Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Uwielbiam początkową burzę mózgów.
Dobra, zastanówmy się.
Gdzie chcecie usiąść? Myślę, że tu wam będzie dobrze.
To początkowy brak formy.
Taka bryłowaty kawałek gliny.
Pracujesz nad nim.
Dzień po dniu, minuta po minucie.
Męczysz się, zajmujesz czymś innym.
Pojawia się panika, że nie nabierze kształtu.
Mówisz: „Zacznijmy od początku.
Pracujmy, ugniatajmy dalej”.
I w końcu zaczyna się pojawiać forma.
Wtedy robi się naprawdę ciekawie.
Gotowi! Akcja!
Akcja!
Z czego miałaś test?
Z anatomii człowieka?
To była długa droga.
Tak, dziesięcioletnia.
To jedna czwarta naszego życia i pokaźna część życia aktorów.
Pogrąża cię w ciemności.
Prawie tu jest.
Co to?
Demogorgon!
Will.
- Will! - Will!
Pierwszy sezon wydaje się maleńki w porównaniu z tym, co robimy teraz.
Podoba nam się pomysł powolnego rozbudowywania serialu,
jak się to robi w sequelach.
Każdy odcinek to osobny film w sensie czasu, ilości stron scenariusza,
które nakręcamy codziennie,
złożoności efektów wizualnych, wyczynów kaskaderskich, lokalizacji.
Nie sądziliśmy, że to osiągnie taką skalę.
To straszne,
że są produkcje, które ludzie uwielbiają,
ale mają niejasne zakończenie.
No i nie sięgają po dalszy ciąg.
Nie należy pozostawiać niedopowiedzeń. Wątki trzeba domknąć.
Od pierwszego sezonu najważniejsze są postaci.
To na nich widzom zależy.
Wspaniałe.
Tak. Powtórzmy to.
OSTATNIA PRZYGODA: JAK POWSTAWAŁO STRANGER THINGS 5
SKRZEK
Zaczęliśmy produkcję,
nie mając scenariusza dla ostatniego odcinka.
POKÓJ SCENARZYSTÓW
Baliśmy się, bo chcieliśmy zrobić to dobrze.
To najważniejszy scenariusz sezonu.
Odcinek wskazywać na to, że Jedenastka popełni samobójstwo.
Mamy sugerować, że chce się zabić,
a potem się zabija...
Tak.
Chodzi o to, czy wciąż się waha,
czy już zdecydowała.
SCENARZYSTKA
Musisz dalej zwodzić widzów.
Myślę, że w siódmym myślą już:
„O Boże!”. „Czy ona sobie z tym poradzi?”.
I tego wszyscy będą się spodziewać.
Myślimy, że podjęła decyzję, by żyć.
- Nie wiem... - Żartuję. Nie.
- Żartuję. Tak. - I tu zaczynam...
- Nie wiem, czy musimy tak to rozgrywać. - Tak...
- Nie wiem, czy musimy. - To jak?
Potrzymamy widzów w niepewności.
- Do chwili... - Nie. Jeśli wraca i...
W tej chwili z Hopperem...
Jeśli wraca, przeżywa tę chwilę z Hopperem i wsiada do vana,
wyraźnie podejmuje decyzję, by żyć.
Nie. Niekoniecznie.
Jeśli jasno to zobrazujesz, znaczy postanowiła żyć.
Jestem tak...
- Tylko nie mów „na pewno”. Masz obraz... - „Na pewno”.
Mamy inną opcję?
Boże, nie wiem, jak to rozegrać.
Im dłuższa produkcja,
tym więcej wątków i postaci musisz domknąć,
i tym więcej oczekiwań ze strony widzów.
Jak spełnisz te oczekiwania,
jednocześnie ich zaskakując?
Prawie to mam.
Rossa i mnie nie interesowało pisanie scenariuszy.
Chcieliśmy reżyserować.
Zrozumieliśmy, że najlepszą drogą do reżyserowania będzie pisanie.
Myśleliśmy, że tego właśnie branża chce.
Pisaliśmy jeden zły scenariusz za drugim, nie wiedząc, czemu nam nie wychodzi.
W końcu zrozumieliśmy, że powinniśmy słuchać intuicji
i pisać dla siebie.
Pamiętam, jak wpadliśmy na Stranger Things.
Napisaliśmy scenę z dzieciakami w piwnicy.
Przyszła nam tak łatwo.
Pomyślałem, że coś się zaczyna wykluwać.
To daleka przeszłość.
Dobra, cofnijmy się.
To niesamowite, w tym pokoju są meble,
na których pierwszy raz siedziałem z Dufferami,
gdy poznaliśmy się prawie dziesięć lat temu.
Wtedy wytyczne dla kina i telewizji mówiły,
że nie można robić produkcji o dzieciach,
która nie jest dla dzieci.
- Oszalałeś? - Posłuchajcie mnie.
Oszalałeś!
Nie można było łączyć gatunku horroru z okresem dojrzewania.
To wykroczenie sprawiło, że ta produkcja była czymś nowym.
Od razu było jasne, że zrozumiał scenariusz.
To, co zrobił Shawn, było niesamowite,
bo był uznanym reżyserem i producentem.
Powiedział: „Ufam wam i waszej wizji”.
Jedyną szansą na zrobienie czegoś trudnego
jest przekonanie, że się uda.
Zaczyna się od jednej osoby lub pary bliźniaków.
Potem to dziesięć osób, potem pokój pełen scenarzystów.
I nagle jest 1000 osób mówiących:
„Wiecie co? Sprawimy, że niemożliwe stanie się możliwe”.
SEZON 1
Nie mieliśmy pojęcia, czy komuś się to spodoba.
POCHŁANIAM #STRANGERTHINGS COŚ W STYLU GOONIES, SUPER
JESZCZE JEDEN ODCINEK #STRANGERTHINGS
Widzieliśmy, że wiele osób już obejrzało całość.
Nie spali całą noc.
Potem to już była lawina.
Boże!
Globalny fenomen to...
To coś surrealistycznego. Trudno to pojąć.
Stranger Things najczęściej oglądanym serialem.
Gang z Hawkins zaskarbił sobie 52 miliardy minut.
Legenda horroru Stephen King oczarowany serialem.
Napisał o serialu na Twitterze. Wymieniliśmy e-maile.
Wciąż nie mogę w to uwierzyć.
Był taką inspiracją, gdy dorastaliśmy. Był niczym bóg.
Wszystko się rozwija i z każdym rokiem oczekiwania rosną.
ATLANTA, STAN GEORGIA
GRUDZIEŃ 2023
To uwielbiany serial,
a Matt i Ross muszą go zakończyć.
Stawka jest wysoka.
PRÓBA CZYTANA
Mnóstwo ludzi.
Trzeba było was pozabijać.
Millie miała rację.
Oczywiście zaczynamy od pierwszego.
Damy radę trzy dziennie.
Są długie. Zacznijmy.
„Nie wierzyłeś, że mi się uda, prawda?”
„Wierzę, ale myślę, że dzisiaj ci się nie udało”.
„Twierdzisz, że kłamię?”
„Nie, po prostu się mylisz”.
„Wcale nie”.
„Holly?
Holly? Holly!
Wołałam cię”.
„Przepraszam”.
- „Zawołaj wszystkich”. - „Śniadanie!”
Tu wcielamy w życie wizję Matta i Rossa.
Może to być cokolwiek,
może wydawać się wielkie i szalone, gdy czytasz opis.
Zaczyna się od scenariusza.
WIELKIE PNĄCZA WIJĄCE SIĘ NICZYM WĘŻE NA DRZEWIE
Moim celem jest pomoc w wydestylowaniu opisanej wizji.
Na ile to możliwe, staram się zanurzyć w głąb archiwów z tamtego okresu.
Wiedzieliśmy, że chcemy upiornej piwnicy
i trochę klimatu Ducha.
Kiedy zacząłem wyobrażać sobie świat Hoppera...
Jest w mrocznym miejscu z lekkim klimatem uzależnień,
gdy go spotkamy.
SEZON 1
Patrząc wstecz, czuję, że udało nam się osiągnąć to,
co planowaliśmy zrobić.
Potrzebuję poduszek,
by zrobić jej prowizoryczne łóżko.
Dostajesz scenariusz, widzisz opisaną postać
i musisz zbudować jej świat.
Zaczynasz od zbierania informacji.
Potem wypełniasz je kolorem i teksturą.
Czytam scenariusz z zapałem, bo lubię ten serial.
Od razu przychodzą mi do głowy obrazy.
Każda dekada ma swoją sylwetkę.
Widz może odczytać kolor
jako namiętność czy smutek.
Ci aktorzy są bardzo zaangażowani.
To jest...
niesamowite.
No!
Podoba mi się.
Te scenariusze pobudzają wyobraźnię.
W twoim umyśle pojawia się kolorowy obraz tego,
jak to może wyglądać.
W tym sezonie kręcimy bardzo dużo.
Akcja!
Mamy 250 dni zdjęciowych, a i to jest za mało.
Kiedy dostaję scenariusz od braci,
najpierw czytam go jak opowieść.
Potem rozkładam wszystko na grupy:
rekwizyty, dekoracje, pory dnia, kaskaderzy, członkowie obsady.
Bardzo pieczołowicie nadzoruję każdego członka załogi i obsady.
Tak działa mój mózg.
Różnica między sezonem pierwszym a piątym?
Jakieś 180 dni.
Witajcie ponownie.
Cześć. Kiedy ostatnio zebraliśmy się razem?
Kiedy piszemy,
staramy się myśleć o produkcji.
Jednak nie chcemy, by to nas zupełnie zdominowało,
nie chcemy się martwić o ból wcielania tego w życie.
Bo wtedy nic byś nie napisał.
Nie wyobrażaliśmy sobie, że sezon piąty będzie tak rozbudowany.
Mamy 12 hal wypełnionych scenografią
i niezliczone lokalizacje.
To ogromny projekt.
Ogromny.
Większość filmów ma tego o połowę mniej niż jeden odcinek Stranger Things.
Ale jeśli kręcisz film, masz więcej czasu na przygotowania.
My tu układamy tory, gdy pociąg już jedzie.
Robimy coś wyjątkowego
w tym specyficznym okresie dla naszej branży.
Taka szansa może się nie powtórzyć.
Filmy były ważną częścią naszego dzieciństwa.
Byliśmy bardzo młodzi, gdy zdecydowaliśmy, że chcemy je robić.
Ważną rolę odegrał ich wizualny charakter.
Od razu zakochaliśmy się w Timie Burtonie.
Jego scenografie są tak wyraziste, że odbieraliśmy je jak magię.
Filmy takie jak Batman, Sok z żuka, czy Edward Nożycoręki.
Uwielbiamy te historie o zwyczajnym i niezwykłym.
Mieliśmy piękne dzieciństwo.
Było dość bezpieczne, trochę jak w bańce, na przedmieściach Karoliny Północnej.
Dorastaliśmy na Spielbergu.
Jego filmy pozwalały nam podróżować, wyruszać na te przygody.
- W miejsca prawdziwe lub fikcyjne. - Wszędzie.
Gdy myślę o filmach, myślę o tacie. Chodziliśmy z nim do kina w każdy weekend.
Mieliśmy chyba dziewięć lat,
gdy rodzice podarowali nam kamerę Hi8 na Gwiazdkę.
Chyba nie zdawali sobie sprawy,
że okaże się najlepszym prezentem świątecznym,
jaki nam dali.
W czwartej klasie podstawówki
postanowiliśmy nakręcić film pełnometrażowy na żywo
z naszym przyjacielem i sąsiadem Tristanem.
Nakreśliliśmy fabułę i zaczęliśmy kręcić.
Zamiast montażu po prostu wyłączaliśmy i włączaliśmy kamerę.
Do boju!
Nauczyliśmy się poruszać kamerą.
Zaczęliśmy rozwijać się jako filmowcy.
Sam Raimi, John Woo i potem Shyamalan.
Spędziliśmy dużo czasu, analizując ich styl.
Uczyliśmy się filmować, patrząc, jak oni.
Na przykład Martwe zło.
- I bum! - Holly!
Wchodzimy!
Jeśli nie musicie, nie idźcie.
„Rozdział pierwszy: Zwiad.
Kamera pokazuje torbę z amunicją uderzającą o karabin szturmowy.
Hopper uzbraja się w piwnicy Skrzeku,
a reszta przygotowuje się na zwiad”.
Miło cię widzieć.
- To bardzo ważna scena. - Tak.
- Strzał w dziesiątkę. - Pierwsza scena w tym sezonie.
- To mapa Hawkins? - Tak.
- Niesamowite. Świetna sceneria. - Tak.
Noah, ty wkładasz baterie.
Często to robiliście.
Robicie to od roku.
Jesteś bardzo skupiony, nie jesteś wyluzowany.
Jeśli będziesz na mnie patrzył, to ma sens.
Nadajnik włączony! W ten sposób?
- Tak. - Świetnie. Właśnie tak.
Steadicam nam to ujmie.
Wiem, że są bardziej ekscytujące pierwsze sceny.
- W ten sposób łagodzę... - Rozgrzewka.
- Nie chcesz teraz monologu. - Nie.
Na miejsca.
Dzwonek!
- Wszystko gotowe. - Ujęcie pierwsze. Na mój znak.
Nie zrobiliśmy próby.
To będzie masakra.
Akcja!
Dziękuję.
- Powodzenia. - Nadajnik włączony.
Nadajnik włączony.
Harrington, nadajnik działa. Jak sygnał?
Cięcie.
Co robi Maya?
Cięcie.
- Co? - Za późno?
PRODUCENTKA
- Ma być roztargniona. - Robić coś.
Ma się zdenerwować i wcisnąć przycisk.
- To ma sens. - Powiesz coś?
- Tak. - Matt coś powie.
Maya, ponieważ jest lekkie opóźnienie, może reguluj gałkę, gdy cię znajdujemy i...
- To dobry pomysł. - Tak.
- Gotowi? - Tylko się przyglądam.
Gotowy, Nikolas?
Tak. Kamera! Akcja!
Nadajnik działa.
Harrington, jak sygnał? Nadajnik działa.
- To było to. - Cięcie.
- Cięcie.
- To było dobre. - Było super. Brawo.
Jest jakaś dziwna energia między nami.
Synchronizujemy się ze sobą naprawdę dobrze.
Dobra. Oddajcie parasole.
- Nie! Ma dwa. - Kocham cię.
W pierwszym sezonie nie czułem, że gram.
Byliśmy dziećmi, traktowaliśmy się naturalnie.
Byliśmy szalonymi dzieciakami.
Graliśmy dziwnie, mówiąc cokolwiek.
Dziesięć lat?
Takiej chemii nie da się zagrać.
Gotowi! Akcja!
- Jest napisane Stranger Things. - Dwa dobre ujęcia.
- Spójrz. - Super.
To twoja wybrana rodzina, nie?
Jest tam głęboka miłość, podziw i przyjaźń.
Czuję się jak w rodzinie.
Brzmi to jak banał, ale tak jest.
Zajmiemy nasz punkt obserwacyjny.
Mike i reszta w którymś momencie muszą odłożyć zabawki
i dorosnąć.
Raz, dwa, trzy! Zabić Vecnę!
Zabić Vecnę!
Łatwiej było pozostać dzieckiem trochę dłużej.
To będzie rodzaj pobudki.
Pamiętasz pierwszy sezon?
Wyraźnie.
- A ty niewiele? - Nie było mnie tam.
- Tak. - Byłeś.
- Może dzień. - W pierwszym sezonie czułem...
Pamiętam, jak krzyczeliśmy: „Noah przyjechał!”.
- Wow! Ten celebryta! - Nieuchwytny Schnapp.
Chcę ustalić efekty wizualne. Chcą całego...
DEKORATORKA PLANU
Dla nas Will jest sercem i duszą piątego sezonu.
Po drugim sezonie
przyhamowujemy jego wątek.
Nie dorastał w ten sam sposób, jak inne postaci.
Wow, pasuje idealnie.
Ale lepkie.
Takie lepkie.
Staramy się zrobić kopię ciebie z poprzednich sezonów.
Gdy dotrzemy do drzewa...
Chodzi o to samo, co zrobiłeś w 2015 roku.
Cholera.
Masz się trząść.
Szczęka, napięte ramiona.
Dufferowie naprawdę słuchają.
Współpracują z nami od kiedy miałem dziesięć lat.
Przeżywasz szok.
SEZON 1
Fajnie było wejść w rolę reżysera.
Co myśli Noah? Zdamy się na ciebie.
Pomyślałem; „Okej, chyba mi ufacie”.
To bardzo miłe uczucie.
Wstajesz, chwytasz...
W ten sposób. Tak.
- Dobrze. - Rozumiesz?
Tak. Dzięki.
W porządku.
Super. Kamera gotowa.
Dobra robota.
To było doskonałe.
Super!
Długo szukaliśmy dzieci.
Akcja!
To był ekscytujący casting.
Przymierz to.
Jak myślisz?
Ładnie.
Więc może sprawić, że rzeczy latają i drzwi trzaskają,
potrafi rozmawiać z Willem w innych wymiarach,
ale nie znajdzie bramy?
Co za bzdury.
Nie jest dziwolągiem.
- To dziwoląg i wariatka. - Spadaj!
Przestańcie!
Mam tego dość!
- Zamknij się, Dustin. - Ty się zamknij!
Ta kłótnia ma się skończyć!
Przechodzisz przez setki i setki dzieci.
Nie pamiętam ile.
I nagle...
Ponad tysiąc.
...wiemy: to te.
Żadne inne nie mogły zagrać tych ról.
Dustin nie był Dustinem przed odkryciem Gatena.
Mogłaby unieść to w powietrze.
Skup się, dobra?
Jeszcze raz.
Zaangażowaliśmy ich dużo wcześniej. Zaprzyjaźnili się ze sobą.
Mogliśmy pisać „pod nich”.
W dużej mierze zainspirowali te postaci.
Przemierzam tę drogę od tylu lat.
Zaczęło się, gdy miałam dziesięć lat, nim dostałam prawo jazdy.
Teraz kończę 20.
Świadomość, że nie będzie następnego razu
to dziwne uczucie.
PLENER. ZŁOMOWISKO
DNI ZDJĘCIOWE
Gdzie nakręcimy Millie?
Mamy to i też...
Kamera najeżdża na tamto i cięcie...
- Potem na Millie i na dół. - Dobra.
Gotowi! Akcja!
- No i masz. - Żyjesz?
- Ale było super. - Mogliście to nakręcić.
To było to.
Moje nogi.
Nigdy więcej.
Wczoraj było do bani.
Powtórzmy to. Dalej.
Wygląda raczej na wystraszoną niż złą.
- Porozmawiam z nią. - Jak ci z tym tempem?
Dobrze.
Dla mnie to nie było szybciej.
Było dobrze.
Millie, wyglądasz na przerażoną, gdy schodzisz na dół.
Tylko mówię.
Dobra, tyle ode mnie.
Jestem od nich o połowę młodsza. Ja mam 20 lat, oni 40.
A jednak dogadujemy się bardzo dobrze.
Nie powinniśmy być przyjaciółmi, ale jesteśmy.
Jesteśmy związani na zawsze.
Akcja!
Tak! No proszę!
Tak!
Od pierwszego sezonu
Nastka była wrażliwa, przerażona i...
Nie zaznała miłości czy przyjaźni.
Tato!
W piątym sezonie wie, czym jest miłość.
Wie, czym jest złość, i rozumie swoje emocje.
Wie, kim jest.
Ma wielu przyjaciół, zakochała się nie raz i myślę...
że nauka podstaw człowieczeństwa
w ciągu tych pięciu sezonów była
największym rozwojem.
Więc kiedy będziesz się bała, nie myśl o Panu Coto.
Może wystarczy ci Holly Heroiczna.
Ona cię obroni, obiecuję.
- Czy... - Coś w tym stylu?
- Wspaniała scena. - Tak, fajnie wyszło.
To prawie jak rozmowa z młodszą wersją siebie.
- Tak. - Tak. To bardzo miłe.
- Hope, ty będziesz tutaj. - Siedzę?
W liceum byliśmy bardzo nieśmiałymi dziećmi.
Nie mieliśmy wielu przyjaciół,
ale Hope natychmiast coś dostrzegła w nas nowicjuszach.
Wspaniale uczyła aktorstwa,
ale dała nam też dużo pewności siebie.
Nie wiem, jak byśmy przeżyli liceum bez niej.
Mamy dyrektora? Jest dyrektor?
Hope, dyrektor nie przychodzi na spotkania?
Nie, to znaczy...
Chodzi o zdrowie psychiczne, prawda?
- Prawda. - Najpierw byśmy porozmawiali.
- Ale nie w latach 80. - Nie.
Była dla nas wielką inspiracją,
Wspaniale było umieścić ją w serialu.
Nawet w liceum
byli odważniejsi i bardziej rozważni niż ich rówieśnicy.
Byli świadomi tego, jak wielu rzeczy nie wiedzą
i ile muszą się nauczyć.
I nigdy nie bali się porażki,
dlatego rzucali się na głęboką wodę.
Ci chłopacy to nie są cudowne dzieci. Stworzyło ich 40 lat doświadczeń.
I rodzice, którzy nie uważali kupienia trzecioklasistom kamery za niedorzeczne.
Jeśli chcemy złotą gwiazdkę, jak się zachowujemy?
- Cicho! - Cicho!
Właśnie tak.
Każdy ucisza sąsiada, wchodząc.
Jeden za drugim!
WNĘTRZE. KOSZARY
Obejrzeliście serial?
- Tak. Ja wszystko. - Jest super.
- Jestem w środku drugiego sezonu. - Jest dobry.
Naprawdę kochają pracę z dziećmi.
To ich klimaty.
Pamiętają czas,
gdy wyobraźnia twórcza zabierała cię w różne miejsca.
Wciąż są jak nasze postacie w piwnicy.
To dziecięce poczucie zachwytu czyni z nich wspaniałych filmowców.
I idziesz do łazienki. To będzie scena, którą już nakręciliśmy.
- Co? Zrobiliście dwie łazienki? - Dwie.
Obłędne!
Kamera gotowa.
Wyobrażaliśmy sobie,
że nasi bohaterowie muszą porzucić dzieciństwo
i przekazać pałeczkę następnemu pokoleniu:
Holly i jej przyjaciołom.
Ciekawe.
Oczywiście Holly zawsze tam była, ale...
nikt się nie zwracał na nią uwagi.
„Rozdział drugi: Zniknięcie Holly Wheeler.
Jesteśmy w domu Wheelerów. Demogorgon ryczy na Holly zza przejścia.
Holly nie czeka, aż to coś ja dorwie.
Odkłada naszyjnik z Holly Heroiczną i ucieka”.
Gotowi. Akcja!
WNĘTRZE. DOM WHEELERÓW
Jesteś jak mały Speedy Gonzales.
- Co? - Jesteś Speedy Gonz...
Znasz Speedy’ego Gonzalesa?
To przygnębiające. Dobra, to...
- Czujesz się już stary? - Tak.
Gotowi. Akcja!
Nell!
- Co się stało? - Co się stało?
Czemu jesteś taka brudna?
- Holly. - Cięcie.
Kamera gotowa!
Akcja!
Mamo!
Mamy w filmach z lat 80. to nie tylko mamy.
Weźmy Sigourney Weaver.
Lub Lindę Hamilton w Terminatorze.
Czaderska mama.
- Mamo! - Kotku, miałaś koszmar. Chodź tu.
- To nie był koszmar. - Dobra, cięcie. To było świetne.
W pierwszym sezonie jest mamą.
Potem zaczyna ewoluować.
Ewolucja w kierunku bohaterki akcji
jest dla mnie naturalna.
Chyba tego zawsze chciałam.
Cięcie!
Chyba było dobrze.
- Mamo! - Mamo, nie!
- Chodź! - Do góry.
- Idź! - Wino. Idź!
Ma wyjść.
Ty idziesz. Mówisz: „Odsuń się”.
- Odsuń się. - Odsuń się.
Holly, odsuń się!
Myślisz, że możesz z tym czymś wygrać?
Jasne.
Uratuję ci życie.
Jasne. Dziękuję, mamo.
Tak robią mamy.
Krew mamy rozpryśnie na ciebie.
Na twoją twarz.
Wybacz, to nie jest śmieszne. A potem...
No i potem chce złapać ciebie.
Jesteś tak przerażona, że nie możesz się ruszyć.
To koniec tej sceny.
Zawsze chcieliśmy mieć scenę ataku na dom Wheelerów,
ale zwlekaliśmy z tym przez ostatnie siedem lat.
Co zrobiłaby Karen, spotkawszy demogorgona?
Karen ma wiele wspólnych cech z Nancy.
Chcieliśmy zobaczyć, jak wzbiera w niej zaciekłość.
Gotowi! Akcja!
Idź, skarbie!
Mamo!
- Dobry czas. - Cięcie!
- Cięcie. - Wiem.
Ale czas był lepszy.
- Lepszy czas, nie? - O wiele.
Bardzo zadowalające, prawda? Chyba krzywdzimy aktorów.
No nie?
Wspaniale.
O tych rzeczach nikt nie będzie myślał, ale będą miały swój efekt.
Widzowie coraz częściej wychwytują dużą ilość cięć.
Mamy to. Skończone.
Wspaniale, że Dufferowie to dla mnie napisali.
Mogli napisać: „Krzyczy, ucieka i chowa się”,
zamiast tego w mokrej koszuli nocnej staje do walki.
Przemienia się w wojowniczkę.
Łapy precz od mojej córki.
Nie, mamo!
- Cięcie. - Klaps końcowy.
- Świetnie. - Jest twarda.
Zawsze tworzyli postaci silnych kobiet.
Uwielbiałam ich wskazówki.
Uważaj, Phil, jeszcze zabierze ci robotę!
Jest dużo ustawiania i mamy wyglądać w określony sposób.
Idź do diabła!
To fajna zabawa.
To dla mnie bardziej ekscytujące niż siedzenie i gadanie.
Te też jest fajne,
ale ruszasz się i to jest takie kinetyczne.
Idę.
- To nie może być Mad Max. - Właśnie. Dziewczyny nie grają.
Gdy byłam młodsza,
nie rozumiałam wpływu grania takiej kobiecej postaci na produkcję
takiej skali.
Teraz mam trochę szerszą perspektywę
i widzę, że Max jest dobrym wzorem dla dziewczyn.
RANY TEDA, RANY KAREN RANY BRZUCHA KAREN
Najpierw zrób tę, tę trochę bliżej, a potem tę, żeby wyglądał jak...
Tak.
Bo on mnie nabija, prawda?
Tak. Widziałaś animację?
Przebiło ci plecy.
Widziałam.
Mówili, że to może nie mieć sensu, bo byś umarła.
Umarłabyś. Dokładnie.
- Teraz lepiej. - Przeżyję.
W ten sposób.
Chcesz zrobić zdjęcie?
Boże, to makabryczne.
- Pokiereszowana. - Spójrz tylko.
- Ile krwi demogorgona chcemy? - Sporo.
Ścigają go po Drugiej Stronie po śladach krwi.
Dobrze.
TECHNIK EFEKTÓW SPECJALNYCH
W pewnym sensie ten serial to oda do naszego dzieciństwa.
Podoba nam się fakt, że dzieci go oglądają.
Może czują, że jest na krawędzi tego,
czego nie powinny oglądać.
Nie wiem, co każą mi zrobić.
Lepiej niczego nie dotykam.
Miałam mały wypadek.
Tutaj jest twoje kolano...
- W ten sposób? - Tak. A stopa tutaj.
Chcemy ująć twoje stopy, potem telefon i rękę.
Przepraszam, mogę dotknąć stopy i kolana?
Tak.
W ten sposób. Tego chcemy.
Wylejmy na nią trochę krwi i wody.
Wygląda dobrze.
- Nie wiem, jak to przeżyłam. - Powinnaś nie żyć.
- To cud. - Przesadziliśmy?
Przesadziliśmy?
Nie każdy od razu uwielbia ten serial i pracę nad nim.
To nie jest typowa produkcja, bo wymaga ogromnego wkładu pracy.
Ale przyciąga tych,
którzy chcą pracować na najwyższym poziomie.
Znajdziecie chwilę dla Amy?
Oczywiście.
Kali... Nie znając zakończenia, zakładam, że ma być bardzo wyrazista.
Zostanie zastrzelona.
Dobra.
To ważny wątek.
Jeśli padnie strzał, to pewnie w brzuch.
Tak.
To strzał ją zabije.
- Dobra. - Wybacz, spoiler.
Nie...
Przecież znamy zakończenie, wszystko jest ustalone.
Muszę tylko...
Muszę to napisać.
Mamy mało czasu.
Tak.
Kiedyś mogłem pracować siedem dni w tygodniu,
teraz już nie.
- Mam dwójkę dzieci i lubię... - Tak.
Macie dzieci?
Tak, ale mają po 40 lat.
Tak, ale pamiętasz to. Pamiętasz?
Pracowałem gdy były małe.
No wiesz...
- To ciężka praca, gdy ma się dzieci. - Bardzo ciężka.
Ponieważ to takie trudne
i czasem jest straszną harówką,
należy lubić wyzwania.
Każdy lubi wyzwania, a my im je daliśmy.
- Cholera, przepraszam, nie... - W porządku.
Mamy studyjny plener.
Kolejny.
Nieduży.
Wspaniałe.
- Super. - Obłędne.
Strefa to nasz pierwszy studyjny plener.
Jest odjazdowy.
Zawsze chciałem kręcić w studyjnym plenerze.
Ja też. Zawsze chciałem go zbudować.
Powinien być dobry.
Gdy byliśmy dziećmi, odwiedziliśmy ten w Wilmington,
gdzie nakręcili Kruka i inne.
Podobał nam się.
Gdy zaczynaliśmy, czuliśmy się jak dzieci.
Kiedy budowaliśmy dom Wheelerów,
nie wierzyliśmy, że pozwalają nam na to.
Wyobrażasz sobie te wielkie studia.
To wzorzec bardzo dużej produkcji.
Odtworzyliśmy centrum Hawkins,
gdzie będzie Strefa.
Budowa trwała całe wieki.
CZERWIEC 2023
Od początku pracy nad sezonem wiedzieliśmy,
że będzie podzielony na dwie części.
Chcieliśmy zbudować napięcie przed przerwą,
bo wiedzieliśmy, że widzowie będą czekać na kolejny odcinek.
Ale to okazało się większe i bardziej skomplikowane,
niż sobie wyobrażaliśmy.
Sceny w Strefie są na pewno największe i najtrudniejsze,
jakie kiedykolwiek kręciliśmy.
To świetny przykład współpracy wielu działów.
Z wieloma kierownikami działów pracujemy od dawna.
Dzięki temu mamy do siebie duże zaufanie.
Nie przychodzą do nas z problemami.
Zwykle przychodzą z ich rozwiązaniem.
- Słyszycie mnie? - Tak.
Mamy zmienioną wersję ciągłego ujęcia.
Zobacz.
Atak demogorgonów chcieliśmy nakręcić jednym ujęciem.
Widzowie mają naprawdę być z bohaterami w sytuacji bez wyjścia.
Nie robimy cięć, by dać im chwilę na wzięcie oddechu.
Wow, tak.
Tak!
Super.
Super. Tak.
Naprawdę fajne.
To będzie łatwe, prawda, Peter?
Drobnostka.
Jak tam, Nel?
Dobrze. Szykujcie się do kręcenia sceny na sznurach.
Na sznurach.
To Hiro musi tknąć we wszystko życie.
Z demogorgonem możemy robić, co chcemy,
bo jest animowany,
ale sprawy się komplikują, gdy w grę wchodzą prawdziwi ludzie.
Gotowi! Naprzód!
To długie ujęcie było najważniejsze dla braci.
To na nim się najpierw skupiliśmy.
Przygotowujemy się na dobre sześć tygodni.
To jak puzzle, które trzeba poskładać.
Tak. Mam nadzieję, że się uda.
Nie mogę się doczekać.
Oby się udało.
Gotowi! Naprzód!
Tak wielka scena akcji
mogłaby bardzo łatwo zostać zastąpiona efektami wizualnymi,
ale Bracia Duffer mówią:
„Chcemy zobaczyć rzeczywistość, nie obraz wygenerowany przez komputer”.
Naprzód!
Stop!
POKÓJ SCENARZYSTÓW
Czeka nas nieco poważniejsza dyskusja o tym,
co wykracza poza...
ewolucję postaci, czyli o ewolucji serialu.
Ten serial opowiada o tym,
jak życie rzuca w ciebie tym, co trudne, a ty to przezwyciężasz.
Ale nie chodzi tylko o pokonywanie przeszkód.
Nie, to radość z przygody.
Tak. Ludzie nie rozumieją, że nie uśmiercamy postaci,
bo uważamy, że należy utrzymać klimat zabawy,
inaczej serial straci swój charakter
i po prostu stanie się przygnębiający.
Dlatego myślę, że Jedenastka...
Rozmawialiśmy o traumach, których doświadczyła, i myślę,
że to należy do przeszłości.
Zawsze myślałem, że reprezentuje magię.
- Dlatego musi odejść. - Tak.
Musi odejść, by oni mogli pójść dalej.
Twoje drzwi do Narnii się zamykają.
Potem inne dzieciaki znajdują kolejne drzwi, ale ty już tam nie wrócisz.
Nigdy nie tracisz tej części siebie,
ale musisz dorosnąć.
- Tak. - I pójść dalej.
Serial jest tak rozbudowany i jest tyle stron do nakręcenia,
że Ross i ja nie damy rady wyreżyserować całości. To niemożliwe.
Zrozumieliśmy to w pierwszym sezonie.
Aby wyreżyserować wszystkie odcinki,
mogliśmy spieszyć się ze scenariuszami, obniżając ich jakość,
lub zatrudnić reżysera.
Cięcie.
I stało się coś niesamowitego.
Shawn Levy, nasz ówczesny producent
i odnoszący sukcesy reżyser o ugruntowanej pozycji,
wyraził swoje zainteresowanie.
Docenił scenariusze i podjął się tego.
Nakręcimy to. Zrobię cięcie przed zbliżeniem.
Od tamtej chwili
w każdym sezonie mieliśmy reżysera gościnnego.
- Nick od głównej kamery? - Tu.
Tu jesteś. Myślałem, że na tym...
Frank Darabont jest dla nas prawdziwym bohaterem.
Wyreżyserował wiele moich ulubionych filmów:
Skazanych na Shawshank, Zieloną milę, Mgłę.
Zaryzykowaliśmy odrobinę zażenowania
i wysłaliśmy do niego e-mail: „Chcielibyśmy zapytać,
czy istniałaby taka możliwość, prawdopodobnie nie,
ale czy jest jakiś świat, w którym wyreżyserowałby pan to?”.
Czemu nie? Kochamy ten serial.
To powrót do tego, z czym dorastałem i co kochałem.
Akcja!
W zasadzie wszystko, co widać na ekranie,
w rzeczywistości tam jest.
To klasyczny sposób kręcenia filmów.
Nie chcesz go skrzywdzić.
Nie chcesz z nim walczyć.
Próbujesz go uspokoić.
Niech to szlag!
Prawdziwa scenografia,
realne środowisko dla załogi i obsady,
tworzy inną jakość.
Ale to ambitne.
A Matt i Ross nie piszą prostych scen.
Akcja!
Żadna ze scen nie jest prosta.
Świetnie. Jeszcze raz.
To jedna z rzeczy, które czynią ten serial wyjątkowym,
ale też czyni codzienną pracę na planie prawdziwym wyzwaniem.
Odchyl się.
I...
Otwórzcie.
Cofnijmy się.
Kiedy się do niej zwracasz, odwróciłaś też ramię.
Tak.
- Dobra. - Dźwięk gotowy.
Sadie.
Dobrze. Dalej. I...
Otwórzcie.
Tak. To było bardzo dobre.
To wczesna sztuczka Orsona Wellesa.
Zrobili to w Obywatelu Kane.
Przeszli przez neon,
dosłownie rozerwali go,
gdy przechodziła kamera.
Bardzo innowacyjne wtedy.
- Magiczna sztuczka. - Tak.
Jak tam w Otchłani?
Czuję, że zbiera się tam na walkę.
Tak.
Jak to zrobimy?
Ten wielki potwór jest fajny.
To jest nowość.
Przeszedł test efektów.
Jeśli nastolatki, Will i cała reszta mają się zmierzyć z Łupieżcą Umysłów,
muszą być na zewnątrz, kiedy ożywa.
Najlepiej, żeby to coś przypominało wielkiego pająka
i mogło ich gonić.
W jakiś sposób.
Nawet nie wiem, jak wygląda pościg.
Szybko ich wyprzedzi.
Wszystkie dzieciaki wyraziły chęć udziału w walce
i myślę, że to ma sens.
Zwłaszcza Finn:
„Nie dawajcie mi świecznika, błagam!”.
To ma sens.
Chce mieć broń palną, ale grzecznie odmówiłem.
Nie.
Czy muszą być w klatce piersiowej?
Raczej tak.
Nawet jeśli potwory atakują, wbiegają do niej,
by wydostać dzieci.
Jest taka wersja,
w której nastolatki zostają na zewnątrz.
Mają broń.
Nawet jeśli muszą odeprzeć demogorgony, czy co tam chce ich dorwać,
idą ratować dzieci.
- Muszą być potwory w Otchłani. - Zgadzam się.
Demogorgon, nietoperz,
pies czy coś innego.
Brak czegokolwiek byłby bez sensu.
W Strefie mamy czysty obłęd.
To punkt kulminacyjny.
- Sześć demogorgonów atakuje jednocześnie. - Tak, dużo.
Tak. Chyba odczuwam...
Może dojść do zmęczenia demogorgonami...
Tak, to ma sens.
„Ale to męczące, co? Masakra”.
Dużo tego.
- Hej! - Jak tam?
- Heja! - Finn mówi, że wymiatasz w tej scenie.
On też. Jak tam?
Wszystko gra. U ciebie dobrze?
- Spoko. - „Spoko”?
- Luzik. - „Luzik”? Dajesz popalić demogorgonowi?
- Tak. Jak scenariusze? - Dobrze.
- Będą wypasione. - Tak?
Są dobre. Niezła jazda.
- Biegam jeszcze w jakiejś scenie? - Na pewno.
Nie ciesz się, będziesz zlany potem.
- To nic, ćwiczyłem. - Z twarzą w kurzu.
- Naprawdę? - Będzie się działo.
Będzie super.
Tak to robimy?
Lekcja trwa?
- Ross, dokąd idziesz? - Dokądkolwiek.
- To działa. - Chwila, gdzie...
Przedstawimy wam kluczowe sceny.
Wyobrażamy sobie, że się rozchodzą.
Są dwie drużyny. Rozdzielają się.
Powstrzymali Otchłań przed opadnięciem,
a iglica się przebiła.
Problem w tym, że później widzimy dolną stronę Otchłani, której nie widzimy.
Te korzenie i wszystko inne pod ziemią...
Przypomina to membranę.
Wyzwaniem jest przedstawienie,
jak ten system korzeniowy się zazębia i rozciąga.
Plus to, że prosto nad tym jest szczelina.
Mamy Otchłań z górami i unoszącymi się głazami
oraz jej wersję po Drugiej Stronie z górami i unoszącymi się głazami.
Dokładnie.
- I niebo Drugiej Strony. - Zgadza się.
Więc gdybyś przeszedł przez chmury po Drugiej Stronie,
uderzyłbyś w odwrócone głazy.
Tak.
A gdy się rusza, głazy też się ruszają.
- A potem mamy ostateczną bitwę. - Tak.
Miała być też bitwa przedtem, ale ją wyrzuciliśmy,
skupiliśmy się na tej ostatniej.
No i wybuch helikoptera, ale to...
Potem mamy ostateczną bitwę,
czyli Łupieżca Umysłów i Vecna.
Staraliśmy się nie przesadzić.
To się pewnie jeszcze zmieni w trakcie pisania.
Dobra.
Dziękujemy.
Nie wiem, czy mój departament nie powinien bić na alarm,
jeśli chodzi o liczbę dni zdjęciowych, które wnioskuję z tego spotkania.
Chyba tak.
Nie wiem, czy masz dość informacji, żeby bić na alarm,
że nie zdążysz zbudować planu.
Musimy zacząć budować trzeciego czerwca,
żeby wyrobić się z Drzewem Bólu do końca listopada.
- Ta sceneria to w sumie żywa istota. - Tak.
- I będzie się ruszać. - Wiem.
Wymyślili zupełnie nową koncepcję gruntu,
natury korzeni, i wszystko ma być błoniaste.
Pytanie, czy musimy to wszystko brać pod uwagę, budując plan?
Diabeł tkwi w ustawieniu kamery.
Dostaniemy scenariusz i pojawi się...
jakieś 70% rzeczy, których nie wzięliśmy pod uwagę.
Tak. Dokładnie.
Czemu mają być na pustyni?
Bo biegną przez cały system jaskiń.
Henry ich ściga.
Wybiegają górnym wyjściem, a potem biegną na pustynię.
Potem pies wie, co się dzieje.
Nie dostaniemy ostatecznego scenariusza na czas,
więc musimy się oprzeć na rozmowach z nimi.
To wszystko. Musimy to rozgryźć.
I to musi być świetne.
Rozumiecie?
Nie zapominajmy o tym.
No nie odwalimy fuszerki.
Dlatego mówię. To nie...
Niczego nie spieprzyliśmy w tej produkcji.
Nie powiedzą: „Może być”.
Nigdy tego nie usłyszymy.
- I nie chcemy. - Nie.
Dostaliśmy słowne instrukcje dla ósmego odcinka.
Główny temat na dziś to:
wnętrze, Drzewo Bólu w Otchłani.
To duży plan: 40 metrów długości i 20 szerokości.
Mamy te mięsiste bebechy.
Wystają z nich kości, ścięgnista tkanka łączna,
pnącza, grube czarne żyły.
To coś dziwacznego.
Jesteśmy w sumie w żebrach tego potwora.
Co to był za gość z rosnącym nosem?
- Pinokio. - „Pinokio”.
To jakby Pinokia połknął wieloryb. Macie 16 tygodni na zbudowanie planu.
Mamy szansę odzyskać potrzebną przestrzeń.
Nie zmieścimy ósmego, jeśli nie zaczniemy rozbierać planu.
Na pewno są wyzwania.
Zacząłem w drugim sezonie.
Sezon drugi się rozrósł.
Trzeci był większy. Czwarty jeszcze większy.
Musisz się rozwijać z serialem.
Mamy topniejący budynek biurowy.
Nie wiem, co powiedzieć.
Wygląda wspaniale.
To jest najnowsze.
- Tak to sobie wyobrażałem. - Wspaniałe.
- Nasz numer jeden. - Na pewno.
Jest jak...
Mieszanka brązowego i innych.
Przypomina łzy.
Podłoże też się przebija.
- Podoba mi się. - Fajne.
Co to jest?
Rzeźbiona pianka
pod trzema różnymi gęstościami wylanej pianki.
- To właśnie... - Tak myślałem.
Złączyliśmy to gumą w sprayu i pomalowaliśmy.
- To demo. - To jakieś 12 etapów.
To będzie zapiep...
To wymyśliliśmy dla górnego piętra,
gdy Jonathan i Nancy odkrywają jeszcze bardziej roztopioną część.
Skręcają za róg.
Tam stopnienie jest duże.
To pomysł zrodzony z rozmowy Jonathana i Nancy.
Musimy postawić ich w sytuacji,
w której czują, że zginą.
To ich zmusza do głębokiej rozmowy.
Fizyczne zagrożenie jest tak duże, że emocjonalna stawka rośnie.
Stąd patrzymy wstecz.
Te ferie wiosenne,
kiedy byłeś w Lenorze...
Nie musiałam zostawać w pracy.
Po prostu... potrzebowałam przestrzeni.
Traktujemy to jak zalany plan,
więc budujemy 75-centymetrowy...
Można go wypełnić, w jakim stopniu się chce.
- Pracujemy w realu. Zalewamy plan. - Efekty wizualne też nie są tanie.
- To prawie niemożliwe zadanie. - Zalejemy to.
- Takie szalone rzeczy się pamięta. - Zdecydowanie. Będzie super.
- Sean będzie miał koszmary. - Nie chcę być przy kręceniu.
- To świetna scena. - Będzie dobrze.
Tak.
Gdy czytałam scenariusz,
członkowie ekipy przechodzili, pytając: „Czytałaś?”.
Jakby wiedzieli...
Nie sądzę, żeby Dufferowie próbowali rzucać nam wyzwania.
Te wyzwania raczej znaczą, że nam ufają.
Inaczej nie wpisaliby w scenariusz topniejącego pokoju.
To będzie skapywać ściany. Ociekasz tym.
Dobra.
- Grawitacja. - Dobra, najpierw uklęknij.
- Dobra. - Tak.
Mamy szczęście, że wszystkie działy tak dobrze ze sobą współpracują.
My, makijaż i garderoba wciąż się spotkamy.
Pytamy: „Co macie? Bo ja mam to”.
„Czy wszystko do siebie pasuje?” „Czy się nie gryzie?”
Można się tu posunąć bardzo daleko,
ale to by odebrało piękno chwili, którą kręcą.
- Cześć. - Hej.
- Wygląda świetnie. - Super.
Dzięki.
Ale opaćkani!
Wyglądacie, jakbyście malowali dom.
O rany. Dobra.
Amy, to ma być dla sceny, gdy...
O to chcę zapytać. Za mocno?
Może to na scenę, gdy się myją w Skrzeku?
Nie, muszą być tak upaćkani.
Problem jest taki, że kiedy Shawn kręci scenę...
- Tak. - Wiem.
Czy chcesz,
w scenie głębokiej rozmowy,
żeby Natalia tak wyglądała?
- Chyba tak. - Robimy próbę. Wszyscy na miejsca.
- Matt, musimy... - Dobra.
Spójrzcie na siebie.
Dobra.
Ciężko robić to na odwrót.
Tak czy inaczej
widzom zależy bardziej na bohaterach niż na widowisku.
Ale ostateczny cel to scalenie ich.
Maksimum emocji i maksimum widowiska w tym samym czasie.
NIE DO SPOŻYCIA
PLENER. LABORATORIUM W HAWKINS — DACH
Piękno bycia rzeźbiarzem polega na tym,
że wykorzystujemy dwie półkule mózgowe.
Robimy bardzo eleganckie linie
tworząc piękny kontrast wizualny,
ale także tworzymy strukturę, praktyczną stronę, rzeczy w ruchu.
Jest tu cel, intencja. Ożywiamy rzeczy, które tworzymy.
W wielu produkcjach jedyną rzeczą, którą rzeźbiarze robią, są jaskinie.
Oglądasz produkcje jak Stranger Things, i myślisz:
„Rzeźbią naprawdę fajne rzeczy.
Chcę być tego częścią”.
WNĘTRZE. DRZEWO BÓLU
Mój wstępny cel to 12 kolumn do końca lipca.
RZEŹBIARZ
Sean lubi tego typu zewnętrzną teksturę. Im większa i odważniejsza, tym lepsza.
Z detalami przypominającymi smoczą skórę.
VECNA 2.0, PRÓBKA
Niedobrze mi się gra zbyt szczęśliwe postaci.
Musisz współczuć swoim postaciom, musi ci być ich żal,
byś mógł o nie walczyć.
Byś mógł je grać.
Jeśli naprawdę się zaangażujesz,
czeka na ciebie złoty samorodek.
Mamy towarzystwo.
Jak tam?
Dobrze.
O tak! Co o tym sądzisz?
- Świetne. - Tak.
Bardzo elastyczne. Jest super.
Tak.
Mogę zobaczyć mimikę?
Tak.
- Tak. - Cholera.
Doskonale.
Wciąż jesteś Vecną, tyle że Vecną 2.0.
- Jak się czujesz, Jamie? - Dobrze. Bez zmian.
Wiem, ile na siebie założyć, co robić, co...
- Ruch. - Tak.
Wygląda pięknie, Barrie. Chcę dostać ładne zbliżenia.
Większość nabłyszczyliśmy,
ale te czarne elementy staraliśmy się zachować matowe.
Niektóre miejsca na skórze są spalone,
a tu mamy trochę świeżej krwi.
Bardzo ładne.
Ciekawe rzeczy przyszły mi wczoraj do głowy.
Myślę, że...
według niego wrócił do domu.
Mógł pójść wszędzie. To wybór. Możesz iść wszędzie, prawda?
- Tak. - On wrócił do domu.
Mieszka w tym samym domu.
To wręcz się staje dla niego
idealną wizją tego, czego pragnął, a czego nigdy nie miał.
- Dobrze. - Co czyni go ludzkim.
Tak. Chciałeś, żeby twój ojciec taki był i...
Jasne. To są moje... Nie miałem przyjaciół.
- Tylko Patty była dla mnie miła. - Tak.
Świetnie. To świetny sposób...
Podoba mi się.
Tak to już jest, nie?
To wydaje się bardziej... rzeczywiste.
- I smutne. - „I smutne”.
Nagle ma cel, co jest piękne.
W czwartym sezonie Vecna pojawia się jako czarny charakter.
Bracia poprosili, żebym go zaprojektował.
Próbowaliśmy
setek różnych stylizacji:
Od człowieka w ubraniu, w opończy,
po kogoś bardzo chorego.
W końcu dodaliśmy pnącza, które miały być jego chorobą.
I to było to.
W czwartym odcinku jest cała scena w Strefie,
gdy Vecna wynurza się z bramy.
To będzie kultowe.
Dufferowie uwielbiają ruszać kamerą w bardzo ekspresyjny sposób.
Rzadko zdarza się scena bez ambitnych lub trudnych elementów,
nad którą nie trzeba wcześniej popracować.
Lubimy trzymać kamerę jest blisko ludzi,
bo to daje poczucie intymności.
Zwykle jesteśmy w odległości metra do półtora,
jak kiedy toczymy rozmowę.
Ale to też sprawia, że jesteś w nieco szerszym obiektywie,
żebyś zawsze nie był taki.
Widać też wtedy więcej tła.
Z walką w Strefie poszliśmy o krok dalej.
Tu używamy obiektywu 18 mm.
Zbliża cię do aktorów
i masz też świadomość otoczenia.
- Możemy przejść się po tym planie? - Jasne.
OPERATOR KAMERY A / STEADICAM
Spotkałem się z Hiro,
by zrozumieć choreografię, którą stworzył
i przyswoić ją sobie przed czasem.
Jak prowadzić kamerę przez te miejsca,
omijając nierówności terenu, żeby wyszło idealnie?
Bo bracia chcą perfekcyjnego ruchu kamery.
Strażnik tu krzyczy: „Hej, dawaj!”.
Bum! Załatwiają go.
Potem idziemy pod górę...
Jako dziecko byłem tancerzem,
więc wiedziałem, że muszę się przygotować do tego fizycznie i psychicznie.
...zza Humvee.
Wyjrzymy...
A potem...
Wszystko sprowadza się do ruchu.
Jeśli twój partner jest aktorem, musisz przewidzieć, co zrobi.
Dobra.
Brawo.
Super. W porządku.
Muszę się zastanowić,
jak próby będą wyglądać w Strefie.
Mamy za mało kaskaderów.
To ogromna scena.
Nie wiem, czy uda mi się ściągnąć tu tylu ludzi.
Mamy 75 statystów grających wojskowych i 50 kaskaderów. Obłęd.
To najdroższa produkcja, jaką robiliśmy?
Akcja! Kamera!
Gotowi! Start!
Tam jest wielu ludzi znikąd.
Wygląda na to, że czekają.
Może powiemy im, żeby biegali?
Może obok tej ciężarówki?
Chcemy użyć efektów specjalnych na próbach?
Tak.
Próbujemy zrobić rodzaj próby kostiumowej
ze wszystkimi elementami.
Wyćwiczyć wszystko na potęgę
przed wejściem głównej ekipy za dwa tygodnie.
Do tyłu. Dziękuję. Robimy próbę.
- Ciężki? - Ciężki.
- Fajny. - Boże!
Opuścić broń.
Dobrze.
Jak życie? Dobrze?
Widzisz te dzieci?
- Świetnie. - Tak.
Moglibyśmy ustawić tamten nieco dalej.
- Dobra. - Tak?
„Rozdział czwarty: Czarownik.
Stalowa płyta wykopowa wyskakuje w górę z grzmiącym hukiem.
Żołnierze chwytają za karabiny”.
Karabiny w gotowości! Na miejsca, proszę!
Nigdy nie robiliśmy czegoś tak skomplikowanego
i nigdy nie mieliśmy tylu ludzi w jednej scenie.
Chcieliśmy, żeby było spektakularnie,
ale chyba zlekceważyliśmy stopień złożoności tego.
Ostatni demogorgon dociera tu. Wyskakuje stamtąd i miażdży strażnika.
Gdy go zmiażdży, idziecie w tę stronę.
Tam jest demogorgon i tam.
A gdy ten załatwi już wszystkich,
stajecie tutaj.
Ramirez przechodzi obok. Wtedy podejmujesz decyzję.
- Próbujesz was stąd wydostać. - Tak.
- Jak leci? - Hej.
- Wybacz, ustalamy początek. - Nie, super.
- Ale ty musisz pomóc... - Wiem. To znaczy...
Zespół, dźwiękowcy, na miejsca.
Pierwszy zespół obserwuje. Tu.
Zaczynamy!
Giancarlo, Alyssa, obserwujcie dublerów.
Skok! Gotowi! I skok!
Uwaga!
To bardzo ambitne sceny.
Pięć ujęć, które mają wyglądać jak jedno długie ujęcie.
Wycofujecie się.
Jedno ciągłe ujęcie jest niesamowicie wciągające dla widza.
Buduje napięcie, bo jesteś z bohaterami cały czas.
Nie ma kilku wersji, cięć czy podobnych.
Akcja się rozgrywa przed twoimi oczami.
Nie musicie tu być, odejdźcie.
Zrobimy próbę pierwszego zespołu.
Odejdźcie, jeśli nie musicie tu być.
Już jest tu już dość ludzi.
Gotowi! I Justin!
Skok!
Zastanawiam się nad tym wersem...
I czy nie pominęliście go w wizualizacji.
Ale nie musimy podążać za wizualizacją,
bo czuję, że potrzebujesz tej chwili z dziećmi.
Chcę spróbować tak, jak planowaliśmy, czyli tutaj.
- Kamera! - Wyprowadzę was, trzymać się razem.
- Wzrok w dół. Jasne? - Demogorgon!
Gotowi! Trzy, dwa, jeden, start!
Unik!
Muszę poprowadzić te dzieciaki, żeby nie zginęły, co jest fajne.
Mike wchodzi w rolę przywódcy.
Dawno go takim nie widzieliśmy.
Słuchajcie mnie! Wzrok na mnie!
To było dobre.
Dziękuję. Powinienem być aktorem.
Bądź dumny z tego, kim jesteś.
Dziękuję.
Gotowi! Akcja!
Wyprowadzę was. Trzymać się razem, wzrok na mnie. Jasne?
- Demogorgon! - Trzy, dwa, jeden, start!
- Na dół! - Uważaj!
Tutaj jest trochę pusto.
Ups.
Cięcie.
Czy ktoś wam zasugerował obejrzenie się do tyłu?
Tak.
Dookoła potwory, strzelanina. Nie słyszycie tego, ale wyobraźcie sobie.
Bum, bum! Chaos.
Żołnierze krzyczą, wrzeszczą...
- Rozumiem. - Dobra.
Jesteś w strefie wojny.
A on co robi? Chodzi sobie?
Znów patrzą na demogorgona, którego nie widać.
Boże.
Lepiej. Co sądzicie?
Mogłoby być jeszcze lepiej.
Cofnij do tego pustego punktu.
Chyba musisz domalować ludzi.
Tu jest tak pusto.
Tam też jest Demogorgon.
A potem pójdzie tam. Tam?
Gdy mówię „Gotowi!”, jesteś tu.
Stój, a ja wejdę za ciebie.
Gotowi! Akcja!
- Trzy, dwa, jeden... - Akcja!
Stop!
Resetujemy!
- Hiro. - Tak.
Drugie pociągnięcie było spóźnione.
- Ma być wcześniej? - Dzięki.
Spoko.
Gotowi! Akcja!
- Trzy, dwa, jeden, start! - Co? Nie, hej!
Akcja!
- Cięcie. - Cięcie!
Kamera gotowa.
Ujęcie ósme.
Stary, to nie może trwać dłużej niż wczoraj.
- Tudor powie: „Akcja!”. - Tak.
Ja powiem: „Trzy, dwa, jeden, start”.
Musicie zareagować i macie być szybcy.
Kamera idzie w górę.
- Rozwiązaliśmy parę problemów. - Tak.
Rozwiązaliśmy każdy problem, który stworzyliśmy. Zaczynamy.
Sklep z elektroniką. Dobiegniemy tam, ale trzymajcie tempo.
Uciekniecie stąd tunelami. Jasne?
Chyba nie osiągnęliśmy intensywności tamtego ujęcia. Osiem.
Tamto miało w sobie...
życie?
- A może zaczęło nas to nudzić? - To jest dziesiąte?
- Ósme. - „Ósme”?
- To wciąż ósme. - To ósme.
- Przestań! - Chyba przeżyjemy tę małą wpadkę.
- Wygładzimy to. - Tak.
- Ledwo widać. - Dobra.
- Uważacie ósme za najlepsze? - Tak.
Wszyscy uznaliśmy ósme za najlepsze.
To jedna z tych scen, które czytasz i myślisz:
„O nie. To będzie niemożliwe”.
Ale nam się udało.
Czuję, że połowa naszej pracy to przewidywanie pogody.
Może nam się poszczęści.
- To nieuniknione. - Tak.
Zróbcie to teraz, bo muszą tam przejść.
Hej, Mike, bierzemy ich na 14-15.
Moi kaskaderzy!
Zabieramy wszystkich do 14-15.
Nie.
Pogoda zwariowała.
Totalnie.
Ostatnie dziewięć na dziesięć nocy były burze.
Tak. Chyba tylko w środę było ładnie.
Oj, pogoda.
Jak chcesz ich podnieść?
Jedną ręką.
Akcja!
I trzy, dwa, jeden, start.
Spuszczaj!
Tak.
Dobra, cięcie.
Nieźle.
Tak, to jak atak na demogorgona.
Widzisz go.
A potem zaczynasz iść w tym kierunku.
Cholera.
- Adrenalina nie spada. - Fakt.
Jesteśmy tu co noc i robimy takie fajne rzeczy.
- Jedną za drugą. - Wielkie sceny akcji. Tak.
Nie ma czasu na relaks.
Płomienie gotowe. Już blisko. Dziękuję.
Gotowi! Akcja!
Dobra, cięcie.
- Cięcie. Zapisz to. - Cięcie.
W tym roku jest tyle rzeczy,
których wcześniej nie robiłem jako aktor.
Will zawsze był słaby.
Był obiektem drwin i zawsze czuł się inny.
A w tym sezonie walczy z potworem,
ale też z wewnętrznymi demonami.
Zmaga się ze sobą i swoją seksualnością.
I w pewnym sensie staje się superbohaterem.
W tym sezonie czułem się bliżej Vecny.
Teraz wiem więcej,
więc odegranie go
i zrozumienie go stało się łatwiejsze,
i dodaje mu mocy.
Opisałem to Noahowi.
Możemy doświadczyć tych pięknych chwil,
gdy wychodzimy poza siebie.
Nie wywołuję tego. Nie staram się.
Nie wymuszam tego.
I wtedy czujesz, że stałeś się naczyniem.
Po tylu latach
w końcu ma szansę pokonać sam siebie.
To z miłości do tych ludzi jest w stanie odnaleźć tę moc.
Nie wiem. Po prostu myślę, że napisali to bardzo fajnie.
„Vecna opuszcza rękę i Will upada na ręce i kolana.
Will łapie oddech, blady z przerażenia.
Vecna odchodzi.
Przechodzi przez bramę i znika po Drugiej Stronie.
Will powoli podnosi ręce
i demogorgony jednocześnie podnoszą się z ziemi.
To on to sprawia.
Mike, Lucas i Robin patrzą jak w transie,
jak potwory są brutalnie zabijane przez potężną siłę.
Will pada na kolana pośrodku płonącego pola walki.
Znów ma zwykłe spojrzenie,
jednak teraz od chłopaka bije siła.
Przejął kontrolę. Jest czarownikiem”.
To już nakręciliśmy.
Zrobione.
- To chyba 118. dzień. - Siedemnasty.
Sto siedemnasty.
Jesteśmy w połowie.
Zostało nam pół roku.
Spójrz na te kartki.
Spróbujemy rozpracować pozostałą część sezonu i zrozumieć ją.
Macie scenariusz?
Nie. Nie mamy.
Dobra, wymieniam.
- „Odcinek szósty, cmentarz kościelny”. - „Cmentarz...”.
Wnętrze. Dom Hoppera. Sześć i siedem.
Wnętrze. Biblioteka w Hawkins.
Niebieski ekran, Holly upada.
Siedem, w domu Creelów i sześć...
Wnętrze. Skrzek. Siedem.
I wnętrze jaskini, sześć.
Środa to ósemka. Jaskinia.
- Odcinek ósmy, czerwona. - Super. Odcinek ósmy.
Czerwony jak „czerwony alarm”.
CZERWONA PUSTKA, JASKINIA
PLENER. JASKINIA
To bardzo ciekawy dzień.
Kręcimy odcinek ósmy, który nie jest jeszcze do końca napisany.
Uwaga, spojler!
Więc nie do końca wiemy, co się dzieje.
Wszyscy na planie chodzą z czerwonymi kartkami scenariusza.
Nie chcesz za bardzo zaburzyć porządku narracji,
bo aktorzy się pogubią.
Nie doświadczyli jeszcze pewnych zdarzeń lub emocji.
Jednak elementy lata z ósmego odcinka
trzeba nakręcić teraz.
Jeszcze nie czytałem ósmego,
a już go kręcimy.
Nigdy nie robiłem czegoś takiego.
GŁÓWNA STYLISTKA FRYZUR
Dziwnie jest przeskoczyć na ósmy.
Tak.
Nie podoba mi się to, będę szczery.
Mus to mus.
Zaczynamy. Gotowi! Akcja!
Dalej, musimy iść.
- Cięcie. - Cięcie.
- Powtórka. Zaczynamy. - Gotowi.
Kamera gotowa.
- Kręcimy. - Kręcimy.
Musisz to wycelować.
Nie! Nie tak blisko.
Chwila, Otchłań to...
Przepraszam, Otchłań jest jak...
Hilary, masz ten rysunek?
To Hawkins, a to Druga Strona.
To ściany z ciała.
Boże.
A tu na górze jest Otchłań.
Otchłań jest... Chwila. Gdzie...
- Jakby w niebie. - Jest na niebie.
To opiera się na...
prawdziwej teorii naukowej?
To bardzo realistyczne.
Konsultujesz się z kimś?
Gdy przeczytacie ósemkę, to nabierze sensu. To jakieś 120 stron.
Może 115?
Nie ma mowy.
Musimy go skrócić.
Produkcja i Netflix cały czas na nas naciskali,
gdy pisaliśmy ósmy odcinek.
Nigdy nie pisaliśmy w równie trudnych warunkach.
Musieliśmy napisać dobry scenariusz,
a wokół nas tyle się działo.
Nigdy nie spędziliśmy tele czasu ze scenarzystami na jednym odcinku.
Dzieliliśmy włos na czworo, dążąc do perfekcji.
Szczerość i wierność fabule zawsze popłacały.
„Rozdział szósty, Ucieczka z Camazotz.
Pokazujemy, jak głowa Max podskakuje w górę i w dół.
Lucas ją niesie, biegnąc korytarzem.
Boombox wisi mu na ramieniu”.
Współczuję ci. To musi być wyczerpujące...
Zaczynamy dzień od skomplikowanego ciągłego ujęcia.
- Jeśli się zmęczysz... - Dam znać.
- Kamera gotowa. - Gotowe!
Gotowi i... winda.
Gdy reżyserujesz,
twoim zadaniem jest jakościowo przewyższyć scenariusz.
- Naprzód! - Naprzód!
Ale te scenariusze, od początku do końca,
od 2014 roku do teraz,
zawsze były tak niewiarygodnie dobre, że wystarczy je odzwierciedlić.
- Cięcie! - Cięcie.
Caleb jest mistrzem.
To nie jest łatwe.
Patrz! Bum!
Świetnie.
- Ile ujęć... Sześć? - Sześć.
- Tak. - Tak, stary.
- Wystarczy. - Sześć.
Wiem, jak je ciąć. Wystarczy. Dobra robota.
Każda produkcja ma swój rytm, częstotliwość.
Caleb to zielony.
Musisz nakręcić scenę, żeby poczuć jej rytm.
To chemia, którą stwarzają aktorzy.
Reżyserzy pokazują ci kierunek, jak co ma być,
a aktorzy tworzą rytm.
- To chcemy wysunąć na pierwszy plan. - Tak.
A potem wybuch.
- Oznacz je. - Tak jest.
Zulu, już za późno zapytać, czy czwarte okno może pęknąć?
- Nigdy nie jest za późno. - Przyjąłem.
Ja to zrobię.
Mam pytanie.
Niewiele się o tym mówiło we wspólnych scenach.
- Nikt nie wie, że się spotykamy. - Tak.
- Nawet Caleb. - Tak.
Czy mogę...
Chciałabym zagrać tę scenę szeptem.
- Tak. - Chciałabym zrobić tak.
- Tak. Dobrze. - W porządku?
Tak. Macie się schwycić za ręce, prawda?
- Możemy. - Tak.
- To by było w tym momencie. - Świetnie.
- Dobrze. Tak zróbmy. - Super.
Dobra.
Może być trochę bałaganu, ale nakręćmy to.
Okej, ostatni rzut oka.
Usunę markery.
Trzy, dwa, jeden, start!
Myślę, że gdy skończą z oknami,
rzucę więcej gruzu na suszarkę,
żeby było tam więcej czegoś.
Możesz iść, Stephanie. Przepraszam...
Rozszerzmy to. Dajmy trochę krwi w to jaśniejsze miejsce.
- Dobra. - Nawet tam. Po obu stronach.
Suszarka miała eksplodować,
ale jak to bywa w tej produkcji, uznano,
że jeśli już wysadzamy suszarkę, to może też wysadzimy okna.
Nieczęsto pracujesz przy produkcji,
gdzie jest taka elastyczność i podążanie za fantazją.
TYŁ, NA LEWO, POZIOM 6
WEWNĄTRZ. DRZEWO BÓLU
Ostatnie.
Hej!
Uśmiechnijcie się.
Mieszane uczucia?
Mieszane.
To było nasze życie przez sześć tygodni,
a teraz to koniec.
Pora na kolejny etap.
Hej, Adam, przez balustradę tuż za tobą.
Odwróć się.
WNĘTRZE. LABORATORIUM W HAWKINS TOPNIEJĄCY POKÓJ
Nancy, bardziej do twojej postaci pasuje „to gówno” czy „to coś”?
Nigdy nie słyszałem, żeby przeklinała. Ale może się mylę.
Tak, ale kiedy już przeklina, to na całego.
Dobra. „Wydaje mi się, czy coś gęstnieje?”
W porządku.
Gotowi! Poczujcie to!
Trzy, dwa, jeden, start!
Dawajcie!
Dawaj!
Nie wydaje ci się.
Pomocy!
- Pomocy! - Pomocy!
Cięcie.
Ta breja...
O Boże, serio...
Powinna być bardziej mulista.
Wygląda na rzadką.
Udają bardzo dobrze.
Będzie trzeba dać więcej efektów wizualnych, niż chciałam.
To jest naprawdę smutne,
bo obserwowaliśmy testy miesiącami
i to raczej przypominało maź.
Wygląda jak woda.
To coś zupełnie innego.
Reżyser czy kierownik
może się przygotować na tip-top.
Ja tak robię.
Ale kiedy odkrywasz, że coś nie działa,
nie możesz wybuchnąć.
Nie możesz się poddać. Nie możesz niczego odwołać.
Musimy dziś kręcić.
A ja muszę być wierny scenariuszowi.
Wiem, że ostatecznie liczy się to, co mamy nakręcony materiał,
nie to, co dzieje się na planie.
Od razu wchodzę na poziom Jedi,
w bezwzględny tryb rozwiązywania problemów.
Nakręcę to z innej perspektywy. Nie ustąpię, aż znajdę rozwiązanie.
Widzowie zobaczą efekt montażu i nigdy się nie dowiedzą,
że dziś zaliczyliśmy porażkę.
Twoje ujęcia są świetne.
Ale dołuje mnie to. Nie ma... Cholera.
Jesteśmy w tym samym miejscu, co wczoraj rano.
- Spójrz na mój poziom stresu. - To z dzisiaj?
To trzy i pół godziny stresu.
Co ci go tak podnosiło?
- Byłeś zrelaksowany dziś rano o 7.00. - Nie, spałem.
Stres mnie dorwał, jak tylko się obudziłem.
PRÓBA CZYTANA, ODCINEK 8.
Przeczytajmy ostatni odcinek Stranger Things, dobrze?
Zapraszam wszystkich!
Przez rok siedzieliśmy jak na szpilkach.
To były tortury.
Czytanie tego odcinka oznacza oficjalne pożegnanie dzieciństwa.
Brett, nie oszukuj.
- Co? - Nie oszukuj.
- Nie? Nie możemy? - Ma być spontanicznie?
Tak. Chyba po prostu...
wskoczmy w to.
Skończyliśmy w środę.
- Jest prosto z kopiarki. - Przemówienie!
- „Przemówienie”? - Tak!
Wiem, myśleliśmy o tym, ale chyba...
wszystko, co chcemy powiedzieć o doświadczeniach, serialu,
bohaterach i reszcie jest w scenariuszu.
Ross i ja jesteśmy bardziej elokwentni, pisząc.
Więc może po prostu przeczytajmy.
„Rozdział ósmy: Ta strona”.
Nareszcie.
„Jesteśmy przed Strefą. Gwiaździsta noc. Poniżej jest brama przejścia.
Membrana wciąż jest zerwana po przejechaniu ciężarówki.
Ogromna planeta kontynuuje swój nieubłagany kurs kolizyjny z Hawkins.
Ostatni raz pokazujemy tytuły”.
A potem...
„Steve dyszy. Wisi w powietrzu. Kołysze się, jakby zawieszony w próżni”.
Nie!
„Kamera unosi się, by pokazać silną rękę ściskającą jego nadgarstek.
To Jonathan.
Złapał go.
Henry wchodzi do salonu, szukając Jedenastki.
Chwila napięcia, gdy Henry patrzy na siostrę
po raz pierwszy od bardzo dawna.
Jego głos drży z gniewu”.
„Gdzie oni są?”
„Z Max. Bezpieczni”.
„Vecna pojawia się za Hopperem, słabo widoczny w gęstej mgle.
Hopper wyczuwa go, obraca się i strzela. Bum!
Ale kule nie trafiły Vecny. Przebiły drzwi zbiornika izolacyjnego.
Woda wypływa z dziur.
Pędzi do przodu w panice.
Otwiera zbiornik i widzi Jedenastkę w wodzie pełnej krwi.
Ma ciało podziurawione kulami”.
- „Nie!” - „Uderza kolbą w szybę”.
„Jasna cholera”.
- „Dajcie mi broń”.
„Nancy zastanawia się. Wzdycha.
Podaje Mike’owi broń i pas pełen czerwonych pocisków.
Mike nie może w to uwierzyć”.
„O cholera! Dzięki!”
„Ona kiwa głową i idzie dalej. Mike zakłada pas”.
To flary.
„Gdy znalazłeś mnie w lesie, byłam dzieckiem.
Bałam się. Nie rozumiałam tego świata.
Nie rozumiałam ludzi.
Ale ty przygarnąłeś mnie i uczyłeś.
Chroniłeś mnie, wychowałeś.
Stałeś się moim tatą”.
„Nie rób tego! Proszę!”
„Musisz pomóc im zrozumieć.
Pomóż im zrozumieć mój wybór”.
„Ale ja sam go nie rozumiem!”
„Kocham cię, Mike”.
„Proszę, nie zostawiaj mnie!”
„Szlochając, krzyczy z całej siły”.
„Nastka!”
„Lucas obejmuje Max w pasie”.
„Zapędzasz się za daleko”.
„Nic nie poradzę, wyglądasz superseksy”.
„Tak, a ty supergłupio”.
„Uśmiechają się, a potem całują się i kochają”.
O tak.
Zapomnij o pościeli.
Za mocne światło. Trzeba je rozproszyć.
To nie Ojciec chrzestny. Powtarzamy.
Dostajesz jeszcze jedno ujęcie, Jonathan!
„Chrzanić tę szkołę. Chrzanić system.
Chrzanić konformizm.
Chrzanić wszystko i wszystkich, którzy chcą nas powstrzymać i rozdzielić,
bo to jest nasz rok”.
„Daje sygnał zespołowi, który zaczyna grać At Last Etty James.
Nim Joyce się zorientuje, on już przykląkł”.
- Boże! - Stary!
„Trzyma skromny, ale piękny pierścionek”.
- Boże! - Cholera. Joyce Byers!
„Joyce Byers,
czy spędzisz resztę życia
ze starym, zmęczonym, upartym, zrzędliwym sukinsynem,
który bardzo cię kocha?”
„Jej oczy wypełniają się łzami. Kiwa głową”.
„Tak”.
„Hopper wstaje. Wyciąga rękę.
Strefa. Mike i Kay w panice szukają Jedenastki.
Widzimy sklep z elektroniką”.
„Zaklęcie niewidzialności”.
„Drzwi sklepu otwierają się same, jakby zrobił to duch. To Jedenastka.
Wszyscy płaczą, ale ta chwila pryska,
gdy Karen otwiera drzwi piwnicy i krzyczy...”.
- Jezu! - Och, Karen!
„Hej! Co się dzieje? Lasagne stygnie”.
„Mike patrzy na Holly i jej przyjaciół ze szczytu schodów.
Dźwięk ich rozmów i śmiechu wypełnia piwnicę.
Są tacy jak on i jego przyjaciele wiele lat temu.
Chwila smutku, gdy Mike wspomina dzieciństwo.
Smutek znika, ustępując miejsca uśmiechowi.
Odchodzi i zamyka drzwi do piwnicy.
Koniec serialu”.
Fajnie.
Dzięki.
O rany.
Teraz tylko to sfilmować.
Było coś oczyszczającego w pisaniu ostatniej sceny.
Trudno było
napisać ostatnie słowa dla tych postaci.
Najwyraźniej pamiętam napisanie słów „Koniec serialu”.
Te dwa słowa mają największy ciężar.
I robiliśmy to, gdy trwały zdjęcia.
Dlaczego? Nie.
PLENER. CZERWONA PUSTYNIA
Jesteśmy dumni, że serial przez dziewięć lat
zaskakiwał swoją fabułą.
Myślę, że widzowie lubią go za autentyczność.
To właśnie z niej się zrodził.
Staramy się podążać za instynktem.
To on nam podpowiada, co jest dobre.
Artyści, których podziwiam,
są przede wszystkim wierni sobie.
Co to jest?
Tylko kupa złomu.
Ten serial jest wyjątkowy.
Dostaliśmy szansę zbudowania
niesamowitej ilości wysokiej jakości scenografii.
W dzisiejszych czasach to rzadkość.
W większości produkcji mało się buduje,
reszta to efekty wizualne.
Ale dla braci jest ważny rzeczywisty plac zabaw.
Musimy ustalić z braćmi, gdzie ustawić niebieski ekran
i na jaką szerokość.
- Tak. - Jest...
To...
Tak, jest...
Będzie pewien problem z wyczuciem przestrzeni.
Myślę, że mówimy o...
W sensie odległości
to minimum 18 metrów ekranu, 18 metrów tu i 18 tam.
Oczywiście, że jestem z tego dumny.
To niesamowite osiągnięcie,
że ten projekt nie padł z hukiem.
Czułem, że...
było to możliwe.
Nie wiem, co będziemy robić po nim.
Wszystko inne będzie nudne.
Co tam?
- Corey, włączysz wizualizację? - Wow, spójrz.
- Natalia przypomina Ripley. - Cholera.
- Tak! - Nie mamy dość broni.
W pierwszym sezonie mówiliśmy: „Wszystko musi być rzeczywiste”.
Ale mamy potwora wielkości trzech budynków.
To oczywiste, że musimy użyć grafiki komputerowej.
Ale jesteśmy też z aktorami w żywym plenerze, nie w studiu.
Im bardziej rzeczywiste wszystko jest,
tym łatwiej zatracić się w tej scenie.
Nie!
Tak! Niesamowite, stary.
Musimy iść.
Czasem zwizualizują twoje działania, mimikę, ruchy.
To jak zapowiedź tego, co zrobisz.
Mam zrobić taką minę, gdy się odwrócę?
Nie sądzę, że mają taki cel, jednak myślę sobie,
że wolałbym sam do tego dojść na planie.
Okej, cisza. Dziękuję.
- Zaczynamy. Gotowi? - Trzy, dwa, jeden, akcja!
Bum!
I... bum!
Było tak blisko.
Dobra, cięcie.
To ostatnie było bardzo szybkie.
Praca z niebieskim ekranem zwykle wypada całkiem nieźle,
ale jeśli to możliwe, unikamy go.
Ross i ja mamy dużo kłopotów z kadrowaniem ujęć,
patrząc na aktora na niebieskim ekranie.
Nie wiem, co wygląda dobrze, a co nie.
Nick, możesz dodać trochę...
Po uderzeniu w głaz możesz trochę zatrząsnąć?
- Gotowi? - Gotowi, próba i akcja!
Ryk!
I głaz!
- I uciekacie. Po prostu... - Dalej!
- W którą stronę? - Uciekajcie.
- Dokąd? - Przerwać próbę.
Do tyłu?
Biegniemy po zobaczeniu jej?
Nie, uciekamy od tego czegoś.
Myślę, że chcemy...
- Oddalacie się. - Już nas nie goni.
Zgadza się.
- A potem ktoś dostrzega Jedenastkę. - Tak.
Ames, gdzie jest potwór?
- Uciekają, tak? - Tak.
- Gdzie jest? - Patrzyli tam. Potwór jest...
Tak myślałem.
Częścią pracy ekipy od efektów specjalnych
jest pomoc w integracji elementów, których jeszcze nie ma,
ale będą w produkcie finalnym.
Wszystko ma wyglądać tak,
jakby celowo zostało tam ustawione i sfilmowane.
To gdzie ona jest?
Na godzinie trzeciej.
Patrzą w tę stronę, bo rzuca kamieniem z tamtego kierunku.
- Ciekawe. - Tak.
No dobra.
Pogubiłam się.
Już wyjaśniam. To ułatwi wiele rzeczy.
Biegniecie w tę stronę...
Jedenastka jest tutaj.
- Dobra. - Potwór tu jest.
Żebyście mogli ją zobaczyć i zwolnić.
To ma sens.
Zaczynamy. Gotowi i ryk!
- Naprzód. - Chce was dopaść i... głaz!
Nie mam jeszcze ostatecznego planu,
co chcę tu zrobić.
Dziś to raczej zabawa,
żeby sprawdzić się, co zadziała
i wymyślić nowe, fajne rzeczy,
które ucieszą braci.
Lubią przemoc,
więc jeśli uda nam się zadać kilka brutalnych ciosów,
będzie dobrze.
- Tak. - Tak.
Jest tu duże pole dla przemocy.
- Tak. - Tak.
WNĘTRZE. DRZEWO BÓLU
A potem...
Shannon, zastąp mi Nastkę na chwilę.
- Rzuć trochę mocy w Vecnę. - Dobra.
Bum! Wycofuje się.
Wystrzeliwuje w nią pnącza,
a ona odskakuje.
Może.
Naprzód!
Może spróbuj trochę stawiać opór.
Daj się unieść i pociągnąć, i dawaj.
Fajnie.
- Bum! - Tak.
idę do tyłu.
Mam początek i koniec,
a nie mam środka.
Obejrzyjmy to.
Wszędzie będą te jakby kości
i na całym planie będą te zęby.
Myślę, że to i to...
jest najlepsze.
Tak.
Pod tym kątem wygląda to świetnie.
A gdy zostanie pomalowane za żółto,
będzie idealnie.
Staram się, żeby wyglądało...
jak ciało, ale nie ludzkie ciało,
bo wtedy wyglądałoby jak duża stopa.
Zawsze robimy tu coś ohydnego.
Jeszcze nie skończyli tego rzeźbić.
Nie skończą do końca przyszłego tygodnia,
więc będziemy mieć...
jakieś półtora tygodnia.
Oby wszystko się udało.
Przepiękne.
Jestem z nich dumny.
Czuję, że to koniec pewnej ery, olbrzymich...
- Może to ostatnia wielka sceneria. - Tak.
- To utracona sztuka. - Tc dawna sztuka.
Dzień dobry wszystkim.
W końcu robimy Drzewo Bólu.
Niesamowita praca rzeźbiarzy, malarzy, Chrisa i jego zespołu.
Wspaniała robota.
Przepiękna sceneria.
Kiedy zaczęliście?
Cztery miesiące, tak?
To jakoś wtedy pomyślałam:
„O Boże, ma wielkość boiska futbolowego”.
Chyba wtedy, pięć miesięcy temu,
Melissa i ja zaczęliśmy go rozplanowywać.
Denerwowaliście się?
Pewnie tak. Ale nie pamiętam tego.
- Tak. - Może.
Więc już gdy patrzysz na zdjęcia,
rodzi się pomysł, jak to zrealizować.
Bo ja spojrzałam na to i pomyślałam...
Tak. Totalnie.
...„Nie wiem. Zapomnij. Nie ma szans”.
Nie było łatwo.
To może być ukoronowaniem mojej kariery, bo...
- Jest super. - Tak. Dziękuję. Doceniam to.
„Rozdział ósmy: Ta strona.
Vecna wstaje
i po raz kolejny Jedenastka i Vecna stoją twarzą w twarz.
Jedenastka widzi nową, przerażająca formę Vecny”.
- Spójrz, ile... Spójrz na wielkość. - O Boże!
- Niesamowite! - Spójrz na to.
Bardzo się cieszę, że mogę cię przedtem takim zobaczyć.
- Prosiłaś o to? - Nie.
- Nigdy nie widziałem pół Vecny. - Tak wyszło?
Może tak miało być.
- Ziemia się trzęsie. Upadek. - Potem w lewo, w prawo.
W lewo, w prawo i w dół.
Potwór schodzi na ziemię.
Jesteście w brzuchu bestii, w klatce piersiowej.
Potem ta zaczyna się ruszać.
Musieliśmy użyć klasycznego światła interaktywnego
z zewnątrz, by uzyskać efekt cienia poruszającego się w środku.
To była taka ponura, rozproszona, bursztynowa wersja światła słonecznego,
jakbyś był na Marsie.
Akcja!
W lewo!
W prawo!
W lewo.
- Cięcie! - Mamy to!
- Jedziemy na górę? - Tak.
- Zrobimy najpierw test. - Gotowy.
- Podnieście Jamiego. - Gotowy.
Obrócimy też kamerę.
Niesamowite.
Czy to najmocniejszy rok, jeśli chodzi o przemoc?
Nie wiem, czy jest mocniejszy niż poprzedni.
Ten poprzedni ze złamaniem kości był dość mocny.
Albo drugi sezon. Śmierć Boba była mocna.
Nie zapomnę, jak zadzwoniła moja mama,
mówiąc: „Przesadziłeś”.
- Naprawdę? - „Przesadziłeś”.
Tak powiedziała?
- Chyba przestała oglądać po śmierci Boba. - Przestała!
Nie. Oglądają materiały ze zdjęć.
- Niesamowite. - Są na bieżąco. Ja nie.
Twoi rodzice?
Dzwonię: „U Franka wszystko dobrze?”.
Mówi: „Świetnie”.
I zmienia ton: „Nie wiem, czy ta scena ci wyszła”.
„O cholera, mamo! Boże!”
Niewiele mówi.
Ogląda, aż zobaczy tę dobrą.
To jest próba. Gotowi! Akcja!
I...
ścięcie głowy i zwycięstwo.
Impreza! Mamy Vecnę!
Twerkujemy w kierunku Vecny!
Vecna!
- Co tam? - Jak tam?
Gotowy zabłysnąć?
Wszyscy przeżywają twoją śmierć, więc może powinieneś...
Płakać?
- Mam płakać? - Raczej nie.
- Polały się łzy. - Będziemy płakać, patrząc, jak umierasz.
- Tak? Ludzie z obsady? - Tak.
- „Naprawdę mnie lubią”. - Jednak płakali z radości.
- I z ulgi. - Puściło napięcie. Tak.
Zabijesz go.
- Skarbie... wiem... - To nie jest Jamie.
- Patrz, jaki obrzydliwy. - Nie chcę go atakować.
Tak naprawdę tego nie zrobisz.
Nie będzie go tam. Przećwiczymy tylko...
Przećwiczymy dialog.
Prawie skończyłeś.
Naprawdę?
- Skarbie! - Jak tam?
Boże.
Nie mieliście wspólnej sceny?
Nie, ta jest pierwsza.
Gotowi! Akcja!
Zadarłeś z niewłaściwą rodziną.
I dekapitacja.
I cięcie.
Cięcie.
Cięcie!
To koniec dla Jamiego i Drzewa Bólu!
Dobra robota, Jamie!
Nic nie mówię, bo widzimy się w czwartek, więc spadajcie.
- W środę. Było cudownie, kochani. - Kocham cię.
Dzięki, Jamie.
Jesteś mistrzem. Dobra robota.
Do zobaczenia w środę.
NA ZEWNĄTRZ. STREFA
- Jamie skończył. - Jak nastroje? Skończył?
Tak. Wszyscy go pytali, jak się czuje.
- Gotowy? - Tak.
Samochód się zatrzyma z poślizgiem tutaj.
W ciągu trzech sekund otworzą się drzwi
i staniecie twarzą w twarz z uzbrojonymi żołnierzami.
Będą krzyczeć: „Wychodzić!” i wyciągać was z ciężarówki.
Chcę to nakręcić bardzo realistycznie.
Do zobaczenia.
Dam wam sygnał.
Będziesz musiała zaczekać, aż...
To mały trik, ale czekaj, aż zostaną ustawieni przy ciężarówce.
Jasne.
Gotowi! Akcja!
To potężna scena zespołowa.
Jak wielki cyrk objazdowy.
Gdy wracasz do serialu i jesteś z tymi ludźmi,
znów się czujesz 14-latkiem.
To się nie zmienia.
Dzięki nim mogłem się poczuć prawie jak bohater kina akcji.
Czuję się znów jak dziecko,
bo gram postać, którą chciałbym zagrać,
gdybym oglądał ten serial.
Przykro mi, że ci to zrobili.
Nie zrobią mi tego.
Dzięki, że wziąłeś na siebie...
- Broda ci się odczepiła. - Musimy poprawić.
Każdy może usprawiedliwić swoje zachowanie.
Nie musisz wiedzieć, czy jesteś dobry, czy zły.
Prawie każdy zły charakter uważa,
że jest dobry.
Akcja!
Dufferowie traktują nas jak równych sobie.
To, że jesteś traktowany poważnie, jest najlepszym uczuciem na świecie.
Czuję, że jesteście zwarci i gotowi.
Nie jestem pewien, czy starczy nam czasu.
Pomogli mi nauczyć się, jak rozmawiać z dorosłymi,
przedstawiać argumenty, dopracowywać pomysły i zrozumieć rolę.
Weź głęboki oddech. Może się uda, może nie.
Szanujemy się nawzajem.
Ta produkcja opiera się na zaufaniu.
Ufaniu, że wszystkie działy zbudowały synergię.
Może dlatego Stranger Things tak przyciąga,
bo nawet za kulisami jest między nami więź.
Oddajesz się temu w całości.
Jesteś z tymi ludźmi bez przerwy.
Widujesz ich w dobre i złe dni, a oni ciebie też.
W przeszłości trudno mi było wpasować się w grupę.
Ale tutaj jestem mile widziana i kochana.
Czuję, że tę część siebie też zostawiam za sobą,
nie tylko moją postać.
A to...
połowa mojego życia.
To był ostatni dzień na planie dla wyjątkowej Millie Bobby Brown.
Nie jestem na to gotowa.
Panie i panowie, to był ostatni dzień na planie
dla Charliego, Natalii, Joego i Mayi.
Wkładają w to tyle pracy, gdy nas nie ma.
Dziękuję wszystkim.
GRUDZIEŃ 2024
Miłego ostatniego dnia.
Miłego ostatniego dnia!
- Cześć! - Hej.
Dzień dobry. Jeszcze 15 godzin płaczu.
Chciałam powiedzieć, że przed nami długi dzień.
Już dałaś się ponieść emocjom?
Stinky mnie rozkleiła. Przepraszam.
Boże.
No nie, Stacey.
Przepraszam.
- Masz 12 godzin. - A Tudor mnie dobił.
Jezu.
- Jest dobrze. - O co chodzi z Tudorem?
- Przytulił mnie i trochę odleciałam. - O nie.
Bez obaw, nie przytulę cię.
- Miłego ostatniego dnia. - Miłego.
To będzie emocjonujący dzień
i emocjonująca scena, zwłaszcza dla aktorów.
Trudno uwierzyć, że się udało. To ostatni dzień. Do roboty.
Optymistyczny początek dnia.
Tak. Na pewno.
Zobaczymy za 12 godzin.
Tudor!
Miłego ostatniego dnia.
- Wszystko gra. - I gwizda?
Tylko gra.
Chcę zrobić szybkie zdjęcie.
Dobra, zabierzmy je do domu.
Nie pomińmy Rossa.
- Dawaj. - Dawaj.
- Nie mam żadnego... - Co?
Powiem tylko, że was kocham.
- Ja też. - Ja też.
- Dobra. To wszystko. - Dobrze.
- Sadie mnie dopadnie. - O rany.
Zaczynamy.
Gotowi! Akcja!
Dawaj.
To znaczy, że zostawiacie...
Może to zbyt... Ale nieważne.
Zostawiacie dzieciństwo. Żegnacie się.
To uczucie pożegnania.
Powoli. Nie odłożycie go i nie pójdziecie.
Pożegnanie tej części waszego życia ma swoją wagę.
Włożyłeś książkę. Potem my powoli się odsuwamy.
Odnajduję cię patrzącego na schody.
- I robimy panoramiczne ujęcie. - Super.
Kamera gotowa.
Dobra.
Cięcie.
Dobra, zobaczmy.
OSTATNIA STREFA BRATERSTWA? DZIĘKUJEMY! MATT + ROSS
- Świetnie. - Tak.
W porządku.
To było ostatnie ujęcie dla Sadie, Caleba, Gatena, Noaha i Finna.
Wiem, że coś się zbliża.
Chciałem tylko powiedzieć, że...
Zacząłem grać w tym serialu, gdy miałem 12 lat.
Z nimi. I...
To zabrzmi smutno,
ale raczej nie miałem wielu przyjaciół w dzieciństwie.
Gdy rozmawiałem z Dufferami po raz pierwszy,
poczułem, że już ich mam.
A teraz mam tylu przyjaciół.
Do obsady...
Ludzie pokochali ten serial, bo pokochali was.
Dziękuję, że włożyliście tyle serca do tej historii.
Za śmiech, za łzy.
Mam kontynuować?
Za bycie młodszymi braćmi i siostrami, których nigdy nie mieliśmy.
Jesteście naszą rodziną. Kochamy was.
Tak wielu ludziom należy podziękować za tę produkcję.
To jest, bez przesady i wątpliwości, najlepsza ekipa, z jaką pracowaliśmy.
Każdego dnia czuliśmy waszą miłość i pasję.
Przyszliśmy tu, nie wiedząc, co robimy
i uczyliśmy się od ekipy.
Nawiązaliśmy wiele przyjaźni.
To dzień 237.
Mieliśmy 6725 ustawień,
co daje 630 godzin nagrań.
Dla nerdów to petabajt danych,
czyli 1000 terabajtów.
A to tylko z główną ekipą, więc kto, do diabła, wie...
Gotowe? Proszę. To koniec zdjęć do Stranger Things!
Chyba wszystkich zaskoczyły silne emocje towarzyszące pożegnaniu.
Czuliśmy się jak Mike w ostatnich chwilach serialu.
Ciężko jest się żegnać, ale trzeba.
Trzeba żyć dalej.
Dla nas wszystkich było ważne, by zamknąć księgę tej historii,
tych postaci
i tego okresu naszego życia.
Ale wszystkie doświadczenia z ostatniej dekady:
szalone wzloty i upadki, chaos, nowe przyjaźnie,
na zawsze z nami pozostaną.
To była przygoda życia.
OSTATNIA PRZYGODA: JAK POWSTAWAŁO STRANGER THINGS 5
- Wszyscy mówią „Stranger Things”! - „Stranger Things”!
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska