‎UPIORNA MIŁOŚĆ
‎Oto list miłosny Hwagyeongdang,
‎wielkiej poetki i szanowanej malarki.
‎- Pęka? ‎- Co się dzieje?
‎Jeśli znaleziono go ‎przy przenoszeniu grobu księcia,
‎to znaczy, że znajdował się w trumnie?
‎Tak.
‎Czy to nie romantyczne?
‎Zajmujesz się nierozwiązanymi sprawami.
‎Tak.
‎Rozwiążemy jakąś?
‎Taką sprzed 300 lat.
‎Współpracujmy.
‎ODCINEK 6
‎Pierwsza zasada współpracy.
‎Mówimy wszystko, co wiemy,
‎i zawsze jedziemy na miejsce razem.
‎Zasada numer dwa.
‎Idąc obok siebie, zachowujemy dystans.
‎Zasada numer trzy.
‎Siedząc obok siebie, ‎zostawiamy jedno miejsce wolne.
‎Czyli podsumowując,
‎gdy pokazano trzystuletni list miłosny
‎odkryty przy przenoszeniu ‎grobowca księcia Gangpyeonga,
‎pojawił się duch mężczyzny.
‎Rany, 300 lat.
‎To może być najstarsza sprawa.
‎Więc kim był duch, który ci się pokazał?
‎Malarzem.
‎To autor portretu Hwagyeongdang ‎wystawionego w Yeeon.
‎Czyli musimy tylko znaleźć jego szczątki.
‎Nie. On chce, żebyśmy znaleźli
‎szczątki Hwagyeongdang.
‎A czemu?
‎Przecież napisała list miłosny ‎do księcia Gangpyeonga.
‎Rzecz w tym, że Dowon opowiedział mi ‎całkiem inną historię.
‎Hwagyeongdang była jego ukochaną,
‎ale zapragnął jej książę Gangpyeong.
‎Wiesz coś?
‎To malarz o imieniu Dowon, ‎z którym dorastała.
‎Nie dbam o to, jak się nazywa.
‎Chcę poznać sposób.
‎Co mam zrobić i jak?
‎Jak mam go powstrzymać
‎i sprawić, by Hwagyeongdang była moja?
‎Chodźże, kobieto!
‎Czemu mnie nie słuchasz?
‎Jak śmiesz mnie znieważać? Przeklęta!
‎- Ożeż. ‎- Ktoś ty?
‎Wielkie nieba!
‎- Zaatakował arystokratę! ‎- On jest szlachetnie urodzony!
‎Zaatakował arystokratę! O nie…
‎Błagam, przestań.
‎- Proszę, dość. ‎- Wielkie nieba!
‎Napaść na arystokratę.
‎Z pomocą straży
‎można było go stracić ‎za złamanie kodeksu moralnego.
‎Jakąż zbrodnię popełnił?
‎Darujcie mu życie. Błagam!
‎Przestańcie!
‎Dość!
‎Błagam…
‎Stać!
‎Obsesja księcia Gangpyeonga ‎zmieniła się w szaleństwo.
‎Za to, że darował Dowonowi życie,
‎Hwagyeongdang musiała zostać ‎jego drugą żoną.
‎Dokąd się tak śpieszysz?
‎Jak śmiesz?
‎Poniesiesz karę za oszukanie księcia.
‎Nie!
‎Hwagyeongdang próbowała uciec ‎przed tyranią Gangpyeonga.
‎- Ale zabił ją na oczach Dowona. ‎- Nie!
‎Wybacz mi…
‎Książę Gangpyeong ‎zatuszował zabójstwo Hwagyeongdang.
‎Zabrał pusty palankin w Góry Diamentowe
‎i rozpuścił absurdalną plotkę, ‎że Hwagyeongdang tam zniknęła.
‎Nikt nie wie,
‎gdzie jest pochowana.
‎Myślisz, że Dowon mógł kłamać?
‎Trzeba wysłuchać wersji obu stron, ‎szczególnie w przypadku zakochanych.
‎Podobno ten list miłosny znaleziono ‎w trumnie księcia Gangpyeonga.
‎Mówił, że są dowody, które temu przeczą.
‎Musisz to sprawdzić.
‎To dotyczy żywych.
‎Trochę pogrzebałam.
‎Dowon nie został doceniony za życia,
‎ale zyskał sławę później ‎dzięki obrazom motyli i kwiatów.
‎Co to za miejsce?
‎Wygląda jak robota dla niej, ‎a nie dla mnie.
‎Czyżby Dowon ją wkręcił?
‎Dzień dobry.
‎Po co mu sierp?
‎Co cię tu sprowadza?
‎Podobno
‎macie własność artysty Dowona ‎przekazywaną z pokolenia na pokolenie.
‎Proszę pana.
‎Mogę tu zajrzeć?
‎Czyli to dwie połówki jednego listu.
‎Tak. I był skierowany do Dowona, ‎a nie do księcia.
‎To nie jest joseońska wersja ‎Uwierz w ducha, ‎tylko totalny psychol.
‎Był księciem, a sfingował marne alibi ‎z pustym palankinem.
‎Właśnie dlatego, że był księciem, ‎nie mógł znieść,
‎że ona kochała innego.
‎Musimy znaleźć jej szczątki, ‎by mogła spocząć z Dowonem.
‎Utknęła z księciem Gangpyeongiem ‎na 300 lat.
‎Trzeba ją uwolnić.
‎Nie bądź taka.
‎Zamierzasz się wycofać?
‎Nie mogę, bo jedziemy na tym samym wózku.
‎Prawdę mówiąc,
‎prokuratorzy chcieli się przyjrzeć ‎ostatniej transakcji.
‎Mój brat ledwo to zatuszował.
‎Dopóki sprawa nie przycichnie…
‎- Dyrektor Ok. ‎- No cóż.
‎- Dzięki obrazowi Ju Sin-ho od ciebie… ‎- Moment.
‎To Cheon Yeo-ri.
‎Czego chce?
‎Tak, pani Cheon?
‎Ostatnio często rozmawiamy.
‎Tak.
‎Oczywiście.
‎Dobrze. Do jutra.
‎Myślisz, że Yeo-ri nas podejrzewa?
‎Skąd.
‎Dowiem się, gdy z nią porozmawiam.
‎Jutro spotkam się ‎z dyrektorką muzeum sztuki Yeeon.
‎Spróbuję powęszyć.
‎Okej. Przyjadę, jak skończę.
‎Poradzę sobie.
‎Nie ma mowy.
‎Pamiętasz pierwszą zasadę?
‎Dzielimy się wszystkimi informacjami ‎i jeździmy na miejsce razem.
‎A potem mamy zespołową kolację.
‎- Zespołową kolację? ‎- Tak.
‎To mus po ciężkim dniu pracy.
‎Znowu skórki wieprzowe?
‎Więc mam przynieść koszulę na zmianę?
‎Prawdę mówiąc,
‎chciałem cię o coś dopytać.
‎Skąd pochodzą obrazy, ‎które wiszą w Reinie?
‎Mamy dział sztuki, który się tym zajmuje.
‎Załatwiają to przez galerię Cheon, ‎którą prowadzi ciotka.
‎A co?
‎Jest z tym jakiś problem?
‎Nie twierdzę, że z Reiną ‎czy z galerią Cheon jest coś nie tak,
‎ale nazwa hotelu pojawiła się ‎w sprawie dystrybucji dzieł sztuki.
‎LISTA DZIEŁ SZTUKI ZAKUPIONYCH ‎I UMIESZCZONYCH W HOTELU
‎To wszystkie dzieła sztuki z hotelu?
‎Tak. Przesłałem to pani także e-mailem.
‎Czy może pan też
‎sprawdzić dzieła
‎zakupione z galerii Cheon ‎w ostatnich dziesięciu latach,
‎ich ówczesną wartość i cenę, ‎jaką zapłaciliśmy?
‎Chcę szczegółowy raport.
‎Tylko po cichu.
‎Oczywiście.
‎Jestem zajęta. Co tam?
‎Siadaj.
‎O co chodzi?
‎Jak tam śledztwo w sprawie Reiny, ‎o którym wspominałaś?
‎- Czemu pytasz? ‎- Po prostu jestem ciekawy.
‎Czego dokładnie?
‎Kto się tym zajmował, ‎zanim zamknięto sprawę?
‎Wiesz, że nie umiem nic przed tobą ukryć.
‎To był Nam Ji-hun z jednostki trzeciej,
‎ale góra kazała mu to zostawić.
‎Przejęłam to.
‎Jeśli znikła kasa, to pranie pieniędzy,
‎a jeśli znikł obraz, ‎to raczej łapownictwo, co?
‎Taką mam teorię.
‎Ale czemu zaangażował się ‎prokurator naczelny?
‎- Ryzykując posadę? ‎- Właśnie.
‎Też mnie to dziwi i dlatego to sprawdzam.
‎Dowiedziałam się, ‎gdzie trafiły te pieniądze.
‎Reina Group?
‎Dziwnie się zachowujesz.
‎Ciągle mówisz o Reinie.
‎Chcesz ich prześwietlić?
‎Czemu miałbym to robić?
‎Mam pełno nierozwiązanych spraw.
‎Czyli Reina nie dostała tej kasy?
‎Nie. Ktoś inny.
‎Sprawdzimy razem?
‎Nie. Muszę iść. Na razie.
‎Ej.
‎Jest pani bardziej sentymentalna, ‎niż myślałam.
‎Mnie zależy, bo chodzi o mojego przodka,
‎ale czemu panią interesuje ‎trzystuletni list?
‎Dobre pytanie.
‎Niby to list miłosny, ale czytając go,
‎ma się wrażenie, że autorka wiedziała, ‎że czeka ich rozstanie lub śmierć.
‎Zrobił na mnie wrażenie.
‎Gdzie pani zdaniem ‎pochowano Hwagyeongdang?
‎Pani Cheon.
‎Na pewno jest pani bardzo zajęta ‎prowadzeniem firmy.
‎Czemu to panią ciekawi?
‎Jeśli chce pani wiedzieć więcej, ‎niż ujawniają publiczne rejestry,
‎proszę jechać na uczelnię mego ojca, ‎pierwszego dyrektora.
‎Daliśmy im dokumenty ‎związane z księciem Gangpyeongiem.
‎Są tam pod nazwą „archiwum Yeeon”.
‎Po wystawie przekażemy też list miłosny.
‎Proszę.
‎Witamy.
‎Przepraszam, miałem pilną sprawę.
‎Cieszę się, że przyjechałeś.
‎Usiądź.
‎Zaprosiłam go.
‎Wspomniała, że tu będziesz, ‎więc się wprosiłem.
‎- Jak tam podróż? ‎- W porządku.
‎O rany.
‎MUZEUM SZTUKI YEEON
‎Ma?
‎- Ty tutaj? ‎- To ty?
‎Co tu robisz?
‎A ty?
‎Widzę, że znasz się z dyrektorką.
‎Przyjaźni się z mamą.
‎Minęlibyśmy się, ‎gdybym przyjechał trochę później.
‎A gdzie byłeś?
‎Odkryliśmy artefakt ‎na budowie w Baekhyeonie,
‎co wszystko opóźni.
‎Musiałem się tym zająć.
‎A właśnie.
‎Proszę.
‎Co to?
‎Kupiłem je w Europie.
‎Będą ci pasować.
‎Dziękuję.
‎Pierwszy raz dostałam rękawiczki.
‎Będę nosić.
‎Jesteś tu, bo coś zwęszyłeś?
‎W sensie?
‎Więc ta kasa trafiła do…
‎To dlatego ciągle tu przychodzisz?
‎Mam wrażenie, że czegoś mi nie mówisz.
‎O co chodzi? Mów.
‎Nie ma o czym.
‎- Czekaj! ‎- Puszczaj.
‎No weź.
‎- Zaczekaj. ‎- Odczep się.
‎- Znów się spotykamy. ‎- Owszem.
‎Pani Cheon, prawda?
‎Miło mi.
‎Prokurator Im Seo-hyeon, ‎pracuję razem z Ma.
‎Czytałam artykuł na wasz temat.
‎Gratulacje.
‎Kiedy zaręczyny?
‎Zainteresowanie było miłe, ‎ale opublikowano sprostowanie.
‎To była plotka.
‎Naprawdę?
‎Wybieramy się na kolację. ‎Dołączycie do nas?
‎Na jaką kolację?
‎Inaczej zjesz sam.
‎Zespołowe kolacje ‎to dobra wymówka, prawda?
‎Zapraszamy.
‎Daj spokój. Chodźmy sami.
‎Chętnie.
‎Chodźmy.
‎Zjedzmy razem.
‎We czwórkę.
‎Patrz.
‎Ładnie wyszliśmy? To z ostatniej kolacji.
‎Idealna para.
‎Żadna para.
‎Kazała mi zapozować, ‎żeby uwiecznić tę okazję.
‎Tak robią pary.
‎Dziękuję.
‎- Wzniesiemy toast? ‎- Jasne.
‎Zdrowie.
‎O rany.
‎Trochę mi głupio,
‎że nie możecie cieszyć się ‎kolacją na swoim poziomie.
‎Funkcjonariusze oszczędzają ‎i każdy płaci za siebie.
‎W porządku. Lubię makaron.
‎Ramyeon ‎też.
‎Naprawdę?
‎Tak. Czasami go jem.
‎Gdy mam chęć na coś prostego.
‎Poważnie?
‎Sądziłam, że tacy bogacze ‎jedzą tylko dania na zamówienie
‎lub chodzą do drogich restauracji.
‎A lubi pani jeść ‎ramyeon ‎nad rzeką Han?
‎Tam smakuje najlepiej.
‎Może się kiedyś wybierzemy?
‎Mogłabyś już…?
‎No co?
‎A ty, prokuratorze Ma?
‎Jadłeś kiedyś ‎ramyeon ‎nad rzeką Han?
‎- Cóż… ‎- Uwielbia to.
‎Gdy pracowaliśmy w oddziale południowym,
‎po kolacji zespołowej rano biegaliśmy
‎i jedliśmy ‎ramyeon, ‎żeby wyleczyć kaca przed pracą.
‎Też chciałabym tego spróbować.
‎Wspólnie zjeść ‎ramyeon ‎na kaca.
‎Ja też chętnie dołączę, w każdej chwili.
‎Co?
‎Oczywiście. Musimy pójść we czworo.
‎Masz.
‎Jedz.
‎Ma…
‎No jedz. Szybko.
‎- Zrobiłeś to z troski? ‎- Nie. Jedz.
‎Nie chcesz czegoś innego? Nie lubisz piwa.
‎Czasem je piję.
‎Jest pan bardziej uroczy, niż myślałem.
‎Bardzo dba pan o panią Im.
‎Troskliwy z pana facet.
‎Dopiero dzisiaj to odkryłam.
‎Nie znałam go z tej strony.
‎O nikogo się nie troszczę.
‎Po prostu jest niezdarna.
‎- Wszystko leci jej z rąk… ‎- To troska.
‎Widzisz?
‎Cicho. Przepraszam.
‎Poproszę kolejne piwo.
‎- Mój kierowca? ‎- Dobry wieczór.
‎- Dziękuję. ‎- Jasne.
‎Podrzucę cię do auta.
‎Wezmę taksówkę. Rano wrócę po auto.
‎- Serio? ‎- Tak.
‎Na razie.
‎- Do jutra. ‎- Pa.
‎Więc następny raz nad rzeką.
‎Proszę jechać ostrożnie.
‎Podrzucę cię.
‎Nie, dzięki. Chyba…
‎mam ochotę się przejść. Pójdę sama.
‎Może cię odprowadzę?
‎Nie trzeba.
‎Uważaj na siebie.
‎Nie, nie możecie ‎przekazać tego tej jednostce.
‎Zadzwonię jutro.
‎Yeo-ri, co powiedziała dyrektorka muzeum?
‎Są inne zapiski?
‎Nie.
‎Był stresik, co? Spisałem się, nie?
‎Byłeś naprawdę wspaniały.
‎- Wobec pani Im, rzecz jasna. ‎- Wcale nie.
‎Bardzo się starałem cię chronić.
‎Nie chodziło o mnie.
‎Zajmowałeś się panią Im.
‎Tak jak powiedział Min-hwan, byłeś uroczy.
‎Wcale nie. To nie fair.
‎Bądźmy szczerzy.
‎Musiałem mieć na oku ‎oboje naszych znajomych.
‎Nie wiedziałem, czy jem ustami, czy nosem…
‎Yeo-ri.
‎- Czyżbyś była…? ‎- Nie.
‎Nawet nie wiesz, co chciałem powiedzieć.
‎No i co? Odpowiedź brzmi „nie”.
‎Nie dotknęłam cię, prawda?
‎Nie, na pewno nie.
‎Czy od czasu wypadku na jachcie ‎zdarzyło ci się
‎coś takiego?
‎To pierwszy raz.
‎Z mojego doświadczenia wynika,
‎że to tylko, jak dotknę kogoś dłońmi.
‎To powinno być okej.
‎A jak nie, to nic nie szkodzi.
‎Znaczy… nie martw się.
‎Musimy…
‎odczekać dobę i wtedy zobaczymy.
‎Jak nie będziesz widział duchów,
‎to będzie okej.
‎Nie musisz się martwić.
‎W razie czego sobie poradzimy.
‎Ale gdybyś je widział,
‎to zadzwoń.
‎Dobrze.
‎Nie będzie ich widział.
‎Nie powinien.
‎Nie zadzwoni. Oby nie.
‎Nie może ich widzieć. A jeśli…
‎Widzisz je?
‎Nie, dzwonię, by dać znać, ‎że ich nie widzę.
‎Już się bałam. Miałeś zadzwonić, ‎jak będziesz je widział!
‎Sorki.
‎Wyłaźcie! No już!
‎Kto to zrobił?
‎Halo?
‎Nie widzisz ich?
‎Martwię się.
‎Miałem zadzwonić, jak zobaczę. ‎Na razie nie widzę.
‎- Ma. ‎- Tak?
‎To się nie uda.
‎Sama poprowadzę tę sprawę.
‎Nie, zaczekaj.
‎Na razie nie widzę duchów, ‎a jak zobaczę, to mam już doświadczenie.
‎Będzie dobrze.
‎Umiem sobie z nimi radzić.
‎Choć nie tak jak ty.
‎No ale…
‎Po prostu jestem ciekawy.
‎Chcę zobaczyć, jak zakończy się ‎sprawa sprzed 300 lat.
‎Dobrze.
‎Zadzwoń, jak coś się wydarzy.
‎Dobra.
‎Śpij dobrze.
‎Nie widzę ich. ‎Chyba nie musimy się martwić.
‎Całe szczęście.
‎Proszę.
‎Szukałaś mnie?
‎Napijmy się razem herbaty.
‎Zwykle wolisz kawę.
‎Cóż,
‎staram się ograniczać kofeinę.
‎Nie wyglądasz najlepiej.
‎Źle się czujesz?
‎Mówią, że nic mi nie jest.
‎W moim wieku to najlepsza wiadomość.
‎Przepraszam.
‎Postaram się częściej dzwonić.
‎Dobrze.
‎Ale wolałabym,
‎żebyś częściej mnie odwiedzała.
‎Przychodzisz, gdy cię wezwę.
‎Niewiele tu jest.
‎Dwanaście lat temu miał przeszczep serca.
‎Oczywiście.
‎Pytam, bo tożsamość dawcy jest poufna.
‎Ile to potrwa?
‎Dobrze, pośpiesz się.
‎WSTĘPNY RAPORT NA TEMAT PRZESZŁOŚCI ‎OSOBA: MA GANG-UK
‎- Ładuj 200 dżuli. ‎- Ładuję.
‎Odsunąć się.
‎Doktorze, usunięto serce dawcy.
‎- Słuchaj, Ko. ‎- No?
‎Numer jeden czy dwa?
‎Dwie opcje? Jedynka.
‎Okej, więc schabowy.
‎Zawsze to samo.
‎Ma, idziesz na lunch?
‎- Idźcie pierwsi. ‎- Na pewno?
‎- Na schabowego. ‎- Dobra.
‎Po wystawie
‎zgodnie z wolą mojego ojca, ‎pierwszego dyrektora fundacji,
‎podaruję list jego uczelni.
‎Tak.
‎Zgadza się. Pierwszy dyrektor fundacji
‎podarował uczelni wszystkie zapiski ‎o księciu Gangpyeongu.
‎Prowadząc śledztwo, ‎zwykle zaczynamy od tego, co wiadomo.
‎Możemy wpaść na jakiś trop, ‎przeglądając te dokumenty.
‎Pojadę tam po pracy.
‎Co? Też zamierzałam to zrobić.
‎Więc jedźmy razem.
‎Dobrze.
‎- Panie Bong. ‎- Tak?
‎Proszę podejść.
‎Mamy coś ważnego do omówienia ‎na zebraniu zarządu?
‎Raczej nie.
‎Więc dzisiaj pan może je poprowadzić.
‎Tak jest.
‎Pani Eom.
‎Czy pani Cheon ‎nie zachowuje się ostatnio dziwnie?
‎Też pan to zauważył?
‎Czyli nie tylko ja to widzę.
‎Nie jest już taka nieufna jak kiedyś.
‎Jest o wiele bardziej otwarta ‎wobec innych, prawda?
‎Szczególnie wobec mnie.
‎Widziała pani, jak mnie wybrała?
‎„Panie Bong. Proszę podejść”.
‎I kazała mi poprowadzić zebranie.
‎To pewne.
‎Co takiego?
‎Jestem jej zaufanym powiernikiem.
‎To przesada. Zbyt wielka presja.
‎To raczej pan przesadza.
‎Skąd. Jestem bardzo zrównoważony.
‎Tak, jestem na miejscu. ‎Musimy się kiedyś spotkać. Dzięki.
‎Załatwione.
‎Zapomniałem.
‎Zasada numer dwa: dystans.
‎Sorki.
‎Piękna dziś pogoda.
‎Błędnik mi szwankuje. Znosi mnie na lewo.
‎Witam.
‎Dostałam informację.
‎- Mam z państwem współpracować. ‎- Dziękuję.
‎Proszę tędy.
‎Ogromna kolekcja.
‎ARCHIWUM YEEON
‎Tutaj trzymamy dokumenty ‎przekazane przez fundację Yeeon.
‎Co to?
‎Akt poświadczenia dziedziczenia ‎wydany przez księcia Gangpyeonga.
‎Zawiera informację o liczbie pokoi, ‎łącznie z częściami kuchni.
‎Bardziej szczegółowy, niż sądziłam.
‎Czy jest może do tego
‎rysunek lub plan pomieszczeń?
‎Mamy coś podobnego. Plan zabudowań.
‎Oto rezydencja księcia Gangpyeonga.
‎Mogę zrobić kilka zdjęć?
‎To osobista kolekcja księcia Gangpyeonga.
‎Zbiór esejów.
‎ANTOLOGIA HWAPYEONG
‎To wszystko, co macie na temat ‎księcia Gangpyeonga?
‎Mamy też dziennik z jego podróży.
‎Chwileczkę.
‎Zaczekaj, Yeo-ri.
‎- Musisz uważać. ‎- Sorki.
‎Co to jest?
‎Zrób zdjęcie.
‎„Na grobie mej żony kwitną kamelie”.
‎Chodzi o miejsce, ‎gdzie spoczywa Hwagyeongdang?
‎Tak myślę.
‎„Do końca życia będę na nie patrzeć, ‎by ukoić tęsknotę”.
‎Czy to znaczy, że drzewko,
‎pod którym ją pochowano, ‎było w zasięgu jego wzroku?
‎Muzeum sztuki Yeeon postawiono
‎na miejscu jego rezydencji, więc…
‎No cóż, zbrodnia idealna nie istnieje.
‎Nawet po 300 latach
‎prawda wyjdzie na jaw.
‎To jakaś przerażająca obsesja.
‎Nie da się sprawdzić, co jest pod spodem.
‎Nie możemy rozkopać czyjejś ziemi.
‎Racja.
‎Jak powiemy prawdę, uzna nas na wariatów.
‎Znieważylibyśmy też jej przodka,
‎więc nie pozwoli nam tu kopać.
‎Znajdziemy jakiś sposób.
‎Musimy
‎uwolnić Hwagyeongdang.
‎Właśnie.
‎Cheon Yeo-ri?
‎Kim jest ten mężczyzna?
‎Dyrektor Ok.
‎Cheon Yeo-ri interesuje się ‎galeriami sztuki?
‎Często tu przychodzi.
‎Naprawdę?
‎- Pytała o hotelowe obrazy albo…? ‎- Nie.
‎Nic o nich nie mówiła.
‎Jest tu z jakimś mężczyzną.
‎Rozumiem.
‎Z Kang Min-hwanem z CL Group?
‎Jego bym rozpoznała.
‎Poza tym przyszedłby się przywitać.
‎Racja.
‎Niedługo do ciebie wpadnę.
‎Muszę ci coś powiedzieć.
‎Dobrze. Czekam na dobre wieści.
‎Jasne. Pa.
‎Mamo.
‎- Tak? ‎- Co powiedziała?
‎Yeo-ri jest tam z Min-hwanem?
‎Nie, raczej nie.
‎Yeo-ri i Min-hwan są parą?
‎Weź. Opublikowali sprostowanie.
‎Na razie nie są.
‎„Na razie” oznacza, ‎że w przyszłości mogą być.
‎Mamo.
‎Wiesz, że jeśli się pobiorą,
‎to będziemy w kiepskiej sytuacji, prawda?
‎Najwyżej wyciągniemy asa z rękawa.
‎Widzenie duchów?
‎Co to za as, skoro nie mamy dowodów?
‎Ostatnie plotki
‎zapoczątkował Cha Gi-u, ‎który z nią zerwał.
‎Dong-jun. Mówiłeś, że on wrócił do Korei.
‎Co? Tak.
‎W zeszłym miesiącu.
‎Okej.
‎Czekaj. Mam dobre karty.
‎Dokąd idziesz?
‎A mogłem wygrać.
‎Prawdziwy powód?
‎Nie ma prawdziwych i fałszywych powodów.
‎Chcę znać prawdę, nie wersję oficjalną.
‎Po odwołaniu zaręczyn ‎wyjechałeś za granicę.
‎To, co mówiła twoja rodzina,
‎pasuje do moich podejrzeń.
‎A co podejrzewasz?
‎Że Cheon Yeo-ri miała sekret, ‎który był ponad twoje siły.
‎Coś ponad moje siły?
‎Na przykład?
‎To, że jest…
‎związana z duchami.
‎Chcę, żebyś to poświadczył,
‎gdy o to poproszę.
‎A jeśli to zrobię?
‎Jak coś takiego ‎może się pojawić na budowie?
‎Tak.
‎Nie. Ponowne zakopanie artefaktu ‎może spowodować poważne problemy.
‎Tak.
‎Najpierw trzeba to zgłosić.
‎Zobaczę, czy w weekend dam radę ‎wpaść i pomóc.
‎Tak, pracuję, mamo.
‎Pa.
‎Naprawiają kamienny mur ‎wokół domu rodziców i okazało się,
‎że znajduje się na starej fortecy.
‎- Znaleźli artefakty? ‎- Tak.
‎Ile rząd płaci za coś takiego?
‎Raczej niewiele, jeśli w ogóle.
‎- Wiesz co? ‎- No?
‎Za bardzo lubisz pieniądze.
‎A kto ich nie lubi?
‎Powinniśmy wybrać się ‎na zespołową kolację.
‎Co ty na to? Skórki wieprzowe?
‎- Idziesz? ‎- Innym razem.
‎Innego nie będzie. ‎Słuchaj, będziesz zachwycony.
‎- Sprzedają dojrzewające. ‎- Następnym razem.
‎Mam dość tego gościa.
‎Przeginasz.
‎Co ja zrobiłem?
‎Wychodzisz z pracy o czasie. ‎Co do sekundy.
‎Więc rób to samo.
‎- Ty też. ‎- Widzisz? Poszedł sobie.
‎Może kogoś ma?
‎Tę kobietę z knajpy?
‎Ach, o niej mówisz!
‎Wiem, o kogo ci chodzi.
‎Raczej poszedł do niej.
‎Do jedynej osoby, ‎przez którą wychodzi z pracy punktualnie,
‎czyli swojej jaśnie babci.
‎Yeo-ri.
‎- Przyszłaś wcześniej. ‎- Gang-uk.
‎Tak, trochę przed czasem.
‎Ty zresztą też.
‎Śpieszyłem się, ale i tak czekałaś.
‎Przyjemnie tu. Jak za szkolnych lat.
‎Jest cicho i nie natkniemy się ‎na żadnych znajomych.
‎Wymyśliłem, jak możemy ‎wykopać coś spod kamelii.
‎Jak?
‎Po znalezieniu artefaktu ‎na prywatnej ziemi
‎trzeba wstrzymać budowę.
‎Ustawa o ochronie kultury.
‎Zgadza się. Wiesz o tym?
‎Żeby to się udało,
‎będę musiała się trochę pogimnastykować.
‎MUZEUM SZTUKI YEEON
‎Chce pani kupić naszą kamelię?
‎Ostatnio mówiła pani,
‎że czerwone kamelie ‎to rzadkość nawet na południu.
‎Chcę ją mieć.
‎Prawdę mówiąc,
‎sądziłam, że interesuje panią moja branża.
‎Zaskoczyła mnie pani.
‎Zaciekawiły panią dość nietypowe rzeczy.
‎Naprawdę?
‎Problem w tym,
‎że to drzewo wiele znaczyło ‎dla mojego ojca.
‎A nasi goście lubią ‎robić sobie przy nim zdjęcia,
‎bo to znana miejscówka.
‎- Mam je sprzedać? ‎- Chcę je dla siebie.
‎By patrzeć na nie, gdy zechcę.
‎Proszę mnie często odwiedzać, ‎by na nie popatrzeć.
‎Jeśli nie chce go pani sprzedać,
‎to może wymiana?
‎Na co?
‎Moja rodzina ma rzadki okaz starej sosny.
‎Stara sosna?
‎Przyjaźni się pani ‎z dyrektorką Ok, prawda?
‎Cóż, po prostu pracujemy ‎w tej samej branży.
‎Ona będzie wiedziała,
‎jak wyjątkowa jest ta sosna.
‎Nie słyszała pani?
‎Tak, dyrektor Lee?
‎Rozmawiała pani z dyrektorką Ok?
‎Doskonale. ‎W takim razie wszystko zaplanuję.
‎Do usłyszenia.
‎Halo?
‎Już jadę.
‎Dyrektor Cheon.
‎Upewniłem się w Urzędzie ds. Kultury. ‎Możemy trzymać się planu.
‎Świetnie.
‎- Yeo-ri? ‎- Tak?
‎Coś nie tak? Brzmisz tak jakoś…
‎Wybacz. Oddzwonię później.
‎Dobry wieczór.
‎Proszę wejść.
‎Cześć.
‎Babciu.
‎Co się stało?
‎Na chwilę zemdlałam.
‎Na szczęście Min-hwan był w pobliżu
‎i od razu wezwał karetkę.
‎Zadbałam o to, ‎by dyrektorka Ok się nie dowiedziała.
‎Babciu…
‎Przecież żyję.
‎To do ciebie niepodobne.
‎Zaraz wrócę.
‎Porozmawiam z nią.
‎Stało się coś złego?
‎Mam do niej pojechać?
‎Bez przesady.
‎Nie mówiłam ci o tym,
‎ale moje zdrowie ‎raczej będzie się pogarszać.
‎O czym ty mówisz?
‎Wiesz, czym się martwiłam, ‎kiedy upadłam?
‎„Nie mogę zostawić Yeo-ri samej”.
‎Wiem, że rodzina, ‎która odwołała zaręczyny,
‎rozsiewa plotki na temat tego, ‎co się stało.
‎Tuszujemy je wszystkie.
‎Powinnaś pokazać, ‎że świetnie sobie radzisz.
‎Najpierw ogłoś zaręczyny,
‎by uciszyć te plotki.
‎Wiem, że walka o udziały jest ciężka,
‎a moi przeciwnicy mają duże poparcie.
‎Ale małżeństwo nie rozwiąże problemu.
‎Udowodnię, że jestem kompetentna,
‎i zdobędę zaufanie akcjonariuszy.
‎Rzecz w tym, że mój czas się kończy.
‎Najpierw rozpocznę proces ‎przekazywania firmy.
‎Dyrektor Gong i Jang mają spółki zależne ‎i byli lojalni wobec poprzedniego prezesa.
‎Duże udziały dają im decydujący głos.
‎- Jeszcze nic nie postanowili, prawda? ‎- Tak.
‎Planujemy najpierw skontaktować się ‎z dyrektorem Jangiem.
‎Pani prezes chce ogłosić swego następcę
‎na najbliższym walnym zgromadzeniu.
‎Twoja mama uwielbiała Reinę.
‎A salę Siena jeszcze bardziej.
‎Jeśli chcesz je chronić,
‎tym razem powinnaś mnie posłuchać.
‎Ostatnio dzięki plotkom o związku ‎ceny akcji wzrosły.
‎Min-hwan zapewni ci wsparcie.
‎Przyjaźnicie się od dziecka.
‎Yeo-ri, dlaczego ty…?
‎Czemu tak trudno cię złapać? ‎Miałaś oddzwonić.
‎Stało się coś złego?
‎Babcia zemdlała, ‎więc pojechałam ją odwiedzić.
‎Bardzo z nią źle?
‎Już jest lepiej.
‎Całe szczęście.
‎A ty dobrze się czujesz?
‎Byłabym zapomniała. Dyrektorka muzeum ‎zgodziła się na wymianę.
‎Zacznijmy po zamknięciu.
‎Okej.
‎- Trzymamy się planu. ‎- Tak.
‎Yeo-ri, co powiesz na zespołową kolację?
‎Może ‎ramyeon‎ nad rzeką Han?
‎Pomyślę.
‎Do zobaczenia.
‎- Okej. ‎- Pa.
‎MUZEUM SZTUKI YEEON
‎TYMCZASOWO ZAMKNIĘTE
‎Chyba będzie lało.
‎Może lepiej to przełożyć?
‎A jeśli dyrektorka nagle zmieni zdanie?
‎- Trzymajmy się planu. ‎- Dobra.
‎Zaczynajmy.
‎Dobra, do roboty!
‎Tak jest!
‎Podjedź tutaj.
‎Kazałem kopać szeroko i głęboko.
‎Gdy odsłonią trumnę, ‎każemy im przestać i to zgłosimy.
‎Masz dokumenty?
‎Formularz zgłoszenia artefaktu.
‎Już wypełniłam.
‎Okej.
‎Gdy to zgłosimy, ‎przyjedzie Urząd ds. Kultury
‎i natychmiast sprawdzą trumnę.
‎Tak, dyrektor Ok?
‎Zaczęli wykopywać kamelię.
‎Nie sądzisz,
‎że to nieco dziwne?
‎Szczerze mówiąc,
‎to zwykłe drzewo, ‎które można kupić wszędzie.
‎Po co oferować za nie starą sosnę?
‎Może chodzi o coś więcej?
‎Mówiłaś, że spodobały jej się ‎czerwone kwiaty.
‎Od dziecka tak ma, ‎że musi mieć to, co sobie upatrzy.
‎Ale gratuluję ci
‎naturalnego skarbu w postaci sosny.
‎Dziękuję.
‎Do usłyszenia.
‎WANG, SEKRETARZ PANI PREZES
‎A jeśli jej tam nie ma?
‎Schrońmy się w namiocie.
‎- Wyłącz to i idź pod dach. ‎- Skąd ta ulewa?
‎Chodźcie tutaj.
‎Mamy jeszcze mnóstwo roboty.
‎Rodzinna kolacja?
‎Coś przeskrobaliśmy?
‎Ha-ri, masz kłopoty?
‎- Chyba ty. ‎- Już nic nie mówię. Coś ty taka wrażliwa?
‎Babcia chce zjeść z rodziną.
‎Ale trochę to dziwne. ‎Zaprosiła nawet Min-hwana.
‎Myślicie, że ogłosi ich zaręczyny?
‎Yeo-ri nie może wyjść za kogoś z CL.
‎Nie tak łatwo o zaręczyny.
‎Wiesz, co było z nią i Cha Gi-u. ‎Zerwali tuż przed.
‎Racja.
‎Nie wszystko jej się udaje.
‎Nie będzie zaręczyn.
‎Skąd wiesz?
‎Mamo, zadzwoń do dyrektora Gonga.
‎Musimy przerwać prace.
‎Bezpieczeństwo jest najważniejsze. ‎Zostawcie to.
‎- Co z tą pogodą? ‎- Miało padać?
‎Tak, babciu?
‎Kolacja?
‎Co z Min-hwanem?
‎Rozumiem.
‎Coś się stało?
‎Chyba…
‎muszę się zaręczyć.
‎Co?
‎Tak nagle?
‎Dobry wieczór.
‎- Dotarłeś. ‎- Witam.
‎Miło cię widzieć.
‎Liczę na wsparcie.
‎Zaczynamy?
‎Chcę wam coś powiedzieć.
‎Chwileczkę.
‎Dołączy do nas jeszcze ktoś.
‎Powinien już tu być.
‎Powiedz mi tylko jedno.
‎Trzymaliście się za ręce?
‎Chcę, żebyś to poświadczył,
‎gdy o to poproszę.
‎Kto to taki?
‎Ktoś przyszedł.
‎Dobry wieczór.
‎Nazywam się Ma Gang-uk.
‎Prokurator Ma Gang-uk i ja…
‎się zaręczymy.
‎UPIORNA MIŁOŚĆ
‎Relacja z prokuratorem Ma ‎nie jest biznesowa?
‎Czujecie coś do siebie?
‎Bardzo mi na niej zależy.
‎Chcę się z nią zaręczyć.
‎Jaki masz znak zodiaku?
‎- Co? ‎- Rok urodzenia.
‎Rok urodzenia?
‎Dobra, następny.
‎- Wtedy… ‎- Zgrywałam niedostępną.
‎Może odwoła pan zaręczyny?
‎- Nie wierzę. ‎- Może połączymy siły?
‎Wiem, jak zapobiec zaręczynom.
‎Pamięta pan, co się stało sześć lat temu?
‎W zamian prawdziwy powód zerwania…
‎Nie powinniśmy zwołać zebrania?
‎Zdaje się, że dyrektorka Ok
‎próbuje cię powstrzymać.
‎Yeo-ri nie może się zaręczyć.
‎Ani z Ma, ani z nikim innym.
‎Mam cię, Cheon Yeo-ri.
‎Napisy: Joanna Kuboń