Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Sürecin en sevdiğim kısımlarından biri baştaki beyin fırtınası.
Tamam. Bunu çözelim.
Nerede oturmak istersiniz? Bence böyle güzel olur.
Başta her şey karman çorman oluyor.
Şekilsiz bir kil parçasına benziyor.
Onu şekillendirmeye çalışıp duruyoruz.
Gün gün, dakika dakika ilerliyoruz.
Yoruluyoruz, bazen alakasız şeyler yapıyoruz.
Toparlayamama korkusu her zaman oluyor.
Sonra "Kil parçasına geri dönelim, onu yoğurup şekillendirelim" diyoruz.
Sonunda bir şekle girmeye başlıyor.
Şekle girmeye başlayınca gerçekten heyecan duyuyoruz.
Hazır. Motor.
Motor.
Ne sınavıydı? İnsan anatomisi mi?
- Uzun bir yolculuktu. - Evet, 10 yıl.
Hayatlarımızın çeyreği eder. Oyuncularımız için daha da çok.
Karanlığı sizi yutuyor. Neredeyse geldi.
- Ne peki? - Demogorgon!
Will!
- Will! - Will!
Birinci sezon şimdiki duruma kıyasla çok küçük ölçekli geliyor.
Diziyi devam filmlerinde olduğu gibi yavaş yavaş büyütmek hoşumuza gitti.
Her bölümümüz süresi, her gün çektiğimiz sayfa sayısı,
görsel efektlerin gelişmişliği, akrobatik sahneler,
çekim yerleri bakımından başlı başına bir film gibi.
Bu boyutlara varacağını hayal etmemiştik.
Bu korkutucu
çünkü seyircinin çok sevdiği, bayıldığı bazı dizileri görüyoruz.
Dizinin finali sağlam olmuyor.
Seyirci de diziyi bütünüyle çöpe atıyor.
Açık kalmaması, her şeyin toparlanması lazım.
Sonuçta olayın bu karakterlerde bitmesi birinci sezondan beri değişmedi.
Seyircinin önem verdiği bu.
Manyak olmuş.
- Öyle mi? - Evet. Tekrar yapalım.
SON BİR MACERA: STRANGER THINGS 5. SEZON KAMERA ARKASI
Prodüksiyon başladığında finalin senaryosu daha tamamlanmamıştı.
YAZAR ODASI
Korkutucu bir durumdu çünkü düzgün olsun istiyorduk.
Sezonun en önemli senaryosuydu.
Bütün bölüm "11 intihar edecek" heyecanı yaratmalı.
İntihar edecekmiş gibi lanse edersek, sonra da intihar ederse...
Evet.
Bence şu olmalı... Hâlâ karar aşamasında mı, çoktan karar verdi mi?
YAZAR
Seyirciyle oynamaya devam etmeliyiz çünkü yedinci bölümü başarılı kılan şey
"Tanrım, bunu gerçekten yapacak mı?" dedirtmesi.
Herkes bunu bekleyecek.
Yaşamayı seçtiğini düşünüyoruz.
- Bilmiyorum... - Şaka, şaka, seçmedi. Şaka, şaka, seçti.
- Ben o noktada... - O şekilde yapmamız şart değil bence.
- Nasıl yapacağız? - Belirsizliği koruyacağız.
- O ana kadar belirsizliği... - Hayır, geri dönüp de Hopper'la o anı...
Geri dönüp de Hopper'la o anı yaşarsa ve araca binerse
bence açıkça yaşamayı seçmiş olur.
Hayır, öyle olmayabilir.
O görüntüleri görürsem yaşamayı seçmiş sayarım.
Ben çok...
-%100 emin olma. Kafanda bir görüntü... -%100 eminim.
Diğer seçenek ne?
Nasıl yapmak lazım, bilmiyorum.
Dizi uzadıkça sonuçlanacak hikâyeler ve karakter gelişimleri,
seyircinin beklentisi artıyor.
Nasıl olacak da hem beklentiyi karşılayıp hem seyirciyi şaşırtmayı başaracağız?
Çok yaklaştık.
Ross'la senaryo yazmaya ilgi duymuyorduk, yönetmenlik yapmak istiyorduk.
Yönetmenliğe adım atmanın en iyi yolunun senaristlik olduğunu fark ettik.
Endüstrinin beklentilerine odaklandık.
Kötü senaryolar yazıp duruyor, "Niye işe yaramıyor?" diyorduk.
Sonunda sezgilerimize kulak verip
kendimiz için senaryo yazmamız gerektiğini anladık.
Stranger Things fikrini buluşumuzu hatırlıyorum.
Çocukların olduğu o bodrum sahnesini hiç zorlanmadan yazdık.
"Tamam, güzel bir şey bulduk" dedim.
Demek geçmişe dönüyoruz. Peki, hadi dönelim.
İnanılmaz ama şu anda bulunduğumuz oda, oturduğumuz sandalyeler var ya?
10 yıl kadar önce Duffer kardeşlerle tanıştığımızda da tam buradaydık.
O zamanlar film ve dizilerin kuralları şöyleydi.
Çocukları konu alan ama onlara hitap etmeyen dizi yapılamazdı.
- Sen aklını mı kaçırdın? - Beni dinleyin.
Kaçırmışsın!
Korku janrı ergenlik dönemi janrıyla birleştirilemezdi.
Bu kuralları ihlal ettiğimiz için yepyeni bir soluk getirdik.
Senaryoyu anladığı anında belli oldu.
Shawn gerçekten inanılmaz bir şey yaptı.
Çok saygın bir yönetmen ve yapımcı olarak
"Size ve sizin vizyonunuza güveniyorum" dedi.
Zor bir işi başarmanın tek bir yolu var.
O da o işi başaracağından emin olmak.
Her şey tek bir kişiyle veya ikizlerle başlıyor.
Sonra 10 kişiye, sonra bütün yazarlara, sonra birden 1000 kişiye yayılıyor.
Hepsi "Var ya, evet, bu imkânsız işi başaracağız" diyor.
BİRİNCİ SEZON
Birinci sezonda diziyi seven olacak mı, bilmiyorduk.
NETFLIX'TE STRANGER THINGS'İ İZLİYORUM BİR OTURUŞTA TÜM SEZONU İZLEDİM
BİR BÖLÜM DAHA İZLEYEYİM
Birçok kişinin izleyip bitirdiğini gördük. Gece uyumayıp hepsini izliyorlardı.
Sonra iş çığ gibi büyüdü.
Dünya çapında böyle bir fenomen olması gerçeküstü, akıl alır gibi değil.
Stranger Things izlenme rekorları kırıyor.
Hawkins ekibi tam tamına 52 milyar dakika izlendi.
Korku kralı Stephen King dizinin hayranı.
ÇOK EĞLENCELİ, KAÇIRMAYIN
Dizimizle ilgili tweet attı, e-postalaştık.
Buna hâlâ inanamıyorum çünkü küçükken ilham kaynağımızdı, bizim tanrımız gibi.
Her şey daha da büyüdü. Her yıl beklenti artıyor.
ARALIK 2023
Çok sevilen bir dizi. Şimdi Matt ve Ross sonunu getirmeli.
Bu iş son derece önemli.
SENARYO OKUMASI
Evet, çok kalabalığız.
Birkaçınızı öldürseydik keşke.
Millie haklıymış.
Tabii ki birinci bölümden başlıyoruz.
Günde üç tane yapabiliriz, çok uzunlar. Hadi başlayalım.
Süreyi tutturamam sanıyordun, değil mi?
Tutturabilirsin ama bugün tutturduğunu sanmıyorum.
Yalan mı söylüyorum yani?
- Hayır, yanılıyorsun sadece. - Yanılmıyorum.
Holly! Holly! Holly!
- Kaç kere seslendim. - Affedersin.
- Milleti çağırır mısın? - Hadi kahvaltıya!
İşimiz Matt ve Ross'un vizyonunu gerçekleştirmek.
Vizyon ne olursa olsun,
kâğıt üstünde ne kadar büyük ve çılgınca görünürse görünsün.
Her şey senaryoyla başlıyor.
DEV BİR SARMAŞIK AĞAÇTA YILAN GİBİ İLERLER
Amacım, kâğıt üstündeki vizyonu yansıtmaya çalışmak.
Mümkün olduğunca
o dönemin fotoğraf arşivlerini derinlemesine inceliyorum.
Ürkütücü bir bodrum olmasını, Kötü Ruh havasını istiyorduk.
Hopper'ın dünyasını tasarlamaya başladığımda...
Dizide onunla tanıştığımızda çok karanlık bir dönemde, bağımlı.
Geriye dönüp bakınca
hedeflediğimiz pek çok şeyi başardığımızı düşünüyorum.
Ona idareten bir yatak yapabilmek için mindere ihtiyacım var.
Senaryoda gördüğümüz karakter için bir dünya inşa etmemiz gerekiyor.
Küçük bilgilerle başlıyoruz, sonra renk paletleri ve dokular ekliyoruz.
Senaryoyu aldığımda diziyi sevdiğim için hayran gözüyle okuyorum.
KOSTÜM TASARIMCISI
Ama gözümde canlandırmadan duramıyorum.
Her dönemin kendine özgü bir silüeti var.
Ekranda görünen renkler tutku veya üzüntü hissi verebilir.
KOSTÜM PROVALARI
Oyuncular işlerle yakından ilgileniyor.
Bu...
- Çok korkutucu. - Değil mi ama!
Bayıldım.
Bu senaryoları hayal etmek zor olmuyor.
Nasıl görünebileceğini tüm renkleriyle gözümüzde canlandırabiliyoruz.
GÖRÜNTÜ YÖNETMENİ
Bu sezon çok fazla çekim var.
Motor.
Çekim için 250 günümüz var ama yeterli değil.
Duffer kardeşlerden senaryo geldiğinde önce hikâyesi için okuyorum.
Sonra her şeyi gruplara ayırıyorum.
Yani dekorlar, set tasarımı, saat, dublörler, oyuncular...
Bütün ekip üyelerini ve oyuncuları sürekli dikkatle takip ediyorum.
Beynim öyle çalışıyor.
- Birinci sezon beşinciye kıyasla nasıldı? - Çekimi 180 gün daha kısaydı.
Tekrar hoş geldiniz.
Millet, en son ne zaman bir araya gelmiştik?
Senaryo yazarken prodüksiyonu göz önünde bulunduruyoruz.
Ama biraz da bunu aklımızdan çıkarmaya gayret ediyoruz.
Altından kalkmak için çekeceğimiz acıları kafaya takmamaya çalışıyoruz.
Çünkü yoksa hiçbir şey yazamayız.
Beşinci sezonda işin bu kadar büyüyeceği aklımızdan geçmemişti.
İçi setlerle dolu olan 12 tane sahnemiz var.
Ayrıca sayısız dış lokasyon var.
Gerçekten devasa. Devasa.
Çoğu filmin büyüklüğü tek bir bölümümüzün anca yarısı eder.
Ama film çekerken hazırlık için çok daha fazla süre olur.
Hâlbuki biz tren yürürken bir yandan rayları döşüyoruz.
Endüstrinin şu anki durumunda inanılmaz derecede özel bir şey yapıyoruz.
Bu fırsat bir daha doğmayabilir.
Çocukken filmler her şeyimizdi.
Hayatımızı buna adamaya çok küçükken karar verdik.
Görselliğin büyük etkisi oldu.
En başlarda Tim Burton'a hayran kaldık.
Sanat yönetmenliği çok belirgin. Bizim gözümüzde sihir gibiydi.
Batman, Beterböcek, Makas Eller gibi filmler...
Sıradan ve sıra dışı şeylerin hikâyelerini seviyoruz.
Çünkü çocukluğumuz harikaydı ama oldukça tehlikesizdi.
Kuzey Karolina'nın banliyölerinde güven içindeydik.
Spielberg izleyerek büyüdük.
Onun filmleri sayesinde yolculuklara çıktık, maceralara atıldık.
- Gerçek yerler, kurgu yerler... - Her şey vardı.
Film deyince babam aklıma geliyor çünkü her hafta sonu sinemaya giderdik.
Dokuz yaşındayken anne babamız Noel hediyesi olarak Hi8 kamera almıştı.
Bunun bize verdikleri en güzel Noel hediyesi olacağından
haberleri yoktu.
Dördüncü sınıfın yazıydı.
Canlı aksiyon, uzun metrajlı film çekmeye karar verdik.
Yan komşumuz olan dostumuz Tristan da vardı.
Kabataslak bir senaryo yazıp çekimlere başladık.
Düzenleyemediğimiz için kaydı durdurup başlatarak çekiyorduk.
Savaşa!
Kamerayı doğru hareket ettirmeyi öğrendik.
Film yapımcısı olarak biraz kendimizi geliştirmeye başladık.
Sam Raimi'yi, John Woo'yu, sonra Shyamalan'ı keşfettik.
Tarzlarını çözmek için uzun uzun uğraştık.
Bu şekilde onların gözünden film yapımcılığını öğrendik.
Hadi. Şeytanın Ölüsü gibi olsun.
- Sonra bam. - Holly!
Hadi içeri, içeri!
İçeride işi olmayanlar girmesin!
"Birinci Bölüm: Arayış".
"Ekrana piyade tüfeğinin aşağısına konan bir cephane çantası gelir.
Hopper radyonun bodrumunda silahlarını alır,
ekibin kalanı aramaya hazırlanmaktadır."
Gördüğüme sevindim.
Herkes için büyük bir sahne.
- Sahne çok başarılı. - Sezonun ilk sahnesi.
- Bu Hawkins haritası mı? - Evet.
- Harika. Süper bir set. - Evet.
Noah, sen bu pilleri takabilirsin.
Bunu çok kez yaptınız. Bir senedir yapıyorsunuz.
İşe kilitlenmiş durumdasınız, rahat değilsiniz.
Charlie, bana bir bakış atarsan mantıklı olur.
Verici açık! Böyle mi olsun?
- Evet. - Harika, öyle yap.
O Steadicam çekimiyle buraya geliyoruz, evet.
Çok heyecanlı bir ilk sahne değil tabii.
- Ama yavaş yavaş alışmak için iyi... - Isınıyoruz.
- Şimdi monolog olmaz. - Doğru.
Yerlerimize geçelim.
Zili çal!
- Hazırız. - Birinci çekim, işaretimle başla.
Hiç denemedik bile.
Bok gibi olacak.
Motor!
Teşekkürler.
- Bol şans. - Verici açık.
Verici açık.
Verici açık Harrington. Sinyal geliyor mu?
Keselim.
- Maya ne yapıyor? - Kestik.
- Seti sıfırlıyoruz. - Bence dikkati dağınık olmalı.
- Bir şey yapsın. - Sonra "Eyvah" diye düğmeye bassın.
- Nedeni olur. - Not verecek misin?
- Sesleneyim. - Matt not verecek.
Maya, boşluk oluyor ya? Sana döndüğümüzde bir düğmeyle oynasan?
- İyi fikir. - Evet.
- Tamam, başlıyoruz. - Öyle takılsa.
Hazır mıyız?
Tamam, kamera hazır, motor!
Verici açık.
Sinyal geliyor mu Harrington? Verici açık.
- Tamam. - Keselim.
- Kesiyoruz. - Kestik.
- Güzeldi. - Süperdi, oldu.
Aramızda değişik bir elektrik var.
Çok güzel paslaşıyoruz.
Tamam, şemsiyeyi ver.
- Hayır! - Sizi seviyorum.
İlk sezon oyunculuk yapıyormuşuz gibi değildi.
Gerçek çocuklar, gerçek etkileşimlere giriyordu.
Çocukken manyaktık. Kudurup duruyorduk, aklımıza geleni söylüyorduk.
10 yıl oldu yani.
Böyle bir elektriği kimse numaradan yapamaz.
Hazır, motor!
Stranger Things diye bağırıyor.
- Şuna bak. - Süper.
Seçilmiş aile olduk.
Birbirimize çok derin bir sevgi, hayranlık, arkadaşlık besliyoruz.
Gerçekten aile gibiyiz. Biraz klişe ama gerçekten öyleyiz.
Yine aynı gözcü noktamızdayız Lucas.
Mike'ların bir noktada oyuncakları bırakıp büyümesi gerekiyor.
Bir, iki, üç. Vecna'ya ölüm! Vecna'ya ölüm!
Çocukluğu bırakmamak kolayımıza geliyordu.
Şimdi uyanmamız gerekecek.
- İlk sezonu hatırlıyor musun? - Daha dün gibi.
- Sen hatırlamıyor musun? - Yoktum ki.
- Evet. - Vardın tabii.
- Bir gün falan. - İlk sezon şeydi...
Sen geldiğinde "Noah geldi" diyorduk, çok heyecanlanıyorduk.
- Meşhur çocuk. - Gör görebilirsen.
BİLGE WILL'İN EVİ BYERS KALESİ
SET TASARIMI SORUMLUSU
Bizim gözümüzde Will beşinci sezonun özü.
İkinci sezondan sonra onun hikâyesini biraz duraklatmıştık.
Diğer karakterler gibi gelişim göstermemişti.
Vay, tam oldu.
- Çok yapışkan. - Çok yapışkan.
Önceki sezonlarda yaptığının aynısını yapmaya çalışıyoruz.
Ağaca varınca...
2015'te olsak öyle yapardın diye düşündüğümüz şey olacak.
Vay be.
Biraz titriyor olman lazım. Çenen titremeli, kolların kasılmalı.
Duffer kardeşler ta 10 yaşından beri bize kulak veriyor,
bizimle birlikte çalışıyor.
Şoka gireceksin, tamam mı?
Yönetmen koltuğuna geçebilmek süper bir histi.
"Noah ne düşünüyor? Seni dinleyeceğiz" dediler.
"Peki, demek bana güveniyorsunuz" dedim. Çok güzel bir histi.
Kalk, şöyle tutun...
- Böyle. Evet. - Tamam.
- Anladın mı? - Evet, sağ ol.
Tamam.
Çok iyi. Kamera hazır.
Çok iyiydi.
- Mükemmeldi. - Çok süper!
Çocukları seçerken çok uğraştık.
Motor.
Seçmeler çok heyecanlıydı.
Şunu giy.
Ne dersin?
Güzel.
Demek bir şeyleri uçurabiliyor, kapı çarpabiliyor,
öbür boyuttaki Will'le konuşabiliyor ama geçidin yerini söyleyemiyor!
Saçmalık bu!
- Garip değil. - Hem garip hem ucube.
- Defol be! - Durun!
- Bıktım bundan, bıktım! - Kes sesini Dustin.
Sen kes sesini! Bu kavgalar yetti artık!
Yüzlerce ama yüzlerce çocuğu değerlendirdik.
- Sayısını hatırlamıyorum. - 1000'i geçmiştir.
- "Aradığımız çocuklar bunlar" dedik. - Bu rollere başka kimse yakışmazdı.
Dustin'i Dustin yapan Gaten'dı.
Eminim bunu uçurabilir!
Bak, buna odaklan. Tamam mı?
Tamam, bir daha.
Oyuncuları erken seçtik. Sonra bağ kurdular, arkadaş oldular.
Onlara göre senaryo yazdık, karakterler için çok esin kaynağı oldular.
Kaç yıldır bu yolu katediyorum.
Başta ehliyetim yoktu, o sırada 10 yaşındaydım.
Şimdi 20 yaşına basmak üzereyim.
Bunu son yapışım olacak.
Çok garip geliyor.
DIŞ, HURDALIK
ÇEKİM GÜNÜ SAYISI
Millie'yi nerede çekmek lazım?
Şöyle gidiyoruz, sonra...
- Sonra diğeri, sonra... - Şeye geçiyoruz...
Sonra Millie, sonra aşağı iniyor. Peki.
Hazır, motor!
- İşte. - İyi misin?
- Harikaydı. - Keşke çekseydik. Olmuştu.
Bacaklarım! Bir daha asla yapmıyorum!
Dün berbattı.
Tamam, bir daha yapalım.
- Saldırgan değil de kaygılı görünüyor. - Bir konuşayım.
- Hız nasıldı? - İyiydi. Daha hızlı gelmedi.
- Tamam. - İyi göründü.
Millie, aşağı kayarken korkmuş bakıyorsun, haberin olsun.
Tamam, notum bu.
Yaşım onların yarısı. Ben 20 yaşındayım, onlar 40 yaşında.
Ama çok iyi anlaşıyoruz. Arkadaş olmamamız gerekir ama arkadaşız.
Sonsuza dek bağlı olacağız.
Motor!
Evet! İşte bu!
Evet!
Birinci sezonda 11 savunmasız hâldeydi, korkuyordu.
Sevginin, dostluğun ne olduğunu bilmiyordu.
Baba!
Beşinci sezonda artık sevgiyi, öfkeyi, ne hissettiğini biliyor.
Artık kendini tanıyor.
Birçok arkadaşı var, birçok sevdiği var. Bence...
Beş sezon boyunca insan olmanın temelini öğrenmesi...
Evet, en büyük gelişim bu.
Belki korktuğunda şu Bay Neyinnesi'ne ihtiyaç duymazsın.
Belki Kahraman Holly sana yeter.
Seni koruyacak, söz veriyorum.
Böyle mi?
- Bu sahne harika. - Çok güzel.
Kendi çocukluğumla konuşuyormuşum gibi.
- Evet. - Çok güzel.
- Hope, burada olacaksın. - Oturacak mıyım?
BAYAN HARRIS
Lisede çok çekingendik. Pek arkadaşımız yoktu.
Ama biz daha birinci sınıftayken
Hope bizde özel bir şey olduğunu hemen fark etmişti.
Hem muhteşem bir tiyatro hocasıydı hem de bize öz güven kazandırdı.
Liseyi o olmasa atlatamazdık.
Müdür olur mu? Burada mıdır?
Toplantı yaparken müdür olmuyor, değil mi Hope?
Hayır. Yani bu ruhsal sağlık konusunda, değil mi?
- Evet. - Önce konuşulur.
- Ama 80'lerdeyiz. - Doğru.
Bizim için büyük bir ilham kaynağıydı. Diziye katmaktan heyecan duyduk.
Daha lisedeyken bile
yaşıtlarına göre daha korkusuz ve daha saygıdeğerlerdi.
Bilmedikleri neler var, öğrenecekleri neler var, farkındaydılar.
Başarısızlıktan korkmuyorlardı, o yüzden büyük işlere kalkışıyorlardı.
Birden sahneye çıkmadılar, 40 yıldır bu yolda yürüyorlar.
"Üçüncü sınıftaki çocuklara kamera alınmaz" dememenin sonucu.
Altın yıldız almak için ne oluyoruz?
- Sessiz! - Sessiz!
- Aferin. - Hadi gidelim!
Girerken yanımızdakileri susturalım. Tek sıra oluyoruz.
İÇ, HANGAR
- Diziyi izlediniz mi? - Evet, hepsini izledim.
- Çok seviyorum. - İkinci sezondayım.
Çok güzel.
Çocuklarla çalışmaya bayılıyorlar. Enerjileri tutuyor.
Hayal gücüyle yolculuk etmeyi, bir şeyler yaratmayı hatırlıyorlar.
Bodrumda oynayan karakterlerimiz gibiler.
Çocuksu merakları sayesinde harika yapımcılar.
Sonra tuvalete git. Bu da o çektiğimiz sahne olacak.
- Ne, iki tuvalet mi yaptınız? - İki tuvalet yaptık.
Tanrım, inanılmaz.
Kayıttayız.
Karakterlerimiz çocukluğu artık geride bıraksın diye düşündük.
Artık sıra sonraki kuşağa, Holly ve arkadaşlarına geçmeliydi.
İlginç bir durum. Holly elbette hep vardı ama kimsenin dikkat ettiği biri değildi.
"İkinci Bölüm: Holly Wheeler'ın Ortadan Kayboluşu".
"Wheeler'ların evindeyiz. Demogorgon yarıktan Holly'ye kükrer.
Holly durup beklemez, Kahraman Holly kolyesini bırakıp koşar."
Tamam. Hazır, motor!
İÇ, WHEELER'LARIN EVİ
Hızlı Gonzales gibisin.
- Ne? - Hızlı Gonzales... Onu biliyor musun?
Çok üzücü. Peki, o zaman...
- Yaşlandığını mı hissettin? - Evet.
Hazır, motor Nell.
Ne? Neyin var, ne oldu? Niye üstün başın kirli?
- Holly. - Provayı kesiyoruz.
Kayıttayız!
Motor.
Anne! Anne!
80'lerin filmlerindeki anneler sadece anne değildi.
Sigourney Weaver'a, Terminatör'deki Linda Hamilton'a bakınca
cesur anneler görüyoruz.
- Anne! - Sadece kâbustu canım, gel.
- Hayır anne! - Tamam, kestik. Çok güzeldi.
Birinci sezonda sadece anne. Ama sonra evrim geçirmeye başlıyor.
Aksiyon filmi kahramanına dönüşmek bana doğal gelen bir gelişim.
Hep bunu yapmak istemiştim.
Kestik!
İyi görünüyordu.
- Anne! - Hayır anne!
- Hadi! - Kalk!
- Koş, koş! - Şarap. Koş, koş!
- Dışarı çıkmasını söylüyorum, değil mi? - "Geri çekil" diyorsun.
- Geri çekil. - Geri çekil.
Holly, geri çekil!
- Bu şeyle dövüşebilir misin? Çünkü... - Tabii ki.
- Hayatını kurtaracağım. - Doğru. Sağ ol anne.
Annelik görevim.
Annenin kanı sıçrayıp sana gelecek.
Yüzüne gelecek.
Affedersin, komik değil. Sonra...
O kadar. Sonra canavar sana saldıracak.
Korkudan hareket edemeyeceksin.
Sahne orada bitecek.
Wheeler'ların evinde saldırı sahnesi çekmek istiyorduk.
Yedi yıldır bu anı bekliyoruz.
Karen, Demogorgon görse ne yapardı?
Nancy ile pek çok ortak yönü var.
İçindeki o hiddetin ortaya çıkmasını istedik.
Sessizlik. Hazır, motor!
Koş yavrum! Koş!
Anne!
Zamanlama iyiydi.
- Kestik! - Kesiyoruz.
- Kestik. - Kestik.
- Ama zamanlama çok daha iyiydi. - Daha iyiydi.
Tatmin edici, sanki oyunculara zarar veriyoruz.
Doğru.
Bayıldım.
Buna kimse kafa yormayacak ama etkisi olacak.
Seyirciler artık sık geçişler konusunda çok daha bilinçli.
Odaklanalım, sessiz olalım. Zili çal.
Ne mutlu ki Duffer'lar benim için bunu yazdı.
"Bağırıyor, kaçıyor, siniyor" da yazabilirlerdi.
Ama ıslak geceliğiyle çıkıp meydan okuyor. Bir savaşçıya dönüşüyor.
Kızımdan uzak dur!
Hayır anne!
- Keselim. - Kestik.
- Çok iyi. - Belalı.
Hep güçlü kadınlar yazıyorlar.
Bana yazılan sahneleri hep sevdim.
Dikkatli ol, koltuğunun peşinde olabilir!
Sürekli belli bir şekilde durmam ve görünmem gerekiyor.
Canın cehenneme!
Bu eğlenceli geliyor.
Oturup konuşmaktansa öyle günler daha heyecanlı.
Konuşmak da çok güzel ama hareket edince canlılık oluyor.
Affedersin.
- Bu Çılgın Max olamaz. - Evet. Kızlar video oyunu oynamaz.
Bu kadar büyük bir dizide
böyle bir kadın karakteri canlandırmanın yarattığı etkiyi
küçükken pek anlamıyordum.
Artık biraz daha perspektif kazandım.
Evet, Max'in kızlara iyi örnek olduğunu artık anlıyorum.
TED'İN YARALARI KAREN'IN YARALARI
Önce bunu koy, bunun yakınında o olsun, şu da orada dursun ki...
Evet.
- Çünkü delip geçiyor, değil mi? - Evet, animasyonu gördün mü?
- Animasyonda sırtından çıkıyor. - Ben de öyle gördüm.
- "Bunu yapamayız, ölür" dediler. - Ölürsün, evet.
- Daha iyi. - Yaşayacağım.
İşte öyle.
Fotoğraf çekelim mi?
- Tanrım, korkunç. - Kesik kesik.
Evet, şuna bak.
- Demo'nun kanı ne kadar olsun? - Epey olmalı.
Çünkü Demo'yu Baş Aşağı Dünya'da dökülen kanlarından takip ediyorlar.
Evet.
ÖZEL EFEKT UZMANI
Bu dizi bazı yönlerden çocukluğumuza bir gönderme.
Bunu izleyen küçüklerin olması hoşumuza gidiyor.
Belki bu izlememeleri gereken şeylerin tam sınırında kalıyor.
Ne yapacağım, bilmiyorum. Hiçbir şeye dokunmamalıyım.
Küçük bir kaza geçirdim.
Bu burada. Dizin de burada olacak.
- Böyle mi? - Evet. Ayağın da burada.
Ayaklarını, telefonu, sonra elini göreceğiz.
Affedersin, izninle ayağına ve dizine dokunmam lazım.
Şöyle dursun, bunu istiyoruz.
Üstüne kan ve su dökelim, hadi.
- Şimdi güzel oldu. - Evet.
- Nasıl sağ kaldım, bilmiyorum. - Ölmüş olman lazımdı.
- Bu mucize. - Çok mu oldu? Galiba...
Çok mu oldu?
Bu dizi, bu dizide çalışmak alıştıkça seviliyor.
Sıradan bir dizi değiliz ve inanılmaz derecede çalışıyoruz.
Ama en üstün seviyede çalışmak isteyen kişileri çekiyoruz.
- Amy ile bir dakika konuşabilir misiniz? - Tabii.
Kali... Sonunu bilmiyorum ama vurucu olacağını varsayıyorum.
- Vurulacak. - Tamam.
- Yani... - Önemli bir olay.
- Karnından vurulacağını hayal ediyorum. - Evet.
- Bu onu öldürecek. - Peki.
Pardon, spoiler oldu.
Sonu bilmiyor değiliz, her şeyi planladık.
Sadece senaryosunu yazmam lazım.
- Ama vakit daralıyor. - Evet.
Eskiden haftanın yedi günü çalışırdım, artık çalışamıyorum.
- Artık iki çocuğum var... - Evet.
- Sizin çocuğunuz var mı? - Evet ama 40 yaşındalar.
40 yaşındalar. Ama hatırlıyorsundur. Hatırlıyor musun?
Onlar küçükken ben hep çalışıyordum ve yani...
- Çocuklu biri için zor bir iş. - Çok zor.
Bu iş çok zor olduğu için, bazen çile gibi geldiği için
zorluklardan keyif alıyor olmak gerekiyor.
Zorluk seviyorlar, biz de zorluk yaşattık.
- Pardon, fark etmedim bile... - Önemli değil.
Dış setimiz var.
Bir başka dış set.
- Nedir ki? - Süper ya.
- Çok iyi. - İnanılmaz.
MAC-Z ilk yapay dış setimiz.
Çok süper.
- Hep dış sette çekmek istemişimdir. - Ben de. Hep dış set yapmak istedim.
Evet, sorun olmaz.
Çünkü çocukken Wilmington'daki dış seti görmüştük.
Ölümsüz Aşk'ın falan çekildiği yer. Çok havalıydı.
İlk başladığımızda çocuk gibi sevinçliydik.
Wheeler'ların evini yaparken "Bize izin vermeleri inanılmaz" diyorduk.
Ama hayalimizde hep devasa dış setler vardı.
Dev dizilerin ölçütü odur.
MAC-Z'nin yer alacağı Hawkins şehir merkezini yarattık.
Buranın inşası bitmek bilmedi. Bitmek bilmedi.
HAZİRAN 2023
En başta bu sezonu ortadan ikiye ayıracağımızı biliyorduk.
Aradan önce büyük bir doruk noktası yaratmak istedik
çünkü seyirciler sonraki bölümü sabırsızlıkla bekleyecekti.
Ama bu bölüm hayal ettiğimizden de büyük ve karmaşık oldu.
MAC-Z'deki aksiyon sahnesi şüphesiz çektiğimiz en büyük ve zorlu sahne.
Farklı departmanların iş birliğinin harika bir örneği.
Birçok departmanın müdürüyle uzun zamandır çalışıyoruz.
Onlara güvenimiz tam.
Bize sorun getirmiyorlar, "Bu sorunu şöyle çözdük" diye geliyorlar.
- Beni duyabiliyor musunuz? - Evet.
Plan sekansın düzeltilmiş versiyonu geldi. Hemen izletiyorum.
Demo'lar gelip de saldırmaya başlayınca plan sekansa geçelim dedik.
"Gerçekten onların yanındayız, kaçış yok" hissi yaratmak istedik.
Seyirciye soluklanacakları anı bırakmadık.
Vay be, evet.
Evet.
Harika.
Süper, evet.
Çok iyi.
Kolayca çekeriz, değil mi Peter?
Sorun olmaz, evet.
Tamam mıyız?
- Evet, halatla çekime hazırlanalım. - Halatla.
Hiro'nun bu sahneye can vermesi gerekiyor.
Demogorgon animasyon olduğu için ne istersek yapabilir.
Ama gerçek insanlar söz konusu olunca iş karmaşıklaşıyor.
Hazır, şimdi!
Duffer kardeşler için en önemlisi plan sekanstı.
Önce ona odaklandık.
Burada tam altı hafta hazırlık yapacağız.
Her şeyi yapboz yapar gibi birleştiriyoruz.
Evet, umarım güzel olur.
Sabırsızlıkla bekliyorum. Umarım iyi olur.
Hazır, şimdi!
Böyle dev bir aksiyon sahnesi görsel efektle rahatça yapılabilirdi.
Ama Duffer kardeşler "Pratik efekt kullanalım,
bilgisayarla değil, gerçekte yapılmasını istiyoruz" dedi.
Şimdi!
Dur!
YAZAR ODASI
Bunu düşünürken daha büyük bir konuyu da tartışmalıyız.
Karakter arkının ötesinde bir şey var, o da dizi arkı.
Dizinin konusu
hayatta önümüze çıkan zorluklar ve bunların üstesinden gelmek.
Ama tek konu zorlukların üstesinden gelmek değil.
Macera keyfi de var.
Evet. Karakterleri öylesine öldürmüyoruz. Millet bunu anlamıyor.
Bunun sebebi dizideki eğlence duygusunu korumamız gerekmesi.
Yoksa bu dizi ruhunu kaybeder.
O yüzden... Veya dizi iç karartıcı hâle gelir.
Bu yüzden 11...
Yaşadığı travmadan bahsettik. Onu bir şekilde geride bırakabilmek lazım.
Benim gözümde 11 hep sihri temsil ediyordu.
- Bu yüzden de gitmeli. - Evet.
O gitmeli ki diğerleri hayata devam edebilsin.
Narnia'nın kapısı onlara kapanacak.
Sonra başka çocuklar oraya başka bir kapı bulacak.
- Ama bizimkiler gidemeyecek. - Evet.
O parçalarını asla kaybetmeyecekler
ama büyüyüp bunu geride bırakmaları gerekecek.
Dizi o kadar büyük ki, çekilecek öyle çok sayfa var ki
Ross'la hepsini yönetmemiz mümkün değil, yapamayız.
Bunu birinci sezonda fark etmiştik.
Ya tüm bölümleri yönetebilmek için senaryoları hızla yazıp
kaliteyi düşürecektik ya da konuk yönetmen çağıracaktık.
Kestik.
İnanılmaz bir şey oldu, o sıralar yapımcımız olan Shawn Levy,
ki çok ünlü ve başarılı bir yönetmen, bu işe gönüllü oldu.
Senaryoyu beğenip yönetmek istedi.
Bunu çekeceğiz, yaklaşmadan önce keseceğim.
O andan itibaren her sezon konuk yönetmen çağırdık.
- A kamerasındaki Nick? - Evet.
Demek buradasın. Diyorum ki...
Frank Darabont gerçekten bizim kahramanımız.
En sevdiğim filmlerin bazılarının yönetmeni.
Esaretin Bedeli, Yeşil Yol, Öldüren Sis...
Rezil olmayı göze alıp ona e-posta gönderdik.
"Emrivaki yapmak istemem ama acaba, bir ihtimal...
İstemeyeceğini tahmin ediyorum ama olur da yönetmek ister misin?"
Neden olmasın? Diziyi çok seviyoruz.
Bu dizi izleyerek, severek büyüdüğüm filmleri anımsatıyor.
Ve motor.
Ekranda gördüğünüz her şey çoğunlukla gerçekten orada.
Eski usulle çekim yapılıyor.
Onun canını yakmak istemiyorsun, aslında kavga etmek istemiyorsun.
Konuşup sakinleştirmeye çalışıyorsun.
Kahretsin be!
Set inşa etmenin,
ekibin ve oyuncuların çalışacağı gerçek bir ortam yaratmanın havası farklı.
Ama zorlu bir iş. Matt ve Ross da basit sahneler yazmıyor.
Motor.
Bundaki her sahnenin karmaşık bir tarafı var.
Mükemmel. Bir daha.
Bu durum hem diziyi özel kılan
hem de her gün çekimini gerçekten zorlaştıran şeylerden biri.
Çekil. Ve...
Çekin.
Geri dönelim.
- Ona dönerken omzunu da döndürdün. - Evet.
Tamam.
Ses hazır.
Sadie.
Tamam, güzel oldu. Devam et.
Ve çekin. Tamam.
Evet, işte budur. Çok güzel oldu.
Orson Welles'ın çok eski numaralarından biri.
Yurttaş Kane'de neon tabeladan geçerek yapıyorlar.
Neon tabela kamera geçerken ikiye ayrılıyor.
O dönem için çok yenilikçi.
- Sihirbazlık gibi. - Evet.
Abyss'te ne oluyor?
Bana kalırsa orada bir çeşit savaş olması vaadi oluşuyor.
Nasıl yapacağız?
Devasa canavar çok havalı.
Yeni olan o.
Görsel efekt testi var.
Gençler, Will, herkes dev Zihin Hırsızı'yla yüzleşsin istiyorsak
canlandığında dışarıda olmalılar.
En ideali bu şeyin dev bir örümcek gibi dikilip kovalaması.
Bir şekilde kovalaması.
Nasıl kovalar, hiç bilmiyorum. Onlara hemen yetişir.
Çocuklar, Mike falan, bana bir şey dediler ve haklılar.
O savaşa katılmak istiyorlar.
Özellikle Finn "Bana mumluk vermeyin lütfen" diyor.
Ki haklı.
- Silah istiyor ama "Sanmıyorum" dedim. - Olmaz.
Hepsinin göğüs kafesinde mi olması gerekir?
Bence evet.
Canavarlar saldırsa bile göğüs kafesine koşmalılar.
Çocukları çıkarmalılar.
Bir versiyonda gençler dışarıda kalıyor, ellerinde silahları var.
Demo ya da her ne saldırıyorsa onu defederken
"Çocukları kurtarın" diyorlar.
- Abyss'te canavarlar olmalı. - Katılıyorum.
Demogorgon, yarasa, köpek, herhangi bir şey olmalı.
Hiçbir şey olmazsa saçmalık olur.
MAC-Z'deki sahne manyakça, çok heyecan verici ve...
Heyecan verici çünkü altı Demo birden saldırıyor.
Evet ama ben o anda Demo'lardan bıkarlar mı diye düşünüyorum.
Evet, haklısın.
Ne kadar yorucu ama. İnanılmaz.
Kolay değil.
- Selam. - N'aber?
- N'aber dostum? - Finn bu sahnede süper olduğunu söyledi.
- Asıl o süper. Nasılsınız? - İyiyiz, sen nasılsın?
- Takılıyorum. - Ya?
- Keyfim yerinde. - Ya? Demogorgon dövüyor musun?
- Evet. Senaryo nasıl gidiyor? - Süper olacak.
- Ya? - Efsane bir şey geliyor.
- Yine koşacak mıyım? - Kesinlikle koşma olacak.
- Kan ter içindeyken bunu hatırlatırım. - Yüzün toza bulanınca.
- Sahi mi? - Zorlu olacak.
Harika olacak.
- Böyle mi yapıyoruz? - Ders başladı.
- Ross, nereye? - Her yer olur.
Dur, neresi...
Büyük olayları sıralayacağız.
Özetle şu anda iki gruba ayrılmalarını hayal ediyoruz.
Evet, Abyss'in ilerleyişini durduruyorlar. Kulenin ucu yarığı deliyor.
Sorun şu ki daha sonra anlaşılacağı üzere Abyss'in görünmeyen altını görüyoruz.
Toprağın altında kökler falan var.
Ve bir sürü... Zar gibi bir şeyler var.
Şimdi önümüzdeki zorluk...
Birbirinin içinden geçen kök sistemini ve hemen üstlerindeki yarığı
inandırıcı bir şekilde yapmalıyız.
- Yani Abyss'te dağlar, uçan kayalar var. - Evet.
Sonra Abyss'in dağ ve uçan kayalarının tersten görünen hâli var.
- Aynen. - Sonra Baş Aşağı Dünya atmosferi var.
- Evet. - Tamam.
Yani Baş Aşağı Dünya'da bulutları geçince ters duran kayalara denk geliyoruz.
Evet. Abyss hareket edince kayalar da harekete geçiyor.
- Sonra son savaş gerçekleşiyor. - Evet.
Yani ortadaki savaşı sildik, sadece bu son savaş var.
Bir de helikopter patlaması var ama... Sonra son savaş geliyor.
O da Zihin Hırsızı ve içerideki Vecna olayları.
Çok abartmamaya çalıştık ama yazdıkça mutlaka değişiklik olacaktır.
Pekâlâ. Vay canına.
Teşekkürler.
Sadece bu toplantıya dayanarak öngördüğüm çekim günü sayısı konusunda
kendi departmanımı uyarmalı mıyım, bilmiyorum.
Bence evet.
"O setleri vaktinde hazırlayamam" diye uyaracak kadar bilgin var mı, bilmiyorum.
Acı Ağacı sahnesi için belirlenen kasım tarihine yetişebilmek için
3 Haziran'da inşaya geçmiş olmamız lazım.
- Set aslında bir yaratık. - Evet.
- Fiziksel olarak hareket edecek. - Doğru.
Yerin nasıl göründüğüne, köklerin şekline, her şeyin zarımsı yapısına dair
yepyeni bir konsept çıkardılar.
Setin fiziksel yapısına bunları eklememiz gerekecek mi?
Şeytan direktiflerde gizlidir. Senaryo gelecek ve o zaman anlayacağız.
İşin hesaba katamadığımız %70'ini görmüş olacağız.
Evet, aynen.
Neden çöle gidiyorlar ki?
Çünkü bütün mağarayı koşarak geçiyorlar, Henry onları kovalıyor.
Mağaranın üst çıkışından çıkıp çöle iniyorlar.
Sonra ne bok yiyorlar, bilmem.
Senaryonun son hâli vaktinde gelmeyecek, seti onların dediklerine göre yapmalıyız.
Evet, öyle çözmemiz gerekecek.
Ve harika olmalı.
Anlatabiliyor muyum? İşin o kısmını unutmayalım.
En sonda bok gibi yapmayacağız herhâlde.
Ben de onu diyorum, şey...
- Zaten hiçbir şeyi yarım yamalak yapmadık. - "Bu idare eder" demeyeceğiz.
- Bunu hiç duymayacağız. - Duymak da istemeyiz zaten.
Sekizinci bölümü az önce dinledik.
Bugünün asıl konusu Abyss'teki Acı Ağacı'nın iç seti.
Büyük bir set. Boyu 40, eni 25 metre.
O et gibi, bağırsak gibi bokluklar var. İçinden kemikler çıkıyor.
Sinir içeren bağ dokuları, sarmaşıklar, kalın, siyah damarlar...
Çok acayip bir şey. Canavarın göğüs kafesindeyiz.
- Şey gibi, burnu uzayan o şey neydi? - Pinokyo.
Pinokyo. Pinokyo'nun balina tarafından yutulması gibi.
Seti yapmak için 16 hafta var.
İhtiyacımız olan sahne alanını geri kazanma fırsatımız var.
Çünkü bazı setleri bozmazsak sekizinci bölümdeki boklar sığmayacak.
Kesinlikle zorluklar var.
İkinci sezonda başlamıştım. Büyüdü, kocaman hâle geldi.
Üçüncü daha da büyüdü. Dördüncü daha da büyüdü.
Mecburen biz de büyüdük.
Eriyen bir ofis binamız var. Daha ne diyeyim?
- Çok güzel görünüyor. - Bu en yenisi.
- Böyle hayal etmiştim. - Çok iyi.
- Bu en sevdiğimiz. - Evet.
- Şey gibi... - Kahverenginin falan karışması...
Akan renkler görünüyor. Alt yüzey her neyse ortaya çıkıyor.
- Beğendim. - Süper olmuş.
Bu ne?
Şekillendirilmiş köpüğün üstüne üç farklı yoğunlukta köpük döktük.
- Bu gerçek bir... - Bana da öyle geldi.
Sonra kauçuk spreyle birleştiriyoruz, sonra boyuyoruz. Çok uğraştırıyor.
12 adımda falan yapıyoruz. Ağzımıza sıçılıyor.
Üst katı bu şekilde tasarladık.
Jonathan ve Nancy aşırı derecede erimiş bölümü keşfediyor.
Şu köşeyi dönüyorlar, çok erimiş bir yer...
Bu fikir Jonathan'la Nancy'nin konuşmasından doğdu.
Onları öleceklerini düşündükleri bir duruma sokmalıydık.
Bu yüzden mecburen duygusal bir konuşma yapmalıydılar.
Yaşadıkları fiziksel tehlike duygusal durumu açığa çıkarmalıydı.
Ondan yola çıkarak düşündük.
Hani senin Lenora'da olduğun bahar tatili vardı ya?
Aslında iş için kalmam gerekmiyordu.
Uzak kalmaya ihtiyacım olduğunu hissettim.
Buna su baskını seti olarak bakıyoruz, 80 santimlik bir derinlikte yaptık.
Gerektiği kadar doldurabiliyoruz.
Pratik efekt yapıp seti dolduruyoruz.
- Zaten görsel efekt ucuz olmaz. - Mümkün olmaz.
Su doldurmalıyız.
İnanılmaz ama bence en akılda kalıcı sahnelerden biri olacak.
- Sean'ın kâbuslarına girecek. - Çekerken gelmeyeceğim.
- Harika bir sahne. - İyi olacak.
Evet.
Çok komik, ekiptekiler senaryoyu okurken "Oraya geldin mi?" diye soruyordu.
Sanki şeyi biliyorlardı...
Duffer'lar bize kasten zorluk çıkarmaya çalışmıyor.
Bu zorluklar bize güvendikleri için. Güvenmeseler eriyen bir oda yazmazlardı.
- Duvarlar eriyeceği için akmış görünmeli. - Tamam.
Yer çekimi.
- Kalk. - Önce dizinin üstünde dur.
- Tamam. - Evet.
Tüm departmanlarımız çok uyumlu çalıştığı için şanslıyız.
Bizim departman makyajla, kostümle bir araya geliyor.
"Sende ne var? Bende bu var" diye konuşuyoruz.
"Bunlar uyumlu mu? Birbirine benzer görünüyor mu?"
Çok ileriye de taşıyabiliriz ama o zaman çektikleri güzel anın etkisini bozar.
- Selam. - Selam.
- Çok güzel olmuş. - Teşekkürler.
Berbat hâldesiniz. Ev boyamış gibisiniz. Tanrım, peki.
Amy, şey yaptıkları zaman için bunu mu düşünüyorsun?
Onu soracaktım, abartı mı olmuş?
Radyoda temizlenmeden önceki hâlleri olabilir.
Yok, berbat hâlde olmalılar.
İşin zorluğu şu, Shawn bu sahneyi çekerken ne kadar...
Duygusal diyalog sahnesinde Natalia'nın böyle görünmesini ister mi?
- Ben isterim. - Prova yapacağız, gelin.
- Matt, gitmeliyiz. - Tamam.
Birbirinize bir bakar mısınız? Tamam.
- Tamam. - İşi tersten yapmak çok zor.
Sonuçta seyircilerin en çok umursadığı şey görsel şölen değil, karakterler.
Ama nihai hedefimiz bu ikisini birleştirmek.
Aynı anda maksimum duygu ve maksimum görsel şölen.
YEMEYİN
DIŞ, HAWKINS LABORATUVARI, ÇATI
İşin güzeli, heykeltıraşlar olarak
beynimizin iki tarafını birden kullanabiliyoruz.
İnanılmaz zarif çizgiler yaratıyoruz, harika bir görsel kontrast oluşturuyoruz.
Ama aynı zamanda yapı, pratiklik, hareket eden nesneler yapıyoruz.
Yarattığımız şeylerin bir amacı, bir niyeti, bir hayatı var.
Çalıştığımız birçok dizide heykeltıraşlara mağara yapmak düşüyor.
HEYKELTIRAŞ
Ama Stranger Things'i izleyince
"Süper şeyler yapıyorlar, ben de yapmak istiyorum" diyorsun.
İÇ, ACI AĞACI
Şimdilik hedefim temmuz sonuna kadar 12 sütunu da tamamlamış olmak.
HEYKELTIRAŞ
Dış doku olarak Sean bunu istiyor.
Ne kadar büyük ve görünür olursa,
ne kadar ejderha derisi detayı olursa o kadar iyi.
Aşırı mutlu karakterler canlandırmak beni çok rahatsız ediyor.
Karakterle empati kurmak, çektiklerini anlamak gerekiyor ki
onun için savaşabil, onu canlandırabil.
Karakterle gerçekten bütünleşince turnayı gözünden vuruyorsun.
- Misafirimiz var. - Evet.
- Nasılsın? - İyiyim. Evet, ne diyorsun?
- Harika. - Evet.
- Çok yumuşak, harika. - Evet.
Birkaç mimik yapabilir misin? Evet.
- Evet. - Vay canına.
Mükemmel çünkü hâlâ Vecna'sın, 2.0 versiyonusun.
- Hissi nasıl Jamie? - İyi. Verdiği his aynı.
Tam olarak ne kadar mimik yapmam, hareket etmem gerektiğini biliyorum.
Harika olmuş Barrie. Yakından çekmek istiyorum.
Büyük kısmını parlattık
ama kömür karası olan bölümleri daha mat bırakmaya çalıştık.
Cildin bazı yerleri daha yanık, buralarda kırmızı kanlar var.
Evet, çok hoş.
Gece aklıma güzel fikirler geldi.
Kendi zihninde evine dönmüş olması gerçekten çok ilginç bence.
Herhangi bir yere gidebilirdi ama bunu seçiyor.
Evine dönmeye karar veriyor, aynı evde yaşıyor.
Evinin nasıl olmasını istiyordu, evi nasıl olamamıştı,
bunun mükemmel bir tasvirini görüyoruz.
- Güzel. - Bu da çok insani.
Evet. Babasının nasıl biri olmasını istiyordu...
Evet. Mesela arkadaşım yoktu ki. Bana sadece Patty iyi davrandı.
Evet.
Harika. Harika bir yaklaşım, bayıldım.
İşin gerçeği bu, değil mi? Böyle olunca daha gerçek geliyor.
- Ve üzücü. - Ve üzücü.
Ve bir niyet olmuş oluyor, bu da harika.
Dördüncü sezonda Vecna kötü adamımız olarak geldiğinde
Duffer'lar yaratığı tasarlamamı istedi.
Belki 100 farklı tasarımı gözden geçirdik.
Tamamen giyinik ve pelerinli tasarımlar da vardı,
çok hasta görünen tasarımlar da.
Sonunda sarmaşıklar kullanarak hasta görünmesini sağladık
ve o zaman taşlar oturdu.
Dördüncü bölümde
Vecna'nın geçitten çıkıp MAC-Z'ye gelişi ikonik bir sahne olacak.
Duffer'lar kamerayı anlamlı şekilde hareket ettirmeyi seviyor.
Bir sahnede önceden çözmemiz gereken,
emek isteyen, zorlu bir sorun nadiren olmuyor.
Kamerayı oyunculara yakın tutuyoruz çünkü bu bir yakınlık hissi yaratıyor.
Genelde mesafemiz bir ila bir buçuk metre oluyor.
Konuşurken durulan mesafe gibi.
Bu yüzden daha geniş bir lens kullanıyoruz ki
görüntü hep böyle olmasın.
Arka plan daha çok görünüyor.
MAC-Z savaşında bunu bir adım ileriye taşıdık
ve 18 milimetrelik lens kullandık.
Hem oyunculara daha yakın olduk hem de aynı anda çevreyi görebildik.
- Orayı birlikte yürüyebilir miyiz? - Tabii.
A KAMERASI VE STEADICAM OPERATÖRÜ
Hiro'yla buluşup yarattığı koreografiyi anlamaya çalıştım.
Bunu önden ezberleyeceğim.
Kamerayı hiçbir sallantı falan olmadan, mükemmel bir şekilde
buralardan nasıl geçirebilirim?
Çünkü Duffer'lar her çekimde kamera mükemmel olsun istiyor.
Orada bir nöbetçi "Gel" diyor. Bam, nöbetçiyi öldürüyor.
Şuraya tırmanıyoruz.
Çocukken dansçıydım.
O yüzden fiziksel ve zihinsel olarak hazırlanmam gerektiğini biliyordum.
Humvee'nin arkasından.
Gizlice bakıyoruz.
Sonra da...
Sonuçta hepsi koreografi.
Oyuncunun dans partnerimmiş gibi ne yapacağını öngörmem gerekiyor.
Tamam.
Vay canına.
Güzel, tamam.
MAC-Z sahnesinin prova dönemi nasıl olacak,
kesinlikle öğrenmem gerekiyor.
Dublör sayısı bakımından çok zor durumdayız.
- Sahne büyük, devasa. - Evet.
Buraya o kadar sayıda insan getirebilir miyim, bilmiyorum.
75 tane figüran asker var, 50 tane dublör var. İnanılmaz.
Bu yaptığımız en pahalı sahne mi?
Motor, dön!
Atla, hazır, şimdi!
Adamlar birden ortaya çıkıyor, kenarda beklemişler gibi.
Bir şeyin yanından koşup geçsinler.
Kamyonun yanından geçseler?
Bu prova için özel efektleri devreye sokacak mıyız?
Evet, evet.
Bir nevi kostümlü prova seviyesine getirmeye çalışıyoruz.
Her şey yerine otursun ki
iki hafta sonra ana grup geldiğinde mümkün olduğu kadar hazırlıklı olalım.
Çekilelim lütfen, prova yapacağız!
- Ağır mı? - Ağır.
- Çok iyi. - Tanrım!
Durun.
Nasılsın, iyi misin?
Çocukları görebiliyor musun?
- İyi görünüyor. - Evet.
Bence şuradakini biraz daha şuraya doğru oynatabiliriz.
"Dördüncü Bölüm: Büyücü".
"Bir metal plaka birden havaya kalkar ve gümbürtüyle düşer.
Askerler tüfeklerini hazırlar."
Tüfekleri çıkarın, yerlerinize!
Hiç bu kadar karmaşık bir iş yapmadık.
Tek bir sekans için hiç bu kadar insanla çalışmadık.
Muhteşem olmasını istedik ama galiba karmaşıklığını hafife aldık.
Son Demo geldiği zaman buradan sıçrayacak ve nöbetçiyi ezecek.
O ezilince şu yöne kaçacaksınız. Orada ve şurada Demo olacak.
Şu Demo onları öldürünce burada durmuş olacaksınız.
Ramirez geçecek. O an "Tamam" diyeceksin.
- Çünkü kaçacak yer arıyorsun. - Evet.
- Selam, nasıl gidiyor? - Selam.
- Pardon, başını ayarlıyoruz da. - Tabii, harika.
- Ama Noah'ya da yardım etmen lazım. - Biliyorum, şey...
Dublör ekibi, yerlerinize!
İlk ekip izliyor. Şuraya. Prova!
İzleyin çocuklar. Giancarlo, Alyssa, dublörlerinize bakın.
Kaldır!
Atla! Hazır, atla!
Dikkat!
Çok zorlu bir sekans.
Beş tane plan sekans tek bir plan sekansmış gibi görünecek.
Geri çekilip koşuyorsunuz.
Plan sekans seyirciler için gerçekten büyüleyici oluyor.
Gerginlik yaratıyor çünkü sürekli karakterlerin yanındalar,
başka görüntüye geçilmiyor.
Her şey önlerinde olup bitiyor.
İşi olmayanlar gitsin!
İlk ekiple prova yapacağız! İşi olmayanlar gitsin!
Zaten çok kalabalık.
Hazır. Justin!
Atla!
Şu replikten emin değilim. Acaba...
Animasyonda burayı atladık ama animasyondaki gibi olması şart değil.
Bence çocuklarla konuştuğun bir an olmalı.
Düşündüğümüz gibi deneyelim, tam burada.
- Dön! - Uzaklaşmayın. Gözünüzü ayırmayın.
- Hazır. - Demo!
- Bir. Şimdi. - Eğilin!
Karakterim çocukları ölümden kurtarmalı, bu da eğlenceli.
Mike liderlik ediyor. Bunu epeydir görmemiştik.
Dinleyin, gözünüzü ayırmayın.
İyi bir taklitti.
Sağ ol. Oyuncu olmam gerekirmiş.
- Kendinle gurur duy. - Ben... Sağ ol.
Hazır, motor!
Buradan kaçacağız. Uzaklaşmayın. Gözünüzü ayırmayın, tamam mı?
- Demo! - Üç, iki, bir, şimdi!
- Eğilin! - Dikkat!
Şu taraf çok cansız duruyor.
Kestik.
- Arkaya bakmanızı hiç söylediler mi? - Evet.
Canavarlar var, silahlar patlıyor. Duymuyorsunuz ama sesleri hayal edin.
- Kaos var. - Askerler bağırıyor falan.
- Anladım. - Tamam.
Savaş alanındasınız.
Şu dolanan herif ne yapıyor?
Görünmeyen bir Demo'ya bakıyorlar.
Tanrım. Daha iyi tabii ama... Ne diyorsunuz?
Daha iyi olabilir.
O ölü noktaya dön.
Bence efektle insan eklemeliyiz.
Aşırı boş.
Ama bir de Demogorgon olacak.
Sonra şu tarafa gider. Oraya mı?
- "Hazır olun" deyip burada duracağım. - Sen dururken şöyle geçeceğim.
Hazır, motor!
- Üç, iki, bir. - Motor!
- Durun! - Başa dön!
- Baksana Hiro. - Efendim?
- İkinci halat geç kaldı. - Daha erken çekerim.
- Sağ ol. - Tamamdır.
- Hazır, motor! - Üç, iki, bir, şimdi!
Motor.
- Kestik, kestik. - Kestik!
Kayıttayız.
Sekizinci tekrar. Dünden daha uzun sürmesin.
Tudor "Motor" diyecek. Ben "Üç, iki, bir, şimdi" diyeceğim.
Tepki vereceksiniz ama hızlı olun.
- Tamam, başlıyoruz. Kamera hazır. - Başka sorunları çözdük.
- Evet. - Evet.
Yarattığımız her sorunu çözdük galiba. Başlıyoruz millet.
Tamam. Radio Shack. Hızla koşarsak ulaşabiliriz.
- Tünele inip kaçacağız. Tamam mı? - Tamam.
Sekizinci tekrar kadar heyecanlı olmadı sanki.
Ne bileyim, sanki o daha canlı geliyordu. Yoksa sıkılmaya mı başladık?
- Onuncu tekrar mı? - Sekizinci.
- Daha sekizinci. - Sekizinci.
- Dur, dur! - Bu küçük sorunu dert etmeyelim.
- Gizleriz. - Evet.
- Anlaşılmıyor bile. - Tamam.
- Sekiz en iyisi mi? - Evet.
En iyisi olduğunu daha çektiğimizde anladık.
Öyle bir sekans ki senaryoya bakınca "Bunu asla çekemeyeceğiz" diyorsun.
Ama resmen çektik.
İşimizin yarısı meteoroloji öğrencisi gibi havayı takip etmek.
YÖNETMEN YARDIMCISI
Belki şansımız döner.
- Evet, kaçınılmaz. - Evet.
O yüzden şimdiden yap, adamların gitmesi gerekecek.
Mike, milleti 14-15'e götürelim, tamam mı?
Dublör arkadaşlar, 14-15'teki bekleme alanına gidiyoruz!
Olamaz.
- Hava delirdi. - Kesinlikle delirdi.
Son on gecenin dokuzunda şimşekler çakıyordu.
Evet. Sadece çarşamba günü hava bozuk değildi.
Evet.
Yani nasıl kaldırmak istersen... Ne bileyim, şey...
Tek elle.
Ve motor.
Ve üç, iki, bir, şimdi.
Ve bırak.
- Evet, budur. - Kestik.
Fena değil.
Evet, Demo'ya saldırırken onun geldiğini görüyorsun.
Sonra ona yönelmeye başlıyorsun.
Vay ulan.
- Adrenalin durmuyor. - Evet.
Çünkü her gece gelip süper sahneler çekiyoruz.
- Sahneler birbiri ardına geliyor. - Aksiyon dolular.
Sakinleşecek bir an olmuyor.
Tamam, alevler yükseliyor. Az kaldı. Teşekkürler.
Hazır ve motor.
Tamam, kestik.
- Kes, kaydet. - Kestik.
Bu yıl oyuncu olarak veya bu rolde hiç yapmadığım şeyler yapıyorum.
Will hep en zayıflarıydı, dalga konusuydu, kendini hep farklı hissederdi.
Ama bu sezon bu canavarla savaşabiliyor.
Ayrıca cinsel yönelimi konusunda içindeki şeytanları yeniyor.
Bir nevi süper kahraman hâline geliyor.
Bu sezon Vecna'ya daha yakın hissettim.
Onu daha çok tanıdığım için
ona bağlanabilmem, ona erişebilmem
çok daha kolaylıkla ve güçlü şekilde gerçekleşti.
Noah'ya bunu anlattım.
Özümüzden ayrıldığımız harika anlar yaşayabiliyoruz.
O anlarda zorlamıyorum, uğraşmıyorum.
Zorla rol yapmıyorum.
İnsan o anda aracı hâline geldiğini hissediyor.
Bunca yıldan sonra nihayet zorlukları aştığı anlar yaşıyor.
Yakınlarına duyduğu sevgi yoluyla o güce erişebiliyor.
Ne bileyim, bu şekilde yazmaları süper oldu.
"Vecna elini indirir.
Will ellerinin ve dizlerinin üstüne düşer. Zorlukla nefes alır, beti benzi atmıştır.
Vecna uzaklaşır. Geçitten geçerek Baş Aşağı Dünya'ya geri döner.
Will yavaşça kollarını kaldırır
ve Demogorgon'lar aynı anda yerden havalanır.
Will bunu yapmaktadır.
Mike, Lucas ve Robin büyülenmiş gibi izlerken
büyük bir kuvvet canavarları vahşice öldürür.
Will alevler içindeki savaş alanında dizlerinin üstüne çöker.
Gözleri normale dönmüştür
ama artık sakin ve kudretli bir ifadesi vardır.
Artık kontrol ondadır. O bir büyücüdür."
Bunu çektik.
Bu tamam.
- Yanılmıyorsam 118'inci gündeyiz. - 117.
117. Tam yarısındayız demektir.
Yani altı ay kaldı.
Post-it'lere bak.
YARDIMCI YAPIMCI
Şimdi sezonun geri kalanını düşünüp anlamaya çalışacağız.
Senaryo var mı ki?
Hayır, yok.
Tamam, sayıyorum.
- Altıncı bölüm, kilise mezarlığı. - Kilise mezarlığı.
Hopper'ın kulübesinin içi, altı ve yedi. Hawkins Kütüphanesi'nin içi.
Mavi perde, Holly'nin düşüşü. Yedi, Creel ailesinin evi. Altı...
Radyonun içi, yedi. Mağaranın içi, altı.
Çarşamba günü sekizi çekiyoruz. Mağara.
- Sekizinci bölüm kırmızı. - Sekizinci bölüm.
- Kırmızı alarmın kırmızısı. - Komik.
KIRMIZI BOŞLUK - MAĞARA
DIŞ, MAĞARA
Bugün çok ilginç.
Sekizinci bölümü çekiyoruz ama senaryosu daha bitmedi.
Spoiler uyarısı. Yani biz bile ne olduğunu bilmiyoruz.
Sette herkes kırmızı senaryo sayfalarıyla dolaşıyor.
Sıralamayı bozmak istemiyoruz çünkü oyuncuların kafası karışıyor.
Belli olayları ve duyguları yaşamamış oluyorlar.
Ama sekizinci bölümdeki yaz günü kısımlarını şimdi çekmeliyiz.
Sekizi daha tamamen okumadım ama şu an çekiyoruz.
Hayatımda böyle bir şey yapmadım.
SET KUAFÖRÜ
- Sekize atlamak çok garip geliyor. - Evet.
- Açıkçası hiç hoşuma gitmiyor. - Mecburuz, yapacağız.
İşte başlıyoruz. Hazır ve motor!
Hadi, hemen gitmeliyiz!
- Kestik! - Kestik!
- Tekrar, hadi. - Kamera hazır.
- Kayda geçelim. - Kayıttayız.
- Önce hazırla. - Tanrım.
Hayır, çok yakınsın!
Dur, Abyss...
Pardon, Abyss şöyle... Çizim yanında mı Hilary?
Bu Hawkins, bu Baş Aşağı Dünya. Bunlar da o etten duvarlar.
Bu yukarıdaki de Abyss.
Abyss... Bir saniye, nerede...
- Gökyüzünde. - Gökyüzünde.
Bu gerçek bir bilimsel teoriye mi dayanıyor?
- Çok gerçekçi. - Birine danışıyor musunuz peki?
Sekizi okuduğunuzda mantıklı gelecek.
- Muhtemelen 120 sayfa olacak. - 115 olabilir mi?
- Mümkün değil dostum. - Kısaltmamız lazım ama.
Hem prodüksiyon hem Netflix
bizi sekizinci bölüm için sıkıştırıp durdu.
Hayatta hiç bu kadar zorlu koşullarda yazmamıştık.
Çünkü hem senaryonun iyi olması şarttı
hem de hiç bu kadar aşırı ilgi görmemiştik.
Yazarlarla en uzun uğraştığımız bölüm oldu.
Saniye saniye inceleyip olabilecek en mükemmel hâle getirdik.
Dizi konusunda dürüstlükten ödün vermemek daima işimize yaradı.
"Altıncı Bölüm: Camazotz'dan Kaçış."
"Max'in aşağı yukarı sallanan kafası ekrana gelir.
Lucas kucağında Max'le koridorda koşar. Teybi omzunda durmaktadır."
Sana çok üzülüyorum, bu iş çok ama çok fena.
Güne uzun, karmaşık bir plan sekansla başlıyoruz.
- Yorulursan... - Haber veririm.
- Kayıttayız. - Hazır. Asansör.
Yönetmenlik yaparken işimiz genelde filmi senaryodan daha iyi yapmaktır.
- Hadi! - Hadi, hadi!
Ama 2014'ten bu yana sürekli
bu senaryolar baştan sona o kadar aşırı derecede iyi oldu ki
benim işim sadece onların hakkını verebilmek.
- Kestik! - Kestik.
Caleb canavar gibi. Bu hiç kolay bir iş değil.
Şuna bak, bam.
Harika.
- Kaç tekrar oldu, altı mı? - Altı.
- Evet. - Evet dostum.
Tamamız, nasıl birleştireceğimi biliyorum. Aferin millet, aferin.
Her dizinin belli bir ritmi, belli bir frekansı var.
Sahneyi çekene kadar ritmi bilemiyorsun.
Oyuncular o uyumu açığa çıkarıyor.
Yönetmen "Şöyle olacak, böyle olacak" diye yönlendirme yapıyor.
Ama ritmi oyuncular yaratıyor.
Önce şunu halletmek istiyoruz. Sonra patlamayı yapalım.
- Etiketle. - Etiketleyeceğim.
Zulu, dördüncü camın patlamasını istemek için geç mi kaldım?
- Asla geç değil. - Tamam.
Ben hallederim.
Bir şey soracağım. Beraber sahnelerimizde bu konuşulmadı.
Çıktığımızı kimse bilmiyor. Buna Caleb da dâhil.
- Evet. - Şöyle yapayım mı?
Bu yüzden bu sahneyi fısıldayarak oynamak istiyorum.
- Olur. - Şöyle durmak istiyorum.
- İyi, tamam. - Olur mu?
Evet, senaryoda el ele beklediğiniz yazıyor.
- Olur. - Evet.
- Ellerimiz burada dursun. - Harika.
- Peki, öyle yapalım. - Güzel.
Peki arkadaşlar. Düzgün olmayacak ama bir çekelim.
- Son kontroller lütfen. - Tamam, işaretleri kaldırıyorum.
Üç, iki, bir, şimdi!
Camlar hazır olunca makinenin üstüne daha çok moloz atacağım ki
arka tarafa bir şeyler uçsun.
Bence daha geniş bir alan olabilir Stephanie.
Bu alana bile biraz kan sıçradığını görebiliriz.
- Tamam. - Hatta oraya. İki yanda da.
Sadece kurutma makinesini patlatacaktık ama bu dizi böyle.
Herkes "Madem makine patlıyor, camlar da patlamalı" dedi.
Bu kadar muhteşem derecede esnekliğin ve isteğin olduğu bir dizi
pek bulunmaz.
İÇ, ACI AĞACI
Sonuncu.
Çocuklar.
Gülümseyin.
Acı tatlı mı?
Evet. Altı haftadır tüm hayatımız bu oldu, şimdi de bitiyor.
Sonraki aşamaya geçiyoruz.
İÇ, HAWKINS LABORATUVARI, ERİYEN ODA
Nancy, sence "bok" mu dersin, "şey" mi?
Nancy galiba hiç küfretmiyor ama yanılıyor olabilirim.
Küfretti mi tam küfrediyor.
Peki. "Bu şey koyuluyor mu yoksa bana mı öyle geliyor?" Güzel.
- Hazır olun! Hissedin! - Üç, iki, bir, şimdi!
Koşun!
Tek sen yoksun!
- Kimse yok mu? - İmdat!
- İmdat!
Kestik.
Sıvı nasıl?
Tanrım, açıkçası yeterince çamurumsu değil. Yani...
- Evet, çok sulu duruyor. - Yani çok iyi numara yapıyorlar.
İstemiyordum ama görsel efekte başvurmamız gerekecek.
İşin üzücü tarafı şu.
Aylarca o testlere baktık, daha çamurumsu oluyordu.
Buysa su gibi duruyor. Asıl olması gerekenle alakası bile yok.
Yönetmenlik, liderlik şöyle bir şey.
Deli gibi hazırlık yapabilirsin, ki ben yapıyorum.
Ama o an gelip çattığında işler istediğin gibi gitmiyorsa
bağırıp çağıramazsın, pes edemezsin, susup gidemezsin.
Bugün o çekim yapılacak ve hikâyeyi doğru anlatmalıyım.
Biliyorum ki nihayetinde filmde görünen şey önemli,
sette olanlar değil.
O yüzden hemen Jedi gibi canla başla sorun çözme moduna giriyorum.
"Peki, şu açıdan çekeceğim. Sorunu çözene dek böyle duracağım.
Sahneler birleşince seyirciler tek burayı görürse
yaşadığımız sorundan haberleri olmaz."
Ama çekimlerin muhteşem olmuş.
Ama canım sıkkın. Şey yok...
Dün dokuzda yaşadığımız durumu yaşıyorsun.
- Stres puanıma bak. - Bu sadece bugün mü?
3,5 saattir stresliyim.
Niye stresin böyle zıplamış? Sabah yedide sakinmişsin.
Hayır, o sırada uyuyordum. Uyandığım anda stres bastı.
SEKİZİNCİ BÖLÜMÜN SENARYO OKUMASI
Hadi, gelin de Stranger Things'in son bölümünü okuyalım!
Hadi millet!
Bir senedir hop oturup hop kalkıyoruz.
İşkence gibiydi.
O bölümü okumak çocukluğumuza resmen veda etmek demek.
Brett, bakma.
- Ne? - Bakma.
Bakamaz mıyız?
- Beraber mi okuyacağız? - Evet. Galiba...
Direkt başlıyoruz.
Çarşamba bitirdik, yani taze taze geldi.
Konuşma yapın!
- Konuşma mı? - Evet!
Bunu düşündük ama bence...
Bu deneyim, bu dizi, bu karakterler hakkında
söylemek istediğimiz her şey senaryoda.
Ve Ross'la hitabetimiz konuşurken değil, yazarken güçlü oluyor.
O yüzden okusak daha iyi.
"Sekizinci Bölüm: Gerçek Dünya". İşte başlıyoruz.
"MAC-Z'nin dışındayız. Yıldızlı bir gece. Karşımızda geçit.
Kamyon dalıp geçtiği için zarlar hâlâ yırtık.
Devasa bir gezegen hiç durmadan Hawkins'e doğru ilerlerken
son bir kez jenerik girer.
Sonra Steve nefesini tutar.
Havada sallanır, nasıl asılı kaldığı belirsizdir."
Hayır!
"Ama kamera yükselir, bileğine sımsıkı yapışmış bir el vardır.
Jonathan'ın eli. Onu yakalamıştır.
Henry dönünce 11'in salona girdiğini görür.
Gergin bir an. Henry uzun zamandır ilk kez gördüğü kardeşine bakar.
Sesi öfkeyle titrer."
Neredeler?
Max'in yanındalar. Güvendeler.
"Vecna, Hopper'ın arkasında belirir. Hayal meyal görünür.
Onu sezen Hopper dönüp ateş eder.
Ama kurşunlar Vecna'ya gelmez, tecrit tankının kapısını deler.
Deliklerden su akmaktadır. Hopper panikle koşup kapıyı açar.
11 kanlı suyun içinde süzülmektedir. Bedeni delik deşiktir."
Olamaz.
- "Hopper silahını çevirip cama vurur." - Sıçayım.
Bana da silah lazım.
"Nancy düşünür. Mike'a kocaman bir silah verir.
Bir de kırmızı fişeklerle dolu bir fişeklik. Mike inanamaz."
Vay canına. Sağ ol.
"Nancy yoluna devam eder. Mike fişekliği takar."
İşaret fişeği o.
Beni o ormanda bulduğunda daha küçücüktüm.
Çok korkuyordum. Dünyayı anlayamıyordum.
İnsanları anlayamıyordum.
Ama bana evini açtın. Beni yetiştirdin.
Koruyup kolladın. Beni büyüttün. Babam oldun.
- Hayır, ne olur bunu yapma. - Anlamalarına yardım etmelisin.
- Yaptığım seçimi anlamalarına yardım et. - Ama ben de anlamıyorum.
- Seni seviyorum Mike. - Ne olur beni bırakma El.
"Mike hıçkırarak ağlarken haykırır."
El!
"Lucas kolunu Max'in beline dolar."
Tamam, şimdi kesinlikle aceleci davranıyorsun.
Ne yapayım, şu anda çok seksi görünüyorsun.
Sen de çok şapşal görünüyorsun.
"Gülümsedikten sonra öpüşmeye, yiyişmeye başlarlar." Evet!
- Şu çarşafı bırak. - Işık çok yoğun, dağıtmalıyım.
Baba'yı çekmiyoruz. Son hakkın.
Çekim için son hakkın Jonathan!
Bu okula da bu sisteme de sıçarım.
Konformizme, bize engel olan, bizi ayıran herkese ve her şeye sıçarım.
Çünkü bu yıl bizim yılımız!
"Orkestraya işaret eder. Etta James'in 'At Last' şarkısı başlar.
Joyce ne olduğunu anlayamadan Hopper diz çöker.
Mütevazı ama şık bir nişan yüzüğü uzatır."
- Tanrım. - Vay be. Joyce Byers.
Joyce Byers.
Ömrünü yaşlı, yorgun, inatçı, huysuz
ama seni çok, çok seven bir hıyarla geçirmeyi kabul eder misin?
- "Joyce'un gözleri dolar, başını sallar." - Evet. Kabul ediyorum.
"Hopper kalkar, elini uzatır.
MAC-Z'de Mike ve Kay panikle 11'i ararken Radio Shack'e döneriz."
Görünmezlik büyüsü.
"Kapı kendiliğinden, hayalet itmiş gibi açılır. 11'dir bu.
Herkes ağlarken
Karen'ın bodrum kapısını açıp bağırmasıyla o an bozulur."
- Tanrım. - Karen...
Çocuklar, ne oluyor? Lazanya buz gibi olacak!
"Mike, Holly ve arkadaşlarını merdivenden izler.
Atışmaları ve kahkahaları bodrumu doldurmaktadır.
Kendisinin ve arkadaşlarının yıllar önceki hâli gibi.
Mike çocukluğunu anarken bir an üzülür.
Sonra üzüntüsü yerini bir gülümsemeye bırakır.
Uzaklaşır ve bodrumun kapısını kapatır.
Dizinin sonu."
Süper.
Teşekkürler.
Of be.
Bir tek çekmesi kaldı.
Son sahneyi yazarken duygusal boşalma yaşadık.
Bu karakterlerin ağzından çıkacak son replikleri yazmak çok zor geldi.
En çok "Dizinin sonu" yazdığımı hatırlıyorum.
En çok o iki kelimeyi yazmak etkiledi.
Bunu bir de çekimler başlamışken yapıyoruz.
Neden? Olamaz.
DIŞ, KIZIL ÇÖL
Dizide hikâye anlatımı bakımından
dokuz yıldır sürekli zorlu şeyler denememizden gurur duyuyoruz.
Bence insanlar bu dizinin özgünlüğünü seviyor.
Zaten dizi bu şekilde doğmuştu.
Sezgilerimize kulak veriyoruz, içimize sindiğinde uyguluyoruz.
Örnek aldığım sanatçılar her şeyden önce özüne sadık kalan kişiler.
DIŞ, ABYSS, ACI AĞACI
Bu ne?
Çer çöp işte.
Bu benzersiz bir dizi.
Bize inanılmaz sayıda, çok kaliteli setler inşa etme fırsatı sunuldu.
Günümüzde bu nadir bir şey.
Başka dizilerde olsak
"Küçük bir set yapalım, kalanını görsel efektle yaparız" derlerdi.
Ama Duffer'lar fiziksel bir oyun alanı olmasını önemsiyor.
Mavi perdenin yerini ve ne kadar ileride olacağını
Duffer'larla konuşmalıyız.
- Evet. - Çünkü... Bu... Evet, bu...
Alanı anlamaya çalışırken bazı sorunlar yaşayacağız.
Bence sadece şu mesafeye bakarsak en az 20 metre mavi perde lazım.
20 metre oraya, 20 metre buraya.
Elbette gurur duyuyorum.
Bu işin kontrolden çıkıp havaya uçmaması inanılmaz bir başarı.
Öyle de olabilir gibi gelmişti.
Bundan sonra ne yaparız, bilmem.
Ne yapsak sıkıcı gelecek.
N'aber?
- Corey, animasyonu açsana. - Vay, şuna bak.
- Natalia, Ripley gibi. - Yeterince silah getirmemişiz.
Birinci sezonda "Her şey pratik efekt olmalı" dedik.
Ama şimdi üst üste üç bina boyunda bir canavar söz konusu.
Mecburen görsel efektle yapacağız.
Ama oyuncular yine de açık havada. Sahnede değiller.
Pratik efekt ne kadar çok olursa
herkesin kendini sahneye kaptırması o kadar kolaylaşır.
Olamaz! Olamaz! Olamaz!
Evet! Süper ya.
Gitmeliyiz.
Bazen hareketlerimizi, mimiklerimizi animasyona ekliyorlar.
Yapılacakları öngörüyorlar.
Ama o mimiği yapmam mı isteniyor? Amaçları o değil bence.
Ama o an kendim bulmak istediğim bir şeyi söylemiş oluyorlar.
Hazır olalım lütfen.
Başlıyoruz, hazır mısınız? Üç, iki, bir, motor!
Ve...
Ama çok yaklaşmıştık. Tamam, kestik, kestik.
Sonuncusu çok hızlıydı.
Mavi perdeyle çalıştığımızda genelde fena olmuyor
ama mümkünse kaçınmaya gayret ediyoruz.
Açıkçası Ross'la mavi perdenin önündeki bir oyuncuya bakarken
kadrajı ayarlamakta çok zorlanıyoruz.
Güzel oldu mu, olmadı mı, anlayamıyorum.
Nick, kaya düştüğünde kamerayı biraz sarsabilir misin?
- Hazırız. - Hazır. Prova. Ve motor!
Kükreme!
Ve kaya!
- Ve evet, kaçın. - Koşun, koşun!
- Ne tarafa? - Evet, nereye gidiyoruz?
- Provayı kestik. - Geriye mi?
Sahne onu gördükten sonra koşarak girmemizle mi başlıyor?
- Hayır, canavardan kaçıyoruz, amacımız... - Uzaklaşmak.
- Sonra artık bizi kovalamıyor. - Evet, doğru.
- Sonra biri bakıyor ve 11'i görüyor. - Evet.
Canavar nerede Ames?
- Ondan kaçıyorlar, değil mi? - Evet. Bu tarafa dönüklerdi.
- Canavar şu an... - Ben de öyle düşündüm.
Görsel efektçilerin bir işi de
henüz eklenmemiş, filmin son hâlinde görünecek unsurları
herkese hatırlatıp ona göre davranmalarını sağlamak.
Böylece her şey görünürde oradaymış gibi kadraja alınıp çekiliyor.
- O nerede peki? - Saat üç yönünde.
Buraya dönüklerdi çünkü kayayı o yönden fırlattı.
- İlginç. - Evet.
- Çocuklar, pekâlâ. - Kafam karıştı.
Olayı anladım. Şimdi daha kolay olacak.
Siz bu yöne doğru koşarken... Tamam mı? 11 aslında bu tarafta.
- Peki. - Canavar da burada.
- Yani onu görüp yavaşlıyorsunuz. - Çok mantıklı.
Başlıyoruz. Hazır. Kükreme!
- Hadi. - Size saldırıyor! Kaya geliyor!
Burada yapmak istediğim şeyleri tam olarak toparlayamadım.
Bu gece bir nevi oyun oynayacağız.
Burada neyin güzel durduğunu bulmaya çalışacağız.
Duffer'ları heyecanlandıracak eğlenceli, yeni şeyler arayacağız.
Şiddeti seviyorlar.
Yani şiddetli vuruşlar yapabilirsek, çok vahşi olursa güzel olur.
- Evet. - Evet.
Vahşileşmek için bir sürü fırsatımız var.
- Evet. - Evet.
İÇ, ACI AĞACI
Shannon, bir saniyeliğine 11 olur musun?
- Vecna'ya güçlerinle vur. - Tamam.
Geriye kayıyor.
11'e sarmaşık atıyor, 11 de yere atlayarak kaçıyor.
Olabilir.
Şimdi!
Dönmemek için birazcık mücadele edebilirsin.
- Tamam. - Biraz sürüklen, sonra bırak.
Harika.
Evet.
Ama tersten gidiyorum.
Başını buldum, en sonunu buldum ama henüz ortasını bulamadım.
Buna bakalım.
Bunlar içinden geçen kemikler olacak.
Setin her yerinden de bu dişler çıkıyor olacak.
Galiba şu ve şu en sevdiklerim oldu.
Evet, şuradaki bu açıdan mükemmel görünüyor.
Üstüne sarı şellak sürüldüğünde çok iyi olacak.
Amacım et gibi görünmesi ama insan etine benzememesi.
Yoksa koca bir ayağa benzer.
Hep iğrenç şeyler yapıyorum.
Onun şekillendirilmesi bitmedi.
Önümüzdeki haftanın sonuna kadar hazır olmayacak.
Yani...
Bir buçuk haftamız olacak.
Umarım vaktinde toparlarız.
Müthiş. Ekibimizle gurur duyuyorum.
Bir devrin sonundayız. Belki dünyanın son dev setini yapıyoruz.
Evet.
- Kaybolan bir sanat. - Eskide kalan bir sanat.
Herkese günaydın. Şu an nihayet Acı Ağacı'ndayız.
Heykeltıraşlarımız, boyacılarımız, Chris ve ekibi inanılmaz bir iş yaptı.
İnanılmaz, muhteşem bir çalışma. Harika bir set.
- Ne zaman başladınız? - Dört ay önce galiba.
Galiba o sırada "Eyvah, burası futbol sahası kadar" dedim.
Melissa'yla galiba beş ay kadar önce planlama ve çizme sürecine başladık.
Hiç gerginliğe kapıldın mı?
Muhtemelen ama hatırlamıyorum.
- Evet. - Ama muhtemelen.
Yani o resimlere baktığın zaman onu nasıl yapacağına dair
kafanda bir fikir çoktan oluşmuş oluyor.
Çünkü ben baktığımda "Bilmiyorum, unutun gitsin, mümkün değil" dedim.
Harika bir macera oldu. Kariyerimin zirvesi bu olsun, kabulüm.
- Muhteşemdin. - Sağ ol, çok teşekkürler.
"Sekizinci Bölüm: Gerçek Dünya".
"Vecna ayağa kalkar, 11 ile bir kez daha karşı karşıyadırlar.
11, Vecna'nın bu yeni ve korkunç formunu inceler."
- Şunların sayısına, boyutlarına bak. - Tanrım.
- Süper. - Şuna bak.
Vay canına.
Seni önce böyle gördüğüme çok sevindim.
- Öyle mi istedin? - Hayır.
- Hiç yarım Vecna görmedim. - Belki de bu şekilde olması lazımdır.
- Ve sonra deprem. - Evet.
- Düşüş. - Sonra sola ve sağa gidecek.
Sola, sağa, sonra aşağıya. Canavar yere inecek.
Canavarın içinde, göğüs kafesindeler. Sonra bu hareket etmeye başlıyor.
Eski usule başvurduk, içerideki gölgelerin hareket etmesi için
setin dışından gelen interaktif ışık kullandık.
Gün ışığını kasvetli, dağınık, kehribar tonlarında yaptık.
Mars'ta gibi oldu.
Ve motor!
Sola!
Sağa!
Sola.
- Kestik. - Klaket.
- Uçmaya hazır mısın? - Evet.
- Deneme yapalım. - Çok hazırım.
- Jamie'yi uçuralım. - Çok hazırım.
Süper.
- Bu en dehşetli, en kanlı yılımız mı? - Önceki yıldan fazla mıdır, bilmiyorum.
Evet, geçen yılın kırılan kemik olayı çok dehşetliydi.
İkinci sezonda Bob'un ölümü en dehşetli şeydi.
Hiç unutmuyorum, annem arayıp "Çok ileri gitmişsiniz" demişti.
- Gerçekten mi? Öyle mi dedi? - "Çok ileri gitmişsiniz."
- Bob'dan sonrasını izlemedi galiba. - İzlemedi! Yok, tüm çekimleri izliyorlar.
- Günün çekimlerini benden çok izliyorlar. - Annenler mi?
"Frank iyi gidiyor mu?" diye soruyorum. "Çok iyi" diyorlar.
Not vermekten ziyade "Şu sahneden emin değilim" diyor.
- "Hadi be, anne ya" diyorum. - Çok yorum yapmıyorlar.
İyi olduğundan emin olana dek izliyor.
Provaya başlıyoruz. Hazır ve motor.
Ve...
Kafa koparma ve zafer.
Dans edelim! Vecna'yı öldürdük!
Vecna'nın üstünde twerk yapalım!
Vecna!
- N'aber dostum? - Dizi yapmaya hazır mıyız?
Ölümüne herkes duygulandı, o yüzden...
- Ağlasam mı? - Bence hayır.
- Burada gözleri doldu. - Ölürken ağlayacağız.
- Oyuncuların mı? - Evet.
- Sevindin mi? - Beni gerçekten seviyorlar.
Ama mutluluktan, rahatladıkları için ağladılar.
Gerginlik gitti.
- Öldürmelisin. - Canım.
- Jamie olarak bakma. Ne kadar iğrenç. - Evet ama ona vurmak istemiyorum.
- Vurmayacaksın. - Tamam.
Orada olmayacak. Bu sadece diyalog provası için.
Çekimlerin bitmek üzere.
- Ya? - Canım!
- Nasılsın? - Tanrım.
- Beraber sahneniz olmadı mı? - Yok, ilk kez oluyor.
Hazır ve motor!
Bu aileye bulaşmayacaktın.
Ve kafa kesme.
- Ve kestik. - Kestik.
Jamie ve Acı Ağacı artık tamam! Aferin Jamie!
Bir şey demiyorum çünkü zaten perşembe görüşeceğiz.
- Çarşamba. Sizi seviyorum, sağ olun. - Teşekkürler Jamie.
- Gerçekten harikasın. Aferin. - Sağ ol. Çarşamba görüşürüz millet.
DIŞ, MAC-Z
- Jamie'nin çekimi bitti. - Nasılsınız? Öyle mi?
İşi bitti. Herkes nasıl bir his olduğunu sordu.
- Hazır mısın? - Evet.
Kamyon burada kayarak duracak.
Sonra ne olduğunu anlamadan, üç saniye içinde kapı açılıverecek.
Karşınızda silahlı askerler olacak.
Size "İnin" diyecekler ve aşağı indirmeye başlayacaklar.
Gerçekçi gelmesini istiyorum.
Sonra görüşürüz.
İşaret vereceğim.
Aslında şeye kadar bekle...
Hile yapıyoruz ama hepsi kamyona yaslanana kadar bekle.
Peki.
Hazır ve motor.
Çok kalabalık bir sahne.
Dev bir sirke benziyor.
Diziye dönüp bu kişilerin yanına gelince yine 14 yaşında gibi oluyorum.
Evet, o his geçmiyor.
Onlar sayesinde
aksiyon filmi kahramanı olmaya hiç olmadığım kadar yaklaştım.
Şu an çocuk olsam ve bu diziyi izlesem oynamak isteyeceğim karakteri oynuyorum.
Sana bunu yapmalarına üzüldüm. Bu benim başıma gelmeyecek.
Zor işi üstlendiğin için sağ ol.
- Sakalın dayanamamış. - Düzeltmeleri lazım.
Herkes davranışları için gerekçe sunabilir.
İyi olup olmadığını bilmen gerekmiyor.
Neredeyse tüm kötüler bir şekilde iyi olduğuna inanır.
Duffer'lar bizi denkleri sayıyor.
Çocuk olarak ciddiye alındığını hissetmek dünyanın en güzel hissi.
Zaten elleriniz havada. Yeterince süre olur mu, bilmiyorum.
Sayelerinde yetişkinlerle konuşup derdimi anlatmayı,
fikir oluşturmayı, karakteri anlamayı öğrendim.
Derin bir nefes alıyoruz. Aksilik olabilir de olmayabilir de.
Ama ortamda saygı oluyor.
Dizinin temelinde inanç var.
Farklı departmanların uyumla çalışacağına inanıyorlar.
İnsanlar bu yüzden Stranger Things'i seviyor.
Kamera arkasında bile herkes gerçekten el ele.
Yoğun bir iş. Her gün gerçekten içli dışlı oluyoruz.
Herkes birbirini iyi gününde de kötü gününde de görüyor.
Geçmişte ortama uymakta çok zorlanıyordum.
Ama burada hoş karşılanıyorum, seviliyorum.
Sanki sadece bir karakteri değil, bir parçamı geride bırakıyorum.
Sanki...
...hayatımın yarısı gidiyor.
Bu çekim, biricik Millie Bobby Brown için son çekimdi.
Bırakmaya hazır değilim.
Hanımlar ve beyler, bu çekim...
...Charlie, Natalia, Joe ve Maya için son çekimdi.
Biz yokken inanılmaz emekler veriliyor. Buradaki herkese teşekkürler.
ARALIK 2024
Son gün kutlu olsun.
Son gün kutlu olsun!
- Selam dostum. - Selam.
- Bir 15 saat daha ağlayacağız. - Evet, bugün yoğunuz.
Hayır, şimdiden duygulanamazsın.
- Kokuşuk beni ağlattı, üzgünüm. - Tanrım. Yapma Stacey.
Üzgünüm.
- Daha 12 saat var. - Sonra Tudor ağlattı.
Tanrım.
- Tamam, iyiyim. - Nasıl ağlattı?
- Bana sarılınca kendimi tutamadım. - Olamaz.
Merak etme, ben sarılmam.
- Son gün kutlu olsun. - Son gün kutlu olsun.
Duygusal bir gün, bu sahnede özellikle oyuncularımız duygulanacak.
Bunu başarmamız inanılmaz geliyor. Son günümüz. Hadi başlayalım.
- Güne enerjik başlıyoruz. - Evet, kesinlikle.
12 saat sonra ne hâlde olacağız bakalım. Tudor!
Son gün kutlu olsun.
- İyi misin? - İyi misin?
İdare eder.
Bir sarılabilir miyiz?
- Peki, bu işi bitirelim. - Ross da gelsin.
- Hadi. - Hadi.
Özel bir konuşmam yok. Sadece sizi sevdiğimi söylemek istiyorum.
- Biz de sizi. - Bu kadardı.
Tamamdır.
- Sadie beni ağlatacak. - Eyvah.
Başlıyoruz.
Hazır olun, motor.
Hadi.
Yani şimdi bunu yaparak... Muhtemelen fazla şey...
Her neyse. Çocukluğunuzu rafa kaldırıp veda ediyorsunuz, veda hissi var.
Yavaşça bırakıyorsunuz, koyup gitmiyorsunuz.
Hayatınızın bu kısmına veda etmenin ağırlığını hissediyorsunuz.
Defteri bırakıyorsun. Yavaşça uzaklaşıyoruz.
- Sonra merdivene bak ve dönelim. - Güzel, süper.
Kayıttayız.
Oha, önüne bak!
Sana oha! Bir saattir çıkmanızı bekliyoruz, tamam mı?
Kestik.
Tamam, kontrol edeceğiz.
SON KARDEŞ ORTAMI? TEŞEKKÜRLER! MATT + ROSS
Pekâlâ millet.
Bu çekim Sadie, Caleb, Gaten, Noah ve Finn için son çekimdi.
Kesinlikle bir şey geliyor.
Şunu söylemek istiyorum...
Şey, bu diziye 12 yaşındayken başlamıştım.
Bu arkadaşlarla beraber. Ve...
Çok acıklı olacak ama çocukken pek arkadaşım yoktu.
Ve Duffer'larla ilk konuştuğumda arkadaş edindiğimi hissettim.
Şimdi pek çok arkadaşım oldu.
Oyuncularımız...
İnsanlar diziye âşık oldu çünkü aslında size âşık oldular.
Bu hikâyeye kendinizden çok şey kattığınız için,
kahkahalarımız ve gözyaşlarımız için teşekkürler.
Ben okuyayım mı?
Öz kardeş gibi sevdiğimiz kardeşlerimiz olduğunuz için teşekkürler.
Sizi aileden sayıyoruz ve daima seveceğiz.
Bu dizide teşekkür etmemiz gereken pek çok kişi var.
Hiç şüphesiz, hiç abartısız, çalıştığımız en iyi ekip sizdiniz.
Sevginizi, şevkinizi her gün hissettik.
Geldiğimizde ne yaptığımızı bilmiyorduk, ekibimizden öğrendik.
Birçok arkadaş edindik.
Bugün 237'nci gün.
6725 tane planımız oldu.
Toplamda 630 saatlik görüntü ediyor.
Siz inekler için söyleyelim. Bu 1 petabayt, yani 1000 terabayt veridir.
- Bu da... - Yalnız bu sadece birinci ekip.
Yani aslında kim bilir...
Hazır mısınız? Hadi bakalım. Stranger Things çekimleri bitmiştir!
Herkes veda ederken bu kadar duygulanmamıza şaşırdı.
Dizinin son anlarındaki Mike gibiydik. Bırakmak çok zor geliyor.
Ama bırakmak, yola devam etmek zorundasın.
Bu hikâyenin, bu karakterlerin, hayatlarımızın bu döneminin defterini
artık kapatmak hepimiz için önemliydi.
Ama bu 10 yılda yaşadığımız deneyimler, inanılmaz iniş çıkışlar, bu kaos,
edindiğimiz arkadaşlar daima, daima bizimle kalacak.
Gerçekten hayatımızın macerasıydı.
SON BİR MACERA: STRANGER THINGS 5. SEZON KAMERA ARKASI
- Stranger Things diyoruz! - Stranger Things!
Alt yazı çevirmeni: Deniz Mayadağ