Downloaded from YTS.BZ
(เธอจะรักฉันเสมอไป)
(เพราะฉันเป็นตัวแทนบาปทั้งหลาย ที่เธอไม่มีวันกล้าลงมือกระทำ)
Official YIFY movies site: YTS.BZ
(ออสการ์ ไวลด์)
(เทย์เลอร์ ทอมลินสัน: ลูกสาวผู้กลับตัวกลับใจ)
ขอบคุณมากที่มากันในวันนี้ค่ะ
ที่จริงไม่ต้องมาก็ได้ สมัยนี้เอไอก็เก่งแล้วนะ
เก่งเกินไปเว่อร์ๆ นี่ไม่ไว้ใจเลย
อย่างไอโฟนก็เสนอหน้าใส่ "จี" ตัวใหญ่ ในคำว่า "ก๊อด" โดยไม่ถามกันก่อน
คนอื่นโดนเหมือนกันมะ
ไม่รู้ว่าตั้งแต่อัพเดทรอบไหน แต่ไอโฟนฉันเนี่ยถามเลย
"หมายถึง 'ราชาแห่งราชันย์' รึเปล่า"
หุ่นยนต์จะครองโลกละ ดันรักพระเจ้าอีก
ทุกคนกลัวหุ่นยนต์กันป่ะ
กังวลนิดๆ เนอะ ฮื่อ
เคยมองพวกคนในชีวิต
อย่างเพื่อน ครอบครัวงี้ แต่พอหันมามองตัวเองก็แบบ
"อุ๊ยโหยว"
"ท่าทางเราจะเป็นคนที่ตกหลุมรักหุ่นยนต์"
ซื่อสัตย์กับตัวเองหน่อย ไม่เป็นไร เราเองเนี่ยแหละ
เพราะงั้นถึงไม่ใช้แชทจีพีทีเลยนะ ยังไม่พร้อมจะมีคนคุย
กำลังพยายามต้านสุดฤทธิ์
แต่อีกสองสามปี ตอนเริ่มวางขายหุ่นยนต์คู่ใจที่โลตัส
ฉันนี่แหละจะเป็นคนเมาในงานเลี้ยงดินเนอร์
ปกป้องเกียรติสามีหุ่นยนต์กับเพื่อนๆ
"เดี๋ยว ขอโทษนะ แต่ 'วิญญาณ' คืออะไรวะแก"
ให้คำจำกัดความได้มะ เออ ก็ว่างั้นแหละ"
"แถมฉันเจอผัวจืดจางของแกมาแล้ว เชลซี"
"ไม่ต้องมาแก้ตัวหรอก ตกกลางคืนแกก็เสียบตูดชาร์จไฟเขาเหมือนกัน"
"เคมะ"
"เสียบเครื่องช่วยหายใจย่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวตาย"
"ช่างเหอะ ยาวไปไม่อยากฟัง จบป่ะ"
"ทีนี้ช่วยเคารพกันหน่อย"
"เขาไม่ใช่หม้อทอดลมร้อน เขาเป็นรักแท้ของฉัน"
"มองตาเขาสิ"
"สรรพนามที่ใช้ก็ไม่ใช่ 'มัน/นั่น' นะ"
"แต่สรรพนามแกน่ะ 'ดอก/ดอก' เท่านั้น"
"ไม่เหมือนกันย่ะ อันนึงเป็นตัวพิมพ์ใหญ่"
นี่ชอบไอเดียคู่ใจหุ่นยนต์
เพราะคิดว่าน่าจะทำพังได้ยากกว่า
ใช้คำว่า "น่าจะ"
ก็ใช่ ฉันยังหาวิธีทำตัวทุเรศหึงหวงหุ่นได้อยู่ดี
แบบ "ทำไมชอบไปยืนข้างเครื่องล้างจาน"
"ถาดนางใหญ่กว่าถาดฉันเหรอ"
"หรือชอบเพราะมันฉ่ำกว่า"
"หรือเพราะพ่นฟองได้ด้วย ฉันก็พ่นฟองได้นะ"
"เดี๋ยวจะติดเชื้อ แต่ถ้าอยากได้ฟองก็จะ…"
เมื่อก่อนฉันเป็นแฟนที่ท็อกซิกมาก
ฉันพยายามแก้ไขด้วยการบำบัดมาหลายปี
ตอนอายุยี่สิบกว่าๆ ฉันคือฝันร้ายเลย เคยเป็นแฟนกับผู้ชายคนหนึ่ง
คืนนึงเรานอนบนโซฟากัน ไม่ได้ทะเลาะอะไร
ฉันรู้สึกมันแปลกไป ฉันเลยหัน…
แล้วบอกว่า "ตัวเอง
ถ้าเกิดรู้ว่าเราเป็นญาติทางสายเลือด…
ตัวเองจะเลิกกับเค้าป่ะ"
แล้วเขาก็
"เลิก!"
ฉันบอกเลย "โห คิดเร็วเว่อร์"
"ไม่ถามอะไรต่อเลยเหรอ เผ่นหนีเลยงี้"
เขาบอก "มันผิดกฎหมายนะ เทย์เลอร์"
ฉันก็ "สูบเห็ดก็ผิด แต่เราก็ยังทำ"
"จู่ๆ กลายเป็นคนเคร่งกฎหมาย เพราะเราเป็นญาติสายเลือดกันเนี่ยนะ"
เขาบอก "เธอคิดผิดมากเรื่องนี้ ถามใครเขาก็ตอบเหมือนกันหมด"
ฉันเลยส่งข้อความ ถามคู่ที่รักกันมากที่สุดสามคู่
"ถ้าจู่ๆ พบว่า เป็นญาติทางสายเลือดแบบไม่รู้มาก่อน
ไม่เคยรู้ตั้งแต่คบกันมา
แล้วก็คบกันอย่างที่คบอยู่
แต่จู่ๆ โอ๊ะ เป็นพี่น้องจ้า จะเลิกมั้ย"
ทุกคนเขียนตอบกลับมาว่า
"ต้องบอกคนอื่นไหมล่ะ"
ฉันเอามือถือให้เขาดูเลยแล้วบอกว่า
"เนี่ย ความรักหน้าตาเป็นแบบนี้"
ขอถามเร็วๆ นิด
ถ้าคุณเกิดรู้ว่าคู่รักของคุณเป็นญาติด้วย
ถ้าจะเลิกก็ปรบมือหน่อย
โอเค เยอะแฮะ
ไม่ต้องมาถกกัน ไปทะเลาะกันในรถ
โอเค ทีน้ี ถ้าเกิดรู้เข้าว่าคู่ตัวเองเป็นหุ่นยนต์
ปรบมือเลยถ้าคิดจะเลิกกับเขา
อุ๊ย น่าสนใจนะคะ
แถวนี้ปรบมือไม่ดังเท่าเพื่อนนะ
บางคนปรบมือเรื่องเอาญาติ แต่ไม่เน้นเรื่องหุ่นยนต์
โอเค แปลว่ายอมทิ้งครอบครัว…
แต่ให้เอากับเครื่องปิ้งขนมปังน่ะได้
โอเค ก็เข้าท่าอยู่
ที่จริงก็จี๊ดใจกับ "ก๊อด" ตัวพิมพ์ใหญ่ในมือถือมากนะ
เพราะฉันมีแผลใจจากศาสนา
แถวนี้ใครมีแผลใจจากศาสนาไหม
ก็ว่าอยู่
เผื่อไม่รู้ว่าแผลใจจากศาสนาคืออะไร มันคือการโตมาในโบสถ์ในวัด
ตอนนี้ไม่ได้เคร่งศาสนาแล้ว แต่ทุกครั้งที่รู้สึกดี
ก็จะต้องแอบรู้สึกผิดนิดนึง
เคยจิตตกตอนกำลังถึงจุดสุดยอดมั้ยล่ะ คือ…
ดิ่งแบบนั้นคือจีซัส
เอาน้ำทั้งขวดมาพรมใส่หน้าเราน่ะ
เพราะงั้นช่วงอย่างว่าถึงจะไม่พูด "โอ้ ก๊อด"
เดี๋ยวจะเหมือนบีเทิลจู๊ซ เรียกแล้วมาจริง
พูดชัดๆ ฉันไม่ได้ไม่เชื่อศาสนานะ ส่วนตัวแค่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกคุณก็ไม่รู้ เฉลยเลยแล้วกัน ไม่มีใครรู้หรอก
นี่ไม่เคยมีความรู้สึกมั่นอกมั่นใจ
แบบชาวคริสต์ส่วนใหญ่รู้สึกกัน เวลาที่บอกว่า "ก็แค่รู้"
"แต่จะรู้ได้ไงว่าพระเจ้ามีจริง" "ก็แค่รู้"
เวลาเดียวที่แค่รู้อะไรสักอย่าง
คือตอนที่ท้องเสีย
นั่นแหละครั้งเดียวที่รู้แน่
ครั้งเดียวที่เหมือนกับ…
แล้วก็เริ่มสวดมนต์จริงจัง
เกลียดทั้งสองฝั่งพอกันนั่นแหละ
เกลียดเวลาคนบอกว่า "ไม่มีพระเจ้า มีแต่ความมืดมิด เช็ดเข้"
แล้วก็เกลียดคนที่แบบ "มีพระเจ้า นี่พิกัด เขารักฉันมากที่สุด"
จริงๆ คือเกลียดความมั่น มันก็แค่นั้น
ทนไม่ได้เลยเวลาคนมั่นหน้ามั่นโหนกเกินเหตุ
ฉันมีเพื่อนที่โคตรมั่นอยู่คนนึง คนเดียว
ชีวิตนี้รับได้แค่คนเดียวนั่นแหละ
เพื่อนหนึ่งคน มั่นมาก
นึกถึงสาวแซ่บตอนม.สองที่เข้าห้องช้าตลอด
ถือแฟรปปูชิโนมาด้วยแล้วเราก็แบบ "รู้แล้ว แม่แกมีลูกเมื่อพร้อม"
นางเป็นแบบนั้นแหละ
ฉันจะได้เจอนางแค่ทุกๆ หกหรือแปดเดือน
ไม่กี่เดือนก่อนเพิ่งไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน
อาหารมาถึงโต๊ะปั๊บ
นางส่งกลับเข้าครัวไปทันที
รู้รึเปล่าว่าไม่ใช่ในหนังก็ทำแบบนั้นได้
นางทำในชีวิตจริง
ฉันบอก "มีปัญหาอะไร" นางบอก "มีผมในนั้น"
ผมเส้นเดียว
ลาซานญาฉันเนี่ย ต้องมีวิกทั้งชิ้นมั้งถึงจะส่งกลับ
ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะ "ขอโทษนะคะ"
"น่าจะสั่งแบบไม่เพิ่มวิก"
"ไม่ๆ… ฉันเข้าใจว่าใส่มาแต่งจาน"
"ก็แค่แอบสะเทือนนิดนึง ในสภาวะการเมืองแบบนี้ แต่…"
"แต่ฉันเข้าใจ มันดูธรรมชาติมาก ขอบคุณค่ะเชฟ เดี๋ยวเขี่ยเอาก็ได้"
ฉันไม่คิดว่าตัวเองฉลาดกว่าคนที่เคร่งศาสนา
เกลียดมากเวลาพวกไม่นับถืออะไร พูดเหยียดคนที่เชื่อในพระเจ้า
ชีวิตนี้ฉันเองก็เคยเชื่อเรื่องโง่ๆ มาตั้งเยอะ
พระเจ้าไม่ได้ติดสามอันดับโง่สุดด้วยซ้ำนะ
เคยเชื่อเรื่องผู้ชายตัวสูง
"เขาเล่นกีตาร์ ต้องเป็นคนดีแน่เลย" คือฉันโง่อ่ะ พอใจป่ะ
เวลาคนที่บ้านที่เคร่งๆ หน่อยพูดเรื่องศาสนา
แบบ "พระเจ้านำทางฉัน ผ่านช่วงยากลำบากที่สุดในชีวิต"
ฉันนี่แบบ "เชี่ย เราพูดถึงกิลมอร์ เกิร์ลส์แบบนั้นเลย"
ฉันมันโง่ว่ะ
แล้วเขียนตัวจีใหญ่ตลอดด้วยเหอะ
ตั้งใจเขียนตลอดเลย
ใช่จ้า จริง
ชีวิตนี่เจอชาวคริสต์มาเยอะ หลายคนตอนนี้ก็สวดมนต์ให้ฉันอยู่
ซึ่งก็พยายามจะไม่เก็บมาถือสา
เคยมั้ย เวลาคนพูดว่า "จะสวดมนต์ให้นะ"
แต่เราไม่รู้ว่าเขาพูดถึงอะไรกันแน่
"นี่ อยากให้รู้ว่าสวดมนต์ให้นะ"
"อะไรนะ"
"ฉันไม่ได้ป่วย"
"อ๋อเหรอ ฉันก็สวดมนต์ให้เธอเหมือนกัน โดนบ้างเป็นไงล่ะ เบฟ"
"ได้ข่าวว่าต้องการด่วน อีดอก"
นางก็ "ไม่ ช่วงนี้พระเจ้าส่งเธอมาไว้ในใจฉัน"
"บอกพระเจ้าให้ลบฉันจากใจเธอได้เลย เพราะชีวิตฉันเริ่ดมาก จบป่ะ"
"ไม่รู้นะว่าไปฟังอะไรมาในที่จอดรถวัด
แต่นั่นมันเรื่องคนในครอบครัวว่ะ เบฟ"
"ขอไปติดฟิล์มรถตู้ให้มืดกว่านี้"
แต่ชีวิตนี้ฉันก็รู้จักชาวคริสต์ดีๆ เยอะมาก
ชาวคริสต์ดีๆ ชอบย้ำให้เรารู้ว่าพวกเขาดี
อย่างจริง พวกนั้นจะต้องแบบสาบานต่อหน้า
บอกว่า "เนี่ย เข้าใจนะว่าทำไมยังกังขา เข้าใจ นี่ก็ดูข่าวเหมือนกัน"
"เรื่องแม่งโคตรเหี้ย"
แล้วก็มองหน้าเรา เหมือนเพิ่งเล่นสเก็ตบอร์ดท่ายาก
ฉันมีลุงที่เป็นบาทหลวง เป็นคนคูลๆ
เขาถ่อมตัวมาก ติดดินสุดๆ
ไม่ใช่พวกอุบาทว์จากโบสถ์ใหญ่ เมกะเชิร์จที่ใส่รองเท้าผ้าใบแพงๆ
แล้วเขียนหนังสือแปะหน้าตัวเองหรา
ทุกครั้งที่เห็นบาทหลวงออกทัวร์ขายหนังสือ ฉันก็แบบ "โห หลวงพี่"
"คัมภีร์ที่ควรต้องขายก็มีเล่มเดียวป่าว"
"ไม่รู้สินะ คือว่า…"
"ต้องมีหนังสือติดอันดับขายดีอีกกี่เล่ม โจล"
แต่ลุงฉันเริ่ดอยู่ เป็นคนเดียวเลยมั้ง ที่เข้าใจว่าฉันทำงานทำการอะไร
เขากับฉันทำงานคล้ายกันไง
เราทั้งคู่ออกทำงานช่วงสุดสัปดาห์ เพื่อเปลี่ยนชีวิตคน
เอาจริง ลุงไม่ชอบเวลาฉันพูดงั้น
เขาเกลียดมากที่ฉันพยายามคุยเรื่องงาน
เหมือนกับ "ไง จิม โชว์รอบเช้าเป็นไง"
"ต้องเรียกพิธีเช้าต่างหาก เทย์เลอร์"
ฉันก็แบบ "เพิ่งสังเกตว่าโชว์ค่ำเจอคนป่วนเวที"
เขาจะ "คนนั้นแค่ตะโกน 'อาเมน' และ 'ฮัลเลลูยาห์' เพื่อเห็นด้วยกับเรา
"นั่นแหละป่วนได้เฮงซวยสุดเลย จิม เพราะพยายามจะสนับสนุน
แต่ดันขัดจังหวะเราหมดเลยเนอะ"
ฉันจะ "ลุง หนูก็บริจาครายได้ 10% เหมือนกัน"
เขาก็ "บริจาคให้ใคร"
"เอเจนท์ไง แต่ก็ยังถือเป็นเงินจังกอบ"
แล้วก็ "หนูล้อเล่นนะลุงจิม รู้แหละว่าเราไม่ได้ทำอาชีพเดียวกัน"
"แต่ลองคิดดูสิ
หนูทำให้คนรู้สึกผิดตอนคืนวันเสาร์
ส่วนลุงก็เทศน์ช่วยไว้ตอนเช้าวันอาทิตย์"
หนูเซ็ท ลุงตบลงไปเลย"
"ไม่ต้องขอบคุณ"
"ก็ช่วยแล้วไง"
แต่ลุงจิมเป็นบาทหลวงที่ดี
เขาหัวก้าวหน้ามาก เทศน์อะไรก็น่าสนใจจริงจัง
ตอนเด็กๆ บ้านเราไม่ได้มีบาทหลวงอย่างจิม
มีแค่บาทหลวงธรรมดาๆ ที่คุยได้แค่สามหัวข้อ
เขาพูดอยู่แค่สามเรื่อง
"พระเจ้าให้อภัยทุกคน"
"ชีวิตแต่งงานมันไม่ง่าย"
"เมอร์รี่คริสต์มาส"
เนี่ย มีแค่สามเรื่อง
แต่ฉันสงสารพวกบาทหลวง ช่วงคริสต์มาสกับอีสเตอร์นะ
เพราะเป็นสัปดาห์สำคัญของโบสถ์ไง
สัปดาห์หาดาวน์ไลน์
นั่นเป็นช่วงที่ใครหลบหมกอยู่ที่ไหนก็จะออกมา
นั่นเป็นตอนที่พวกคริสเตียนหวานน้อยแวะมาโบสถ์
ไอ้เวรพวกนี้โผล่หน้ามาแค่ปีละสองครั้ง
ต้องเทศน์จัดหนักจัดเต็มให้ประทับใจไปเลย
จะได้อัพเกรดมาเป็นสมาชิกรายสัปดาห์
กดดันมากนะนั่น
แถมถ้าเป็นบาทหลวงช่วงคริสต์มาสหรืออีสเตอร์ จะสร้างสรรค์อะไรมากก็ไม่ได้
ทำอะไรแปลกเกินก็ไม่ได้
เล่นอะคูสติกก็ไม่ได้
ต้องเล่นแต่เพลงฮิต
ต้องเล่านิทานไง
อีสเตอร์ยังดีกว่าคริสต์มาสหน่อย
อีสเตอร์คือการตรึงกางเขน และฟื้นคืนชีพของพระเยซู
ของที่ระลึกมาจากช่วงนั้นล้วนๆ
ทุกคนเคยเห็น
ที่นี่มีคนตาย แต่ดูมีรสนิยม ไม่รู้ยังไงแต่ดูดีติดแกลมมาก
ทำให้คิดถึงความตายของตัวเอง
หวังว่าท่าตายของเรา ทำเครื่องประดับแล้วจะสวยมั่งอ่ะ
คิดสิ ตอนยายตาย ใครจะคิดเอามาทำเป็นสร้อยข้อเท้า
ไม่ แต่คุณพี่เขาโพสต์ท่าอย่างสวย
ฉันจะเลิกทำละ เราทุกคนคุ้นท่าแหละ
แต่อีสเตอร์เป็นเรื่องที่เล่าแล้วสนุก มีแอ็คชั่นอะไรเยอะแยะ
ทั้งตรึงกางเขนแล้วก็ฟื้นคืนชีพ
พระเยซูวัยกำลังได้ที่ สามสิบยังแจ๋ว ล่ำ
โดนทรยศ โดนจับฆ่าแต่กลับมาได้
จริงๆ มันคือทไวไลท์เลยล่ะ
เรื่องโคตรจะเซ็กซี่
ล้อเล่นนะ ทไวไลท์เป็นของพวกมอร์มอน
อย่าไปแย่งเขา
พวกนั้นกินคาเฟอีนไม่ได้ เลยต้องหาอย่างอื่นมาปลุกให้ตื่น
คริสต์มาสมันไม่เร้าใจขนาดนั้น ไม่ได้จริงๆ
กำเนิดพระคริสต์ เปิดมาปังอยู่
เทวทูตลงมาจากสวรรค์ บอกพระแม่มารีย์
"รู้นะว่ายังเป็นสาวซิง แต่เธออุ้มท้องบุตรของพระเจ้าอยู่"
เวรละ แล้วเทวทูตก็ต้องไปบอก แฟนนาง นายโจเซฟ
เพราะสมัยนั้น "เชื่อผู้หญิง" คือไรไม่มีใครรู้จัก
เทวทูตก็แบบ "ในนั้นคือพระเจ้าแน่ๆ สัญญา"
แล้วไง แล้วเทวทูตก็กลับ
จากนั้นก็เดินกันยาวๆ ไปโรงนา
คริสต์มาสส่วนใหญ่มีแค่นั้น
พระเยซูแทบไม่อยู่ในเรื่อง
โผล่มาอีกทีตอนจบ
ไม่แสดงอภินิหารสักปึ้ง
โคตรเซ็ง
พระเยซูเหมือนฉากหลังเครดิตในหนังมาร์เวลน่ะ
กากสุด
เซ็ง
มีปีนึง บาทหลวงเราพยายาม ใส่สีตีไข่ให้กับนิทานคริสต์มาส
เขาออกมาแล้วบอก… นึกว่าตัวเองเจอมุมใหม่ใสกิ๊ง
บอกว่า "นี่นะ
พวกเรารีบเล่าเรื่องคริสต์มาสกันเกินไป
เพราะทุกคนจำเรื่องนี้ได้ขึ้นใจ
แต่ถ้าลองหยุดแล้วคิดดูดีๆ
ว่าจริงๆ แล้วเรื่องนี้ส่งผลอย่างไรต่อมารีย์…"
แล้วผู้หญิงทุกคนก็…
แต่พวกผู้ชายจะแบบ…
"ไม่!"
"คนไหนคือมารีย์นะ อ๋อ หมายถึงมดลูกเหรอ
"พูดถึงรูที่ใส่พระเจ้าเข้าไปใช่ป่ะ"
"หรือพูดถึงโหลหมักพระเยซู"
"หรือเรียกตู้อบเยสสู"
"หรือนางผู้ถ่ายพระผู้ไถ่"
"หรือหมายถึงอาสนะของศาสดา"
พูดต่อไปได้เรื่อยๆ แต่ต้องเปลี่ยนเรื่องละ
แต่ก็เป็นเกมสนุกๆ หลังทะเลาะกัน เรื่องเอาญาติน่ะนะ ถ้าอยากเล่น
เทศน์จากมุมมองของพระแม่มารีย์มันได้ผล
จนปีต่อมาเขามาแบบตื่นเต้นเว่อร์
"ปีที่แล้วเราคุยกันว่า พระแม่มารีย์จะรู้สึกอย่างไร
เมื่อรู้ตัวว่าตั้งครรภ์พระเยซู"
"แต่เคยฉุกคิดไหมว่า โยเซฟจะรู้สึกอย่างไรบ้าง"
แล้วผู้ชายทุกคนก็แบบ "ในที่สุด! มีตัวแทนกูแล้ว!"
"นี่ก็คิดว่าอีร่านั่นโกหกเราเหมือนกัน"
ตอนนั้นโจเซฟหมั้นกับมารีย์อยู่นะ
ไม่อยากเหมาว่าทุกคนรู้เรื่องในไบเบิ้ลอยู่แล้ว
ถ้าโตในโบสถ์ เรามักคิดว่าทุกคนก็เรียนมาแบบนี้
ไม่ เด็กบางคนได้ใช้ชีวิตวัยเด็ก ขี่จักรยานงี้
ใช่
ในนี้มีใครที่ไม่เคยเข้าโบสถ์เลยมั้ย
ไม่เคยเชื่อในพระเจ้า ไม่เคยเชื่อศาสนาอะไรเลย
โห ทุกคนอยู่หลังห้อง ก็สมควร
แต่ทุกคนดูสงบมากนะ
แบบผ่อนคลายอ่ะ คุณรู้ได้ไงว่าอะไรผิดอะไรถูก
ทำไมถึงไม่ลุกขึ้นมาฆ่าคน
คริสเตียนบางคนพูดงั้นจริงๆ นะ ตอนเด็กๆ พ่อฉันจะบอก
"เออ ถ้าพ่อไม่ได้เป็นคริสเตียน ป่านนี้ติดคุกละ"
ฉันแบบ "พ่อ หนูหกขวบ"
"พรุ่งนี้อ่านนิทาน 'ราตรีสวัสดิ์พระจันทร์' กัน ไม่ต้องระบายความมืดมนของพ่อเนอะ"
คริสเตียนบางคนเที่ยวพูดตลอด "เนี่ย ถ้าคนบนฟ้าไม่ได้กักบริเวณเราไว้
ต้องไปทำเรื่องมิดีมิร้ายแล้วแน่ๆ เลย"
แต่เราคิดนะ "โอเค งั้นมาเจอกัน เป็นกลุ่ม"
แต่ถ้าไม่ได้โตมาในโบสถ์ คุณอาจไม่รู้เรื่องไบเบิ้ลเลยสักนิด
ฉันไม่จี้ถามคุณหรอก เมื่อก่อนชอบจี้ ตอนนี้ได้บทเรียนแล้ว
รอบนึงฉันถามจนเขาตกใจ ตอบว่า "เวจจี้เทลส์"
ซึ่งจริงๆ แล้วก็ใกล้เคียงอยู่ แต่นั่นก็ทำให้ฉันหัวเราะหนักมาก
แบบ "ใครทรยศพระเยซู"
"นายบ๊อบ มะเขือเทศ"
จำได้เลยว่าเขาโดดเข้ามาตะโกน "ตายเสีย เยซู"
ล้อเล่น ไม่มีนะ
ไม่ เวจจี้เทลส์ไม่ได้ทำฉากตรึงกางเขน
ไม่ทำหรอก
นั่นก็เกินไป ดาร์กไปหน่อย
แถมน้องผักไม่มีแขน เพราะงั้นใครจะทำท่า…
ใครจะเล่นฉากจบได้ล่ะ
จะให้เขาทำไง ให้แลร์รี่ติดเบบี้แครอทเหรอ
บ้าไปแล้ว ทำงั้นไม่ได้หรอก
แต่คิดว่าต่อให้ไม่ได้โตมาเคร่งศาสนา ก็น่าจะรู้เรื่องเรือโนอาห์
คนส่วนใหญ่รู้เรื่องนั้นนะ นั่นเรื่องดัง
อยู่หน้าปกหนังสือระบายสีเกือบทุกเล่ม
ฮื่อ แสดงให้เห็นเลยว่า จริงๆ แล้วคัมภีร์ไบเบิ้ลมันพังพินาศแค่ไหน
อ่านเรื่องเรือโนอาห์แล้วเราก็คิดว่า
"นั่นนิทานสอนเด็ก"
คือเรื่องมันโคตรดาร์กอ่ะ
พระเจ้าสาปลูกๆ ให้จมน้ำตาย เพราะเด็กมันน่ารำคาญ
เราก็แบบ "ช่าย นั่นควรเป็นภาพแปะผนังห้องอนุบาล"
"มานี่เลย เพื่อนจิ๋ว นี่คือสัตว์ที่ไม่โดนพระเจ้ากดน้ำตาย"
"ม้าอะไรโชคดีเนอะ
ได้ขึ้นเรือไปกับเพื่อนหนึ่งคน"
เพราะมีสายรุ้งแหละ คนคิดว่ามีสายรุ้งมาช่วยไว้
พระเจ้าส่งโนอาห์ คือตอนนั้นต้องมีปัญหาเรื่องไว้ใจคนละ
พระเจ้าส่งสายรุ้งแทนคำสัญญาว่า จะไม่ปล่อยน้ำท่วมโลกอีก
ซึ่งฉันว่าเป็นส่วนที่ดาร์กสุดของเรื่องนี้ละ
ส่งสายรุ้งให้หลังน้ำท่วมล้างโลก
เหมือนซื้อแหวนให้คน หลังจากผลักเขาตกบันไดอ่ะ
บ้าป่ะ
ทุกครั้งที่เห็นสายรุ้ง นี่ไม่ได้คิดถึงสิทธิของเกย์นะ
ไม่คิดถึงฝนด้วยซ้ำ แต่คิดถึงพระเจ้าพูดว่า
"คือว่า ก็ไม่ได้ฆ่า 'หมดทุกคน' ป่ะเตง"
บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เรื่องเรือโนอาห์มาจากไบเบิ้ล
ฉันเคยถามนะ "รู้เรื่องในไบเบิ้ลบ้างมั้ย"
"ไม่รู้เลย" ฉันถามอีก "แล้วเรื่องโนอาห์ล่ะ" เขาก็ "เรื่องนั้นรู้"
เรื่องเล่าจากไบเบิ้ลมันแทรกซึม เข้ามาในป๊อปคัลเจอร์มากขนาดนั้นเลย
ฉันมีเพื่อนที่บอกว่ารู้เรื่อง "ลูกทรพี"
ฉันก็ "รู้เรื่องนั้นจริงดิ"
เขาก็ "ไม่ๆ คิดว่าเป็นละครอะไรงั้น"
"เคยได้ยินวลีนี้" เนอะ
ถ้าไม่รู้เรื่องลูกทรพี เป็นเรื่องที่พระเยซูเอามาสอน
เล่าไว้ในไบเบิ้ลเพื่อสอนคนน่ะนะ
ในเรื่องนี้
มีพ่อเศรษฐีที่มีลูกสองคน
คนโตทำทุกอย่างถูกต้องหมด เพราะเป็นลูกคนโต
แล้วลูกคนรองก็แบบ "เอาเงินมาเดี๋ยวนี้"
พ่อก็ "โอเค มรดกเขาไม่ได้ให้กันแบบนั้น"
"พ่อยังไม่ตาย แต่จะเอาก็ได้"
เขาเลยให้เงินลูกคนเล็ก
แล้วไอ้เด็กเปรตนั่นก็เปิดตูดหนีไป
เคยบอกยังว่านี่เป็นพี่คนโตพี่น้องสี่คน
ไอ้เด็กเปรตนั่นเปิดตูดหนีไป
แล้วเขาเขียนยังไงนะ
"ใช้ทรัพย์สมบัติด้วยการใช้ชีวิตสุดโต่ง"
ซึ่งเป็นคำในไบเบิ้ลที่แปลหยาบได้ว่า "ผลาญไปกับบิทคอยน์และจ้ำบ๊ะ"
หลายปีต่อมามันยังมีหน้า กลับมาบอกว่า "ขอโทษฮะพ่อ"
"ผมผลาญเงินหมดเลย ผมห่วยอ่ะ"
"กลับมาอยู่บ้านได้ป่ะ"
ทางลูกคนโตก็น่าจะแบบ "เออ ซะที ฆ่ามัน"
แต่พ่อบอก
"ลูกพ่อกลับมาแล้ว"
"โอ๊ยลูก มาจัดงานปาร์ตี้ต้อนรับใหญ่ๆ"
รู้เลยว่าลูกคนโตทุกคนในนี้
กำลังปั่นป่วนเหมือนท้องเสียเลยล่ะ
รู้เลยว่าลูกคนโตทุกคน
รู้สึกเหมือนรูตูดพุ่งปรี๊ดเสียดลำไส้ไม่พอใจสุดๆ
อย่าลืมนะ คนในไบเบิ้ลทำอะไรเราไม่ได้
พวกนั้นตายไปนานแล้ว
เกือบจบละ
ลูกชายคนโตโมโหล่ะสิ
เขาบอกว่า "พ่อ ผมทำทุกอย่างถูกต้องตลอดชีวิต
พ่อไม่เคยแม้แต่จะจัดปาร์ตี้เล็กๆ ให้"
ไปเปิดดู เขาพูดจริง
แต่พ่อบอกว่า "เออ แกก็ดี"
"รักนะ"
"แต่น้องแก
เขาหลงทาง แต่ตอนนี้กลับมาได้แล้ว"
"เราจึงต้องฉลอง"
แล้วถ้าไปถามบาทหลวงว่าเรื่องนี้สอนอะไรเรา
เขาจะบอกว่ามันเป็นเรื่องคนที่เคยอยู่กับบาป
หลงทางในเชิงจิตวิญญาณ
แต่กลับมาหาพระเจ้าได้ พระองค์จะให้อภัยเสมอ
แต่ถ้าถามฉันว่าเรื่องนั้นสอนอะไร
ฉันจะบอกว่าเพราะงี้ไง พระเยซูถึงเป็นลูกคนเดียว
เพราะโตมาในโบสถ์เนี่ย มองไปทางไหนก็เจอเรื่องจากไบเบิ้ล
เช่น อันน้ีตลก
ไอ้เรื่องหนังหุ้มปลาย 200 ชั้นน่ะ
รู้เรื่องนั้นมั้ย ไม่รู้เหรอ รู้
อันนั้นต้องลงลึกมาก
คือว่า…
ในพระคัมภีร์ เดวิดอยากแต่งงานกับลูกสาวของซาอูล
ซาอูลบอกว่า "แต่งได้นะ
ถ้าเอาหนังหุ้มปลายองคชาติ ศัตรูของข้าร้อยคนมาให้"
ซึ่งก็แบบ โห ราศีพิจิกเหรอคุณพี่
ใครจะมีศัตรูเป็นร้อย แล้วคิดถึงแต่หนังหุ้มปลายเขาวะ
ต้องเกิดกลางเดือนพฤศจิกายนเป๊ะๆ มั้ง
ซาอูลบอกว่าเอาหนังหุ้มปลาย มาร้อยชิ้นค่อยคุย
เดวิดก็ไปเลย
กลับมาพร้อมหนังหุ้มปลาย 200 ชิ้น นั่นเป็นที่มาของวลี
"ถ้าอยากเอา เขาจะทำจ้ะสาว"
จริง ไม่ได้มาจากติ๊กต่อก มาจากไบเบิ้ล
แล้วเรื่องโยบอีก
รู้เรื่องโยบมั้ย
โยบ มีติ่งโยบอยู่ตรงนี้
โยบเป็นคนหนึ่งในไบเบิ้ลที่รักพระเจ้ามาก
วันหนึ่งพระเจ้ากับซาตานนั่งคุยกัน
เขาไม่ได้เล่าว่าคุยทำไม แต่บางทีเราก็โทรหาแฟนเก่าใช่ป่ะ
แล้วทุกคนก็ "ทำอะไรยะหล่อน" งี้
นั่นแหละ ไม่รู้ยังไง พระเจ้ากับซาตานมานั่งเล่น
ซาตานก็บอกว่า "เฮ้ย พระเจ้า เห็นนะว่าโยบรักนายมาก"
พระเจ้าก็แบบ "ใช่"
ซาตานคือ "เขาคงไม่ได้รักขนาดนั้น
ถ้าฉันปั่นหัวมันได้หนักพอ"
พระเจ้าก็…
"โอเค กำลังเบื่อๆ คิดจะทำอะไรก็จัดมา"
ซาตานก็จัดเลยค่ะ ทำลายชีวิตโยบ
แต่โยบก็ไม่ทอดทิ้งพระเจ้า
และนั่นเป็นพล็อตของ "ฮาวทูลูสอะกายอินเทนเดย์ส"
แมทธิว แมคคอนาเฮย์น่ะโยบ
เคท ฮัดสันเป็นซาตาน
มีใครในนี้ที่โตมาเคร่งศาสนา
แต่ตอนนี้ไม่ได้เคร่งแล้วไหม
มาถูกโชว์แล้วค่ะ
ในจำนวนนั้น ใครช่วยคน
ใครเป็นคนเผยแพร่ ข่าวดีจากพระเจ้าสมัยที่ยังเคร่งอยู่
โห หายไปเยอะเลยนะ
แย่ละ ทำไมคนไม่ค่อยทำการบ้าน
เมื่อก่อนช่วยคน แต่ตอนนี้ไม่เคร่งศาสนาแล้วงี้
โอเค เคยรู้สึกไหมว่า…
นี่ถามจริงจังนะ
เคยรู้สึกไหมว่าควรโทรหาคนพวกนั้นอีกรอบ
แบบโทรเป็นมารยาท
"จำตอนที่บอกเรื่องชีวิตนิรันดร์ได้ป่ะ ก็ไม่รู้สินะ"
แล้วถ้าสมมติพวกนั้นขึ้นสวรรค์
แล้วแบบ "เอ่อ สปอนเซอร์ไม่อยู่ เลยไม่รู้ว่าจะมาน่ะ"
"แน่ใจเหรอ"
"โดนเทขั้นเทพป่ะล่า"
"เสียใจด้วยนะ"
"แต่เอาจริง ต้องตกนรกแหละ ไสเจียเสียใจ"
ฉันเนี่ยไม่เคยช่วยใครเลย
เคยไปคุยกับคนที่โตมาในบ้านมอร์มอน
บอกเขาว่า "พวกนายช่วยคนเยอะแยะ"
แต่เขาบอก "อ๋อ ใช่ ล้างบาปให้คนตาย"
รู้ไหมว่านั่นคืออะไร เพราะฉันไม่รู้
ปรากฏว่า ในลัทธิมอร์มอน
บางครั้งเขาจะช่วยคนหลังจากที่ตายไปแล้ว
ซึ่งก็ลดความกดดันในการช่วยคนเป็นใช่มั้ยล่ะ
ถ้าสามารถ "เชื่อในพระเจ้าไหม" เขาตอบว่า "ไม่"
แล้วเรา "โอเค รอได้"
ทันทีที่เขาตายเราก็ค่อย
"โอมมะมอร์มอนกึ๊กกึ๋ย!"
ท่านี้ช่วยดันวิญญาณคนขึ้นสวรรค์ได้ใช่มะ
เหมือนท่าไล่กลิ่นอึคนนัดคุยในแอพฮินจ์
ใครไม่ขำแปลว่าแต่งงานแล้ว และช่างหัวมึงค่ะ มุกนี้ไม่ใช่ของคุณ
ขอให้บันเทิงกับการเปิดประตูส้วมอึ พวกเราบางคนต้องพกไม้ขีดไฟ
ไปทุกที่!
ปัญหาใหญ่สุดของฉันกับโบสถ์ ไม่ใช่เพราะเขาอยากให้เราช่วยคน
แต่เป็นเพราะเขาไม่ยอมให้เราพูดมีประเด็น
โตมาในโบสถ์เราจะแบบ "ต้องยอมรับนะ
ไอ้เรื่องที่พระเจ้าทำในไบเบิ้ล มันเฮงซวยพอสมควร"
"นั่นมันพันธสัญญาเก่า"
"นั่นมันก่อนที่พระเจ้าจะเลิกเหล้า"
"เหมือนพระเจ้าคนละคนกัน"
"สมัยนั้นเขาก็แอบร่านหำห่ามนิดนึง"
"พอมีลูกก็กลายเป็นคนใหม่ละ"
"รู้ใช่มะ เหมือน 'เมื่อก่อนเป็นเด็กมีสังกัด
ก็แน่สิว่าต้องปล่อยน้ำท่วมคนตาย'"
คือคนเราเปลี่ยนกันได้"
อยู่ในโบสถ์ถ้าถามอะไรที่เขาตอบไม่ได้ เขาจะพูดอยู่อย่างเดียว
จะบอกว่า "เป็นคำถามที่ดี
เราเก็บเอาไปถามพระเจ้าตอนขึ้นสวรรค์นะ"
ซึ่งถ้าเราเป็นพระเจ้า เราจะหงุดหงิดแค่ไหน
ที่เขาส่งคนขึ้นสวรรค์ ทั้งๆ ที่มีคำถามกวนใจเรามากมาย
อุตส่าห์เป็นพระเจ้า เสกทุกอย่างทุกคนขึ้นมา
แค่อยากเล่นบท "แต่นแต๊น สวรรค์จ้า"
แต่ตอนนี้ทุกครั้งที่มีคนตายกลับต้องมา
แถลงข่าวงี้
ทุกครั้งที่มีคนตาย ยังต้อง "ไง สวรรค์ขอต้อนรับ"
แล้วคนก็จะถาม "เวลาเด็กตายแต่สวดมนต์ให้ไม่ทัน
จะได้ขึ้นสวรรค์อัตโนมัติมั้ย"
"ท่านไม่ได้ส่งเด็กลงนรกใช่ป่ะ พระเจ้า"
แล้วพระเจ้าก็จะแบบ "ไอ้ห่า…"
"เอาจริงแก อุตส่าห์ถ่อมาถึงสวรรค์แล้ว อีนี่"
"ไปดิสนีย์แลนด์แล้วถามว่า 'คนทำงานได้สวัสดิการครบมั้ย' ด้วยป่ะวะ
โอ๊ย หุบปากไป"
"ทำเสียบรรยากาศหมด"
"เออ เด็กอยู่บนสวรรค์"
"เรากดปิดเสียงเด็กไว้ จะได้โล่งหูบนสวรรค์ แต่มันอยู่โว้ย"
มุกนั้นดาร์กหน่อยนะ เข้าใจ อย่างดาร์กเลย
อารมณ์ขันฉันจะดาร์กๆ หน่อย ส่วนหนึ่งเพราะโตมากับโบสถ์นี่แหละ
โบสถ์มันเป็นที่ดาร์กมาก
ทุกวันอาทิตย์ต้องเข้าห้องใหญ่ๆ ทีมีนัยแฝง
"น่าจะดีเนอะ ถ้าทุกคนตายไปอยู่กับพ่อมึง"
นั่นแหละโบสถ์คริสต์
"อยากรีบตายไปอยู่กับป๊ะป๋า"
นั่นแหละโบสถ์คริสต์
แต่จะโทษโบสถ์อย่างเดียวก็ไม่ได้
ฉันก็… มีบุพการีที่เสียไปตอนฉันเด็กมาก
ฉันกับน้องๆ เลยมีอารมณ์ขันแบบดาร์กๆ
ฉันเพิ่งคุยกับบรินน์ น้องคนหนึ่ง
นึกถึงเวลาเรากับพี่น้องจำวัยเด็กกันได้คนละส่วน
บางทีเวลามาเจอกันจะแบบ "ฉันจำได้งี้"
"ทางนั้นจำว่าไง"
"โอเค แบออกมาให้หมด
จะได้รู้ว่าเกิดเรื่องเหี้ยอะไรกับเราสมัยนั้น"
คืนนึงเรานั่งเล่นเกมปริศนากันที่บ้าน
ฉันพูดขึ้นมาว่า
"จำตอนที่เราถูกส่งไป กลุ่มบำบัดความเศร้าของศูนย์พยาบาล
สำหรับเด็กที่พ่อแม่ตายจากมะเร็งได้มั้ย"
บรินน์บอก "โห จำได้"
"จำได้มะ ตอนนั้นพ่อแม่ของบางคนยังไม่ตาย"
จริง บางคนยังมี…
แค่พูดเฉยๆ นะ แต่เขาควรจับเราอยู่คนละห้องรึเปล่า
แบ่งทีมใส่เสื้อกับไม่ใส่งี้
แต่ไม่ได้จ้า พวกนั้นต้อง "คริสต์มาสปัจจุบัน คริสต์มาสในอนาคต จงอภิปราย"
"ใกล้จะเกิดเรื่องไม่ค่อยดีละ"
"ทางนี้รู้นี่ว่าเรื่องอะไร"
แต่ฉันไม่ได้จำเรื่องนั้นได้
สิ่งที่จำได้คือ
มีเด็กคนหนึ่งในกลุ่มที่ไม่ใช่พ่อแม่ตาย
แต่ลุงตาย
แล้วก็… คือว่า
ไม่อยากจะนิสัยไม่ดี
แต่คนที่ตายคือแม่เราเลยนะ
และมันก็เหมือนกับ…
กระดาษชนะลุงป่ะ
เข้าใจกันใช่มั้ย
ก็แค่จะบอกว่า เด็กคนนี้ยังมีพ่อแม่ ไม่ใช่สไปเดอร์แมน คือ…
การสูญเสียบางครั้ง ส่งผลกับตัวตนของเราไปจนตาย
แต่บางครั้งก็เป็นแค่ลุงไง
คือพูดอะไร…
ถ้าพ่อแม่เสียตอนเรายังเด็กมาก
เราจะคิดเรื่องความตายมากกว่าคนอื่นๆ
เพราะฉันคิดแล้วหนึ่ง
ฉันมักจะด่วนสรุปเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายสุดเลย
มองเห็นหายนะตลอดเวลา
นั่นแหละที่ทำให้ความสัมพันธ์พังเละไม่เป็นท่า
มีครั้งหนึ่งคบกับผู้ชาย ฉันบอกว่า
"ที่รัก ถ้าไม่ได้ข่าวฉันสักหลายๆ ชั่วโมง
เคยกลัวไหมว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีกับฉันขึ้นมา"
เขาตอบว่า "ไม่"
"ฉันกลัวเธอเคืองฉันมากกว่า"
ผู้ชายอยากให้เราตายมากกว่าที่จะเคืองเขา
ผู้ชายอยากไว้อาลัยมากกว่าที่จะเดือดร้อน
ความจริงวันนี้
ถ้าผู้ชายไม่ได้รับสายเมียห้ารอบ เขาจะ
"หวังว่าเป็นพยาบาลฉุกเฉินที่พบศพ"
นี่ก็อยากให้มุกนั้นไม่ขำนะ
รู้มั้ย เรื่องผู้ชายฆ่าเมียนี่มันโคตรตลกตรงไหน
เดี๋ยว อย่าเพิ่งสิ
เรื่องผู้ชายฆ่าเมียมันโคตรตลกตรงที่
พวกนั้นคิดว่าจะลอยนวลได้ว่ะ
แต่ที่จริงคือ "มึงคะ
มึงไม่เคยวางแผนอะไรเองเลย…
ตลอดทั้งชีวิต"
"มึงไม่เคยต้องจองโต๊ะดินเนอร์
แต่คิดว่าจะหาทางซ่อนศพได้เนี่ยนะ"
"เป็นการเปิดซิง วิชาวางแผนจัดงานได้เว่อร์มากมึง"
"เริ่มจากตี้หมูกระทะก่อนมั้ย"
แต่ฉันก็คิดว่าใช้เวลาเยอะมากในชีวิต มัวแต่กลัวความตาย
คือเวลาที่ไม่ได้โหยหาความตายน่ะนะ
อ้าวดี มีซึมเศร้าเพื่อนรักอยู่ในนี้ด้วย ขอบคุณพระเจ้า
เอามุกนี้ไปเล่นที่สวีเดน ทุกคนมองหน้าฉันเฉย
แบบว่า "เศร้าโดยไม่มีสาเหตุเนี่ยนะ ได้ไง"
เขาไม่เข้าใจเลย
เรื่องพวกนี้ส่วนใหญ่คนยุโรปไม่เก็ท
แบบว่า "พระเจ้าอะไร เรามีระบบสาธารณสุข"
"เขาหาพระเจ้าให้แทนสาธารณสุขเหรอ"
"ไม่น่าจะแทนกันได้นะ"
ถ้าเป็นซึมเศร้า เราจะมีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับความตาย
เรามองความตายเหมือนเป็น แฟนธ่อมออฟดิโอเปร่า
เวลาส่วนใหญ่ก็จะแบบ "หูย น่ากลัว"
แต่บางทีเราก็จะ "หน้าเขาอีกข้างก็แอบแซ่บอยู่"
"ฟังก่อนดิ ให้อยู่ใต้ดินก็พอไหวนะ ไม่รู้สิ"
มุกนี้เศร้าเว่อร์
ปีที่ผ่านมาฉันพยายามเผชิญหน้ากับการกลัวตาย
ฉันเขียนพินัยกรรมเพราะเพื่อนหลายคนแต่งงาน
"อยากเซ็นเอกสารน่ากลัวบ้างอ่ะ"
ได้รู้อะไรเยอะมาก ถ้าเราไม่มีพินัยกรรม
ต้องไปเขียนกับมืออาชีพนะ
ไอ้โน้ตที่รีบพิมพ์ในมือถือ ตอนเครื่องบินตกหลุมอากาศ
ใช้ในศาลไม่ได้นะคะ
มืออาชีพสอนมา
ตอนแรกก็นึกว่าแค่นั้นพอแล้ว ไม่พอจ้า
สิ่งที่ได้รู้มาคือ
ก่อนหน้านี้ไม่รู้เลยนะ
ถ้าตายโดยไม่คาดคิด
ผู้สืบสันดานใกล้ชิดที่สุดคือบุพการี
ไม่ใช่พี่น้อง ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นพี่น้องเพราะฉันโง่
ถ้าตายไม่คาดฝัน พ่อแม่จะได้ทุกอย่างที่อยู่ในชื่อเรา
เว้นแต่จะต้องตัดพ่อแม่จากกองมรดก เป็นลายลักษณ์อักษร
ให้สมกับเป็นอีนังพยาบาทเนอะ
รู้นะว่าหลายคนนั่งฟัง แล้วก็คิดว่า "เออ ช่างเหอะ"
"ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแม่
แต่ก็ไม่มีมรดกให้พวกนั้นได้ไปเหมือนกัน"
มีทีวีรึเปล่าคะ
คิดว่าพ่อเฮงซวย
ควรได้ทีวีอีกเครื่องมั้ยล่ะ
คิดว่าการตายของเราควรทำให้เขารู้สึก เหมือนได้ของฟรีมั้ยล่ะ
แม่งอย่า โทรหาทนายซะ
ตอนเขียนพินัยกรรม ฉันต้องตัดสินใจอะไรเยอะมาก
เลือกว่าใครจะสั่งถอดท่อหายใจถ้าโคม่า
ฉันเลือกบรินน์น้องฉัน เพราะเขาจะได้เงินฉันถ้าฉันตาย
ก็เลยแบบ "ออกแรงหน่อยแก"
ฉันบอก "ตัดสินใจเองนะว่าจะเอาเงินตอนไหน"
แล้วน้องก็ "โอเค ถ้าพี่เข้าโคม่า ไม่ตอบสนอง
อยากให้ฉันทำไง ให้รอนานแค่ไหน"
ฉันก็แบบ "เอางี้ละกัน
ฉันอยากให้เปิด 'พาร์คส์แอนด์เรค' ตั้งแต่ตอนแรก
เปิดเล่นไปทั้งวันทั้งคืนในห้องโรงพยาบาล
ถ้าเปิดจนจบทั้งเรื่องแล้วฉันยังไม่ฟื้น
เปิด 'ดิออฟฟิศ' ต่อ"
"ถึงตอนสตีฟ แคเรลล์ออกจากโชว์ก็ฆ่าฉันเลย
อย่าปล่อยให้เห็นแอนดี้ได้เป็นผู้จัดการ อย่าทำอย่างนั้นกับฉันอีกรอบ"
"อย่าเชียว"
ฉันต้องตัดสินใจด้วยว่าถ้าตายแล้ว จะให้จัดการศพยังไง
พวกคุณเคยคิดหรือยังว่า จะให้ทำยังไงกับศพตัวเอง
คิดเหรอ คุณคิดว่าไง
ก้อนปลูกต้นไม้
ก้อนปลูกต้นไม้เหรอ ดีนะ ชอบจังที่บอกว่าก้อนปลูกต้นไม้
นานๆ ทีจะมีเด็กผู้หญิงบอกว่า "หนูอยากเป็นต้นไม้"
แล้วเราต้องอธิบายว่า "หนูจะไม่ได้เป็นต้นไม้"
"เป็นอาหารต้นไม้นะ ก็ถือว่าช่วย"
"เหมือนพวกคุณแม่นางงามให้ต้นไม้"
"ก็ เอาเลยจ้ะ เอา"
"เป็นอย่างที่ฉันเป็นไม่ได้"
ก้อนปลูกต้นไม้ก็ดี
- มีอะไรอีก - บริจาคให้วิทยาศาสตร์
มีคนบอก… อะไรนะ
บริจาคให้วิทยาศาสตร์
ศาสตร์ไหนล่ะคุณพี่
วิทยาศาสตร์ด้านไหนโดยเฉพาะมั้ย
ศาสตร์การแพทย์
โอเค เลือกโรงเรียนแพทย์แล้ว
แต่ไม่ได้เลือกว่าจะไปศาสตร์ทางไหนใช่มั้ย
ไม่แบบ "ขอให้ทุกอย่างอยู่เหนือคอ…"
แค่จะบอกว่า ไว้ใจพวกเด็กมหาลัย…
กับศพของเราจริงดิ
คิดจริงๆ เหรอว่า "นี่เป็นก้อนศพมีรูเยอะมาก"
"ตัดสินใจละกันว่าศาสตร์อะไร"
นี่ก็ไม่รู้สินะ
ฉันว่าสั่งเสียไว้ละเอียดๆ จะดีกว่า
ปัญหามีแค่นั้นแหละ
มีใครคิดจะให้เผาศพไหม
มีเหรอ โอเค อย่าลืมวางแผนด้วยว่า ให้เอาอัฐิไปโปรยที่ไหน
บางทีคนก็จะ "ไม่รู้สิ"
นั่นแหละจะได้ไปอยู่ในที่ประหลาดแน่ ถ้าไม่เตรียมล่วงหน้า
อัฐิเราจะไปอยู่ในที่วางแก้วตรงประตูด้านคนขับงี้
ในโหลแปลกๆ ที่ทุกหกเดือนเราจะคิดว่า
"มันเคยเป็นลาเต้นมโอ๊ตรึเปล่า" คือมัน…
คำตอบเด็ดสุดที่ได้ช่วงนี้คือ
มีคนตะโกน "งานศพไวกิ้ง"
ใช่ คนจากหมู่ผู้ชมตะโกนมาเลย "งานศพไวกิ้ง"
ฉันก็แบบ "โอเค ชอบแบบนั้นก็ได้อยู่"
"หวังว่าจะมีหลานชายหลานสาว ที่ส่งไปเข้าค่ายฤดูร้อน
ให้ยิงธนูไปโดนละกัน"
เพราะนั่นยิงยากอยู่นะ
ยิ่งลอยไปไกลเรือมันจะเล็กลงทุกที
แล้วถ้ายิงพลาด จะไม่ใช่งานศพไวกิ้งละ
เป็นแค่ศพหนุ่มบนเรือน้อย
ไม่ค่อยน่าฉลองเท่าไหร่นะนั่น
นั่นมันสแตนด์บายมีภาคสอง
ส่วนตัวฉันอยากให้เผา
เพราะชอบที่ได้รบกวน คนในครอบครัวหลังความตาย
ฉันว่าสนุกดี
เพราะก่อนอื่นเลย ใครจะปฏิเสธ ไม่รับอัฐิเรากลับบ้านได้ลงคอ
เหมือน "โอ๊ย รับไว้ไม่ได้หรอก ที่บ้านไม่มีที่"
"มีโหลหลอนเต็มบ้านไปหมดแล้ว"
เออ "ให้คะแนนความพยายาม เอาฉันกลับบ้าน นี่เล็กนิดเดียว" เนอะ
หรือถ้าอยากให้ครอบครัวเอาอัฐิไปโปรย
ก็ขึ้นกับว่ารู้สึกยังไงกับครอบครัว
จะได้ส่งพวกเขาไปที่นั่น
ถ้ารักครอบครัวก็อาจจะ "อยากให้เอาไปโปรยที่ฮาวาย
ลางานเจ็ดวันไม่หักเงิน ต้องการแบบนั้นเลย
รักทุกคน คิดถึงนะ"
แต่ถ้าไม่ชอบขี้หน้าครอบครัวก็อาจจะ
"เคยไปเมืองโทลีโดป่ะ"
"ตอนเดือนมกราด้วย"
"ที่จริง ไม่เอา อยากให้โปรย ช่วงระหว่างคริสต์มาสกับปีใหม่"
แม่ฉันก็เผาศพนะ
หลังจากแม่ตาย พ่อก็แต่งงานใหม่
ตอนที่พ่อแต่งงานใหม่ พ่อก็ยกอัฐิของแม่ให้คุณยาย
เพราะต้องตีกลับไปหาผู้ส่งละมั้ง
จริงด้วย ขอโทษๆ
"ส่งคืนผู้ผลิต" ต้องว่าอย่างนั้น
เหตุผลของพ่อคือ "กำลังจะแต่งงานใหม่
ฉันก็เอาของอย่างนี้เข้าบ้านผู้หญิงคนอื่นไม่ได้"
ในฐานะลูกสาวเขา ฉันก็แบบ
"ได้สิพ่อ"
แต่พอโตมาขนาดนี้แล้ว ฉันก็แบบ "โอ๊ย ไม่ได้จริง"
เคยเดทกับผู้ชายสเตรท ยังไม่ชอบที่เขาตามแฟนเก่าในไอจีด้วยซ้ำ
จะมาบอกให้เขาเอาถุงกระดูกเมียเก่าเข้าบ้าน
แล้วบอกว่า "เอานี่ไว้ใต้ทีวีตลอดกาล"
ฉันคง "ได้ วางสวยเลย"
ไม่ได้ อย่างน้อยฉันก็ต้องกลั้นใจ รับแบบไม่เต็มใจ
ฉันอาจจะตักนางใส่โถส้วมวันละช้อน
จนวันหนึ่งเขายกขึ้นมาแล้วบอกว่า "ทำไมโกศมันเบาๆ"
ฉันจะตอบ "นางลดน้ำหนักป่ะ"
"อย่าไปบอดี้เชมโกศสิคะที่รัก"
รู้มั้ยว่ามุกนั้นตลกตรงไหน เดี๋ยวนี้ฉันไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นละ
ตัวฉันตอนเด็กกว่านี้รู้สึกแบบนั้น
เวลาเราอายุสามสิบแล้วยังโสด เราไม่ค่อยสนเรื่องพวกนั้น
เราแค่อยากได้คนที่ไม่กวนใจเรา
สมัยอายุยี่สิบกว่าๆ ฉันโคตรหวั่นไหวไม่มั่นคง ท็อกซิกสุด
คืออยากเป็นรักแท้คนแรกและคนเดียวของเขา
เมียแรกและเมียเดียว
"อยากอยู่กับคนที่ไม่ดูหนังโป๊"
ทุกวันนี้เหรอ "จะชักว่าวกับเมียเก่าที่ตายก็ได้ ฉันไม่สน"
"จะเอากระดูกนางไว้ใต้ทีวีเหรอ"
"ทีวีเปิดโชว์ของฉันรึเปล่าล่ะ"
"งั้นก็ได้"
"จะเอาอีดอกมาไว้กี่คนก็ตามสบาย"
"เราจะได้ดูเลิฟอิสไบลนด์กันทั้งครอบครัว"
ฉันเอามุกนั้นไปเล่นกับจัสตินเพื่อนฉัน เขาบอก
"ถ้าเธอแต่งกับผู้ชายที่ยังรักเมียที่ตายไปล่ะ"
ฉันก็แบบ "ยังไงนางก็กลับมาไม่ได้ จะสนเพื่อ…"
"มันก็ปัญหาของเขาป่ะ"
"จะขังตัวเองในห้อง ดมเสื้อนาง ร้องไห้ร้องห่ม
แต่ยังไงห้าโมงเย็นต้องออกไปกินชิลี่"
"คูปองลดสำหรับแค่สอง ไม่ใช่สามคนจ้ะ"
"ระบายออกมาให้หมดนะ ที่รัก"
"เอ้า จะชักว่าวใส่โกศก็ได้"
"ถ้าชีวิตมันเล่นงาน
ก็เล่นน้ำว่าวหรืออะไรไปเลย"
โรแมนติกจะตาย
นางจะได้กลืนเป็นครั้งสุดท้าย
หัวเราะออกมาได้ไม่อายตัวเองมั่ง
แต่ฉันว่าการกลัวความตาย ก็ช่วยขับเคลื่อนชีวิตงานของฉันนะ
มันน่าจะทำให้ฉันเสพติดงานน่ะ
สองสามปีที่ผ่านมา ฉันทำงานเต็มเวลาสองงานเลย
ออกทัวร์และเดี่ยวไมค์ช่วงสุดสัปดาห์
แล้วก็เป็นพิธีกรรายการช่วงดึก ชื่อ "อาฟเตอร์มิดไนท์" คืนวันทำงาน
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณ น่ารักมาก
เป็นประสบการณ์ที่ดีมาก เรียนรู้เยอะ ทำงานกับคนเก่งๆ เยอะเลย
มีผู้ช่วยในกองที่ตอนแรกก็ไม่อยากได้
มันพาดิ่งเหวได้ง่ายๆ เลยนะ การมีคนที่มีหน้าที่หยิบของว่างให้เรา
วันแรกเราอาจพูด "ขอยืมที่ชาร์จแบตหน่อยได้มั้ย"
รู้ตัวอีกทีก็ "ขอน้ำลาครอยซ์สักขวด" รู้ตัวอีกที
เราก็ "ช่วยจับมือฉันไว้ทั้งสองข้าง จนกว่าจะหลับได้มั้ย"
ผู้ช่วยฉันชื่อมอลลี่
มอลลี่สุดยอดมาก
มอลลี่ทำงานเก่งมาก จนฉันต้องเป็นโสดจนตายแน่
เพราะมาตรฐานการดูแลเอาใจใส่
กลายเป็นมอลลี่ไปแล้ว โอเคนะ
มอลลี่เก่งขนาดไหนน่ะเหรอ
วันแรกในกองถ่ายพาราเมาท์ ฉันขับรถเข้าไป
จอดที่ที่เขาจองไว้ให้
แล้วมันมีพุ่มหญ้าหย่อมนึงโตอยู่ข้างประตูคนขับ
ไม่ใช่อะไรรก ก็แค่ทำให้เปิดประตูออกยากนิดนึง
มีผึ้งบินเล็กน้อย ฉันเลยแบบว่า…
เอียงหนีก่อนจะบอกว่า "ยินดีที่รู้จักนะ มอลลี่"
ทำแค่นั้นเอง
ฉันไม่ได้บ่นเรื่องพุ่มนั้น
ไม่ได้รายงานเรื่องพุ่มกับใคร
มอลลี่แค่เห็นว่าพุ่มมันโดนตัวฉันนิดนึง
วันต่อมาฉันขับเข้าไปในที่จอดของฉัน
พุ่มนั้นหายไปละ
ฉันถาม "มอลลี่ เธอสั่งตัดพุ่มไม้นั้นไปเหรอ"
นางบอกว่า "ใช่ แล้วให้พ่นกำจัดผึ้งด้วย"
ฉันเลย "โอเค
ใครก็ห้ามแตะมอลลี่"
นางสั่งประหารเจ้าพุ่มนั้นเลย
นี่พูดอะไรลอยๆ กับนางไม่ได้เลยนะ
เพราะไม่รู้ว่านางจะทำยังไง
จู่ๆ วันอังคารหนึ่งจะเดินเข้าไปแล้ว "วันนี้เดฟกวนใจฉันจัง" ไม่ได้
เพราะถึงวันพุธอาจจะแบบ "อ้าว เดฟหายไปไหน"
"ไปอยู่กับผึ้งแล้ว เทย์เลอร์"
"เขาอยู่ใกล้แล้วคุณสะดุ้ง ฉันเลยจัดการเลย"
ครั้งแรกที่ได้งานองค์กรใหญ่ ก็ต้องเข้าอบรมฝ่ายบุคคล
ไม่เคยต้องทำมาก่อน วงการเดี่ยวไมค์ไม่มีฝ่ายบุคคล
จริงๆ มันตรงกันข้ามเลยล่ะ
แบบ "ชอบล่วงละเมิดคนอื่นเหรอ เยี่ยมมาก ทำรายการพอดแคสต์เลย"
แต่ก็สนุกดี ไปฝึกงานเอชอาร์ ได้รู้อะไรเพิ่มเยอะ
รู้ไหมว่าเราเย่อกับคนที่ทำงานได้ รู้รึเปล่า
คนจากที่ทำงาน แต่ต้องไปเอากันที่อื่น
แต่ตอนแรกนึกว่า ทุกคนในที่ทำงานห้ามมีความรัก
แต่ว่า จากคำของคุณจิลแผนกเอชอาร์
เธอบอกว่า "เปล่า เดทกันได้ แค่บอกเราละกัน"
ฉันก็ "เพราะจะต้องรายงานนายใหญ่ใช่มะ"
เธอก็บอก "เปล่า แค่ต้องบอกเรา" ฉันก็คิดเลย
คนเอชอาร์นี่จิตป่วยแบบไหนกันเนี่ย
ถึงได้บอกว่า "เปล่า จะเย่อกันก็ได้
แค่ต้องเอามาเล่าให้หมด"
"เด็ดป่ะ"
"มีรูปให้เอามาใส่พาวเวอร์พอยต์มะ"
พาวเวอร์พอยต์ก็สนุก มันจะสมมติสถานการณ์ต่างๆ ถามเราว่า
"เหมาะสมหรือไม่เหมาะสม"
เฉลยเลยนะ ทั้งหมดคือไม่เหมาะสม ก่อนหน้านั้นฉันไม่รู้
ฉันนึกว่าตั้งโจทย์มา เพื่อเปิดบทสนทนาและถกเถียงกันได้
เปล่า ทั้งหมดนั้นคือเรื่องต้องห้าม ถ้าเป็นคนที่มีสติรู้งานอยู่แล้ว
ฉันไปอบรมเอชอาร์ส่วนตัวเลยล่ะ
อาจจะเพราะเขารู้ว่าฉันเป็นจุดอ่อนของกองนั้น
เขาทำระหว่างที่แต่งหน้าทำผม
มีฉัน เด็บแล้วก็ฮาวาน่า ที่แต่งหน้าทำผมให้ฉันในรายการ
จิลจะอธิบายสถานการณ์ต่างๆ
เธอบอกว่า "เอาละ สถานการณ์ที่หนึ่ง"
"ไคล์บอกชารอนตอนวันเกิดเธอว่า
'ต่อให้คุณแก่แค่ไหนผมก็ยังสน'
แล้วก็ขยิบตาใส่"
"นั่นเหมาะสมหรือไม่"
เราก็แบบ
"มีรูปไคล์ให้ดูไหมล่ะคะ"
"อยู่หน้าต่อไปรึเปล่า ไคล์สูงแค่ไหน กลิ่นตัวเป็นยังไงนะ"
"มีคุณสมบัติยังไง ชารอนอายุเท่าไหร่ ยังไข่ตกอยู่มั้ย"
"ไม่มีข้อมูลพอที่จะตอบได้นะ จิล"
เรื่องที่ชอบสุดในการได้อยู่ในโชว์ของช่องหลัก
คือเขาจะเซนเซอร์คำหยาบ แล้วตัดพวกมุกห่ามๆ ออกไปให้
แปลว่าปู่ย่าตายายเคร่งศาสนาของฉัน ก็ดูรายการนั้นได้
จะไม่ระคายหูเท่าเดี่ยวไมค์ของฉัน
ไม่ได้จะบอกว่าปู่ย่าตายายไม่สนับสนุนนะ พวกท่านหนุนสุดตัว
คิดว่าทุกคนทำได้ดีมาก
ในการพยายามทำความเข้าใจ ยัยหลานเสรีนิยมไม่เชื่อในพระเจ้าพวกนี้
ฉันทนไม่ได้เวลาคนใจร้ายกับปู่ย่าตายาย
ถ้าปู่ย่าตายายพยายามทำความเข้าใจเรา
ให้โอกาสพวกท่านหน่อย ยิ่งถ้าพลาดเรื่องการใช้คำไรงี้
เวลาที่คนบ่นว่า "ยายฉันจำสรรพนามฉันไม่ได้"
ฉันก็ "ยายจำที่อยู่ตัวเองได้รึเปล่า"
ยายมีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องทำ จะลงโลงอยู่ละ
อีกอย่าง เธอล่ะรู้ไหมว่ายายอายุเท่าไหร่
เพราะนี่ไม่รู้นะ ยายฉันอายุ 62 มา 40 ปีแล้ว
แถมเธอยังถ่ายรูปปู่ย่าตายายมากกว่าปกติ
เขารู้แหละว่าถ่ายทำไม คงไม่รู้สึกดีละมั้ง
ปู่ย่าตายายฉันเป็นตัวอย่างที่ดีสุดในชีวิต
เป็นคริสเตียนที่ถูกต้อง
พวกท่านเป็นคนที่รักผู้อื่น ให้อภัย ไม่ตัดสินกัน
ฉันกับน้องๆ ไม่เชื่อในศาสนา
เราไม่ได้โตมากับศาสนาคริสต์แนวนั้น
แต่โตมาในบ้านชาวคริสต์ที่น่ากลัว
ถ้าเราโตมากับเรื่องที่ทำร้ายเราตอนเด็ก
เราก็ไม่อยากให้มันเข้ามาอยู่ ในบ้านในฝันของเราตอนโตใช่มั้ยล่ะ
ฉันไม่ใส่เข็มขัดและไม่ใช้ช้อนไม้ด้วย
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ
โห ขอบคุณพระเจ้า เราโดนทำร้ายนิดๆ กันมาทั้งนั้น
ย้ำอีกที เอามุกนี้ไปเล่นที่สวีเดน
นึกว่าเขาจะเรียกตำรวจแล้ว มัน…
ไม่มีอะไรแย่กว่าการยอมรับ ต่อหน้าคนทั้งฮอลล์ว่าเคยโดนตี
แต่พวกเขามีคนห่มผ้าพาเข้านอน โคตรอายเลย
ฉันไม่เก็บของที่ทำฉันเจ็บตอนเด็กไว้ในบ้านหรอก
ไม่มีไบเบิ้ล ไม่มีเข็มขัด ไม่มีหนังสือสะพานสู่เทราบิเธีย
อยากให้ผู้แต่งได้ดูแล้ว เขียนจดหมายมาขอโทษฉันส่วนตัวด้วย
ฉันคิดว่าถ้าเราโตมา กับสภาพแวดล้อมเคร่งศาสนาที่น่ากลัว
เราจะใช้เวลาส่วนใหญ่ช่วงวัยรุ่น
พยายามคลายปมตัวตนของเรา จากสิ่งที่เขาอยากให้เป็น
คือฉันเพิ่งคัมเอ้าท์ว่าเป็นเควียร์ เมื่อไม่กี่ปีมานี้ และ…
อุ๊ย ขอบคุณ
ขอบคุณค่ะ
ทุกคนใจดีมาก เพราะบอกเลยนะ
การบอกคนว่าเป็นไบเซ็กชวล ตอนอายุ 30 ก็เหมือนบอกพนักงานเสิร์ฟ
"ว่าแต่ วันนี้วันเกิดฉันล่ะ"
เขาจะแบบ "เริ่ด ร้องเพลงเองนะ โตแล้วนี่"
เราก็แบบ "เดี๋ยวดิ ฉันโคตรกล้าหาญ อุตส่าห์คัมเอ้าท์"
แต่เขาก็ "จ้า แต่ทางมันสะดวกแล้วไงเธอ"
ฉันก็อยากคัมเอ้าท์ให้เร็วกว่านี้ แต่มีน้องสามคน
ทุกคนเป็นเควียร์ แล้วก็เอ้าท์ออกมาเรื่อยๆ
โผล่ปุ๊บออกมาเหมือนเม่น
ทุกครั้งที่คนนึงหางโผล่
ฉันก็ "เฮ้อ ต้องอยู่ในหล่มเฮเทโร ไปอีกหกเดือนมั้ง"
ฉันลังเลตอนคัมเอ้าท์เป็นไบเซ็กช่วลด้วย
เพราะเรื่องนี้แอบมีตราบาปไม่น้อย
เวลาบอกว่าเป็นไบ หลายคนก็คิดเหมาว่าเราต้องเก่งเรื่องบนเตียง
แต่ฉันไม่เก่งเลย ขอบอก
ไม่คิดจะฝึกให้เก่งขึ้นด้วย จบนะ
ไม่เรียนอะไรเพิ่มแล้ว เข้าจั้ย
พออายุ 30 ปั๊บ ฉันก็แบบ "ปิดงาน"
เหมือนที่พระเยซูบอก "จบแล้วจ้า"
ขอกดปุ่ม "เซฟเกม" แค่นี้
ขอตายที่ด่านนี้พอ
แต่ฉันก็ไม่อยากให้เสียยี่ห้อความเป็นไบ
ไม่อยากทำทีมเสียชื่อ
มีเพื่อนเควียร์เยอะมาก ที่เปิดกว้างอิสระกับเพศสภาพของตัวเอง
คือมันสนุกมากเลย
กลุ่มเพื่อนฉันเนี่ยมีซาแมนธาเต็มไปหมด
ทุกคนทั้งบันเทิงและสร้างแรงบันดาลใจ
แต่ฉันว่าเราต้องการตัวแทนเกย์ที่ถนิมสร้อยบ้าง
อยากให้เกย์ถนิมสร้อยลุกขึ้นมาบอกว่า
"ฉันก็เป็นไบเซ็กชวล ทุกคนถูกใจฉันได้หมด
แต่ไม่ไว้ใจใครสักคนเดียว"
"จะให้ไว้ใจก็ได้ แต่ไม่อยากไว้ใจ"
การออกมาพูดว่าเป็นไบเซ็กชวลก็น่ากลัว
เหมือนการพูดว่า เรามีแนวโน้มฆ่าตัวตายมันน่ากลัว
จะมีคนที่บอกว่า "ถ้าไม่ไปให้สุด ก็แค่เรียกร้องความสนใจแหละ"
ใช่มะ
รู้มั้ยใครชอบมุกแบบนั้น เควียร์ไง ใครเป็นเควียร์ชอบมุกนั้นทุกคน
พวกสเตรทเขาจะ "ตายแล้ว มีแต่คำชวนเศร้า"
ซึ่งก็จริง พูดถูก
อย่าว่านะ ผู้ชายสเตรททั้งหลาย
แต่ขอบอกเลย ดีใจมากที่ตอนนี้ ตัวเลือกไม่ได้มีแต่ผู้ชายสเตรท
ตอนนั้นคืออ่อมมาก โหดสุด
ไม่ใช่เพราะพวกคุณเป็นคนไม่ดีนะ ก็แค่สื่อสารให้เข้าหัวได้ยากมาก
คือนี่ก็พยายามแล้ว
เคยต้องเข้าบำบัดชีวิตคู่กับผู้ชายตั้งเยอะ แต่ไม่เคยแต่งงาน
น่าอายมั้ยล่ะ
รู้ไหมว่ามันน่าอายแค่ไหน
ไอ้ที่ต้องเลิกกับคนที่เคยบำบัดชีวิตคู่กับเขามาแล้ว
เราจะต้องอยู่กับ ข้อมูลชีวิตวัยเด็กของผู้ชายที่ไหนไม่รู้จนตาย
แบบ "เออ เริ่ดว่ะ เวลาที่เหลือในชีวิต
มีไว้ให้รู้ว่าอะไรสะกิดใจไมเคิล เซ็งเว่อร์"
แล้วฉันก็ไม่อาจปรับความเข้าใจ เรื่องอนาคตกับแฟนเก่าหลายๆ คน
แบบเมื่อก่อนถ้าจะมีลูก ฉันอยากรับเด็กมาเลี้ยงเท่านั้น
แต่ชายสเตรททุกคนที่เคยคบบอกว่า
"ไม่ เด็กต้องหน้าเหมือนฉัน ไม่งั้นฉันจะจับกิน"
ทุกคน
ซึ่ง เออ นี่ก็ไม่เคยเป็นพ่อคน มันอาจจะจริงก็ได้มั้ง
ฉันมีแฟนหนึ่งคนที่บอกว่าใช้วิธีอุ้มบุญก็ได้
เขาเปิดใจกับเรื่องนั้น ซึ่งฉันก็ชอบไอเดียอุ้มบุญนะ
เป็นอะไรที่ทรงพลังมาก "ฝากอุ้มนี่ไว้เก้าเดือนได้มั้ย"
"ฉันยุ่งมาก สายเข้าละ อย่ากินปลาล่ะ"
เก้าเดือนต่อมาค่อยโฉบกลับไป เขาถ่ายหมดไส้หมดพุง
แต่เราเพิ่งเซ็ตผมสวยๆ แล้วบอกว่า "ขอบคุณมาก"
"ขอบคุณ"
"โห อย่างเลิศ กล้ามาก เงินอยู่ที่หัวนอนนะ ห้าดาวเลย"
"บาย!"
แค่นั้นก็แบบ "หนักหนาเกิน"
"รอบหน้าเลือกคลอดแบบไม่ต้องเจอเลยดีกว่า"
"มาถูกที่แล้ว"
"วางไว้หน้าบ้านเลย ถ่ายรูปไว้ เดี๋ยวฉันค่อยไปเอา"
"ไม่ๆ ถูกบ้านแล้ว"
"คืองี้ ถ้าเป็นเอ็กซ์โทรเวิร์ทก็คลอดเองแล้วป่ะ"
ตอนนี้ไม่ค่อยแน่ใจละว่าอยากมีลูก
ฉันก็คิดกลับไปกลับมาบ่อยมาก ไม่รู้ว่าอยากมีลูกมั้ย
จนบางทีฉันก็อยากมัดท่อนำไข่
เพราะรู้สึกเหมือนมันเทียบได้กับ
การเทน้ำใส่บราวนี่ในถังขยะ
ใช่มะ เวลาที่ "เผื่ออยากกินทีหลัง"
"แต่ตอนนี้ยังมีสติ"
"เพราะงั้นตัดทางเลือกนี้ออกก่อน"
ถ้าใครไม่ขำ ยินดีด้วย
อาหารเป็นสิ่งดีต่อใจคุณมาตลอดชีวิต
ในนี้มีคุณแม่ที่จะไม่ถือ… อ้าว ดี
คุณก็ "ตัวแม่จ้า!" มาเลย ชอบนะ
คุณไม่ว่าอะไรถ้าฉันถามเรื่องส่วนตัว เกี่ยวกับการคลอด
ดีใจนะที่ไม่ได้เอามือลง รักเลย
ตัวแม่นี่แม่จริงๆ
เขาเหมือน "ได้ มาเลย เปิดให้หมด"
"เอาจริง ตอนเบ่งลูกก็แหกจนไม่เหลือละ"
"อยากแบ่งปันประสบการณ์"
โอเค คุณมีลูกกี่คนคะ
- สอง - สองคนเหรอ ดีจัง
อายุเท่าไหร่
- 16 กับ 18 - 16 กับ 18
โห เกือบเป็นคนเต็มตัวแล้วนะ
เวลาใครมีลูกเล็กๆ ฉันตัวแข็งเลย
เหมือน "อุ๊ย เดินได้มั้ย พูดได้ป่ะ"
"ลืมตาหรือยัง หรือว่า…"
"ตัวแห้งมั้ย ออกมาตัวลื่นๆ ใช่มะ"
"ฮื่อ จับให้ดีๆ"
โอเค ลูกเป็นวัยรุ่น
ลูกออกมาทางช่องหลักรึเปล่า
คิดว่าเรียกแบบนั้นก็ดีกว่า
โอเค ฉันคุยกับผู้หญิงหลายคน ในทัวร์นี้ที่บอกฉันว่า…
เพราะฉันกลัวการคลอดลูกมาก ซึ่งก็มีเหตุผลนะ
ก็ฉันโตมาในโบสถ์ ขนาดรักษาพรหมจรรย์ยังช่วยเราไม่ได้เลยไง
เล่นเล่าเรื่องพระแม่มารีย์ให้ฟังอ่ะ
คือว่า "ฮื่อ นั่งเรียบร้อยเข่าชิดไว้ หวังว่าพระเจ้าจะไม่เลือกเธอ"
มันทำให้มีความกลัวการคลอดบุตรไปอีกขั้น
แค่คลอดลูกก็น่ากลัวอยู่แล้ว
ถ้าไม่กลับหัวล่ะ
ถ้าเด็กป่วยล่ะ
ถ้าเป็นพระเจ้าล่ะ
ฉันกลัวการคลอดบุตรมาก แต่ก็คุยกับคุณแม่หลายคนในทัวร์นี้
แม่ๆ ที่บอกว่าเวลาเบ่ง
หลายครั้งร่างกายเรามันจะ "รู้นะว่าอยากได้อะไร"
"มาแล้วจ้า ปิ๊งป่อง"
ณ จุดในจุดหนึ่งระหว่างนั้น นอกจากเด็ก
ยังอาจจะเบ่ง…
อึด้วยมั้ย อึเนอะ
ขอบคุณที่จริงใจค่ะ
ขอบคุณมาก
ถามเรื่องนั้นมาสองสามปี ได้บทเรียนว่างี้
มีคำตอบที่ถูกแค่สองอย่าง ถ้าถามว่า "ตอนคลอดอึราดรึเปล่า"
"ใช่ อึ" กับ "ฉันจำไม่ได้"
"ใช่ อึ" หรือไม่ใช่เรื่องของฉัน
แม่บางคนพูดเรื่องคลอด เหมือนเทศกาลดนตรีที่เคยไปหนนึง
แบบว่า "พอดีอัพยาเยอะน่ะ"
"คิดว่าพ่อเขาอยู่ด้วยนะ ไม่แน่ใจ"
จำได้แค่ตะโกน "เล่นเพลงฉันสิโว้ยอีดอก"
"แล้วเขาก็บังคับให้ออกก่อนจะอยากกลับ"
ครั้งแรกที่ถามคนเรื่องนี้ อยู่ในผับเดี่ยวไมค์ที่ดัลลัส
ผู้หญิงแถวหน้าคนหนึ่งบอกว่า "ลูกสาม ไม่เคยอึเลย"
แต่ใกล้ๆ นั้นมีโต๊ะพยาบาล
ที่เมาเละเลยด้วยนะ ทุกคน
พวกนั้นหัวเราะกรี๊ดลั่นใส่นาง
"ทุกคนขี้แตกจ้า ทุกคนเลย
และถ้าคิดว่าตัวเองไม่ได้ขี้ แปลว่าพยาบาลโกหกมึงจ้า"
ฉันต้องเป็นพยาน การที่โลกของผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไป
เหมือนในเดอะทรูแมนโชว์
ฉันรู้สึกแย่มาก พยายามกู้บรรยากาศกลับมา
"คุณคะ อย่ารู้สึกแย่"
"ต่อให้ฉันแบบ ผ่าเอาลูกออก ก็จะอึบนเตียงผ่าตัดอยู่ดี
ให้มันรู้ว่าใครใหญ่เนอะ"
บอกให้ชัด ตอนที่บอกว่า ฉันคัมเอ้าท์เมื่อไม่กี่ปีมานี้
ฉันหมายถึงบอกคนทั่วไปนะ
ที่จริงบอกเพื่อนๆ มาก่อนหน้านั้นแล้ว
แต่คิดว่าคงทำผิดวิธีน่ะ อาจจะเนียนเกินไป
ฉันน่าจะไปเปิด "กลี" สักตอน
แล้วก็พูดขึ้นมาลอยๆ
เช่น "ว่าแต่ คิดว่าจากนี้จะคบผู้หญิงด้วย"
แล้วเพื่อนก็ "โอเค"
อย่างกับฉันบอกว่าเป็นวีแกนอะไรงั้น
แบบ "โอเค มาดูกันว่าจะกินได้นานแค่ไหน"
"ต้องการธาตุเหล็กอยู่ดีย่ะ"
เหมือนเพื่อนไม่ได้…
เพิ่งจะมารับจริงๆ ตอนมีแฟนเป็นผู้หญิงคนแรก
ฉันเริ่มคบสาวคนหนึ่งที่แซ่บเว่อร์
จนฉันต้อง "ตายแล้ว เราคือพีท เดวิดสันป่ะเนี่ย"
"เราสูงแค่ไหน"
ตอนเริ่มมีแฟนเป็นผู้หญิง นั่นคือความรู้สึก
ศรัทธาในศาสนาแบบที่ไม่รู้สึกมานาน
เพื่อนๆ ฉันนั่งบ่นเรื่องแฟนหนุ่มหรือสามี
ส่วนฉันก็
"ทุกคนรู้ข่าวดีกันหรือยัง"
"ไม่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้ก็ได้นะ"
"มันมีทางที่ดีกว่า"
เมื่อฉันมีแฟนสาว เพื่อนก็เริ่มถามกันใหญ่
เริ่มมาคุยถึงความเสียดายในชีวิตชาวเจนวาย
ในนี้มีเจนซีบ้างมั้ย
ว้าย เอาจริง เยอะนะ
โอเค ทุกคนอย่าเยอะกับเพื่อนใหม่ฉัน
เอาละ
ทีนี้ เจนซีอาจไม่เข้าใจมุกนี้
เพราะพวกคุณเก่งเรื่อง สำรวจตัวตนและเพศสภาพตัวเอง
อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร ทำอะไรได้บ้าง
แต่คุณต้องเข้าใจพวกเราเจนวายนะ
เราตื่นขึ้นมาส่องกระจกทุกวันแบบ…
"อย่าให้ใครเห็นว่ามีความสุข"
"เดี๋ยวคุณพ่อคุณแม่จะไม่สบายใจ"
"รอก่อน ค่อยไปอิสระตอนตาย รอไป"
นั่นคือการย้ำสัตยาบันยามเช้าของเรา
คือพวกเราเจอกันมาเยอะ เก็บกดหนักมาก
ฉันมีเพื่อนผู้หญิงหลายคน ที่อายุ 30-40 แล้วเพิ่งบอกว่า
"น่าจะลองคบผู้หญิงบ้าง"
แต่สุดท้ายก็ได้ผู้ชายและมีความสุขนะ แต่ก็ "เสียดายไม่เคยลอง"
พวกนางเลยมาถาม คำถามส่วนตั๊วส่วนตัวเยอะมาก
"เซ็กซ์กับผู้หญิงดีกว่าจริงดิ"
ฉันก็ "อยากให้บอกจริงๆ เหรอ"
"เพราะเธอบอกว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่ใช่"
แล้วนางก็ "เดี๋ยวดิ มันต่างกันจริงๆ เหรอ"
ฉันก็ "ต่าง"
แล้วเพื่อนก็ "เอ่อ ต่างยังไง"
ฉันตอบไปแบบนี้นะ
ฉันว่าความแตกต่างระหว่าง เซ็กซ์กับผู้ชายและเซ็กซ์กับผู้หญิง
คือเวลาที่เรามีอะไรกับผู้หญิง
สติเราจะอยู่ตรงนั้นทุกขณะ
นึกออกมั้ย
เพราะรู้กันใช่ป่ะ กับผู้ชายเราจะแบบ…
ก็ไม่ได้สะเทือนใจอะไรหรอกนะ
แค่แบบ "อ๋อ นั่งเบาะหลังเดินทางไกล
ลืมเอาหูฟังมาด้วย มองฟ้ามองเมฆไป"
"ถึงจ้า ถึงแล้ว แน่สิ"
"ใช่ๆ ว้าย อย่างหนักด้วย"
"แบบแรง… แรงเลย เงียบ แต่แรง"
"ก็แค่เงียบเฉียบเจียนตาย"
"ชอบเลย ขอบคุณมากนะ"
ฉันไม่เคยแกล้งถึงจุดสุดยอด
เพราะคิดว่าคนรุ่นเรา ได้ถ้วยรางวัลการมีส่วนร่วมมากพอละ
แต่ถ้าใครต้องทำก็ไม่ตัดสินกัน
เราทุกคนเคยเจอ เวลาที่มันเริ่มนาน
ถ้าใครอยากแกล้งทำว่าถึง มีเคล็ดลับเล็กๆ ให้นะ
กลั้นหายใจไว้ให้นานที่สุด
เพื่อที่ตอนที่ปล่อย…
จะดูเหมือนเพิ่งถึง
โดยที่จริงๆ แล้วก็คือโผล่มาหายใจ
นั่นแหละวิธีแก้สะอึกและเทเจเรมี่
บางทีฉันก็ยังชอบเซ็กซ์กับผู้ชายอยู่นะ แต่ต้องถาม
มีใครชอบบ๊วบจริงๆ ด้วยเหรอ
มีใครชอบ… มี โห ดีนะ
ยกมือขึ้นมาเงียบๆ งดงามมาก
ดีจัง ฮีโร่ในหมู่เรา ดีจริงๆ
ฉันก็ชอบอบนกเขาแบบเดียวกับที่ไปวิ่ง
เสร็จเมื่อไหร่จะภูมิใจในตัวเอง
แต่ระหว่างนั้นฉันคิดตลอด "ทำไปทำไมวะเนี่ย ไม่ต้องทำก็ได้"
"มีทางอื่นที่จะได้ผลเหมือนกันนี่"
แต่หลังจากนั้นฉันก็แบบ "ว้าว พลังแห่งจิตวิญญาณมนุษย์"
"ถ้าตั้งใจก็ทำจนสำเร็จได้จริงๆ"
แต่ระหว่างนั้นฉันก็
"คนควรโยนแก้วน้ำเล็กๆ ให้ฉัน เพราะกล้าขนาดนี้"
แต่หลังจากนั้นฉันก็ "เยี่ยม เสร็จเร็วกว่าเดิม"
เราแค่อยากให้เร็วขึ้น ไม่ต้องดีขึ้น
จำได้ว่าตอนเริ่มใช้ปาก กับผู้หญิงแรกๆ คือกลัวมาก
ตอนใช้ปากให้ผู้หญิงครั้งแรก คิดเลย
"พระเจ้า นั่นดีกว่ากันเยอะเลย"
ฉันโมโหกับเวลาที่ผ่านมาในชีวิตเลยนะ
เหมือนกับ "จะบอกว่าที่ผ่านมาฉันเลียไอติมก็ได้
แต่เสือกมัวแต่กลืนดาบเนี่ยนะ"
"ไม่งั้นคงได้ใช้ชีวิตเหมือนเด็กในสวนสนุก
แทนที่จะเป็นพนักงานสวนสนุกต้องพิสูจน์ฝีมือ"
ไม่ได้เก่งเรื่องหาคู่กับชาวเควียร์นะ ไม่เก่งเลย
ฉันเจออุปสรรคแบบที่ไม่เคยคิดว่าต้องเจอ
ฉันโดนชาวโพลีหลายรักทิ้งด้วย
เคยโดนคนหลายรักทิ้งมั้ย
แย่มาก
เหมือนโดนไล่ออกจากงานพาร์ทไทม์
"ทำแค่วันจันทร์กับอังคารก็ไม่ได้" ไอ้ฉิบหาย
ตอนแรกก็ไม่นึกว่าจะชอบเป็นแฟนกับคนหลายรัก
เขาน่ะหลายรัก ส่วนฉันแค่หลายงาน
แต่สุดท้ายนั่นกลายเป็นความสัมพันธ์ที่
จริงใจ โปร่งใสและสื่อสารกันดีสุด เท่าที่เคยเจอมา
ฉันหลงรักเขาสุดๆ
เขาทิ้งฉันเพราะฉันทำงานหนักไป
จะบอกอะไรให้นะ แกรนด์ราพิดส์
ตอนที่เริ่มคบกับคนโพลีอามอรัส
ฉันไม่คิดว่ามันจะจบลงเพราะ ไลฟ์สไตล์ของฉันไม่เข้ากับของเขา
ตรงน้ีบางคนไม่เชื่อฉันใช่มะ
คิดเลยว่า "ไม่มีทางที่เธอจะชอบโพลี"
"เธอไม่เริ่ดแบบนั้น เห็นหน้าก็รู้ว่ารักเดียว"
"พนันว่าต้องติ้วกับบริดเจอร์ตัน"
บอกเลยนะ ไม่ทำ
เคยทำ
แต่ไม่ทำแล้ว
มุกนี้ไม่ได้อยู่ในสเปเชียลแน่ๆ ไม่มีทาง
ไม่ได้ๆ
เปราะบางเกินที่จะฉาย NETFLIX
เราไม่ทำงั้นหรอก
เว้นแต่จะช่วยเรื่องอัลกอริธึม
คงต้องคุยกันอีกที
ถ้า NETFLIX บอกว่า "ถ้าคุณชอบบริดเจอร์ตัน…"
ก็อาจทำนะ
ขอบคุณทุกคนมากที่มาชมมุกใหม่ตลอดชั่วโมง
เพราะฉันรู้ว่าในนี้ ใส่เรื่องพระเจ้ากับเรื่องเกย์ไว้เยอะ
แม้แต่เอเจนท์ฉันยังเหงื่อตก
หวาดหวั่นกันทั้งทีมนั่นแหละ ตอนที่บอกว่าจะทำทัวร์
ตั้งชื่อ "ช่วยลูกด้วย" แล้วคุยเรื่องศาสนา
พีอาร์ของฉันโทรมาถามเลย
"นี่ ได้ข่าวว่าจะตั้งชื่อ รายการสเปเชียลว่า ลูกสาวผู้กลับตัวกลับใจ
แล้วตั้งชื่อทัวร์ว่า 'ช่วยลูกด้วย' เหรอ เยี่ยม
แค่อยากย้ำว่าจะไม่ถ่ายรูปโปรโมท
ตัวเองห้อยตีลังกาจากไม้กางเขนหรอกเนอะ"
นั่นแหละ เราเลยต้องคัดรูปพวกนั้นทิ้ง
ไม่ ไม่ได้ถ่าย ไม่เคยตั้งใจจะถ่ายเลย
ฉันเข้าใจนะว่าทำไมเขาถึงคิดว่า
จะเป็นหนึ่งชั่วโมงที่ด่าศาสนาคริสต์อย่างเดียว
เพราะถ้าใครเคยดูรายการสเปเชียลอื่นๆ
ปกติฉันจะใช้เวลานิดหน่อย แซะศาสนาคริสต์นิดนึง
เพราะฉันกำลังพยายามจัดการกับ ปัญหาต่างๆ จากวัยเด็ก
แล้วฉันก็อิจฉา
ที่ศาสนาคริสต์มันช่วยคนอื่นได้ แต่ช่วยฉันไม่ได้
ในฐานะคนที่เป็นโรคจิตเวช มันทำร้ายจิตใจมากเวลาที่คนบอกว่า
"ฮื่อ ฉันก็เคยเศร้าเหมือนกัน
แต่เมื่อฉันเปิดใจรับพระเยซูเข้ามา ฉันก็ดีขึ้นแล้ว" เราก็จะ…
"ทำแค่นั้นก็ได้เหรอ แค่นั้นเองเหรอ"
"ท่องบทกวีในห้องมืด ตอนนี้คู่ควรให้ใครๆ รักแล้วงี้"
"เยี่ยมเลย ดีใจด้วยนะ"
มัน…
เหมือนเวลาคนบอกว่า "เลิกดื่มน้ำอัดลมละ
ลดน้ำหนักได้ 20 ปอนด์ สิวไม่ขึ้น"
แล้วเราก็แบบ "โห ดีจังเลย ขอให้นั่งเครื่องบินแล้วตกแม่ง"
ปัญหาของฉันกับศาสนาคือ
มันตีความได้มากมายหลายแบบมากๆ
เราสามารถพูดกับคนทั้งฮอลล์ว่า
"พระเยซูรักคุณ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
แล้วคนเยอะมากก็ได้ยินว่า "พระเยซูรักฉัน"
แต่คนอื่นๆ อาจได้ยินเป็น
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
ปัญหาอยู่ตรงนั้นไง
ศาสนาถูกนำไปใช้ เป็นเครื่องมือหรือเป็นอาวุธก็ได้
บอกเลยนะ ถ้าคุณใช้ศาสนาเป็นอาวุธ
เพื่อจะควบคุม ปลุกปั่นหรือข่มขู่
เพื่อให้ตัวเองได้รู้สึกว่าเหนือกว่าผู้อื่น
ไอ้เหี้ย ศาสนาไม่ได้มีไว้อย่างนั้น
คุณใช้ศาสนาในทางที่ผิด
เหมือนใช้ไวเบรเตอร์เป็นเครื่องนวดหลัง
แล้วเราทุกคนก็หัวเราะเยาะมึงอยู่ค่ะ
เพราะถ้าพระเจ้ามีจริง
พระเจ้าไม่ได้มีอยู่ เพื่อให้ใครรู้สึกเหนือกว่าคนอื่น
เขาอยู่เพื่อให้เราเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อคนอื่น
และชีวิตนี้แม่งอยู่ยากจะตาย
อะไรก็ตามที่ทำให้เราเป็นคนดีขึ้นเพื่อคนอื่นได้
นั่นคือสิ่งที่ควรทำ
เราชอบคิดอะไรประหลาดๆ อย่างเช่นลืมว่าทุกคนก็ดิ้นรนกันทั้งนั้น
ทุกคนพยายามใช้ชีวิตให้ผ่านไป
แต่เรามัวแต่ตัดสินวิธีรับมือกับชีวิตของคนอื่น
เช่น "ถ้ากินยาต้านเศร้าก็เป็นคนขี้แพ้"
"ถ้าเชื่อในพระเจ้าก็แปลว่าโง่"
อีดอก กูใช้ยาปรับอารมณ์ มึงก็ใช้พระเยซูไปสิ
เราทุกคนแค่พยายามให้ถึงจุดที่ "ตายไปอยู่กับพ่อมึง"
แค่พยายามไปให้ถึงตรงนั้น
ไม่เป็นไรป่ะ
แต่ก็มีคนเยอะเลยที่ใช้ศาสนาถูกจุด
คุณลุงคุณป้า ปู่ย่าตายายฉัน คนในโบสถ์นี้
มีคนเยอะมากที่ใช้ศาสนา
เป็นเครื่องมือในการสื่อสาร เชื่อมสัมพันธ์ ส่งความเห็นใจและปลอบใจกัน
และตอนที่เขียนบทรอบนี้ ฉันก็คิดถึงคนเหล่านั้น
ฉันคิดถึงครอบครัว พยายามคิดถึงเรื่องดีๆ
เรื่องที่มาจากการที่ได้โตมาในโบสถ์
และเรื่องดีที่สุด ไม่อยากเชื่อว่าฉันคิดไม่ได้เร็วกว่านี้
คือฉันเริ่มเดี่ยวไมโครโฟนในโบสถ์
ฉันเริ่มจากตรงนั้นแหละ
เขาเรียกว่าคำพยานชีวิต แต่ฉันพูดแล้วคนหัวเราะ
และ… ไม่ๆ
ไม่ เอาจริง ฉันเริ่มเดี่ยวไมค์ตั้งแต่อายุ 16
และช่วงต้น ไม่รู้ละ สี่หรือห้าปีแรกที่จับงานนี้
ฉันไปแสดงในโบสถ์หลายที่เลย
เผื่อไม่รู้นะ อยู่อเมริกา เราทำมาหากินเป็นตลกในโบสถ์ได้
ไปทัวร์ในโบสถ์ที่ใหญ่กว่านี้อีก สี่หรือห้าพันที่
แล้วหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำเลยล่ะ
ตอนที่ฉันอายุ 21 ฉันต้องตัดสินใจ
ว่าจะเดินเส้นทางตลกในโบสถ์
หรือจะมาเป็นตลกทางโลกย์
ทุกคนคงรู้ว่าฉันเลือกทางไหน
แต่ฉันก็ดีใจมากที่ได้ประสบการณ์นั้น เป็นรากฐานของอาชีพเดี่ยวไมค์นี้
ฉันได้ขึ้นเวทีอาชีพหลายครั้งต่อหน้าคนหลายพัน
ได้เงินด้วย หัดเล่นตลกมุกใสๆ และแสดงได้ทุกที่
ฉันคิดถึงเรื่องนั้นบ่อยมาก
ดีใจที่ได้ทำ
รู้นะว่าหลายๆ คนกำลังนั่งฟังแล้วคิดว่า
"อ้อ ก็ดี"
"น่ารักมากที่เธอดีใจนะ เทย์เลอร์
แล้วเราก็ เข้าใจละที่มาเล่นกับโบสถ์ไรงี้"
"แต่เราเห็นงานเธอมาหมดละ"
"เธอไม่มีทางที่จะกลับไปเล่นในโบสถ์ได้"
ประเด็นคือ ฉันก็ไม่ได้อยากกลับไป
อาจจะไม่กลับอีกเลย
แต่ถ้าจะกลับก็กลับได้โว้ย
ถ้าฉันโดนแคนเซิลอะไรขึ้นมา
นี่เป็นมืออาชีพว่ะ ฉันจะกลับเข้าโบสถ์แน่นอน โอเคนะ
ฉันจะหักหัวเรือกลับให้แม่ง… โคตรเร็ว
ฉันจะกลับเข้าโบสถ์อย่างไว้เท่าใจทารกเต้น
ฉันจะรีแบรนด์ใหม่ให้ทุกคนงง
จะทำผมตีโป่ง แต่งงานกับผู้ชาย ให้เขาเป็นผู้นำ
เขียนหนังสือชื่อว่า "เมียใต้อาณัติ ชีวิตสยบยอม"
เปลี่ยนสำเนียงเป็นคนใต้ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
และใช่ ฉันจะออกทัวร์
จริงๆ วางแผนเปิดทัวร์ไว้แล้วด้วย
จะเริ่มจากห้องมืดสนิท
แล้วที่จอใหญ่ๆ… จะเล่นเฉพาะในโบสถ์ใหญ่เมกะเชิร์จ
เพราะเงินมันอยู่ตรงนั้นจ้า
ในจอใหญ่ๆ จะเป็นภาพรวมคลิปเด็ดขาวดำ
อาจเริ่มด้วยเสียง "ตาดัม" ที่เปิด NETFLIX
เพราะเขาเป็นเจ้านายนี่ไปอีกแปดปี
คลิปขาวดำรวมมุกลามกจกเปรต จากช่วงอายุยี่สิบกว่าๆ
"นั่นแหละการบอกให้ผู้ชายใส่ถุงถึงได้…"
แล้วหรี่กลายเป็นเสียงปีศาจ
หยุดภาพจับหน้าฉันตอนยังเด็กมาก
แสงค่อยๆ สว่างขึ้น ขณะที่ฉันเดินออกมาด้วยชุด…
เอางี้ดีกว่า
ทำให้ดูเลยละกัน
ทำให้ดูเลยดีกว่า
จะล่อสาวด้วยวิธีนี้จริงดิ
ถึงอย่างแรงเว่อร์
บอกเลย บนเตียงคือเจ๊เถื่อนสัสๆ นะ
นั่นคือจุดที่เลิกเชื่อในพระเจ้า
กลับบ้านไปกูเกิ้ล "หนังโป๊ผู้หญิงดู" เหอะ
ฉันเสียพรหมจรรย์ตอนโต
เสียไปตอนที่มีอิสระทางการเงิน
ทุกคน คือนี่กำลังแหกโลกชายเป็นใหญ่
ฉ่ำ ขอจับหน่อย
เออ โตมากับพระเจ้า ชายแท้อุบาทว์ไม่ไหว
มุกนั้นพูดแล้วก็เหมือน ฉันเกลียดวัยเด็กที่โตมาอย่างเคร่งศาสนา
และเกลียดจริง เล่นได้ปั๊วะ
โคตรนรก
ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากดูลูกสาว พูดเรื่องซึมเศร้ากับจ๊วย
โดนไป เยซู
ไม่รู้ช่วงนี้มีใครเคยขอให้ผู้ชาย อายุ 20 กว่าๆ ที่เจอจากแอพหาคู่
ใส่ถุงยางบ้าง
แต่อารมณ์เหมือนต้องกล่อมเด็กห้าขวบ
ให้ใส่เสื้อคลุมทับชุดฮัลโลวีน
ฉ่ำ ขอจับหน่อย
โดนไป เยซู
มีใครจำแม่คนนี้ได้ไหมคะ
นั่นคือสมัยที่ฉันยังตกอยู่ในเงื้อมมือซาตาน
เห็นนะว่าบางคนรู้สึก เหมือนโยเซฟในวันคริสต์มาส
คิดละสิ "อีร่านั่นโกหกเรารึเปล่า"
แต่ใครๆ ก็ชอบเรื่องการกลับใจไม่ใช่รึ
นี่ไม่ใช่แค่รีแบรนด์ แต่เป็นการเกิดใหม่นะทุกคน
ขอต้อนรับสู่ทัวร์ลูกสาวผู้กลับตัวกลับใจ
โอเค มีเรื่องการตื่นรู้ของชาวเควียร์ เริ่ดๆ ที่ทางบ้านส่งมา
บางคนรู้ตัวเพราะทีมนักแสดง ไพเรทส์ออฟเดอะคาริบเบียน
ชีโกจากคิมพอสสิเบิ้ลเข้ารอบตลอด
มีโรบินฮู้ด เวอร์ชั่นของฟ็อกซ์
ใช่ นั่นแหละ
คนถามบ่อยๆ ว่าฉันรู้ตัวว่าเควียร์ตอนไหน
คนที่ทำให้รู้ว่าเป็นเควียร์
ฉันเพิ่งคิดได้เพราะไปนั่งดูวิดีโอตัวเองตอนเด็ก
แล้วเจอวิดีโอที่ฉันคุยกับแม่
ตอนอายุสามหรือสี่ขวบ
ทุกคนจำกวางตัวเมียจากแบมบี้ได้มั้ย ฟอลลีนน่ะ
โอเค คือปรากฏว่า ฉันตื่นรู้เป็นเควียร์เพราะฟอลลีน
เรามีคลิปให้ดูด้วยนะ
ทำไมชอบเขาที่สุดจ๊ะ
ก็แค่ชอบเขาที่สุด
แล้วฟอลลีนล่ะ ไม่ได้ชอบที่สุดเหมือนกันเหรอ
ชอบค่ะ เธอสวยมากเลย
ทำหนูร้อนเหมือนฮอตด็อกในกระทะ
(*พยักหน้าสุดชีวิต*)
ตายจริง แปลว่าอะไรจ๊ะ
ไม่รู้ค่ะ
ขอบคุณมาก แกรนด์ราพิดส์ ไม่รู้จะขอบคุณยังไง
ขอเสียงปรบมือให้โซฟี บัดเดิ้ลอีกครั้งค่ะ