Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Isa sa mga paborito kong bahagi ng proseso ay 'yong maagang pagbe-brainstorm.
Sige. Gawan natin ng paraan.
Sa'n n'yo gustong umupo? Parang maganda 'to dito.
Wala pa siyang hugis sa simula.
Parang clay na hindi pa nahuhulma.
Tapos tatrabahuhin mo siya.
Paunti-unti bawat araw, bawat minuto.
Mapapagod ka tapos may maiisip kang iba.
Hindi maaalis 'yong kaba na baka hindi siya matapos.
Sasabihin mo, "Teka nga, bumalik nga tayo sa clay."
"Ituloy natin 'yong paghuhulma."
Tapos kalaunan, magkakaro'n na siya ng hugis.
At pag may hugis na, magiging exciting na siya.
Ready, action.
Action.
Tungkol sa'n nga 'yong test mo? Human anatomy?
Isa itong journey.
Oo, sampung taon.
Isang quarter 'yon ng buhay namin,
malaking bahagi ng buhay ng mga actor namin.
Nilamon ng kadiliman.
Malapit na siya.
Ang ano?
Ang Demogorgon.
Will!
- Will! - Will!
Parang napakaliit ng season 1 kumpara sa kung nasa'n na kami ngayon.
Gusto namin 'yong idea na dahan-dahang pinapalaki ang show,
gaya ng ginagawa sa movie sequel.
Parang movie na rin ang bawat episode pagdating sa haba ng oras,
sa dami ng pages na kinukunan araw-araw,
sa hirap ng visual effects, stunts, sa dami ng locations.
Hindi namin naisip na magiging ganito siya kalaki.
Nakakatakot kasi
nakikita mo 'yong mga show na minahal at tinangkilik ng mga tao
na sumablay sa ending.
Tapos binalewala na ng mga tao 'yong buong show.
Wala dapat maiwan nang nakalaylay. Kailangan mong tapusin lahat.
Pero sa huli, wala namang nagbago mula season 1.
Kumbaga, sa mga character pa rin kami nakasentro,
at 'yon ang importante sa mga tao.
Ang lupit.
Sige. Ulitin natin.
Sinimulan namin ang production
nang hindi pa tapos 'yong script para sa finale.
Nakakatakot kasi gusto namin na magawa 'yon nang tama.
'Yon ang pinakamahalaga na script ng season.
Itatag natin sa buong episode na "magpapakamatay si Eleven."
Kung palalabasin natin na magpapakamatay siya,
tapos nagpakamatay siya...
Oo.
Siguro dapat parang, pinag-iisipan pa ba niya?
Nakapagdesisyon na ba siya?
Kailangan nating lituhin 'yong audience
kasi tingin ko ang magandang gawin sa seven, parang, "Hala."
Parang, "Itutuloy niya ba talaga 'to?"
At 'yon ang aasahan ng lahat.
Tingin namin pipiliin niyang mabuhay.
- Ewan— - Joke lang. Hindi.
- Joke lang. Oo. - Do'n ako magsisimula—
Di na siguro natin kailangang gawin 'yon.
- Gano'n— - Di na siguro kailangan.
- Pa'no natin lalaruin? - Hayaan nating maging malabo.
Hayaan nating maging malabo hanggang—
Hindi. Kung babalik siya at... Sa moment nila ni Hopper...
Kung babalik siya at may moment sila ni Hopper at sumakay siya sa van,
parang malinaw na na pinili niyang mabuhay.
Hindi. Hindi sa gano'n.
Kung 'yon ang ipapakita mo sa 'kin, e di pinili niyang mabuhay.
- Ako— - Wag kang magpakasigurado.
- Kung may nakikita kang— - Sigurado ako.
Ano 'yong isang option?
Grabe, di ko alam kung pa'no lalaruin 'to.
Habang tumatagal, mas lumalawak ang kuwento,
mas dumarami ang character arcs,
mas lumalaki ang expectations ng audience.
Pa'no mo aabutin 'yong expectations nila
nang magugulat pa rin sila?
Malapit na.
Wala kaming hilig sa pagsusulat ni Ross noon.
Gusto naming magdirek.
Na-realize namin na pagsusulat ang pinakamagandang paraan para makapasok.
Nag-focus kami sa kung ano ang papatok sa industriya.
Ang papangit ng mga nagagawa naming script tapos parang, "Bakit hindi umuubra?"
Na-realize naming kailangan namin na makinig sa puso namin,
at magsulat para sa sarili namin.
Naaalala ko no'ng unang beses na naisip namin 'yong Stranger Things.
Sinulat namin 'yong basement scene ng mga bata,
at mabilis namin siyang tapos.
Sabi ko, mukhang may patutunguhan na tayo.
Balik tayo sa nakaraan.
Sige, balikan natin.
Ang nakakatuwa, nasa kuwarto kami kasama ng mga furniture
na inupuan namin ng Duffers no'ng nakilala ko sila,
halos isang dekada na.
Ang rules ng movies at TV noon,
hindi ka puwedeng gumawa ng show tungkol sa mga bata na hindi pambata.
- Nasisiraan ka na ba? - Makinig ka muna.
Nasisiraan ka na.
Hindi puwedeng pagsamahin ang horror at pagbibinata.
Dahil sa kontradiksiyon na 'yon kaya siya naging kakaiba.
Naging malinaw agad na naintindihan niya 'yong script,
at ang dating kay Shawn, na talagang nakakamangha,
dahil respetadong director at producer siya...
Ang dating sa kanya, "May tiwala ako sa inyo at sa vision n'yo."
Mangyayari lang ang isang bagay na mahirap
kung maniniwala ka na mangyayari siya.
Magsisimula 'yan sa isang tao, o sa dalawang kambal,
tapos magiging sampung tao, tapos buong writers' room,
tapos biglang magiging 1,000 tao na, na parang, "Alam mo?
"Kaya nating gawin ang imposible."
No'ng season 1, hindi pa namin alam kung magugustuhan ba ng tao 'yong show.
BINGE-WATCHING STRANGER THINGS GOONIES VIBE, BET KO 'TO
ISANG EPISODE NA LANG #STRANGERTHINGS
Nakita namin na maraming tao na ang nakapanood.
Tinapos nila ng isang buong gabi, tapos bigla na lang siyang lumaki.
Grabe!
Di ako makapaniwala sa global phenomenon.
Di ko lubos maisip.
Nangunguna sa TV streaming charts ang Stranger Things.
Humakot ng 52-billion-minute stream ang gang mula sa Hawkins.
Natuwa ang horror legend na si Stephen King sa show.
Nag-tweet siya tungkol sa show at naka-email ko siya,
at hindi pa rin ako makapaniwala,
dahil naging inspiration ko siya. Hinangaan namin siya.
Parang lalo siyang lumalaki,
at kada taon, mas lumalaki 'yong expectation.
Marami ang tumangkilik sa show,
at kinailangan na itong tapusin nina Matt at Ross.
Alam mo na, mataas ang nakataya, e.
Okay, ang daming tao, a.
Dapat pala pinatay ko 'yong iba.
Tama si Millie.
So, magsisimula tayo sa one, siyempre.
Tatlo lang sa isang araw.
Mahaba 'to. Simulan na natin.
Di mo inakalang kakayanin ko 'yong oras, 'no?
Kaya mo, pero tingin ko hindi mo nagawa 'yon ngayon.
So, nagsisinungaling ako?
Ang sinasabi ko, nagkakamali ka.
Hindi ako nagkakamali.
Holly?
Holly? Holly!
Kanina pa kita tinatawag.
Sorry po.
- Pakitawag na nga sila. - Kakain na!
Nandito kami para isagawa ang vision nina Matt at Ross.
Kahit ano pa 'yan,
kahit ga'no pa kalaki o kagrabe 'yan pag binasa.
Sa script nagsisimula ang lahat.
MALAAHAS NA BAGING NA NAKAPULUPOT SA PUNO
Ang goal ko ay makatulong na maipakita kung anuman ang vision sa page.
Hangga't maaari,
hinahalungkat ko talaga nang masinsinan 'yong photo archives ng panahon na 'yon.
Alam namin na gusto namin ng nakakatakot na basement na medyo Poltergeist-y vibes.
No'ng iniisip ko 'yong magiging itsura ng mundo ni Hopper...
Nasa dilim at medyo lulong siya no'ng nakilala natin siya sa show.
Pag binabalikan ko 'to, pakiramdam ko, marami kaming na-accomplish
sa mga plinano namin.
Kailangan ko ng cushions
para makagawa ng kama na parang makeshift bed.
Pag nakuha mo 'yong script at nabasa mo 'yong character,
kakailanganin mong bumuo ng mundo.
Magsisimula ka sa maliliit na detalye,
tapos dadagdagan namin ng kulay at textures.
Pag nakakatanggap ako ng script, binabasa ko muna bilang fan,
dahil nag-e-enjoy ako sa show.
Pero di mo maiiwasan na mag-visualize agad.
Nailalarawan ang bawat decade sa silhoutte nito.
Naipapakita ng kulay sa screen
ang passion o kalungkutan.
LOOB. BAHAY NG MGA CREEL - KAINAN - UMAGA
Tumutulong din 'yong mga artista.
Na...
- Nakakatakot naman. - Di ba?
Ang galing.
Nagiging makulay 'yong pahina sa mga ganitong script.
Nagkakaro'n ka ng makulay na imahe sa utak mo
kung ano'ng magiging itsura nito.
Sa season na 'to, ang daming kailangang i-shoot.
Action.
May 250 shooting days kami, pero kulang 'yon.
Pag nakakakuha ako ng script galing sa magkapatid,
binabasa ko muna 'yong kuwento.
Tapos dadaanan ko ulit at hihimayin ko 'yong mga elemento.
'Yong props, set dressing, time of day, stuntmen, mga cast.
Lagi akong nakasubaybay sa mga crew
at mga cast nang masinsinan.
Gano'n ang takbo ng isip ko, e.
Ano'ng pinagkaiba ng season 1 at season 5?
Mga 180 days.
Welcome back.
Hi, guys. Kailan tayo huling nagsama-sama sa iisang kuwarto?
Pag nagsusulat kami,
isinasaalang-alang namin ang production.
Pero gawin mo 'yong best mo na isantabi 'yong iba
at wag mo munang isipin kung ga'no siya kahirap gawin.
Kundi wala ka talagang masusulat.
Di namin naisip na magiging ganito siya kalaki sa season 5.
Meron kaming 12 stages na puno ng set.
At napakarami naming location.
Sobrang laki nito.
Napakalaki.
Karamihan ng mga pelikula,
kalahati lang ng size ng isang episode ng Stranger Things, e.
Pero kung pelikula ang ginagawa mo, mas marami kang oras para maghanda.
Naghahanda pa lang kami, umaarangkada na 'yong production.
Gumagawa kami ng espesyal bagay
sa natutulog na industriya.
Baka di na kami magkaro'n ng ganitong oportunity ulit.
Malaking bahagi ng childhood namin ang mga pelikula.
Bata pa lang kami, alam na namin na ito ang gusto naming gawin.
Malaking bahagi no'n 'yong visual nature.
Bata pa lang, hinahangaan na namin si Tim Burton.
Sobrang kakaiba ng art direction niya, para magic 'yong dating sa 'min, e.
'Yong mga pelikulang gaya ng Batman, Beetlejuice, at Edward Scissorhands.
Mahilig kami sa mga istorya ng karaniwan at pambihira.
Dahil maganda 'yong childhood namin, pero masyado siyang ligtas.
Naging maliit 'yong mundo namin sa suburbs ng North Carolina.
Lumaki kami kay Spielberg.
Dinala kami ng mga pelikula niya sa iba't ibang adventures.
- Totoong lugar, fictional na lugar. - Kahit ano.
Naaalala ko si Dad sa mga pelikula.
Dahil lagi niya kaming dinadala sa sine kada weekend.
Nine years old kami no'ng pinamaskuhan kami ng parents namin
ng Hi8 video camera.
Di nila alam na 'yon na pala
ang pinakamagandang pamasko na ibibigay nila sa 'min.
No'ng summer ng fourth grade,
nag-decide kami na gagawa kami ng live-action feature film
kasama ng best friend namin na si Tristan na kapitbahay rin namin.
Nag-drawing kami ng rough plot, tapos nag-shoot na kami.
Di kami makapag-edit, so camera kami nag-e-edit, pahinto-hinto kami.
Sugod!
Natutunan namin kung pa'no magpagalaw ng camera.
Kaya medyo nahasa kami nang konti sa paggawa ng film.
Sina Sam Raimi, John Woo, tapos si Shyamalan.
Matagal naming inaral 'yong style nila,
kaya natutunan namin ang filmmaking mula sa pananaw nila.
Evil Dead tayo.
- Tapos boom! - Holly!
Pumasok kayo do'n! Pasok kayo!
Kung di kayo kailangan sa loob, wag na kayong pumasok.
"Chapter One: Ang Crawl."
Cut sa isang bag ng bala na tumatama sa base ng assault riffle.
Hinahanda ni Hopper ang armas niya sa basement ng Squawk,
kung saan naghahanda na ang grupo para sa crawl.
Masaya 'kong makita ka.
- Malaking scene 'to para sa lahat. - Oo nga.
- Panalo 'tong scene na 'to. - Unang scene ng season.
- Mapa 'to Hawkins? - Oo.
- Ang galing. Ganda ng set na 'to. - Kaya nga.
Noah, kunwari naglalagay ka ng mga battery.
Maraming beses n'yo nang nagawa 'to.
Isang taon mo nang ginagawa 'to. Kunwari tutok na tutok ka.
Hindi ka kalmado.
Charlie, basta titingin ka dito, para malinaw.
Active na 'yong tag! Isang gano'n?
- Oo. - Ayos 'yon. Gawin mo 'yon.
Dadalhin tayo ng Steadicam shot dito. Oo.
Okay. Alam kong di ito ang pinaka-exciting na first scene.
- Hindi, magandang paraan 'to para— - Warm up.
- Ayaw mong mag-monologue ngayon. - Ayaw.
Pumuwesto na tayo.
Paki-ring na 'yong bell.
- Kinukunan na. - Take one, scene pagkasenyas ko.
Di pa natin nasusubukan 'to.
Magiging magulo 'to.
Action!
Salamat.
- Good luck. - Umaandar na 'yong tag.
Umaandar na 'yong tag.
Harrington, umaandar na 'yong tag. May signal ka?
Cut muna.
Ano'ng ginagawa ni Maya?
Cutting.
- Ano'ng feeling? - Delayed kay Maya?
- Tingin ko dapat distracted siya. - Dapat may ginagawa siya.
Para kunwari magugulat siya tapos sabay pindot.
- Para may dahilan. - Sasabihan ko lang siya.
- Isisigaw ko na lang. - Isisigaw na ni Matt.
Maya, dahil may konting delay,
kunwari may kinakalikot kang knob pag tapat namin sa 'yo—
- Magandang idea 'yan. - Sige.
- Okay. Eto na. - Tatambay lang ako.
Handa ka na, Nikolai?
Okay. Handa na ang camera, action!
Umaandar na 'yong tag.
Harrington, may signal ka? Umaandar na 'yong tag.
- Okay na. - Cut na natin.
- Cutting. - Cutting. Cut, cut.
- Ayos 'yon. Tamang-tama. - Ang galing no'n. Nakuha mo.
Parang may kuryente na dumadaloy sa 'ming lahat.
Lagi kaming nagkakasundo sa mga ideas.
Okay. Akin na 'yong mga payong.
- Wag. Doble. - Love kita.
No'ng first season, parang hindi kami umaarte, e.
Para talaga kaming mga bata na nag-uusap-usap lang.
Mga loko-lokong bata kami no'n. Bahala na, may masabi lang, gano'n.
Sampung taon?
'Yong gano'ng klaseng chemistry, hindi mo mapepeke 'yon.
Ready, action!
- Gusto ko pareho 'yong shots. - Nakalagay, Stranger Things.
- Tingnan mo. - Astig.
Sila 'yong pamilya na pinili mo.
May malalim na pagmamahalan at paghanga at pagkakaibigan.
Para kaming isang pamilya. Gasgas nang pakinggan, pero totoo 'yon.
Lucas, do'n tayo sa dating observation post.
Sina Mike, kailangan na nilang ipamigay 'yong mga lauruan nila,
at magbinata.
Isa, dalawa, tatlo! Patayin si Vecna!
Patayin si Vecna!
Madali naman na pahabain pa nang konti 'yong childhood namin,
at magsisilbi sigurong pangmulat 'yon.
Naaalala mo 'yong season 1?
Oo naman.
- Wala ka masyadong naaalala? - Wala naman ako ro'n.
- Oo nga pala. - Nando'n ka kaya.
- Isang araw lang. - No'ng season 1, pakiramdam ko...
Naaalala ko, pag kasama ka, kami parang, "Nandito si Noah!"
- Uy! 'Yong sikat, o! - Ang mailap na Schnapp.
Gagawa ako ng VFX. Gusto nila 'yong buong...
Para sa 'min, si Will ang puso at kaluluwa ng season 5.
Pagkatapos ng season 2,
lumihis muna kami nang konti sa istorya niya.
Hindi siya lumago kagaya ng paglago ng ibang characters.
Wow, bagay na bagay.
Ang lagkit naman.
Ang lagkit.
Dito, sinusubukan lang naming tapatan 'yong ginawa mo no'ng nakaraang season.
Pagdating natin sa puno,
- ito 'yong gagawin mo... - Kaya nga.
- ...tingin namin, no'ng 2015. - Grabe.
Kunwari nanginginig ka,
tapos 'yong panga mo, may tensiyon sa mga braso mo.
Pinakikinggan talaga kami at nakikipagtulungan sa 'min ang Duffers,
kahit no'ng sampung taon pa lang ako.
Parang nagulat ka, gano'n.
Ang sarap sa pakiramdam na parang ikaw 'yong director.
Ano'ng palagay ni Noah? Ipagpapaubaya namin sa 'yo.
Ako naman parang, "Sige, may tiwala kayo sa 'kin, e."
Masarap siya pakiramdam.
Bumangon ka, tapos hawakan mo 'yong...
Parang ganyan. Oo.
- Sige. - Kuha mo na?
Oo. Salamat.
Okay.
Ayos. Handa na ang camera.
Ang galing no'n.
Ang perfect no'n, a.
Ang lupit!
Matagal kaming nag-cast ng mga bata.
Action.
Masayang mag-audition.
Suotin mo 'to.
Ano sa tingin mo?
Ganda.
So, sinasabi mo na kaya niya na magpalipad ng mga bagay,
magbalibag ng pinto, kausapin si Will sa ibang dimension,
tapos di niya masabi kung nasa'n 'yong gate? Kalokohan!
- Hindi siya weirdo. - Weirdo siya at saka freak.
- Buwisit ka! - Tama na nga!
Napapagod na 'ko sa inyo!
Tumahimik ka, Dustin.
Ikaw ang tumahimik!
Tumigil na kayo sa pag-aaway!
Daan-daang bata ang daraanan mo. Di ko na maalala kung ga'no karami.
- Tapos— - Mahigit isang libo.
Sila talaga 'yong mga bata.
Wala na kaming ibang nakita na makakagawa no'ng roles.
Walang Dustin kundi namin nahanap si Gaten.
Pustahan, mapapalipad niya 'to.
Uy. Okay, mag-concentrate ka, ha?
Sige, isa pa.
Maaga namin silang na-cast.
Tapos nagkasama-sama sila. Naging magkakaibigan sila.
Nakapagsulat kami base sa kanila,
at malaki ang naging inspirasyon nila sa characters nila.
Ilang taon na 'kong nagda-drive dito.
Na-drive ko na 'to kahit di pa 'ko puwedeng mag-drive,
bale 10 ako nagsimula.
At malapit na 'kong mag-20 ngayon.
Ngayong alam mo na walang nang next time...
Ang weird sa pakiramdam.
LABAS. JUNKYARD
ARAW NA NA-SHOOT
Sa'n natin kukuhanan si Millie?
Dito tayo, tapos sa—
Sa isa tapos mag-cut tayo sa—
- Tapos kay Millie, tapos pababa. - Okay.
Ready, action!
- Ayan na. - Ayos ka lang?
- Pero ang galing no'n. - Da't kinunan na natin.
Ayun na 'yon, e.
Mga binti ko.
Di ko na uulitin 'yon.
Grabe 'yong kahapon.
Sige, ulitin natin. Tara.
Mas mukha siyang kabado. Imbes na agresibo.
Kakausapin ko siya.
- Kumusta 'yong bilis? - Okay siya.
- Di siya gano'ng kabilis. - Okay.
Okay. Mukha ngang okay.
Millie, mukha kang kinakabahan no'ng pababa ka na.
Para lang alam mo.
Sige. 'Yon lang ang masasabi ko.
Kalahati 'yong tanda nila sa 'kin. Bente ako. Kuwarenta na sila.
Pero magkasundong-magkasundo kami.
Para bang di dapat kami magkaibigan, pero magkaibigan kami.
Nakatali na kami sa isa't isa habambuhay.
Action!
Ayan! Nakuha mo!
Galing!
Sa season 1,
mahina at takot si Eleven,
at wala siyang alam sa pagmamahal, wala siyang alam sa pagkakaibigan.
Papa!
Sa season 5, marunong na siyang magmahal,
marunong na siyang magalit, at alam niya na 'yong emosyon niya.
Kilala niya na 'yong sarili niya.
Marami na siyang kaibigan at minamahal, at sa tingin ko...
'yong matutunan ang pundasyon ng pagiging tao sa loob ng limang season,
ayun ang pinakamalaking aral sa lahat.
Kaya sa susunod na matakot ka, hindi mo kailangan si Mr. Whatsit.
Baka ang kailangan mo, si Holly the Heroic.
Poprotektahan ka niya. Promise.
- Ano... - Gano'n ba?
- Gusto ko 'tong scene na 'to. - Oo, maganda nga.
Para 'kong nakikipag-usap sa mas batang ako.
- Kaya nga. - Oo nga. Ang galing.
- Hope, dito ka pupuwesto. - Uupo ba 'ko?
No'ng high school, sobrang mahiyain kami.
Wala kaming masyadong kaibigan,
pero si Hope, kahit na freshmen pa lang kami,
nakitaan niya agad kami ng potensiyal.
Bukod sa pagiging magaling na drama teacher,
binigyan niya rin kami ng kumpiyansa.
Di namin malalampasan ang high school kung wala siya.
Kasama ba ang principal? Nandito ba ang principal?
Hope, pag may meeting ka, kasama ba ang principal?
Wala. Tungkol sa mental health 'to, di ba?
- Oo. - Tingin ko mag-uusap muna kami.
- Wala no'ng '80s? - Wala.
Naging malaking inspirasyon siya sa 'min,
at masaya kami na isama siya sa show.
Kahit no'ng high school,
mas matapang at mas kino-consider na silang dalawa kesa sa mga kasama nila.
Alam nilang dalawa
na marami pa silang hindi alam at maraming kailangang matutunan,
at hindi sila takot na mabigo,
kaya lagi silang sumusugal.
Hindi sila basta lang lumitaw.
Apatnapung taon silang naghanda.
Di sila 'yong magulang na tutol na bilhan ang third-graders ng camera.
Mga bata, kung gusto n'yo ng gold star, ano'ng gagawin?
- Mananahimik! - Mananahimik!
Galing.
Patahimikim n'yo 'yong katabi n'yo.
Isang pila lang po. Isang pila lang.
- Napanood n'yo na ba 'yong show? - Opo. Pinanood ko lahat.
- Nagustuhan ko po. - Kalahati na 'ko ng season 2.
Maganda 'yong show.
Tingin ko gusto nila na katrabaho ang mga bata.
Napapantayan nila 'yong energy nila.
Naaalala nila kung sa'n ka puwedeng dalhin ng imagination mo,
at kung ano'ng magagawa nito.
Sila pa rin 'yong characters namin sa basement.
'Yon ang dahilan kaya sila naging mahusay na filmmakers,
dahil curiousity ng isang bata.
Tapos pupunta ka sa banyo. Tapos 'yong scene na na kinunan natin.
- Hala? Dalawang 'yong banyo? - Dalawa 'yong banyo.
Grabe!
Rolling, rolling.
Naisip namin na kailangan nang iwan ng characters namin 'yong childhood nila.
Tapos ipapasa na nila 'yon
sa susunod na generation,
kay Holly at mga kaibigan niya.
Nakakatuwa. Kasi nandiyan naman talaga si Holly,
pero walang pumapansin sa kanya.
"Chapter Two: Ang Pagkawala ni Holly Wheeler."
Sa bahay ng mga Wheeler.
Sisimulan natin sa umuungol na Demogorgon mula sa bitak.
Hindi na hihintayin ni Holly na lapitan siya nito.
Binitawan niya ang Holly the Heroic na kuwintas sabay takbo.
Sige. Ready, action.
LOOB. BAHAY NG MGA WHEELER
Para kang si Speedy Gonzales, a.
Ano?
Si Speedy Gonz... Kilala mo ba si Speedy Gonzales?
Nakakalungkot naman. Okay. Tara...
- Lakas ba makatanda? - Sobra.
Ready, action, Nell.
- Ano... Ano'ng nangyari? - Ano'ng problema?
Bakit ang dungis mo?
- Holly. - Cut sa rehearsal.
Rolling, rolling.
Action.
Mama! Mama!
Hindi lang basta nanay ang mga nanay no'ng '80s.
Tingnan mo si Sigourney Weaver.
Si Linda Hamilton sa Terminator. Talagang astigin sila.
- Mama! Mama! - Anak, panaginip lang 'yon. Halika.
- Hindi 'yon panaginip. - Sige, cut. Ang galing no'n.
Season 1, siya 'yong nanay.
Tapos nag-evolve siya.
'Yong ebolusyon sa pagiging action hero,
'yon ang natural progression para sa 'kin.
'Yon siguro talaga 'yong gusto kong gawin.
Cut!
Mukhang okay siya.
- Ma! - Hala, Mama!
- Halika na! - Tayo.
- Sige na, sige na, sige na. - 'Yong wine. Sige na.
Tama, para umalis siya.
Sabihin mo na lang, "Lumayo ka."
- Lumayo ka. - Lumayo ka.
Holly, lumayo ka!
Kaya mo kayang labanan 'yon?
Oo naman.
- Ililigtas kita. - Oo naman. Salamat, Ma.
Gawain ng nanay 'yon.
Tatalsik 'yong dugo ng mama mo...
sa mukha mo.
Sorry, di nakakatawa. Tapos...
Tapos ayun na. Lalapit na siya sa 'yo.
Di ka makagalaw sa takot.
Tapos end na ng scene.
Gusto talaga namin na magkaro'n ng attack squence sa bahay ng mga Wheeler,
at pitong taon naming isinantabi 'yon.
Ano'ng gagawin ni Karen kung may makakaharap siyang Demogorgon?
Maraming silang pagkakapareho ni Nancy.
Kaya gusto namin na ilabas niya 'yong bangis niya.
Ready, action!
Takbo, anak, takbo. Takbo!
Mama!
- Ganda ng tiyempo. - Cut!
- Cut. - Kaya nga.
Pero mas okay 'yong tiyempo.
- Mas okay, di ba? - Mas okay.
Sarap sa pakiramdam, di ba? Parang sinasaktan natin 'yong actors.
Kaya nga.
Gusto ko 'to.
Walang makakaisip nito, pero may epekto siya, e.
Nagiging mabusisi na 'yong audience pagdating sa dami ng cuts.
Locked in, tahimik, paki-ring na ng bell.
Masaya ako na sinulat ng Duffers 'to para sa 'kin.
Puwede naman nilang isulat na, "Sumisigaw siya, tumatakbo, natatakot."
Pero kahit nakasuot siya ng basang nightgown, papalag pa rin siya.
Magpapaka-warrior siya.
Wag kang lalapit sa anak ko!
Mama, wag!
- Sige, cut na tayo. - Tail sticks.
- Galing. - Ang astig niya.
Lagi silang sumusulat ng malalakas na babae.
Gusto ko 'yong trabaho na binigay nila sa 'kin.
Ingat ka, Phil, baka agawin niya 'yong trabaho mo.
Maraming poses at porma ang kailangan.
'Tang ina ka!
Masaya 'ko sa gano'n.
Mas nae-excite ako sa gano'n kesa nakaupo lang at nakikipag-usap.
Maganda rin namin 'yon,
pero paggumagalaw ka, mas kinetic.
Eto na.
Imposibleng si Mad Max 'yan.
Oo nga, di nagvi-video games ang mga babae.
No'ng bata ako, di ko naintindihan 'yong epekto
ng pagganap sa babaeng character na ganito sa show
na ganitong kalaki.
Ngayong may konting perspective na 'ko,
nakikita ko na magandang role model nga si Max sa mga babae.
SUGAT NI TED #2 - SUGAT NI KAREN #2 SUGAT NI KAREN SA TIYAN #2
Lagay mo muna 'to, medyo ilapit mo,
tapos lagay mo 'to ro'n para mukhang...
Ah, sige.
Kasi di ba... Nananaksak siya, di ba?
Oo. Nakita mo ba 'yong pre-vis?
Sa pre-vis, pataas 'yong tama mula sa likod mo.
Nakita ko nga.
Sabi nila, "Tingin ko di mangyayari 'to. Kasi mamamatay siya."
Mamamatay ka. Mismo.
- Mas maganda 'yan. - Nakaligtas ako.
Ganyan.
Gusto mong picture-an?
- Grabe, nakakakilabot. - Daming hiwa.
Tingnan mo naman, o.
- Ga'no karami 'yong dugo ng Demo? - Tingin ko marami-rami dapat.
Kasi ita-track pa nila 'yong Demo sa Upside Down gamit ang dugo, e.
Sige.
Para nang tula ng childhood namin 'yong show.
Gusto namin 'yong idea na pinapanood 'to ng mga bata,
ta's pakiramdam nila na medyo alanganin pa 'to para sa kanila.
Di ko alam ang gagawin ko. Bawal kong hawakan, di ba?
Gasgas lang 'to.
Tapos dito mo ilagay 'yong tuhod mo...
- Ganito? - Oo. Dito 'yong paa mo.
Dapat kita 'yong paa mo, ta's 'yong phone, ta's kamay mo.
Sorry. Iuusog ko lang 'yong paa at saka tuhod mo, a.
- Sige. - Ayan. Ganyan ang gusto namin.
Lagyan na natin siya ng dugo at basain na natin siya. Tara.
Mukhang maganda 'to.
- Pa'no 'ko nakaligtas dito? - Di... Patay ka na dapat.
- Himala. - Masyado bang marami?
Masyado bang marami?
'Yong show at 'yong magtrabaho sa show, hindi siya para sa lahat.
Hindi 'to tipikal na TV show, at talagang mabusisi siya.
Pero naaakit nito 'yong mga tao na gustong magtrabaho sa highest level.
Puwede ba kayong makausap ni Amy?
Oo naman.
Kali... Kahit di ko pa alam 'yong ending, naisip ko na dapat makapangyarihan siya.
- Mababaril siya. - Okay.
Malaking story point 'yon.
Kung babarilin siya, naisip ko na sa tiyan siya tatamaan.
Oo.
Mamamatay siya sa tama niya.
- Okay. - Sorry, spoiler.
Hindi...
Alam na naman namin 'yong ending. Nakalatag na lahat.
Kailangan ko na lang...
Kailangan ko na lang isulat.
Tapos medyo kapos na oras.
Kaya nga.
Dati kaya ko 'yong pitong araw sa isang linggo,
ngayon hindi na, e.
- May dalawang anak na 'ko at saka... - Kaya nga.
May mga anak ba kayo?
Oo, pero nasa 40 na sila.
Nasa 40. Oo nga, pero naaalala mo. Naaalala mo ba?
Nagtatrabaho ako no'ng maliliit pa sila.
Alam mo 'yon...
- Mahirap na career 'to para sa may anak. - Sobra.
Dahil masyado siyang... mahirap,
at minsan nakakapagod talaga siya,
kailangan mong i-enjoy 'yong mga hamon.
Gusto nilang nahihirapan, at binigay namin 'yon sa kanila.
- Hala. Sorry. Di ko— - Hindi, ayos lang.
May backlot na tayo.
Isa na namang backlot.
Walang problema.
Ang astig naman.
- Ang angas. - Grabe.
MAC-Z 'yong unang backlot set namin.
Sobrang angas niya.
Matagal ko nang gusto na mag-shoot sa backlot.
Ako rin. Matagal ko nang gustong gumawa nito.
Oo, puwede 'to.
Naaalala mo no'ng bata pa tayo, ta's nakita natin 'yong sa Wilmington,
'yong sa pinag-shooting-an ng The Crow, ang lupit kaya no'n.
No'ng nagsimula kami, para kaming mga bata.
No'ng binubuo namin 'yong bahay ng Wheelers,
di kami makapaniwala na sa 'min pinaubaya 'yon.
Pero maiisip mo 'yong malalaking backlots
na naging benchmark ng isang malaking show.
Binuo namin ulit ang downtown Hawkins
kung sa'n ilalagay ang MAC-Z.
Sobrang tagal nitong buoin. Sobrang tagal nitong buoin.
No'ng hinihimay pa lang namin 'yong season,
alam na namin na mahahati siya sa gitna.
Kaya gusto namin ng malaking climax bago mag-break,
dahil alam namin na maghihintay ang audience sa susunod na episode.
Pero mas malaki at mas komplikado pa
'yong kinalabasan kesa sa inakala namin.
Walang duda na 'yong action sequence sa MAC-Z ang pinakamalaki
at pinakamahirap na sequence na nagawa namin.
Magandang halimbawa 'to ng pagtutulungan ng iba't ibang department.
Malaking tulong na marami sa mga department head,
matagal na naming katrabaho. Kaya may tiwala kami sa isa't isa.
Di sila humaharap sa 'min nang may problema. Pag humaharap sila,
"Ito 'yong solusyon sa problemang 'to."
- Naririnig n'yo ba 'ko? - Oo.
Bale may revised version tayo ng oner.
Ipe-play ko lang.
Pag dumating at umatake 'yong mga Demo,
gusto namin na isang shot lang siya.
Gusto namin na maramdaman mo na kasama mo 'yong characters at wala kang takas.
Wag kang maglalagay ng puwang para makahinga 'yong audience.
Wow, grabe.
Ayos.
Ang galing no'n.
Astig. Grabe.
Ang lupit, a.
Madali lang 'tong gawin, 'no, Peter?
Walang problema. Sige.
Ayos ka lang, Nel?
Sige, guys, maghanda na tayo na kunan 'to nang may lubid.
May lubid daw.
Si Hiro ang magbibigay buhay sa bagay na 'to.
Kahit ano puwede naming ipagawa sa Demogorgon
dahil animated naman 'yon.
Pero pag totoong tao ang kasama, mas komplikado.
Ready, go!
Ang pinakamahalagang bagay ng magkapatid ay 'yong oner.
Do'n muna kami nag-concentrate.
Anim na linggo kaming maghahanda dito.
Parang puzzle ang pagbuo nito.
Oo. Sana gumana.
Gusto ko na siyang mapanood. Sana magtugma ang lahat.
Ready, go!
'Yong ganito kalaking action sequence,
kayang-kaya 'tong daanin sa visual effects,
pero sabi ng magkapatid, "Practical tayo.
"Gusto naming makita 'to nang totoo imbes sa computer generated."
Go!
Hinto!
Magkakaro'n ng malaking discussion
habang iniisip natin 'to na higit pa sa...
sa character arc, na series arc din.
Tungkol sa mga hamon ng buhay ang show na 'to,
'yong mahirap, pero haharapin mo siya.
Pero hindi lang siya tungkol sa pagharap sa mga pagsubok.
Hindi, tungkol siya sa saya ng adventure.
At 'yon ang di maintindihan ng mga tao pag di natin pinapatay 'yong mga character
kasi tayo parang, "Kailangan nating mapanatili 'yong saya
"sa show, kundi hindi na siya 'yong show."
Kaya... Alam mo 'yon, magiging puro lungkot na lang siya.
Kaya para sa 'kin, si Eleven...
Alam kong napag-usapan na natin 'yong trauma niya,
at tingin ko dapat kayanin mo na mag-move on mula ro'n.
At para sa 'kin, nire-represent niya ang magic.
- Kaya kailangan niyang umalis. - Tama.
Kailangan niyang mawala para maka-move on na sila.
Nagsara na 'yong pinto ng Narnia para sa 'yo,
tapos may ibang batang makakahanap ng ibang pinto sa Narnia.
- Pero di ka na babalik. - Tama.
Hindi mawawala sa 'yo 'tong parte na 'to, pero kailangan mong tumanda...
- Tama. - ...at mag-move mula ro'n.
Sa sobrang laki ng show,
at sa sobrang dami ng page na kailangang i-shoot,
hindi na namin madirek ni Ross lahat.
Malabo na 'yon. Season 1 pa lang, alam na namin 'yon.
Puwede naming madaliin 'yong script,
pero hindi sa kalidad na gusto namin para lang madirek namin lahat,
- o magpasok ng guest directors. - Cut.
Tapos may di kapani-paniwalang nangyari, si Shawn Levy,
na, alam mo na, isang established at successful na direktor,
na producer namin noon, nagpresenta siya.
Nagandahan siya sa script at nag-alok siyang mag-direct.
Kukunan natin 'to. Ika-cut ko, Bobby, bago ang push in.
Simula no'n, nagpapasok na kami ng mga direktor kada season.
- Nick. A-Cam Nick? - Bakit?
Nandiyan ka pala. Naisip ko na...
Naging personal hero namin si Frank Darabont.
Director siya ng ilan sa mga paborito kong films.
Shawshank Redemption, The Green Mile, The Mist.
Kinapalan na namin 'yong mukha namin,
nag-email kami sa kanya, sabi namin, "Walang pressure,
"magbabaka-sakali lang sana kami, maaaring ayaw mo,
"pero may pag-asa ba na gustuhin mong magdirek?"
Bakit hindi? Gano'n namin kamahal 'yong show.
Throwback ito sa mga palabas na kinalakihan ko at minahal ko.
Action.
Karamihan ng nakikita mo sa screen, nando'n talaga.
Para siyang makalumang paraan ng paggawa ng mga bagay.
Ayaw mo siyang saktan. Ayaw mong makipag-away sa kanya.
Sinusubukan mo lang siyang awatin.
Punyeta!
'Yong pagbuo ng mga set,
paggawa ng totoong environment na pagtatrabahuhan ng mga crew at cast,
may kaibahan siya.
Pero mataas ang ambisyon.
At hindi nagsusulat ng mga simpleng eksena sina Matt at Ross.
Action!
Bawat eksena dito, may kaakibat na komplikasyon.
Magaling. Magaling. Isa pa.
Isa 'yon sa dahilan kung ba't naging espesyal 'yong show,
pero isa rin 'yon sa dahilan kung bakit ang hirap i-shoot ng show araw-araw.
Atras nang konti.
At...
Clear.
Balik tayo.
No'ng humarap ka sa kanya, hinarap mo rin 'yong balikat mo.
Kaya nga.
Okay.
Bumibilis na ang tunog.
Sadie.
Okay, maganda siyang tingnan. Sige lang.
Act clear.
Ayan, tama 'yan. Ang ganda ng kuha.
Isa 'to sa mga naunang pakulo ni Orson Welles.
Ginawa nila 'to sa Citizen Kane,
pumasok sila sa neon sign,
at nahati talaga 'yong neon sign
no'ng dumaan 'yong camera.
Sobrang innovative no'n no'ng panahon na 'yon.
- Parang magic. - Tama.
Ano'ng ganap sa The Abyss?
Pakiramdam ko
magkakaro'n ng matinding labanan
doon.
Pa'no natin gagawin 'yon?
Ang malupit do'n, 'yong higanteng halimaw.
Ayun 'yong bago.
Teka, may VFX test tayo.
Kung gusto mo na makalaban nina Will 'yong higanteng Mind Flayer,
kailangang nandito sila sa labas pag nabuhay siya.
Gusto ko sana, tatayo 'to na parang dambuhalang gagamba,
tapos hahabulin niya sila.
Kahit ano'ng version ng habulan.
Di ko alam kung pa'no sila maghahabulan.
Maaabutan agad sila niyan.
Sabi sa 'kin ng mga bata, Mike,
at tingin ko may point sila,
na gusto nila na makasama sa labanan na 'to.
Lalo na si Finn, sabi niya,
"Wag mo na 'kong bigyan ng kandila, please."
Tama naman.
Gusto niya ng baril, tapos sabi ko, "Malabo 'yon."
Hindi.
Di ba dapat nasa rib cage silang lahat. Parang...
Oo nga, tingin ko rin.
Kahit may mga umaatakeng halimaw, papasok sila sa rib cage.
Ilalabas nila 'yong mga bata.
May version na... Sa labas lang 'yong teens.
Nasa kanila 'yong armas.
Kaya kung kailangan nilang magtaboy ng Demos, o kung anumang parating,
parang, kunin mo 'yong mga bata.
Dapat may mga halimaw sa Abyss.
- Sang-ayon ako. - Dapat may Demogorgon, paniki,
aso, o kahit ano.
Malaking kalokohan 'yon kung wala.
Ang lupit no'ng sa MAC-Z,
sobra, at napaka-climactic at...
- Climactic siya kasi may anim na Demo... - Kaya nga.
- ...na sabay-sabay umaatake. - Oo. Ang dami nga.
Pakiramdam ko lang siguro...
Di ba nagsasawa sa Demo 'yong...
Oo, tama ka naman.
Nakakaumay na, 'no? Grabe.
Ang dami, e.
- Uy! - Kumusta, p're?
Kumusta, 'tol?
Ang lupit mo raw sabi ni Finnster.
Siya 'yong malupit. Kumusta kayo?
Okay naman. Ikaw? Okay ka naman?
- Relax lang. - Relax lang?
- Vibing lang. - Vibing lang?
Tumatalo ka ng Demogorgon?
- Oo. Kumusta ang scriptwriting? - Okay naman.
- Magiging maganda 'to. - Talaga?
Maganda 'to. Malupit.
- Tatakbo ba 'ko ulit? - Siguradong tatakbo ka ulit.
Pag pawisan ka na, ipapaalala ko sa 'yo.
- Ayos lang sa 'kin. Batak naman ako. - Kaharap mo si Dustin.
- Talaga? - Magiging matindi 'to.
Malupit 'yon.
Ganito natin 'to gagawin?
Nagkaklase na?
- Ross, saan ka? - Kahit saan.
- Puwede na. - Teka, saan...
Ipapaliwanag muna namin 'yong mga importante.
Bale, ang nai-imagine namin, maghihiwa-hiwalay sila.
May dalawang team. Maghihiwalay sila.
Bale pipigilan nila 'yong pagbaba ng Abyss,
tapos nakatusok na 'yong karayom.
Ang problema, kalaunan,
nakikita natin 'yong ilalim ng Abyss na hindi natin nakikita.
'Yong mga ugat sa ilalim ng lupa, tapos lahat ng...
Mukha siyang membrane.
Ang hamon dito, pa'no natin...
Kailangang maipakita 'yong root system na kabit-kabit at humihila,
at kailangang maipakita na may bitak sa ibabaw.
Bale ito 'yong Abyss na may mga bundok at mga nakalutang na bato,
tapos may Upside Down version ng Abyss,
- may mga bundok at nakalutang na bato. - Mismo.
- Tapos 'yong langit ng Upside Down. - Tama.
Kaya kung papasok ka sa mga ulap sa Upside Down,
tatama ka sa mga nakatiwarik na bato.
Oo. At pag gumalaw 'yon, gagalaw rin 'yong mga bato.
- Tapos huling labanan na. - Sige.
Tinanggal... Meron dapat labanan sa gitna na inalis na namin,
kaya meron na lang huling...
May sasabog muna na helicopter.
Tapos 'yong huling labanan na,
kung sa'n nando'n ang Mind Flayer pati mga Vecna stuff sa loob.
Di na namin masyadong pinakomplikado pa.
At hindi maiiwasang magbago pa 'to habang sinusulat pa namin.
Sige. Wow.
Salamat, guys.
Di ko masabi sa departamento ko kung magbibigay ba 'ko ng babala
tungkol sa dami ng shoot days na inaasahan ko
dahil do'n sa meeting sa absentia.
Mukhang gano'n na nga.
Masasabi mo na ba kung kailangan ko na silang balaan?
Di ko matatapos 'yong mga set sa oras.
Kailangan na nating magsimula sa June 3
para matapos siya ng November para sa Pain Tree sa stage.
- Para siyang set na creature. - Kaya nga, e.
- At gumagalaw 'yon. - Kaya nga.
At kabibigay lang nila ng bagong concept sa kung ano'ng magiging itsura ng sahig,
at 'yong katangian ng mga ugat, 'yong pagkakatulad niya sa membrane,
at kailangan bang isama 'yon sa pisikal na katawan ng set na 'to?
Sa screen direction tayo magkakatalo.
Makakatanggap tayo ng script, tapos parang...
Meron pang 70% ng negosyo na hindi pa natin masasabi, alam mo 'yon?
Kaya nga.
Ba't natin sila kailangang ilagay sa disyerto?
Dahil dadaanan nila 'yong kabuuan ng kuweba.
Hinahabol sila ni Henry.
Tatakas sila sa upper exit tapos bababa sila sa disyerto.
Ta's di ko na alam ang mangyayari.
Hindi aabot 'yong final script dito,
kaya ibabase na lang natin sa pakikipag-usap sa kanila.
Gano'n na nga. Gagawan na lang natin ng paraan.
Dapat maganda ang kalabasan.
Alam n'yo 'yon? Wag nating kalilimutan 'yon.
Oo naman, di tayo puwedeng lumaylay sa huli.
Kaya nga. Hindi...
Di naman tayo nagpabaya sa show na 'to.
Pero hindi puwede 'yong, "Puwede na 'yan."
Di natin maririnig 'yon.
Ayaw rin naman natin 'yon.
Nakuha na namin 'yong verbal pitch para sa episode eight.
Ang pangunahing paksa ngayon
ay sa loob, Ang Pain Tree ng Abyss.
Malaking set 'to, 130 feet ang haba at 80 feet ang lapad.
Magiging malaman at mabituka 'to.
May mga nakausling buto. Matitibay na connective tissue.
Vines. Makakapal na itim na ugat.
Kakaiba 'to.
Bale loob 'to ng ribs ng halimaw.
Parang... Ano ulit 'yong pangalan no'ng lalaking humahaba 'yong ilong?
- Pinocchio. - Pinocchio.
Parang no'ng nilamon ng whale si Pinocchio.
May 16 na linggo tayo para buuin ang set.
May pagkakataon na kaming magbawas para sa kinakailangang stage space.
Dahil lahat ng lalabas sa eight,
hindi 'yon magkakasya kung hindi kami magsisira ng mga set.
Marami talagang pagsubok.
Nagsimula ako no'ng season 2.
Lumobo 'yong season 2 at mas lalong lumaki.
Ta's mas lumaki pa no'ng season 3 at season 4.
Kailangan mong lumago kasama ng show.
Para kang may natutunaw na office building.
Wala akong masabi.
- Ang ganda naman nito. - Ito 'yong pinakabago.
- Ganito 'yong na-imagine ko. - Ang ganda.
- Paborito namin 'to. - Siyempre.
Parang—
Tapos may halong brown at iba pa.
Para maipakita 'yong kulay ng luha.
Kung anumang subsurface ang nandiyan, 'yon din ang lumalabas.
- Gusto ko 'yon. - Mukhang maganda, a.
Ano 'to?
Sculpted foam sa ilalim ng tatlo na iba't ibang kapal ng poured foam.
- Ano talaga 'to— - 'Yon din 'yong naisip ko.
Pinag-isa sila sa rubber spray, ta's pininturahan.
- Mabusisi siya. - Parang 12 steps.
Nakakaputang... Oo.
Ito 'yong naisip namin para sa ayos ng upper floor
habang nakakatuklas sina Jonathan at Nancy ng marami pang tunaw na bahagi.
Iikot sila sa sulok na 'to.
Tunaw dapat ito.
Dumating 'yong idea na 'yon dahil sa pag-uusap nina Jonathan at Nancy.
Kailangan silang ilagay sa sitwasyon
kung sa'n pakiramdam nila, mamamatay na sila,
at mapipilitan sila na maglabas saloobin nila sa isa't isa.
Napakagrabe na ng nangyayari sa paligid, kaya tumaas 'yong emosyon nila.
Tinatrabaho namin 'to nang paatras.
No'ng spring break,
no'ng nasa Lenora ka,
di ko naman talaga kailangang magpaiwan dahil sa trabaho.
Kinailangan ko lang ng space.
Naisip namin na baha 'yong set, at bumuo kami
ng 30-inch na...
Para puwede pa siyang dagdagan kung kinakailangan.
Naging praktikal kami. Babahain namin 'yong set.
Hindi rin mura na idaan lahat sa VFX.
Halos malabo na 'yon.
Kailangan nating bahain.
Tingin ko isa 'to sa mga tatatak.
- Ga'no man siya kagrabe. - Naman. Magiging astig 'to.
- Babangungutin si Sean tungkol do'n. - Ayokong makita 'to pag shinoot natin.
- Ang ganda ng scene na 'to. - Magiging okay 'to.
Oo nga.
Nakakatawa no'ng binasa ko 'yong script, lahat ng crew na dumadaan napapatanong,
"Nabasa mo na?"
Alam mo 'yon, alam na nila na...
Hindi naman sinasadya ng Duffers na pahirapan kami.
Kaya mahirap, kasi may tiwala sila sa 'min.
Kung wala silang tiwala, di sila susulat ng tunaw na kuwarto sa script.
Matutunaw kasi mula sa pader, kaya dapat parang siyang tumutulo.
- Okay. - Gravity.
- Tatayo na. - Sa tuhod muna tayo.
- Okay. - Sige.
Masuwerte kami na talagang nagtutulungan lahat ng department namin.
Kami ng makeup at wardrobe, lagi kaming nag-uusap, parang,
"Uy, ano 'yong sa 'yo? Ito kasi 'yong sa 'kin."
"Babagay ba sila? Magmumukha ba silang isang pamilya?"
Puwede ka namang umiba
pero matatabunan no'n 'yong magandang moment na kinukunan nila.
- Hi, guys. - Uy.
- Ganda. - Galing naman.
Salamat.
Grabe, ang dungis n'yo. Para kayong nagpintura ng bahay.
Grabe. Okay.
Amy, ito ba 'yong naiisip mo pag...
Ito sana 'yong itatanong ko. Masyado bang naparami?
Puwede 'to bago sila maglinis sa Squawk.
Hindi, tingin ko dapat madungis sila.
Ang mahirap dito, pag kukunan na ni Shawn 'yong eksena...
- Tama. - Kaya nga.
...ga'no karami...
Do'n sa emotional dialogue scene,
gusto mo ba na ganyan ang itsura ni Natalia?
- Medyo. - Magre-rehearse na tayo. Baba na kayo...
- Matt, kailangan na nating... - Sige.
Tingin nga kayo sa isa't isa.
Okay.
Mahirap gawin 'to nang paatras.
Sa huli,
ang mahalaga sa audience ay 'yong characters, hindi 'yong pasabog.
Pero ang pinaka-goal namin ay mapagbangga 'yong dalawa.
Todong emosyon, todong pasabog, magbabanggaan.
WAG KAKAININ
LABAS. HAWKINS LAB - PINAKATAAS
Ang maganda sa pagiging sculptor,
nagagamit namin 'yong magkabilang bahagi ng utak.
Gumagawa kami ng mga eleganteng linya
tapos gumagawa kami ng magandang visual contrast,
pero nagsasama kami
ng structure o practicality, mga bagay na gumagalaw.
May layunin, may pakay, may buhay ang mga ginagawa namin.
Marami na kaming trinabaho na show kung sa'n
ang nagagawa lang ng sculptors ay puro kuweba.
Manonood ka ng Stranger Things, tapos para bang,
"Ang gaganda ng mga inuukita nila.
"Gusto kong maging parte nito."
LOOB. PLAIN TREE
Ang pansamantalang goal ko ay mailagay 'yong 12 columns
bago matapos ang July.
Ganito 'yong gusto ni Sean pagdating sa panlabas na texture.
Mas okay kung mas malaki,
kasama 'tong mala-dragon skin na detalye.
Hindi ako komportableng gumanap sa mga character na sobrang saya.
Kailangan mong unawain 'yong character mo at kailangang maramdaman mo sila,
para maipaglaban mo sila,
para magampanan mo sila.
At kung talagang itotodo mo,
may magandang maghihintay sa 'to.
May kasama pala tayo. Kumusta?
Mabuti naman.
Grabe. Ano sa tingin mo?
- Maganda siya. - Oo nga.
Sobrang lambot niya. Ang galing.
Oo nga.
Sige, pakitaan mo nga ako ng expressions.
Ayan.
- Ayos. - Naknamputa.
Tamang-tama. Ikaw pa rin si Vecna. Pero mas 'yong pinaganda.
- Ano'ng nararamdaman mo? - Ayos naman.
Gano'n pa rin. Alam ko na naman kung ga'no karami ang isusuot. Kung ano...
- 'Yong kilos. - ...ang ilalabas. Oo.
Ang ganda, Barrie. Gusto ko ng magandang close-ups nito.
Pinakintab namin 'yong karamihan,
pero sinubukan naming gawing matte 'yong mga charcoal black.
Kaya may mga bahagi sa balat na medyo mas sunog,
at may konting sariwang dugo sa loob—
Sige, ayos 'yon.
May maganda 'kong naisip kagabi.
Tingin ko maganda
kung sa isip niya, nakauwi na siya.
Puwede siyang pumunta kahit saan. Choice niya 'yon. Kahit saan, di ba?
- Oo. - Nagpasya siyang umuwi.
Tapos do'n pa rin siya nakatira. Parang halos magiging...
perfect vision siya ng gusto niya na mangyari na hindi nangyari.
- Okay 'yon. - Lakas makatao.
Oo. Saka 'yong gusto mo na mangyari sa tatay mo at... Oo.
Tama. At ayun 'yong... Saka wala akong naging kaibigan.
- Si Patty lang ang naging mabait sa 'kin. - Oo nga.
Ayos 'yan. Magandang paraan 'yan para... Gusto ko 'yan.
'Yon ang realidad, di ba? Mas makatotohanan siya.
- At mas masakit. - Mas masakit.
Magkakaro'n 'to ng layunin, kaya mas maganda.
Season 4, no'ng dumating si Vecna bilang pinakakontrabida,
lumapit sa 'kin 'yong magkapatid para sa disenyo no'ng creature.
Siguro mga 100 iba't ibang itsura 'yong dinaanan namin.
Mula sa tao na nakadamit na parang balabal,
hanggang sa tao na mukhang may malalang sakit.
Tapos gumamit kami ng vines na magsisilbing sakit niya,
at do'n kami tumugma.
'Yong MAC-Z sa episode four, 'yong buong sequence
kung sa'n lumabas si Vecna, tingin ko magiging iconic 'yon.
Mahilig ang Duffers na magpagalaw ng camera sa madamdaming paraan.
Bibihira 'yong eksena na walang mabigat na ambisyon
o mahirap na elemento na kailangang ayusin nang maaga.
Gusto namin na nilalapit 'yong camera sa tao
dahil nagbibigay 'yon ng ugnayan.
Kadalasan, nasa three to five feet ang layo namin,
kaya para kang nakikipag-usap lang.
Kaya mapupunta ka sa mas malawak na lens,
para hindi ka laging ganito.
Kaya mas marami kang makikita sa background.
Sa MAC-Z battle, mas naging advance kami ro'n,
kung sa'n naka-18-mil kami.
Mas nilalapit ka sa actors,
at saka mararamdaman mo rin 'yong kapaligaran.
Ayos lang ba sa 'yo na kunan nating dalawa 'yong space?
Oo naman.
Nakipagkita ako kay Hiro
para maunawaan ko 'yong choreography na ginagawa niya,
para ma-memorize ko na agad.
Pa'no mo igagalaw 'yong camera sa mga espasyo
nang hindi ka mababako o kahit ano para magawa mo siya nang perfect?
Dahil gusto ng magkapatid na perfect 'yong galaw ng camera sa bawat take.
May guard dito na sumisigaw, "Oy, halika."
Boom, patay siya.
Tapos aakyat tayo.
Dancer ako no'ng bata,
kaya alam ko na dapat handa ang katawan at utak ko para ro'n.
...sa likod ng Humvee.
Sisilip...
Tapos...
Choreography ang lahat.
Kung actor ang partner mo, dapat mabasa mo sila.
Okay.
Grabe ka, iho.
Galing. Sige.
Kailangan ko talagang maintindihan
kung ano'ng magiging itsura ng rehearsal period sa paligid ng MAC-Z.
Siguradong may masasaktang stuntman.
- Malaki. Malaki 'yong scene. - Oo.
Di ko alam kung kaya... kung kaya ko na kumuha ng gano'ng karaming tao.
May 75 ekstrang sundalo at 50 stuntment... Oo. Ang lala.
Ito na ba 'yong pinakamagastos na nagawa natin?
Action, hataw!
Talon, handa, go!
May mga lalaki na bigla na lang lilitaw.
Para silang naghihintay.
Bigyan natin sila ng tatakbuhan nila.
Ang masasabi ko... 'Yong 5 ton siguro?
Gagamit ba tayo ng special effects para sa rehearsal?
Oo.
Subukan nating gumawa ng version ng rehearsal na naka-costume na.
Isasama natin lahat ng elemento. Para talagang handa tayo
sa pagdating ng main unit sa susunod na dalawang linggo.
Bumalik na kayo ulit. Salamat. Magre-rehearse tayo.
- Mabigat ba? - Mabigat.
- Maganda siya. - Hala ka!
Tumayo ka.
Ayos 'yan.
Kumusta, pare? Ayos ka lang?
Nakikita mo 'yong mga bata?
- Ayos 'to. - Oo nga.
Puwede pa siguro nating iusog 'yong isang 'yon nang konti ro'n.
- Okay. - Alam mo 'yon?
"Chapter Four: Sorcerer."
May biglang tumalsik na steel trench plate na may kasamang nakaririnding kalansing.
Hinanda ng mga sundalo ang baril nila.
Ilabas ang riffles. Pagkasenyas, please!
Wala pa kaming nagagawa na ganito kakomplikado,
at ngayon lang kami naglagay ng ganito karaming tao sa isang sequence.
Gusto namin ng pasabog,
pero di namin inasahan na magiging ganito siya kakomplikado.
'Yong huling Demo, pagdating niya dito,
tatalon siya ro'n at dudurog siya ng guard.
Pag durog na 'yong guard, tatakas kayo papunta ro'n.
May Demo ro'n pati ro'n.
Pag pinatay na ng Demo 'yong mga tao,
hihinto kayo dito.
Dadaan si Ramirez. Tapos kayo naman parang, "Okay."
- Dahil naghahanap kayo ng malalabasan. - Tama.
- Uy, kumusta? - Uy.
- Sorry, hinuhulma namin 'yong simula. - Hindi, ayos 'yon.
- Pero kailangan mong tumulong— - Oo, alam ko. Do'n...
Set up team, dito ang sound, sige, pagkasenyas n'yo.
Nanonood ang first team. Dito.
Nagre-rehearse na tayo!
Nood kayo. Giancarlo, Alyssa, panoorin n'yo 'yong doubles n'yo.
Talon! Handa, talon!
Umilag kayo!
Mabigat 'yong sequence.
Limang one-take shots siya na pagmumukhaing isang mahabang take.
Aatras ka. Go, guys.
Tingin ko talagang nakatutok ang audience sa oner.
Nakakakaba siya dahil kasama mo lang 'yong mga character.
Walang ibang saklaw, walang ibang cut.
Nakikita mo na nangyayari ang lahat sa harap mo.
...di kayo kailangan dito. Layo kayo.
Magkakaro'n tayo ng full first team rehearsal.
Kaya umalis muna 'yong hindi kailangan dito.
Marami nang tao dito.
Ready, sige, Justin.
Talon!
Nagdadalawang-isip ako sa linyang 'to,
at kung... nilaktawan mo kasi siya sa pre-vis,
pero di naman tayo nakatali sa pre-vis,
kasi feeling ko dapat may moment kayo ng mga bata.
Gusto ko munang subukan kung pa'no namin siya naisip, dito siya.
Hataw!
Aalis tayo dito. Walang lalayo, yuko lang kayo. Okay?
- Demo! - Ready. Three, two, one, go!
Yuko!
Gagabayan ng character ko 'yong mga bata para di sila mamatay, at masaya siya.
Parang naging leader si Mike.
Matagal-tagal na natin 'yong hindi nakikita.
Makinig ka! Sa 'kin lang ang tingin!
Ganda ng impression.
Salamat. Dapat nag-artista na lang pala ako.
Maging proud ka kung ano ka.
Oo... Salamat.
Ready, action!
Aalis tayo dito, okay? Walang lalayo, akin ang tingin. Okay?
- Demo! - Three, two, one, go!
- Yuko! - Umilag ka!
Parang medyo malamya dito.
Whoops.
Cut, cut.
May... May nagsabi ba sa 'yo na lumingon ka?
Opo.
Maraming halimaw, barilan,
di mo maririnig, pero kunwari may bumabaril sa paligid.
Nagkakagulo na.
May mga sumisigaw na sundalo, lahat 'yon.
- Sige. - Okay.
Nasa gera ka.
Ano'ng ginagawa ng lalaking 'yon na naglalakad lang?
May nakikita silang Demo na hindi natin nakikita.
Grabe. Mukhang mas okay 'to. Ano sa tingin n'yo?
Tingin ko may igaganda pa 'to.
Ibalik mo sa dead spot dito.
Tingin ko kailangan mo lang siyang lagyan ng tao.
Para kasing kulang sa tao.
May Demogorgon din do'n.
Tapos pupunta siya ro'n. Doon ba?
Sisigaw ako ng "ready" ta's wag kang aalis.
Diyan ka lang tapos susundan kita dito.
Ready, action!
- Three, two, one... - Action!
Huminto kayo.
Resetting!
- Uy, Hiro. - Bakit, sir?
Late 'yong pangalawang hatak.
- Aagahan ko 'yong pasok. - Salamat.
Sige.
Ready, action!
- Three, two, one, go! - Hala, wag, hoy!
Action!
- Cut, cut, cut. - Cut!
Rolling, rolling.
Hala, take eight na.
Dude, hindi dapat mas magtagal 'to kesa kagabi.
- Si Tudor ang mag-a-action. - Sige.
Tapos ako 'yong magbibilang.
Kailangan mong mag-react, pero dapat mabilis.
Sige, eto na, tinataas na 'yong camera.
- May mga nahanap pa kaming problema... - Sige. Sige.
Mukhang nalutas na lahat ng problemang ginawa natin. Eto na, guys.
Okay. Sa Radio Shack. Kung bibilisan natin, aabot tayo.
Papasok tayo sa tunnels at aalis tayo dito. Okay?
Di ko alam kung kasing-intense 'to no'ng kaninang take. Eight.
Para bang may...
Buhay? O nabo-bore na ba tayo?
Ten ba 'to o ano?
- Eight 'to. - Eight?
- Eight pa rin 'to. - Eight 'to.
- Tigil! - Mabubuhay na tayo sa konting uga na 'yon.
- Aayusin na lang namin. - Sige.
- Di naman halata, e. - Okay.
- Eight ba ang pinakamaganda? - Tingin ko eight.
Tingin namin eight ang pinakamaganda no'ng ginagawa namin.
Ito 'yong sequence na kung titingnan mo sa papel,
sasabihin mo, "Hala, imposible 'to"
Pero nagawa namin.
Parang kalahati ng trabaho natin ngayon ay maging college minors ng meteorology.
Malay mo suwertehin tayo.
- Di talaga maiiwasan 'to. - Kaya nga.
Kaya gawin n'yo na kasi kailangan pa nila 'yang aralin. Sige.
Uy, Mike, dalhin na natin sila sa 14-15.
Okay, stunt guys.
Papupuntahin namin kayo sa holding area ng 14-15.
Hala.
Ibang klaseng panahon 'to.
Sinabi mo pa.
No'ng huling siyam sa sampung gabi natin dito, kumikidlat.
Oo nga. Miyerkules lang yata naging matino 'yong panahon, e.
Oo nga.
Kung pa'no mo sila gustong itaas...
Isang kamay lang.
Action.
And three, two, one, go.
Bagsak.
Ayos. Ayos 'to.
Sige, cut.
Di na masama.
So parang inaatake mo 'yong Demo. Nakita mo siya.
Tapos lalapit ka ro'n.
Grabe.
- Tuloy-tuloy 'yong adrenaline, e. - Oo.
Kasi gabi-gabi tayong gumagawa ng malulupit na bagay dito.
- Tapos sunod-sunod pa. - Oo nga, malalaking action sequence pa.
Walang oras para bumaba, e.
Sige. Lumalaki na 'yong apoy, guys. Malapit na. Salamat.
Ready, action.
Sige, cut.
- Cut na. I-save n'yo. - Cut.
Maraming bago sa taong 'to na di ko pa nagagawa dati,
bilang actor o sa role na 'to.
Si Will kasi 'yong pinakamahina,
at 'yong laging pinagtatawanan, kaya parang naiiba siya.
Sa season na 'to, nalabanan niya 'yong halimaw,
pati na rin 'yong inner demons niya sa struggles at sexuality niya.
Parang naging superhero siya dito.
Mas napalapit ako kay Vecna sa season na 'to.
Mas kilala ko na siya,
kaya 'yong pagganap ko sa kanya
at pag-abot ko sa kanya, naging mas madali at mas malakas.
Pinaliwanag ko kay Noah.
Puwede tayong magkaro'n ng magagandang moments
kung sa'n isasantabi natin 'yong sarili natin.
Di ko pipilitin. Di ko susubukan.
Di ko pupuwersahin.
At mararamdaman mo na naging kasangkapan ka.
Pagkatapos ng lahat,
nakuha niya na sa wakas 'yong moments na nilalabanan niya.
Dahil sa pagmamahal niya sa ibang tao, nahanap niya 'yong lakas niya.
Ewan ko. Gandang-ganda talaga ako sa kung pa'no nila 'to sinulat.
Binaba ni Vecna ang kamay niya at bumagsak si Will, napaluhod siya.
Habang naghahabol ng hininga si Will at namumutla sa gulat,
umalis na si Vecna.
Pumasok siya sa gate at naglaho pabalik sa Upside Down.
Dahan-dahang itinaas ni Will ang mga kamay niya,
at sabay-sabay nagsilutang ang Demogorgons.
Siya ang gumagawa nito.
Tulalang pinapanood nina Mike, Lucas, at Robin
ang marahas na pagpatay ng malakas na puwersa sa mga halimaw.
Napaluhod si Will sa gitna ng nag-aapoy na battlefield.
Bumalik na sa normal ang mga mata niya, pero mahinahon at malakas na ito.
May kontrol na siya ngayon. Isa siyang sorcerer.
Nakuhanan na 'to.
Tapos na 'yan.
- Pang-118 na araw na yata tayo. - 17.
One hundred seventeen. Kalahati na tayo.
So may anim na buwan na lang tayo.
Tingnan mo 'yong mga Post-it.
Ipapasok natin sa isip natin 'yong natitira sa season na 'to
at uunawain natin.
May script ka na ba?
Wala. Wala pa.
Sige, sasabihin ko.
- Episode six, sementeryo ng simbahan. - Sementeryo ng simbahan.
Loob. Cabin ni Hopper, six at seven.
Loob. Library ng Hawkins.
Blue screen, malalaglag si Holly.
Seven, sa bahay ng mga Creel tapos six...
Loob. Squawk, seven.
Loob. Kuweba, six.
Sa Miyerkules ishu-shoot ang eight. Kuweba.
- Red ang episode eight. - Nakaka-excite 'to. Episode eight.
Red para sa red alert.
WALANG RED KUWEBA
LABAS. KUWEBA
Masaya 'tong araw na 'to.
Ishu-shoot namin ang episode eight, kahit hindi pa tapos isulat.
Spoiler alert.
Kaya di pa talaga namin alam kung ano'ng mangyayari.
Lahat sila naglalakad sa set na may hawak na red script pages.
Di mo gugustuhing tumalon masyado sa kuwento,
dahil malilito 'yong mga aktor sa kung nasa'n na sila.
Meron pa silang mga di pa nararanasan o di pa nararamdaman.
Pero kailangan na naming kunan 'yong elemento ng summer sa episode eight.
Di ko pa nababasa 'yong eight.
Tapos ishu-shoot na natin.
Ngayon ko pa lang nagawa 'to.
Ang weird na tumalon tayo sa eight.
Kaya nga.
Di ko gusto 'to.
- Di ko gusto 'to, sa totoo lang. - Ayun ang kailangang gawin, e.
Eto na. Ready, action.
Halika na, umalis na tayo. Dali.
- Cut. - Cut.
- Isa pa. Eto na. - Okay, kinukuhanan na.
Roll na, please. Rolling.
- Rolling. - Rolling.
Kailangan mo siyang ikasa.
Wag, wag ganyang kalapit.
Teka, ano 'yong Abyss...
Sorry, parang ano 'yong Abyss... Hilary, nasa 'yo 'yong drawing?
Ito 'yong Hawkins, ito 'yong Upside Down.
Ito 'yong pader na laman-loob.
Diyos ko.
Tapos ito 'yong... Ito 'yong Abyss sa taas.
'Yong Abyss. Teka lang, okay. Nasa'n—
- Parang nasa langit. - Nasa langit siya.
Base ba 'to sa...
totoong science theory?
Makatotohanan lahat 'yan.
May kinukonsulta ba kayo?
Pag nabasa n'yo 'yong eight, maiintindihan n'yo.
Mga 120 pages siguro siya.
115 ata?
Hindi, dude.
Dude, bawasan natin.
Madalas kaming kinukulit
ng production at ng Netflix tungkol sa episode eight.
'Yon ang pinakamahirap na siwasyon na pinasukan namin sa pagsusulat.
Hindi lang dahil sa pressure na dapat maganda 'yong script,
pero dahil napakaingay rin kasi ng show.
Ito ang pinakamahabang oras na nilaan namin kasama ng writers
sa isalng episode, para lang himayin 'yong kuwento,
at mas lalo pa itong pagandahin.
'Yong pagiging tapat at totoo sa show
ang mabisang paraan para sa 'min.
"Chapter Six: Pagtakas sa Camazotz."
Hard cut tayo sa ulo ni Max na nanginginig.
Buhat-buhat siya ni Lucas habang tumatakbo sa pasilyo.
May nakasabit na Boombox sa balikat niya.
Ramdam kita. Nakakatakot 'yon, nakakatakot...
Magsisimula tayo sa malaki at komplikadong oner.
- Kung pagod ka na— - Sasabihan kita.
- Rolling, rolling. - Set.
Set, tapos elevator.
Kadalasan pag nagdidirek ka,
trabaho mong mas pagandahin pa 'yong eksena kesa sa script.
- Halika na! - Tara na!
Pero itong mga script na 'to, mula simula hanggang dulo,
mula 2014 hanggang ngayon,
magaganda na talaga sila,
kaya trabaho ko na lang na mabigyan sila ng hustisya.
- Cut! - Cut, cut, cut.
Ang husay ni Caleb.
Di madali 'yon.
Tingnan mo, boom.
Galing, galing.
- Nakailang take... Anim ba? - Anim.
- Oo. - Oo, dude.
- Hindi, okay na 'to. - Anim 'to, guys.
Alam ko na kung pa'no 'to ika-cut. Okay na. Ang galing natin.
Bawat show, may kanya-kanyang rhythm.
- Para siyang frequency. - Green si Caleb.
Sa eksena, di mo malalaman 'yong rhythm hangga't di mo pa siya ginagawa.
Ayun 'yong chemistry na nabibigay ng mga aktor.
Kahit mga direktor, kung pa'no nila ituturo sa 'yo
kung pa'no ang mangyayari, kung ano, tapos gagawa ng rhythm 'yong actors.
- Gusto naming unahin 'to. - Sige.
Tapos isusunod natin 'yong pagsabog.
- Lagyan mo ng label, a. - Sige, sir.
Zulu, huli na ba kung ipapabasag ko rin 'yong pang-apat na bintana?
- Hindi pa huli. - Copy.
Gagawin ko 'yan.
May tanong ako sa scene.
Di pa masyadong napag-uusapan sa mga scenes na magkasama kami.
- Walang nakakaalam na nagde-date kami. - Oo.
- Kahit si Caleb. - Oo.
Puwede ko bang...
Gusto kong gawin 'tong scene na 'to nang pabulong.
- Oo. - Gaganito ako.
- Oo. Sige. Ayos 'yan. - Okay lang ba?
Oo. Sabi dito, magkahawak kamay kayo, tama?
- Puwede naman. - Oo.
- Kaya... Dito namin ipupuwesto. - Ayos.
- Okay, sige. Gawin natin 'yan. - Sige.
Okay, guys, mukhang magiging makalat 'to, pero i-shoot na natin.
Okay, huling tingin na, please. Huling tingin na.
Okay, ako 'yong sesenyas.
Three, two, one, go!
Pag tapos na sila sa mga bintanang 'yon,
baka maghagis pa 'ko ng mga bubog sa ibabaw ng dryer,
para maging makalat do'n.
Puwede sigurong... Sorry. Puwede sigurong paabutin dito,
baka puwede nating lagyan ng dugo itong mas light na area.
- Okay. - Kahit doon. Sa magkabila.
Dryer lang dapat 'yong sasabog,
pero likas na sa show na 'to na lahat parang,
"Kung pasasabugin natin 'yong dryer, pasabugin na rin natin 'yong mga bintana."
Bibihira lang siguro na mapasama sa show
kung sa'n may flexibility at kagustuhan na malupit 'yong kalalabasan.
LOOB. PLAIN TREE
Isa na lang.
Uy, guys.
Mag-smile kayo.
Bittersweet ba?
Bittersweet.
Anim na linggo 'yong ginugol natin dito, ta's ngayon tapos na.
Susunod na kabanata naman.
Uy, Adam, sa taas ng baranda sa likod mo.
Tumalikod ka.
LOOB. HAWKINS LAB - NATUTUNAW NA KUWARTO
Nancy, bagay ba sa character mo 'yong "lintik" o "ano"?
Parang di pa kita naririnig na nagmura, e. Pero baka mali ako.
Oo, pero pag nagmura siya, mura talaga.
"Sige. Ako lang ba, o kumakapal 'yong ano?" Ayos.
- Ready! Damhin n'yo! Damhin n'yo! - Three, two, one, go.
Sige na! Sige na!
Sige na!
Hindi lang ikaw!
May tao ba diyan?
Tulong!
- Tulong! - Tulong!
Cut.
'Yong goo?
Diyos ko, sa totoo lang...
Kulang sa lapot.
Oo, mukha ngang manipis.
Magaling naman 'yong pag-arte nila.
Kakailangin nating idaan sa VFX 'to.
Nakakalungkot lang
kasi ilang buwan tayong binigyan ng samples na mas mukhang goo.
Ito parang tubig lang, e.
Malayong-malayo.
Ang isang bagay sa pagiging direktor, sa pagiging leader,
puwede kang maghanda nang todo, gaya ko.
Pero pag nasa moment ka, tapos hindi siya umuubra,
hindi ka puwedeng mag-alboroto.
Hindi ka puwedeng sumuko.
Hindi ka puwedeng tumigil.
Kailangang mag-shoot sa araw na 'to.
At kailangan kong itama 'yong kuwento.
Alam ko na 'yong lalabas sa cut ang pinakaimportante,
hindi 'yong nangyayari sa set.
Kaya nagpapaka-Jedi ako sa pag-iisip ng solusyon sa problema.
Sige, kukunan ko 'tong anggulong 'to.
Ipapaliban ko muna 'to hanggang makaisip ako ng paraan.
Kung pagsasamahin ko sila at 'yon ang makikita ng audience,
hindi nila malalaman na pumalpak tayo ngayong araw.
Ang gaganda ng mga kuha mo.
Oo, nakakainis lang. Walang... Putsa.
Nandito ka kung nasa'n kami kahapon ng 9:00 a.m.
- Tingnan mo 'yong stress score ko. - Ngayong araw lang 'to?
3.5 oras na akong stressed.
Bakit ang lala ng tinaas?
- Kalmado ka pa kaninang 7:00— - Hindi, tulog ako niyan.
Ito... Na-stress agad ako pagkagising ko.
Babasahin na natin 'yong huling episode ng Strangers Things.
Punta na kayo dito. Tara na.
Isang taon naming inabangan 'to.
Napakahirap no'n.
No'ng binasa namin 'yong episode,
'yon na talaga 'yong pamamaalam namin sa childhood namin.
Brett, wag kang mandaya.
- Ha? - Nandaraya ka, e.
- Di kami puwedeng mandaya? - Gusto mo ng cold read?
Oo. Sasabayan na lang natin 'yong kuwento.
Miyerkules kami natapos.
Sariwa pa 'to. Mainit-init pa.
- Speech! - Oo nga.
- Speech? - Oo!
Oo nga. Naisip din namin 'yon. Para kasing, pakiramdam ko...
lahat ng gusto naming sabihin tungkol sa karanasan namin at sa show,
at mga character, lahat nasa script na.
Saka hindi kami gano'ng kagaling ni Ross sa pagsasalita kumpara sa pagsusulat.
Kaya babasahin na lang namin.
"Chapter Eight: Ang Rightside Up." Eto na. Okay.
Nasa labas tayo ng MAC-Z. Mabituin ang kalangitan.
Sa ilalim nito, ang bitak na gate. Wasak pa rin ang membrane
mula sa pagkabangga ng Big Buy truck.
Habang patuloy sa pagbaba ang napakalaking planeta
na tatama sa Hawkins,
pupunta tayo sa pamagat sa huling pagkakataon.
Tapos...
Hinihingal si Steve. Nakalawit siya sa ere,
paugoy-ugoy, para bang wala siyang kinakapitan.
Hala!
Tapos umangat ang camera para ipakita
ang matikas na kamay na nakakapit sa kanya. Si Jonathan.
Naabot niya si Steve.
Nagising si Henry at nakita niya si Eleven sa sala.
Naging tensiyonado nang damputin ni Henry ang kapatid,
ito ang unang beses sa matagal panahon.
Nanginginig ang boses niya sa galit.
Nasa'n sila?
Kasama sila ni Max. Ligtas na sila.
Lumitaw si Vecna sa likod ni Hopper, nababalot ng makapal na hamog.
Naramdaman siya ni Hopper, umikot at nagpaputok ito. Bang.
Pero hindi kay Vecna tumama ang mga bala.
Tumagos sila sa isolation tank. Umagos ang tubig mula sa mga butas
Nataranta siyang tumakbo.
Binuksan niya ang tangke at nakita niya si Eleven na nakalutang.
- Hala. - Tadtad ng bala ang katawan niya.
Hinagis niya ang baril at hinampas ang salamin.
Hala ka.
Bigyan mo 'ko ng baril.
Napabuntong-hininga si Nancy.
Binigyan niya si Mike ng mala-Magnum na armas at badolier
na may mga pulang bala. Di makapaniwala si Mike.
Hanep! Salamat, a!
Tumungo siya at patuloy na naglakad. Sinuot ni Mike ang bandolier.
Flares lang 'yan.
No'ng nakita mo 'ko sa gubat, bata lang ako.
Takot ako no'n. Wala akong alam sa mundo.
Wala akong alam sa mga tao.
Pero kinupkop mo ako at tinuruan mo ako.
Pinrotektahan mo ako. Pinalaki mo ako. Ikaw ang naging tatay ko.
Wag. Wag mong gawin 'to, please.
Ipaintindi mo sa kanila...
- ang naging desisyon ko. - Di ko nga maintindihan, e.
Mahal kita, Mike.
Wag mo 'kong iwan, El, please.
Habang umiiyak, sumigaw si Mike.
El!
Niyakap ni Lucas si Max sa bewang.
Ayan, masyado ka na talagang atat.
Ano'ng magagawa ko? Ang sexy mo ngayon, e.
At mukha ka namang timang.
Ngiti, naghalikan sila nang magkayapos. 'Yon, o.
Hayaan mo na 'yong kubrekama.
Masyadong maliwanag. Kailangan ng takip.
Di naman 'to The Godfather. Isang take na lang.
Isang take na lang, Jonathan!
Bulok ang school. Bulok ang sistema.
Bulok ang pakikibagay.
Bulok ang lahat ng pumipigil at naghihiwalay sa 'tin,
dahil sa 'tin ang taon na 'to.
Sumenyas siya sa banda, at pinatugtog nila ang "At Last" ni Etta James.
Bago pa maproseso ni Joyce ang mga pangyayari, nakaluhod na siya.
- Hala. - Hoy, pare!
Naglabas siya ng simple pero magandang engagement ring.
- Diyos ko po! - Putsa.
Joyce Byers...
Joyce Byers.
Gusto mo bang makasama habambuhay
ang isang matanda, pagod, matigas ang ulo, masungit na kupal
na mahal na mahal ka?
- Napaluha siya. Tumungo siya. - Naku po.
Oo. Siyempre.
Tumayo si Hop, inabot ang kamay niya.
Sa MAC-Z, natatarantang hinanap nina Mike at Kay si Eleven,
nabaling ang atensiyon natin sa Radio Shack.
Ang spell of invisibility.
Bumukas mag-isa ang pinto ng Radio Shack, para bang may multo. Si Eleven.
Umiiyak ang lahat, pero nasira ang sandaling ito
nang buksan ni Karen ang pinto at sumigaw ng...
- Grabe! - Naku, Karen!
Mga bata! Ano ba kayo? Lalamig 'yong lasagna.
Pinanood ni Mike si Holly at mga kaibigan niya mula sa hagdan.
Nabalot ng asaran at tawanan nila ang basement.
Kagaya nila ng mga kaibigan niya noong mga bata pa sila.
Isang malungkot na sandali habang inaalala ni Mike ang pagkabata niya.
Unti-unting napalitan ng ngiti ang kalungkutan.
Umakyat siya
at isinara ang pinto ng basement.
Pagtatapos ng serye.
Angas.
Salamat.
Grabe, pare.
Kailangan na lang nating i-shoot.
Gumaan 'yong pakiramdam ko no'ng sinusulat ko na 'yong huling eksena,
at ang hirap niyang gawin,
'yong sinusulat mo na 'yong huling linya na bibitawan ng characters mo.
Hindi ko makakalimutan no'ng sinulat ko na 'yong "pagtatapos ng serye".
'Yong mga salitang 'yon 'yong may pinakamalaking epekto.
At ginawa namin 'yon habang nagshu-shoot na kami.
Bakit? Naku po.
LABAS. PULANG DISYERTO
Proud kami na sa loob ng anim na taon,
patuloy na nakipagsapalaran 'yong show pagdating sa storytelling.
Tingin ko nagustuhan ng mga tao 'yong pagiging totoo ng show.
Ayun naman talaga 'yong dahilan kung bakit nangyari 'yong show.
Pinapakinggan namin 'yong puso namin, at pag tama, ginagawa namin.
'Yong mga artist na tinitingala ko,
laging nangingibabaw 'yong pagiging totoo sa kanila.
LABAS. ABYSS - PAIN TREE
Ano 'to?
Puro basura lang 'yan.
Natatangi ang show na 'to.
Nabigyan kami ng pagkakataon
na makabuo ng maraming dekalidad na set.
Sa panahon ngayon, bibihira na 'yong gano'n.
Karamihan sa mga show, konti lang 'yong itatayong set,
tapos idadaan na lang VFX 'yong iba,
pero mahalaga sa magkapatid na magkaro'n ng physical playground.
Kailangan nating linawin sa magkapatid
kung sa'n ilalagay 'yong blue screen at ga'no kahaba.
- Sige. - Parang may...
Ano...
Oo, may...
Magkakaro'n ng ilang issue, sa pag-unawa pa lang ng space.
Siguro mga,
dahil lang sa distansiya,
pinakamababa na ang 60 feet na blue,
60 feet na blue ro'n, at 60 feet na blue ro'n.
Siyempre, proud ako sa lahat ng 'to.
Napakalaking achievement kaya
na hindi tayo lumagapak sa show na 'to.
At hindi 'yon malabong mangyari.
Di ko alam kung ano'ng gagawin pagkatapos nito.
Lahat ng gagawin natin, magiging boring na.
Kumusta?
- Corey, pakuha naman ng pre-vis. - Wow, tingnan mo, o.
- Parang si Ripley si Natalia. - Putsa.
- Oo nga! - Kulang 'yong sandata namin.
Nagsimula kami ng season 1 na parang, "Dapat makatotohanan lahat."
Pero may halimaw kami na kasinglaki ng tatlong building,
kaya siyempre kailangan na gamitan ng computer graphics 'yon.
Kasama kami ng mga artista sa mga elemento.
Wala kami sa stage.
Pag mas makatotohanan,
mas madali para sa lahat na madala sa eksena.
Naku po! Naku po! Naku po!
Ayos! Lupit, pare.
Alis na kami.
Minsan ia-animate nila 'yong kilos, 'yong facial expressions, 'yong galaw mo.
Huhulaan nila 'yong gagawin mo.
Pero gusto mo ba na ganito 'yong reaksiyon ko pag lingon ko?
Di naman siguro 'yon 'yong pakay nila, pero puwede siyang maging,
"Aalamin ko na lang pag nando'n na 'ko."
- Sige, paki-lock na lang. Salamat. - Eto na. Ready?
Three, two, one, action! Boom!
Boom!
At... boom!
Sobrang lapit na. Sige, cut! Cut, cut, cut.
Dude, masyadong mabilis 'yong panghuli.
Kadalasan, di naman masama 'yong kinakalabasan ng blue screen,
pero kung kaya siyang iwasan, iiwasan namin.
Sa totoo lang, hirap kami ni Ross na umanggulo ng shots
pag nasa blue screen lang 'yong actor.
Di ko makuha kung ano ang maganda, kung ano ang hindi.
Nick, puwede mo bang...
Sa pagtama ng bato, puwede mo bang ugain nang konti?
- Set? - Set, at rehearsal, at action!
Roar!
Malaking bato!
- At... Sige, umalis na kayo diyan. Medyo— - Takbo! Takbo!
- Saan? - At umalis na kayo diyan.
- Sa'n tayo pupunta? - Cut rehearsal.
Babalik kami?
Tatakbo ba kami papalapit sa shot, dahil nakita na namin siya?
Hindi, tatakbo tayo palayo sa halimaw, ang motivation natin...
- Lalayo kayo. - Hindi na kasi kami hinahabol, e.
Oo, tama 'yon.
- Tapos may makakakita kay Eleven. - Na... Tama.
Ames, nasa'n 'yong halimaw?
- Tumatakas sila, tama? - Oo.
- Saan? - Dito sila nakaharap. 'Yong halimaw—
'Yan din 'yong naisip ko, sige.
Kasama sa trabaho ng VFX na ipaalala sa lahat
at ipakita sa lahat 'yong mga aspeto na wala pa,
pero ilalagay sa final composite,
para lahat magmukha na sinadya 'yong anggulo at kuha
dahil intensiyon talaga na ilagay siya ro'n.
Nasa'n siya?
Sa bandang kanan.
Dito sila nakaharap, dahil ihahagis niya 'yong bato mula sa direksiyon na 'yon.
- Ah, ang galing. - Oo nga.
Uy, guys. Okay.
Nalilito ako.
Nalinawan na ako. Mas padadaliin nito ang lahat.
Habang tumatakbo kayo papunta dito...
Nandito si Eleven.
- Okay. - Nando'n naman 'yong halimaw.
Kaya makikita n'yo siya at babagal kayo.
Oo nga naman.
Eto na. Ready, sabay roar!
- Sige na. - Hinahabol kayo at may babagsak na bato!
Hindi ko pa nakokompleto lahat ng gusto kong gawin dito.
Maglalaro lang kami ngayong gabi
para malaman namin kung ano'ng babagay dito
at mag-iisip kami ng mga bagong pakulo na magpapasaya sa magkapatid.
Mahilig sila sa dahas,
kaya kung makakagawa kami ng mararahas na suntok,
at kung magiging brutal siya, tingin ko uubra 'yon.
- Oo nga. - Oo.
Maraming pagkakataon na maging brutal.
- Kaya nga. - Oo.
LOOB. PLAIN TREE
Gaganito siya...
Shannon, kunwari ikaw muna si Eleven.
- Tirahin mo ng power si Vecna. - Okay.
Boom, dudulas siya paatras.
Titirahin ni Vecna si Eleven ng Vines,
tapos iilag siya.
Puwede.
Sige!
Subukan mong pumiglas para makaikot ka nang konti,
ta's hayaan mong hilahin ka niya, tapos gaganito ka.
Ang lupit.
- Bam! - Astig.
Kaso paatras ako, e.
May simula na 'ko. Tapos na rin 'yong pinakadulo.
Wala pa 'kong gitna.
Tingnan natin 'to.
Ito 'yong mga buto na nakausli,
tapos magkakaro'n ng mga pangil sa buong set.
Parang ito at saka ito...
'yong paborito ko.
Oo nga, ang gandang tingnan no'ng isang 'yon sa anggulong 'to.
Ta's pag nilagyan na ng yellow shellac,
mas magiging epektibo.
Sinusubukan ko 'tong pagmukhaing...
laman, pero hindi laman ng tao,
kasi magmumukha siyang malaking paa.
Lagi na lang nakakadiri 'yong ginagawa ko.
Di pa sila tapos ukitin 'yon.
Baka sa katapusan ng susunod na linggo pa sila matapos,
kaya meron tayong...
siguro isa't kalahating linggo.
Sana matapos natin lahat.
Ang ganda. Proud ako sa kanila.
Parang matatapos na 'yong kabanata. Katapusan ng higanteng...
- Huling higanteng set na 'to. - Kaya nga.
- Para siyang nawawalang araw. - Lumang art, kaya nga.
Magandang umaga sa lahat.
Nandito na tayo sa Pain Tree, sa wakas.
Ang nakakamanghang gawa ng sculptors, painters,
ng art department, ng team ni Chris.
Napakagaling ng ginawa n'yo, guys. Napakaganda ng set.
Kailan n'yo 'to sinimulan?
Apat na buwan, 'no?
Ayun 'yong panahon na sinabi kong,
"Diyos ko, kasinglaki na 'to ng football field, e."
Do'n yata kami ni Melissa, five months ago,
nagsimulang magplano, maghanda ng magiging proseso.
Di ka ba kinabahan?
Siguro. Di ko na maalala, e.
- Malamang. - Siguro.
Bale no'ng nakita mo 'yong mga picture,
parang nagkaro'n ka na agad ng idea kung pa'no siya gagawin.
Kasi no'ng nakita ko 'yon parang...
Kaya nga.
"Ewan ko, di-bale na. Di mangyayari 'to."
Naging journey siya.
Okay lang sa 'kin kung ito na 'yong rurok ng career ko kasi...
- Sobrang galing. - Salamat. Na-appreciate ko 'yon.
"Chapter Eight: Ang Rightside Up."
Bumangon si Vecna,
at muling nagharap sina Eleven at Vecna.
Napansin ni Eleven ang bago at nakakikilabot na anyo ni Vecna.
- Tingnan mo kung ga'no karami. - Diyos ko po.
- Ang lupit! - Tingnan mo 'to.
Wow.
Masaya 'ko na naabutan kita nang ganito.
- Hiniling mo ba 'to? - Hindi.
- Nagkataon lang? - Ganito pala ang kalahating Vecna.
Baka ito 'yong meant to be.
- Tapos lilindol. - Oo.
- Bagsak... - Tapos sa kaliwa, sa kanan.
Kaliwa, kanan, tapos baba. Babagsak 'yong halimaw.
Nasa tiyan ka ng halimaw, sa ribcage,
tapos gagalaw siya.
Naging makaluma kami gamit ang interactive light
mula sa labas ng set para kunwari gumagalaw 'yong anino sa loob.
Para siyang madilim, amber version ng sikat ng araw,
isipin mo nasa Mars ka.
Action!
Kaliwa!
Kanan!
Kaliwa.
- Cut muna! - Tail sticks!
- Handa ka nang lumipad? - Oo naman.
- Hang test muna, para ma-check natin. - Handa na.
- Palutangin na natin si Jamie. - Handa na.
Ihaharap na namin 'yong camera.
Ang astig nito.
Ito ba 'yong pinakanakakakilabot na taon? 'Yong pinakamarahas?
Ewan ko lang kung mas nakakakilabot 'to kesa last year.
Oo nga, last year 'yong may nabaling buto, sobrang nakakakilabot no'n.
Kahit season 2, 'yong pagkamatay ni Bob 'yong pinakanakakakilabot, e.
Tinawagan ako ng nanay ko no'n,
sabi niya, "Sobra naman 'yong ginawa mo ro'n."
- Talaga? - "Grabe ka."
Sinabi niya 'yon?
Di na siya nanood no'ng namatay si Bob.
Tumigil na siya! Hindi, pinapanood pala nila 'yong dailies.
- Galing. - Sinusubaybayan nila 'yon. Ako, hindi.
'Yong parents mo?
Tatanungin ko sila,
"Ayos lang ba si Frank?" Sila naman, "Ang galing niya."
Hindi siya notes. Para siyang, "Di mo yata nakuha 'yong eksena."
Ikaw naman, "Grabe naman, Ma? Diyos ko."
Wala naman sila masyadong sinasabi.
Pinapanood niya hanggang sa makuha na namin. Oo.
Magre-rehearse na tayo, ready, action.
Tapos...
pagpugot at tagumpay.
Sayawan na! Nadale natin si Vecna!
Mag-twerk tayo kay Vecna!
Vecna!
- Kumusta? - Kumusta?
Handa ka nang gumawa ng show?
Nagulat ako na nalungkot sila sa pagkamatay mo, kaya dapat—
Dapat ba 'kong umiyak?
- Dapat ba 'kong umiyak? - Hindi.
- May mga luha dito. - Iiyak kami sa pagpatay sa 'yo.
- Talaga? 'Yong mga cast? - Oo.
- "Gusto nila ako. Gusto talaga nila ako." - Naiiyak lang sila sa tuwa.
- Kampante na sila. - Wala nang kaba... Tama.
- Patayin mo siya. - Sweetheart.
Ihiwalay mo siya kay Jamie.
- Tingnan mo naman 'yong itsura niya. - Ayoko siyang tagain.
- Di mo talaga siya tatagain. - Okay.
Wala siya diyan. Para lang ma-rehearse natin 'yong...
Para ma-rehearse 'yong dialogue.
- Malapit ka nang matapos. - Talaga?
- Sweetie! - Kumusta?
Diyos ko po.
Di pa ba kayo nagkakaeksena?
- Di pa. Ito 'yong unang eksena namin. - Grabe.
Ready, action!
Nagkamali ka ng binanggang pamilya.
Pagpugot.
Cut.
Cut na!
Tapos na tayo kay Jamie at sa Pain Tree! Galing mo, Jamie!
Wala akong sasabihin dahil makikita ko pa kayo sa Huwebes, bahala kayo diyan.
Miyerkules. Mahal ko kayo. Ang lupit no'n.
- Mahal ka namin. - Salamat, Jamie.
Astig ka. Ang galing mo.
Kita-kita na lang sa Miyerkules.
LABAS. MAC-Z
- Tapos na si Jamie. - Ano'ng nararamdaman n'yo? Tapos na?
Tapos na siya. Lahat sila tinanong siya, "Ano'ng pakiramdam?"
- Handa ka na? - Oo.
Mapapapreno 'yong kotse dito,
tapos bigla na lang, sa loob siguro ng tatlong segundo,
biglang bubukas 'yong pinto,
tapos may naghihinatay na mga armadong sundalo
na sisigaw ng, "Labas!" Tapos hihilahin nila kayo palabas.
Gusto ko siyang i-shoot nang totoo, para makatotohanan siya.
Kita tayo mamaya.
Sesenyasan kita.
Kailangan mong maghintay hanggang makarating sila ro'n...
Medyo madaya, pero maghintay ka hanggang sa nakaharap na sila sa truck.
Sige.
Ready, action.
Napakalaking palabas nito.
Para siyang higanteng moving circus.
Pag babalik ka sa show,
at makakasama mo ulit sila, para kang babalik sa pagkabata.
Oo, hindi talaga nawawala 'yon.
Nilapit nila ako sa pagiging action hero.
Ito 'yong childhood ko, e.
Ginagampanan ko 'yong character na gusto kong gampanan
kung pinapanood ko 'to.
Sorry kung ginanyan ka nila.
Di nila gagawin sa 'kin 'yan.
Pero salamat sa pagtanggap ng...
- Di nakaligtas 'yong balbas mo. - Kailangan 'tong ipaayos.
Lahat puwedeng mangatwiran sa ugali nila.
Di mo kailangang malaman kung mabuti ka o masama ka.
Lahat naman ng masasamang character, iniisip na mabuti sila.
Tinuturing kami ng Duffers na parang kapantay nila.
Bilang bata, masarap sa pakiramdam na sineseryoso ka.
Tingin ko dapat nakataas na 'yong kamay n'yo.
Habang... Di ko alam kung may oras pa, e. Tingin ko...
Tinuruan nila ako kung pa'no makipag-usap sa matatanda at magpaliwanag,
kung pa'no gumawa ng ideas at umunawa ng character.
Hinga nang malalim. Puwedeng gumana 'to, puwedeng hindi.
Meron kaming pangkalahatang respeto.
Tiwala ang pundasyon ng show na 'to.
Tiwala na magtutulungan ang lahat ng department.
Kaya siguro tinangkilik ng mga tao ang Stranger Things,
dahil may koneksiyon ang lahat kahit sa likod ng camera.
Malaking proyekto 'to.
Madalas mong makakasama 'yong mga tao.
Makikita mo sila sa maganda at masamang araw,
at gano'n din sila sa 'yo.
Hirap akong makibagay dati.
Pero dito, tinanggap at minahal nila ako.
Pakiramdam ko may bahagi sa sarili ko na iiwanan ko rin,
hindi lang 'yong character.
Para kasing...
kalahati na 'to ng buhay ko.
Dito na nagtatapos ang kuwento para sa nag-iisang Millie Bobby Brown.
Di pa 'ko handang magpaalam.
Ladies and gentlemen, dito nagtatapos ang kuwento...
para kina Charlie, Natalia, Joe, at Maya.
Napakarami n'yong ginagawa pag wala kami dito.
Salamat sa inyong lahat, sobra.
Happy last day!
- Uy, pare. - Uy.
Good morning. Labinlimang oras ka pang iiyak.
Kaya nga, e. Marami pa tayong gagawin.
Mamaya ka na umiyak.
- Pinaiyak ako ni Stinky, e. Sorry. - Naku po.
Wag, Stacey, wag.
Sorry na.
- May 12 oras ka pa. - Nadale ako ni Tudor.
Diyos ko po.
- Okay na 'ko. Okay na. - Pa'no ka nadale ni Tudor?
- Niyakap niya 'ko, kaya naiyak ako. - Naku po.
Hala ka.
Wag kang mag-alala, di kita yayakapin.
- Happy last day sa inyo. - Happy last day.
Isang emosyonal na araw at eksena 'to para sa lahat,
lalo na sa actors natin.
Di ako makapaniwalang nandito na tayo. Last day na. Gawin na natin 'to.
- Simulan natin 'to nang masaya. - Oo. Sigurado 'yon.
Tingnan natin kung masaya pa rin pagkaraan ng 12 oras. Tudor!
Happy last day.
- Ayos. - Okay ka?
Oo. Okay lang.
Picture muna tayo. Picture muna.
Tapusin natin 'to nang malakas.
Sama natin si Ross.
- Tara. - Tara.
- Wala akong espesyal na— - Ano?
Gusto ko lang sabihin na mahal ko kayo.
- Mahal din kita. - Mahal din kita.
- Okay. 'Yon lang. - Sige na.
- Yayariin ako ni Sadie. - Naku po.
Eto na.
Ready, action.
Sige na.
Ibig sabihin nito... Itatabi n'yo na...
Siguro... Masyado sigurong... Bahala na.
Itatabi n'yo na 'yong childhood n'yo. Magpapaalam na kayo.
Wag kayong magmamadali. Ilalagay n'yo tapos aalis na kayo.
Mahirap magpaalam sa bahaging 'to ng buhay mo.
Ilalagay mo 'yong libro. Tapos dahan-dahan kaming aatras.
Tapos titingin ka sa hagdan.
- Tapos ipa-pan namin. - Okay. Ayos. Ang galing.
Rolling, rolling.
Okay.
Cut.
Okay, iche-check na namin.
ANG HULING BRO ZONE? SALAMAT! MATT + ROSS
- Ganda no'n. - Oo nga, e.
Okay, everyone.
Ito ang pagtatapos ng kuwento para kina Sadie, Caleb, Gaten, Noah, at Finn.
Alam kong may paparating.
Gusto ko lang sabihin na...
Sinimulan ko 'tong show na 'to no'ng 12 ako
kasama nila. At...
Malungkot pakinggan, pero pakiramdam ko,
wala ako masyadong kaibigan no'ng bata ako.
Tapos no'ng unang beses kong nakausap 'yong Duffers,
para 'kong nagkaro'n ng mga kaibigan.
Ngayon mas lalong dumami 'yong mga kaibigan ko.
Para sa cast...
minahal ng mga tao ang show dahil minahal nila kayo.
Salamat sa pagbabahagi ng inyong sarili sa kuwento,
sa mga tawanan, iyakan...
Gusto mo ako na magtuloy?
Salamat dahil naging little brothers at sisters na namin kayo.
Pamilya namin kayo. Mahal namin kayo.
Napakarami naming kailangang pasalamatan sa production na 'to.
Kayo ang, walang duda, walang halong pambobola,
pinakamahusay na crew na nakatrabaho namin.
Araw-araw n'yong pinaramdam ang pagmamahal at pagpupursigi n'yo.
Di namin alam ang ginagawa namin no'ng pumasok kami dito,
at natuto ako sa crew.
At marami kaming naging kaibigan.
Ito ang pang-237 araw.
Naka-6,725 setups tayo.
Na nakadagdag sa 630 oras na footage.
Para sa mga nerd diyan, isang petabyte na data 'yon, o 1,000 terabytes.
Lilinawin ko lang, main unit lang 'yon, kaya ano'ng malay natin...
Ready? Eto na. At dito nagtatapos ang Stranger Things!
Tingin ko nagulat kaming lahat sa kung ga'no kalungkot magpaalam.
Para kaming si Mike no'ng mga huling sandali ng show.
Sobrang hirap lang magpaalam.
Pero kailangan, e.
Kailangang mong mag-move on.
Mahalaga sa 'ming lahat na tapusin 'yong kuwento,
'yong characters,
at itong bahaging 'to ng buhay namin.
Pero lahat ng naranasan namin nitong nakalipas na dekada,
'yong tagumpay at kabiguan,
'yong kaguluhan sa lahat ng 'to, mga naging kaibigan namin,
ay mananatili sa amin.
Bukod-tanging adventure talaga siya.
- Sabihin natin Stranger Things! - Stranger Things!
Nagsalin ng subtitle: Faith Dela Cruz