatsApp…
Twitter… Instagram…
Pati Uber Eats, "May interesting na paparating sa 'yo."
Chineck ko 'yong messages.
Lahat ng nakilala ko sa buong buhay ko, nag-text sa 'kin.
Lahat, mula kindergarten teachers onwards.
"Trevor, Diyos ko, ayos ka lang?"
"Trevor, asan ka? Nakita mo ba?
"Trevor, tawagan mo ako!" "Yo, wag kang tatawag." "Tumawag ka."
"Ano'ng nangyayari?" "Trevor, nakita mo?"
Sabi no'ng isa, "Diyos ko, nakita mo 'yong sinabi ni Trump?"
Ako naman, "Ano ba'ng sinabi ni Trump?
"Ano na nama'ng sinabi ni Trump ngayon?
"Naku, matingnan nga. Ano'ng sinabi ni Trump?
"Ako?"
Iba pala pag ikaw ang inaatake.
Di ko ikakaila.
Grabe talaga. Bale…
Pitong taon akong host ng The Daily Show. Sa loob ng pitong taon…
nag-cover kami ng news at politics sa Amerika.
Gano'n 'yong show.
No'ng time na 'yon, laging nasa balita si Donald Trump.
In-assume ko na dadating 'yong oras na may masasabi siya tungkol sa 'kin.
Di niya ginawa. Sabi ko, "Ayos."
Tapos umalis ako sa The Daily Show.
Nag-relax ako na parang tangang nasa horror movie.
Nagsimula akong mag-host sa Grammys.
Sabi ko, "Ayos 'to, music show.
"Mas chill dito."
'Yon pala, nanonood ng Grammys ang presidente.
Ayun, tapos di siya masaya.
Hindi talaga.
Hindi.
Nagsulat siya ng mahabang post.
Parang Google review
ng performance ko.
Di 'yon maiksi lang, ha?
Talagang buong…
Babasahin ko sa inyo nang buo kasi ayokong may ma-misquote ako.
Babasahin ko…
Ito 'yong nakita ko no'ng sinearch ko 'yong pangalan namin.
Pinost 'to sa Truth Social
ni @realDonaldTrump.
Pero kay Donald Trump 'yong Truth Social.
Kaya medyo weird na hindi sa kanya 'yong @DonaldTrump.
Weird na may ibang nakakuha no'n tapos siya, "Okay, real Donald Trump."
Anyway, ito 'yong message.
"'Yang Grammy Awards na 'yan, sobrang lala!"
Pag sumisigaw ako, naka-all caps 'yong salita.
Para maramdaman n'yo 'yong naranasan ko.
"Halos walang kaganda-ganda."
So, may maganda naman.
"Masuwerte ang CBS kasi di na umeere sa kanila ang basurang 'yon.
"'Yong host na si Trevor Noah, kung sino man siya…"
Medyo maldita 'yon, a.
Alam ko kung ano'ng gusto niyang gawin, pero parang di niya nagawa nang tama.
Di mo pwedeng sabihing, "'Yong host na si Trevor Noah,
"o kung sino man siya."
Kasi ako na mismo 'yon, e.
Gets kong gusto niya akong i-dismiss,
kaso sinabi mo 'yong buong pangalan ko saka job title ko no'ng gabing 'yon.
Di ka pwedeng maging dismissive at malabo, tapos specific ka rin.
Hindi gano'n 'yon.
"Kung sino man siya."
Wala namang iba, e.
Wala nang "kung sino man" do'n. 'Yon na mismo ako.
"Trevor Noah, 'yong host. Social Security number 4576728135.
"Kung sino man siya."
'Yon na nga ako, e.
Ang weird. Di mo pwedeng sabihin 'yon kung kilala mo 'yong tao.
"Kung sino man…"
Pwede 'yon pag may stranger sa bayan n'yo tapos sinira ang puri ng anak mo.
Do'n mo sasabihin 'yon.
"Papatayin ko ang lalaking 'yon, kung sino man siya!"
Nakakatawa rin na bigla siyang nag-feudal English
sa kalagitnaan no'ng message.
Sabi niya, "Kung sino man siya.
"Fee-fi-fo-fum.
"Naaamoy ko ang dugo ng isang South African."
Ang random naman.
Sabi niya, "'Yong host na si Trevor Noah, kung sino man siya,
"kasinglala ni Jummy Kimmel."
Kawawang Jim. Gusto ko si Jimmy Kimmel.
Dahil tuloy sa 'kin, nadamay pa siya…
Nananahimik lang siya sa bahay.
Wala nga siyang trabaho pag Linggo, e.
Biglang 'yong phone niya…
Sabi niya, "Halos kasinglala ni Jimmy Kimmel
"sa Academy Awards na mababa ang ratings."
Meron pa.
"Mali 'yong sinabi ni Noah tungkol sa akin
"na nagpunta sa Epstein Island sina Donald Trump at Bill Clinton.
"Mali!"
Para lang nagkakaintindihan tayo.
Di ko sinabing nagpunta sa Epstein Island sina Donald Trump at Bill Clinton.
Di ko sinabi 'yon.
Nag-joke ako sa Grammys.
Isa sa mga random joke na ginawa ko.
Pagkatapos manalo ni Billie Eilish ng Song of the Year.
Sabi ko, "Congratulations, Billie Eilish. Song of the Year.
"Lahat ng artist, gustong makuha 'yang award na 'yan.
"Halos gaya ng kagustuhan ni Donald Trump na makuha ang Greenland.
"Kasi ngayong wala na si Jeffrey Epstein,
"kailangan niya ng bagong isla na tatambayan nila ni Bill Clinton."
Okay? 'Yon ang sinabi ko.
Di ko sinabing pumunta sila sa isla.
Sabi ko, gusto niya ng sariling isla.
Malinaw naman na joke 'yon kasi malabong isama niya si Bill Clinton.
Di magandang ipalit sa Epstein Island ang Greenland.
Magkaibang-magkaiba 'yong klima, 'yong vibe.
Sabi niya, "Na nagpunta sa Epstein Island sina Bill Clinton.
"Mali!
"Di ko lang alam kay Bill…"
Gusto ko 'yong habang sinasabi niya na sinungaling ako,
"Sinungaling ang taong 'to!
"Puwera lang 'yong tungkol kay Bill. Dapat i-check 'yon.
"Alam n'yo naman ang taong 'yon.
"Pero di pa ako nakapunta kahit kailan sa Epstein Island
"o kahit saang malapit do'n."
Di 'yon kailangan.
Di naman pinapag-usapan 'yong lapit sa Epstein Island,
kundi kung ga'no ka kalapit sa may-ari ng Epstein Island.
Hindi 'yong lugar ang problema.
Di naman 'yon, "Sa'n ka galing sa Caribbean? Epstein Island?"
"Hindi, sa Jamaica." "Huli ka!"
Hindi.
"O kahit saang malapit.
"At bago 'yong mali at mapanirang statement ngayong gabi,
"di pa ako naakusahang nagpunta do'n.
Talaga ba?
Ako 'yong una?
Bago ako, walang ibang nagbanggit kay Donald Trump at Jeffrey Epstein.
Ako 'yong una.
Ako ang dahilan kaya 'yong pangalan niya, 5,000 beses nabanggit sa files.
Ako ang naglatag no'ng mga domino,
tapos pinatumba ko.
"Kahit ng fake news media.
"Si Noah na walang kuwenta…"
Meow.
"…dapat ayusin niya agad 'yong mga pinagsasasabi niya.
"Mukhang uutusan ko ang mga abogado ko
"na kasuhan itong kawawa, walang kuwenta, at walang talent na M.C. na 'to.
"Pagbabayarin ko siya nang malaki."
May dollar sign. Di ko alam ang sound no'n.
"Tanungin mo sina George Slopadopolus kung kumusta 'yon.
"Pati ang CBS.
"Humanda ka, Noah.
"Mag-eenjoy ako sa 'yo.
"President DJT."
Kakaiba 'yong huling line niya.
Talagang…
"Humanda ka, Noah.
"Mag-eenjoy ako sa 'yo."
Alam n'yo, kung ayaw n'yo namang magtunog manyakis…
di ko ire-recommend ang linyang 'to.
'Yong, "Mag-eenjoy ako sa 'yo,"
sinasabi 'yon ng taong kakatapos lang magsuot ng head dildo.
Ayun, 'yon ang nangyari no'ng Lunes.
Sa totoo lang, di ako masyadong nag-alala.
Lagi namang nanonood ng TV si Donald Trump.
Magagalit siya sa makikita niya, ipo-post niya,
tapos nagmo-move on na siya.
Naisip kong matatabunan 'yon ng iba.
Kasi para siyang squirrel na nanonood ng TV.
Oo. Sobra siyang…
Oo, pareho 'yong size ng kamay.
Kaya sabi ko, "Lilipas din 'to. Magbabago 'to."
Nangyari nga.
Kinabukasan,
government shutdown ang malaking topic sa White House.
May nakaambang government shutdown.
Lagi namang nasa bingit ng shutdown ang gobyerno ng Amerika, e.
Sa puntong 'to, dapat lumipat na kayo sa family plan, 'no?
Hindi umuubra 'yong monthly.
Ini-interview nila ang presidente tungkol do'n.
Seryosong topic 'yon.
Sa kalagitnaan ng pag-uusap tungkol sa government shutdown,
may journalist na sumigaw mula sa likod no'ng kuwarto,
"Mr. President, kakasuhan mo ba si Trevor Noah
"dahil sa sinabi niya sa Grammys?"
Sabi ko, "Gago."
Wala na ako, e.
Napaisip ako kung ano'ng nangyari sa batang nagsabi ng,
"Ay, Teacher, nakalimutan n'yo po 'yong homework namin."
Bumalik si Trump.
"Oo, sabi niya nagpunta ako sa Epstein. Idedemanda ko siya.
"Mahina siya. Loser."
Ayun. Kaya ngayon, mukhang idedemanda ako ng Presidente ng United States.
Ayun.
Di ko alam kung "woo" ba 'yan, kung "ooh" ba. Ewan ko…
Tatapatin ko na kayo.
Di ko alam kung ano'ng mararamdaman ko
kasi di ko alam kung ano'ng mangyayari.
Kung normal na panahon 'to, makakampante ako.
Idedemanda ako ni Donald Trump.
Ibabasura 'yon ng judge dahil sa maraming kadahilanan.
Alam n'yo na, First Amendment protections, free expression, jokes, satire.
Sakop lahat 'yon sa ordinaryong panahon.
Idedemanda ako ni Donald Trump. Bahala siya.
Kaso hindi na Donald Trump.
Ngayon, idedemanda ako ng Presidente ng United States
na si Donald Trump.
Di ko alam kung pa'no 'yon.
Aapela ba ako? Pupunta kami sa Supreme Court.
Papasok ako. Hinihintay niya ako do'n.
Sasabihin niya, "Say hello to my little friends."
Ewan ko ba.
Walang nakakaalam.
Kapag siya, di mo masasabi, e.
Alam mo 'yon?
Kahit tanungin n'yo si Nicolás Maduro.
Dating presidente ng Venezuela
at kasalukuyang preso sa New York City.
Oo, presidente siya noon ng Venezuela.
Tapos biglang hindi na.
Mas malala ang kuwentong 'yon.
Ang nangyari do'n… Pwede n'yong i-check.
Ang nangyari, nagpa-interview sa TV si Nicolás Maduro.
Tapos nagbiro siya na tinatakot siya. Si Donald Trump ang pinapatungkulan.
Sabi niya, "Ayos lang ako. Ayos lang kami."
Tapos nagpatugtog siya ng kanta, "No War, Just Peace".
Tapos para kutyain si Trump,
ginawa niya 'yong dance move ni Donald Trump.
As in 'yong move, singular.
Ginawa niya 'yong move.
Ginawa niya 'yong…
'Yong move na double jerk off.
Nakita 'yon ni Trump. Sabi niya, "Hulihin siya.
"Hulihin n'yo siya."
Hinuli ng militar si Maduro tapos ikinulong siya.
Di lang basta kulungan. Nilagay siya sa kulungan sa Brooklyn.
Sa kaparehong kulungan kung nasaan si Diddy.
Isipin n'yo 'yon.
Akala ko, may problema ako.
Si Nicolás Maduro, 'yong… Kasi siya…
Isipin n'yo 'yong irony ng sitwasyon niya. Na-witness niya ang Amerika
na nagpapatupad ng pinakabrutal na deportation campaign.
Sa kalagitnaan no'n,
ikaw 'yong nag-iisang imigrante na in-import nila.
Si Maduro lang siguro ang imigrante na sumusuporta sa ICE.
Sila 'yong pinili niyang tawagan.
Sabi niya, "Hello, ICE, kunin n'yo ako. Kunin n'yo ako.
"Hindi, sige na. Ako na sa flight ko. Magtulungan tayo.
"Sige na. Kaya natin 'to, guys."
Di mo talaga masasabi, e.
Wala talagang may alam.
Grabe ang kapalaran. Isipin n'yo 'yon.
Sa loob ng ilang dekada,
namuno ka sa imperyo mo gamit ang bakal na kamao.
Tinakot mo 'yong mga tao sa paligid mo.
Bayolente ka, di ka napapanagot.
Ngayon, kinuha nila lahat ng oil mo,
tapos kapareho mo ng kulungan si Nicolás Maduro.
Di ba nakakaasar 'yon?
Ang isang silver lining sa sitwasyong ito,
ngayon na
ang magandang oras para sa alien invasion.
Walang tamang oras. Agree naman siguro tayo do'n.
Pero kung pipili ako ng oras, ito na siguro 'yong best.
Oo.
Kasi pag nilusob tayo ng aliens, di 'yon maganda para sa 'tin.
Alam nating wala tayong laban.
Kung kaya nilang mag-travel sa space-time, walang silbi ang armas natin.
Baka mainis lang sila sa baril natin.
Dadating sila dito. Alam na natin ang mangyayari.
Lilipad sila papasok. Papasabugin nila lahat.
Napanood natin 'yong Independence Day. Alam na natin 'yon.
Kahit tumulong si Will Smith, paisa-isa lang ang masasampal niya.
Ano'ng gagawin natin?
Lagi kong iniisip 'yon.
Seryoso. Lagi kong iniisip 'yong alien invasion.
Roman Empire ko 'yon.
Ano'ng gagawin namin?
Di ko naman 'yon iniisip dati.
Sa South Africa, di ko naiisip 'yon.
Pero sa Amerika, may gano'n talaga.
Oo, kasi pag dumating ang aliens, dito sila pupunta.
Lilipad sila dito.
Diretso sa Washington D.C. Papasabugin nila ang White House.
Tapos pupunta sila sa ibang bansa. Sa London, papasabugin nila ang Big Ben.
"Alam n'yo naman kung anong oras na!"
Pupunta sila sa ibang landmarks. Papasabugin nila lahat.
Alam kong issue 'yon. Amerika muna. Gets ko.
Oo.
No'ng nasa South Africa ako, di ko 'to naiisip.
Alam kong pag lumusob ang aliens, pupunta sila.
Papasabugin nila ang mundo. Pero ang hindi nila pupuntahan,
Africa.
Napanood n'yo naman 'yong mga pelikula.
Di nila nilulusob ang Africa.
Nanonood ako lagi no'n. Naghihintay ako.
Sa pelikula, sasabihin ng presidente, "Mga mamamayan ng Earth,
"nilulusob ng mga alien ang planeta natin."
Ipapakita 'yong paglusob ng aliens.
Mapapasabi kang, "Teka, 'yong Africa, wala yata sa planeta? Ano'ng meron?"
Di nila nilulusob. May pelikula ba na nilusob nila ang Africa?
District 9!
Hindi. Ano?
District 9.
District 9?
Hindi.
Gago, sisirain mo pa ang special ko.
Para kang hari na nakaupo diyan sa balcony.
"Sinasabi ko sa 'yo, District 9 nga.
"Pugutan siya."
Hindi. Nice try 'yong District 9, pero hindi.
Kung natatandaan mo 'yong plot ng District 9,
hindi nilusob ng aliens ang Africa.
Nag-crash landing 'yong aliens sa Africa.
Tapos sa buong pelikula, sinusubukan nilang tumakas.
Kasi di tayo nakikipaglaro.
Sobrang lala ng Hollywood.
"Ano'ng pinakamasamang pwedeng mangyari sa aliens?
"Pa'no kung ma-trap sila sa Africa?"
Di nilusob ng aliens… Di nila nilulusob ang Africa. Hindi.
Akala ko dati, kasi naaawa sila sa amin.
Noong bata ako, mahilig ako sa gano'ng pelikula.
Hanggang ngayon naman.
Pero no'ng bata ako, gustong-gusto ko ang mga pelikulang 'yon.
Basta may aliens, pinapanood ko.
Tapos 'yong mama ko, ginagawan ako ng malaking bowl ng popcorn sa bahay.
Magkatabi kami sa couch. Sinasamahan niya akong manood.
Ayaw niya sa mga 'yon, kaso nakalagay, "parental guidance".
Talagang seryoso siya do'n.
Isang araw, napadaan siya tapos nakalagay,
"Nirerekomenda ang gabay ng magulang."
"Kailangan kong panoorin."
Tapos ginawa niya na 'yon sa lahat ng pelikula.
Minsan, kailangan ko siyang tawagin.
Biglang may palabas sa TV. Nakalagay "parent…" Ako naman, "Mama!"
Papasok siya tapos sasabihin ko, "Kailangan mo 'kong gabayan!"
Pero pag naka-five minutes na, parang ako na ang gumagabay.
Nakaupo siya do'n, tapos hanggang matapos,
"Ano'ng nangyayari, Trevor? Sino sila? Ba't nila ginagawa 'yon? Ano'ng meron?"
Sabi ko, "Mama, kasama mo ako. Sabay tayong nanood."
Kaya ginagawan niya ako ng popcorn.
Nakaupo kami tapos magsisimula na 'yong movie.
'Yong alien invasion, "Nilulusob ng mga alien ang Earth."
Makikita mong pinapasabog nila lahat.
Tapos naka-popcorn ako no'n, sabi ko, "First world problems."
Noong bata ako, pag tinanong mo, "Bakit di sila pumupunta sa Africa?"
Sabi ko, "Kasi naaawa sila."
Akala ko, naaawa ang aliens sa Africa.
May ship na lilipad sa bawat kontinente para pasabugin 'yon.
Tapos may isang lilipad sa African continent.
'Yong dalawang alien sa cockpit…
"Ihanda ang mga photon laser."
"Ready on your command."
"Three, two, one."
"Teka, sandali. Tapos na yata tayo sa kontinenteng ito.
"Galing na tayo dito."
"Negative, di pa tayo nakakapunta dito. Pasabugin mo na."
"Ano'ng papasabugin ko? Tingnan mo. May nangyari na dito.
"Ano ba'ng meron? Ano'ng papasabugin ko?
-"Sino'ng may gawa nito?" -"Ewan ko. Chine-check ko na.
"Sabi dito, British daw."
Yeah!
Sapul ang Great Britain.
#NeverForget.
Grabe 'yong alien movies.
Pinapasaya no'n ang araw ko, pero natatakot ako.
Kasi pag nagkakaproblema,
dumadating 'yong aliens,
sinasakop ang Earth.
Nakakatsamba lang tayo kasi pelikula 'yon. Pero sa totoong buhay, ewan ko.
Hindi maganda 'to. Wala tayong laban.
Pag nilusob tayo ng aliens, wala tayong pag-asa.
O siguro, wala noon.
Ngayon, meron na.
Ang pangalan no'n,
Donald J. Trump.
Kung sino man siya.
Di ko 'yon gusto, pero mukhang 'yon lang ang paraan.
Oo.
Umpisa pa lang ng alien invasion, alam na natin kung paano magsisimula 'yon.
Lilipad sa orbit natin 'yong malaking mothership nila.
Tatakpan no'n 'yong araw natin.
May giant speaker sa ilalim ng ship na nagpapatugtog ng music.
Para sa ambiance.
May isang alien na tumutugtog ng organ.
Sabi niya, "Di sila handa dito, B!"
Yeah!
Magpa-park sila sa labas.
May scout ship na maghahatid ng masamang balita.
'Yong lumalapag nang…
Paglabas nila, "Dalhin n'yo ako sa lider n'yo."
Pupuntahan nila 'yong leader, papatayin nila, tapos na.
'Yong pinakanakakabuwisit na alien ang pinapadala nila.
Entitled ka kung naniniwala kang makakausap mo 'yong leader. Sino ka ba?
Sa alien ship, pinipili nila 'yong Karen na alien.
Sabi nila, "Okay."
Nag-uusap sila, "Sino'ng ipapadala natin sa planetang ito?"
"Makinig kayo. Tamang-tama si Karen."
"Karen, ikaw ang bababa."
"Grabe, bakit laging ako? Nakakainis.
"Laging ako ang pinapapunta n'yo. Asan 'yong manager?"
"Saktong-sakto siya."
Papababain nila 'yong alien para ihatid ang masamang balita.
May pag-asa tayo kay Trump pero kailangang mabilis tayo.
Pagkasabi pa lang nila na andito ang aliens,
pag sinabi ng NASA na nasa orbit na natin sila,
dapat magkaisa tayo bilang planeta.
Ang kailangan nating gawin, iluklok si Donald Trump
bilang hari ng mundo.
Mukhang nalilito 'yong iba sa inyo. Ang maganda do'n, di siya magtatanong.
Okay? Pupunta tayo sa White House.
Sasabihin natin, "Mr. Trump, hari ka na ng mundo."
Siya naman, "Sabi na nga ba."
Bibigyan natin ng korona ng Burger King tapos hihintayin natin 'yong aliens.
Lalapag sila. Lalabas.
'Yong isang 'yon, "Dalhin n'yo ako sa lider n'yo."
Tayo naman, "Oo, welcome sa Earth. Halika. Tara sa leader namin."
"Ngayon na." "Oo naman. Dadalhin ka namin do'n.
"Looking good. Nag-o-Ozempic ka ba? Ayos ang itsura mo.
"Tara sa leader."
Dadating tayo sa White House.
Sasabihin natin, "Haring Trump, ito 'yong alien.
"Alien, ito si Haring Trump."
"Ikaw ba ang pinuno ng planetang ito?"
Sasabihin niya, "Tama ka.
"Ako ang pinuno ng planetang ito.
"Planet Earth, o kung tawagin ko,
"Big Blue.
"Magandang Blue na palutang-lutang sa kalawakan.
"Paikot-ikot siya do'n sa itaas.
"Sobrang bilis ng ikot.
"Umiikot daw kami pero di ko naramdaman 'yon.
"Di ko ramdam, pero umiikot daw tayo.
"Umiikot tayo, sobrang bilis ng ikot."
"Nasa kalawakan tayo.
"May magandang axis tayo na tumatagos sa gitna ng planeta.
"Malaki, maganda, at mahabang axis. Wala nang gumagawa no'n ngayon.
"Talagang wala na.
"Meron kami no'ng axis, nakatigilid. Alam mo 'yon, nakatagilid.
"Kung ako ang in-charge, itutuwid ko agad 'yon.
"Agad-agad.
"Pero ayos lang 'yon.
"Salamat, Obama.
"Palutang-lutang 'yon sa kalawakan.
"Magandang planeta, magandang Blue.
"May maliit na buwan kami. Nakita mo? Ang gandang buwan.
"Magandang buwan. Parang utong ng dede.
"Gano'n ang itsura. Parang dede na lumulutang sa kalawakan.
"Dalawa dapat. Sabi ko lagi, dalawang dede.
"Mas okay kesa isa.
"Pero mas okay ang isa kesa wala.
"Pwede ko bang sabihing dede? Sinabi ko na, dede.
"Ako ang pinuno ng planetang ito.
"Ano'ng gusto mo? Ano'ng kailangan? Ano'ng maipaglilingkod ko?"
Sasabihin nila, "Sorry, di namin alam na nalusob na pala kayo."
Gano'n tayo makakaligtas.
Di na nakakagulat kung malaman nating alien siya.
Baka nga makahinga pa tayo nang maluwag, e.
Sasabihin ng mga tao, "Grabe, kaya pala."
Pag may dalawang alien na kamukhang-kamukha niya,
na parang mom at dad version niya,
na nag-landing tapos sinabing, "Tulong, naiwan namin ang anak namin
"ilang dekada na ang nakakalipas.
"Nasaan ang baby namin?"
Sasabihin natin, "Tara.
"Kunin n'yo 'yong baby n'yo."
Kasi seryoso, out of this world siya.
Ngayon,
saksi tayo sa kasaysayan.
Naiisip n'yo ba 'yon?
Saksi tayong lahat sa kasaysayan.
Hindi lang history na tipong paglipas ng panahon.
Kasi may boring na history na, "At nanirahan ang mga tao rito."
A, basta.
Ang sinasabi ko, 'yong history na may nangyayari.
Pag nagbabasa ka tapos sabi mo, "Pa'no ba noon?"
Andun tayo sa noon.
Tayong lahat.
Na-realize kong mahina na ako sa history.
Kasi nire-record nila lahat ng sinasabi sa White House.
Para sa next generation.
Ibig sabihin, pagkalipas ng 300 taon,
aaralin ng mga scholar ang mga presidente at ang White House.
Sasabihin nila, "Pa'no sila 300 years ago?"
Ikaw naman, "Ewan ko, pero walang kuwenta 'yong host ng Grammys.
"Oo, sobrang loser daw.
"Saka may bunny na nag-perform sa Super Bowl, wala ring kuwenta.
"Sobrang lala. Grabe naman noon."
Alam n'yo, ang weird pag nasasaksihan mo ang kasaysayan
kasi mas mahirap hulaan pag ikaw ang gumagawa.
Pag nagbabasa ka ng history o tinuturuan tayo ng history,
pine-present 'yon na parang sigurado nang mangyayari.
Binabasa mo,
ina-assume mo na gano'n lagi matatapos kasi gano'n natapos, e.
Pag tinanong ko ang mga tao,
"Tingin n'yo, matatalo sa giyera ang mga Nazi?
Sasabihin nila, "Oo, siyempre."
Pero no'ng panahong 'yon,
akala no'ng mga lumalaban sa giyera, mananalo ang mga Nazi.
May sandali noon na parang pabor sa kanila ang lahat.
Pag nasa kasaysayan ka, ibang usapan 'yon.
Tuwing nasa Washington, D.C. ako,
mahilig akong pumunta sa National Museum of African American History and Culture.
At…
kung di pa kayo nakapunta,
ang masasabi ko, isa 'yon sa pinakamakabuluhan
na mararanasan n'yo sa buong buhay n'yo.
May mga dahilan kung bakit natatangi 'yon kumpara sa ibang museum na napuntahan ko.
Alam n'yo 'yon?
Una, 'yon ang pinakakumpletong paglalahad
ng Black history sa Amerika,
na history din.
Pero di 'yon madalas kinukuwento.
Pupunta ka sa building,
pero di gaya ng ibang museum, di ka makakapili ng adventure.
Madalas pagpasok mo sa museum, "Dinosaurs o space?
"Pili ka."
Sila ang magku-curate ng makikita mo.
Pagdating mo sa museum,
magsisimula ka sa pinakaumpisa ng mga Black people sa Amerika,
tapos tuloy-tuloy na 'yon hanggang sa kasalukuyan.
Magsisimula 'yon sa underground. Literal na underground.
Tapos magsisimula 'yon sa slavery, spoiler alert.
Tapos dadalhin ka sa iba't ibang panahon.
Tapos sa dulo, andun si Oprah.
'Yong museum na 'yon talaga,
mapapatanong ka tungkol sa sarili mo.
Andun ako no'ng huling trip ko,
tapos naglalakad ako sa panimulang level.
Underground 'yon, chattel slavery,
transatlantic slave trade, tapos Underground Railroad.
Kaya emosyonal din 'yon.
Masakit 'yon, oppression.
Tapos may time na makikita mo
na nag-aalsa at lumalaban ang mga tao para sa paniniwala nila, nananaig sila.
Dahil sobrang engaging,
makakakita ka ng mga tao na iba ang karanasan do'n.
May dalawang bata sa tabi ko,
mga 14 years old siguro,
tapos naririnig ko 'yong usapan nila.
Sabi no'ng isa sa kasama niya,
"Uy, pare, ano kaya'ng gagawin mo kung buhay ka noon?
"Magiging alipin ka kaya?" Sabi niya, "Ano?
"Hindi, maling tao ang makukuha nila no'n, pare.
"Lagot sila sa 'kin. Ako, gagawin n'yong alipin?"
Sabi niya, "Sinungaling." Tapos siya, "Lagot talaga sila sa 'kin."
Nagtatawanan sila.
Naisip ko, baka delusyon 'yon ng kabataan,
na kailangan para sa rebolusyon, o baka magiging gano'n sila.
Pero di na 'yon importante.
Ang nagustuhan ko, 'yong tanong nila.
Sino ka pag tinawag ka ng kasaysayan?
Dahil sa kanila, napatanong din ako sa sarili ko.
Ang totoo, kailangan kong ayusin ang self-esteem ko
kasi hindi kasing-heroic no'n 'yong naisip ko.
Pag tinanong ako, "Ano'ng gagawin mo sa panahon ng slavery?"
Sasabihin ko, "Magtatrabaho ako nang mabuti
"tapos titingnan ko kung ano'ng mangyayari."
Di siguro ako magiging bayani. Di ko kaya 'yon.
Bilib ako sa mga nagsasabi na,
"Kung andun ako no'ng ninakawan 'yong tindahan, baka…"
Di ako gano'n, e.
Nasa taniman siguro ako at nagtatrabaho nang mabuti.
Mananahimik lang ako.
Sasabihin no'ng nakasakay sa kabayo, "Mamitas ka diyan ng bulak."
Sasabihin ko, "Opo, master. Pinipitas ko ang bulak.
"Namimitas ako, master."
Pero pag-alis niya, sunog siya sa 'kin.
Lalaitin ko siya nang husto.
Sasabihin ko, "Tangang 'yon.
"Andiyan ulit? Wala."
Pero di siguro ako magiging bayani.
May susulpot sigurong totoong bayani.
Susulpot si Harriet Tubman.
Sasabihin niya, "Psst, yo, Trev."
Ako naman, "Uy, hi, Harriet.
"Kumusta ka?"
"Malala."
"Naku, ano'ng nangyari?"
"Slavery. Ano'ng sinasabi mo diyan?
"Tanga ka ba?"
"Oo nga, di na dapat ako nagtanong. Teka, ano'ng meron, Harriet?"
"Andito lang ako para sabihin sa 'yo
"na aalis tayo ngayong gabi."
"Sinong 'tayo'?"
"Lahat tayo, Trevor. Aalis tayo rito.
"Aalis tayo, anak."
"Harriet, sabi no'ng nangangabayo, huwag tayong aalis.
"Ayaw talaga niyang umalis tayo.
"May separation anxiety yata siya. Kailangan niyang magpatingin.
"Pero sabi niya—" "Wala akong pake sa sinabi niya.
"Aalis tayo rito.
"Ano, dito ka lang?"
"Oo, dito na lang siguro ako. Titingnan ko kung ano'ng mangyayari."
"Titingnan? Ano'ng problema mo?
"Di ka sasama?" "Oo, di ako sasama."
"Di ako makapaniwala sa 'yo.
"Pare-pareho kayong mapuputi ang balat."
"Ano?" "Oo.
"Takot ka, 'no?
"Duwag kang gago ka."
"Gago nga ako, Harriet. Di ko itatanggi. Duwag na gago ako."
"Tingnan mo nga 'yang sarili mo, duwag.
"Halos kasinglala ka ni Jimmy Kimmel."
Sorry, minsan para sa 'kin lang 'yong jokes ko. Sorry.
Grabe.
Tinatanong ng lahat ang sarili nila.
Lahat.
Isa sa mga pinaka-unique na encounter na naranasan ko,
no'ng may grupo ng mga puti
na nakatayo sa exhibit.
Mga puti sila na sobrang liberal.
Mga puti na talagang liberal…
As in, sobra-sobrang liberal na mga puti.
Mas damang-dama nila kesa sa mga Black na andun. Ano sila…
Para ipakitang damang-dama nila, may moment na…
Bale, may mga Black na lumilibot sa exhibit.
May mga naglalakad na Black, tapos may mga puti.
Kasi pwede naman do'n lahat. Tapos…
Isinasabuhay ng mga Black na nando'n 'yong tinuturing ko
na full experience ng mga Black, na pagiging tao.
May mga umiiyak, tapos makikipag-usap sa kaibigan,
magkukuwento, magbabalik-tanaw, tatawa, et cetera.
May isang tumawa,
kausap 'yong mga kaibigan niya na, "Haha. Oo."
Tapos 'yong babae, may puting babae dito
na leader ng grupo, napalingon siya do'n sa tawa.
'Yong isa, "Haha." Tapos siya, "Shh."
Gano'n sila ka-liberal.
Akala ko di na niya mahihigitan 'yon, pero may tinitingnan siyang picture.
Isa sa mga kauna-unahang picture na nakuha.
Picture 'yon ng puting lalaki sa plantation,
nakatayo do'n, nakangiti, nakatayo sa taniman.
Parang nakangiti lang sa picture.
Nakatayo 'yong babae, nakatingin sa picture, tapos sabi,
"A…
"Kung naroon ako
"no'ng nangyari 'to…
"Seryoso, kung naroon ako no'ng nangyari 'to,
"hindi ako ngingiti!"
Alam n'yo 'yong pag di n'yo inaasahan 'yong ending ng sentence?
'Yon… Akala kong sasabihin niya, "Kung andun ako, lalaban ako.
"Papalayain ko sila. Gagawin ko…" Hindi.
Parang siya, "Magkakaalipin ako, pero hindi ako mag-eenjoy do'n."
Iiyak na lang ng, "Sorry, nangyayari sa inyo ito.
"Sorry talaga. Punasan mo 'yong likod ng couch.
"Pero ayun, sorry talaga. Di ko kaya."
Ibang klase talaga 'yon.
Naglalakad ka sa level na 'yon. Mahigit isang oras ako do'n.
Sa huli, tumatak sa 'kin 'yong tanong ko sa sarili ko na,
"Sino ka pag tinawag ka ng kasaysayan?
Kaya tinext ko 'yong isa kong best friend, si David Meyer.
Siya talaga 'yong unang Amerikano na naging kaibigan ko.
Napadpad siya sa South Africa 20 years ago.
Dahil yata sa school project.
Nagkataong nagkita kami, naging magkaibigan,
tapos kinumbinsi niya akong mag-comedy sa Amerika.
Tapos ayun na. Mula noon, naging magkaibigan na kami.
Ayun, magandang kuwento 'yon.
Saka magkaibang-magkaiba ang mga buhay namin.
Payat na white boy siya na 6'5" na taga-North Carolina.
Napakabait na tao, sobrang sincere.
At dahil do'n, gustong-gusto ko siyang pina-prank.
Pag-alis namin sa exhibit, tinext ko siya.
Sabi ko, "Yo, Dave, may hihingin akong pabor."
Ang sagot niya, "Yo, dude, ano'ng meron?"
Sabi ko,
"Pag bumalik ang slavery,
nangangako ka bang magiging alipin mo ako at tatratuhin mo ako nang maayos?
Tapos sumagot siya. Sabi niya, "Dude, ano daw?"
Tapos sabi ko, "Nangangako ka bang magiging alipin mo ako
at tatratuhin mo ako nang maayos?
Siya naman, "Ano'ng sinasabi mo?"
Sabi ko, "Oo o hindi?"
Nakita ko 'yong maliliit na tuldok na parang typing…
Typing…
Typing, typing…
Typing…
Typing, typing…
Tapos tumawag siya.
Sabi ko, "Kumusta?" Sabi niya, "Ano'ng sinasabi mo?
"Ano ba'ng nangyayari? Anong meron sa slavery?"
Sabi ko, "Gusto kong malaman.
"Pag bumalik ang slavery, nangangako ka bang magiging alipin mo ako?
Sabi niya, "Hindi. Ano'ng sinasabi mo? Hindi na babalik ang slavery."
Sabi ko, "Ganyan din sila sa Ghostbusters. Sagutin mo na.
"Pwede mo ba akong maging…"
Sabi niya, "Hindi, dude. Ayoko.
"Hindi kita gagawing alipin.
"Dude, hindi ako kukuha ng alipin. 'Yong talagang mang-aalipin.
"Hindi ako mang-aalipin ng tao. Hindi tama 'yon."
Sabi ko, "Tama na 'yang bait-baitan mo.
"Gusto kong malaman kung gagawin mo akong alipin mo."
Sabi niya, "Di ko gagawin 'yon."
Sabi ko, "Ay, okay, sige.
"Hahayaan mo lang pala akong maging alipin ng ibang tao.
"Pag bumalik ang slavery, huhulihin ako, tapos ilalatigo nila ako.
"Magiging Django pala ako sa kalsada.
"Malalatigo ako kasi 'yong best friend ko, ayaw gamitin 'yong white privilege niya
"at gawin akong alipin para makapag-hang out kami.
"Nasa taniman ako kahit pwede sanang nagpe-PlayStation tayo sa bahay mo.
"Nagko-Call of Duty sana tayo sa Verdansk gaya ng dati.
"Pero hindi. Gusto mong magpaka-woke
"kaya malalatigo ako ng ibang puti."
Sabi niya, "Hindi." Sabi ko, "Gusto mong maging alipin ako?
"Gusto mong malatigo ako, 'no?" Sabi niya, "Hindi, sige.
"Oo na, dude.
"Pag bumalik ang slavery, gagawin kitang alipin.
"Tatratuhin kita nang tama." Sabi ko, "Aha! Mang-aalipin ka nga."
Sabi ko, "Okay, ibababa ko na." Sabi niya, "Hindi!"
Di pa niya ako napapatawad.
Sino ka pag tinawag ka ng kasaysayan?
Mas madali kapag hypothetical.
Habang palipat-lipat ka ng exhibit,
dadaan ka sa Reconstruction,
Jim Crow,
tapos sa Civil Rights Movement.
Nakakabilib din ang isang 'yon.
Pero dahil 60 years na mula no'n,
mula no'ng talumpating "I Have a Dream",
pinalawak nila 'yong parte ng exhibit
na tungkol sa buhay ni Dr. Martin Luther King.
Makikita mo 'yong mga sinulat niya,
mga naisip niya, mga journal niya,
mga sulat niya sa ibang tao, sa publiko,
mga sulat niya sa mga kaibigan niya, mga interview, lahat.
Detalyado mong makikita 'yong buhay niya na iilan lang ang makakaranas.
Ayokong magsalita para sa ibang tao,
pero feeling ko, 'yong itinuro sa atin tungkol kay MLK,
sobrang sanitized at mababaw na version ng buhay niya.
Gets n'yo ba? Parang sobrang simple at sigurado na.
Pag tinuturo sa 'yo 'yong kuwento, "May lalaking nagngangalang MLK.
"Di niya gusto ang nangyayari noon kaya nagmartsa siya sa tulay,
"nanaginip siya, at naging maligaya habambuhay.
"Happy MLK Day, may 50% off ang mattress."
Pero pag nakita mo 'yong buhay niya, hindi gano'n 'yon.
Seryoso, pag pinag-uusapan ng mga tao, andun 'yong "Happy MLK Day!"
Para tuloy Disney movie. Kapareho ng plot ng Disney movie.
Parang, "Ngayong summer, isang lalaki,
"isang pangarap, ang bumago sa mundo.
"May pangarap ako.
"Si Timothée Chalamet si Martin Luther King.
"Napapanood lang sa Disney+."
Gano'n ang pakiramdam.
Pero pag nakita mong nakalatag 'yong buhay niya,
'yong maliliit na detalye ng buhay niya.
'Yong mga naranasan niya at ng mga tao sa paligid niya.
Mga 29 times siyang nahuli
sa loob ng halos apat na taon.
Mga gawa-gawang kaso.
Minsan, iniiwan siyang mag-isa sa selda.
Wala siyang pagkain, di siya makatawag, wala.
Minsan, binubugbog siya. Minsan…
Makikita mo 'yong mga detalye ng buhay niya.
Pinalayas siya sa mga bayan.
Hinabol siya ng federal government.
Mismong si J. Edgar Hoover na head ng FBI
ang nagpangalan kay Martin Luther King bilang pinakamapanganib na tao sa Amerika.
Tapos nagkaroon ng kampanya ang FBI para wasakin siya.
Sinubukan nilang sirain ang mga relasyon niya.
Ang pinakamalalang ginawa nila, tinap nila ang mga phone niya,
tapos nalaman nilang nangangaliwa siya.
Tinawagan nila ang asawa niyang si Coretta Scott King para ilaglag siya,
kasi akala nila, magkakasira 'yong mag-asawa
at masisira 'yong kilusan.
Ayun.
Sinubukan ng FBI
na magpakalat ng tsismis tungkol kay Martin Luther King.
Magbabago talaga ang tingin mo sa organisasyong 'yon.
Di ba? Parang ang seryoso ng FBI.
Ngayon, alam n'yo na ang totoo.
Andun sila sa J. Edgar Hoover building pag umaga.
"Ano'ng tinatrabaho mo, Kowalski?" "Drug enforcement, sir."
"E, ikaw?"
"Sir, criminal crimes. 'Yong financial po."
"E, ikaw?" "Drama!"
Makikita mo lahat ng nangyari kay MLK, lahat.
May internal kasi sinusulat niya, saka may external kasi observation ng iba.
Isa sa mga section na naglatag no'n, 'yong four-year stretch
kung saan sinusubukang kumain nina Dr. King at ng ibang mga Black
sa mga restaurant na nagse-segregate ng mga Black
at ayaw silang pagsilbihan ng pagkain.
Papasok sila sa mga restaurant, uupo sila, magagara ang suot,
tapos tatanggihan sila.
Pinapalayas sila, minumura, dinuduraan.
Madalas, binubugbog sila.
Aalis silang may bukol, duguan.
Uuwi sila, maliligo, tapos uulitin nila.
Uwi, ligo, tapos gano'n ulit.
Ngayon, pag pinag-uusapan natin,
"Tama 'yong ginawa nila. Tingnan n'yo naman."
Oo, pero pag binasa mo 'yong buhay niya, mapapasabi kang, "Hindi sigurado 'yon."
Walang kasiguraduhang uubra 'yon.
Walang palatandaan na umuubra 'yon.
Pero pinagpatuloy nila.
No'ng tinitingnan ko 'yong buhay niya at 'yong mga gawa niya,
napatanong ako, "May pagkakataon kaya na nagsisi siya?"
May pagkakataon kayang pinagsisihan niya 'yong pinagdaanan niya
at 'yong ginawa niya?
Gaya no'ng unang beses siyang tumikim ng pagkain ng mga puti.
Hanggang sa puntong 'yon, theoretical lang 'yon, di ba?
Hindi napapagsilbihan noon ang mga Black.
Hiling lang nila noon na makakain sa mga establishment na 'yon.
Pero di pa sila nakakain do'n.
Uupo sila sa counter tapos sasabihin ng may-ari, "Lintik!
"Ayoko ng mga katulad mo rito! Lumayas ka dito!"
Tapos sasabihin niya, "Kapatid, may pangarap ako.
"Pangarap ko na balang araw, anuman ang kulay ng balat natin,
"makakaupo ang lahat ng tao rito,
"ang mga kapatid natin, itim man o puti,
"at tutuparin ng Amerika ang pangako nito na pantay-pantay ang mga tao.
"Pangarap ko na balang araw—" "Hay, tumahimik ka nga!
"Panalo ka na. Binago na ang batas. Tumingin ka sa TV.
"Eto ang pagkain mo."
"Maraming salamat."
"Ay, lintik.
"May bago na akong pangarap.
"Pangarap ko na ngayon na madiskubre ng mga puti ang seasoning.
"Pangarap ko na hindi na nila ituring na spice ang paminta.
"Pangarap kong magkaisa tayong lahat para magapi ang totoong puting demonyo,
"ang mayonnaise."
Ang awkward siguro no'n.
'Yong first walk pagkatapos no'ng unang meal.
Naglalakad papuntang parking lot sina Martin at mga kasama niya.
Walang nagsasalita.
"Para sa basurang 'to, Martin?
"Para sa basurang 'to, Martin?"
"Paumanhin, mga kaibigan. Hindi ko alam."
"Lintik na 'yan, Martin! Hinayaan mong malatigo tayo para dito?
"Natikman mo ba?" "Akala ko masarap, e.
"Akala ko kaya hinaharangan tayo. Patawad.
"Talagang paumanhin, mga kaibigan."
"Lintik naman, Martin. Lasang depression 'to, e.
"Ito ba 'yong pinaglalaban natin?"
"Pasensiya na talaga. Babawi ako.
"Ibibili ko kayong lahat ng Popeyes sa madadaanan."
Sino ka pag tinawag ka ng kasaysayan?
Salamat.
Alam n'yo,
ang malaking palaisipan sa buhay,
hindi porke't may malaking nangyayari,
hihinto na 'yong maliliit.
Hindi porke't may malaking nangyayari, hihinto na 'yong maliit.
Alam mo 'yon?
Isa 'yon sa malalaking palaisipan sa buhay.
Gaano ka magfo-focus sa malaking bagay
at ga'no kalaking atensiyon ang ibibigay mo sa maliit?
May sumakto do'n, e.
May nakita ako online na usapan ng dalawang tao.
May nag-post, "Kaka-graduate ko lang, sobrang excited ako, puro A ang grades ko.
"Party sa bahay ko, invited lahat."
Siyempre, joke 'yon. Internet 'yon, hindi invited lahat.
Nag-post 'yong mga tao.
Tapos may nag-comment. Ang sabi, "Talaga ba?
"Magpapa-party ka sa panahon ngayon?
"Tumingin ka nga sa paligid mo. Tama bang mag-celebrate ngayon?
"Hindi ito ang oras para mag-party."
Tapos lumaki na 'yong away.
Tatapatin ko kayo.
Naiintindihan ko pareho 'yong pinaghuhugutan nila.
Emotionally, gets ko.
Sabi no'ng isa, "Pa'no ka magse-celebrate
"ngayong gumuguho ang mundong alam natin?
"Pa'no ka magsasaya
"kung lahat ng nakagawian at institusyon na naiintindihan natin
"na bumubuo sa lipunan natin, e nasisira?
"Nasisira na 'yong public trust natin. Pa'no ka magpapa-party no'n?"
Pero sabi naman no'ng isa, "Bakit naman hindi?
"Buong buhay ko, nagtrabaho ako para makarating dito.
"Sa wakas, nagawa ko na sa kabila ng lahat.
"Kaya para sa sandaling ito, gusto kong mag-enjoy."
Tama naman sila pareho. Di ba?
Pareho silang tama.
Bawat ospital, may ward na may kapapanganak pa lang na baby
at may ward na may kakamatay lang.
Nagdidiwang ka para sa bagong buhay.
Nagdadalamhati ka sa pagkawala ng taong mahal mo.
Walang mali sa kanila.
Pero saan ka magfo-focus?
Nakuha ko ang sagot ko sa isa sa mga pinaka-random na lugar.
Nagbabasa ako ng libro.
May mga kuwento ng mga sundalo na nagsilbi noong World War I.
Kausap nila 'yong mga beterano na andun no'ng panahong 'yon.
Sinasalaysay no'ng libro 'yong mga karanasan nila.
Maraming nagkukuwento tungkol sa trench warfare,
na isa sa pinakamalalang warfare na naimbento ng tao.
Tumagal 'yon nang maraming taon.
Papalit-palit 'yong mga sundalo.
Araw-araw, posibleng katapusan na nila.
Sa gitna ng lahat ng hirap na 'yon,
may makikita kang isang pagkakapare-pareho sa bawat sundalong nakausap nila.
Halos lahat sila.
Nakatagpo sila ng kaligayahan sa trenches.
May mga pagkakataong nagpapa-card games sila.
Naglalaro sila.
May sinimulan silang satirical na diyaryo.
May mga biruan sila tungkol sa mga officer,
saka sa nangyayari sa giyera at sa isa't isa.
Isa sa mga pinakanakakagulat na nabasa ko,
no'ng may bakang pumunta sa battlefield.
No man's land 'yon.
Talagang gitnang-gitna ng Allies at ng Axis.
Gusto ng parehong panig 'yong baka.
Tapos sumigaw sila sa mga German.
Sabi nila, "Gusto namin 'yong baka." 'Yong mga German, "Gusto din namin."
Nagkasundo sila. Sabi nila, "Laro tayo.
"Maghahagis tayo ng mga barya sa ere tapos babarilin natin.
"Kung sino'ng makakatama sa barya, kanila 'yong baka."
Binaril ng English soldiers 'yong barya.
Tapos sabi ng mga German, "Okay, sa inyo na 'yong baka.
"Pero ibalik n'yo 'yong mga barya namin."
Kinuha no'ng English soldier 'yong barya. "Papatayin nila ako."
Binigay niya sa mga German, tapos tumakbo siya pabalik sa trenches.
Tapos sabi ng lahat, "Ang saya ng laro."
Punong-puno 'yon ng kuwento.
May mga kuwento ng mga sundalo na biglang nagkakantahan sa gabi.
Kinakantahan nila sa kabila 'yong mga kalabang sundalo.
Kakanta din 'yong mga sundalong 'yon.
Isipin n'yo 'yon. Nasa trench ka.
Nabubulok 'yong mga paa mo. Pagod lahat, takot.
Habang nangyayari 'yon, bigla na lang may, "Say you…"
Nakahanap sila ng kaligayahan sa trenches.
Na-realize ko na naalala nila kung ano'ng pinaglalaban nila.
Lumalaban sila para mabuhay, hindi para lumaban.
Pag nakalimutan mo ang pinaglalaban mo, wala nang point makipaglaban.
Lumalaban ka para maging masaya, para i-explore ang sarili.
Lumalaban ka para sa mga adventure. Lumalaban ka para makatawa.
Di ka lumalaban para lang makipaglaban.
Lumalaban ka para mabuhay.
Hindi porke't may nangyayaring malaki,
hihinto na 'yong maliit.
Sabi ng therapist ko, mahirap kang i-date.
Oo.
Sabi niya sa 'kin, "Trevor, tingin ko, mahirap kang i-date."
Sabi ko, "Mukhang di mo rin nagustuhan 'yong Grammys."
Sinabi niya 'yon sa dulo ng session. Feeling ko, dapat ilegal 'yon.
Di ba? Magbibitaw sila ng pasabog sa dulo ng session,
tapos paghihintayin ka.
Parang, "Kaya di ka magawang mahalin ng tatay mo."
Tapos ikaw, "Ano?" "Tapos na ang oras.
"Next time ulit." "Hindi!
"Hindi, next video!
"Ayokong maghintay ng isang linggo. Gusto ko ng Netfliix therapy, hindi HBO!"
Naghintay ako ng two weeks. Sa sunod kong session,
sabi ko, "Asan na nga tayo?"
Parang ako, "Okay, skip recap. Let's go."
Sabi niya, "Trevor, naisip kita saka 'yong tungkol sa mga relasyon."
Pinag-usapan natin 'yong inability ko na tumagal sa relasyon.
Sinusubukan kong intindihin kung bakit.
Sabi niya, "Tingin ko kasi, mahirap kang i-date."
Tapos inisa-isa niya. Sabi niya, "May ilang dahilan.
"Masyado kang workaholic.
"Mahal mo ang trabaho mo, pero sobra na. Nawawalan ng balanse."
Sabi niya, "Masyado ring madalas 'yong pagta-travel mo.
"Importante na nasa iisang lugar kayo para tumibay 'yong relasyon.
Pero tatapatin ko na kayo. Side dish lang 'yong mga 'yon.
Di ba? 'Yong main course at 'yong totoong problema sa 'kin,
sabi nga ng therapist ko,
hindi ko kaya
na hindi sabihin kung ano'ng nasa isip ko.
At itinuro niya sa 'kin na isa sa mga importanteng bagay
para magtagal at magtagumpay ang isang relasyon
'yong dapat alam mo kung kelan ka mag-iisip
at kelan ka magsasalita.
Oo.
Sabi ko, "Di 'yon problema sa 'kin."
Sabi niya, "Hindi, Trevor. Madalas may naiisip ka
"tapos sinasabi mo agad.
Pag may naisip ka, lumalabas sa bibig mo."
Sabi ni Trump, "Pagsabihan mo."
Sabi ko, "Ewan. Parang wala naman akong gano'ng problema."
Sabi niya, "Hindi, may notes ako. Teka, may notes ako."
Sabi niya, "Tingnan natin 'yong mga halimbawa."
Tapos may isang halimbawa do'n na talagang…
Tama siya.
Nangyari 'yon sa isang ex-girlfriend ko.
'Yon talaga 'yong lamat na tumapos sa relasyon namin.
Hindi 'yong moment na 'yon, pero 'yong lamat ang naging dahilan.
Nag-aayos na kami para matulog.
Walang kakaiba sa gabing 'yon.
Nag-toothbrush kami, humiga sa ilalim ng kumot.
Bago namin patayin 'yong ilaw, nag-usap kami tapos sobrang cozy namin.
Kumabaga kasama mo 'yong mahal mo,
tapos mapapakuwento kayo ng mga bagay na di n'yo pa naikukuwento,
'yong mga nararamdaman n'yo, tumatawa kayo.
Ramdam mong mas nai-in love kayo.
Nakahiga kami sa unan, nakatingin sa isa't isa,
tapos nakatitig siya sa 'kin.
Tapos biglang sabi niya, "Uy.
"Pwede ba akong magtanong?"
Sabi ko, "Oo.
"Oo naman."
Sabi niya,
"Kung may isang bagay kang babaguhin sa 'kin,
"ano 'yon?"
Ngayon, natutunan ko na…
na may tamang sagot sa tanong na 'yon.
Saka oo, may isang tamang sagot.
Kahit ga'no pa ka-unique 'yong relasyon n'yo,
kung gusto n'yong manalo sa game show question na 'yon,
'yong sagot niya pag sinabi niyang…
May babae sa buhay n'yo tapos sabi niya, "Kung may babaguhin ka sa 'kin, ano 'yon?"
Ang tamang sagot, "Wala."
Sana kasama ko kayo no'ng gabing 'yon.
Oo.
Ang tamang sagot, "Wala."
Sabihin mo, "Wala, babe.
"Wala akong babaguhin sa 'yo
"kasi perfect para sa 'kin ang lahat sa 'yo.
"Kung meron man… Pwede ba kitang tapatin?
"Babaguhin ko ang sarili ko.
"Babaguhin ko ang sarili ko
"para mas buo kong matanggap 'yong pagmamahal na ibinibigay mo.
"'Yon ang babaguhin ko."
'Yon ang unabridged na sagot kung gusto n'yong gamitin.
Ayun.
Hindi 'yon ang isinagot ko.
Hindi. Sinabi ko kung ano'ng nasa isip ko.
Tiningnan niya ako. Sabi niya,
"Kung may isang bagay kang babaguhin sa 'kin,
"ano 'yon?"
Tapos sabi ko, "A, isang bagay."
"Isang bagay.
"A, isang bagay.
"Grabe, ang hirap no'n. Isang bagay.
"Isa lang.
"Okay, iisipin ko. Teka. Iisipin ko.
"Kung isa lang, ano 'yong babaguhin ko?
"Ano'ng babaguhin ko? Okay. May naisip na ako.
"Kung isa lang ang pwede kong baguhin sa 'yo,
"babaguhin ko ang paraan mo ng pakikipag-communicate
"pag nagse-sex."
Tapos sabi niya, "Ano?"
Ayun, tapos lumala na.
Alam kong mali ako kaya huwag n'yo akong husgahan.
Mali ako. Inaayos ko naman, e.
Ipapaliwanag ko 'yong nasa isip ko no'n.
Ang nangyari kasi no'n, una sa lahat, akala ko totoong tanong 'yon. Okay?
Pangalawa, sinusubukan kong i-express 'yong naramdaman ko noon.
'Yong feeling na madalas akong malito saka nafu-frustrate ako minsan
pag nagiging intimate kami ng girlfriend ko.
Nasa intimate setting kami, tapos sasabihin niya…
Di 'to kabastusan, ha?
Sasabihin niya, "A, ayan na."
Ladies, 'yon ang pinakamaganda na pwede n'yong sabihin sa isang lalaki.
Wala nang ibang mas gugustuhin ang lalaki na marinig sa buong buhay niya.
Pag sinabi n'yo 'yon, naabot na namin ang rurok ng pagkalalaki.
Naabot na namin. Narating na namin.
Pag sinabi n'yo 'yon, para kaming, "Ako Tarzan."
Tapos na.
Sa sobrang lakas ng epekto no'n sa 'min,
may maaabot kaming antas ng pagkalalaki namin
na hindi namin alam na meron kami.
Pag sinabi n'yo 'yon, lumalakas kami.
Nalalampasan namin lahat. Nawawala ang pagod namin.
Nakakalimutan namin 'yong pulikat.
Kami, kahit anong sitwasyon,
minsan di kami makahinga, e.
Minsan di kami makahinga.
Minsan barado 'yong ilong namin, tapos…
Tapos ang ginagawa namin no'n, gumagalaw kami kada isang hinga.
Bale ginagawa namin,
tapos pag kinapos kami sa hangin, para kaming balyenang umaahon.
Aangat kami.
Tapos sisisid ulit kami sa kailaliman ng kaligayahan n'yo.
Ayos lang 'yon.
Rhythm 'yon na kusang natututunan ng mga lalaki.
Pero ladies, isipin n'yo naman na paisa-isa lang ang hinga namin.
Pag sinabi n'yong, "Ayan na,"
iisipin naming, "Hindi ito ang oras para huminga.
"Calling ko 'to.
"Isa lang ang hininga ko. Gagamitin ko 'yon nang tama."
Kaya pinipigilan namin, tuloy-tuloy kami.
Tuloy-tuloy lang kami,
tapos sinusubukan naming ibigay sa inyo 'yon.
Ang hindi ko alam noon, pag pala sinasabi ng ex ko na,
"Ayan na,"
ang ibig sabihin pala talaga niya,
"Naliligayahan ako sa ginagawa mo sa 'kin,
"at gusto kong ituloy mo lang 'yan.
"Ituloy mo lang mismo 'yang ginagawa mo ngayon
"nang hindi binabago 'yong cadence saka pati 'yong diin sana.
"Huwag kang mae-excite sa sinabi ko.
"Wala kang babaguhin.
"Gawin mo lang mismo 'yang ginagawa mo ngayon
"kasi nasa tamang landas ka.
"Kaya mo 'yan, champ. Sige lang.
"Sabog ka kanina, pero ito na 'yon.
"Pag ginawa mo 'yan, malaki ang chance
"na maaabot ko 'yong climax ko.
"Kaya sige lang. Kaya mo 'yan.
"Naniniwala ako sa 'yo. Mas umiinit ka na."
'Yon ang ibig niyang sabihin.
Pero nakakalito kasi 'yon.
Nakakalito 'yon, ladies, dahil sa sinasabi n'yong,
"Ayan na."
Naiintindihan ko na ngayon na pag sinabi ng mga babae na, "Ayan na,"
parang 'yong tao lang na nasa bus stop.
"Andiyan na 'yong bus." Di ba?
Ibig sabihin, nasa tamang lugar kayo para makatagpo n'yo 'yong bus.
Dito pupunta 'yong bus.
Pero ang issue, kung kelan.
Do'n tayo hindi magkaintindihan.
Kasi ladies, medyo literal kami pagdating do'n.
Pag sinabi ng babae, theoretical 'yon.
"Ayan na."
Ibig sabihin lang, ito 'yong tamang direksiyon.
Pwedeng umabot pa ng tatlong minuto.
Pwedeng 15 minutes pa.
Pwedeng sa sunod na niyang relasyon.
Walang nakakaalam.
Ladies, isipin n'yo naman na hindi kami humihinga.
Di kami humihinga.
Pinipigilan namin. Di na namin kaya.
Kailangang huminga para mabuhay.
Kaya siguro mas maikli nang ten years ang buhay ng lalaki.
Dahil sa mga hiningang na-miss namin sa paghihintay do'n.
Wala namang masama kung hindi mangyari 'yon.
Di namin alam kasi mas literal kami.
Simple lang ang mga lalaki. Gano'n talaga.
Parang aso. "Asan ang bola? Ayun ang bola."
Pag sinabi ng lalaking, "Ayan na,"
ibig sabihin no'n, ayan na nga.
Malapit nang mangyari, ladies. 'Yon ang sinasabi ko.
Pag sinabi ng lalaking, "Ayan na,"
ito na 'yon.
Wala nang iba.
Wala nang ad break. Di ka na makakatigil.
Nangyayari na sa sandaling 'to.
Di ka na makakakurap.
Pag tumawid ka, masasagasaan ka ng bus.
Andiyan na 'yong bus.
Andiyan na ngayon 'yong bus.
Sasabihin mo, "Asan 'yong bus?" Ayun 'yong bus.
Pag sinabi niyang, "Ayan na," ayun na 'yon.
Ano… Minsan meron na talaga. 'Yon ang totoo.
Minsan nangyari na. Tatapatin ko kayo.
Minsan nangyari na, tapos pinipigilan namin.
Para kaming mga batang isinusumbong ang sarili.
Mali lang 'yong tense namin.
"Mommy, may babasagin lang ako sa kusina."
Basag na.
Basag na talaga 'yon.
Kaya ang pinakamalalang masasabi n'yo, ladies, 'yong, "Huwag muna."
Hindi, nangyari na!
Tapos na 'yong huwag muna.
Durog tuloy ang pagkalalaki namin sa sinabi n'yong 'yon.
Sabi n'yo, "Huwag muna."
Susubukan namin, pero wala. Tapos na.
Pawala na. Alam namin.
Sasabihin namin, "Gagawin ko pa rin." "Ano?"
"Gagawin ko pa rin." "Di mo man lang mahintay."
"Lalaki ako. Ginagawa ko ang gusto ko. Di mo 'ko madidiktahan."
"Wala kang pake sa 'kin?" "Wala akong pake sa…"
Kaya single pa rin ako.
Yo, D.C., sobrang solid n'yo.
Salamat sa pagpunta n'yo.
Salamat sa pagpunta.
Magandang gabi sa inyo.
Good night.
Nagsalin ng Subtitle: Moonnette Maranan