To nie Lorcan.
Puszczaj!
Zamknijcie wrota!
Puść go!
Kto to był?
Ktoś, kto sprawia tragiczne wrażenie.
Jeśli tak wyglądają minotaury z Drugiej Strony,
to mamy większy problem.
MÓJ BRAT MINOTAUR
ODCINEK DZIESIĄTY DYPLOMACI I WOJOWNICY
Spójrz! To ich łódka.
- Przynajmniej wiemy, że tu są. - Jakby to poprawiało sytuację.
Może ich dogonimy, zanim dotrą do portalu.
Szybko!
Gdzie jesteś?
Wybacz, ale to kiepski moment.
Nic mi nie mów.
Wściekli mieszkańcy chcą wejść na cmentarz.
Oddawanie hołdu przodkom
to ważna część festiwalu.
To niewłaściwe, co pan robi!
Mają sporo racji.
George?
Muszę kończyć.
Komendantko? Halo?
Skarbie?
- Tędy proszę. Nie guzdrać się. - Ale fajnie.
Co to ma być?
Cmentarz zamknięty do odwołania.
Zamknięty?
Czy ma pan pojęcie, z jak daleka ci ludzie przyjechali
i ile pieniędzy zapłacili, żeby móc wziąć udział w festiwalu?
Co mi tam cmentarz. Pokaż minotaura!
- Gdzie on jest? - Skąd ten pośpiech?
Weź rower i przyprowadź Lorcana.
Nie wiem, gdzie on jest. I mnie nie posłucha.
- Spraw, żeby posłuchał. - Jak?
Pieniądze! Kłamstwa! Psie smaczki! Nieważne. Masz go znaleźć!
Jeśli ci frajerzy nie zobaczą minotaura, zrobi się nieciekawie.
Na czym skończyłem?
Jak mam się cieszyć festiwalem, kiedy Lorcan zaginął?
Nie możemy wzbudzić podejrzeń.
Przysięgaliśmy strzec sekretów wyspy.
Udawajmy, że wszystko gra.
A Lorcan nie znalazł przejścia do innego świata
i w nim nie zniknął?
Właśnie.
Co?
Głupi, beznadziejny grat!
Przecież to… Znaczy… To jest…
Co?
Muszę odpocząć.
Oczywiście.
Rodzice odetchną, gdy wrócisz.
- Nie mogę zostać. - Co?
Mroczny byt niszczy Drugą Stronę, a minotaury w tym pomagają.
Nic na to nie poradzisz.
Mój ojciec nie żyje. Jestem następcą tronu.
Jako król mogę wszystko naprawić.
Ona ci nie pozwoli.
Kto?
Kai. Poza nami tylko ona wie, że żyjesz. I już raz próbowała się ciebie pozbyć.
Powiedziałaś, że korona jest dziedziczna.
Po tobie ona jest następna w kolejce do tronu.
Nie rozumiem.
Kai to twoja siostra.
Potrzebujemy planu.
Potrzebujemy mniej dwumetrowych, uzbrojonych minotaurów za tymi wrotami.
Jak dobrze, że was złapałem.
Jeśli chcesz nas powstrzymać, marnujesz czas.
Nie powstrzymam was. Pójdę z wami.
Serio?
Oczywiście. Lorcan potrzebuje nas wszystkich.
Ty mu powiesz, co jest za bramką numer dwa czy ja mam to zrobić?
Od początku mieliśmy przed tobą sekrety, ale nie wiedzieliśmy, że masz siostrę.
Bliźniaczkę, urodzoną kilka minut później.
I wybrała koronę zamiast brata?
Opanował ją mroczny byt.
Minotaury przestały być sobą.
Dlaczego ciebie ten mrok nie dopadł?
Od lat żyję w ukryciu.
Ale mrok szybko postępuje. Wkrótce nie będzie dokąd uciec.
Muszę stawić czoło Kai. To jedyne wyjście.
Nie. Ona jest zbyt silna.
Pogadałbym z nią…
Nie możesz tam wrócić. Mojego świata nie da się uratować.
Musimy zadbać o bezpieczeństwo twoje i tego świata.
Portale należy zamknąć na wieki.
Portale? To jest ich więcej?
Minotaur czy nie, musimy otworzyć wrota.
To jedyne wyjście.
Dziadek ma rację.
To jedyna nadzieja na znalezienie Lorcana.
Kiedy tak to ujmujesz…
Dobrze.
Stój! Nie słuchaj go. Oddaj mi amulet.
Przecież to puka. Nie oddawaj jej amuletu.
Mówi tak, bo to on jest puką.
Co mam zrobić?
- Daj mu go. - Nie dawaj.
Co ty pleciesz?
Nie pomagacie.
Według historyków te ruiny mogły być, ale nie musiały…
Cześć, kochani.
- Widzieliście Charliego albo George'a? - Nie.
Pytaliście Dany?
Nigdzie jej nie ma. Nikt nie widział dziś dzieciaków.
Dziwne.
Nie martwiłabym się.
To na pewno da się wyjaśnić.
Nie boję się ciebie.
Wy, puki, jesteście przebiegłe.
Mamy pomóc?
- Powinniśmy pomóc. - Ale komu?
Dziadek stary, ale jeszcze jary.
Nie zbliżaj się do amuletu.
Macie mnie za pukę?
Bez urazy, ale możesz nią być.
To podejrzane, że starszy człowiek, nawet znawca sztuk walki,
pokonał w walce wręcz zmiennokształtnego potwora.
Dobrze mówi, choć strasznie długo.
Chyba że potwór odwróci się plecami do przeciwnika.
Prawdziwy wojownik nigdy tak nie robi.
To on. Wszędzie poznam swojego dziadka.
No cześć.
Muszę spędzać z dziadkiem więcej czasu.
Wystarczy już tych przedstawień.
A teraz otwórzcie wrota.
Najpierw musisz wypuścić Charliego.
Uwolnię go, gdy otworzycie wrota.
- Daję słowo. - Nie rób tego!
Dobrze.
Właśnie tak.
A teraz go wypuść.
Czemu miałbym to zrobić?
Bo dałeś jej słowo.
Wypuść chłopca.
Nie masz pojęcia, z kim zadzierasz.
Oświeć mnie.
Wiem, ciężko to pojąć. Ale róbcie, co wam powiem.
Zamknijcie buzie.
I wyprowadźcie stąd George'a.
Co tylko pani każe.
Nie odejdę bez Lorcana.
Jestem opiekunką Lorcana, odkąd tylko zjawił się na wyspie.
I przysięgam, że zrobię wszystko, by go tu sprowadzić.
Ale teraz to George potrzebuje waszej pomocy.
No dobrze, ale wrócę tu po Lorcana.
Jak mogłem cię przeoczyć?
Niesamowicie fascynujące.
Nie masz pojęcia, z kim zadarłeś.
O co chodzi z policjantką o nadprzyrodzonych mocach?
Komendantka jest wróżką i legendarną wojowniczką,
nie tylko obrończynią Lorcana.
Strzegła portali, odkąd zostały zamknięte.
W takim razie musiałaby mieć z tysiąc lat!
Zgadza się.
Tak. Wszystko składa się w całość.
Słucham?
Kiedy zamknięto portale, oba amulety ukryto na wyspie.
A to wróżka otworzyła wrota, żeby wpuścić tu małego Lorcana.
Komendantka była tu cały czas.
Ona naprawdę ma ponad tysiąc lat.
Musi używać dobrych kremów.
Przestań.
Nic nie robię.
A właśnie że robisz. Myślisz i doskonale wiem o czym.
Musisz przestać.
Nie mogę.
Druga Strona jest niszczona.
Pod wpływem mrocznego bytu minotaury równają wszystko z ziemią.
W końcu odnalazłem swój świat,
a on umiera.
Nie wrócę już do dawnego życia. Nie mogę tu bezczynnie siedzieć.
Już za późno, Lorcanie. Słyszałeś Arianis.
Słyszałem też, że mam siostrę.
Dla której ważniejsza niż ty jest władza.
Bo mroczny byt zatruł jej umysł.
Muszę pomóc Kai.
Nie!
Oboje nie doceniliśmy swoich mocy.
Ruszajmy.
Nie ma mowy. Ani mi się śni.
Ja wiosłowałam w tę stronę. Teraz wasza kolej.
- Kontuzja. - Parasol.
Noga.
- Tak jest. Tak! - Nie!
Nie!
Nasz czas dobiegł końca.
Żegnaj, komendantko. Było magicznie.
Przepraszamy. Nie chcieliśmy, żeby tak wyszło.
Próbowaliśmy pomóc Lorcanowi.
A teraz ty jesteś ranny, Lorcan zniknął, a to wszystko nasza wina.
Jak tylko znajdziemy Lorcana, na zawsze kończę z przygodami.
Kończysz? To dopiero początek.
Nie tylko Lorcan ma życiową misję.
O co panu chodzi?
Wasza trójka zostanie kolejnym pokoleniem Starszyzny.
W kilka tygodni odkryliście więcej sekretów
i wykazaliście się większą odwagą niż jakikolwiek Starszy przed wami.
Mamy być Starszyzną?
Zaraz, my?
My jesteśmy dziećmi.
Jak niby mamy ochronić świat przed złym imperium minotaurów?
Nie wiem, ale lepiej szybko coś wymyślmy.
Wpuść nas!
- Wpuść nas! - Dość tego, Leland.
Albo sam otworzysz bramę, albo ją wyważymy!
Weźmy głęboki oddech i uspokójmy się.
Miałeś to załatwić.
I to zrobię.
Mój wspólnik już wrócił.
- Mów, gdzie jest Lorcan? - Nie ma go tu.
To widzę.
Nie. Chodzi mi o to, że nie ma go w tym świecie.
Jesteś tak bezużyteczny, że aż słów brakuje, by to opisać.
Obiecałeś nam podróż
śladami tajemnic Wyspy Bylin.
A jak dotąd nie zobaczyliśmy niczego tajemniczego ani…
Cześć.
- Nie uciekniemy jej. - Nie możemy tu zostać.
Burza się rozkręca i mamy rannego.
Patrzcie, flara. „Sygnał alarmowy dalekiego zasięgu”.
- Strzelaj! - Tu jest instrukcja bezpieczeństwa.
„Jeden: nie celować w ludzi ani budynki.
Dwa: nie używać pod zadaszeniem.
Trzy: zawsze celować od ciała.
- Cztery…”. - Możesz szybciej?
Nie można ryzykować. Flary mogą być niebezpieczne.
W przeciwieństwie do minotaurów?
„Cztery”.
- Tak się martwiliśmy. - Nic mi nie jest.
Wspaniale cię widzieć.
Dzięki.
To jest Arianis. Jest moją…
Matką, wiem. Chyba potrzebuje pomocy.
Zajmę się nią.
Wezmę ją do szpitala.
„Dwadzieścia cztery: nie używać w pobliżu balonów na ciepłe powietrze”.
Koniec tego.
Odsuńcie się, nie ma tu czego oglądać.
Odsuńcie się.
- Chodźmy już. - A gdzie Charlie?
Nie wiemy. Od rana go nie ma. George'a też.
Dany i Harper też nie znaleźliśmy.
Patrzcie.
Co ty robisz?
To oni, jestem pewien.
- Nie! Poczekaj! - Wracaj!
Ale odjazd!
Co teraz? Nie, nie mów. Nie chcę sobie tego zepsuć.
Co za widowisko!
Widowisko?
Wracajcie do autokaru.
Tak blisko, a jednak tak daleko.
Mój dziadek jest ranny. Zapewnimy mu pomoc, choćby nie wiem co.
Lorcan! Wróciłeś!
W samą porę. Ciągnie cię do kłopotów, co?
Dziadku?
Weźcie go do lekarki.
Weź to.
- Żartujesz? Nie dasz rady sam. - To sprawa między mną a siostrą. Idź!
- Powiedział „siostrą”? - Mam przybraną siostrę?
Gratuluję, jest urocza.
- Twój dziadek nas potrzebuje. - Idziemy po pomoc!
W końcu przestałeś uciekać i postanowiłeś walczyć.
Może masz coś z minotaura.
Nie chcę walczyć.
Zatem to nie zajmie długo.
To nie jesteś ty, Kai. Pozbądź się tego mrocznego bytu.
A co ty wiesz?
Wolno się uczysz, co?
Nie założysz korony ojca. Ona należy do mnie!
Nie chcę jej.
Ale chcę zmiany.
Druga Strona umiera. Nie widzisz tego?
Arobor! Nasz świat nazywa się Arobor.
Nawet tego nie wiesz, a miałbyś zostać królem?
Nie musisz być jak ojciec.
Możesz zaprowadzić pokój. Wypędzić mroczny byt.
Widzisz?
Już się rządzisz i wymądrzasz.
Mówisz mi, co mam robić.
Całe życie przygotowywałam się do objęcia tronu.
Nie staniesz mi na drodze!
To Dana!
Zjedź na bok.
Nie rób mi tak więcej, Dana.
Mamy rannego.
Nie martw się, pomożemy mu.
Dzięki, tato.
Och, George.
Nie biadol, nic mi nie jest.
- Jesteś cały? - Tak, ale trzeba pomóc Lorcanowi.
Komendantko, tu Leland. Odbiór.
Słyszysz mnie?
Na plaży doszło do zdarzenia. Odbiór.
Nie wiem, co się dzieje, ale nic dobrego.
Potrzebuję cię, kochanie. Reszta też.
Odbiór.
Tylko na tyle cię stać? Trzeba było wziąć trójząb.
Podzielmy się.
Nie!
Nie chcę cię zranić.
Nie mogę pozwolić ci wrócić. Nie jesteś sobą.
Myślisz, że mnie znasz?
Nie. Nie poznałem ciebie, tylko mrok, który ogarnął twój umysł.
On cię wykorzystuje.
Wykorzystuje?
Nigdy nie czułam się silniejsza.
Wiem, że ty też to czułeś. Widziałam to w twoich snach.
To byłaś ty? Myślałem…
Że to nasz ojciec?
„Pomóż mi, Lorcanie. Pomóż mi!” Nie, to byłam ja.
Byłam w twoim umyśle i wyczułam w nim mrok.
- Jesteś taki jak ja. - Nieprawda.
Coś się dzieje, chodźmy.
Dołącz do mnie.
Możemy razem podbijać światy.
Tego pragniesz.
Skąd ten pomysł?
Od zawsze tego pragnąłeś.
W końcu odnajdziesz swoje miejsce.
Przestań. Wiem, co kombinujesz.
Nasze światy się zmieniają. Nie chcesz być po stronie zwycięzców?
Ja już wybrałem stronę.
I na co padło?
Świat, który cię odrzucił, czy świat, do którego nie należysz?
Dość tego!
- Nie rób tego! - Nie jesteś jak ona.
To nie jesteś ty.
Ludzie wychowali cię na mięczaka.
Nie jesteś minotaurem.
Czasami żałowałem, że nim jestem.
Wtedy zrobiłbym wszystko, by być człowiekiem, jak reszta.
Ale ja nie jestem jak reszta, prawda?
Jestem minotaurem o ludzkim sercu i tylko ktoś taki może zjednoczyć światy.
Zjednoczyć światy? Za kogo ty się masz?
Jestem Lorcan Makreda. Makredowie szukają rozwiązań, nie kłótni.
Jeszcze nie jest za późno. Pozwól sobie pomóc.
To koniec, Kai.
Żaden koniec.
Co za widowisko!
Nic im nie będzie.
Pan to potrafi zaskoczyć, panie Kregnalder.
Zaczynajmy ten festiwal!
Zaraz wrócę.
Nie powinniście być teraz w barze?
A może zapomnieliście o festiwalu?
Dość przeżyliśmy jak na jeden dzień.
Odpuścimy festiwal.
Nie pora na rodzinne szczęście.
Moi goście oczekują Śródletniego Festiwalu Księżyca.
Co to za festiwal bez jedzenia?
Może to dobry pomysł. Turyści sądzą, że to była część festiwalu.
Ma rację.
Powinniśmy udawać, że to prawda.
Pański bar mleczy może odżyć.
No, pomóżcie mi.
To ma sens.
No tak, ale… pomóc Kregnalderowi?
Dobrze. Po pierwsze, auć, zabolało.
A po drugie, ponoć Makredowie szukają rozwiązań.
To nie… Ja nie… Pan nie może…
Nie wierzę.
ŚRÓDLETNI FESTIWAL KSIĘŻYCA
PIEKARNIA
RYBA I FRYTKI
Frytki, hamburger. Coś jeszcze?
Pa, pa.
Jutro z samego rana naprawię drugie wrota.
Odcięty od źródła, mroczny byt tu nie przejdzie.
Dziękuję, że pani nade mną czuwała.
Nie było łatwo, ale to dla mnie zaszczyt.
Mogę wam pomóc?
Jest pani wojowniczą wróżką, pokonała pani pukę,
przeleciała nad wyspą i rozbroiła minotaurkę.
Nigdy nie przestaniemy się gapić.
No wie pani, ciężko to ogarnąć.
Pomyślcie, co czuje mój mąż.
Chwileczkę. Nie.
Muszę go uratować przed jego własną wyobraźnią.
Serce się raduje, gdy widzę szczęśliwych mieszkańców.
To zasługa wasza i waszych przyjaciół.
Gdyby tylko znali prawdę.
Póki Kai ma drugi amulet, nigdy nie będą bezpieczni.
Omówimy to jutro.
Dzisiaj mamy święto.
Więc idźcie świętować.
Tak, bawcie się.
Ponoć jesteś księciem,
Wasza Wysokość.
A wy ponoć zostaniecie najmłodszą Starszyzną w historii.
Jeszcze to do nas nie dotarło.
Chyba nigdy nie dotrze.
- Chcemy być Starszyzną? - A mamy wybór?
Będziemy gotowi, gdy się zacznie?
Już się zaczęło i nie wiem jak wy, ale ja jestem gotowy.
Masz rację.
Po tym, co przeszliśmy, jesteśmy gotowi na wszystko.
Ale nie na to.
O nie!
Cześć, Wyspo Bylin!
Jesteśmy Dużą Emką,
a wy nie musicie nam dziękować!
Duża Emka, Duża Emka Przed wami występuje
Duża Emka, Duża Emka
Sprawdź, czy rozmiar ci pasuje
Już.
Dzień dobry.
Co za noc, prawda?
Zgadza się. Same sukcesy.
Pan Kregnalder?
Zgubiłem syna, Wesleya Juniora.
Miałem nadzieję, że jest tutaj z kolegami.
Zapytam chłopców, czy go widzieli.
Chłopcy.
Chłopcy?
- Jesteś pewien? - To moje przeznaczenie.
Zaprowadzę pokój w Drugiej Stronie, wypędzę mroczny byt i zjednoczę światy.
Brzmi niebezpiecznie. Zwłaszcza że jesteś dzieciakiem.
Jestem królem minotaurów. Tylko jeszcze tego nie wiedzą.
Czekając, aż Kai sprowadzi tu armię, pogrzebiemy swoje szanse.
Ja nie mam wyboru, ale wy tak.
- To moje przeznaczenie, nie wasze. - Sam nigdzie nie idziesz.
Król czy nie, wciąż jesteś moim bratem.
I jeśli czegoś się nauczyłem, to tego, że mnie potrzebujesz.
- Serio? - Serio.
Ja też muszę iść. Drugi wers rymowanki jasno mówi:
„Gdy niebo rozświetli księżyc szafirowy, korona upadnie i dziedzic powstanie nowy”.
Co to znaczy?
Nie wiem, dlatego muszę tam iść.
Harper?
No jasne. Jestem waszą przywódczynią.
Hej! Co jest? Ponoć nam się śpieszyło.
Okej.
Naprawdę to robimy.
Gotowi?
- Na co? - Nie mam pojęcia.
Napisy: Daria Okoniewska