KASALUKUYAN
May listahan tayong lahat sa mga buhay natin.
Listahan ng mga pangarap at simpleng kaligayahan.
Ang akin, puno ng mga bagong paglalakbay at bagong lugar.
Ako si Preeti, at dinala ako ng isang paglalakbay ko sa Musafir Cafe.
Ano ang Musafir Cafe?
Magtanong kayo, at laging ibang sagot ang maririnig n'yo.
Para sa 'kin, tahanan. Tahanan ko at ni Chander.
Ang maitim at maganda mong mga mata
Nasilayan ang akin sa 'yong pagtingala
Ang pag-ihip ng hangin Ang paggalaw ng mundo
Lahat ay huminto
Uy! Hi!
Teka, sandali lang.
- Hi! - Pupunta kayo mamayang gabi, tama?
Hindi.
Itong si Rajvir kasi, may trek pala sila ng mga kaibigan niya ngayon,
kaya di ako makakapunta sa party mamaya.
Well, may kutob ako na matutuwa ka sa trek na 'to!
- Talaga? - Oo! Enjoy kayong dalawa!
Okay. Bye.
Bye!
O, anong mahika
Ang ginamit mo sa 'kin, sinta?
Mayroon, di ba?
Mga tala'y nahulog sa 'king bubungan Na tila mga talulot ng sampaguita...
Para sa bawat manlalakbay, ang tunay na simula ng paglalakbay
ay pag nahanap na nila ang tunay nilang kapareha.
Minsan, nananatili ang kapareha sa tabi nila.
Minsan, lumilisan matapos kang baguhin nang tuluyan.
O, anong mahika
Ang ginamit mo sa 'kin, sinta?
Mayroon, di ba?
Parang gano'n ang nangyari nang nakilala ko si Chander.
At marahil, gano'n din ang ipinagbago ng buhay niya
nang nakilala si Sudha.
HANGO SA 'MUSAFIR CAFE' NI DIVYA PRAKASH DUBEY
Ma, ihilig n'yo nang konti 'yong phone. Wala kayo sa frame, e.
- Okay na? - 'Yan, kita na kayo.
-Nandiyan ka na? - Opo, nandito na 'ko.
Maaga, as usual.
Maganda diyan sa napili mo?
- Siya po'ng pumili. Ang ganda, o. - Ang ganda nga.
Ngayon ko lang nalaman 'to.
E, paano mo malalaman?
-Lagi kang busy sa trabaho! - Ma...
- Ibababa ko na ba? - Teka, sandali lang.
Thank you.
-Alam ko na sa puso mo, gano'n pa rin— - Ma.
Ayan na naman kayo, e.
- Okay, hindi na. - Baba ko na 'to.
Parating na siya. Bye.
8 TAON ANG NAKALIPAS
- Saan galing 'yong kape n'yo? - Sa South, sir.
Okay, saang South? Tamil Nadu? Karnataka? Kerala? Saan mismo?
- Sir, ano po kasi... - Blended ba o single origin?
- Sir... - 'Yong grind, medium ba o medium-fine?
Medium-fine, sir.
Sigurado ako do'n.
- Sigurado ka? - Yes, sir.
Ganito'ng gawin mo, Mohan.
Coffee grounds,
mainit na tubig between 90 at 95 degrees Celsius,
empty pot, at Americano cup. Dalhan mo 'ko no'n.
- Sir, kaya naman ng machine gawin— - Ay, di uubra sa 'kin.
Wag kang mag-alala, babayaran ko lahat, saka bibigyan kita ng tip.
Okay, sir. Dadalhin ko 'yon lahat.
Excuse me! Ano ba'ng iniisip n'yong mga software engineer?
Career na ba'ng pagpunta sa America?
Hindi. Two years lang naman, e.
So, nasa America ka for two years,
tapos, iiwan ko 'yong practice ko para sundan ka?
- Di ko kayang mag-isa. - Di mo kaya?
Isama mo'ng mama mo para maasikaso ka!
Bakit kailangan mo pang magpakasal?
Grabe talaga'ng mga tao!
Hello. Sasabihin ko lang na nandito na 'ko.
Oo, heto na!
Ano 'yang tingin mo?
Aalis ka ba, o kailangan mo rin ng green card para ro'n?
Lalatagan ba kita ng red carpet? Umalis ka na nga!
Hi.
Sorry, pinaghintay kita.
Sudha nga pala.
Ang galing mong magsalita.
Ako si Chander.
Nakikinig ka?
Hindi. Dinig lang talaga kita.
Lahat, dinig ka.
- Maupo na tayo? - Please.
- Isa pa ngang tasa ng tsaa, Mohan. - Sige.
'Yong usual.
Sorry, sandali lang, ha.
Nandito ka para magtimpla ng sarili mong kape?
Medyo maselan ako sa kape ko, e.
Pero ang ganda nitong cafe. Madalas ka ba rito?
Pero di ako nagkakape.
Chai lover ako.
Chai.
Bukod sa Sunday tea ko,
may nakukuha rin akong samples sa matrimonial sites. Libre lang!
Sino'ng gumawa ng profile mo? Mama mo o papa mo?
Excuse me. Ano ba 'yan.
NANDIYAN NA? ANO'NG TINGIN MO?
Kung okay lang sa 'yo, may itatanong sana 'ko.
May nakapila pa bang candidate pagkatapos ko?
Kung meron, aalis agad ako.
Para di na kami magkasabay.
So, lawyer ka?
Oo.
Divorce lawyer.
Pero "lawyer" lang madalas.
Para walang matakot.
Pero gusto ko 'yong work ko.
Masayang paghiwalayin 'yong mga tao?
Hindi.
Totoo niyan,
nangyayari 'yong divorce bago pa umabot sa courtroom.
Tumutulong lang kami
sa pagkuha ng official stamp saka...
sa pagse-settle ng accounts.
Ma'am.
Thanks, Mohan.
Nagha-handle ka ng divorce cases, pero gusto mo pa ring ikasal?
Well, tungkol do'n...
Di ako atat magpakasal.
Puro meet up lang para di na guluhin si Mama ng mga kamag-anak namin.
Lagi akong nakakahanap ng dahilan para i-reject sila.
Pag software engineer, i-reject mo na bago mo pa i-meet.
- Software engineer ka rin, di ba? - Dati.
Na-bore ako.
Sa DWD Logistics na 'ko ngayon.
Nagse-set up ng MP operations nila.
- Bakit 'yong trabahong 'yon? - Malayo sa pamilya ko, e.
Taga-Delhi kasi ako.
At malayo rin sa ex mo.
- Hindi. - Hindi?
Hindi, walang gano'n.
Assumption mo lang 'yon.
Isang maliit na advantage lang ng pagiging lawyer.
Nakakabasa ako ng mukha ng tao.
Di ka ba nabo-bore sa logistics?
Kompara sa mismong buhay ko, di masyado.
So, ano pa'ng ibang gagawin mo ngayong Linggo?
Plano ko lang i-meet ka, tapos, manood ng sine.
Ang daming puwedeng gawin sa Bhopal,
tapos, uupo ka sa dilim para manood ng kuwento ng iba?
Okay, sige, ano'ng mare-recommend mo?
Bisitahin mo 'yong Manav Sangrahalaya. Maglakad ka sa Van Vihar.
O kaya pinakamaganda, uminom ka ng malamig na lemon soda sa may lawa.
Damhin mo ang puso ng Bhopal.
- Tara? - Saan?
Ikaw 'tong nagsabi na maraming puwedeng gawin sa Bhopal.
Bakit ka umalis sa America?
Hindi na 'ko masaya.
Kahit ang daming tao, pakiramdam mo pa rin na mag-isa ka.
May mga naging kaibigan ako sa university.
Medyo nakilala ko'ng sarili ko, 'yong iba, oras na'ng nagturo.
Ano 'yong isang bagay na natutuhan mo ro'n?
Kahit ano'ng mangyari sa buhay, wag mong kakalimutan ang pinagmulan mo.
- At... - At?
At kahit gaano kaganda 'yong cafe, ikaw pa rin ang magtimpla ng kape mo.
Pag na-bore ka na sa logistics,
magtayo ka ng sarili mong cafe.
Bumibisita si Mama from Ratlam once every two months.
Hindi ko lang roommate si Gargi. Para na rin siyang undercover reporter.
Ibig sabihin?
Spy siya ni Mama.
By the way, magaling 'yong strategy mo sa pag-extend nitong date.
Thank you. Pero di 'yon strategy.
- Hindi? - Hindi.
Sinunod ko lang 'yong intuition ko.
Well, cheers.
Cheers.
Shit.
Chander, kailangan kong bumalik sa cafe.
Bakit? Ano'ng nangyari? May nakalimutan ka ba?
Candidate number three!
- Ano? - Chander.
Gumawa ka ng dahilan para i-reject ako, okay?
- Uy! - Thank you.
Bakit ako?
Pag babae 'yong nang-reject sa lalaki, mas dinadamdam ng nanay nila, di ba?
Uy!
Ikaw ba, ano ka?
- Hi. - Hello.
Gusto mong malaman 'yong sinulat ko sa promise note?
Sige.
Di mo kailangang sabihin.
Pero kung gusto mo pa rin, walang ibang makakaalam.
"Anumang mangyari, ngayong taon, magiging matapang at susugal ako."
First note ko 'yon sa promise wall.
Sigurado akong di 'yon ang huli.
Bawat manlalakbay ay kailangan ng lugar kung saan puwedeng panandaliang huminto,
kung saan maaalala nila ang mga pangako sa sarili.
Sa maraming manlalakbay, ang Musafir Cafe 'yon.
Siguro kaya dala-dala nila ang bahagi nito sa kanilang pag-alis,
habang nag-iiwan ng bahagi nila rito.
Uy.
Uy! Hi!
Hi.
May nakita 'ko sa Mall Road kahapon.
At... naisip kong sakto sa 'yo.
- Rahil. - Hindi, wala 'to.
Pero buksan mo lang
pag handa ka na.
Pag handa na 'ko saan?
Pag handa ka nang makita'ng sarili mo sa mga mata ko.
Rahil.
Seryoso. Sige, aalis na 'ko.
Preeti Kaushik's special sourdough
- with poached eggs and avocado— - Ano ba, ha? Halika nga!
- Uy, ano'ng nangyari? - Halika rito.
Ano'ng nangyari?
Inii-spoil mo 'ko.
Iisipin ng regular customers na 'yong may-ari ng cafe,
ako lang ang binibigyan ng pansin!
Alam na ng lahat ng tao na ikaw ang dahilan
kung bakit napaka-special ng cafe na 'to.
Halika nga rito.
"Ilang araw ko nang pinanonood ang isang babaeng
"nalilimutan ang sarili habang inaalala ang puso ng iba
"Para sa kaniya itong munting regalo
"nang sa saglit niyang paghinto ay makita rin niya ang sarili niya."
Pag nakilala natin ang tamang tao sa maling oras,
madalas nating isisi sa pagkakataon.
Pero marahil di tungkol sa pagkakataon ang tanong,
kundi sa tama ba tayo
para sa sarili natin sa oras na 'yon.
Ang tahimik mo diyan.
So, ano'ng hobbies mo?
Ang dapat mo lang malaman sa 'kin,
ayaw na ayaw ko sa trabaho ko.
Boring 'yong logistics.
Pero ang sabi ng mama ko, engineer ka raw.
- Oo, noon, sa America. - America!
Totoo niyan, gusto ko talagang mag-settle sa America!
Puwede tayong mag-settle do'n pagkatapos nating ikasal, tama?
Hindi.
Bakit? Ayaw mo ro'n?
Ayoko.
- Ano'ng— - Uy.
- Sudha? - May sasabihin ako sa 'yo.
Malaking gago 'tong lalaking kasama mo.
- Ay, hindi. Hindi naman— - Wag kang paloko sa itsura niya.
Sex addict siya.
- Seryoso? - Oo.
Ano?
Tatlong bagay lang ang gusto niya sa babae.
Libog, libog, at libog.
- Hindi, nagbibiro lang siya. - Nagbibiro?
- Hindi... - At naging biro pa ako?
- Sige, ano pa? - Alam mo,
dalawang beses na 'kong muntik maging ina ng anak niya.
- Ano? - Ang magagawa ko lang, balaan ka.
Pero sa huli, buhay mo 'yan at desisyon mo. Anumang desisyon mo—
- Nakakasuka! - Hindi.
Kadiri!
Boring pala, ha!
Mama!
Wala na siya.
Siraulo ka rin e, Sudha!
Ganito kasi, Chander Mohan Sharma.
Di mo matatagalan 'tong mundong 'to kung masyado kang matino.
Best friend ng tita ko 'yong mama niya.
Ay.
Pero ire-reject mo siya, di ba?
Sabihin mo na lang sa tita mo.
Kumusta 'yong acting ko?
Ang sagwa.
Ano ba 'yan...
Sudha, hinihintay ka niya.
Si Kushal 'to! Tumatawag ako!
Hi.
Bye.
Kailangan kong sabihin sa kawawang si Kushal Pandit
na ama ka ng mga magiging anak ko.
Gusto mong manood ng play bukas?
- Monday bukas. - So?
Tinitipid mo ba'ng buhay mo pag Monday?
Bye.
Hi.
Wow.
I mean, masyado kang...
Masyadong...?
Masyado kang on time.
Ano, nood na tayo ng kuwento ng iba sa dilim?
Tara.
So, noon, mula Delhi papunta kina Lolo't Lola,
tapos, deretso uwi.
Hindi namin 'to nakita.
Nakakatawa, na no'ng mga bata pa tayo,
ang saya-saya na natin sa mga simpleng routine.
Anyway, namatay si Lola 20 years ago.
Pagkatapos no'n, wala na 'yong bahay niya.
Unti-unti, tumigil na kami sa pagpunta rito.
Kuha ko na kung bakit pinili mo'ng Bhopal.
Bakit?
"Kahit ano'ng mangyari sa buhay, wag mong kakalimutan ang pinagmulan mo."
Totoo 'yon.
Gustong-gusto mo'ng Bhopal, 'no?
Gusto mong mag-settle dito?
Ayoko.
E, saan?
- Nakapunta ka na sa Bombay? - Sa Mumbai, oo.
So, no'ng namatay 'yong papa ko, nasa 10th grade ako.
Lawyer siya dito sa Bhopal District Court.
Bombay High Court 'yong pangarap niya.
At ngayon, pangarap mo na rin.
Mas mataas nang konti do'n.
Magtatayo ako ng sarili kong law firm.
Sa Mumbai!
Ibibigay ko kay Mama ang kaligayahang hindi niya naranasan.
Alam mo, nangako sa 'min si Papa
na magkakaroon kami ng sariling bahay.
Malayo sa Ratlam,
malayo sa problema sa mga kamag-anak,
'yong kami lang tatlo.
Tapos, namatay na siya.
Tapos, sa 'kin na lang tumutok si Mama.
Pinag-aral niya 'ko,
binigyan ng lakas ng loob para maging independent.
Sigurado akong mabuti siyang tao.
Oo. Gano'n na nga.
Nakikita ko nga.
So ayun, ngayon, tutuparin ko 'yong mga pangarap ko at ni Mama.
Anyway, di naman inaasahan ng lipunan ang mga babae na mag-aruga ng nanay nila.
Binibigyan lang kami ng permiso, tama?
Aray.
Kaya sa ngayon,
ni wala akong oras
- o interes na ikasal, saka— - Naiintindihan ko.
Wow.
Salamat sa isang Monday na di malilimutan.
Makinig ka, Chander.
Kung lagi tayong magkikita, maiinlove ka.
Siguro, ako rin.
At kung lagi mo 'kong makikita,
paano ka lalagay sa tahimik?
Ano?
Madam, saan ka na napunta?
Sa lugar...
na mukhang di ko dapat puntahan.
Okay.
Kung gano'n... di natin pupuntahan 'yon.
Promise.
Uy!
Lumipas na 'yong moment.
Hello?
Sudha?
Ganitong oras?
Ngayon na?
Hindi, pupunta 'ko. Pupunta 'ko.
NAKAALIS KA NA BA?
Uy!
Ano'ng nangyari? Akala ko—
Galit ako kay Gargi!
Kuya, puwedeng patulong?
Sige.
- Itong isa. - Ano'ng pinag-awayan n'yo?
Ang cliché naman ng tanong mo!
Kailangan ba ng dahilan para mag-away?
Pero malamang may nangyari.
Ilang araw na 'yong cold war namin.
Ngayon, sumobra na 'yong murahan...
Murahan?
Bakit ka tumatawa, Kuya?
Tara na.
Tara ba!
Saan tayo pupunta?
Kung saan ka nanggaling. Sa bahay niya.
Okay.
May pelikula bang nagpe-play rito? Patayin mo!
Okay.
Nagsalin ng Subtitle: Nikka Flores