Еј, Кики!
Можеш да го чуваш Фелек неколку дена?
Павел и јас одиме на одмор.
Јадеше ли?
Да.
Вино за појадок е лоша идеја.
Гледај кој ми кажува.
Го кажувам тоа од искуство.
Гони се.
Каде е Нина?
Кај Адам, ми треба време за себе.
Можам ли да ти помогнам?
Всушност, помогни ми.
Сериозно, што можам?
Најди ми тип кој нема да ме мами.
По можност да е хетеро.
ГОРД
Еве, Фелек.
Сакаш нешто? -Не, фала.
Дојди.
Да, Фелек може да остане.
Не си по заблагодарувања, но благодарен сум ти.
Нема на што.
Одлично.
Некој какал. Може да ѝ сменам пелена? -Секако.
Дојди...
Седни.
Можеш ли тоа во бањата? -Немој. Почекај.
Душо, станот е мој. Молчи.
Ќе ми ги додадеш нејзините работи? -Да. Заврши ти.
Ќе го поминам викендот со Павел. Драг ми е. Многу.
Те молам, не прави драми. Биди каква што си.
Весела, насмеана и без кмакање.
Еј! Ме слушаш ли?
Добар ден.
Фала.
Скокај.
Тоша не беше на море. Сакаше да го види со тебе.
Значи, твоја идеја е?
Имаме изненадување за тебе.
Мразам изненадувања.
Не си бар малку љубопитен?
Тогаш не би било изненадување.
Точно.
Таму има ресторан со две Мишленови ѕвездички. -Да.
Велат дека е добар.
Ни резервираше маса?
Неверојатен си.
Ова е нашиот воз. -Се е во ред?
Да! Ова е нашиот воз.
Слободен сте? -Да.
Само да ја проверам резервацијата.
Ќе ве одведам до апартманот. Дојдете со мене.
Госпоѓа... -Добар ден. -Добар ден. -Здраво.
Ви треба ли помош? -Не, јас ќе го земам.
Тука е ресторанот,
а лево е спа-центарот. Користете го кога сакате.
Супер!
Плажата е на неколку чекори во оној правец.
Гледај колку дрва!
Дрвата се генијални. Високи се.
Ене го морето!
Прекрасно! Добар избор!
Чоколади за романтика...
Што понатаму? -Што ќе посакаш.
Здраво.
Се извинувам.
Нешто не е в ред? -Во ред е, но...
Каде да го ставам ова? -Тука.
Ви треба ли помош? -Не. -Во ред е. -Пријатен ден.
Фала.
Преубаво е. Не заборавај.
Одиме на плажа? -На плажа?
Знаеш да пливаш? -Да. -Тоа е добро.
Па? -Само прашав! -Ти го гледам изразот. -Каков?
Нешто смислуваш. -Ништо не смислувам.
Значи... -Добро.
Се сеќаваш на оној сон за летање? -Да.
Денеска времето е совршено. Ќе уживаш. -Во што?
Кајтсурфање. -Кајтсурфање?
Си пробал? -Не, но... -Само ти, сонце и море.
Што е?
Дојди.
Зошто? -Само дојди.
Си ставил мој парфем?
Сакам да мирисам како ти.
Никогаш никого не донел тука.
Не знам со што го заслужив ова.
Спремен си да леташ? -Имам ли избор? -Немаш!
Што имаш?
Огладнев покрај тебе.
Треба да чувствувам вина?
Не. Сакам и утре да огладнам.
Во ред, в ред...
Секогаш смрзнува!
Луѓе, помогнете!
Добро. Слушајте...
Гледајте! Нели е прекрасно? -Веќе сега сакам пак да дојдам.
Мамо!
Здраво! -Здраво.
Девојки... -Момци, побрзо!
Кој е бројот од собата? -Мамо!
Која е собата? -Ние сме во собата пет. -Ти си со девојките.
Тато кога е на одмор станува раздвижен.
Каков куп...
Само луѓе. -Така е.
Виде како не гледаа? -Како?
Не пали се. -Во ред. Сакаш нешто?
Внатре. -Да седнеме со другите.
Не сакам на сонце. -Те молам, донеси ми вода.
Извинете.
Ви се извинив.
Ве чув.
Добро.
Имам нешто за тебе.
Повели.
Здраво, соседи. Јас сум Ага.
Павел. Здраво. -Филип. -Слатко девеојче.
Одиме на плажата. Сакате со нас? Децата ќе си играат
ако вашите жени немаат планови. -Немаме жени. Само ние двајца сме.
Односно тројца. -Во ред.
Поканата сепак стои.
Уживајте. Се гледаме.
Фина е, нели?
Да.
Дај ја топката! -Фрли ваму!
Еј! Фати ја топката!
Па?
Време ѝ е за спиење. Треба да ја однесам в кревет.
Сега? -Да. Ако не ја ставам сега, после ќе биде нервозна.
Не може да спие тука? -Прегласно е.
Ќе дремне пет минути, па после ќе ни направи пекол.
Ти слободно остани. -Не, доаѓам со тебе.
Еј! Пазете! -Добро. Можете да ни ја фрлите?
Можевте да го погодите детето. -Но не го погодивме.
Тебе ти е смешно? -Човеку...
Се е во ред! -Одиме.
Фрли ни ја топката.
Во ред е!
Такси.
Добро, сфаќам.
Зошто да се трудиме? Да останеме тука.
Не гледаш дека работам на тоа?
Гледам.
Дојди. Каде ти е фустанот?
И го виде фустанчето? -Не.
Тоа е таксистот. Одам да го замолам да не почека.
Одлично. Само секунда.
Доаѓам. -Ајде!
Извинете. Бргу ќе дојде.
Фала. -Фала.
Значи? -Човеку...
Чекај.
Сакаш јастог?
Никогаш не сум го јадел. -Не? -Не.
Јас јадев еднаш, па...
Има мус.
Што ќе нарачаш?
Полека. Еј...
Можеби ребра и пилешко "Киев".
И мус.
Еј, Тоша...
Во ред е.
Еј.
Немам веќе пченкарни мусли.
Добро.
Одам да ја смирам.
Добро.
Значи... -Нарачај што било и ќе поделиме. -Важи.
Имам се тука.
Твоја сакана.
Малински домат полнет со панакота со јузо.
Сечкан домат биволско срце глазиран со мед и сос од соја.
Цвет од сладок алисум...
Добро е.
Дојди.
Дојди, храната е послужена.
Слушај...
Почни да јадеш, доаѓам за минута.
Еј... -Нема да чини кога ќе се олади.
Дај ми секунда. -Во ред. -Веднаш доаѓам.
Еј...
Земи.
Јади, јас ќе ја нишам.
Да одам да си го изедам моето? -Може. Оди.
Можете да ја исклучите музиката? -Секако.
Нема веќе да добиешкока-кола. -За првиот ден од одморот!
И за сите следни. -Така е!
Здраво. -Придружете ни се, ноќта е се уште пред нас.
Фала, можеби другпат.
Имаме свинско, колбаси и нешто вега. -Се вели веган. -Сеедно.
Мораме да ја ставиме на спиење. -Како се вика? -Антонина.
Одиме? -Да. Фала.
Прво јадете, а потоа кажете фала. Дојдете! -Доцна е.
Извинете.
Сепак, фала.
Камо да знаев која од нив е мама.
Престани!
Што кажа?
Ништо. -Прашај, ќе ти кажам.
Не кажа ништо. Не знаеш да прифатиш шега?
Вашите шеги не се смешни. -Не вреди.
Те интересира кој од нас двајца е мама?
Ќе ти покажам.
Смири се! -Што...
Ќе го убијам! -Полека!
Смири се!
Луд ли си? -Слушај ја жената, педер! -Молчете! Момци...
Се извинувам.
Ќе ви платиме за штетата.
Не ни требаат твои пари, гомнар. -Секако. Извинете.
Момци, одете на спиење.
Фала.
Добра работа. -Мислиш? -Што ви е вам?
Нема да влезеш? -Не.
Тоа не беше потребно. -Ајде...
Не мислам на оние идиоти туку на тоа што им се извини.
Го мразам тој мој дел. -Не мораше.
Знам.
Сфаќам дека Тоша ти е приоритет.
Свесен сум за тоа,
но во ресторанот се чувствував лошо.
Кога сакам да те допрам... -Извини, не трчам по месо,
но само зашто имам дете.
Без неа веројатно би те ебел и би заборавил како изгледаш
зашто ќе бев на дроги.
Не можеш да знаеш. -Можам. -Чекај. -Не прекинувај ме.
Заради Тоша ова не е врска за една ноќ.
Значи... Или ќе го разбереш тоа
и ќе се прилагодиш
или ќе мораш да заминеш.
Жал ми е што ти потрошив време.
Еј. Што има?
Ќе дојдеш по мене?
"Што?" -Те молам.
"Кажи ми каде си.
Што се случило?"
Еј, малечка.
Оди да се одмориш. Ние ќе останеме со неа.
Не треба. Ќе се спакувам, ќе платам и можеме да одиме.
Добро. -Држи ја.
Да платам за собата 8.
Платено е.
Во ред.
Добро. До гледање. -До гледање.
Слушајте, ќе застанеме кај татко ми. Работи тука блиску.
Добро. -Важи. -Фала.
Знам зошто ме остави Павел. Можеби ќе дознам зошто ме остави тато.
Дали е некој за сладолед? -Јас не. -Не, фала.
Тој работи таму? -Да.
Не ме засега, но зошто му треба тоа?
Сака да си го среди животот.
Мислам дека веќе го направил тоа.
На брзина, нели?
Дури после 3 г. ја прифатив родителската улога.
Тебе ти требаше подолго. -Да, но имавме 16 години.
Бевме незрели, немавме поим што значи да си родител.
Што е?
Само...
Ништо.
Ми текна на тоа кога ти кажав дека сум трудна.
Стана блед и почна да се тресеш. -Ме изненади.
Ќе се посереше в гаќи.
Точно е.
Затоа ти беше многу храбра.
Не знам баш...
И беше многу секси.
Баш како сега.
Немој. -Што?
Не допирај ми ја косата, не кажувај ми дека сум секси.
Но добар пар сме. Знам дека го чувствуваше истото.
Знаеш што чувствував? -Не мислев така. -Не знам што мислеше.
Цел живот исполнувам очекувања.
Посакувам некој да ме сака нежно
и да му долетам, штом ќе пукне со прсти, како ноќна пеперутка.
Преку глава ми е од тоа. -Зошто се мачиш со тоа? -Не знам.
Гледам како Филип се менува и јас...
Го сакам тоа за себе. -Во ред.
Само сакам да знаеш... -Не.
Сакам да ти кажам... -Не! -Морам...
Срање.
Те сакам, Кики.
Многу те сакам.
Ебено многу те сакам.
Како помина?
Сладоледот е добар.
Разговаравте ли? -Не.
Има многу влакнести уши.
Може ли да тргнеме? -Да.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС