Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
กระบวนการส่วนนึงที่ผมชอบที่สุด ก็คือการระดมความคิดช่วงแรกๆ
โอเค มาคิดเรื่องนี้กัน
ทุกคนอยากนั่งตรงไหน นี่ว่าตรงนี้รู้สึกดี ตรงนี้รู้สึกใช่
ตอนแรกมันไม่มีรูปร่างอะไรทั้งนั้น
เหมือนกับเป็นดินเหนียวที่ยังปั้นไม่เป็นรูป
แล้วเราก็ต้องค่อยๆ ปั้นต่อไป
วันต่อวัน นาทีต่อนาที
บางครั้งอาจจะเหนื่อยแล้วหลุดประเด็น
จะมีความรู้สึกที่ว่า สุดท้ายอาจไม่สําเร็จอยู่เสมอ
แล้วก็ทําให้ "เดี๋ยว กลับไปปั้นดินเหนียวใหม่"
"ทําต่อไป นวดมันต่อไป"
และสุดท้ายจึงเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
เมื่อเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา ก็จะน่าตื่นเต้นมากๆ
พร้อม และแอ็คชั่น!
แอ็คชั่น!
สอบวิชาอะไรแล้วนะ กายวิภาคเหรอ
เรามากันไกล
ใช่ สิบปี
นั่นชีวิตเราหนึ่งในสี่เลยนะ ถ้ามองจากมุมของนักแสดงก็มากกว่านั้นอีก
กลืนเข้าไปในความมืด
มันใกล้จะมาถึงแล้ว
อะไรล่ะ
อสูรเดโมกอร์กอน
วิล!
- วิล! - วิล!
ซีซั่นหนึ่งรู้สึกเล็กจิ๋วมาก เมื่อเทียบกับเรื่องราวตอนนี้
เราชอบแนวคิดของการค่อยๆ ทําให้เรื่องราวมันใหญ่ขึ้น
เหมือนเวลาทําหนังภาคต่อ
แต่ละตอนก็เป็นเหมือนหนังเรื่องนึง ในแง่ของระยะเวลา
จํานวนหน้าของบทที่เราถ่ายทํากันทุกวัน
ความซับซ้อนของ VFX การแสดงผาดโผน และโลเคชั่นต่างๆ
เราน่าจะไม่นึกฝันว่าจะมันจะยิ่งใหญ่ระดับนี้ได้
มันน่ากลัวเพราะว่า
เรามักได้เห็นซีรีส์ที่ผู้คนรักและชื่นชอบ
แต่ตอนจบกลับพังไม่เป็นท่า
ซึ่งมันก็จะไปทําให้ ซีรีส์ที่ผ่านมาทั้งหมดไร้ความหมาย
เราจะทิ้งปมอะไรไว้ไม่ได้ เราต้องปิดจบเรื่องราวให้เรียบร้อย
แต่สุดท้ายแล้ว มันก็ยังไม่เปลี่ยนจากซีซั่นแรก
ในแง่ที่ว่าสิ่งสําคัญคือเหล่าตัวละคร
และนั่นคือสิ่งที่ผู้ชมสนใจ
สุดยอด
อือ เอาอีกรอบ
(การผจญภัยครั้งสุดท้าย: เบื้องหลังงานสร้างสเตรนเจอร์ ธิงส์ 5)
(ดับเบิลยูเอสคิวเค เดอะสคว็อก)
เราเริ่มถ่ายทําทั้งที่ยังเขียน บทตอนอวสานไม่เสร็จ
(ห้องประชุมนักเขียนบท)
ซึ่งน่ากลัวนะ เพราะเราอยากให้มันออกมาดี
นั่นเป็นบทที่สําคัญที่สุดของทั้งซีซั่น
ทั้งบทนั้นมันจะต้องบิ้วต์พล็อต "อีเลเว่นจะฆ่าตัวตาย"
(รอส ดัฟเฟอร์ ผู้สร้าง/นักเขียน/ผู้กํากับ)
ถ้าเราจะขายให้คนดูคิดว่าเธอจะฆ่าตัวตาย...
(แมตต์ ดัฟเฟอร์ ผู้สร้าง/นักเขียน/ผู้กํากับ)
แล้วสุดท้ายเธอก็ฆ่าตัวตาย...
ใช่
ผมสงสัยว่าเธอยังไม่มั่นใจอยู่ไหม...
(พอล ดิคห์เตอร์ นักเขียน)
หรือปักใจไปแล้ว
(เคท ทรีฟราย นักเขียน)
เราต้องหลอกคนดูอยู่เรื่อยๆ
เพราะตอนที่เจ็ดเวิร์คเพราะว่ามัน "เฮ้ย"
แบบ "เธอจะเอาจริงเหรอเนี่ย"
และทุกคนจะคาดหวังแบบนั้นกัน
เราคิดว่าเธอเลือกที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ
- ไม่รู้สิ... - ล้อเล่นน่า ไม่เปลี่ยนใจ
ล้อเล่น เปลี่ยนใจ ตอนนั้นแหละที่มันเริ่ม...
เราไม่ต้องเล่นแบบนั้นก็ได้
- มัน... - เราไม่ต้องเล่นแบบนั้นก็ได้
- แล้วจะเอายังไง - ก็ให้มันคลุมเครือ
ให้ไม่มั่นใจจนกว่าจะถึงตอนที่...
ไม่ ถ้าเธอกลับมาแล้วก็มีโมเมนต์กับฮ็อปเปอร์...
ถ้าเธอกลับมาแล้วมีโมเมนต์กับฮ็อปเปอร์ แล้วก็ขึ้นรถตู้
ฉันว่าเธอก็ตัดสินใจชัดแล้วว่าจะอยู่ต่อ
ไม่ ไม่เสมอไป
(เคทลิน ชไนเดอร์ฮาน นักเขียน)
ถ้านายเอาภาพนั้นมาให้ดู ก็แปลว่าเธอเลือกมีชีวิตรอด
- ฉัน... - อย่ามาฟันธงมั่นใจเต็มร้อย
- นายมีภาพ... - มั่นใจเต็มร้อย
แล้วอีกตัวเลือกล่ะ
ให้ตาย ไม่รู้จะเอายังไงดี
ยิ่งลากยาว ก็ยิ่งต้องรวบปมสตอรี่เยอะ ตัวละครยิ่งมีพัฒนาการที่ต้องรวบปมจบเยอะ
และผู้ชมก็ยิ่งคาดหวังสูง
เราจะทําตามความคาดหวังเหล่านั้น
แต่ก็ยังทําให้คนดูเซอร์ไพรส์ได้ยังไง
ใกล้แล้ว
เมื่อก่อนผมกับรอสไม่เคยอยากเขียนบทเลย
เราอยากกํากับ
แต่เราคิดได้ว่าหนทางดีที่สุด ที่จะเข้าวงการได้น่าจะต้องเป็นการเขียนบท
เราโฟกัสแต่กับสิ่งที่เราคิดว่าวงการนี้ต้องการ
เราเขียนบทแย่ๆ เรื่องแล้วเรื่องเล่า แล้วไม่เข้าใจเลยว่า "ทําไมมันไม่เวิร์คนะ"
สุดท้ายถึงมาคิดได้ว่าเราต้องทําตามสัญชาตญาณ
และเขียนบทที่เราชอบ
(สเตรนเจอร์ ธิงส์)
ผมจําตอนที่เราผุดไอเดีย สเตรนเจอร์ ธิงส์ขึ้นมาได้
เราเขียนเฉพาะซีนห้องใต้ดินที่มีเด็กๆ
แล้วเนื้อเรื่องมันไหลออกมาเอง
จนรู้สึกว่า "โอเค บทนี้มีแวว"
อ้อ ย้อนกลับไปไกลเลยเหรอ
ได้ งั้นย้อนไปยาวๆ เลย
มันบ้าตรงที่ตอนนี้เราอยู่ในห้องที่มีเฟอร์นิเจอร์...
(ชอว์น เลวี ผู้อํานวยการสร้าง/ผู้กํากับ)
ที่ผมกับพี่น้องดัฟเฟอร์มานั่งคุยกัน ครั้งแรกที่เจอกันเมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว
กฎกติกาของการทําหนังกับซีรีส์สมัยนั้นกํากับว่า
ห้ามทํารายการเกี่ยวกับเด็กที่ไม่ได้ทําให้เด็กดู
- บ้าไปแล้วเหรอ - ฟังก่อนสิ
บ้าไปแล้ว
ห้ามผสมแนวสยองขวัญ กับเรื่องราวแนวก้าวพ้นวัย
การที่เราละเมิดกฎนั่นละ ที่ทําให้ซีรีส์นี้รู้สึกแปลกใหม่
เราเห็นในทันทีว่าเขาเข้าใจบท
แล้วที่ชอว์นทํา ซึ่งเหลือเชื่อมาก
เพราะเขาเป็นผู้กํากับและโปรดิวเซอร์ ที่ใครๆ ก็เคารพรัก...
เขาบอกว่า "ผมไว้ใจคุณ และผมเชื่อในวิสัยทัศน์ของคุณ"
โอกาสเดียวที่จะทําให้เรื่องที่ยากสําเร็จขึ้นมาได้
คือเราต้องเชื่อมั่นหมดใจว่ามันจะต้องสําเร็จ
ดังนั้นก็เริ่มจากหนึ่งคน หรือแฝดสองคน
หรืออาจกลายเป็นสิบคน แล้วก็ทั้งห้องนักเขียน
แล้วจู่ๆ ก็กลายเป็นพันคน ที่พูดว่า "รู้อะไรไหม
เออ เราจะทําให้งานหินนี่สําเร็จให้ได้"
(ซีซั่น 1)
ในซีซั่นหนึ่ง เราไม่รู้เลยว่า จะมีใครชอบซีรีส์นี้รึเปล่า
(กําลังดูสเตรนเจอร์ ธิงส์แบบยิงยาว ไวบ์ "กูนี่ส์" ชอบมาก)
(ต่ออีกสักตอนก็ได้ #สเตรนเจอร์ธิงส์)
เราได้เห็นว่า โอเค หลายคนดูจบกันแล้ว
พวกเขาโต้รุ่งดูจนจบซีซั่น แล้วมันก็ค่อยๆ กลายเป็นกระแส
ตายแล้ว!
ปรากฏการณ์แมสระดับโลกมัน...
มันเหมือนฝัน
เป็นอะไรที่เข้าใจได้ยากมาก
สเตรนเจอร์ ธิงส์ขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง ของชาร์ตซีรีส์สตรีมมิ่ง
ก๊วนเพื่อนจากฮอว์กินส์ ถูกรับชมไปแล้วถึง 52,000 ล้านนาที
สตีเฟน คิง ตํานานวงการสยองขวัญติดใจซีรีส์นี้
(สนุกเพียวๆ อย่าพลาด)
เขาโพสต์ทวีตเรื่องซีรีส์เรา และเราได้คุยกับเขาทางอีเมล
ถึงตอนนี้ผมก็ยังอึ้ง เพราะเขา...
เขาเป็นแรงบันดาลใจให้เราแต่เด็ก บูชาเหมือนเทพเจ้า
ผมว่าทุกอย่างมันยิ่งใหญ่ขึ้น
และความคาดหวังก็สูงขึ้นทุกปี
(แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย)
(ธันวาคม ปี 2023)
ผู้คนรักซีรีส์นี้ และแมตต์กับรอสต้อง ปิดฉากเรื่องราว...
(แลมป์ตัน อีน็อกส์ ไลน์โปรดิวเซอร์)
ก็นะ เดิมพันสูง
(อ่านบทร่วมกัน)
เอ้อ คนเยอะจังเลย
น่าจะฆ่าทิ้งไปบ้าง
มิลลี่พูดถูก
คงไม่ต้องบอกว่าเราจะมาเริ่มกันที่บทแรก
เราอ่านได้แค่วันละสามบท
เพราะมันยาว มาเริ่มกันเลย สู้ๆ
ไม่นึกว่าหนูจะทําเวลาได้ใช่ไหมล่ะ
ฉันว่าเธอทําได้ แต่ไม่ใช่วันนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าทําแล้วจริงๆ
หาว่าหนูโกหกเหรอ
เปล่า แค่คิดว่าเธอเข้าใจผิด
หนูไม่ได้เข้าใจผิดนะ
ฮอลลี่
ฮอลลี่ ฮอลลี่!
แม่เรียกตั้งหลายที
โทษค่ะ
- ไปตามทุกคนมาทีซิ - กินข้าว!
เรามีหน้าที่เนรมิตวิสัยทัศน์ ของแมตต์กับรอสให้กลายเป็นจริง
ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม
ยิ่งใหญ่หลุดโลกแค่ไหนเมื่ออ่านบทหน้ากระดาษ
ทุกอย่างเริ่มจากบท
(เถาวัลย์คดเคี้ยวเลี้ยวลดพันต้นไม้)
เป้าหมายของผมคือการช่วยกลั่น วิสัยทัศน์อะไรก็ตามที่อยู่ในหน้ากระดาษออกมา...
(คริส ทรูฮีโญ ผู้ออกแบบงานสร้าง)
ผมจะพยายามค้นคว้าหาคลังภาพในยุคนั้น ให้ได้มากที่สุด
เรารู้ว่าเราอยากได้ห้องใต้ดินชวนขนลุก กลิ่นอาย "ผีหลอกวิญญาณหลอน"
ตอนที่ผมพยายามนึกว่า โลกของฮ็อปเปอร์ควรมีหน้าตาเป็นยังไง
เขาอยู่ในจุดที่ค่อนข้างมืด อีกทั้งยังมีอาการเสพติดนิดๆ
ตอนที่เราเจอเขาครั้งแรก
พอมองย้อนกลับไป ผมรู้สึกว่าเราได้บรรลุ
หลายๆ อย่างที่เราตั้งใจไว้
อยากได้หมอนอิง
มาทําเตียงให้เธอ ให้ดูเหมือนเตียงชั่วคราว
พอได้บทมาแล้ว และได้เห็นตัวละคร ในหน้ากระดาษ เราก็ต้องสร้างโลก
(เจสส์ รอแยล นักตกแต่งฉาก)
เริ่มจากข้อมูลนั้นทีนี้ที
แล้วก็ค่อยๆ เติมเต็มฉาก ด้วยโทนสีต่างๆ และเทกซ์เจอร์
พอได้บทมา ฉันจะอ่านในฐานะแฟนคลับ เพราะฉันชอบซีรีส์นี้
(เอมี่ พาร์ริส นักออกแบบชุด)
แต่เราก็อดดีไซน์ชุดในใจไปเลยไม่ได้
แต่ละทศวรรษจะมี ทรงเสื้อผ้าที่เป็นเอกลักษณ์ของมัน
สีสามารถสื่อสารผ่านหน้าจอได้
ว่ามีไฟหรือโศกเศร้า
(ในบ้านครีล ห้องนั่งเล่น กลางวัน เฮนรี่ ครีล - "คุณอะไรนั่น")
นักแสดงกลุ่มนี้มีส่วนร่วมมาก
นี่มัน...
(เจมี่ แคมป์เบล โบเวอร์ เว็คนา/เฮนรี่ ครีล/คุณอะไรนั่น)
- สยองนะ - เนอะ!
ถูกใจมาก
กับบทซีรีส์นี้ คําในหน้ากระดาษช่วยให้ จินตนาการโลดแล่นง่าย
(เคเลบ เฮย์แมน ผู้กํากับภาพ)
เรามองเห็นภาพในหัวชัดแจ๋วมาก
ว่ามันจะออกมาเป็นยังไง
(เบรตต์ ยุตคีวิช ผู้กํากับภาพ)
ซีซั่นนี้มีฉากที่ต้องถ่ายทําเยอะมาก
แอ็คชั่น
เรามีเวลาถ่ายทํา 250 วัน แต่มันไม่พอหรอก
พอได้รับบทมาจากสองพี่น้อง รอบแรกที่อ่าน ผมอ่านเอาเนื้อเรื่อง...
(ทิวดอร์ โจนส์ ผู้ช่วยผู้กํากับ 1/ผู้อํานวยการสร้างร่วม)
จากนั้นอ่านอีกรอบเพื่อจับแยก แต่ละองค์ประกอบออกมา
คืออุปกรณ์ประกอบฉาก เครื่องตกแต่งฉาก ช่วงเวลาของวัน นักแสดงผาดโผน ตัวละคร
ผมต้องคอยประสานติดตามทีมงาน
และนักแสดงทุกคนอย่างใกล้ชิด
สมองผมมันทํางานแบบนี้
ซีซั่นหนึ่งกับซีซั่นห้าต่างกันแค่ไหน
ก็ประมาณ 180 วัน
ขอต้อนรับกลับมา
ไงทุกคน พวกเราได้มานั่ง ในห้องเดียวกันครั้งสุดท้ายเมื่อไรแล้วนะ
เวลาเราเขียนบท
เราจะพยายามคํานึงถึงเรื่องการผลิตด้วย
แต่ยังไงก็ต้องหาทางวางเรื่องนั้นไปก่อน
และไม่ต้องไปกังวลว่า ของจริงจะทําออกมาได้ยากเข็ญแค่ไหน
เพราะไม่งั้นคงไม่ได้เขียนเลย
ตอนทําซีซั่นห้า เราน่าจะคาดไม่ถึง ว่ามันจะยิ่งใหญ่อลังการได้ขนาดนี้
เราสร้างฉากไว้เต็ม 12 สตูดิโอ
อีกทั้งยังมีโลเคชั่นถ่ายทํานับไม่ถ้วน
(บ้านวีลเลอร์)
งานช้างมาก
แมมมอธ
ภาพยนตร์ส่วนใหญ่มีขนาดแค่ครึ่งเดียว เทียบกับของสเตรนเจอร์ ธิงส์หนึ่งตอน
แต่ถ้าทําหนัง ก็จะมีเวลาเตรียมตัวมากกว่านี้เยอะ
พวกเราต้องมาวางรางขณะที่รถไฟกําลังวิ่งมา
เรากําลังทําสิ่งที่พิเศษสุดๆ ในช่วงที่เขาไม่ค่อยทํากันแล้วในอุตหสากรรมนี้
นี่เป็นโอกาสที่อาจไม่ได้มีอีกแล้ว
หนังเป็นส่วนสําคัญของวัยเด็กพวกเรามาก
เรายังเด็กมากตอนที่พูดว่า นี่เป็นสิ่งที่เราอยากทําในชีวิตนี้
ความที่มันขับเคลื่อนด้วยภาพก็เป็นส่วนสําคัญ
เราตกหลุมรักกับทิม เบอร์ตันตั้งแต่เด็ก
การกํากับศิลป์ของเขาโดดเด่นมาก เรามองว่าเหมือนเวทมนตร์เลย
หนังอย่าง "แบทแมน" "ผีขี้จุ้ย" และ "เอ็ดเวิร์ด มือกรรไกร"
เราหลงรักเรื่องราว ของความธรรมดาปนกับเหนือธรรมชาติ
เพราะผมว่าวัยเด็กของเราดีนะ แต่ว่าค่อนข้างปลอดภัย
เหมือนไข่ในหิน ในเขตชานเมืองรัฐนอร์ทแคโรไลนา
เราโตมากับสปีลเบิร์ก
หนังของเขาทําให้เราออกเดินทางไปผจญภัย
- สถานที่จริง สถานที่สมมติ - อะไรก็ได้
เวลาคิดถึงหนัง ผมจะคิดถึงพ่อ
เพราะเราจะไปดูหนังกับพ่อทุกสุดสัปดาห์
น่าจะตอนเราอายุเก้าขวบมั้งนะ พ่อแม่ซื้อกล้องวิดีโอ Hi8 ให้เราวันคริสต์มาส
พวกเขาน่าจะไม่รู้ตัวว่านั่นจะเป็น
ของขวัญคริสต์มาสที่ดีที่สุดที่เคยให้เรา
ตอนนั้นเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนป.สี่
เราตัดสินใจถ่ายทําภาพยนตร์ยาวใช้คนแสดงจริง
กับทริสตัน เพื่อนซี้เรา บ้านอยู่ข้างเรา
เราร่างพล็อตคร่าวๆ แล้วเราก็เริ่มถ่ายทํากัน
เราตัดต่อไม่ได้ เพราะงั้นก็ ต้องตัดต่อในกล้องเลย คือหยุดแล้วก็ถ่าย
สู่สนามรบ!
เราเรียนรู้วิธีการเคลื่อนกล้อง
แล้วเราก็เริ่มได้พัฒนาตัวเอง ในฐานะนักทําภาพยนตร์
ทั้งแซม เรย์มี จอห์น วู
แล้วต่อมาก็ชามาลาน
เราพยายามทําความเข้าใจ สไตล์ของพวกเขาอยู่นาน
ซึ่งก็ทําให้เราได้เรียนรู้ วิธีการทําภาพยนตร์ผ่านมุมมองของพวกเขา
เอาแนว "ผีอมตะ" เลยนะ
- แล้วก็ตูม! - ฮอลลี่!
เข้าไปเลย เข้าไป
ถ้าไม่จําเป็นต้องอยู่ในห้อง ไม่ต้องเข้าไป
"บทที่หนึ่ง: ภารกิจแฝงตัว"
ตัดภาพมาที่ถุงใส่กระสุน ที่กระแทกเข้ากับฐานปืนไรเฟิลจู่โจม
ฮ็อปเปอร์กําลังเตรียมอาวุธ อยู่ในห้องใต้ดินเดอะสคว็อก
ขณะที่คนอื่นๆ เตรียมตัวทําภารกิจแฝงตัว
ดีใจที่ได้เจอกัน
- นี่เป็นซีนสําคัญสําหรับทุกคน - ใช่
- ซีนนี้เข้าเป้าเลย - ซีนแรกของซีซั่น
- นี่แผนที่ฮอว์กินส์เหรอ - ใช่
- เยี่ยมไปเลย ฉากนี้สุดยอด - ใช่
โนอาห์ นายอาจจะใส่แบตเข้าไปข้างใน
ทุกคนทําแบบนี้มาบ่อยแล้ว
ทํามาเป็นปี ดังนั้นก็ทําจนชินแล้ว
แต่ก็ไม่ถึงกับอารมณ์สบายๆ
ชาร์ลี ถ้าหันมองมาทางฉัน มันก็มีเหตุผลแหละ
เปิดแท็กแล้ว! แบบนี้ดีป่ะ
- เออ - เยี่ยมเลย เอาแบบนั้นนะ
ช็อตสเตดิแคมอันนั้นจะพาเข้ามาตรงนี้ ใช่
โอเค รู้ว่านี่ไม่ใช่ซีนแรกที่น่าตื่นเต้นเท่าไร
- เปล่า นี่เป็นวิธีค่อยๆ... - อุ่นเครื่อง
- ตอนนี้ไม่อยากได้บทพูดคนเดียว - ถูก
ไปประจําที่กันเลย
กดกริ่งซิ
- ภาพมาแล้ว - เทคหนึ่ง เริ่มซีนตามที่มาร์กไว้
เรายังไม่ได้ลองเลย
งานนี้เละแน่
แอ็คชั่น!
ขอบใจ
- โชคดีนะ - เปิดแท็กแล้ว
เปิดแท็กแล้วนะ
แฮร์ริงตัน เปิดแท็กแล้ว ได้รับสัญญาณบ้างไหม
คัทกันดีกว่า
มายาทําอะไรน่ะ
กําลังคัท
- รู้สึกไหม - กล้องไปถึงมายาช้า
(ฮิลารี ลีฟวิตต์ โปรดิวเซอร์ อัพไซด์ดาวน์พิคเจอร์ส)
- ฉันว่าเธอควรทําอะไรอยู่ - ใช่
แล้วค่อยรู้ตัวว่า "เฮ้ย" แล้วกดปุ่ม
- จะได้มีเหตุผล - ไปคอมเมนต์เลยไหม
- ตะโกนเอาก็ได้ - แมตต์จะตะโกนเมนต์
มายา มันมีช่วงดีเลย์นิดนึง
ตอนที่แพนกล้องไป น่าจะปรับปุ่มอะไรอยู่ก่อน แล้ว...
- ไอเดียดีนะ - อือ
- โอเค เอาละนะ - แค่มานั่งดู
พร้อมไหม นิโคไล
โอเค กล้องพร้อมแล้ว และแอ็คชั่น!
เปิดแท็กแล้ว
แฮร์ริงตัน ได้รับสัญญาณบ้างไหม เปิดแท็กแล้วนะ
- ช็อตนี้ใช่เลย - คัทเลย
- กําลังคัท - กําลังคัท คัทๆ
- ดีมาก รอบนั้นรู้สึกใช่ - สุดยอดไปเลย เป๊ะแล้ว
ผมว่ากลุ่มพวกเรามันมีไวบ์แปลกๆ ที่ลงตัว
เราเข้ากันได้ดีมากๆ
โอเค เอาร่มมานี่เลย
- ไม่ ดับเบิ้ล - รักนะ
ซีซั่นแรกมันไม่รู้สึกเหมือนเป็นการแสดงเลย
เราเป็นเด็กจริงๆ ที่มีปฏิสัมพันธ์กันจริงๆ...
(โนอาห์ ชแนปป์ วิล ไบเออร์ส)
(เคเลบ แมคลอฟลิน ลูคัส ซินแคลร์)
เราเป็นเด็กบ้าบิ่น อยู่ไม่นิ่ง พูดอะไรออกมาไม่คิด
คือแบบ สิบปีนะ
เคมีแบบนั้นมันเสแสร้งกันไม่ได้...
(เซดี้ ซิงก์ แม็กซ์ เมย์ฟิลด์)
พร้อมและแอ็คชั่น!
- ชอบทั้งสองช็อตนี่เลย - ฟีล "สเตรนเจอร์ ธิงส์" มาแรง
- ดูนั่นสิ - เจ๋ง
น่าจะเรียกว่าครอบครัวที่เลือกเองเนอะ
เรามีความรัก ความชื่นชม และมิตรภาพที่ลึกซึ้ง...
(มิลลี่ บ็อบบี้ บราวน์ อีเลเว่น/เจน)
ก็รู้สึกเหมือนครอบครัวเดียวกันจริงๆ เน่าดีนะ แต่มันจริง...
(นาตาเลีย ไดเออร์ แนนซี่ วีลเลอร์)
ลูคัส เราจะไปประจําการที่จุดสังเกตการณ์เดิม
ถึงจุดนึงไมค์กับแก๊งเพื่อน ก็ต้องยอมเก็บของเล่นไปก่อน...
(ฟินน์ วูล์ฟฮาร์ด ไมค์ วีลเลอร์)
และโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
หนึ่ง สอง สาม ฆ่าเว็คนา!
ฆ่าเว็คนา!
ที่ผ่านมา เรากอดวัยเด็กของเรา เอาไว้นานๆ ได้ง่ายกว่า
ตอนต้องยอมรับความจริงคงเจ็บ...
(เกเทน มาทาราซโซ ดัสติน เฮนเดอร์สัน)
จําซีซั่นแรกได้ไหม
ชัดเลย
- นายจําไม่ค่อยได้เหรอ - ก็ไม่ได้อยู่ด้วยนี่นา
- จริงด้วย - ไม่อยู่ด้วยอะไรล่ะ
- แค่วันเดียวเอง - ซีซั่นแรก ฉันรู้สึกแบบ...
นี่จําได้ว่าทุกครั้งที่นายเข้าฉาก เราจะดีใจ "โนอาห์มาด้วย!"
- เฮ้ย ไอ้เด็กคนดัง! - ชแนปป์ผู้หาตัวจับยาก
อยากได้ VFX แบบนั้น พวกเขาอยากให้ทั้งหมด...
(อลิเซีย มาร์แชนด์ นักตกแต่งฉาก)
สําหรับเรา วิลคือหัวใจ และจิตวิญญาณของซีซั่นห้า
หลังจบซีซั่นสอง
เราก็พักเรื่องราวของเขาไปเล็กน้อย
เขาไม่ได้ก้าวพ้นวัย เหมือนกับตัวละครตัวอื่นๆ
ว้าว เหมือนเป๊ะเลย
เหนอะหนะมาก
เหนียวเหนอะ
ฉากนี้เราจะพยายามทํา ให้เหมือนกับที่นายทําซีซั่นที่แล้วเป๊ะๆ
พอไปถึงที่ต้นไม้...
- มันเป็นสิ่งที่นายน่าจะทํา - ใช่
- ตามที่เราคิด เมื่อปี 2015 - โห
ทําตัวสั่นๆ นิดนึง
แล้วก็กราม เกร็งแขนด้วย
พี่น้องดัฟเฟอร์ตั้งใจรับฟัง และเปิดโอกาสให้เรามีส่วนร่วม
ตั้งแต่ตอนที่ผมสิบขวบ
เธอตกตะลึง เข้าใจไหม
(ซีซั่นหนึ่ง)
มันเจ๋งมากที่ได้สวมบทเป็นผู้กํากับ
โนอาห์คิดยังไง เราให้เธอตัดสินใจเลยนะ
ผมก็แบบ "อ๋อ โอเค พวกพี่ไว้ใจผมสินะ"
ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ดีมาก
ลุกขึ้น แล้วก็จับ...
แบบนั้น ใช่ ใช่
- ครับ - จําได้นะ
ครับ ขอบคุณ
โอเค
ดีมาก เตรียมกล้อง
รอบนั้นดีมาก
สมบูรณ์แบบเลย
เจ๋งเป้ง
เราใช้เวลาคัดตัวนักแสดงเด็กอยู่นาน
(เทปคัดตัวปี 2015)
ตอนคัดตัวตื่นเต้นมากค่ะ
เธอต้องลองชุดนี้นะ
ชอบไหม
สวยดี
อ๋อ งั้นนี่จะบอกว่าเธอทําให้ข้าวของบิน
กระแทกประตู แล้วคุยกับวิลในมิติอื่นได้
แต่ดันบอกไม่ได้ว่าประตูอยู่ไหนน่ะเหรอ
ไร้สาระว่ะ!
- เธอไม่ได้เพี้ยนนะ - ทั้งเพี้ยนทั้งประหลาด
- ไอ้บ้า! - พอเลย!
เบื่อแล้วนะ ขี้เกียจจะทน
หุบปาก ดัสติน
นายแหละหุบปาก!
พวกเราต้องเลิกตีกันได้แล้วนะ
เราต้องเลือกจากเด็กเป็นร้อยๆ คน
จําไม่ได้แล้วว่ากี่คน
- แล้วก็... - เกินพันชัวร์ๆ
กลุ่มนี้แหละใช่เลย
เราไม่เห็นคนอื่นที่จะมาสวมบทพวกนี้ได้แล้ว
ดัสตินไม่ได้เป็นดัสติน จนเราไปเจอเกเทน
พนันได้เลยว่าเธอทําให้อันนี้บินได้
นี่ ไง ตั้งใจหน่อยนะ
โอเค เอาอีกที
เราแคสต์พวกเขามาแต่เนิ่นๆ
แล้วทุกคนก็ผูกพันกลายเป็นเพื่อนกัน
เราเขียนบทตามบุคลิกพวกเขาได้
และพวกเขาก็เป็นแรงบันดาลใจ ให้กับตัวละครอย่างมาก
ฉันขับเส้นนี้มาหลายปีแล้ว
ก่อนจะขับรถได้ก็นั่งรถมา เริ่มตั้งแต่ตอนอายุสิบขวบ
และตอนนี้กําลังจะอายุ 20
การได้รู้ว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว...
มันรู้สึกแปลกมาก
(นอกอาคาร ลานขยะ)
(วันที่ถ่ายทํา)
เราจะเริ่มถ่ายมิลลี่จากตรงไหนดี
เรามีตรงนี้ แล้วก็มี...
ไปที่อีกฝั่งแล้วค่อยตัดไป...
- แล้วก็ตัดไปที่มิลลี่ แล้วไถลก็ลงไป - โอเค
พร้อมและแอ็คชั่น!
- เรียบร้อย - เจ็บไหม
- แต่รอบนี้เจ๋งมาก - เราน่าจะถ่ายไว้
รอบนี้ใช่เลย
เจ็บขา
ไม่เอาอีกแล้ว
เมื่อวานแย่มาก
โอเค มาเอาอีกที เอาเลย
เธอดูกระวนกระวายนะ แทนที่จะก้าวร้าว
ขอไปคุยก่อน
- ความเร็วระดับนั้นเป็นไง - ก็ดีนะ
- มันรู้สึกไม่ได้เร็วขึ้นเลย - โอเค
ดี รู้สึกดี
มิลลี่ ตอนไถลลงมา หน้าดูผวามาก
แค่บอกไว้ให้รู้
โอเค คอมเมนต์แค่นั้นแหละ
ฉันเด็กกว่าพวกเขาครึ่งชีวิต
ฉันอายุ 20 พวกเขา 40 แล้ว
แต่เราเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย
คือแบบ เราไม่ควรเป็นเพื่อนกันได้ แต่ก็เป็นไปแล้ว
เราผูกพันกันตลอดไป
แอ็คชั่น!
ใช่ นั่นแหละ
ใช่!
ตอนเปิดมาที่ซีซั่นหนึ่ง
อีเลเว่นเปราะบางและหวาดกลัว
เธอไม่รู้จักว่าความรักคืออะไร มิตรภาพคืออะไร
พ่อ!
ในซีซั่นห้า เธอรู้จักความรัก
รู้จักความโกรธ รู้จักอารมณ์ของตัวเองแล้ว
เธอพอจะเข้าใจว่าตัวเองเป็นใคร
เธอมีเพื่อนและคนที่รักเธอมากมาย และฉันคิดว่า...
เป็นการเรียนรู้พื้นฐาน ของการเป็นมนุษย์ภายในห้าซีซั่นมัน...
ค่ะ เธอเติบโตมากที่สุดแล้ว
งั้นคราวหน้าที่เธอกลัว เธอก็ไม่ต้องไปพึ่งพาคุณอะไรนั่นหรอก
เธออาจแค่ต้องการฮอลลี่ยอดฮีโร่
นางจะปกป้องเธอ พี่สัญญา
- หนูต้อง... - แนวๆ นั้นป่ะ
- ผมชอบซีนนี้มากนะ - ใช่ รู้สึกใช่
มันแทบจะเหมือนได้คุยกับตัวเองตอนเป็นเด็ก
- ใช่เลย - อือ ดีต่อใจ
- โฮป ครูอยู่ตรงนี้นะ - ให้นั่งไหม
(โฮป ฮายน์ส เลิฟ ครูแฮร์ริส)
สมัยมัธยมปลาย เราขี้อายมาก...
(ครูการแสดงพี่น้องดัฟเฟอร์สมัยม.ปลาย)
เรามีเพื่อนน้อย
แต่ถึงแม้เราจะเป็นเด็กม.สามตัวน้อยๆ
โฮปก็มองเห็นแววในตัวเราทันที
นอกจากจะเป็นครูสอนการแสดงที่เก่งมากๆ
ครูก็ยังช่วยให้เรามั่นใจขึ้นมากด้วย
ถ้าไม่มีครู เราคงเรียนม.ปลายไม่รอด
มีครูใหญ่ไหม ครูใหญ่อยู่ด้วยไหม
โฮป เวลาคุยกับผู้ปกครอง ไม่ต้องเรียกครูใหญ่มาใช่ไหม
ไม่ต้อง คือมันเป็นเรื่องสุขภาพจิตใช่ไหมล่ะ
- ใช่ เรื่องสุขภาพจิต - ครูว่าควรคุยกันก่อน
- แต่ไม่ใช่ในยุค 80 ไง - ถูก
ครูเป็นแรงบันดาลใจสําคัญสําหรับเรา
จึงน่าตื่นเต้นมากที่ให้ครูมาอยู่ในซีรีส์ด้วย
แม้แต่ตอนเรียนม.ปลาย
ทั้งสองคนกล้าหาญ และเห็นอกเห็นใจคนอื่นมากกว่าเพื่อนๆ
คู่นั้นเขาเข้าใจดี
ว่าตัวเองไม่รู้อะไร และยังต้องเรียนรู้อะไรอีกบ้าง
และพวกเขาไม่เคยกลัวที่จะล้มเหลว
เลยกล้าได้กล้าเสีย
คู่นี้ไม่ได้เกิดมาเก่งทันที
แต่สร้างตัวเองมา 40 ปี
พวกเขามีผู้ปกครองที่ไม่คิดว่า การซื้อกล้องให้เด็กป.สามเป็นเรื่องไร้สาระ
ทุกคน ถ้าเราอยากได้ดาวทอง เราต้องทําอะไรเอ่ย!
- ต้องเงียบ - ต้องเงียบ
เก่งมาก
สั่งให้เพื่อนๆ ที่เดินเข้าไปเงียบนะ
แถวตอนเรียงหนึ่งกันนะ แถวตอนเรียงหนึ่ง
(ในอาคาร โรงทหาร)
- ทุกคนเคยดูซีรีส์ไหม - ดูแล้ว ดูหมดเลย
- ชอบมาก - กําลังดูซีซั่น 2
ซีรีส์สนุกมาก
ฉันว่าพวกเขาชอบทํางานกับเด็กจริงๆ
มันเข้ากับนิสัยพวกเขา
พวกเขายังคงจําได้สมัยที่จินตนาการว่าสามารถ
พาเราไปที่ต่างๆ และสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ
พวกเขายังเป็นเหมือน ตัวละครของเราในห้องใต้ดิน
ซึ่งก็ทําให้เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ชั้นยอด
เพราะยังคงทึ่งกับโลกเหมือนเด็ก
แล้วก็ไปเข้าห้องน้ํา
ซึ่งจะตัดเข้าซีนที่เราถ่ายไปแล้ว
- อะไร ทําห้องน้ําสองที่เหรอ - เราทําห้องน้ําสองที่
บ้าไปแล้ว
เริ่มถ่ายแล้ว
เรามีแนวคิดว่าตัวละครของเรา จะต้องทิ้งวัยเด็กไว้ข้างหลัง
แล้วก็ส่งต่อไม้
ให้กับคนรุ่นต่อไป
ฮอลลี่กับเพื่อนๆ
มันน่าสนใจดี แน่นอนว่า ฮอลลี่ก็อยู่ด้วยมาตั้งแต่แรก
แต่ไม่มีใครสนใจน้องเลย
(เนล ฟิชเชอร์ ฮอลลี่ วีลเลอร์)
"บทที่สอง: การหายตัวไปของฮอลลี่ วีลเลอร์"
เราอยู่ในบ้านวีลเลอร์
เปิดมาที่เสียงเดโมกอร์กอน คํารามใส่ฮอลลี่ผ่านรอยแยก
ฮอลลี่ไม่รีรอให้มันมาจับเธอ
เธอทิ้งสร้อยฮอลลี่ยอดฮีโร่แล้ววิ่งหนี
โอเค พร้อมและแอ็คชั่น
(ในอาคาร บ้านวีลเลอร์)
วิ่งเร็วจี๋ไปรษณีย์จ๋า เหมือนสปีดี้ กอสซาเลสเลยนะ
อะไรนะ
ก็สปีดี้ กอนซา... รู้จัดสปีดี้ กอนซาเลสใช่ไหม
หดหู่จังเลย โอเค เรามา...
- รู้สึกแก่ยังล่ะ - มาก
พร้อมและแอ็คชั่น เนล
- อะไร... เกิดอะไรขึ้น - เป็นอะไร
ทําไมมอมแมมจังล่ะ
- ฮอลลี่ - คัทคลิปซ้อม
กําลังถ่ายทํา
แอ็คชั่น
แม่!
พวกแม่ๆ ในหนังยุค 80 จะไม่ได้เป็นแค่แม่
ลองไปดูซิกัวร์นีย์ วีเวอร์
กับลินดา แฮมิลตันใน "เทอร์มิเนเตอร์" สิ คือแบบ คุณแม่สายบู๊
- แม่! - ก็แค่ฝันร้ายจ้ะ มานี่มา
- ไม่ใช่นะแม่ - โอเค คัท เยี่ยมมาก
ซีซั่นแรก เธอเป็นแม่
แล้วเธอก็เริ่มวิวัฒนาการ
วิวัฒนาการสู่การเป็นฮีโร่แอ็คชั่น
มันเป็นเส้นทางที่เป็นธรรมชาติของฉัน
น่าจะเป็นอะไรที่ฉันอยากทํามานานแล้ว
(คาร่า บูโอโน คาเรน วีลเลอร์)
คัท
ดูดีนะ
- แม่! - ไม่ แม่
- มาเร็ว - ลุก
- ไปๆ ไปๆ - ไวน์ ไปๆ ไป
ให้เธอวิ่งออกไปเลย
ในบทต้องพูดว่า "ถอยไป"
- ถอยไป - ถอยไป
ฮอลลี่ ถอยไป!
คุณคิดว่าอาจจะสู้มันได้ใช่ป่ะ
ก็ใช่น่ะสิ
- ฉันจะช่วยชีวิตเธอ - ถูกต้อง ขอบพระคุณค่ะแม่
หน้าที่แม่อยู่แล้ว
เลือดของแม่จะกระเด็นไปโดน...
หน้าเธอ
โทษที ไม่ขํา แล้วก็...
แล้วก็แค่นั้นแหละ มันมาจับเธอ
เธอหวาดกลัวจนตัวแข็งทื่อ
แล้วก็จบซีน
เราอยากให้มีฉากโจมตีที่บ้านวีลเลอร์มานานแล้ว
แต่เราอดกลั้นใจไว้ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา
คาเรนจะทํายังไงถ้าเจออสูรเดโมกอร์กอน
เธอมีนิสัยหลายๆ อย่างที่คล้ายกับแนนซี่
เราเลยอยากเห็นความดุร้ายในตัวเธอ ถูกปลดปล่อยออกมา
พร้อมและแอ็คชั่น!
- ไปเลยลูก ไป! - อลิซ!
แม่!
- กะจังหวะดีมาก - คัท!
- คัท - เนอะ
กะจังหวะดีขึ้น
- จังหวะดีกว่าเนอะ - ดีขึ้นเยอะ
สะใจมากใช่ป่ะ เหมือนเราพานักแสดงมาทําร้าย
นั่นสิเนอะ
ถูกใจ
มันเป็นอะไรที่จะไม่มีใครคิดถึง
แต่ว่ามันจะมีผล
ผู้ชมเริ่มจะรู้ทันสไตล์การตัดต่อเยอะๆ กันแล้ว
เข้าฉาก เงียบ กดกริ่งด้วย
ฉันดีใจที่พี่น้องดัฟเฟอร์เขียนฉากนี้ให้ฉัน
พวกเขาจะเขียนให้ "เธอกรีดร้อง วิ่งหนี ไม่กล้าสู้" ก็ได้
แต่เธอกลับใส่ชุดนอนเปียกๆ ออกมาสู้สุดชีวิต
แปลงร่างเป็นนักรบ
อย่ามายุ่งกับลูกฉัน!
ไม่ แม่!
- คัทตรงนี้นะ - สเลทปิดท้าย
- ดีมาก - อย่างโหด
พวกเขาเขียนบทให้ผู้หญิงแกร่งเสมอ
ฉันชอบบทที่พวกเขาให้ฉันเสมอ
ระวังนะฟิล นังหนูอาจมาแย่งงานนายแล้ว
เราต้องคิดเรื่องการวางท่าทาง และวางบุคลิกให้ถูกต้อง
ไปลงนรก!
ฉันว่าสนุกดีนะ
เป็นวันที่น่าตื่นเต้นกว่าต้องมานั่งคุยกันเยอะ
บทพวกนั้นก็ดีนะ
แต่พอได้ขยับมันก็รู้สึกได้เคลื่อนไหวดี
มาแล้ว!
คนนั้นไม่มีทางเป็นแมดแม็กซ์
นั่นสิ เด็กผู้หญิงไม่เล่นวิดีโอเกมซะหน่อย
ตอนยังเด็ก ฉันไม่เข้าใจผลกระทบ
ของการสวมบทเป็นตัวละครหญิงแบบนี้ในซีรีส์ที่...
ดังระดับนั้น
ตอนนี้พอเริ่มเข้าใจโลกมากขึ้น
ถึงมองออกว่า เออ แม็กซ์เป็นแบบอย่างที่ดีให้เด็กผู้หญิงทั่วโลก
(แผลเท็ด #2 - แผลคาเรน #2 แผลที่ท้องคาเรน #2)
ใส่อันนี้ก่อน อันนั้นไว้ใกล้อีกหน่อย
แล้วก็เติมอันนั้นให้ดูเหมือน...
(ไมค์ เมแคช หัวหน้าทีมแต่งหน้า - อวัยวะเทียม)
เพราะเขาต้องแทงใช่ไหม
ใช่ ได้เห็นพรีวิชวลยัง
ในพรีวิชวล มันทะลุไปข้างหลังเลยนะ
เห็นเหมือนกัน
แล้วพวกเขาบอกว่า "แบบนั้นไม่น่าได้ เพราะเธอคงตาย"
คงตาย ใช่
- แบบนั้นดูดีขึ้น - ฉันรอด
(เจสสิก้า "แกมบี" กัมบาร์เดลลา ช่างแต่งหน้า)
อยากถ่ายรูปไว้ไหม
- พระเจ้า สยดสยอง - เชือดเฉือน
ดูสภาพสิ
- อยากให้มีเลือดเดโมเยอะแค่ไหนดี - น่าจะต้องเยอะหน่อย
เพราะพวกนั้นแกะรอยตามเลือด ของอสูรเดโมในโลกกลับด้าน
ใช่
(แอชลีย์ เซลท์เซอร์ ช่าง SFX)
ในบางแง่มุม ซีรีส์นี้ก็เป็นเหมือน การสดุดีชีวิตวัยเด็กของเรา
เราชอบแนวคิดที่ว่าเด็กอายุน้อยดูซีรีส์นี้
แล้วอาจจะรู้สึกว่า เนื้อหาอาจเข้าข่ายไม่สมวัยเด็ก
ไม่รู้จะทําตัวยังไงดี ห้ามแตะต้องอะไรเลยเนอะ
เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย
กับตรงนี้ แล้วนี่ก็คือจุดวางเข่า...
- นี่เหรอ - แล้วเท้าก็ไว้ตรงนี้
เราอยากมองเห็นเท้า แล้วก็เห็นโทรศัพท์ แล้วก็มือ
ขออภัย ขอจับเท้ากับเข่าหน่อยนะครับ
- ได้ - แบบนั้น นี่แหละที่ต้องการ
งั้นเอาเลือดกับน้ํามาสาดเลย เริ่ม
ดูดีนะ
- ชักจะไม่มั่นใจแล้วสิว่ารอดไปได้ยังไง - นั่นสิ ที่จริงสภาพนี้ตายนะ
- ปาฏิหาริย์ - เยอะไปเหรอ
มากไปไหม
ผมว่าซีรีส์นี้ และการทําซีรีส์นี้ เป็นอะไรที่น้อยคนจะชอบทันที
นี่ไม่ใช่รายการทีวีทั่วๆ ไป และต้องทุ่มเทพลังงานเยอะมาก
แต่มันดึงดูดคนที่ อยากทํางานในระดับที่สูงสุดเข้ามา
ว่างคุยกับเอมี่สักหน่อยไหม
ว่างสิ
กาลี... คือไม่รู้นะว่าจะจบยังไง แต่เดาว่ามันควรรู้สึกทรงพลัง
- เธอจะถูกยิง - โอเค
ซึ่งเป็นพล็อตสําคัญ
ถ้าเธอโดนยิง นี่จินตนาการว่าเธอจะโดนยิงท้อง
ใช่
นัดนี้ถึงตาย
- โอเค - โทษที สปอยล์
เปล่า มันก็...
ไม่ใช่ว่าเราไม่รู้ตอนจบ วางพล็อตไว้แล้ว
ก็แค่ต้อง...
ต้องเขียนบทออกมา
แล้วตอนนี้เวลาเหลือน้อยแล้ว
ใช่
เมื่อก่อนผมเคยทํางานอาทิตย์ละเจ็ดวัน
แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว
- มีลูกสองคนแล้ว แล้วก็ต้อง... - ใช่
มีลูกกันไหม
มี แต่ลูก 40 แล้ว
ลูก 40 แล้ว เออ แต่จําได้ใช่ป่ะ จําได้ไหม
ตอนลูกยังเด็กผมก็ทํางานนะ
แล้วก็นะ...
- วงการนี้มีลูกยากนะ - ยากมาก
เพราะมันยากมาก
และบางครั้งก็รู้สึกเป็นงานหนัก
เราต้องชอบความท้าทาย
ทุกคนชอบความท้าทาย เราก็ท้าทายพวกเขาสุดๆ
- ฉิบหาย โทษที ไม่ทัน... - ไม่เป็นไร
เรามีลานกลางแจ้งด้วย
แค่ลานกลางแจ้งอีกลาน
จิ๊บๆ
เจ๋งเป้งอ่ะ
(นอกอาคาร ย่านกลางเมืองฮอว์กินส์)
แม็คซีเป็นฉากกลางแจ้งฉากแรกของเรา
มันเจ๋งมาก
ผมอยากถ่ายฉากกลางแจ้งมานานแล้ว
เหมือนกัน อยากสร้างมานานแล้ว
เออ น่าจะดี
เพราะนี่จําได้ว่าตอนเรายังเด็ก แล้วเราไปเห็นฉากที่วิลมิงตัน
ที่เขาถ่ายเรื่อง "อีกาพญายม" ตอนนั้นคิดว่ามันเจ๋งมาก
ตอนเริ่มต้นใหม่ๆ เรารู้สึกเหมือนเด็ก
(บ้านวีลเลอร์ ปี 2015)
ตอนเริ่มสร้างบ้านวีลเลอร์ใหม่ๆ
เรานี่แบบ "ไม่อยากเชื่อเลยว่า พวกเขาให้เราทํา"
แต่เราจะนึกภาพลานกลางแจ้งยักษ์ใหญ่
ซึ่งเป็นเกณฑ์ของซีรีส์ที่ทุนสูงจริงๆ
เราสร้างย่านกลางเมืองฮอว์กินส์ขึ้นมาใหม่
ตรงที่แม็คซีจะไปตั้งอยู่
ใช้เวลาสร้างนานมาก ใช้เวลานานเป็นชาติ
(มิถุนายน ปี 2023)
ช่วงแรกๆ ตอนที่เราแบ่งซีซั่น
เรารู้ว่ายังไงก็ต้องหั่นครึ่งตรงกลาง
ดังนั้นเราก็อยากให้มันจบอลังการท้ายครึ่งแรก
เพราะเรารู้ว่าผู้ชมจะต้องรอรับชมตอนต่อไป
แต่สุดท้ายแล้วมันยิ่งใหญ่
และซับซ้อนกว่าที่จินตนาการเอาไว้อีก
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ลําดับซีนบู๊แม็คซีอลังการที่สุด
และท้าทายที่สุดที่เราเคยทํามา
ผมว่านี่เป็นตัวอย่างที่ดี ที่หลายแผนกมาร่วมมือกันทํางาน
มันช่วยได้มากที่หัวหน้าแผนกหลายๆ คน
ร่วมงานกับเรามานานแล้ว ดังนั้นเราก็ค่อนข้างเชื่อใจกัน
พวกเขาไม่เอาปัญหามาบอก แต่มักจะมาพร้อม
"นี่เป็นวิธีการแก้ปัญหานี้ของเรา"
- ทุกคนได้ยินชัดไหม - ชัด
โอเค เรามีวันเทคเวอร์ชั่นปรับปรุงใหม่นะ
เปิดให้ดูเลยนะ
พอพวกอสูรเดโมเริ่มเข้ามาจู่โจม
เราอยากเปลี่ยนไปถ่ายแบบช็อตเดียว
เราอยากให้รู้สึกว่า เราอยู่กับตัวละครจริงๆ หนีไปไหนไม่ได้
ไม่ตัดต่ออะไรทั้งนั้น ไม่ให้ผู้ชมมีช่องพักหายใจเลย
ว้าว ใช่เลย
ใช่!
เฮ้ย เจ๋งดี
สุดยอด ใช่เลย
เจ๋งมาก
งานนี้ง่ายแน่ ใช่ไหม ปีเตอร์
ไม่น่าจะมีปัญหา เออ
พร้อมนะเนล
(ฮิโระ โคดะ หัวหน้าทีมผู้กํากับคิวผาดโผน)
ทุกคน เตรียมตัวถ่ายซีนนี้นะ ดึงกันด้วย
ดึงด้วย
ฮิโระเป็นคนที่ต้องเนรมิตทุกอย่างขึ้นมา
เราจะให้เดโมกอร์กอน ทําอะไรก็ได้ตามใจเราเลย
เพราะมันเป็นแอนิเมชั่น
แต่พอมีคนจริงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เรื่องก็ซับซ้อนขึ้นเยอะเลย
พร้อมและแอ็คชั่น!
สิ่งสําคัญที่สุดสําหรับสองพี่น้องคือฉากวันเทค
เราก็โฟกัสเรื่องซีนนั้นก่อนเป็นอย่างแรก
เราจะมาเตรียมการกันที่นี่
นานหกสัปดาห์เต็มๆ เลย
การเตรียมทุกอย่างในฉากนี้ เหมือนต่อจิ๊กซอว์เข้าด้วยกัน
ใช่ หวังว่าจะออกมาดี อยากเห็นแล้ว ขอให้ลงตัว...
(จาห์เนล เคิร์ฟแมน ผู้ประสานงานคิวผาดโผนเพิ่มเติม)
พร้อม ไปเลย!
ลําดับฉากแอ็คชั่นที่อลังการระดับนี้
จะให้ใช้ VFX ทั้งหมดเลยก็ไม่ยาก
แต่พี่น้องดัฟเฟอร์บอกว่า "อยากใช้เอฟเฟกต์จริง"
"เราอยากให้ทําออกมาจริงๆ ดีกว่าใช้คอมพิวเตอร์ทําทั้งหมด"
ไป!
หยุด!
(ลอสแองเจลิส)
(ห้องประชุมนักเขียนบท)
เรามีเรื่องที่ใหญ่กว่านิดนึงที่ต้องคุยกัน
ระหว่างที่เราคิดเรื่องนี้กัน มันยิ่งไปกว่า...
เส้นทางตัวละคร แต่เป็นเส้นทางซีรีส์
ซีรีส์นี้มันเกี่ยวกับการที่ ชีวิตจะโยนอุปสรรคพวกนี้ใส่เรา
อุปสรรคยากๆ ที่เราเอาชนะมันได้
แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวกับการเอาชนะอุปสรรคเท่านั้น
ถูก แต่เป็นความสนุกที่ได้ผจญภัย
ซึ่งเป็นอะไรที่คนไม่เข้าใจ ว่าทําไมเราไม่ยอมฆ่าตัวละครทิ้ง
เพราะแนวคิดเราคือ "เราต้องคงความสนุกนี้ไว้
ในซีรีส์นี้ ไม่งั้นก็จะไม่เหลือซีรีส์"
งั้น... ไม่งั้นมันก็จะน่าหดหู่
นี่ถึงคิดว่าอีเลเว่น...
รู้นะว่าเราคุยกันเรื่องแผลใจของเธอแล้ว
และนี่คิดว่าคนเราต้องมูฟออนจากมันได้
นี่คิดเสมอมาว่าเธอเป็นตัวแทนของเวทมนตร์
- ดังนั้นเธอต้องไป - ใช่
เธอต้องไป ทุกคนถึงจะก้าวต่อไปได้
เหมือนประตูนาร์เนียปิดลงสําหรับเรา
แต่แล้วเด็กๆ กลุ่มอื่น จะไปเจอประตูนาร์เนียอีกแห่ง
- แต่เราจะไม่กลับไปอีกแล้ว - ใช่
เราไม่เสียชิ้นส่วนนั้นของตัวเองไป แต่เราก็ต้องเติบโต...
- ใช่ - และก้าวต่อไป
ซีรีส์นี้ยิ่งใหญ่มาก
และต้องถ่ายทําหลายหน้า
จนผมกับรอสจะกํากับเองหมดไม่ได้
มันเป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้เรารู้มาตั้งแต่ซีซั่นแรก
เรามีทางเลือกระหว่างเร่งเขียนบท
แล้วยอมลดคุณภาพลง เพื่อจะได้มีเวลากํากับทุกตอน
หรือไม่ก็ต้องใช้ผู้กํากับรับเชิญ
คัท
แล้วก็เกิดเรื่องบ้ามาก คือชอว์น เลวี
ซึ่งเป็นผู้กํากับที่โด่งดัง และใครๆ ก็รู้จัก
ซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ของเราในตอนนั้น เขายกมืออาสา
เขาชอบบทมาก เลยเสนอตัวมากํากับ
เราจะถ่ายฉากนี้ แต่จะคัท ก่อนกล้องจะเคลื่อนเข้ามานะบ็อบบี้
ตั้งแต่นั้นมาเราก็เลยมีการจ้าง ผู้กํากับเข้ามาทุกๆ ซีซั่น
(แฟรงค์ ดาราบอนท์ ผู้กํากับรับเชิญ บทที่ 3 และ 5)
อยู่นี่เอง ผมคิดว่าเรื่องนั้น...
แฟรงค์ ดาราบอนท์เป็นไอดอลส่วนตัวของเรา
เขาได้กํากับหนังเรื่องโปรดของผมหลายๆ เรื่อง
"ชอว์แชงค์ มิตรภาพ ความหวัง ความรุนแรง" "ปาฏิหาริย์แดนประหาร" "มฤตยูหมอกกินมนุษย์"
เรายอมเสี่ยงขายหน้าเล็กน้อย
โดยการอีเมลไปถามเขาว่า "ไม่กดดันนะ
แค่อยากรู้ว่าคุณจะบังเอิญ... คือก็รู้ว่าคงไม่อยากหรอก
แต่พอจะมีโลกไหนไหม ที่คุณจะอยากมากํากับให้"
เอาสิ เรารักซีรีส์ขนาดนั้นเลย
นี่เป็นแนวหนังยุคเก่า ที่ผมชอบดูมาตั้งแต่เด็กๆ
และแอ็คชั่น
ส่วนใหญ่แล้ว ทุกอย่างที่เราเห็นในจออยู่ตรงนั้นจริง
นี่ค่อนข้างจะเป็นวิถีคนรุ่นเก่าหน่อย
นายไม่อยากทําร้ายเขา ไม่อยากสู้กันด้วยซ้ํา
แต่ที่อยากทําคือพูดให้เขายอม
ปัดโธ่เว้ย!
การสร้างฉาก
สร้างสภาพแวดล้อมจริงให้ทีมงาน และเหล่านักแสดงได้มาใช้...
(ลินเนีย แบร์เธลเซน กาลี ปราสาท)
มันสัมผัสความแตกต่างได้
แต่ก็เป็นงานช้างด้วย...
(ลินดา แฮมิลตัน ดร.เคย์)
และแมตต์กับรอสไม่เคยเขียนซีนที่ง่าย
แอ็คชั่น!
ทุกซีนในนี้ต้องมีความซับซ้อนหลายชั้น
เยี่ยมมาก วิเศษ เอาอีกที
ซึ่งเป็นสิ่งนึงที่ทําให้ซีรีส์นี้พิเศษ
แต่มันก็เป็นสิ่งที่ทําให้ซีรีส์นี้
ถ่ายทํายากมากในแต่ละวันอีกด้วย
เอนออกมา
แล้วก็...
เคลียร์
กลับไปนะ
พอหันไปทางเขาเนี่ย คุณหันทั้งหัวไหล่ด้วย
ใช่
โอเค
บันทึกเสียง
เซดี้
โอเค ดูดีเลย เข้าไปเรื่อยๆ
แล้วก็เคลียร์
ใช่ นั่นแหละ ช็อตนี้ดูดีมาก
นี่เป็นกลเม็ดเก่าแก่ของออร์สัน เวลส์
พวกเขาใช้วิธีนี้ในเรื่อง "ซิติเซนเคน"
ลอดป้ายนีออน
แล้วป้ายนีออนก็ถูกดึกแยกชิ้นส่วน
ขณะที่กล้องลอดผ่านเข้าไป
- ในยุคนั้นถือว่าล้ําหน้ามาก - เหมือนมายากล
(เร ดาราบอนท์ ภรรยา/หุ้นส่วนสร้างสรรค์)
จะเกิดอะไรขึ้นในอเวจี
นี่แค่รู้สึกว่า
มันให้ฟีลว่าต้องมีมหาศึกอะไรสักอย่าง
ที่นั่น
เปิดฉากยังไงดี
คือมันเจ๋งตรงสัตว์ประหลาดยักษ์เนี่ยแหละ
นั่นแหละที่แปลกใหม่
เดี๋ยวนะ มีเทสต์ VFX อยู่นี่
ถ้าอยากให้แก๊งวัยรุ่น วิล กับพวกนั้น
ไปสู้กับจอมเปิดโปงตัวเป้งนี่
พวกนั้นต้องอยู่ข้างนอกตอนที่มันมีชีวิตขึ้นมา
จะให้ดี มันต้องลุกขึ้นยืนเหมือนแมงมุมยักษ์
แล้วก็วิ่งไล่ได้
มีฉากไล่ล่าสักแบบนึง
นึกภาพไม่ออกด้วยซ้ําว่าต้องไล่ล่ายังไง
มันวิ่งทันพวกนั้นได้ทันทีแน่
พวกเด็กๆ มาออกความเห็นกันนะ ไมค์ด้วย
แล้วพวกเขาก็พูดมีประเด็น
ที่อยากมีส่วนร่วมในการต่อสู้
โดยเฉพาะฟินน์ที่แบบ
"อย่าเอาเชิงเทียนมาให้อีก ขอร้อง"
ก็เข้าใจได้แหละ
เขาอยากได้ปืนมาก แต่นี่แบบ "ไม่ดีมั้ง"
ไม่ได้
มันรู้สึกว่าพวกเขาควรเข้าไป ในโพรงซี่โครงกันหมดเลยไหม
ต้อง คิดว่าต้อง
ต่อให้มีสัตว์ประหลาดจู่โจม ให้วิ่งเข้าไปในซี่โครง
พาเด็กๆ ออกมา
มีอีกเวอร์ชั่นคือให้พวกเขา... พวกวัยรุ่นอยู่ข้างนอก
พวกเขามีอาวุธ
ดังนั้นถ้าต้องสู้กับตัวอะไร อย่างอสูรเดโมหรืออะไรก็ช่างที่มาโจมตี
ก็ให้ไปช่วยเด็กๆ
ในอเวจีมันต้องมีสัตว์ประหลาดบ้างสิ
- เห็นด้วย - ต้องมีเดโมกอร์กอน ค้างคาว
หมา อะไรสักอย่าง
คงไม่สมจริงถ้าไม่มีตัวอะไรเลย
ที่แม็คซีต่อสู้กันดุเดือดมาก
ดุเดือดมาก เร้าใจมากๆ ดังนั้น...
มันเร้าใจเพราะว่าเรามี
- อสูรเดโมรุมโจมตีพร้อมกันหกตัว - ใช่ เยอะมากๆ
ใช่ ฉันเองคงอาจรู้สึกว่า...
สงสัยว่าคนจะเบื่ออสูรเดโมที่...
ใช่ ก็น่าคิดนะ
คิดดู จะน่าเบื่อแค่ไหน นี่มันบ้าไปแล้ว
มันเยอะไป
(แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย)
- ไง - ว่าไงเพื่อน
ว่าไงเพื่อน
ฟินน์สเตอร์บอกว่านายเล่นได้เจ๋งโคตรๆ
โคตรเจ๋งเลย เป็นไงกันบ้าง
เราสบายดี นายล่ะเป็นไง สบายดีนะ
- ชิลๆ - ชิลๆ
- มาไวบ์ - มาไวบ์เหรอ
เตะก้นเดโมกอร์กอนไรงี้
- ใช่ เขียนบทถึงไหนแล้ว - ก็ดี
- ดี ออกมาแจ๋วแน่ - เหรอ
ดีมาก อลังการมาก
- ผมมีฉากวิ่งอีกไหม - ต้องวิ่งแน่นอน
พอเหงื่อออก ฉันจะเตือนเอง
- ไม่แคร์หรอก พักนี้ออกกําลังกาย - ฝุ่นเต็มหน้า
- จริงดิ - ใช่ โหดมากแน่นอน
สุดยอดแน่
จะเอางี้กันเหรอ
เริ่มเรียนแล้วเหรอ
- รอส จะนั่งไหน - ตรงไหนก็ได้
- งั้นก็ได้ - เดี๋ยว จะ...
เราจะเล่าเรื่องสําคัญๆ ให้ฟังนะ
พูดง่ายๆ คือเรานึกภาพไว้ว่า พวกเขาจะแยกกัน
เป็นสองทีม พวกเขาแยกกัน
อือ พวกเขาหยุดอเวจีไม่ให้เคลื่อนลงมา
แล้วยอดเสาก็แทงทะลุเข้าไป
ปัญหาที่จะตามมาทีหลังคือ
เราได้เห็นด้านล่างของอเวจีที่เราไม่ได้เห็น
มันมีรากแล้วก็อะไรต่อมิอะไรใต้ดิน
แล้วก็มีพวก... เป็นเหมือนเยื่อพังผืด
โจทย์ก็คือเราขายระบบรากนี้ยังไงดี
ที่ประสานกันแล้วก็ดึง
แล้วเราก็ต้องขายว่ามันมีรอยแยกด้านบนพอดี
งั้นเราก็มีอเวจีที่มีภูเขากับหินลอย
(เบ็ตซี่ แพเทอร์สัน ผู้จัดการ VFX)
แล้วก็มีอเวจีเวอร์ชั่นโลกกลับด้าน
- มีภูเขาแล้วก็หินลอย - ใช่เลย
- แล้วก็ท้องฟ้าโลกกลับด้าน - ถูกต้อง
งั้นถ้าลอยขึ้นเหนือเมฆโลกกลับด้าน
ก็จะไปชนกับหินกลับหัว
ใช่ แล้วพอมันเคลื่อน หินก็จะเคลื่อนตาม
- แล้วก็มีศึกสุดท้าย - ใช่
เรากําจัด... ก่อนหน้านี้เคยมี ศึกครึ่งทาง แต่เราเอาออกไปแล้ว
เพราะงั้นเหลือแค่ศึกสุดท้าย
แล้วมีเฮลิคอปเตอร์ระเบิดด้วย แต่อันนั้น...
แล้วก็มีศึกสุดท้าย
ซึ่งมีจอมเปิดโปงกับศึกเว็คนาทั้งหมดข้างใน
เราพยายามยั้งมือไว้นิดนึง
และสุดท้ายก็คงเปลี่ยน เพราะบทเรายังไม่นิ่ง
โอเค ว้าว
ขอบคุณนะ
ผมไม่รู้จริงๆ ว่าทางหน่วยงานผม จะต้องทักท้วงอะไรไหม
ในแง่ของจํานวนวันที่คาดว่าต้องถ่าย
แค่จากการประชุมนั้นที่ไม่ได้เข้าร่วม
ใช่ คิดว่าต้อง
แล้วผมไม่รู้ว่าคุณมีข้อมูลเรื่องนั้น มากพอจะทักท้วงรึเปล่า
ผมเตรียมฉากพวกนี้ไม่ทันหรอก
เราต้องสร้างภายในวันที่ 3 มิถุนายน...
(ฌอน เบรนเนน ผู้กํากับศิลป์)
เพื่อให้ทันเดือนพฤศจิกายน ที่ต้องเตรียมต้นไม้อเวจีบนเวที
- พูดง่ายๆ คือมันเป็นฉากที่เป็นปีศาจด้วย - ใช่
- แล้วมันต้องขยับได้ - นั่นน่ะสิ
แล้วพวกเขาก็คิดค้นแนวคิดใหม่ ว่าพื้นมันต้องเป็นยังไง
แล้วก็ธรรมชาติของพวกราก กับเยื่อพังผืดพวกนั้นทั้งหมด
เราต้องพิจารณาเรื่องนั้น ตอนที่สร้างฉากนี้ขึ้นมาด้วยไหม
ปัญหามันอยู่ที่ทิศทางการถ่ายทํา
เราจะได้บทมา แล้วมันก็จะ...
มันยังมีอีก 70% ของธุรกิจนี้ ที่เราวางแผนล่วงหน้าไว้ไม่ได้
นั่นน่ะสิ
แล้วทําไมต้องให้อยู่ในทะเลทรายด้วยล่ะ
เพราะว่าพวกเด็กวิ่งลอดถ้ําเข้าไปจนสุด
เฮนรี่ไล่ตามมาแล้ว
พวกเด็กวิ่งออกไปทางด้านบน แล้วก็ลงไปที่ทะเลทราย
จากนั้นไม่รู้แม่งแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
เราไม่ได้เห็นบทไฟนอล ทันเวลาจะคุยกับพวกเขาแน่
ดังนั้นต้องใช้ข้อมูลจากบทสนทนาที่คุยกันไว้
นั่นแหละ งั้นเราต้องหาทางออกกันเอง
แล้วมันต้องยอดเยี่ยมด้วย
เข้าใจที่พูดไหม ห้ามลืมท่อนนั้นนะ
ถูก ยังไงเราก็จะไม่สุกเอาเผากิน
ถึงได้พูดไง มันไม่ใช่...
ไม่ใช่ว่าเราเคยทํางานเผาในซีรีส์นี้
แต่เราจะไม่ทําแบบ "แค่นี้ก็ได้แล้ว"
เราจะไม่มีวันพูดคํานั้นออกมา
แล้วก็ไม่อยากด้วย จริงไหม
เพิ่งได้ฟังพิตช์เกี่ยวกับตอนที่แปด
หัวข้อหลักของวันนี้
ก็คือภายในต้นไม้อเวจี
ฉากนี้ใหญ่ ยาว 40 เมตร กว้าง 25 เมตร
มีทรงเนื้อๆ ไส้ๆ
กระดูกยื่นออกมา เนื้อเยื่อโยงใยกัน
เถาวัลย์ เส้นเลือดดําใหญ่
ต้องเป็นอะไรที่พิลึกกึกกือ
เหมือนเราอยู่ในซี่โครงของสัตว์ประหลาดตัวนี้
มันเหมือน... คนที่จมูกยาวขึ้นได้นี่ใครแล้วนะ
- พิน็อกคิโอ - พิน็อกคิโอ
เหมือนตอนพิน็อกคิโอถูกวาฬกลืนเข้าไป
คุณมีเวลาสร้างฉากนี้ 16 สัปดาห์
ตอนนี้เรามีโอกาสเอาคืน พื้นที่สตูดิโอที่จําเป็นต้องใช้อย่างมาก
เพราะฉากที่ต้องใช้ถ่ายตอนที่แปด
พื้นที่มันไม่พอหรอกถ้าเราไม่ทุบฉากเก่าทิ้งบ้าง
มีความท้าทายแน่นอน
ผมเข้ามาเริ่มทําตอนซีซั่นสอง
ซีซั่นสองเติบโตและยิ่งใหญ่ขึ้น
ซีซั่นสามก็ใหญ่ขึ้น ซีซั่นสี่ก็ใหญ่ขึ้นไปอีก
เราต้องเติบโตไปกับซีรีส์
อย่างเช่น เรามีตึกออฟฟิศที่กําลังละลาย
ไม่รู้จะพูดยังไงดี
- อันนี้ดูเจ๋งนะ - นี่เป็นเวอร์ชั่นล่าสุด
- นี่แหละตรงกับภาพในใจ - เจ๋งมาก
- นี่ดีไซน์โปรดของเรา - ใช่
มันเหมือน...
แล้วก็ที่ผสมสีน้ําตาลเข้าไปด้วย
ทําให้เห็นสีละลาย
สิ่งที่อยู่ข้างใต้นั่นละที่กําลังไหลออกมาด้วย
- ถูกใจ - ดูดี
มันคืออะไร
เป็นโฟมแกะสลักที่เคลือบด้วย โฟมเหลวความหนาแน่นต่างกันสามระดับ
- นี่เป็น... - นึกแล้วเชียว
แล้วเราก็ใช้สเปรย์ยางเคลือบให้คงสภาพ จากนั้นก็ทาสี
- หลายขั้นตอน - 12 ขั้นตอน
มันจะโคตร... เออ
นี่เป็นผังชั้นนี้ที่เราคิดเอาไว้
ตอนที่โจนาธานกับแนนซี่ ค่อยๆ เข้ามาเห็นส่วนที่หลอมละลายมากขึ้น
พวกเขาอยู่ตรงหัวมุมนี้
ตรงนี้ละลายมาก
เราผุดไอเดียนั้นขึ้นมาได้ เพราะมีฉากที่โจนาธานกับแนนซี่ต้องคุยกัน
เราต้องพาพวกเขาไปเจอสถานการณ์
ที่พวกเขารู้สึกว่ากําลังจะตาย
จึงถูกบีบให้ต้องเปิดใจคุยกัน
เดิมพันภายนอกสูงมาก จนบีบให้เดิมพันทางอารมณ์เพิ่มขึ้น
เราก็เลยเอาอันนั้นเป็นตัวตั้ง
ปิดเทอมฤดูใบไม้ผลินั่น
ตอนที่เธออยู่เลโนรา
ฉันไม่ได้จําเป็นต้องอยู่ทํางานหรอก
ฉันแค่... อยากห่างกัน
ตามความรู้สึกเรา มันเป็นฉากน้ําท่วม เราเลยสร้าง
บ่อ 75 เซนติเมตร...
จะได้เติมน้ําขึ้นมาให้ได้สูงเท่าที่ต้องการ
เราใช้เอฟเฟกต์จริง เอาให้ท่วมฉาก
ถ้าใช้ VFX ทําทั้งหมด มันไม่ใช่ราคาถูกๆ
แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วย
เราต้องเติมน้ําท่วมฉาก
นี่คิดว่าฉากนี้จะน่าจดจํามากนะ
- ถึงจะบ้าก็เถอะ - แน่นอน ต้องเจ๋งมากแน่ๆ
- ชอว์นเก็บไปฝันร้ายแน่ - ตอนถ่ายฉากนี้ขอไม่อยู่ด้วยนะ
- ฉากนี้ยอดมาก - มันต้องดีแน่ๆ
ใช่
ตลกดีค่ะ เพราะตอนฉันอ่านบทนั้น
ทีมงานทุกคนที่เดินผ่านมาจะถามว่า "อ่านแล้วยัง"
รู้ไหม เหมือนพวกเขารู้ว่า...
ไม่ใช่ว่าพี่น้องดัฟเฟอร์ จงใจอยากท้าทายพวกเราทุกคนหรอกนะ
แต่ว่าบทท้าทายที่ให้มาสื่อว่าพวกเขาไว้ใจเรา
ถ้าไม่ไว้ใจ ก็คงไม่เขียนบทห้องละลายหรอก
มันจะละลายมาจากผนัง เพราะงั้นก็ต้องดูหยดๆ
- โอเค - แรงโน้มถ่วง
- ลุกนะ - ขึ้นไปคุกเข่าก่อน
- โอเค - ใช่
เราโชคดีมากที่ ทุกแผนกของเราทํางานเข้ากันได้ดีมาก
(เอริน ครูเกอร์ เมแคช หัวหน้าแผนกแต่งหน้า)
พวกเรา เมคอัพ ชุด เราจะมานั่งคุยกันว่า
"นี่ แผนกเธอมีอะไร เพราะฉันมีแบบนี้นะ"
(บรินน์ เบิร์ก - เคท ชูห์ร)
"มันเข้ากันไหม มันดูเหมือนเป็น เครือเดียวกันไหม"
จริงๆ ทําได้มากกว่านี้อีกนะ
แต่มันจะไปแย่งความสนใจ จากฉากซึ้งที่เขาถ่ายทํากันไง
- ไงทุกคน - ไง
- ดูดีมาก - ดีเลย
ขอบคุณ
โห สภาพอย่างเละ เหมือนไปทาสีบ้านมาเลย
ให้ตาย โอเค
เอมี่ นี่เป็นสภาพที่คิดไว้สําหรับตอนที่คู่นี้...
นี่แหละที่อยากมาถาม คิดว่าเกินไปไหม
นี่เป็นสภาพก่อนที่จะไป ล้างเนื้อล้างตัวที่สคว็อกก็ได้
ไม่ ผมว่าเละๆ น่ะดีแล้ว
ความท้าทายก็คือตอนที่ชอว์นถ่ายซีนนั้น...
- ใช่ - นั่นสิ
มันต้อง...
ในซีนบทสนทนาสะเทือนอารมณ์
อยากให้นาตาเลียอยู่สภาพนั้นไหม
- ก็อยากอยู่นะ - เราจะซ้อมกันนะ มากันเลย
- แมตต์ เราต้อง... - โอเค
ช่วยมองหน้ากันหน่อยสิ
โอเค
ยากจังเลย ต้องมาทํางานจากหลังมาหน้า
สุดท้ายแล้ว
สิ่งที่ผู้ชมแคร์มากที่สุดคือตัวละคร ไม่ได้สนใจความหวือหวา
แต่เป้าหมายสูงสุดคือ การเอาทั้งสองอย่างมารวมกัน
อารมณ์กินใจ หวือหวาถึงใจ ผสมผสานเข้าด้วยกัน
(ห้ามกิน)
(นอกอาคาร ห้องแล็บฮอว์กินส์ หลังคา)
(อเล็กซ์ เชอร์ร็อด หัวหน้าประติมากร)
หน้าที่ของเราในฐานะประติมากรมันแจ๋ว ตรงที่เราได้ใช้สมองทั้งสองซีก
เราได้สร้างสรรค์สิ่งที่อ่อนช้อย
และสร้างภาพที่ตัดกันอย่างงดงาม
แต่ก็ยังต้องคํานึงถึง
โครงสร้างหรือสิ่งที่ใช้ได้จริง เคลื่อนไหวได้
สิ่งที่เราสร้างมีจุดมุ่งหมาย มีเจตนา มีชีวิตของมัน
เราเคยทํามาแล้วหลายซีรีส์
ที่ประติมากรได้ทําแค่ฉากถ้ํา...
(เมลิสซ่า แวน แซนท์ คนคุมทีมประติมากร)
พอมาดูซีรีส์อย่างสเตรนเจอร์ ธิงส์ก็คิดว่า
"พวกนี้ได้ปั้นฉากเจ๋งๆ เยอะเลย"
"อยากไปทําด้วยจัง"
(ในอาคาร ต้นไม้อเวจี)
เป้าหมายเบื้องต้นของฉันคืออยากทําเสา ให้ได้ 12 ต้นภายในสิ้นเดือนกรกฎาคม
(แมตต์ มัตสึบาระ ประติมากร)
ฌอนชอบแบบนี้ เขาชอบเทกซ์เจอร์แบบนี้
ถ้ายิ่งใหญ่และเด่นก็ยิ่งดี
ให้รายละเอียดแทบเหมือนหนังมังกร
(เว็คนา 2.0 ทดสอบ)
เวลาสวมบทตัวละครที่มีความสุขเกินไป ผมจะอึดอัดมากๆ
เราต้องเข้าถึงตัวละครเราได้ และเราต้องเห็นใจเขาได้
ถึงจะสู้เพื่อตัวละครได้
และสวมบทเขาได้
แล้วถ้าทุ่มเทลงไปจริงๆ
ก็จะพบสัจธรรมที่ปลายทาง
มีคนมา เป็นไงบ้าง
สบายดี
ใช่เลย คิดว่าไง
- ดีนะ - ใช่
ดัดง่ายมาก ดีเลย
ใช่
ขอดูสีหน้าหน่อย
ใช่
- ใช่ - ชิบเป๋ง
ไร้ที่ติ ยังไงก็เป็นเว็คนา แต่แค่เป็นเว็คนา 2.0
- รู้สึกยังไง เจมี่ - ดี
รู้สึกเหมือนเดิม ผมรู้ว่า ต้องใส่แค่ไหน ว่าต้องใส่...
- การเคลื่อนไหว - แค่ไหน ใช่
สวยมากแบร์รี่ อยากได้ภาพโคลสอัพสวยๆ
ส่วนใหญ่เราเคลือบเงา...
(แบร์รี่ โกเวอร์ หัวหน้าแผนกแต่งหน้าเอฟเฟกต์)
แต่เราพยายามเว้นตรงที่ดําเป็นถ่าน ไว้ให้เป็นสีด้าน
มีผิวบางจุดที่มีแผลไหม้มากกว่า
แล้วในนั้นก็มีเลือดสด...
ใช่ ทําดีมาก
เมื่อคืนผมมีไอเดียเด็ดด้วยนะ
ผมว่าที่มันน่าสนใจมากก็คือ
ในจิตเขา เขาเลือกกลับบ้าน
เขาจะไปไหนก็ได้ เขาเลือกได้ จะอยู่ที่ไหนก็ได้ใช่ไหมล่ะ
- ใช่ - เขาตัดสินใจกลับไปที่บ้าน
แล้วก็ไปอยู่ในบ้านหลังเดิม คล้ายว่ามันกลายเป็น...
ภาพที่สมบูรณ์แบบว่าเขาอยากให้ บ้านเป็นแบบไหน โดยที่มันไม่เคยเป็นมาก่อน
- ไอเดียดี - ทําให้เขามีความเป็นมนุษย์มาก
ใช่ และสิ่งที่อยากให้พ่อเป็น แล้วก็... ใช่
ใช่ แล้วนี่เป็น... ผมไม่เคยมีเพื่อน
- มีแค่แพตตี้ที่ทําดีด้วย - ใช่
ดีเลย เป็นวิธีการคิด... ชอบมาก
มันคือความจริงใช่ไหมล่ะ มันรู้สึก... สมจริงขึ้น
- เศร้าด้วย - และเศร้า
และทําให้มันมีจุดประสงค์ ซึ่งน่ารักดี
ซีซั่นสี่ ตอนที่เว็คนาโผล่มาเป็นวายร้ายของเรา
(ไมเคิล มาเฮอร์ ผู้กํากับศิลป์ VFX)
สองพี่น้องหันมาขอให้ผมดีไซน์ปีศาจตัวนั้น
เราน่าจะคัดกันอยู่เป็นร้อยลุคได้มั้ง
ตั้งแต่ลุคที่ใส่เสื้อผ้าเต็มตัว ใส่ผ้าคลุม
ไปจนถึงลุคที่ดูติดโรคร้าย
และสุดท้ายเราก็ใช้เถาวัลย์ เป็นเสมือนโรคให้ตัวละคร
ซึ่งดีไซน์นั้นใช่เลย
แม็คซีในตอนที่สี่ ลําดับฉากนั้น
ที่เว็คนาออกมาจากประตู ผมว่ามันจะติดตรึงใจผู้ชมมาก
พี่น้องดัฟเฟอร์ชอบให้เคลื่อนกล้อง ในแบบที่สื่ออารมณ์
แทบไม่มีซีนไหนเลยที่ไม่มีองค์ประกอบ
ที่ทะเยอทะยานหรือท้าทาย ซึ่งเราต้องวางแผนกันล่วงหน้า
เราชอบให้กล้องเข้าไปถ่ายตัวละครใกล้ๆ
เพราะจะให้ความรู้สึกใกล้ชิด
ปกติเราชอบระยะเมตรถึงเมตรครึ่ง
คล้ายๆ กับเวลาคุยกัน
แต่มันก็จะทําให้ต้องใช้เลนส์ที่ไวด์ขึ้นเล็กน้อย
จะได้ไม่เห็นแค่นี้ตลอด
ดังนั้นก็จะเห็นฉากหลังมากขึ้นด้วย
สําหรับศึกที่แม็คซี เรายกระดับมันไปอีกขั้น
แล้วใช้เลนส์ 18 มม.
มันทําให้เราใกล้ตัวละครมากขึ้น
แต่ก็จะเข้าใจบรรยากาศรอบๆ ไปพร้อมๆ กัน
ขอเดินดูพื้นที่นี้ด้วยกันหน่อยได้ไหม
ได้เลย
(นิค มุลเลอร์ ช่างกล้อง "A"/สเตดิแคม)
ผมไปหาฮิโระ
เพื่อทําความเข้าใจการกํากับท่าที่เขาออกแบบ
ผมจะได้เอาไปท่องจําล่วงหน้า
ต้องทํายังไงถึงจะเคลื่อนกล้องผ่านพื้นที่ต่างๆ
โดยที่ไม่ให้กล้องสะเทือน และให้ภาพออกมาสมบูรณ์แบบ
เพราะสองพี่น้องอยากให้ กล้องเคลื่อนเป๊ะทุกๆ เทค
ตรงนี้มียาม "เฮ้ย มานี่"
ตูม โดนสอยร่วง
แล้วเราก็จะขึ้นเนิน...
ตอนเป็นเด็ก ผมเคยเป็นนักเต้น
ดังนั้นผมรู้ว่าผมต้องเตรียมตัวทั้งกายและใจ
อ้อมมาหลังรถฮัมวี่
ออกมาดู...
แล้วก็...
สุดท้ายแล้วมันก็เหมือนท่าเต้น
ถ้าคู่เต้นเราเป็นนักแสดง เราก็ต้องคาดการณ์ท่วงท่าของเขา
โอเค
โหไอ้น้อง
แจ๋ว โอเค
ผมต้องเริ่มทําความเข้าใจว่า
ช่วงซ้อมจะเป็นยังไงในพื้นที่แม็คซี
เรามีนักแสดงผาดโผนไม่พอจริงๆ
- มันอลังการ ซีนนี้ใหญ่ - ใช่
ผมไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเรา... ว่าผมหาคนมาเยอะขนาดนั้นได้ไหม
ตัวประกอบทหาร 75 คน แล้วก็นักแสดงผาดโผน 50 คน ใช่ บ้าไปแล้ว
(เดนิส เกรกาเรค ประชาสัมพันธ์กองถ่าย)
ฉากนี้แพงที่สุดที่เราเคยถ่ายทําใช่ไหมนะ
แอ็คชั่น เข้ากอง!
โดด พร้อม ไป
มีกลุ่มคนที่มาจากไหนไม่รู้
แล้วก็เหมือนยืนรออะไรอยู่
เราอยากหาอะไรมาให้พวกเขาวิ่งผ่าน
ผมว่าน่าจะ... อาจจะรถห้าตัน
เราจะเรียกทีมเทคนิคพิเศษ มาดูงานซ้อมด้วยรึเปล่า
อือ เรียกมาสิ
เราอยากจะทําให้ถึงขั้นซ้อมจริง...
(เดวิด แชมเปี้ยน ผู้ช่วยผู้กํากับ 1 หน่วย 2)
จัดองค์ประกอบทุกอย่างให้เข้าที่ เราจะได้อยู่ในสภาพพร้อมที่สุด
สําหรับตอนหน่วยหลักเข้ามา อีกสองสัปดาห์หลังจากนี้
เริ่มเคลียร์ไปด้านหลังเลย ขอบคุณ เราจะซ้อมกันแล้ว
- หนักไหม - หนักสิ
- แจ๋วอ่ะ - ให้ตาย!
ถอยไป
ดีแล้ว
เป็นไงเพื่อน สบายดีนะ
เห็นพวกเด็กๆ รึเปล่า
- ดูดีนะ - ใช่
รู้สึกเหมือนเราน่าจะ แผ่อันนั้นไปทางนั้นอีกหน่อยได้นะ
- ได้ - เนอะ
"บทที่สี่: พ่อมด"
จู่ๆ แผ่นเหล็กก็เด้งขึ้นพร้อมเสียงดังกึกก้อง
ทหารจ่อปืนไรเฟิลรอ
ไรเฟิลพร้อม เข้าที่กันด้วย!
เราไม่เคยทําฉากที่ซับซ้อนแบบนี้มาก่อน
และก็ไม่เคยเอาคนเยอะขนาดนี้ มาเข้าถ่ายลําดับซีนพร้อมกัน
เราอยากให้มันน่าประทับใจ
แต่ผมว่าเราประมาทไปหน่อย ไม่นึกว่ามันจะซับซ้อนขนาดนี้
เดโมตัวสุดท้าย พอมันมาถึงที่นี่
มันจะโดดมาจากตรงนั้นแล้วเหยียบยามเละ
พอคนนั้นเละแล้ว เด็กๆ วิ่งไปทางนี้
ตรงนั้นมีเดโม ตรงนี้มีเดโม
พอเดโมตัวนี้จัดการทหารพวกนี้หมด
กลุ่มเด็กหยุดตรงนี้นะ
รามิเรซจะวิ่งผ่านไป ถึงค่อยเข้าบท "โอเค"
- เพราะต้องหาทางออกกันไง - ใช่
- ไง เป็นไงกันบ้าง - ไง
- โทษที เราบรีฟช่วงเริ่มต้นอยู่ - ดีเลย เยี่ยม
- แต่รบกวนไปช่วย... - รู้แล้ว มัน... คือว่า...
ทีมเซ็ทอัพ ฟังทางนี้ เอ้า เข้าที่นะ
ทีมแรกดูอย่างเดียว ทางนี้
ซ้อมแล้วนะ!
ระวังนะทุกคน จานคาร์โล อลิสซ่า ดูนักแสดงแทนไว้
โดด พร้อม และโดด!
ระวัง!
นี่เป็นลําดับซีนที่หินมาก
เป็นการเอาวันเทคห้าช็อต มารวมกันให้ดูเหมือนลองเทคหนึ่งช็อต
กลับออกไป แล้วก็ไปเลย
ผมว่าวันเทคมันสะกดสายตาคนดูดีนะ
ทําให้ตึงเครียดสุดๆ เพราะเราลุ้นแบบเกาะติดตัวละคร
ไม่มีที่ให้หลบ ไม่มีการตัดไปฉากอื่น
เราต้องดูเหตุการณ์ทั้งหมดต่อหน้าต่อตา
ถ้าไม่ต้องอยู่ตรงนี้ ออกไปด้วย
เราจะซ้อมทีมแรกยกชุด
ถ้าไม่จําเป็นต้องอยู่ตรงนี้ กรุณาไปให้พ้น
ตรงนี้มีคนเยอะเกินไปอยู่แล้ว
เตรียมตัว และจัสติน
โดด!
นี่กําลังไม่มั่นใจบทนี้
ว่ามัน... ตอนที่ทําพรีวิชวลเราไม่ได้ลงลึก แต่เราไม่ได้ปักใจจะเอาให้เหมือนพรีวิชวล
เพราะนายต้องมีโมเมนต์กับเด็กๆ
ฉันอยากลองแบบที่เราคิดไว้ก่อน ซึ่งก็คือตรงนี้
เข้ากอง!
เราจะออกไปจากที่นี่กัน อยู่ใกล้กันไว้ มองพื้น เข้าใจไหม
- อสูรเดโม! - พร้อม สาม สอง หนึ่ง ไป!
หมอบ!
ตัวละครของผมต้องช่วยให้ เด็กๆ ไม่ตาย หวังว่านะ ซึ่งสนุกดี
ไมค์ได้เป็นผู้นํา
เราไม่ได้เห็นภาพนั้นมานานแล้ว
ฟังฉันนะ จับตาดูฉันไว้!
เลียนแบบเก่งอ่ะ
ขอบใจ น่าจะไปเป็นนักแสดงเนอะ
จงภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น
ฉัน... ขอบใจนะ
พร้อมและแอ็คชั่น!
เราต้องรีบหนีกันนะ อยู่ใกล้กันไว้ มองฉันไว้ เข้าใจไหม
- เดโม - สาม สอง หนึ่ง ไป!
- หมอบ! - ระวัง!
ทางนั้นรู้สึกโล่งๆ ไปนะ
อุ๊ย
คัท
มีใครมาคุยด้วยเรื่องให้หันกลับไปยัง
มี
อสูรเต็มไปหมด คนยิงปืน
ตอนถ่ายไม่ได้ยินหรอก แต่ให้จินตนาการว่ามีเสียงตูมตามเต็มไปหมด
โกลาหล
ทหารตะโกน กรีดร้อง นู่นนี่นั่น
(เจค คอนเนลลี่ เดเร็ค เทิร์นโบว์)
เธออยู่ในเขตรบกัน
หมอนั่นไปเดินเล่นอะไรตรงนั้น
พวกเขากําลังเฝ้าดูเดโมที่เรามองไม่เห็น
ให้ตาย คือก็ดีกว่าเก่านะ ทุกคนคิดว่าไงกัน
ผมว่าดีกว่านี้ได้อีก
ถอยกลับมาตรงที่โล่งๆ นี่ซิ
รู้สึกเหมือนต้องวาดคนเข้าไป
มันโล่งโจ้งเลย
ก็ตรงนั้นมีเดโมกอร์กอนอยู่ด้วย
แล้วมันจะไปทางนั้น ตรงนั้นเหรอ
แล้วผมจะพูดว่าพร้อม แล้วก็อยู่ตรงนี้
ยืนไว้ แล้วผมจะอ้อมมาข้างหลังตรงนี้นะ
พร้อมและแอ็คชั่น!
- สาม สอง หนึ่ง... - และแอ็คชั่น
หยุด
กําลังรีเซ็ต!
- นี่ฮิโระ - ว่าไง
รอบสองที่ดึงมันช้าไป
- งั้นจะดึงเร็วขึ้น - เจ๋ง ขอบคุณ
ได้อยู่แล้ว
พร้อมและแอ็คชั่น!
- สาม สอง หนึ่ง ไป! - อะไร ไม่ เฮ้ย!
แอ็คชั่น
- คัทๆ คัท - คัท
กําลังถ่าย
เทคแปด
เพื่อน นี่มันจะนานกว่าเมื่อคืนไม่ได้นะ
- ทิวดอร์จะสั่งแอ็คชั่น - ใช่
ฉันจะสั่ง สาม สอง หนึ่ง ไป
อยากให้ตอบโต้ แต่ก็ต้องเร็วด้วย
เอาละ เริ่มกันเลย กล้องประจําที่
- เราเจอปัญหาอื่น... - ใช่
เราน่าจะแก้ปัญหาทั้งหมด ที่เราก่อไว้ได้แล้ว มาลุยกันนะทุกคน
โอเค ร้านเรดิโอแช็ค ถ้าเราซอยเท้า ฉันว่ามีโอกาสรอด
แล้วมุดอุโมงค์หนีออกไปจากที่นี่ โอเคนะ
ไม่รู้ว่ามันจริงจังเท่ากับอีกเทคนึงไหม แปดน่ะ
บางอย่างมันรู้สึก...
มีชีวิตชีวา หรือนี่พวกเราเบื่อกันแล้วนะ
นั่นเทคสิบไหม
- เทคแปด - แปดเหรอ
- ยังแปดอยู่ - นี่เทคแปด
- หยุด! - เรายอมที่มันสะดุดตรงนั้นนิดนึงดีกว่า
- ค่อยไปปรับให้เนียน - ใช่
- ดูแทบไม่ออก - โอเค
- คิดว่าแปดดีที่สุดแล้วเหรอ - แปดดีสุดแล้ว
ผมว่าตอนที่แสดงอยู่ พวกเราทุกคนก็คิดว่าเทคแปดดีที่สุดแล้ว
มันเป็นลําดับซีนที่ถ้าอ่านในกระดาษ
ใจจะคิดเลยว่า "แย่แล้ว ทําไม่ได้หรอก"
แต่เราทําสําเร็จ
รู้สึกว่าหน้าที่เรากึ่งนึง คือเรียนวิชาโทสาขาอุตุนิยมวิทยา
(เอเจ บรูโน่)
เราอาจโชคดี
(ผู้ช่วยผู้กํากับลําดับที่ 2 คนที่ 2)
- อืม มันเลี่ยงไม่ได้ - ใช่
เพราะงั้นเราให้พวกเขามาทดลองซีนกันเลยก็ได้
นี่ไมค์ พานักแสดงไปที่ 14-15 เลยนะ
เอาละ นักแสดงผาดโผน
เราจะเริ่มพาทุกคนไป ที่เขตกักกันเวลา 14-15 กันนะ
แย่แล้ว
สภาพอากาศนี่บ้าไปแล้ว
บ้ามากๆ
สิบคืนที่ผ่านมา ฟ้าผ่าไปแล้วเก้าคืน
ใช่ วันพุธน่าจะเป็นวันเดียวที่อากาศดี
อากาศดี ใช่
แล้วอยากจะยกพวกนั้นยังไงดี
ใช้มือข้างเดียว
และแอ็คชั่น
และสาม สอง หนึ่ง ไป
และปล่อย
ใช่ ใช้ได้เลย
โอเค คัท
ไม่เลว
อืม มันกําลังโจมตีอสูรเดโม คุณเห็นเขา
แล้วก็เริ่มเดินมาทางนี้
ฉิบหาย
- เลือดสูบฉีดไม่เลิก - ใช่
เพราะเรามาทําเรื่องเจ๋งๆ ที่นี่กันทุกคืน
- ต่อๆ กันไม่หยุด - ฉากแอ็คชั่นอลัง ใช่
ไม่มีเวลาจะผ่อนคลายเลย
เอาละ ไฟจะมาแล้วนะ ใกล้เสร็จแล้ว ขอบคุณ
พร้อมและแอ็คชั่น
โอเค คัท
- กําลังคัท เซฟไว้ - คัท
ปีนี้มีหลายอย่างที่ผมไม่เคยทํามาก่อน
ในฐานะนักแสดง หรือในบทนี้
วิลเป็นคนอ่อนแอของแก๊งเสมอมา
ใครๆ ก็ล้อเลียนเขา และเขารู้สึกแปลกแยกมาตลอด
แต่ในซีซั่นนี้เขาสามารถสู้สัตว์ประหลาด
แล้วก็ยังสู้ความคิดลบ ฟันฝ่าอุปสรรคในตัวและยอมรับเพศวิถีตัวเอง
เขากลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่
ซีซั่นนี้ผมรู้สึกใกล้ชิดเว็คนามากขึ้น
เพราะรู้มากขึ้น
ทําให้สามารถ... อัญเชิญองค์
และเข้าถึงตัวละครได้ง่ายขึ้น มันทรงพลังมากขึ้น
ผมอธิบายให้โนอาห์ฟังว่า
เราสามารถมีช่วงเวลางดงาม ที่ที่เราก้าวออกมานอกตัวเอง
โดยไม่ต้องฝืน ไม่ต้องพยายาม
ไม่ต้องไปเค้นมัน
แล้วก็จะรู้สึกได้ว่าเรากลายเป็นทางผ่านมัน
ผ่านมาตั้งหลายปี
ในที่สุดเขาก็ได้มีโมเมนต์ที่เขาก้าวข้ามอุปสรรค
เขาเข้าถึงพลังนี้ได้ เพราะความรักที่มีให้กับคนรอบข้าง
ไม่รู้สิ ผมว่าเขาเขียนบทมาเจ๋งมากเลย
เว็คนาลดมือและวิลหล่นลงมา ในท่าคลานเข่า
ขณะที่วิลเฮือกหายใจ ตัวซีดสั่นเทาด้วยความตกใจ
เว็คนาเดินจากไป
เขาก้าวเข้าไปในประตูมิติ และหายกลับเข้าไปในโลกกลับด้าน
วิลค่อยๆ ยกแขนขึ้น
และเดโมกอร์กอนทุกตัวลอยขึ้นจากพื้นพร้อมกัน
เขาเป็นคนทํา
ไมค์ ลูคัส และโรบินมองดูด้วยความตะลึง
ขณะที่สัตว์ประหลาดถูกสิ่งทรงพลังฆ่าตายสยอง
วิลล้มลงไปคุกเข่ากลางสมรภูมิที่ลุกโชน
ตาเขากลับมาเป็นปกติ
เพียงแต่ตอนนี้มันเผยให้เห็น ความสงบและความแข็งแกร่งแบบใหม่
ตอนนี้เขาควบคุมเกมได้แล้ว เขาเป็นนักเวท
อันนี้ถ่ายเสร็จแล้ว
เรียบร้อย
- ตอนนี้ก็วันที่ 118 แล้วมั้งนะ - 17
วันที่ 117 แปลว่ามาถึงครึ่งทางแล้ว
เราเหลือเวลาอีกแค่หกเดือน
โพสต์อิตเยอะจริงไรจริง
(แจ็คกี้ ดีกราฟ รองโปรดิวเซอร์)
เราพยายามเอาซีซั่นที่เหลือเข้ามาไว้ในหัว
และทําความเข้าใจ
แต่เห็นบทแล้วใช่ไหม
ยัง ยังเลย
โอเค เรียงให้เลยละกัน
- ตอนที่หก สุสานโบสถ์ - สุสานโบสถ์
ภายในกระท่อมของฮ็อปเปอร์ หกกับเจ็ด
ภายในห้องสมุดฮอว์กินส์
บลูสกรีน ฮอลลี่ร่วงลงมา
เจ็ด เราอยู่ในบ้านครีล และหก...
ภายในสคว็อก เจ็ด และภายในถ้ํา หก
วันพุธเราจะถ่ายบทที่แปด ถ้ํา
- ตอนที่แปดเป็นสีแดง - น่าตื่นเต้นจัง ตอนที่แปด
แดงที่สื่อให้ตื่นตัวไว้
(นรกแดง) (ถ้ํา)
(นอกอาคาร ถ้ํา)
วันนี้เป็นวันที่น่าสนใจมาก
เราจะถ่ายทําตอนที่แปด ซึ่งยังเขียนไม่เสร็จ
สปอยล์ เพราะงั้นเราไม่รู้ด้วยซ้ํา ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...
(มอนทานา มานิสคัลโก ผู้ช่วยกองถ่าย)
ทุกคนในกองถ่ายเดินถือหน้าบทที่เป็นสีแดง
เราไม่อยากข้ามลําดับสตอรี่มากเกินไป
เพราะไม่งั้นนักแสดงจะสับสน ว่าอยู่ตรงไหนของเรื่อง
พวกเขายังไม่พบเหตุการณ์ หรือเจออารมณ์ที่ต้องเจอ
แต่เราจําเป็นต้องถ่ายทําฉาก ที่เป็นลุคฤดูร้อนของตอนที่แปดกันแล้ว
นี่ยังไม่เคยอ่านตอนแปดทั้งหมดเลย
แต่เรามาถ่ายทํากันเลย
เกิดมาไม่เคยทําแบบนี้มาก่อน
(เด่นา กิ๊บสัน หัวหน้าช่างทําผม)
รู้สึกแปลกมากที่โดดมาถ่ายตอนแปดเลย
เนอะ
ไม่ชอบเลย
- ไม่ชอบสักนิด ขอบอกกันตรงๆ - แต่มันก็ต้องทําแหละนะ
เอาละ เตรียมพร้อมและแอ็คชั่น
เร็วเข้า เราต้องไปแล้ว เร็วสิ
- คัท - คัท
- เอาอีกที เริ่ม - โอเค ภาพมาแล้ว
เริ่มถ่ายทํา กําลังถ่ายทํา
- กําลังถ่าย - กําลังถ่าย
ต้องง้างด้วย
อย่า ใกล้ไป๊
เดี๋ยวนะ อเวจีนี่คือ...
โทษที อเวจีมันเหมือน... ฮิลลารี่ มีที่วาดไว้ไหม
นั่นฮอว์กินส์ นั่นโลกกลับด้าน
นั่นกําแพงเนื้อ
โห
แล้วตรงนี้ก็คืออเวจี อยู่บนนี้
อเวจีมัน... เดี๋ยวนะ โอเค แล้ว...
- มันเหมือนอยู่บนท้องฟ้า - มันอยู่บนฟ้า
นี่มันอิงจาก...
ทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์จริงเหรอ
ทุกอย่างอิงความจริงสุดๆ
ปรึกษาผู้รู้แล้วไรงี้เหรอ
พอพวกนายอ่านตอนแปด มันจะมีเหตุผลขึ้น
น่าจะยาวสัก 120 หน้า
หรือ 115
ไม่หรอก
โห ต้องตัดหน่อยนะ
เราโดนกดดันต่อเนื่อง
ทั้งจากฝ่ายผลิตกับ NETFLIX ให้ส่งตอนที่แปด
นี่เป็นสถานการณ์การเขียนบท ที่โหดที่สุดที่เราเคยเจอ
ไม่ใช่แค่เพราะว่าเรากดดัน เรื่องต้องเขียนบทให้ออกมาดีเท่านั้น
แต่เราไม่เคยโดนสายตาจับจ้องมากเท่านี้มาก่อน
เราใช้เวลาเขียนบทตอนเดียวนี้ กับทีมนักเขียนนานที่สุดเลย
เพราะต้องวิเคราะห์ทีละฉาก
แล้วดันให้มันดีที่สุดที่เป็นได้
แค่เราซื่อสัตย์และจริงใจกับซีรีส์
ที่ผ่านมาก็ใช้ได้แล้ว
"บทที่หก: กระชากจิตหนีตาย"
ตัดภาพแบบฮาร์คัทไปที่หัวแม็กซ์ ที่กําลังเด้งขึ้นลง
ลูคัสอุ้มเธอวิ่งลงไปตามทางเดิน
ลําโพงบูมบอกซ์แขวนห้อยจากไหล่
สงสารนะ ซีนนี้โหดมากแน่
เราจะมาเริ่มวันนี้ด้วยวันเทคที่ยาวและซับซ้อน
- ถ้าเหนื่อยขึ้นมา... - จะบอก
- กําลังถ่าย - เตรียมตัว
เตรียมตัวและ... ลิฟต์
บ่อยครั้งเมื่อเรากํากับ
เราจะมีหน้าที่ทําให้ของจริงออกมาดีกว่าบท
- ไปเร็ว - ไป!
แต่บทพวกนี้ ตั้งแต่ต้นยันจบ
ตั้งแต่ปี 2014 ถึงปัจจุบัน
มันเขียนดีเว่อร์เสมอมา จนผมมีหน้าที่แค่ต้องเคารพต้นฉบับ
- คัท - คัทๆ คัท
เคเลบโคตรเก่ง
ไม่ง่ายเลยนะ
ดูตรงนั้น ตูม
เยี่ยมมาก
- กี่เทคนะ หกไหม - หก
- ใช่ - ใช่แล้ว
- ได้แล้ว - นี่อันที่หกนะ
รู้แล้วว่าต้องตัดต่อยังไง ได้แล้ว เก่งมากทุกคน ทําดีมาก
ทุกซีรีส์จะมีจังหวะของมัน
- เหมือนคลื่นความถี่ - เขียวของเคเลบ
พออยู่ในซีน เราจะจับจังหวะได้เมื่อได้ลองจริง
มันจะมีเคมีที่นักแสดงช่วยดึงออกมา
หรือแม้แต่ผู้กํากับ ด้วยวิธีการกํากับเรา
ว่าต้องทําแบบนี้ ต้องอย่างนี้ แล้วนักแสดงถึงจะสร้างจังหวะนั้นขึ้นมา
- เราอยากได้ซีนนี้ไว้เลย - อืม
จากนั้นมาถ่ายฉากระเบิดกัน
- อย่าลืมติดป้ายไว้นะ - ติดแน่ ครับผม
ซูลู ถ้าจะขอให้หน้าต่าง บานที่สี่แตกไปด้วยตอนนี้ยังทันไหม
- ทันอยู่แล้ว - รับทราบ
(จอช "ซูลู" แมคลาเกลน ผู้ช่วยผู้กํากับลําดับ 1)
จัดให้
อยากถามเรื่องซีนนี้
ไม่ค่อยมีคนพูดถึงเลย ในฉากที่เราเล่นด้วยกัน...
(มายา ฮอว์ก โรบิน บัคลีย์)
- ไม่มีใครรู้ว่าเราคบกัน - ใช่
- รวมถึงเคเลบ - ใช่
ขอทําท่าแบบ...
อยากขอเล่นซีนนี้แบบกระซิบ
- ได้ - อยากจะทําแบบนี้
- ได้ ดี เอาสิ - ได้นะ
ได้ ในบทเขียนว่าจับมือกัน ใช่ไหม
- ได้นะ - อืม
- นั่นละ... มันจะอยู่ตรงนี้ - ดี
(เอมี่เบธ แมคนัลตี้ วิกกี้ ดันน์)
- โอเค ดี เอาตามนั้น - เจ๋ง
เอาละทุกคน ซีนนี้เละแน่ แต่มาถ่ายกัน
โอเค เช็ครอบสุดท้ายกันเลย เช็คของ
โอเค จะตีสเลทนะ
สาม สอง หนึ่ง ไป!
ฉันว่าพอทําหน้าต่างเสร็จหมดแล้ว
อยากจะโปรยสะเก็ดระเบิดบนเครื่องอบผ้าอีก
จะได้มีอะไรด้านหลัง
สเตฟานี ผมว่า... โทษที... ตรงนี้กว้างขึ้นได้
เพราะงั้นเติมเลือดตรงพื้นที่ ที่สีอ่อนๆ ตรงนี้ได้ไหม
- ได้ - ตรงนั้นด้วย สองฝั่งเลย
ตอนแรกแค่จะให้เครื่องอบผ้าระเบิดเฉยๆ
แต่ด้วยธรรมชาติของซีรีส์ ทุกคนก็เลยบอก
"ถ้าไหนๆ ก็จะระเบิดเครื่องอบผ้าแล้ว เราระเบิดหน้าต่างไปด้วยเลยดีกว่า"
ไม่บ่อยนะที่จะได้ทําซีรีส์
ที่มีความยืดหยุ่น และความมุ่งมั่นที่จะสร้างความอัศจรรย์ขนาดนี้
(หลัง 3 ซ้าย เลเวล 6) (เลเวล 6 หลัง 2 ซ้าย)
(ในอาคาร ต้นไม้อเวจี)
ชิ้นสุดท้าย
นี่ทุกคน
ยิ้มหวาน
หวานอมขมกลืนไหม
หวานอมขมกลืน
นี่เป็นทั้งชีวิตของเรามาหกอาทิตย์ ตอนนี้ทําเสร็จซะแล้ว
ไปทําอย่างอื่นกันต่อ
นี่อดัม บนรางด้านหลังคุณ
หันกลับไป
(ในอาคาร ฮอว์กินส์แล็บ - ห้องละลาย)
แนนซี่ ตัวละครคุณ น่าจะใช้คําว่า "แม่ง" หรือ "บ้า" ดี
รู้สึกเหมือนคุณไม่เคยสบถ หรือว่าจําผิด
เวลาจะสบถก็จัดเป็นชุด
"นี่ฉันคิดไปเอง หรือว่าน้ําบ้านี่มันเหนียวขึ้น" ดีไหม
- พร้อมนะ เข้าถึงอารมณ์ เข้าถึงมัน! - สาม สอง หนึ่ง เริ่ม!
ไป!
ไม่ใช่แค่เธอ!
ใครก็ได้!
ช่วยด้วย!
- ช่วยด้วย - ช่วยด้วย
คัท
น้ําเนี่ย
ให้ตายเถอะ พูดจริงๆ
มันข้นไม่พอ
นั่นสิ มันดูเหลวไปหน่อย
ใช่ เพราะงั้นคู่นี้แอคติ้งตบตาเก่งมาก
เราจะต้องพึ่งบารมี VFX มากกว่าที่ต้องการ
แล้วที่น่าใจสลายที่สุด
ก็คือเราเห็นเขาทดลองมาหลายเดือนแล้ว ตอนที่มันดูหนืดกว่านี้
ตอนนี้เหมือนน้ําเลย
ไม่แม้แต่ใกล้เคียงเรฟเลย
เรื่องของการกํากับและการเป็นผู้นําเนี่ย
ก็คือต่อให้เตรียมพร้อมสุดๆ เหมือนผมแล้ว
แต่พอถึงหน้างานจริงๆ แล้วทุกอย่างมันไม่ตรงกับที่ต้องการ
เราจะอาละวาดไม่ได้
เราจะยอมแพ้ไม่ได้
เราจะชัตดาวน์ไม่ได้
เราต้องถ่ายวันนี้
และเรื่องราวต้องเป๊ะ
ผมรู้ว่าสุดท้ายแล้วสิ่งสําคัญที่สุดก็คือภาพในคัทจริง
ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นในกองถ่าย
ผมเลยเปิดโหมดเจไดนักแก้ปัญหาขั้นเทพทันที
โอเค จะถ่ายมุมนี้นะ
จะคงไว้แบบนี้จนกว่าจะแก้ปัญหาได้
แล้วถ้าเอาสองฉากมาต่อกัน และผู้ชมเห็นแค่นั้น
ผู้ชมจะไม่มีวันรู้ว่าวันนี้เราล้มเหลว
แต่ช็อตคุณเจ๋งเป้ง
นี่แอบเสียใจนะ ไม่มี... แม่ง
คุณอยู่จุดที่เราอยู่ตอนนี้ เมื่อวานตอนเก้าโมงเช้า
- ดูคะแนนความเครียดซะก่อน - ของวันนี้เหรอ
เครียดมาสามชั่วโมงครึ่งแล้ว
ทําไมถึงพุ่งขนาดนั้นล่ะ...
(สเตซี่ ชร็อม ผู้ช่วยของพี่น้องดัฟเฟอร์)
- เมื่อเช้าตอนเจ็ดโมงยังชิล... - นั่นมันตอนนอน
นั่น... ทันทีที่ตื่นก็เครียดเลย
(อ่านบทตอนที่ 8 ร่วมกัน)
โย่ มาอ่านสเตรนเจอร์ ธิงส์ ตอนสุดท้ายกันดีไหม
มาเร็วทุกคน เข้ามา
ทั้งปีนี้เราลุ้นแทบนั่งไม่ติด
โดนทรมานชัดๆ
ตอนอ่านตอนนั้น มันเป็นสัญญาณสื่อว่า ถึงเวลาบอกลาวัยเด็กของเราแล้ว
เบรตต์ ห้ามขี้โกง
- อะไร - ห้ามขี้โกง
- ห้ามขี้โกงเหรอ - อ่านพร้อมกันทีเดียวเหรอ
ใช่ ผมว่าเราจะ...
เริ่มอ่านเลย
เพิ่งเสร็จวันพุธ
สดๆ ร้อนๆ ตรงจากแท่นพิมพ์
- สุนทรพจน์ - ใช่
- สุนทรพจน์เหรอ - ใช่
เนอะ ก็คิดไว้แล้วนะ มันรู้สึกเหมือน...
ทุกอย่างที่เราอยากพูด เกี่ยวกับประสบการณ์และซีรีส์นี้
กับตัวละคร ทุกอย่างมันอยู่ในบท
ผมกับรอสพูดไม่ค่อยเก่งเท่าเขียนบท
เพราะงั้นอ่านบทเฉยๆ ดีกว่า
"บทที่แปด: ชีวิตที่ไม่กลับด้าน" จบแล้วนะ โอเค
เราอยู่นอกแม็คซี ดาวเต็มท้องฟ้า ใต้ท้องฟ้าคือประตูรอยแยก
พังผืดยังมีรอยขาด จากตอนที่รถบิ๊กบายขับชนเข้าไป
ขณะที่ดาวเคราะห์ยักษ์เคลื่อนลงมาต่อเนื่อง
เพื่อมาปะทะเข้ากับฮอว์กินส์
เราตัดภาพไปที่ชื่อเรื่องเป็นครั้งสุดท้าย
จากนั้น...
สตีฟหายใจเฮือก เขาห้อยกลางอากาศ แกว่งไปมา ดูเหมือนไม่มีใครคว้าไว้
ไม่!
แต่พอกล้องแพนขึ้นมาก็เห็น
มือที่แข็งแรงจับข้อมือเขาเอาไว้ โจนาธานนี่เอง
เขาจับไว้ทัน
เฮนรี่กันมาเห็นอีเลเว่นเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น
เกิดความตึงเครียดเมื่อเฮนรี่เห็นน้องสาว
เป็นครั้งแรกในระยะเวลานานมาก
เสียงเขาสั่นด้วยความโกรธแค้น
เด็กๆ อยู่ไหน
กับแม็กซ์ ปลอดภัย
จู่ๆ เว็คนาก็ปรากฏกายขึ้นหลังฮ็อปเปอร์ เห็นรางๆ ในหมอกหนา
ฮ็อปเปอร์สัมผัสได้ จึงหันกลับมายิง ปังๆ!
แต่... กระสุนไม่ถูกตัวเว็คนา
แต่เจาะประตูแทงค์แยกประสาทสัมผัส
น้ําไหลออกมาจากรูกระสุน
เขาปรี่เข้าไปด้วยตื่นตระหนก
พอเปิดถังออกมาจึงเห็น อีเลเว่นลอยอยู่ในน้ํานองเลือด
- ไม่นะ ไม่ - ร่างมีรูกระสุนพรุน
- เขาหันด้ามปืนมาทุบกระจก - ไม่นะ ไม่ๆ ให้ตาย
ก็แบ่งปืนมามั่งดิ
แนนซี่พิจารณาแล้วถอนหายใจ
เธอยื่นอาวุธสไตล์แม็กนัมใหญ่ๆ ให้เขา
พร้อมแถบกระสุนสีแดงๆ ไมค์ไม่อยากจะเชื่อสายตา
ยอมด้วยวุ้ย
เธอพยักหน้าและเดินทางต่อ ไมค์เอาแถบกระสุนคล้องบ่า
นั่นมันพลุ
ตอนคุณไปเจอหนูในป่า หนูยังเด็ก
หนูกลัว หนูยังไม่เข้าใจโลก
ยังไม่เข้าใจผู้คน
แต่คุณพาหนูไปอยู่ด้วย สั่งสอนหนู
ปกป้องหนู เลี้ยงดูหนู เป็นพ่อให้หนู
อย่าทําแบบนี้สิ อย่านะ
ช่วยบอกให้ทุกคนเข้าใจ
- ทางเลือกของฉันด้วยนะ - แต่ฉันไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ
ฉันรักเธอนะไมค์
อย่าทิ้งฉันไปสิ แอล ขอร้อง
ไมค์แผดเสียงร้องกลบเสียงสะอื้นไห้ของตัวเอง
แอล!
ลูคัสโอบแขนรอบเอวแม็กซ์
โอเค ชัดเลยว่าต้องใจเย็นๆ
ช่วยไม่ได้ ก็เธอดูเซ็กซี่สุดๆ
ส่วนนายก็ดูเฉิ่มเบ๊อะสุดๆ
ยิ้มให้กัน และพวกเขาก็จูบกันอย่างดูดดื่ม ใช่เลย
ไม่ต้องไปแขวนผ้า
แสงมันแรงไป ต้องซอฟต์ลงหน่อย
ไม่ได้ถ่ายก็อดฟาเธอร์นะเฟ้ย ให้เทคเดียว
ให้อีกเทคเดียวพอนะ
ช่างหัวโรงเรียน ช่างหัวระบบ
ช่างหัวกฎระเบียบ
ช่างหัวทุกคนกับทุกอย่าง ที่พยายามถ่วงและทําลายเรา
เพราะว่านี่ นี่เป็นปีของเรา!
เขาส่งซิกให้วงดนตรีเล่นเพลงใหม่ "แอตลาสต์" ของเอตต้า เจมส์
ก่อนที่จอยซ์จะทันเข้าใจ ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาคุกเข่าข้างนึง
- เว้ยเฮ้ย - โหเพื่อน
เขาหยิบแหวนหมั้นวงเล็กๆ แต่งดงามขึ้นมา
- ให้ตายสิ - ชิบเป๋ง
จอยซ์ ไบเออร์ส
จะยอมมาใช้ชีวิตที่เหลือ
กับตาแก่หมดน้ํายา ขี้หงุดหงิด หัวรั้น
ที่รักคุณมากๆ ไหมครับ
- ดวงตาเธอมีน้ําตาซึม เธอพยักหน้า - ให้ตาย
ค่ะ ยอมสิ
ฮ็อปเปอร์ลุกขึ้นยืน เขายื่นมือออกมา
กลับไปที่แม็คซี ขณะที่ไมค์และเคย์กุลีกุจอหาอีเลเว่น
เราหันความสนใจไปที่เรดิโอแช็ค
คาถาอันตรธาน
ประตูเรดิโอแชคเปิดเองได้ เหมือนมีผี อีเลเว่นนั่นเอง
ทุกคนร้องไห้ แต่โมเมนต์ซึ้งพังลง
เพราะคาเรนเปิดประตูห้องใต้ดิน แล้วตะโกนเข้าไปว่า...
- โอ๊ยตาย - คาเรนนี่ก็
เด็กๆ ทําอะไรกันอยู่เนี่ย ลาซานญ่าจะชืดหมดแล้วนะ
ไมค์ยืนมองฮอลลี่และผองเพื่อน จากขั้นบนสุดของบันได
เสียงหยอกล้อและเสียงหัวเราะเติมเต็มชั้นใต้ดิน
พวกเขาก็เหมือนเขากับเพื่อนๆ เมื่อหลายปีก่อน
เกิดบรรยากาศเศร้าชั่วขณะ เมื่อไมค์หวนนึกถึงความทรงจําวัยเด็ก
และความเศร้าก็จางหาย เปิดทางให้รอยยิ้ม
เขาเดินจากไป
และปิดประตูห้องใต้ดิน
จบซีรีส์
เจ๋งอ่ะ
ขอบใจ
หนักเลย
เหลือแค่ต้องถ่ายทํา
การได้เขียนบทฉากสุดท้าย มันรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อย
แล้วมันยากมากนะ
ที่ต้องเขียนบทสุดท้ายที่ตัวละครจะได้พูดออกไป
ที่จําได้แม่นที่สุดคือ ตอนเขียนคําว่า "จบซีรีส์"
การได้เขียนสองคํานั้นมันทรงพลังที่สุดแล้ว
แล้วเราได้ทําแบบนั้นขณะกําลังถ่ายทํา
ทําไม แย่จัง
(นอกอาคาร ทะเลทรายแดง)
เราภูมิใจที่ตลอดเก้าปีมานี้
ซีรีส์นี้กล้าเสี่ยงลอง แนวการเล่าเรื่องแบบใหม่เสมอ
ผมคิดว่าผู้ชมชอบที่ซีรีส์นี้มีความเป็นตัวของตัวเอง
ถึงได้มีซีรีส์นี้ขึ้นมาได้แต่แรก
เราพยายามฟังสัญชาตญาณตัวเอง ถ้ามันรู้สึกใช่ เราก็เดินหน้าต่อไป
เหล่าศิลปินที่ผมนับถือ
ก็ซื่อสัตย์ต่อตัวเองเหนือสิ่งอื่นใด
(นอกอาคาร อเวจี - ต้นไม้อเวจี)
นี่อะไร
ขยะน่ะ
ซีรีส์นี้ไม่เหมือนใครมาก
เราได้รับโอกาส
สร้างฉากคุณภาพสูงหลายแห่ง
ยุคสมัยนี้ แบบนั้นหาได้ยากมาก
ซีรีส์อื่นๆ ส่วนใหญ่จะบอกว่า โอเค สร้างแค่นี้นิดเดียวพอ
ที่เหลือใช้ VFX เอาก็ได้
แต่สองพี่น้องเขาอยากเล่น ในสนามที่จับต้องได้จริง
เราต้องไปคุยกับสองพี่น้อง
ว่าฉากบลูจะไปไกลถึงไหน แล้วต้องเดินทางไกลแค่ไหน
- นั่นสิ - คือมัน...
มัน...
ใช่ มัน...
มันจะมีปัญหาเรื่องการทําความเข้าใจพื้นที่นี้
ผมว่าเรากําลังคิดว่า...
เพราะระยะทางของมัน
อย่างน้อยต้องมีบลูสกรีน 18 เมตร
บลู 18 เมตรตรงนั้น แล้วก็อีก 18 เมตรตรงนั้น
ครับ ผมก็ต้องภูมิใจกับทุกอย่างอยู่แล้ว
ถือเป็นความสําเร็จที่น่าทึ่ง
ที่มันยังไม่พังยับระดับวินาศสันตะโร
มันรู้สึก... เป็นไปได้นะ
ไม่รู้ว่าหลังจากนี้เราจะไปทําอะไรดี
งานอื่นต่อจากนี้ต้องน่าเบื่อแน่ๆ
ว่าไง
- โครีย์ เปิดพรีวิชวลให้ทีสิ - ว้าว ดูสิ
- นาตาเลียดูเหมือนริปลีย์เลย - โห
- เย่ - เราพกอาวุธมาน้อยไปอ่ะ
ตอนซีซั่นหนึ่ง เรามองว่า "ทุกอย่างต้องเป็นเอฟเฟกต์จริง"
แต่เรามีสัตว์ประหลาด ที่ตัวใหญ่เท่าตึกสามชั้น
เพราะงั้นตัวนั้นต้องใช้คอมพิวเตอร์วาดเอา
อีกทั้งนักแสดงยังต้องออกไปอยู่กลางแจ้ง
ไม่ได้อยู่ในสตูดิโอ
ยิ่งใช้ได้จริง
ทุกคนก็ยิ่งเข้าถึงอารมณ์ในซีนได้ง่ายขึ้น
แย่แล้ว ไม่นะ!
เย่ แจ๋วว่ะ
เราต้องไปกันแล้ว
บางครั้งจะมีการใช้ CGI ทําแอ็คชั่น สีหน้า การเคลื่อนไหวให้
เป็นการทํานายว่าเราจะทําอะไร
แต่ตอนที่ผมหัน อยากให้ทําหน้าแบบนั้นเหรอ
นั่นคงไม่ใช่เป้าหมายเขาหรอก แต่มันก็อาจจะเป็นแนว
"ไว้เจอของจริงแล้วค่อยคิดดูดีกว่า"
- เตรียมตัว ขอบคุณทุกคน - เอาละ พร้อมนะ
สาม สอง หนึ่ง แอ็คชั่น ตู้ม!
ตู้ม!
แล้วก็... ตู้ม!
อันนั้นเกือบแล้ว เอาละ คัท คัท คัท
เพื่อน เทคล่าสุดเร็วมาก
ปกติเวลาใช้บลูสกรีน ภาพสุดท้ายก็จะดูไม่เลวเท่าไรนะ
แต่ถ้าเป็นไปได้ เราอยากหลีกเลี่ยง
บอกตรงๆ ผมกับรอสเฟรมช็อตไม่ค่อยถูกเลย
เวลาต้องดูนักแสดงหน้าบลูสกรีน
ผมไม่เข้าใจว่าอะไรดูดี อะไรดูไม่ดี
นิค เอาแนวแบบ...
ตอนที่หินพุ่งมาชน ขอกล้องสั่นหน่อยสิ
- พร้อม - พร้อม และซ้อม แอ็คชั่น
โฮก!
และหินชน!
- แล้วก็... เออ หนีไปเลย เอาแบบ... - ไป ไปๆ ไป!
- ทางไหน - หนีออกไป
- แล้วต้องไปทางไหน - คัทซ้อม
ข้างหลังเหรอ
คือเราวิ่งเข้าช็อตเพราะเห็นเธอแล้วไหม
ไม่ใช่ เราวิ่งหนีมันมา แล้วแรงจูงใจมันน่าจะเป็น...
- วิ่งหนี - มันไม่ได้ไล่ตามเราแล้ว
ถูกต้อง
- แล้วก็มีคนหันไปเห็นอีเลเว่น - เราได้... ใช่
เอมส์ สัตว์ประหลาดอยู่ไหน
- พวกเขากําลังวิ่งหนีใช่ไหม - ใช่
- งั้นมันอยู่ไหน - ถ้าหันหน้าทางนี้ สัตว์ประหลาดก็ต้องอยู่...
นั่นแหละที่คิด โอเค ใช่
ส่วนนึงของหน้าที่ VFX คือการย้ําเตือนทุกคน...
(ฌอน เอมส์ ผู้จัดการ VFX เพิ่มเติม)
และคอยบอกตําแหน่งของสิ่งที่ยังไม่อยู่ในฉาก
แต่จะอยู่ในภาพสุดท้าย
ทุกอย่างจะได้ดูเหมือน
มีการวางเฟรมและถ่ายทํา ด้วยความตั้งใจว่ามันจะอยู่ตรงนั้น
แล้วเธออยู่ไหน
เธออยู่สามนาฬิกา
พวกเขาหันหน้าทางนี้ เพราะเธอโยนหินมาจากทางนั้น
- อ๋อ น่าสนใจ - ใช่
ทุกคน โอเค
สับสนละ
มีข้อมูลมาฝาก จะช่วยให้ทุกอย่างง่ายขึ้น
ขณะที่วิ่งมาทางนี้ ก็...
อีเลเว่นอยู่ทางนี้
- โอเค - สัตว์ประหลาดอยู่นี่
ดังนั้นทุกคนจะเริ่มเห็นเธอ แล้ววิ่งช้าลง
แบบนั้นมีเหตุผล
เอาละ พร้อม และโฮก!
- ไป - มันจะมาฆ่าเรา และหินมาชน!
ผมยังคิดไม่ครบเลยว่าอยากทําอะไรในนี้บ้าง
คืนนี้เราจะได้มาเล่นสนุกกัน
มาคิดดูซิว่าในนี้ควรมีอะไร
และพยายามคิดหาอะไรสนุกๆ ใหม่ๆ ให้สองพี่น้องได้ตื่นเต้นกัน
พวกเขาชอบความรุนแรง เพราะงั้นถ้ามีท่าแรงๆ หน่อย
เอาให้โหดๆ แบบนั้นน่าจะดี
- ใช่ - ใช่
ฉันว่าในนี้มีโอกาสทําเรื่องโหดๆ เยอะ
- ใช่ - ใช่
(ในอาคาร ต้นไม้อเวจี)
แล้วเธอก็...
แชนนอน มาเป็นอีเลเว่นให้ทีสิ
- โยนพลังใส่เว็คนาทางนี้ที - โอเค
ตู้ม เขาไถลมาด้านหลัง
ยิงเถาวัลย์ใส่เธอ
แล้วเธอจะพุ่งหลบ
ได้มั้ง
ไป!
อาจจะต้องต้านแรงเหวี่ยงสักนิดนึงนะ
แล้วปล่อยให้มันดึงไปแล้วค่อยทําท่า
โอเค เจ๋งเลย
- ตู้ม - ใช่
ทํางานกลับหน้ากลับหลัง
มีจุดเริ่มต้น แล้วก็มีตอนจบ
แต่ยังไม่มีท่อนตรงกลาง
ไหนดูอันนี้ซิ
ตรงนี้จะมีกระดูกเสียบ
เราจะมีฟันโผล่ออกมาทั่วทั้งฉาก
ผมว่าอันนั้น กับอันนั้น...
ชอบที่สุดแล้ว
ใช่ มองจากมุมตรงนั้น อันนั้นดูดีมาก
พอเคลือบครั่งสีเหลืองๆ เสร็จแล้ว
มันจะเวิร์คมาก
พยายามทําให้มันดูเหมือน...
เนื้อ แต่ไม่ใช่เนื้อคน
(เคท เอสปาดา ทิวทัศน์)
เพราะไม่งั้นจะเหมือนเท้ายักษ์
ทางนี้มีแต่งานแหยะๆ
อันนั้นยังปั้นไม่เสร็จเลย
กว่าจะทําเสร็จก็ปลายสัปดาห์หน้า
แปลว่าเราจะมี...
(โครี่ ซีล คนคุมทีมทาสี)
ประมาณหนึ่งสัปดาห์ครึ่ง
หวังว่าทุกอย่างจะลงตัว
งดงาม ภูมิใจทีมนั้นจัง
รู้สึกเหมือนเป็นวันสิ้นยุค เหมือนเป็นจุดจบของ...
- เราอาจกําลังทําฉากยักษ์สุดท้ายอยู่ - ใช่
- ศิลป์นี้ใกล้ตายแล้ว - ยุคนี้ไม่มีแล้ว ใช่
อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
ในที่สุดเราก็ได้มาอยู่ในต้นไม้อเวจี
งานดีมาก ทั้งทีมแกะสลัก
ทีมทาสี แผนกศิลป์ คริสกับทีมของเขา
ผลงานงดงามน่าทึ่งมาก ฉากสวยจริงๆ
เริ่มกันเมื่อไรเหรอ
สี่เดือนก่อนใช่ไหม
นั่นน่าจะเป็นตอนที่ฉันอุทาน
"พระเจ้าช่วย นี่ใหญ่เท่า สนามอเมริกันฟุตบอลเลย"
น่าจะสักห้าเดือนที่แล้วที่ผมกับเมลิสซ่า
เริ่มวางแผนและวางกระบวนการกันจริงจัง
ตอนแรกประหม่าบ้างไหม
น่าจะ แต่จําไม่ได้แล้ว
- เออ - น่าจะประหม่า
เวลามองรูปฉาก
คุณก็พอจะมีแนวทางในหัวแล้วสิว่า จะทําออกมายังไงให้สําเร็จ
เพราะตอนที่ฉันดูอันนั้น ฉันก็...
ใช่ สุดๆ
"ไม่รู้แล้ว ฝันไปเถอะ ไม่มีทางหรอก"
เหนื่อยมานาน
ผมรับได้นะถ้างานนี้ เป็นจุดสูงสุดในอาชีพ เพราะ...
- มันสุดยอดไปเลย - ใช่ ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ
"บทที่แปด: ชีวิตที่ไม่กลับด้าน"
เว็คนาลุกขึ้นยืน
และเป็นอีกครั้งที่อีเลเว่นกับเว็คนา ต้องมาประจันหน้ากัน
อีเลเว่นมองดูร่างใหม่น่าสะพรึงกลัวของเว็คนา
- ดูสิว่ามีกี่... ดูขนาดมันสิ - ให้ตายเถอะ
- สุดยอด - ดูนี่สิ
ว้าว
ดีใจจังเลยที่ได้เห็นพี่สภาพนี้ก่อน
- ขอแบบนี้เหรอ - เปล่า
- แค่บังเอิญสินะ - ไม่เคยเห็นเว็คนาครึ่งหน้ามาก่อน
ฟ้าอาจลิขิตให้เป็นแบบนี้
- แล้วก็แผ่นดินไหว - ใช่
- ล้ม ล้ม ล้ม... - แล้วก็ไปทางซ้าย ทางขวา
ส่ายซ้าย ขวา แล้วก็ลง สัตว์ประหลาดล้ม
เราอยู่ในท้องปีศาจ ในโพรงซี่โครง
แล้วมันก็เริ่มขยับ
เราต้องใช้ไฟแบบอินเตอร์แอคทีฟยุคเก่า
ที่ฉายเข้ามาจากนอกฉาก ให้รู้สึกว่าเงาด้านในเคลื่อนไหว
เป็นแสงอาทิตย์สีเหลืองอําพัน แบบที่หม่นๆ และซอฟต์ๆ
สมมุติว่าอยู่บนดาวอังคาร
และแอ็คชั่น
ซ้าย
ขวา
ซ้าย
- คัทเลย - สเลทปิดท้าย
- พร้อมขึ้นไหม - พร้อมมาก
- ทดสอบการห้อย ตรวจสอบทุกอย่าง - พร้อมมาก
- พาเจมี่ขึ้นไปเลย - พร้อมสุดๆ
เราจะหมุนกล้องกันด้วย
สุดยอดเลย
คิดว่าปีนี้โหดที่สุดเลยไหม รุนแรงสุดไหม
ไม่น่าจะโหดกว่าปีที่แล้วหรอก
นั่นสิ ปีที่แล้วมีหักกระดูกเยอะ อันนั้นก็โหดมากนะ
ขนาดซีซั่นสองยังไม่มีอะไรโหด เท่าตอนที่บ็อบตาย
จะไม่มีวันลืมเลยตอนแม่โทรมาหา
แล้วโวยวาย "อันนั้นทําเกินไปแล้วนะ"
- จริงดิ - "ทําเกินไปแล้ว"
แม่บอกเหรอ
เหมือนแม่เลิกดูหลังจากบ็อบตาย
เลิกดูไปเลย เปล่า แม่ดูฟุตดิบทุกวันเลย
- สุดยอด - พวกเขาดูฟุตดิบทุกวัน ฉันไม่ดู
พ่อแม่เนี่ยนะ
เวลาโทรไปหา ฉันจะบอกว่า
"แฟรงค์สบายดีไหม" พวกเขาจะตอบว่า "เขาสบายมาก"
ไม่ใช่คอมเมนต์ แต่แนวตําหนิ "ซีนนั้นน่าจะยังไม่ได้นะ"
คือแบบ "โห่แม่ แรงอ่ะ"
แม่... พวกเขาไม่ค่อยออกความเห็น
แม่จะคอยดูว่าเราได้ฟุตจริงๆ
มาซ้อมกัน พร้อม และแอ็คชั่น
แล้วก็...
ตัดหัว แล้วก็ชัยชนะ
ปาร์ตี้แดนซ์ เว็คน่าเสร็จเราแล้ว!
ทเวิร์คใส่เว็คน่ากัน
เว็คน่า!
- ว่าไงเพื่อน - ว่าไง
พร้อมถ่ายยัง
ปรากฏว่าทุกคนตื้นตันตอนที่นายตาย เพราะงั้นฉันว่านายควร...
ควรร้องไห้ไหม
- ควรร้องไห้ไหม - ไม่ต้องหรอก
- ตรงนี้มีน้ําตานะ - เราร้องไห้ตอนเห็นนายโดนฆ่า
- เหรอ นักแสดงน่ะเหรอ - ใช่
- "พวกเขาชอบฉัน ชอบฉันจริงๆ" - แต่น่าจะร้องไห้เพราะดีใจ
- และโล่งอก - หายตึงซะที ใช่
- คุณต้องฆ่าเขา - คนดี
อย่ามองว่าเป็นเจมี่
- ดูสภาพน่าขยะแขยงเขาสิ - ฉันไม่อยากจามขวานใส่เขา
- ไม่ต้องทําจริงๆ หรอก - โอเค
เขาจะไม่อยู่ตรงนั้นจริง เราแค่จะมาซ้อม...
ซ้อมบทพูด
- ใกล้หมดบทบาทแล้วนะ - จริงดิ
- คนดีจ๋า - สบายดีไหมครับ
โอ๊ยตาย
ไม่เคยถ่ายซีนเดียวกันเหรอ
ไม่เคย นี่ครั้งแรกเลยที่เข้าฉากด้วยกัน
พร้อมและแอ็คชั่น!
มึงมาเล่นผิดบ้านแล้ว
และตัดหัว
และคัท
คัท
คัทแล้ว
จบแล้ว ฉากเจมี่กับต้นไม้อเวจี เก่งมากเจมี่!
ไม่กล่าวบทอําลาหรอกนะ เพราะวันพฤหัสก็เจอกัน ไปตายห่า
วันพุธสิ รักทุกคนนะ งานสุดยอดมาก
- รักนะ - ขอบคุณ เจมี่
คุณเจ๋งมาก ทําได้ดีมาก
ไว้เจอกันนะ... เจอกันวันพุธ
(นอกอาคาร แม็คซี)
- เจมี่ปิดกองแล้ว - พวกนายรู้สึกยังไง เจมี่กลับแล้ว
(เบรตต์ เกลแมน เมอร์เรย์ บาวแมน)
ใช่ เสร็จแล้ว ทุกคนไปถามเขาว่า "รู้สึกยังไง"
- พร้อมยัง - พร้อม
รถจะไถลมาหยุดตรงนี้
และก่อนจะรู้ตัว น่าจะภายในสามวินาที
ประตูบานนี้จะเปิดออก
แล้วก็มีทหารถือปืนมารอรับ
ตะโกนสั่งว่า "ออกมา!" และลากทุกคนลงมาจากรถ
นี่อยากถ่ายจริง ให้มันรู้สึกสมจริง
ไว้เจอกันนะ
เดี๋ยวบอกคิว
ที่จริงคุณต้องรอให้พวกเขา...
ขี้โกงนิดนึง แต่ให้รอจนกว่าจะถูกผลัก
ใส่รถบรรทุก
ได้
พร้อม และแอ็คชั่น
งานนี้จัดชุดใหญ่มาก
เหมือนละครสัตว์ยักษ์พเนจร
พอกลับมายังซีรีส์นี้
และได้อยู่กับคนพวกนี้ เหมือนได้กลับไปอายุ 14 อีกครั้ง
มันไม่มีวันหายไปไหน
พวกเขาทําให้ผมได้เข้าใกล้ คําว่า "ดาราหนังบู๊" ที่สุดแล้ว
เหมือนย้อนกลับไปเป็นเด็ก
แล้วได้สวมบทตัวละครที่อยากเล่น
ถ้าดูซีรีส์เรื่องนี้
ขอโทษด้วยที่โดนแบบนั้น
อย่าคิดจะมาทํากับผมนะ
แต่ขอบคุณนะที่ยอมเจ็บแทน
- เคราไม่รอดนี่ - เรียกแผนกเสริมหล่อหน่อย
ทุกคนหาเหตุผลมาหนุนพฤติกรรมตัวเองได้เสมอ
เราไม่จําเป็นต้องรู้หรอกว่าเราดีหรือชั่ว
ตัวร้ายแทบทุกตัวจะคิดว่าตัวเองมีความดีในตัว
- และแอ็คชั่น - พี่น้องดัฟเฟอร์คุยกับเราเหมือนเท่าเทียมกัน
เป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดในโลกเลย ที่ได้เป็นเด็กที่มีคนรับฟังจริงจัง
รู้สึกเหมือนพวกนายตึงสุดแล้ว
ฉันว่าในตอนนี้... ไม่รู้ว่าจะมีเวลาพอไหม ฉันว่า...
พวกเขาสอนให้ผมคุยกับผู้ใหญ่ และอธิบายตัวเอง
และสอนวิธีคิดไอเดียและทําความเข้าใจตัวละคร
เราจะหายใจเข้าลึกๆ บางอย่างอาจเวิร์ค หรืออาจไม่เวิร์ค
ทุกคนมีความเคารพให้เกียรติกัน
รากฐานของซีรีส์นี้สร้างขึ้นบนความไว้ใจ
ไว้ใจว่าทุกแผนกร่วมมือกันได้
น่าจะเพราะอย่างนั้นทุกคนถึง ถูกดึงเข้ามาหาสเตรนเจอร์ ธิงส์
เพราะทุกคนเกี่ยวพันกัน แม้แต่เบื้องหลังก็ไม่เว้น
นี่เป็นงานใหญ่เต็มรูปแบบ
เราได้เข้าใจคนเหล่านี้จริงๆ
ได้เห็นวันที่ดีและวันที่แย่ และพวกเขาก็เห็นเราด้วย
สมัยก่อนฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยเข้าพวก
แต่ที่นี่ พวกเขาต้อนรับและรักฉัน
รู้สึกเหมือนกําลังจะทิ้ง ชิ้นส่วนนึงของตัวเองไว้ข้างหลัง
ไม่ใช่แค่ตัวละคร
ฉันว่ามันคือ...
ครึ่งชีวิตของฉัน
นี่เป็นวันปิดกองซีรีส์ ของมิลลี่ บ็อบบี้ บราวน์ตัวจริงเสียงจริง
ฉันยังไม่พร้อมปล่อยมือ
ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ซีรีส์ของเราปิดกองแล้ว
สําหรับชาร์ลี นาตาเลีย โจ และมายา
ตอนเราไม่อยู่ที่นี่ คนอื่นทุ่มเททํางานกันหนักมาก
ขอบคุณทุกคนที่นี่จริงๆ นะครับ
(ธันวาคม ปี 2024)
สุขสันต์วันสุดท้าย
- ไงเพื่อน - ไง
อรุณสวัสดิ์ ต้องร้องไห้กันอีก 15 ชั่วโมง
กําลังจะพูดพอดี เพราะวันนี้ลากยาว
รีบร้องไห้แล้วเหรอ
- ก็เจอสติงกี้ก่อนเลย โทษที - ให้ตาย
อย่าสิ สเตซี่ อย่า
ขอโทษ
- ยังต้องสู้อีก 12 ชั่วโมงนะ - ทิวดอร์ก็มาเล่นอีก
โอ๊ยตาย
- สบายมาก - หมายความว่าไง โดนทิวดอร์เล่น
- ทิวดอร์มากอด ก็เลยเก็บอาการไม่อยู่ - แย่เลย
แย่เลย
ไม่ต้องห่วง ไม่กอดหรอก
- สุขสันต์วันสุดท้ายนะ - สุขสันต์วันสุดท้าย
วันนี้จะเป็นวันที่สะเทือนใจ และซีนนี้ก็จะสะเทือนอารมณ์
โดยเฉพาะกับนักแสดงของเรา
ไม่น่าเชื่อว่ามาถึงจุดนี้จนได้ วันสุดท้ายแล้ว มาเริ่มกันเลย
- เริ่มต้นวันอย่างสดใส - ใช่ แน่นอน
ไว้อีก 12 ชั่วโมงค่อยมาดูสภาพ ทิวดอร์!
สุขสันต์วันสุดท้าย
- แดนดี้ - พีชชี่
ใช่สวยหรู
อยากถ่ายรูปแป๊บ ถ่ายรูปก่อน
เอาละ เข้ามากอดกันเลย
อย่าลืมรอสสิ
- มาลุย - มาลุย
- ไม่มีอะไรพิเศษ... - อะไร
แค่อยากบอกว่ารักทุกคนนะ
- รักเหมือนกัน - รักด้วย
- โอเค นั่นแหละ - โอเค
- โดนเซดี้เล่นแน่ - แย่แล้ว
เริ่มนะ
พร้อมและแอ็คชัน
ขอเลขเด็ด
นี่แปลว่า... นี่คือการเก็บ...
อาจจะ... นี่มันน่าจะ... แต่ช่างเถอะ
เอาวัยเด็กไปเก็บ เหมือนการบอกอําลา
อารมณ์บอกลา
งั้นต้องบรรจง ไม่ใช่ยัดๆ แล้วก็เดินหนีไปเลย
ต้องมีน้ําหนักในการบอกลาส่วนนึงของชีวิต
สอดสมุดเข้าไป แล้วเราจะค่อยๆ ถอยออกมา
แล้วอยากเห็นคุณมองไปทางบันได
- แล้วก็แพนหนี - โอเค เยี่ยม ดี
กําลังถ่าย
โอเค
คัท
โอเค เราจะเข้าไปดูก่อน
(โซนพี่น้องสุดท้ายเหรอ ขอบคุณ แมตต์ + รอส)
- เยี่ยมไปเลย - ใช่ๆ
เอาละทุกคน
ถือว่าปิดกองซีรีส์สําหรับเซดี้ เคเลบ เกเทน โนอาห์ และฟินน์
รู้เลยว่าต้องมีอะไรแน่ๆ
แค่อยากจะบอกว่า...
ผมเริ่มทําซีรีส์นี้ตอนอายุ 12
กับคนพวกนี้ และ...
พูดแบบนี้คงฟังดูเศร้าแต่ผมคิดว่าตัวผมเอง
ตอนเป็นเด็กไม่ค่อยมีเพื่อน
แล้วตอนได้คุยกับพี่น้องดัฟเฟอร์ครั้งแรก
มันรู้สึกเหมือนผมมีเพื่อนแล้ว
แล้วตอนนี้ก็มีเพื่อนอีกตั้งหลายคนเลย
สําหรับนักแสดง...
ผู้คนตกหลุมรักซีรีส์ เพราะพวกเขาตกหลุมรักพวกคุณ
ขอบคุณที่ยอมทุ่มเทให้เรื่องราวขนาดนี้
ขอบคุณสําหรับเสียงหัวเราะ น้ําตา...
ให้พูดแทนไหม
ขอบคุณที่เป็นน้องๆ ที่เราไม่เคยได้มี
เราเป็นครอบครัวกัน เราจะรักทุกคนเสมอ
เราต้องขอบคุณหลายๆ คนในโปรดักชั่นนี้
ไม่ต้องสงสัยและไม่จําเป็นต้องพูดให้เว่อร์เลย
ทีมนี้เป็นทีมที่ดีที่สุดที่เราเคยร่วมงานด้วย
เราสัมผัสได้ถึงความรักและแพชชั่นคุณทุกวัน
ตอนเข้ามาใหม่ๆ เราไม่รู้เลยว่าต้องทําอะไร
และผมได้เรียนรู้จากทีมงาน
และเราได้เพื่อนใหม่มากมาย
นี่คือวันที่ 237
เราได้ทําการเซ็ทอัพมาทั้งหมด 6,725 ครั้ง
ซึ่งรวมเป็นฟุตถ่ายทําถึง 630 ชั่วโมง
สําหรับชาวเนิร์ด นั่นคือเมมหนึ่งพาราไบต์ ซึ่งก็เท่ากับ 1,000 เทราไบต์
ขอพูดให้ชัดว่านั่นแค่ยูนิตหลัก เพราะงั้นใครแม่งรู้วะ...
พร้อมนะ ใส่ไปแล้ว ปิดกองถ่ายสเตรนเจอร์ ธิงส์!
ผมว่าทุกคนเซอร์ไพรส์ ที่ตอนบอกลาเราตื้นตันใจกันมาก
เรารู้สึกเหมือนไมค์ตอนนาทีสุดท้ายในซีรีส์เลย
การปล่อยวางช่างยาก
แต่เราต้องทํา
เราต้องก้าวต่อไป
เป็นสิ่งสําคัญสําหรับทุกคน ที่ต้องปิดฉากเรื่องราวนี้
ตัวละครเหล่านี้
ในช่วงเวลานี้ของชีวิตเรา
แต่ประสบการณ์ทั้งหมดที่เรามี ตลอดทศวรรษที่ผ่านมา
ทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดีทั้งหลาย
ความวุ่นวายโกลาหล มิตรภาพที่สร้าง
จะอยู่กับเราตลอดไป
มันคือการผจญภัยที่ชีวิตนึงมีครั้งเดียวจริงๆ
(การผจญภัยครั้งสุดท้าย: เบื้องหลังงานสร้างสเตรนเจอร์ ธิงส์ 5)
- ทุกคนพูดว่า "สเตรนเจอร์ ธิงส์" - สเตรนเจอร์ ธิงส์
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล