Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Zapanowała Montanomania.
Istne szaleństwo.
- Hannah Montana! - Idolka milionów.
Hannah Montana podbija świat.
Ma dopiero 14 lat.
…Lista Billboardu.
Za dnia jest zwykłą uczennicą.
Blond peruka i nagle staje się…
Hannah Montana!
Była w tym klipie idealna.
Cztery słowa: HANNAH MONTANA NA PREZYDENTA
Kończę!
Miło tu wrócić.
Hannah!
KOCHAMY CIĘ
HANNAH RZĄDZI
Szczęśliwej 20. rocznicy!
HANNAH MONTANA: 20 LAT NA SCENIE
Od razu się rozklejam.
Moje miejsce.
Naprawdę minęło już 20 lat?
Zaczynamy.
Rany! Nie wierzę!
Wszystko wygląda identycznie. Nawet stolik z nogami.
Hannah miała takie legginsy.
SŁODKIE ZIARENKA NAWILŻACZ RĄK
„Słodkie ziarenka”. Nigdy nie pytałam, co to takiego.
Nawet nie próbujcie.
To z pierwszego sezonu.
Nie mogę uwierzyć.
Wspaniale tu być.
Ale chyba zawołam osobę,
która powinna pamiętać więcej niż ja.
Alex!
Zawsze chciałam to zrobić.
- Zobacz! - Obłęd.
Jestem wielką fanką. Wspaniale cię tu zobaczyć.
Wszystko jest identyczne.
Jakbym wróciła do domu.
Chyba zaraz zemdleję.
Wyobrażam sobie, jak ludzie cię oglądają.
W blond włosach, z szalem.
- Szal musi być. - Tak!
Rybaczki.
Będzie, o czym gadać.
- Super. - Gotowa?
- Tak. - No to zaczynajmy.
Rany. Zobacz.
- Jest klimat. - Nowocześnie.
Daleko od jaszczurzych klimatów.
Zauważyłaś, ile jaszczurek jest w kuchni Stewartów?
Mnóstwo.
Gdyby to mój tata miał urządzić taki salon,
miałby ich tyle samo.
To niesamowite, Miley.
Minęły już dwie dekady,
od kiedy serial Hannah Montana stał się kulturowym fenomenem.
Ukształtował całe pokolenie.
Cudownie być tu dziś z tobą, by świętować jego 20. rocznicę.
Czemu uznałaś, że to należyty powrót do Hannah?
Najbardziej w graniu Hannah podobało mi się to,
że wszyscy mogli mnie oglądać.
Byłam w salonach całej Ameryki.
Kiedy występuję na koncercie,
oglądają mnie tylko ci, którzy mogą przyjść.
Nagrywając ten program,
mogę faktycznie świętować ze wszystkimi.
Z fanami, którzy dorastali razem ze mną.
Możemy wspólnie spojrzeć w przeszłość,
by zobaczyć, jak się zmieniliśmy.
Byli dla mnie wielkim wsparciem, kiedy przeszłam od Hannah do Miley.
Nie zawsze było łatwo.
Czasami było dość burzliwie.
W tym programie możemy nie tylko powspominać serial,
ale też trwałość i lojalność moich relacji z fanami.
Jak wpadłaś na ten pomysł?
Wiele nauczyła mnie Dolly.
Między innymi tego, by promować swoje pomysły,
bo wtedy nikt nie odmówi.
Zaczęłam opowiadać o planach na odcinek specjalny,
choć takich nie było.
Planujecie jakoś rocznicę Hannah Montany?
Jasne. Ciężko pracujemy.
- Co to będzie? - Nie mogę zdradzić.
- Proszę. - Wrócę do grzywki.
Planujesz coś dla fanów?
Planuję wielką imprezę urodzinową.
Działam.
Mój zespół cały czas pytał, o co chodzi z tym programem.
Nie było żadnego programu,
ale chciałam zaangażować fanów
i pokazać, jak bardzo tego chcą.
- Po prostu uprzedziłam fakty. - Coś pięknego.
Cofnijmy się do początków. Jak w ogóle tu trafiłaś?
Czym wyróżniłaś się na castingu Disneya?
Charyzmą, wyjątkowością, odwagą i talentem.
PRZESŁUCHANIE
Jestem Miley Cyrus i staram się o rolę Hannah Montany.
Owszem, to twój sweter, ale na mnie wygląda lepiej.
To za dwa miesiące!
A jeśli uważasz, że ci w nim lepiej,
czemu dałaś mi go na święta?
Bo zawsze pożyczasz moje ciuchy,
a ja twoich – nigdy. Bo nic mi się nie podoba.
Dałam ci ten sweter, bym mogła go pożyczać.
To, co mnie wyróżniło,
było zarówno moją wadą, jak i zaletą.
Nie miałam żadnego doświadczenia.
Przyjechałam z Nashville w stanie Tennessee.
Byłam cheerleaderką.
Chciałam szybko wrócić do domu, by nie stracić miejsca w zespole.
Wyróżniłam się swoją autentycznością.
Taka po prostu byłam.
Nikt mnie tego nie nauczył.
Nie było żadnego powodu, bym zgrywała pewną siebie.
Nie miałam podstaw.
Ale śpiewałam, tańczyłam i miałam blond perukę.
I…
nie byłam zdesperowana.
Myślałam o chłopaku z innej klasy, do którego chciałam wrócić,
by z nim chodzić.
Nie byłabym zdruzgotana odrzuceniem.
Chciałam dostać rolę, a jeśli nie,
to chociaż będę z Jeffem.
Gdziekolwiek jest teraz Jeff…
Wiem, gdzie jest, bo czasami zaglądam na jego Facebooka.
Wie, że mówię o nim. W mojej szkole było dwóch Jeffów.
Miałam obu.
Tish.
Śmiało.
- Mamo. - Trochę się pobawimy.
- Zobacz. - Wciąż je uwielbiam.
Piękne.
- Siedzę tu i wspominam. - Jasne.
- Zobacz. - Wiem.
To sprzed Hannah.
Uwielbiałam być cheerleaderką.
- Jaka mała. - To takie słodkie.
- To było nasze życie. - Tak.
To wiele dla mnie znaczy,
bo uwielbiałyśmy cheerleading.
Stanęłaś przed sporym wyborem.
- Żyłaś tym. - Uwielbiałam to.
I musiałaś wybrać.
Przesłuchania albo cheerleading. I zaryzykowałaś.
- Świetna, co? - Prawda?
Mała Miley.
- Wylałaś coś. - Ty!
- Nie, ty. - Myślę, że ty.
- Wydaje mi się… - Co?!
- Miley. - Gary!
Sama do niego zadzwoniłam. Opowie ci pewną historię.
To świetna historia.
Mieliśmy scenariusz serialu o dziewczynce,
która potajemnie jest gwiazdą pop. I postanowiłem sobie,
że moglibyśmy zrobić z niej prawdziwą gwiazdę pop.
To był ambitny cel.
Przesłuchania trwały 11 miesięcy. Zostały nam dwie kandydatki.
Byłaś pełną energii 12-latką.
Surową, szczerą, prosto z Tennessee.
Wyszłyście.
W pokoju było dziesięć osób. Głosowaliśmy.
Wszyscy byli za mną?
To bym chciała usłyszeć.
- Nie. - Tak myślałam.
- I dobrze. - Głosy były podzielone.
Każdy wysunął swoje argumenty.
Podjąłem decyzję i napisałem e-maila do zespołu.
Przeczytam ci go.
„Chcemy tworzyć nie tylko świetną telewizję,
ale też prawdziwe gwiazdy. Postanowiłem wybrać Miley.
Czy to ryzyko?
Bez wątpienia”.
Prawda.
- Bez wątpienia. - „Czy może być gwiazdą? Tak.
Bez względu efekt, cieszę się,
że kiedyś usiądziemy przy drinkach,
by wspomnieć ten moment decyzji,
kiedy podjęliśmy ryzyko, by zgarnąć większą nagrodę”.
I ryzyko się opłaciło.
- Spełniłaś obietnicę. - Dziękuję, Gary.
- To ja dziękuję. - Dzięki.
- Zmieniłaś wiele żyć. - A ty moje.
- Naprawdę wiele. - Dziękuję.
Dałaś czadu na castingu i przenieśliście się z Tennessee.
To była dla was wyjątkowa okazja.
To był szok kulturowy?
Wpadłam tu w miniówce i japonkach i zapomniałam o przeszłości.
Całkowicie. Moja mama potwierdzi.
Nie było momentu, bym tęskniła za domem.
Kogo z ekipy poznałaś jako pierwszego?
Chyba Lilly i Olivera.
Mitchela i Emily.
Byli obytymi aktorami.
Zastanawiałam się, jak poradzę sobie wśród ludzi,
którzy wiedzą, co robią.
Moi przyjaciele są tacy… wyjątkowi.
Mitchel Musso mi się spodobał.
Zapomniałam o Jeffie. Nastał czas Mitchela.
Było świetnie.
Zakochałam się, wszystko gra.
Za to Emily stała się moim oparciem,
bo nie zawsze wiedziałam, co robić,
ale wiedziałam, że mogę na nią liczyć
w kwestii scen i prób.
Co zrobiliście, by zacieśnić więź?
- Byliście w Disneylandzie? - W Panda Express.
Moja ulubiona chińszczyzna.
Robiłam coś strasznego.
Zamawiałam sobie ryż i polewałam go colą zero.
- Że co? - Zamiast sosu sojowego.
Gadałam coś do Emily,
a ona zastanawiała się, co ze mnie za wsiok.
- Miley… - Jestem z Południa.
Trudno to opisać, ale chyba mi się udało.
Cześć, Nowy Jorku!
Limuzyna czeka.
Tak.
Pogadajmy o peruce z pierwszego odcinka.
O co chodziło?
Mieliśmy mały budżet na pilota.
Nie wiedzieliśmy, czy zamówią cały sezon.
Nie dali nam za dużo pieniędzy.
Co sobie pomyślałaś, gdy zobaczyłaś się w peruce?
Od razu poczułam się Hannah Montaną.
Przyszło mi to naturalnie.
- Tak? - Hej! Będę za 20 sekund!
Super! Lilly będzie za 18 sekund.
To twoja przyjaciółka.
Musisz jej wyznać, że jesteś Hannah Montaną.
Kiedyś.
Spytałam fanów
o ich ulubione momenty z serialu.
Wielu wybrało trójkąt miłosny między Jakiem, Jesse’em i tobą
jako swój ulubiony wątek.
Chcę ci puścić jedną scenę.
- Dobrze. - Gotowa?
- Tak. - No to jedziemy.
Cholibka.
Nie mogę teraz odebrać, ale bardzo mnie ciekawi,
o co chodzi. Nagraj wiadomość.
Nieważne, jak długą,
bo bardzo mnie ciekawi, co powiesz.
Dobra, bip!
Cześć, to ja.
Chciałem powiedzieć, że…
- …mam wyrzuty sumienia… - …że cię naraziłem.
- Ale tak czy inaczej… - …cokolwiek postanowisz…
- …życzę ci szczęścia. - …życzę ci szczęścia.
Jesteś świadoma tego, jak bardzo ludzie to kochali?
Tak.
- Minęło 20 lat. - Kogo bym wybrała?
Jake czy Jesse?
Nie umiem. Obaj mogą słuchać.
Jake.
Wiesz dlaczego?
Bo zawsze chwali mnie w wywiadach.
A ja słucham.
A Jesse milczy.
- Dlatego Jake. - Brawo dla niego.
Zawsze mnie do niego ciągnęło.
Świetna odpowiedź.
Nie wiem, ile razy widziałam film.
Jak zareagowałaś na pomysł tańca do „Hoedown Throwdown”?
Byłam „za”.
Zawsze jestem „za”.
To moja wielka zaleta. Macie pomysł? No to działamy.
Urządzimy potańcówkę.
Nadal pamiętasz kroki?
Dopiero tańczyłam z Jamalem Simsem. To jak jazda na rowerze.
- Zobaczmy. - Zobaczmy!
Hej!
Świetnie!
CHOREOGRAF
Masz tu wszystko, co najlepsze!
Rany! Mi familia.
Działamy!
Jestem gotowa.
- To jak rower. - Damy czadu.
Dobra.
Pięć, sześć, siedem.
Tak jest! Hej!
Daliśmy radę.
Tak jest. Załatwione!
Nie można mówić o Hannah Montanie, nie wspominając o modzie.
Dziewczyny chciały być jak ona, ubierać się jak ona.
I mieć taką garderobę.
Tak.
Moja garderoba.
Od razu chciałam mieć taką samą.
Kazałam Tish porobić wymiary i zamówić mi coś takiego.
Łącznie z przyciskiem, który wszystko wysuwa.
Torebki i buty obracają się, by nie przegapić czegoś z tyłu.
Pogadajmy o twojej mamie.
Ludzie mogą nie być świadomi, jak bardzo była zaangażowana.
- Bardzo. - Zwłaszcza w kwestii mody.
Tak.
Miała jasną wizję Miley. Jeszcze bardziej niż Hannah.
Wchodziłyśmy do sklepu
i od razu wiedziałyśmy, co pasuje do Hannah, co do Miley.
Idziemy.
Pamiętasz garderobę Hannah.
Wzór dla mojej.
Ale nie pamiętam, bym kiedyś była w środku.
- Serio? - Tak.
No to zobacz.
- Padniesz. - Zapewne.
Dawno tego nie robiłam.
Ale czad.
- Po pierwsze… - Ukradłam to.
- Z mojej szafy. - Tak.
Nie miała iść na półkę.
Uwielbiam tę czapkę. Rico!
- Stylowa, co? - Świetna.
- Super. - Tak.
- Co jeszcze poznaję? - Co tu mamy?
- Wszędzie waliłyśmy cekiny. - Tak.
Jak tylko dorwałyśmy trochę kleju,
od razu coś dekorowałyśmy.
- A te? - Oryginalne.
- Serio? - Tak.
- Boże, świetne. - Wiesz, co?
- Nie chciałam ich nosić. - Tak.
Były…
nie dla mnie. Nie mów Christopherowi Lawrence’owi.
To też oryginał.
Prosto z wybiegu.
- Wciąż mogłabym ją założyć. - Jest świetna.
- Pamiętasz to? - Tak.
Wyglądasz wspaniale.
- To z pilota. - Tak?
To kultowy odcinek z tortem na twarzy,
gdzie Lilly dowiaduje się, że Miley Stewart to Hannah Montana.
Nigdy nie lubiłam tych jeansów.
Hannah często je nosiła.
- Tak. - Z zeberką.
- Taką. - Cały czas.
- Trauma. - Nienawidziłam tego stroju.
- I trapery. - Nie dla mnie.
- Nie. - Zobacz.
- Tish. - To kupił Disney.
- To kupiła Tish. - Tak.
Tę sukienkę uwielbiam.
- Nie pamiętam. - Z premiery filmu.
- Rany. - Tak.
No tak!
- I to. - No tak.
- Obłęd. - Idealne.
- Świetne. - Ubrałabym to.
Obie potrzebujemy takiej funkcji.
Zobacz.
Ma już 20 lat. Odpuść jej.
Potrzebujemy tego.
Właśnie. O tej sukience byś zapomniała.
Ale nie tutaj, bo się obraca.
To nie moje.
- Albo i moje. - Tak?
- Tak. Nie lubię tego. - Nie pamiętam.
- Nie lubię ekscentrycznej Hannah. - A to jest kultowe.
- Spódniczka z filmu. - Tak.
- Łamię serce Lucasa. - Uwielbiam ją.
Uwielbiam!
W tym dostałam w głowę piłką.
Styl Hannah zmieniał się, kiedy odnosiła sukcesy.
- Nabierała klasy. - Zdecydowanie.
Tak to można ująć.
Są tu trzy peruki.
Twoja, moja i Dolly.
- Super. - Chodźmy.
To z dalszego sezonu, gdy Hannah miała krótsze włosy.
Wtedy mnie stracili.
- Tak. - Odeszłyśmy.
Wiem.
Z włosami nie ma żartów.
Te już bardziej do nas pasują.
Zabawne, że mówię liczbie mnogiej.
To ucieleśnienie różnicy między sezonem pierwszym i czwartym.
Peruka, tak.
Mogłam zrobić koszulkę z napisem „Pojadę w trasę za peruki”.
- To prawda. - Im lepsza trasa, tym lepsza peruka.
- Twój album pamiątkowy. - No tak!
- Chciałam ci go pokazać. - Tish je uwielbia.
- Świetna sukienka. - Tak jest.
Świetne fotki mnie, Emily i Mitchela.
- Super. - Słodkie.
Byliście słodcy.
- Świetne zdjęcie. - Serio?
- Musimy o nich pogadać. - Tak.
- Masz takie od 2. roku życia. - Wiem.
- Słodkie. - Oryginalnie.
- Dolly. - Świetny faks.
Przeczytam go jej głosem.
„Hej, Miley”. Tak mówiła.
„Hej, Miley.
Gdy dostałam kwiaty,
nie zdawałam sobie sprawy, że to już 15. rocznica Hannah Montany.
Jestem z ciebie taka dumna.
Zawsze będę twoją ciocią Dolly.
W Hannah Montana, jak i Thompson’s Station”.
- Świetne. - Kocham cię, ciociu.
Wspaniałe.
Dziwnie tak tu siedzieć. Miałaś 11 lat w trakcie pilota.
- Jedenaście. - Wiem!
To był obłęd, bo odmieniliśmy całe życie.
Ale myśląc o tym teraz,
to była naprawdę wspaniała decyzja.
Zaraz się rozkleję, Tish, bo mam poczucie,
że kiedy ludzie mnie poznają, wiedzą, co jest dla mnie ważne.
Lubię być Hannah i Miley Cyrus,
ale najbardziej dumna jestem z tego, jaką jestem osobą.
Nauczyłaś mnie żyć chwilą,
być autentyczną i nie zmuszałaś mnie,
bym cały czas była Hannah. Mogłam się wyrażać jako Miley.
Choćby miało to oznaczać utratę tego.
- Tak. - Tak było.
Nauczyłaś mnie być sobą. Bo jesteś moją mamą.
Kocham cię.
Ten okres Disney Channel ukształtował wiele z nas.
- Była Raven-Symoné. - Tak.
Bliźniacy Sprouse.
Selena Gomez. Demi Lovato.
High School Musical.
Jak to było być częścią tego?
To ta dziewczyna. Z tym nazwiskiem.
- New Jersey, Nebraska, Arizona. - Montana!
- Tak! - Hannah Montana!
Lubię wspominać kampanię promocyjną w Nowym Jorku.
Tuż po premierze High School Musical.
Vanessa i Zac byli sławni.
Wszyscy im zazdrościli. High School Musical był hitem.
Byli parą.
Lubili mnie, bo byłam dojrzała.
Zaproponowali, że wezmą mnie na konferencję.
Wsiadłam z nimi do czarnego samochodu
i pojechałam na miejsce.
To był najlepszy czas dla Disneya i tych seriali.
Znali je wszyscy, nie tylko dzieci.
Disney był dla wszystkich.
W którym z chłopaków byłaś najbardziej zadurzona?
W którym najbardziej?
Miłość do Zaca dojrzewała.
Nie chciałam takiego z High School Musical.
Wolę takiego starszego.
Ale chodziłam z Dylanem Sprouse’em.
- Był słodki. - Byliście parą?
- Tak. - Wiedzieliśmy o tym?
Mogły być jakieś plotki. Ale byliśmy.
- Potwierdzam. - Dzięki.
Byłam zakochana.
Jego tata zabierał nas na sushi. Chłonęłam kulturę.
No i było ich dwóch.
Heloł!
Byłaś prawdziwą gwiazdą Disneya.
Jaka była dla ciebie największa korzyść z tej roli?
Największa korzyść?
Mam status Legendy Disneya z przypisanym parkingiem.
Coś pięknego.
- Masz własną tabliczkę. - Z napisem „legenda Disneya”.
Cieszy cię to?
Wysyłam wszystkim zdjęcie:
„Pamiętajcie, z kim macie do czynienia”.
Zawsze wyciągam to jako as z rękawa.
Albo zajeżdżam do restauracji
i pytam, gdzie mają miejsce dla Legendy Disneya.
- A oni na to… - Każą mi wyluzować.
„To lokal w Beverly Hilton”.
„Wiem, ale gdzie macie parking dla legend?”
- Boże! - Uwielbiam to.
- Widzę. - To największa korzyść.
Super. A opowiesz mi,
jak Taylor Swift trafiła do Hannah Montana: Film?
Do tej sceny…
Szykuj imbryk.
Do tej sceny szukali…
Spodobało jej się.
Stoi tam z prawnikiem.
Taylor Swift dostała rolę w filmie,
bo dopiero zaczynała karierę,
a oni szukali kogoś, kto do występu na potańcówce.
Obie tam występowałyśmy.
Napisała piosenkę specjalnie do filmu.
Może nawet dwie.
W tym końcową „You’ll Always Find Your Way Back Home”.
Należy jej się szacunek.
- Ten numer. - Hit.
Wciąż daje radę.
- Tak robiła. - Niech mnie.
HANNAH MONTANA: 20 LAT NA SCENIE
Chwila.
- Mikayla Red. - Ale obłęd.
- Wszystko jest identyczne. - Dziwnie ci z tym?
- Ja chyba też. - Jak się czujesz?
- Super, że jesteś. - Boże.
- Siadaj. - 20 lat.
Nigdy tu nie byłaś, prawda?
Dwa razy byłam na planie.
- Ale nie w żadnej scenie. - Nie.
- Byłaś częścią życia Hannah. - Zdecydowanie.
Myślałam, że mnie to przytłoczy.
Że się rozkleję i zaleję łzami.
Ale jest świetnie.
- To super. - Niesamowicie tu być.
Co pamiętasz z nagrań?
Wiele zapomniałam.
Pamiętam ten dziwny, niebieski makijaż.
- Byłyśmy jak obce. - Tak.
Johnny?
Nie ma go.
- Trudno. - Na razie!
Czułam się strasznie brzydka.
Zdecydowanie.
Miałyśmy po 15 lat. Chciałyśmy czuć się piękne.
Byłyśmy dla siebie okrutne.
- Strasznie. - Zapomniana.
- Ofiara. - Głupia blondi.
- Lambardziara. - Sztywniara.
- Nienawidzę cię. - Ojej!
Gadały, co im ślina na język przyniosła.
- Oj tak. - Przepraszam.
- Pogódźmy się. - Tak.
Pokazać ci coś fajnego?
- Jasne. - Chodź.
- To prezent dla ciebie. - Pasuje do twojego swetra.
Prawdziwa Mikayla Red.
Tak!
Kitka mi przeszkadza.
- Wróciłam! - Słodko.
Istna panna Chanel.
Już się nie gniewam.
Jest wspaniały.
- Kocham cię. Jesteś najlepsza. - Dzięki, że wpadłaś. Ty też.
Wyglądasz świetnie.
Dzięki. Mam potem występ.
Zaśpiewam „This is the Life” i „The Climb”.
„This is the Life” to pierwsza piosenka Hannah Montany.
Teraz wszyscy ją znają.
- Będą śpiewać ze mną. - Super.
Ubóstwiałam cały album Meet Miley.
- Stworzyłaś kulturę. - Ty też.
- Chodźmy. - Daj czadu.
- Jak słodko. - Dzięki.
Świetnie znać kogoś od 20 lat.
Znam cię niemal 20 lat.
- To dziwne. - Strasznie.
Śpiewajcie.
Dzięki, że jesteście.
Wiele myślałam o tej 20. rocznicy.
Hannahcznicy.
Nie nazywam tego „rocznicą”. To nie byle jaka rocznica.
Świetnie móc ją świętować.
Nie tylko powspominać, ale też być tu i teraz,
zobaczyć, jak się zmieniliśmy.
Wyglądamy wspaniale.
Widzę też dużo nowych twarzy.
Młodych ludzi, którzy odkrywają serial.
Oglądają go pierwszy raz. To wspaniale podkreśla to,
co zawsze robiła Hannah. Łączyła ludzi.
Zawsze myślałam o Hannah jako o kimś całkiem osobnym.
Granej przeze mnie postaci. Myślałam, co będzie dla niej najlepsze.
Nie traktowałam nas jako jedności.
Za to w tym programie
łączę Hannah oraz Miley w jedną personę.
Lubię wiele rzeczy Hannah, ale też bardzo lubię Miley.
Dlatego połączę je.
Słyszę stukot obcasów.
Cześć.
Rany. Wyglądasz jak Hannah.
- Pasujemy do ciebie. - Tak.
- Hej. - Hej.
Wspaniale cię poznać.
Muszę ci coś pokazać.
- Pokaż. - Okej.
Bardzo mnie ucieszyło, że dorastając, oglądałaś serial.
Ukształtował mnie.
Dzięki temu mogę być sobą na scenie czy czerwonym dywanie.
To było super.
Bo przyjęłaś na siebie sporą krytykę w 2012 i 2013 roku.
- Doceniam to. - Dzięki temu mnie jest lżej.
Musiałaś znieść naprawdę sporo.
Fakt, że jesteś artystką i wracasz do tego, dowodzi,
że kochasz i doceniasz
młodszą wersję siebie, która cię tu doprowadziła.
Na tym opiera się cały ten program.
Doceniam młodszą wersję siebie.
Bo robiła ona wszystko,
bym miała teraz takie życie.
I świetnie się bawiłam.
Uwielbiałam stroje i scenę.
Pojechałam w trasę z Jonas Brothers,
bo Nick był moim chłopakiem i nie chciałam go zostawiać.
Powiedziałam, że pojadę tylko z nim. I zgodzili się.
Bum!
Widziałam, że z Nickiem będzie o wiele fajniej.
Zrobimy z tego wielkie ogłoszenie.
Mama zawsze walczyła o to, bym spędzała czas z rówieśnikami.
Dobrze, bo to ciężkie.
- Było super. - Jak to jest wrócić do peruki?
Mam tylko przedłużenia.
- Serio? - Tak.
- Co? - Naprawdę.
- Serio? - Stałam się Hannah.
- A grzywka? - Moja.
Cudownie tu być.
Dorastałam, oglądając Hannah w domu moich dziadków.
Jestem ci naprawdę wdzięczna.
Dziękuję ci. Jesteś świetna.
Dzięki!
- Nie zabieraj więcej ciuchów. - Bez obaw!
Bo zaraz wyjdziesz z tym tutu.
- Prędzej w bolero. - Pasuje do ciebie.
Jak Hannah Montana
ukształtowała życie twojej rodziny?
Nie wiem, jak wyglądałoby nasze życie, gdyby nie serial.
Jakie by było.
Rodziny nie doświadczają czegoś takiego.
Masz z pewnością wiele wspomnień
z pracy na planie ze swoim tatą.
Trwało to wiele lat. Jest tu dziś z nami.
Z fryzurą mojego autorstwa.
Jak się czujesz?
Cieszę się, że tu będzie,
bo wiem, ile znaczy nasza relacja
dla wszystkich fanów programu.
Gdy dogaduję się z tatą, wszystkim jest lżej.
Cyrusowie muszą być razem.
Słodziak z niego.
W twoim wieku wyróżniamy dwa rodzaje słodziaków.
Wiewiórki i szczeniaki.
Jak się z tego wykaraskasz?
To twoje zadanie. Jesteś moim tatą.
Dzięki, tato.
Kocham cię.
A ja ciebie.
- Hej. - Hej!
Myślałem, że zmieniłaś zamki.
- Tato. - Jak leci?
- Witaj w domu. - Spójrz tylko.
Coś pięknego.
- Zareagowałam tak samo. - Serio?
Rzuciłam: „Nie ma to jak w domu”.
Taka prawda.
Wszystko jest identyczne. Poza nami.
- Jak w domu. - Prawda?
Jak to jest wrócić?
Od razu poczułam…
jakbyśmy mogli kręcić kolejny odcinek.
Za późno, bym nauczył się kwestii?
Scenariusza nie napisano dla nas, choć tak się czasami wydaje.
Był idealny.
Co pamiętasz z przesłuchań?
Kandydat przede mną robił swoje
i pomyślałem, że pasuje idealnie.
Byłem pewien, że go wezmą. Wszedłem po nim i rzuciłem:
„Właśnie minąłem się z ojcem”.
A ja i mama zawołałyśmy: „Zamknij się!”.
Załatwiałeś pracę innym.
Dobrze, że wybrali ciebie.
Nie zmienię tego.
To było nam pisane. Uścisnęliśmy dłonie.
- Zaśpiewaliśmy. - Pamiętasz tamten uścisk?
- Tylko częściowo. - Musimy wstać.
- Nie pamiętam. - Ja też nie.
A potem…
Nie pamiętam.
- A potem… - Dobra.
I coś takiego.
Mistrzowie kraju!
To trudne.
- Ale było blisko. - Tak.
Zrobiliśmy to, zaśpiewaliśmy i odegraliśmy kilka scenek.
Nie myślałam o serialu pod kątem sukcesu, jaki odniósł.
Nie rozmawialiśmy o tym.
Często pytają, czy wiedzieliśmy, jaki sukces odniósł serial.
Nie kierowaliśmy się tym.
To było poniekąd nasze życie.
Sztuka imitująca życie imitujące sztukę.
Zawsze byłaś dla mnie Miley.
W serialu byłaś jedną i drugą. To dawało mi to połączenie.
- Wspaniale było być tego częścią. - Zgadzam się.
Co powiesz na to, byśmy odczytali kilka kwestii?
Zastanowię się.
Żartuję.
- Chodźmy. - Dobra.
Super.
To stół, przy którym odbywały się rozmowy.
Powinni dostawić miski z płatkami.
Tak. Zobaczmy na scenariusze.
- Boże. - „Zawsze będę cię pamiętać”.
- Nie pamiętam tego. - Ja pamiętam.
„Za tobą niezły dzień, co?”
„Ostatnio coraz więcej takich.
Spójrz na mnie.
Sądziłam, że bycie dwiema osobami to świetny pomysł”.
Bo taki był.
Miałaś szansę, by…
Wiem.
Żyć normalnie.
„Ale to już się nie sprawdza”.
„Nic nie trwa wiecznie. To jak z moją fryzurą.
Kiedyś była modna, ale…”
W końcu trzeba się od tego odciąć.
„Czas porzucić bycie Hannah?”
„Tego nie mówię.
Lilly i Jesse też ci tego nie powiedzą.
Jedyny sposób to…”
„O, nie”.
Nie każ mi słuchać serca.
Ani nerki czy śledziony.
„Żadnych narządów”.
- Moja ulubiona kwestia. - To było dobre.
„Co mam ci powiedzieć?”
„Że jeśli ujawnię swój sekret, wszystko będzie dobrze”.
„Nie mogę tego zrobić.
Ale powiem ci coś innego”.
Będziesz chodziła do szkoły z Lilly.
Będziesz mogła spokojnie spotykać się z Jesse’em.
Zrzekniesz się prywatności.
„Ludzie będą cię rozpoznawać.
Zaczną traktować cię inaczej”.
„Czy warto?”
„Tylko ty to wiesz”.
„Mogłam posłuchać śledziony”.
To też było dobre.
„Słodkie nasionka!” To zawsze bawiło ludzi.
Za każdym razem.
- Było super. - Dzięki, że wpadłeś.
Możesz na mnie liczyć.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- Jesteś najlepsza. - Chodź.
W którą stronę?
- Spadaj. - Tam?
- Tak. - Dobra.
Wyjdźmy przez dawne patio.
Dobrze, ostatni raz.
Jest tam Jason.
- O wilku mowa. - Jest i on.
Zamknijmy drzwi, bo naleci komarów.
To poruszająca rocznica, prawda?
Bo można powiedzieć, że domykamy pewien rozdział.
Co chciałabyś powiedzieć młodszej Miley?
Powiedziałabym jej tylko, że jestem z siebie dumna.
Miałam wizję na życie.
Opierała się na tym, jak się czułam, kiedy rozśmieszałam innych.
Nawet przez głupie upadki czy dziwne miny przy chłopakach.
Uwielbiam rozśmieszać innych.
Siemasz!
Jestem muchą!
Tato, kto zrobił zbliżenie na pryszcza?
Moja szyja! Ciężka ta peruka!
Chcę powiedzieć dzieciakom,
że Hannah Montana uwielbia marchewki!
Do czego to służy?
Chyba się domyślam.
To ja…
Cześć.
To się robi absurdalne.
Powiedziałabym młodszej Miley,
że pozostałam temu wierna.
Zawsze kierowałam się sercem.
Chciałam uczynić świat lepszym.
Na tyle, na ile mogłam.
Rozśmieszając innych,
dając piosenkę, do której ludzie mogą śpiewać.
Jestem dumna, że poczuli się mniej samotni,
bo byłam na tyle odważna, by wpuścić ich do mojego świata.
Ostatnie pytanie.
Co powiedziałabyś fanom,
którzy są z tobą już od 20 lat?
Chcę powiedzieć im coś
nie tylko z okazji rocznicy,
a mianowicie, że bardzo im dziękuję,
bo moje życie jest piękne.
I bardzo boli mnie fakt,
że nie każda gwiazda pop ma tak samo.
Ale jakaś część mojego życia
jest wyjątkowa tylko dla mnie.
Czasami to dość samotne uczucie,
bo nie ma osoby, której mogłabym powiedzieć:
„Takie jest moje życie”. Ale to…
Ale to…
Porusza mnie to,
bo mam coraz więcej lat. Tata i mama również.
Mnóstwo ludzi pomogło wytyczyć mi drogę,
bym mogła czuć się bezpiecznie.
Mam wielkie szczęście, że otrzymuję tyle miłości
ze strony mojej rodziny. A teraz…
chcę znaleźć inną miłość.
Zrobić kolejny krok. Stworzyć z kimś nowe życie.
Każdy chyba marzy o tym,
żeby być kochanym. I ja to czułam.
Od naprawdę wielu osób,
a zwłaszcza od milionów fanów
ze znakami „Kochamy cię” na koncertach
lub piszących komentarze. Ale przeżycie tego teraz
i wyobrażanie sobie kolejnych 20 lat
będzie czymś zupełnie innym niż w przypadku serialu.
Ale oby było podobnie.
Żarty, mądrości i spotkania w kuchni.
Pisanie piosenek na kanapie.
Ale tym razem to będzie moje życie.
To będę ja.
Bez kamery.
Zaplanowałaś coś specjalnego dla fanów
na koniec tego rozdziału.
Oddaję ci głos.
Dobrze.
- Dzięki. - To poruszające.
- Kocham cię. - Będą łzy.
Kocham cię.
Chodźmy.
Ale świetnie.
- Ludzie będą zachwyceni. - Chodźmy.
To był zaszczyt świętować 20. rocznicę Hannah Montany.
Wspominam to wszystko z miłością.
Hannah była moim początkiem, ale to fani dali mi to życie.
- Pierścień czystości! - Najlepszego!
Dzięki!
20 LAT NA SCENIE
Kiedy potrzebowaliśmy małej dziewczynki,
zawsze braliśmy Noah.
Bo strasznie was uwielbiałam.
Świetnie się bawiłam.
- Grałam z tyloma dziewczynkami i mamami. - Wiem.
Obłęd.
Gratuluję rocznicy.
Dzięki. Kocham cię.
Dziękuję. Jesteś najlepsza.
- Kocham cię. - A ja was.
- Kocham cię. - A ja ciebie, mamuś.
Uwielbiałam być Hannah.
Jaram się tym teraz na maksa.
To Miley, a to Hannah.
- To Hannah. - Tu obie.
Dlatego tak to wymawiamy. Szybko.
Moja torebka na dziś.
Nie może jeszcze trafić do szafy, wciąż jej używam.
Serio walczyłam tam o życie z tym plackiem.
„Dziewczyno, zrób to dobrze!
Przecież chcesz tu wrócić!”
Mogę ją założyć?
Wiedziałam, że będziesz chciał.
Tish miała rację.
Tish ma rację, jak zawsze. Spodoba jej się.
Napisy: Krzysztof Zając