- KIKI: Jaka była przez telefon? - FILIP: Normalna.
W sumie to nawet miła.
[W TLE: PRZYGNĘBIAJĄCA MUZYKA]
Jesteś pewien, że to jest dobry pomysł?
Nie. Ale chyba fajnie jest mieć babcię. Tak mi się wydaje.
Nigdy nie miałem, więc nie wiem.
Jak zaszłam w ciążę, to moja babcia, znaczy mama mamy...
mnie przytuliła i słowem tego nie skomentowała.
A matka się darła dwa dni.
Fajna babcia to skarb.
- Idziemy? - Idziemy.
[TOSIA POSTĘKUJE]
FILIP: Dwanaście.
- A rozmawiałaś z Pawłem? - Nie.
Nie odbiera ode mnie.
[BRZĘCZENIE OTWIERANEJ FURTKI]
To może warto byłoby, żebyś...
Może warto by było, żebyś porozmawiała z Adamem, co?
[ODGŁOS NUMERU WSTUKIWANEGO W DOMOFON, DZWONEK]
Dzięki.
[DZWONEK DO DRZWI]
- OLGA: Dzień dobry. - Dzień dobry.
Filip Raczyński.
Wiem. Zapraszam.
Dziękuję, że pan przyszedł.
Mój telefon... Mógł pan być trochę zaskoczony.
Byłem. Proszę mi mówić "Filip".
- A pani? - E... Kiki!
Ja jestem, znaczy byłam, przyjaciółką Anki.
Niezła chata.
Przyszedłeś z obstawą. Boisz się mnie?
A powinienem?
OLGA: Moja wnuczka.
Śliczna.
Tak. Zasnęła nam w drodze.
Zapraszam.
Proszę nie zdejmować butów.
W eleganckim domu butów się nie zdejmuje. Proszę.
To jest właśnie Filip.
- To jest... - Kiki.
Kiki. A...
To jest moja wnuczka, Antonina.
- Ada. - Filip.
- Kiki. Cześć. - Miło mi.
- Mój mąż, Jeremi. - Jerek.
- Bardzo mi miło. - ADA: Nasz synek.
Przedstawisz się?
- Ksawery. - Cześć.
I mój brat, Hubert.
- Hubert. - Cześć. Kiki.
- Hubert. - JEREMI: Dobrze, że jesteście.
Mama zrobiła tyle jedzenia, że nie trzeba będzie wyrzucać.
Ona jest taka słodka. Totalnie podobna do Krzyśka.
Hm, tak, rzeczywiście.
- HUBERT: Czego się napijecie? - OLGA: Hubert!
Ciszej. Obudzisz ją. Przejdźmy może do gabinetu.
- KIKI: Ja wody bym poprosiła. - Bez przesady. Jest wino...
- E... Białe, czerwone... - Zamknąć?
KIKI: Prowadzę, więc wodę poproszę.
Na rozluźnienie proponuję coś z winogron.
- Nie namawiaj. Z cytrynką? - KIKI: O, tak, super.
- HUBERT: Wino? - Nie. Mam Tosię.
Dziękuję.
[DZWONEK DO DRZWI]
O, to chyba Krzysztof. Otworzysz?
Kupiłam dla Tosi mały prezent.
Jak się obudzi, zmierzymy, bo kupowałam na oko.
Nie wiem, czy będzie dobry.
Na pewno będzie pasować. Dziękujemy.
No to rodzina jest w komplecie.
- Możemy porozmawiać? - Przecież rozmawiamy.
Wolałbym w kuchni.
Przepraszam.
Chyba Krzysztof nie jest zadowolony z naszej wizyty.
Nasz Krzysiu to już tak ma.
- Rzadko jest zadowolony. - Mówiłem, że się wkurwi.
ADA: Zawsze mówisz i nic z tego nie wynika.
HUBERT: Nie zaczynaj.
Odbębnijmy urodziny naszej matki sprawnie i szybko, i miejmy to z głowy.
Super, że tu jesteście.
Jak tam? Mieliście jakieś korki po drodze?
- Jak to w Warszawie. - Hm, tak.
OLGA: Krzysztof!
Zostań, synku, proszę cię.
Gdybyśmy wiedzieli, że ma pani urodziny, tobyśmy przynieśli jakiś prezent.
To jest oczywiste. Skąd miałeś wiedzieć, jak nie należysz do rodziny?
Bardzo się cieszę, że tu wszyscy razem jesteśmy
i mam nadzieję, że będziemy się częściej spotykać.
- Po co ta cała szopka? - JEREMI: Daj spokój.
Chciałam po prostu podziękować Filipowi, że tak wspaniale zajmuje się Tosią.
Może to nie jest najlepszy moment, ale moim zdaniem
trudnym życiowym sytuacjom trzeba stawiać czoła,
- a nie chować głowę w piasek. [KSAWERY HAŁASUJE]
Przestań cykać, Ksawery.
Chować głowę w piasek. I dlatego uważam,
że Krzysztof powinien zaadoptować Tosię.
KRZYSIEK: Nie mów mi, co powinienem robić.
Krzysiek...
- Po chuj jej powiedziałaś? - JEREMI: Krzysiu... Spokojnie.
Ksawerku, weź sobie mój telefon.
I sobie pooglądaj coś obok w pokoju.
Dziecko powinno mieć rodzinę.
Tosia ma rodzinę.
Ja się jasno wyraziłem, że nie chcę tego dziecka.
[OLGA PRZEDRZEŹNIA] "Nie chcę tego dziecka".
Dojrzały mężczyzna powinien być odpowiedzialny.
Może nie jestem odpowiedzialny.
- I nie wiem, czyja to jest wina. - A, to ja zgadnę.
- Na pewno moja. - Nie wiem.
Tego też nie wykluczam.
OLGA: Po to jest ślub, żeby nie gadać tych bzdur.
Ludzie na coś się umawiają, mają dzieci,
a nie tak jak teraz: otwarte związki, samotne matki, samobójstwa.
To się wszystko w twojej głowie łączy w jedno?
Brak ślubu, samobójstwo?
Globalne ocieplenie też tam jest?
Bo najważniejsza jest zabawa, nie?
- Róbta, co chceta. - Jeśli możesz, zrezygnuj z alkoholu.
- Martwisz się o mnie? - Tak, martwię się.
Bo dawno nie widziałem ciebie trzeźwej.
Okej.
- ADA: Mamo! - Zadowolony?
Wspaniale, mamo. Kurwa...
Wspaniale, jak zawsze. Dziękuję.
Nie będzie plamy.
Ty, mamo, nie powinnaś mieć nawet psa.
A co dopiero mówić o dzieciach.
[UDERZENIE W STÓŁ, JĘK BÓLU]
Nalej mi, proszę.
- A brakowało ci kiedyś czegoś? - Tak.
Ciebie, mamo.
Byłem dzieckiem z kluczem na szyi. Cały czas byłaś w pracy,
a potem byłaś wkurwiona, że się musisz nami zająć.
Nami albo domem.
- Jesteś niesprawiedliwy. - Tak?
Wiesz, że Ada się cięła?
Wiesz? Czy nie wiesz?
Dobra, Kiki.
- Chodź. - Nie! Dlaczego? Siadajcie.
W rodzinnym gronie rozmawiamy o ważnych rodzinnych sprawach.
No, siadaj.
Nie byłeś jedynym dzieckiem, którego rodzice pracowali.
Każda rodzina ma jakieś problemy. Każda!
- Nie jesteśmy patologią. - Właśnie my jesteśmy patologią.
I nazwijmy rzeczy po imieniu: jesteśmy patologią!
Najlepsze wspomnienia z dzieciństwa mam z sąsiadką,
która się nami opiekowała.
Z obcą mi osobą mam najlepsze wspomnienia!
Krzysiek, wystarczy.
Pamiętasz, jak nas biła po twarzy? Co? Jak to było?
"Buzia napyskowała, buzia dostała", tak?
Kurwa mać! Przestań!
Ada, przestań się mazać.
- My nie byliśmy szczęśliwi, mamo. [SZLOCH]
[ŚMIESZEK] - Krzysiu.
No co ty, jakiś głupi jesteś?
A kto dzisiaj jest szczęśliwy? No co? Jesteście szczęśliwi?
Takie jest życie.
Życie takie nie jest. I takie być nie powinno.
Bredzisz, że ślub jest lekarstwem na wszystko.
Bo jest! Bo to jest odpowiedzialność.
Bierzesz ślub, masz dzieci.
Zadałaś sobie pytanie, czy będziesz dobrą matką?
Zadałaś sobie pytanie, czy chcesz mieć dzieci?
Co? Ty nawet swojego wnuka nie kochasz.
Ja jestem taki sam jak ty. Bo ja nigdy w życiu nikogo nie kochałem!
Zmarnowałam moje najlepsze lata, żeby was wyprowadzić na ludzi.
- Z ojcem byliśmy... - Jeszcze ojciec
do tego pięknego obrazka idealnej rodziny. Ojciec.
- Wiecznie się kłóciliście. - Wszystkie małżeństwa się kłócą.
- Tak po prostu jest. - Tak? A te wasze ciche dni?
Co? Jak się obrażałaś?
I nie robiłaś zakupów?
Jak nie było w domu co jeść?
Jak musiałem ojca prosić o pieniądze, żebym mógł kupić jedzenie do domu?
Baliśmy się, że się znowu zaczniecie kłócić, on się obrazi
i znowu nie będzie się do nas odzywał!
- I będzie nas traktował jak powietrze! - Zawsze o was dbał!
Dbał! W ten swój popierdolony, kurwa, sposób!
Że Adę traktował jak powietrze?
A jego traktował jak debila, bo nie było paska na świadectwie!
Raj na ziemi!
Chciał, żebyście byli odpowiedzialnymi, dojrzałymi ludźmi!
Odpowiedzialnymi ludźmi?
Takie małe dziecko jest odpowiedzialne? Taki byłem!
I byłem odpowiedzialny za to, żebyście się kochali, się nie kłócili,
i rozmawiali ze sobą jakimś ludzkim językiem!
Filip, mój drogi.
Słuchaj, nikt nie może żądać od ciebie,
żebyś wziął taką odpowiedzialność, więc Krzysztof zajmie się córeczką.
- KRZYSIEK: Odłóż to wino. - Ja się martwię o Tosię.
Wiesz, jesteś młody, życie przed tobą, wszystko...
- Przestań. - Nie z tobą rozmawiam.
Dziecko trzeba kochać.
On, w przeciwieństwie do nas, je kocha.
Ale on jest pedałem.
Żal mi ciebie, mamo.
[TOSIA GAWORZY]
Była... Ta pieczeń była smaczna, nie?
Nie wiem, może to jest dziwne, ale...
- Żal mi tej Olgi. - Mi nie.
Niepotrzebnie tam pojechaliśmy.
[W TLE: SPOKOJNA MUZYKA]
Też chcesz trochę na rączkę? O, nie, nie! Nie jedz tego, nie jedz!
[TOSIA MARUDZI]
[DZWONEK DO DRZWI]
[SZCZEKANIE PSA, MARUDZENIE TOSI]
Hej.
[PUKANIE DO DRZWI]
Nie wziąłeś prezentów dla Tosi.
Nie bardzo się udało to nasze pierwsze spotkanie.
To znaczy, że będzie ich więcej?
- Jesteśmy teraz rodziną. - Z rodziną najlepiej na zdjęciu.
Tylko musisz stać pośrodku, bo cię wytną.
Mogę wejść?
Zapraszam.
Cześć, malutka!
- Cześć! - Napije się pani czegoś?
- Tak. - A czego?
Woda może być.
[POGODNIE] Ojojku, jojku!
A co tam masz za piłeczki?
Och! A zobacz, Tosiu!
Zobacz, co tu babcia dla ciebie ma.
Zobacz! Jaka śliczna sukienka.
Dla królewny.
- Mam tylko z lodówki gazowaną. - Trudno.
Tak? Przymierzysz?
- No, chodź, chodź. - Z cytryną?
Proszę. No!
Zrobisz babci przyjemność i przymierzysz sukieneczkę? Zobacz.
Dobra, ja myślę, że to jest taki moment, żeby powoli się kłaść spać.
Księżniczką będziemy później. To jest jej pora do spania.
A nie możemy zrobić dla babci wyjątku? Co?
Jeśli chodzi o spanie, nie robimy dla nikogo wyjątków.
Rozumiem.
Pa, malutka! Pa, pa!
O co pani chodzi?
Zaprasza nas pani, przychodzi tutaj, daje prezenty, nazywa się babcią.
- Jestem jej babcią. - Proszę więcej nie przychodzić.
Wystąpiłam o adopcję Tosi.
Mam nadzieję, że to rozumiesz.
[W TLE: NIEPOKOJĄCA MUZYKA]
[NIEPOKOJĄCA MUZYKA W TLE NARASTA]
[DZWONEK DO DRZWI, PUKANIE]
Wiedziałeś o tym?
O czym?
Twoja matka powiedziała, że chce adoptować Tosię.
Powiesz coś?
- Wejdź, no. - Pytam, czy wiedziałeś!
- Nie wiedziałem. - Ona nie może tego zrobić.
- Rozumiem... - Gówno, kurwa, rozumiesz.
Masz z nią porozmawiać, nie wiem, zabronić jej.
Kurwa!
[SYGNAŁ KARETKI, HAŁAS Z ULICY]
Jesteś jej najbliższą rodziną. Macie więź. Dla Tosi jesteś jak ojciec.
Na tym oprzemy naszą argumentację.
Jeżeli uda się uzyskać pieczę zastępczą,
mamy duże szanse na adopcję i pełnię praw rodzicielskich.
Byłem wczoraj u matki Krzysztofa. U babci Tosi.
- Po co? - Zadzwoniła, że chcę poznać wnuczkę.
Mogli z łatwością pobrać materiał genetyczny od Tosi.
- A ja chciałam podważyć jego ojcostwo. - On jest jej ojcem.
Tego nie wiesz na pewno.
Poza tym to przeciągnęłoby procedurę i zyskalibyśmy na czasie.
Im dłużej Tosia jest u ciebie, tym głębszą relację tworzycie.
Sprawdzasz się jako opiekun, sądowi trudniej ją odebrać.
Niczego nie pobrali. Byłem przy niej.
Sądy rutynowo orzekają na rzecz biologicznego rodzica.
On nigdy nie szukał z nią żadnego kontaktu.
Mogą to przedstawić tak, że Anka mu go blokowała.
Chciała mieć dziecko dla siebie. A on cierpiał.
To, że ktoś coś tak mówi, nie znaczy, że tak jest.
Nic się takiego nie stało. Następnym razem, proszę cię,
informuj mnie o wszystkim, co dotyczy naszej sprawy.
Ona była u mnie wczoraj.
Powiedziała, że występuje o adopcję Tosi.
No to jesteśmy w dupie.
[W TLE: PONURA MUZYKA]
[DŹWIĘKI MECZU]
- Hej. - Hej.
Przepraszam, ale musiałem przewietrzyć głowę.
Spoko.
- Jak Tosia? - Dobrze. Zasnęła.
Nigdy nie podziękowałem ci za to, co powiedziałeś na przystanku.
O tym, że Tosia potrzebuje ojca, a nie pijanego wuja.
Zawsze do usług.
A co powiedziała Teresa?
Że dojedziemy tę starą babę w sądzie.
[TOSIA GAWORZY]
[DMUCHA]
Kocham. Kocham cię. Chodź, idziemy.
To co? Gotowi?
Zaraz się porzygam z nerwów. Weźmiesz?
Filip, muszę coś powiedzieć.
- Wszystko wiem. - Nie, poczekaj.
Adam na nas czeka.
- Cieszę się. - Z czego?
Że Adam na nas czeka.
- Weźmiesz wózek? - Mhm.
- Trzymam kciuki. - Dzięki.
- Podejdź tu. - Po co?
Po gówno! Podejdź.
Jako sąsiad byłeś wrzodem na dupie.
- Poczułam coś twardego? - O Jezu! To telefon.
- No ja mam nadzieję. - Jesteś nienormalna.
OLEK: Przegrała pani zakład.
- A byłam trzeźwa? - Wisi mi pani stówę.
- Pytam, czy trzeźwa byłam. - Nie.
Bardzo nieładnie wykorzystywać kobietę pod wpływem.
KIKI: O co ty się z nią założyłeś?
OLEK: Na stypie, że... Filip nie da rady. Zrezygnuje.
Nawet przy największym zaufaniu do testów, które wykonujemy,
opinia wydawana jest także na podstawie wywiadu.
Testy można różnie interpretować.
Test w oparciu o rozmowę daje najbardziej wiarygodną opinię.
Pan Filip jest osobą o wysokim poziomie empatii.
Jest szczery, otwarty, trzeźwo ocenia sytuację,
ma świadomość obowiązków i wyzwań.
Dziecko pod jego opieką jest bezpieczne. A jego potrzeby zaspokajane.
Po szczegółowej wizytacji i oględzinach lokalu
stwierdzam, że mieszkanie jest czyste, zadbane.
Dziecko ma swój pokój dopasowany do swojego wieku.
Biorąc pod uwagę młody wiek pana Filipa, brak doświadczenia, stan cywilny,
pomimo pozytywnych opinii uważam,
że Antonina powinna być umieszczona w rodzinnym domu dziecka.
Pani kurator.
Rodzinne domy dziecka
to w wielu przypadkach wybawienie dla dzieci porzuconych, niechcianych.
Ale bez względu na to, jak je nazwiemy, są to domy dziecka.
Co jest ważniejsze? Głęboka miłość i więź
czy puste frazesy o rodzinnych domach dziecka,
które nazywamy rodzinnymi tylko dlatego, żeby uśpić sumienie,
bo swojemu dziecku nie zafundowaliśmy takiego losu.
Czy ktoś, kto nie panował nad swoim życiem,
nie stroni od alkoholu i imprez,
może z dnia na dzień stać się dobrym przykładem dla dziecka?
Uważamy, że taka osoba będzie wartościowym opiekunem?
Ktoś, kto nie stroni od alkoholu i Bóg wie czego,
będzie w stanie zadbać o bezbronną istotę?
Zapewnić jej bezpieczeństwo, przekazać odpowiednie wartości?
Wysoki Sądzie, taki opis pasuje do wielu rodzin w naszym kraju.
Piwo po pracy. Wino do kolacji, brak zainteresowania sprawami dziecka.
Spędzanie czasu przed telefonem lub telewizorem.
Nie róbmy z pełnej rodziny ideału!
A przynajmniej nie dajmy się zwieść powszechnie panującym stereotypom.
Spójrzmy w lustro i zastanówmy się,
czy nam nie zdarza się czasem zaniedbywać własnych dzieci?
To jest gej.
- Wysoki Sądzie. - SĘDZIA: Panie mecenasie...
Proszę poinformować swoją klientkę
o zasadach panujących na sali sądowej.
Oczywiście i przepraszam.
- Jest pan homoseksualistą? - No przecież mówiłam.
SĘDZIA: To nie jest przedmiotem dzisiejszej sprawy.
Może pan zapanować nad swoją klientką?
- Postaram się. - SĘDZIA: Dziękuję, pani kurator.
Oby, panie mecenasie.
Moja cierpliwość jest niezmierzona, ale ma swoje granice. Proszę bardzo.
Wzburzenie mojej klientki tłumaczy troska o przyszłość jej wnuczki.
Rozumiemy, że po stracie siostry
pan Filip podjął heroiczną próbę zostania ojcem, ale...
Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że młodość musi się wyszaleć.
- A starość nie powinna odpocząć? - SĘDZIA: Pani mecenas...
Samotny ojciec to nie jest pełny dom.
Ale za to kochający dom.
Pani Olga, matka ojca Antoniny,
jest gotowa stworzyć stabilny, pełny,
dostatni, kochający dom dla wnuczki.
Chyba zgodzi się pan mecenas,
że miłości nie da zmierzyć się majątkiem?
- Bez demagogii, pani mecenas. - I tu się zgodzę.
Przepraszam. Czy ja mogę coś powiedzieć?
A kim pani jest?
Ja jestem... Znaczy byłam...
Przyjaciółką Anki. Siostry Filipa.
I znam Filipa, odkąd się sprowadzili tutaj, do Warszawy.
Znaczy... Nie o tym chciałam mówić.
Ja chcę powiedzieć, że...
Jak zaszłam w ciążę, miałam 16 lat.
I nikogo nie interesowało, czy stworzę dla dziecka odpowiednie warunki,
czy będę dobrą matką.
I nie ukrywam, nie było łatwo.
Ale dałam radę. I wiem jedno.
Liczy się tylko miłość.
Po prostu. Miłość jest najważniejsza.
- To nie ma związku ze sprawą. - Jezu, ma!
Bo cały czas tutaj słyszę o dobru dziecka.
Nikt nie widzi, że on zrobi dla niej wszystko,
że jest jej ojcem od pierwszego dnia jej życia.
Ja dalej nie rozumiem, w jakim charakterze występuje ta pani.
[W TLE: NIEPOKOJĄCA MUZYKA]
MECENAS: Mogę kontynuować?
Babcia Antoniny stworzy jej stabilne środowisko do rozwoju.
Jej stabilna sytuacja rodzinna,
dobra sytuacja materialna
stworzy dla Antoniny bezpieczną przestrzeń idealną dla rozwoju.
- Czy pani ma problemy z alkoholem? - MECENAS: Słucham?
TERESA: Czy pani ma problemy z alkoholem? To chyba proste pytanie.
- MECENAS: Nie widzę związku. - A, to ciekawe.
- Ja jednak pokusiłabym się... - Pani mecenas! Do brzegu.
Wizja, jaką przedstawia pan mecenas
jest daleka od tego, jak wygląda rzeczywistość.
Mam przed sobą artykuł prasowy. Cytuję: "Pijana matka zgubiła syna na plaży".
MECENAS: Nie będziemy ufać artykułowi.
Nie musimy. Jest z nami syn pani Olgi, którego zostawiła na plaży,
jak miał sześć lat. Bo ta pijana matka to pani, prawda?
- I co? - Zobaczymy, co powie psycholożka
po rozmowie z matką Krzysztofa i Krzysztofem.
Musimy być dobrej myśli.
Ja sobie... zapisałem wszystko na kartce, żeby...
Dziecko wszystko komplikuje. Masz rację.
- Nie no, słuchaj... - Nie, poczekaj. Sekunda.
Przepraszam.
Posłuchaj mnie. Ja...
Chodzi o to, że...
Zakochałem się w tobie.
I chcę, żebyś to wiedział.
I że ludzie są ze sobą, mają dzieci i są szczęśliwi.
I okej, rozumiem. Tosia nie jest twoim dzieckiem.
Ja nie mam żadnego doświadczenia w związkach.
Ale wydaje mi się, że jak jest coś ważnego...
jak dzieje się coś ważnego między ludźmi...
[TOSIA GAWORZY] - Coś cennego, coś... miłość.
Jak jest miłość między ludźmi, to warto o to walczyć. Tak sądzę.
Okej.
Filip. Filip...
Ty masz moją koszulkę?
Tak. Bo pachnie tak jak ty.
Kończę o 23.00.
Mam wpaść?
Nie wiem, czy nie będę spał.
To może być trochę za późno.
[PARSKA ŚMIECHEM]
FILIP: Jak ty nic nie kumasz, co?
Niczym się nie denerwujesz.
[W TLE: KOJĄCA MUZYKA]
Moja beztroska serdelko.
No! Tak!
Do ciebie mówię. Do ciebie.
Dobre jajeczko?
[TOSIA CZKA] - O!
O, wszystko okej.
[ŚMIECH]
O, a tu twoja mama chwilę później złamała rękę.
Wiesz, alkohol, wspinanie się na drzewo to nigdy nie był dobry pomysł.
Popatrz! Cała nasza trójka.
Wszystko u nas dobrze.
Pranie nie gnije w pralce, a śmieci są wyrzucane.
- Co nie? - Ta.
Tosia nie chodzi głodna. Je warzywa.
Generalnie robimy, co możemy.
Tu, no, o, tak.
[TOSIA GAWORZY]
PROTOKOLANTKA: Zapraszam.
Zaraz wszystkiego się dowiemy.
[TOSIA KICHA]
Opracowanie i redakcja napisów dla niesłyszących na zlecenie HBO:
TRANSPERFECT MEDIA POLAND i Fundacja Siódmy Zmysł - Karolina Woicka