Downloaded from YTS.BZ
(ต้อนรับสู่ฮอกวอตส์ ปีหนึ่ง)
Official YIFY movies site: YTS.BZ
(เรียนคุณพอตเตอร์)
บางเรื่องราวก็เปลี่ยนแปลงเรา
กรุณานั่งบนหกตู้แรกเท่านั้น
บางเรื่องก็นิยามตัวตนของเรา
แต่มีไม่กี่เรื่องที่คงอยู่กับเรา...
และแอ็คชั่น
เหมือนเรื่องราวของเด็กชายผู้รอดชีวิต
ซึ่งกำลังจะนำมาเล่าใหม่โดย HBO MAX
อย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน
(ตามหาแฮร์รี่: สรรค์สร้างโลกเวทมนตร์)
เรื่องราวของแฮร์รี่ จากนิยายชุดอันเป็นที่รักของเจ.เค. โรว์ลิง
เป็นเรื่องราวที่ล้ำลึกสมจริง
ต้องใช้ความทุ่มเทอย่างหนักเพื่อถ่ายทอด
โลกเวทมนตร์ที่ชวนหลงใหล เกือบจะไร้ขีดจำกัดนี้ออกมา
การสร้างโลกทั้งใบ
ที่รุ่มรวย ซับซ้อนและมหึมา
อาจดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ในโลกของเรา...
จนกระทั่งพ่อมดตัวจริงเริ่มร่ายคาถา
เรื่องราวของแฮร์รี่ พอตเตอร์
เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่ธรรมดา เมื่อ 30 ปีก่อน สำหรับเยาวชน
(จอห์น ลิธโกว์ "อัลบัส ดัมเบิลดอร์")
แต่มันตราตรึงใจคนทุกเพศทุกวัย
และการได้จินตนาการ จักรวาลแฮร์รี่ พอตเตอร์ใหม่...
เพื่อให้มันมีพื้นที่หายใจ
เพื่อเล่าเรื่องราวในแปดตอน แทนที่จะเป็นหนังเพียงสองชั่วโมง
จะได้ลงลึกถึงรายละเอียดต่างๆ ได้เต็มที่
เรื่องราวก็มีอยู่แล้ว แต่เราจะได้มีโอกาสโชว์เรื่องที่
เมื่อก่อนถูกเก็บรอไว้ที่ข้างเวทีทำให้ผู้ชมไม่เห็น
เรารอมานานมากเพื่อจะได้มีโอกาส ทำสิ่งที่มีความหมายต่อใจคนเพียงนั้น
และผมว่าเรื่องนี้จะมีความหมายจริงๆ
และพวกเขาคัดเลือกกลุ่ม นักแสดงอันยอดเยี่ยมได้เก่งมาก
(เลือกร่ายคาถา)
- เราเลิกนับที่ 40,000 - ใช่
ถึงจุดนั้นนับไปก็เสียเวลา
- แต่เราดูเทปหมดนะ - ใช่
เรากําลังตามหาเด็กคนหนึ่ง
ซึ่งมีความหมายมากมายต่อคนในแง่มุมต่างๆ
เท่ากับเราต้องมองหา
เด็กที่ตอนแรกดูเผินๆ ก็เป็นเด็กธรรมดา
แต่จริงๆ แล้วเป็นคนพิเศษสุดๆ
เราอยากมั่นใจว่าเด็กทุกคนในอังกฤษ
สามารถออดิชั่นได้ ด้วยการส่งเทปออดิชั่นแรกออนไลน์
จากนั้นเราก็ไปที่ แมนเชสเตอร์ สกอตแลนด์ ไอร์แลนด์
- และ... - คาร์ดิฟฟ์
คาร์ดิฟฟ์ ในเวลส์
ตอนที่เราออดิชั่นนักแสดงเด็ก เรารู้ว่าจะเป็นกระบวนการที่นาน
เราเริ่มจากแฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่
พวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ทำให้เป็นความท้าทายที่น่าตื่นเต้น ในการหาเด็กสามคน
ที่เราต้องเชื่อว่าเขาเป็นเพื่อนกัน
แต่มีบุคลิกเด่นชัดที่แตกต่างกันไปด้วย
พวกเขาเป็นเด็กธรรมดาทั่วไปค่ะ
แต่พวกเขาทุกคนพิเศษมาก
ทุกคนมีมนตร์ขลังทั้งหมด
(แมนเชสเตอร์)
เราเจออลัสแตร์ในแมนเชสเตอร์ เขาทั้งตลกและมีเสน่ห์
ตั้งแต่คำแรกเลย
- เขากำลังท่องบท... - เรื่องราวของเขา
- เรื่องสั้นๆ ของเขา - บทกวี
"แม่ไม่อยากได้หมา แม่พลาดแล้วละ"
"แม่น่าจะไม่อยากได้งูตัวนี้ยิ่งกว่าหมาอีก"
นั่นคือวันแรกของอลัสแตร์
แล้วก็เจออาราเบลลา...
(ลอนดอน)
ในลอนดอน
"เฮอร์ไมโอนี่ พูดทุกอย่างที่คิดในใจ เพราะเป็นลูกคนเดียว"
"พลังพิเศษของเธอคือความฉลาดทางอารมณ์"
"เธอมีพลังของตัวละครหลัก"
- นี่คือการออดิชั่นครั้งแรกของอาราเบลลา - ใช่
เธอใช้กลอน "อินวิคตัส"
"ไม่สำคัญว่าทางนั้นคับแคบเพียงใด"
"ไม่สำคัญว่าบันทึกอัดแน่นด้วยโทษทัณฑ์แค่ไหน"
"ข้าจะกำหนดชะตาตัวเองได้"
"ข้าคือผู้ชี้ทางจิตวิญญาณตน"
เฮอร์ไมโอนี่จะต้องขี้เล่น
เราเลยให้เธอลองแสดงฉาก ที่เธอคุยกับพ่อแม่ของเธอ
เรื่องแฮร์รี่กับรอน
และเธอ... หัวเราะคิกคัก แล้วก็หัวเราะพรืด
นั่นเป็นเทคที่เรา ใช้แสดงให้พวกเขาเห็นว่าเธอขี้เล่น
เรามักจะใช้ส่วนเล็กๆ ของการออดิชั่น
ที่คุณรู้ว่าจะช่วยเด็กได้
ตอนเอาไปให้ผู้กำกับและผู้จัดดู
เสียงขำพรืดของอาราเบลลาสำคัญ
- ตอนคัดเลือกนักแสดง - ใช่
(สวัสดีจากกลาสโกว์)
เราพบโดมินิกในกลาสโกว์
ไหนแฮร์รี่ต้องมีอะไรบ้าง
"เขาไม่ไว้ใจโลกของผู้ใหญ่"
"เขามีความเปราะบางและความเศร้าโศก"
- เขาเป็นพวกสันโดษ... - และเป็นคนที่ค่อนข้างสันโดษ
เขาเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว
เขาโตมาคนเดียว และเขา...
เขาถนัดเรื่องเอาตัวรอด
"อาร์ทฟูล ดอดเจอร์ ไม่ใช่โอลิเวอร์ ทวิสต์"
หลักๆ คือหานักแสดงที่ต้องเก่ง
- อายุสิบขวบ ใช่ - ใช่ นั่นคือเงื่อนไข...
- เขามีคุณสมบัติหลายอย่าง - คุณสมบัติหลากหลายมาก
โดมินิกเข้ามาคัดตัว และเขาเลือกท่องบทกวี
เกี่ยวกับสุดสัปดาห์ของเขาที่เขียนเอง แล้วมันก็คล้องจองดีนะ
และเราคิดว่า "เขาน่าสนใจมาก"
"มายวีคเอนด์" ของโดมินิก
"เริ่มจากเช้าวันเสาร์ ผมมีนัดแข่งบอล"
"และผมบอกได้เลยว่าตรงใจแน่นอน"
"ผมก็ไม่มีอะไรทำหลังจากนั้น"
"ผมเลยนอนทั้งวัน"
ดอมมีความมั่นใจแบบเงียบๆ ในตัวเอง
ที่บ้านมีใครบ้าง
ผมอยู่กับแม่ พ่อ และพี่สาวสองคน
- โอเค - และหมาผมครับ
แล้วเคยแสดงอะไรมาก่อนไหม
เคยเล่นละครเวที เรื่อง "แมคเบธ" เมื่อเดือนมกรา
- เล่นเป็นลูกชายแมคดัฟสินะ - ใช่ครับ
- โชคร้ายที่คุณถูกฆ่า - ใช่
เสียใจที่ได้ยินแบบนั้น
- โอเค เยี่ยมเลย - ใช่
ฉันมั่นใจในตัวเด็กพวกนี้จริงๆ ฉันคิดว่าพวกเขาน่าทึ่งมาก
ในซีรีส์เรื่องใหญ่ขนาดนี้
เราอาจหลงทางได้ง่ายๆ เลยครับ
แค่ไปถึงห้องโถงใหญ่ก็มหึมาแล้ว
หรือไปที่สนามควิดดิชก็มโหฬาร
หรือไปที่ตรอกไดแอกอนก็ได้
เราก็กลับไปยังฉากเหล่านั้น กลับไปดูพร้อมเสริมรายละเอียดเข้าไป
อย่างบางครั้งผมก็ไปที่ ห้องนั่งเล่นรวมบ้านกริฟฟินดอร์
หรือขึ้นไปที่หอคอยจนได้อยู่คนเดียวลำพัง
มองไปรอบๆ ดูป้ายติดประกาศ
ดูรายละเอียดทุกอย่างที่โต๊ะของมักกอนนากัล
ดูสันหนังสือทุกเล่ม แล้วก็... ขนลุกเลยครับ
(มาตรวัดเวทมนตร์)
ความใหญ่และเยอะของงานนี้ทำให้สนุกมาก
การที่สามารถสร้างฉากได้ขนาดนี้
เป็นฝันของนักออกแบบชัดๆ ค่ะ
(มารา เลเปเร-ชลูป ผู้ออกแบบการผลิต)
ที่จะได้เล่นในบ่อทรายที่ใหญ่ขนาดนี้
เราพยายามจะใส่ความรู้สึกดีใจและซุกซน ว่าจะเป็นอย่างไร
ถ้าได้เป็นเด็กที่มีเวทมนตร์
ตอนหนังสือแฮร์รี่ พอตเตอร์เล่มแรกออก
ตอนนั้นรู้สึกเป็นเรื่องใหม่และน่าตื่นเต้นมาก
ฉันว่าทุกคนมีประสบการณ์นั้นร่วมกัน
ที่คิดว่านั่นช่างเป็นโลกที่มหัศจรรย์
ถ้าได้ไปสัมผัสจริงๆ ก็คงดี
เราจึงพยายามจับความรู้สึก ในจังหวะที่เพิ่งค้นพบโลกนั้น
แบบที่จะได้จากการอ่านหนังสือ
เราอยากสร้างประสบการณ์เดียวกันในเรื่องนี้
แต่เราก็ยกระดับการสร้างโลกไปอีกขั้น
ยิ่งกว่าสิ่งที่ผู้ชมอาจจะคุ้นเคยกันอยู่แล้ว
ที่แรกซึ่งแฮร์รี่จะได้เข้าสู่โลกเวทมนตร์ แบบจับต้องได้จริงๆ
เริ่มจากร้านหม้อใหญ่รั่ว
และในที่สุดเราก็จะเดินออกหลังร้าน เข้าไปสู่ฉากตรอกไดแอกอน
ทุกสิ่งที่เห็นเป็นสิ่งที่คุ้นตากันอยู่แล้ว
แต่การนำมาผสมผสานเป็นรูปร่างใหม่ จะเป็นภาพใหม่ที่น่าตื่นเต้น
(ซอยพรีเว็ต)
ส่วนซอยพรีเว็ตในโลกมักเกิ้ล เราอยากให้นั่นมีรากฐานเหมือนจริง
และฉันคิดว่าสำหรับคนที่เป็นแฟนคลับ และเป็นผู้ชม ส่วนหนึ่งคือ
ถ้าโลกมักเกิ้ลยังมีรากมาจากความเป็นจริง ที่เราคุ้นเคยกันทุกคน
นั่นทำให้ความตื่นเต้นที่จะมีโลกเวทมนตร์
อยู่เกินเอื้อมไปไม่ไกล น่าสนใจยิ่งขึ้นกว่าเดิม
(บ้านเลขที่สี่ ซอยพรีเว็ต)
เราตั้งใจคิดเรื่องนี้กันมากจริงๆ
เพื่อที่แฟนเดนตายจะได้ถูกใจด้วย
เราสร้างพื้นที่เหล่านี้ที่ฉันคิดว่า
(ร้านนกฮูกอายล็อปส์)
จะทำให้ทุกคนดีใจที่ได้อยู่ในประสบการณ์นี้
น่าตื่นเต้นมากที่ทุกคนทุ่มเท
ช่วยกันเติมชีวิตให้ฉากเหล่านี้
ตอนเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่เป็นครั้งแรก
เหมือนเดินเข้าไปในมหาวิหารเลยค่ะ
มันมีมนตร์ขลังมากๆ
มันใหญ่มาก งดงามมาก
ฉากเข้าประตูตอนที่เด็กๆ มาถึง
ตอนเด็กปีหนึ่งมาใหม่ ตอนได้พาพวกเขาเข้าไปในห้องโถงนั้น
เป็นฉากที่ฉันชอบที่สุดเพราะอย่างนั้น
มันมีเอกลักษณ์มาก
และนั่นก็เป็นสัญลักษณ์ว่า "เอาละ ไปกันเลย
เด็กใหม่ทั้งกลุ่มเข้าไปในโลกใหม่กัน
แล้วก็อยู่ในฮอกวอตส์แล้ว ยินดีต้อนรับ
จะมีโลกปริศนาน่าค้นหาเผยโฉมต่อหน้าพวกเธอ"
แถมบางทีเรานั่งอยู่ในห้องแต่งตัว
นั่งๆ อยู่ จู่ๆ ก็ได้ยิน
เสียงคนข้างนอกเอะอะขึ้น ตอนที่เด็กๆ วิ่งเข้ามา
เราอาจคิดถึงงานหรืออะไรอยู่
แต่เด็กก็คือเด็ก ไม่ว่ารอบตัวเกิดอะไร
ก็ยังเป็นเด็ก เปี่ยมพลังโดยแท้
บางครั้งในวันที่เหนื่อยมากๆ
ฉันคิดเสมอว่า "หลับตา ลืมตาใหม่แล้วมองไปรอบๆ สิ"
ว้าว เราเดินเข้าไปในฉากแล้วคิดเลย "ว้าว"
แล้วทำให้เรายิ่งต้องเล่นให้ดี
เพราะทุกอย่างงดงามมาก
งดงามจริงๆ
(มนตร์ขลังของธรรมชาติ)
ในตอนแรกที่คุยกับมาร์คและฟรานเชสกา
เรื่องค่านิยมหลักที่ซีรีส์เรื่องนี้จะสื่อ
เราปรารถนาจากใจจริง ที่จะหยั่งรากลึกในธรรมชาตินิยม
รวมถึงแก่นเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์
ว่าธรรมชาติคือรากเหง้าของเวทมนตร์
ซึ่งเป็นแนวสัจนิยมมหัศจรรย์
การวางฐานงานออกแบบ ในสิ่งที่พบได้ตามธรรมชาติ
และในปรากฏการณ์ของโลกจริง
ถ้าเรานำสิ่งเหล่านั้นมาใช้ได้ นั่นแหละคือเวทมนตร์
ไอเดียที่จะใช้ธรรมชาตินิยมเป็นฐานหลัก
ของโลกเวทมนตร์
เป็นสิ่งที่เราใส่เข้าไปในฉากส่วนใหญ่
เราต้องใส่โลกแห่งธรรมชาติเข้าไป
พอคิดว่าฉันเป็นคนกุมบังเหียนเรื่องนี้
มันน่าทึ่งจริงๆ ค่ะ
โปรเจกต์นี้น่าตื่นเต้นมากตรงที่แผนกต่างๆ ทั้งหมด
ทำงานทับซ้อนและเล่นด้วยกัน
เพื่อถ่ายทอดแนวคิดและธีมเหล่านั้น
และแสดงออกมาในหลายระดับมากๆ
ขณะที่ออกแบบเอฟเฟกต์พิเศษ ทั้งวัตถุจริงและวิชวลเอฟเฟกต์
เราอยากให้มีกลไกภายใน
กับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
แม้เวทมนตร์จะเป็นเรื่องที่ไม่มีตรรกะ
แต่สำหรับเรามันเหมือนกับผลลัพธ์ของเวทมนตร์
เป็นสิ่งที่เราสนใจ
เมื่อมีการใช้เวทมนตร์ทุกครั้ง
เราพยายามจะวิเคราะห์เจาะลึก
ว่ามันเชื่อมโยงอย่างไรกับ การที่เราตีความว่าเวทมนตร์คืออะไร
และเราอยากให้คุณค่ากับมัน
ในฐานะโอกาสที่จะทำอะไรไม่เหมือนเดิม
นี่เป็นหนึ่งในบทสนทนาน่าตื่นเต้นที่สุด เท่าที่เคยคุยมา
ในฐานะของนักออกแบบค่ะ การเจาะลึกสู่ศาสตร์ของสิ่งที่ไม่น่าอธิบายได้
ความสุขในการได้ทำโปรเจกต์แบบนี้
คือเรามีหัวหน้าแผนกหลายคน ที่ล้วนสร้างสรรค์และน่าตื่นเต้นมาก
ดีใจจริงๆ ที่ได้ทำงานกับช่างฝีมือระดับสูงขนาดนี้
ที่ก็ตื่นเต้นกับงานนี้เช่นกัน
ผมพูดได้อย่างภูมิใจว่าคุณทำได้ดีมาก
- ขอบใจจ้ะ มีความหมายมาก - ทำงานดีจริงๆ
- ชน - ชนแก้ว ขอบใจนะ
คุณพ่อของผมเป็นคนออกแบบและลงสี
อัฒจันทร์ควิดดิชแรกในหนังภาคแรก
แล้ว 26 ปีต่อมาผมก็มาอยู่ตรงนี้
(จูเลียน วอล์คเกอร์ ศิลปินนักตกแต่ง)
ทำสีอัฒจันทร์ควิดดิชใหม่ ให้กับโปรดักชั่นของเอชบีโอ
(ชีวิตสร้างจากมือ)
ผมทำงานกับหนังแฮร์รี่ พอตเตอร์ภาคสามและสี่ เมื่อ 25 ปีก่อน
ผมเป็นเด็กฝึกงานของหลายคนที่ยังทำงานตรงนี้
สัตว์ทุกตัวที่สร้างขึ้นมาในแผนกเอฟเฟกต์สิ่งมีชีวิต
ไม่ว่าจะเป็นนกฮูกหรือหนู
จะเป็นสิ่งมีชีวิตเวทมนตร์หรือมนุษย์ ทุกอย่างเริ่มที่กระบวนการเดียวกัน
พูดง่ายๆ คือต้องค้นคว้าเรื่องธรรมชาติอย่างหนัก
สังเกตและดูว่านกฮูกเคลื่อนไหวอย่างไร
พวกมันดูน่าทึ่ง
หน้าที่ของเราคือต้องพยายาม เลียนแบบความเคลื่อนไหว
และทำซ้ำด้วยระบบแอนิเมทรอนิกส์ และเอฟเฟกต์สิ่งมีชีวิต
คุณจะเห็นว่าในระบบแอนิเมทรอนิกส์ กลไกมีจุดหมุนมากมาย
มีโลหะ พลาสติก มอเตอร์เซอร์โว
แต่หน้าที่ของเราคือทำให้ดูเหมือนสิ่งมีชีวิต
สิ่งนี้คือผลลัพธ์ของทีมเวิร์คมากมายค่ะ
นี่คือต้นแบบแรกๆ ที่เราทำเอาไว้
ว่าจะสร้างการขยับคอเจ๋งๆ แบบนี้
เลียนนกฮูกที่หันตลอดเวลา
มีการเคลื่อนไหว 360 องศา
ทั้งขึ้นลง หันไปหันมา แบบที่เราทำในการเลียนแบบ
แล้วก็จะส่งต่อไป
(ลอร่า ซินดัล นักจำลองพื้นผิวอาวุโส)
ให้ทีมขนสัตว์ที่จะตกแต่งคลุมทั้งหมด
เสริมส่วนที่ยังโล่งและ เติมขนสวยๆ ที่จะพลิ้วและขยับได้
จนได้ความเคลื่อนไหวแบบเดียวกับคอนกฮูก
เราก็จะปัก
ขนนกฮูกเข้าไปในตาข่ายทีละเส้นแล้วติดกาว
นกฮูกแต่ละตัวใช้ขนประมาณ 36,000 เส้น
(โซฟี เรชต์เบอร์เกอร์ เอฟเฟกต์ขน ผมและขนนก)
เราทำนกให้เรื่องนี้ประมาณ 10 ตัว
เพราะเทคโนโลยีก้าวหน้าไปแล้ว
เรามีมอเตอร์ที่แรงขึ้น เร็วขึ้น
ซึ่งเล็กพอใส่ข้างในหุ่นได้
เราสามารถเลือกซักตัว ยกขึ้นมาขยับ และจับให้ไปทางไหนได้
เวลาที่รอนจับแอนิเมทรอนิกส์
มันจะกดไปอีกข้าง แทนที่จะรู้สึกว่าเป็นตุ๊กตาสแคบเบอร์สยัดนุ่น
แดนใส่มอเตอร์เข้าไปในแอนิเมทรอนิกส์ตัวนี้
เมื่อกดเท้าลงไป มันจะหดตัวเอง
แล้วผมจับขยับได้แบบนี้ คุณเห็นเนอะ
ทำให้ดูไม่แข็งเป็นหุ่นยนต์
ซึ่งผมว่าจะช่วยในการแสดงของเด็กชาย
ที่อาจไม่เคยจับแอนิเมทรอนิกส์มาก่อนในชีวิต
และแน่นอน ถ้าเราเอามันเข้าไปอยู่ในบริบท
แบบที่อยู่บนพื้นอย่างนั้นก็สมจริงมากเลยครับ
เราสร้างสแคบเบอร์สตัวที่กัดได้ ที่ชาร์ลอตต์กำลังเอาเข้ามา
เอานิ้วแหย่เข้าไปในปากแล้วเหวี่ยงเบาๆ
ไหนมาดู
นั่นไง
ขอบคุณมาก
นี่คือดั๊กบ็อก
ซึ่งเป็นตัวละครที่ไม่เคยปรากฏในหนังภาคไหน
แรงบันดาลใจคือคางคก
มีความเคลื่อนไหวแบบที่เราลอกจากธรรมชาติ
จากคางคกที่สามารถหุบตาเข้าไปข้างในได้
เรามีลิ้นกล ให้มันขยับจมูก รูจมูก
รายละเอียดข้างบนนี้
เพื่อที่เด็กๆ จะหักส่วนหลังและเอางาออกได้
แต่ไม่รู้สึกว่าสัตว์วิเศษนั้นเสียหาย
นี่เป็นโอกาสอันดีมากที่เราทุกคนได้มารวมตัว
ทุกแผนก ทุกฝ่ายช่างฝีมือ
ไม่ว่าจะเป็นเอฟเฟกต์สิ่งมีชีวิต เอฟเฟกต์พิเศษ
วิชวลเอฟเฟกต์ ฝ่ายทำโมเดล ตกแต่งฉาก
เรายังสร้างหนอนฟลอบเบอร์และตัวละครแบบนี้
แต่ไม่ได้บอกเด็กๆ
ว่าเราสามารถหยิบขึ้นมาแล้วใส่เมือกเข้าไป
แล้วยังทำปูไฟ
ที่เราร่วมมือกับแผนกเอฟเฟกต์พิเศษอย่างใกล้ชิด
ให้สองตัวนี้พ่นไฟจากก้นใส่กันได้จริงๆ
เท่ากับมีแอนิเมทรอนิกส์ที่พึ่งพากลไกตัวเองทั้งหมด
มอเตอร์ทุกอย่างอยู่ด้านใน
และมีคนคอยบังคับโดยใช้รีโมต
แค่มาอยู่ในห้องนี้ฉันก็ตัวสั่นค่ะ มันบ้ามากๆ
ฉันอยู่ในรุ่นนั้นพอดี และเห็นเรื่องนี้มาตลอด
ถือเป็นสิ่งที่ฉันใช้สร้างสัมพันธ์กับพี่น้องด้วยซ้ำ
ชาร์ลอตต์ เคาช์ เด็กฝึกงาน)
คิดว่าคนที่แนะนำให้อ่านคนแรกคือลูกพี่ลูกน้อง
เราวิ่งจากโรงเรียนประถมกลับบ้าน
เปลี่ยนจากเครื่องแบบประถม
ไปใส่เสื้อคลุมฮอกวอตส์
(ถักทอเรื่องราว)
เรื่องเกิดในปี 1991
เราจึงกลับไปศึกษาว่า เมื่อปี 1991 คนใส่ชุดอะไรกัน
(ฮอลลี แวดดิงตัน นักออกแบบเสื้อผ้า)
เราพยายามทำให้โลกมักเกิ้ล รู้สึกสมจริงที่สุดเท่าที่จะทำได้
เราตั้งใจดึงความแตกต่างออกมาให้ชัดเจน
สีของมักเกิ้ลจะจืดจาง เน้นโทนพาสเทล ใช้สีโทนเย็นบ่อย
แล้วก็เน้นการใช้เส้นใยสังเคราะห์
อย่างที่เห็น ยุคนั้นเป็นยุคของเชลสูท ฉันไม่...
ที่เราเรียกว่าเชลสูทคือเสื้อวอร์มบางๆ ยับๆ
ผมว่าในการหาลุคให้แฮร์รี่
เขาอยู่ในโลกที่ทุกคนตามแฟชั่นกัน
แต่เขาไม่มีโอกาสที่จะเลือกเสื้อผ้าเอง
เขาได้ใส่แต่ชุดที่เพทูเนียคัดทิ้ง...
(ดัดลีย์ เดิร์สลีย์)
จากเสื้อผ้าเก่าๆ ของดัดลีย์
เสื้อผ้าของเขาจะโคร่งไม่พอดีตัว สีก็ซีดจนเกือบเทา
ที่จริงเบธไปหาชุดต้นฉบับของแต่ละตัวที่เขาใส่มา
แล้วเราก็ค่อยทำชุดใหม่จากตรงนั้น
เราหาเสื้อผ้าจากชีวิตจริง
ไปค้นตามตลาดขายของเก่า
ตลาดขายของเลหลัง และรื้อดู
หาเสื้อผ้ามาได้เยอะมาก เพราะเราต้องทำชุดให้คนเป็นพันๆ
ยิ่งหาไป แนวสีที่ใช้ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเอง
นี่คือสีสันของปี 1991 ค่ะ
เราอยากเดินทางย้อนเวลา
เราจะได้โดดเข้าและออกในช่วงเวลาต่างๆ กัน
ชุดหลากสไตล์ด้วย
เราจะข้ามเวลาไม่ได้ถ้าเสื้อผ้าไม่ถูกต้อง
เครื่องแบบทั้งหมดทำจากผ้าขนสัตว์อังกฤษ
ผ้าฝ้ายออร์แกนิก กระดุมเปลือกหอย กระดุมไม้ ผ้าลายสก็อตจากสก็อตแลนด์
ผ้าเส้นใยธรรมชาติเป็นสิ่งที่แทบจะหายากแล้ว
แค่จะใส่เสื้อไหมพรมที่ทำจากขนแกะล้วนๆ ยังถือเป็นเรื่องแหวกขนบ
แม้เราจะอยู่ในประเทศที่มีแกะเต็มไปหมด
สำหรับชาวโลกเวทมนตร์ เราต้องหาทางแสดงลักษณะ
ให้รู้สึกว่าเขาแตกต่างออกไป
สิ่งที่ฟรานเชสกากับมาร์คอยากให้เรา ใส่เข้าไปในการออกแบบชุด
คือใส่ธรรมชาติเข้าไปให้มาก
จนเราตัดสินใจใช้
(บาเซีย คุซนาร์ ผู้ช่วยนักออกแบบเสื้อผ้า)
กระบวนการทางธรรมชาติที่มักจะไม่สม่ำเสมอ
เช่นการพิมพ์ด้วยใบไม้
- วาดด้วยมือ ทำลายหินอ่อน - ลายหินอ่อน
ถ้านำใบไม้มาพิมพ์ลาย จะเกิดกระบวนการธรรมชาติอันมหัศจรรย์
เราไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร แล้วแต่ชนิดใบไม้
ได้อะไรมาก็ต้องใช้แบบนั้น
สำหรับดัมเบิลดอร์ เราอยากใช้ผ้าพิมพ์ใบไม้
เพราะเราจะทำผ้าที่เหมือนชุดพรางให้เขาใส่
อยากสร้างความรู้สึกของกระบวนการธรรมชาติ ที่เกิดขึ้นฉับพลันแบบคุมไม่ได้
ความไม่ไร้ที่ติทำให้มันงดงามค่ะ
ไม่ได้จะทำเป็นไฮแฟนตาซี เรามีรากฐานจากเรื่องจริงทั้งหมด
และผมหวังว่าเราจะทำให้คนคิดว่า...
(เจสัน ไอเรย์ ผู้ช่วยนักออกแบบเสื้อผ้า)
- เวทมนตร์อาจอยู่ใกล้แค่มุมถนน... - ใช่
มองคนที่เดินสวนกันบนถนนแล้วคิดว่า...
อย่าลืมว่าเราพูดกันเสมอว่า
- "เราเพิ่งเห็นชาวเวทมนตร์" - ฉันจำได้
"เราเพิ่งเห็นชาวเวทมนตร์"
เราแอบถ่ายภาพคนตามรถไฟใต้ดินหรือรถเมล์
คนที่เรามองว่าเป็นเหมือน
ชาวเวทมนตร์
เป็นแนวคิดที่ว่าชาวเวทมนตร์มีอยู่จริง
และพวกเขาอยู่แถวนี้
เราอยากให้นั่นมีอยู่ในทุกคน
ประมาณว่า...
หลายส่วนสะดุดตาให้คุณต้องมอง
และเพื่อให้ตรงข้ามกัน เราจึงสร้างแนวสีธรรมชาติ
ที่หนักกว่า ทึมกว่าสำหรับชาวเวทมนตร์
นั่นคือวิธีที่เราจะสร้างความแตกต่าง
ทุกอย่างต้องมีรากจากความเป็นจริง
ดัมเบิลดอร์ของเรา จะเหมือนสุภาพบุรุษสมัยเอ็ดวาร์เดียน
เพราะนั่นคือสิ่งที่เราคิด
เมื่อรู้ว่าเขาอายุมากแค่ไหน
เราก็มาคิดถึงสมัยรุ่งโรจน์ของเขา ช่วงวัยหนุ่ม
ใช้ผ้าทวีดสก็อตเข้าไปหน่อย
อย่างที่เห็นนะคะ งานปักเป็นลายยุ่งๆ ไม่เพอร์เฟกต์
คือฉันชอบแฮร์รี่ พอตเตอร์เพราะฉันหยิบมาอ่าน
ตอนที่มีลูก
ฉันมาอ่านอย่างจริงจังกับเอริค ลูกชายฉัน
ที่ชอบเรื่องนี้มาก
เขาเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในเรื่องได้เลย
ฉันว่านั่นดีมากสำหรับลูก
แล้วฉันก็เห็นว่าลูกชอบเรื่องนี้แค่ไหน
เราจึงชอบมันไปด้วยกัน
กิจวัตรของเราคือตกกลางคืนจะนั่งอ่านด้วยกัน
มันเป็นเรื่องราวที่ละเอียดอ่อน มีพล็อตที่สลับซับซ้อน
และมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมากมาย
ลูกหันมาถามฉันว่า "แม่ฮะ มีโรงเรียนแบบนี้ที่ผมไปได้ไหม"
และ...
ฉันเลยคิดว่าต้องหาโรงเรียนนี้
หรือถ้าหาไม่ได้ ฉันก็ต้องพยายามสร้างโรงเรียนนี้ขึ้นมา
นั่นรู้สึกเป็นความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่มาก
ถือเป็นความรับผิดชอบใหญ่ที่ต้องทำให้ดี ใช่ไหม
ให้เกียรติสิ่งที่ทำมาก่อนหน้า
แต่ก็หวังว่าจะหารายละเอียดเพิ่มเติมได้
ผมว่าสมัยนั้นผมอยู่ในวัยเดียวกัน...
(พาพา เอสซีดู "สเนป")
กับเด็กๆ ในเรื่องเลยนะครับ
เล่มแรกออกมาเมื่อปี 1997 ตอนนั้นผมเจ็ดขวบ
ผมอยู่ในวัยที่หนังสือยังออกไม่ครบ
ตอนที่อยู่ในวัยเรียน
จำได้ว่าเป็นเรื่องจริงจังมากเลย ที่จะอ่านหนังสือชุดนั้น
แล้วเราก็ไม่สามารถคุยกับเพื่อนๆ ได้
เพราะถ้าใครอ่านเร็วกว่าเรา
พวกนั้นจะเล่าหมดว่าเกิดอะไรขึ้น
แล้วในวัยนั้น เรื่องราวนี้ก็สำคัญมาก
จนไม่คุ้มที่จะคุยกับเพื่อน
ในวัยนั้นเราจินตนาการว่า ตัวเองเป็นเด็กฮอกวอตส์
หรือไม่อย่างนั้นก็จินตนาการว่าเป็นแฮร์รี่
ผมจำได้ว่าวันหนึ่งผมมาคุยกับมาร์ค
เขากำลังถ่ายฉากที่ชานชาลาเก้าเศษสามส่วนสี่
(รถไฟฮอกส์มีด)
เดินเข้าไปเห็นรถไฟของจริง
เหมือนถูกดึงกลับเข้าไปในหนังสือ
เหมือนถูกกระชากเข้าไปเลย มันจริงมากๆ
อย่างที่เห็น
แม้โลกของแฮร์รี่ พอตเตอร์จะเป็นตำนานไปแล้ว
มรดกของมันก็ยังเติบโตต่อเรื่อยๆ
เมื่อคนรุ่นใหม่ค้นพบเวทมนตร์นั้น
ยุคใหม่ที่น่าตื่นเต้นกำลังจะเกิดขึ้น
ผมรู้ว่าขณะที่ถ่ายซีซั่นแรกของแฮร์รี่ พอตเตอร์
ผมจะอายุครบ 80 ปี
นั่นแปลว่าผมจะแก่จนอายุประมาณ 88 ปี ก่อนทั้งซีรีส์จะจบ
นั่นเป็นเรื่องที่จินตนาการยากสุดๆ
พวกเขาเป็นคณะนักแสดงที่ยอดเยี่ยม
ยอดเยี่ยมทั้งหมด
อาราเบลลา อลัสแตร์และดอม
- คิดว่ายยังไง ตื่นเต้นไหม - ตื่นเต้น
- มานั่งก่อนไหม - เอา
แล้วทุกคนก็รักกันมาก
ผมตื่นเต้นที่จะได้เห็นการเติบโตของพวกเขา การเติบโตในศิลปะการแสดง
และดูว่าจะโตมาเป็นคนแบบไหนด้วย
พวกเขาจะโตมากับซีรีส์นี้จริงๆ
และ...
ผมก็จะแก่ไปพร้อมกับพวกเขา
พูดตามทฤษฎีแล้วเราอาจต้องร่วมงานกันหลายปี
กว่าจะจบพวกเขาก็จะเป็นผู้ใหญ่ตอนต้นแล้ว
เราอยากให้พวกเขาโตมาโดยคิดว่า
"ว้าว งานอาจจะหนัก ยากและเหนื่อย
แต่อันที่จริง มันดีจัง ดีใจที่ได้ทำ"
"น่าตื่นเต้นมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนั้น"
(ชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่)
แล้วเราก็มาถึงจุดนี้
จะมีจุดใดเหมาะจะเป็นปลายทางของการเดินทาง เข้าสู่ใจกลางโลกแฮร์รี่ พอตเตอร์
มากกว่าจุดที่เขาเริ่มการเดินทางไปฮอกวอตส์
ที่นี่ รอบตัวเรามีทั้งฉากที่ใหญ่โตมโหฬาร
แต่ก็มีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ทุกอย่างสมจริงอย่างยิ่ง
พูดถึงรายละเอียดที่น่าตกใจ
มาดูตรงนี้สิครับ เป็นของเรียกน้ำย่อยก่อนจะได้ดูของจริง
(แผนกของหาย)
(ปราสาทฮอกวอตส์)
(ฮอกวอตส์ เอ็กซ์เพรส 5977)
ตอนนี้ ทุกคนขึ้นรถไฟได้
อาจจะต้องอุดหูหน่อยนะ
เสียงจะดังมาก
รู้สึกว่าถึงเวลาของผมแล้ว
พ่อของผมเป็นผู้จัดการของประกอบฉาก ในหนังต้นฉบับทั้งแปดภาค
และผมมาที่นี่เพื่อสืบทอดมรดก
แฟนๆ รุ่นต่อไปสำคัญมากสำหรับฉัน
เพราะลูกชายของฉันเป็นแฟนแฮร์รี่ พอตเตอร์
ดังนั้นฉันทำให้ลูกๆ ผิดหวังไม่ได้
ทำให้แฟนๆ รุ่นใหม่ผิดหวังไม่ได้ค่ะ
ฉันรู้ค่ะว่ามันสำคัญมาก
ครอบครัวฉันทำงานในหนังแฮร์รี่ พอตเตอร์ต้นฉบับ
และฉันจะได้สืบทอดมรดกต่อค่ะ
เหมือนฝันจริงๆ
ผมพบภรรยาในกองแฮร์รี่ พอตเตอร์ภาคสาม
(วิลเลียม สติคลีย์ ผู้จัดการงานก่อสร้าง)
และตอนนี้ลูกชายผมทำงานให้ผม นี่คือชีวิตของเราจริงๆ
ผมเริ่มประสบการณ์แฮร์รี่ พอตเตอร์ ในปี 1999
(แกรี่ วอล์คเกอร์ ช่างปูนพลาสเตอร์)
และ 27 ปีต่อมา ผมก็ยังอยู่ที่นี่
ฉันจำวันแรกที่ฉันถ่ายทำได้
เราอยู่ที่กองถ่ายที่ซอยพรีเว็ต
เป็นฉากที่แฮร์รี่อยู่กับนกฮูก และฉันแค่มองไปรอบๆ
นั่นเป็นจังหวะ "หยิกที ฝันไปไหม"
มีช่วงเวลาดีๆ มากเกินจะนับค่ะ บอกตามตรง
ถือเป็นปีที่มีแต่เรื่องดีๆ ทั้งนั้น