Downloaded from YTS.LT
Bu, kavşaktaki kırmızı, siyah ve yeşil tarafından
Official YIFY movies site: YTS.LT
bir anahtar ile korunmaktadır.
27 EKİM 2019 KENNEDY MERKEZİ MARK TWAIN AMERİKAN MİZAH ÖDÜLÜ
Ben uysal bir çocuktum.
Duyarlıydım, kolayca ağlardım, yumruk yumruğa kavga etmekten korkardım.
Annem bana şöyle derdi... Hatırlıyor musun bilmiyorum
ama bunu bana pek çok kez söyledin.
"Oğlum, bazen gerçekte olduğun kuzu olabilmek için
önce aslan olman gerekir."
Şu an bir aslan gibi konuşuyorum.
ÜLKEMİZİN BAŞKENTİNDEN CANLI YAYIN
GELİYOR 10 EKİM
DAVE CHAPPELLE:
DURDURULAMAZ ZENCİ YASASI
Yo, teşekkürler.
Çok teşekkür ederim.
Lütfen, herkes otursun.
Rahat olun.
Konuşacak çok şeyimiz var.
Şimdi, size bu gösterinin nasıl ortaya çıktığını anlatayım.
Ohio'da yaşadığımı biliyorsunuz.
Ocak ayında, bu Trump ve Elon...
Hükûmet Verimliliği Departmanı’nı kurup devlet kadrolarını budayınca,
memleketimde konut piyasası
ilk çeyrekte yüzde 20 çöktü. Beyazlar gibi konuşmak istemiyorum.
Ama bunu yaptılar, değil mi?
Sonra bu adam, memleketimde Ulusal Muhafızları konuşlandırıp
polis teşkilatını belediye başkanından aldı.
Bizler bundan hoşlanmayız.
Ama sonra Ohio'daki valim, Ulusal Muhafızlarımızı
memleketimi denetlemeye gönderdi.
Ben de onları arayıp "Geliyorum" dedim.
Çünkü bu adamlar Çikolata Şehri'ni çikolatasız bırakmaya çalışıyorlar.
"Şehir değişmeden önce eve gitmem lazım" dedim.
Instagram'a girdim ve Washington'daki protestoları gördüm.
Bir sürü beyaz, "Sokaklarımızda olmaz!" diyordu.
"Hayır, çok geç" dedim.
Bu beyazlar iyice mevzilenmiş. "Sokaklarımızda olmaz, yapamazsınız!"
Bu Trump akşam yemeğine gidiyormuş gibi konuşuyordu.
Öyle değil.
Evet. Gerçeği bilmelisiniz.
Bu durum sadece bu şehirde yaşanmıyor.
Kaliforniya'da da oluyor, Oregon'da da oluyor,
Illinois'da da oluyor, Memphis'te de oluyor.
Memphis'tekilerin buna ihtiyacı olabilir.
Makul olun. Son zamanlarda Memphis'e gittiniz mi bilmem
ama o herifler Ulusal Muhafızlardan iki tank çaldı bile,
gerisini biliyorsunuz.
Gerisini biliyorsunuz.
Buraya öfkeli ve kavga etmeye hazır geldim ama şehri arabayla gezerken
temiz olduğunu gördüm. Gerçekten temiz görünüyordu.
Son geldiğimden çok daha iyi görünüyordu.
Bugün sokağa sıçan sadece bir kişi gördüm.
Ama biliyor musunuz? Bir torbası vardı. O herif onu aldı.
Evsizler için bir şey yapılmasını bekliyordum.
Washington'ın en kötü yanı şu...
Ülkenin başkentiyiz ama kimse evsizleri umursamıyor.
Size gerçeği söyleyeceğim. Sanırım bunu umursayan tek kişi benim.
Çoğunuz bunu bilmiyor ama son iki yıldır
sessizce Washington'daki evsizlerle çalışıyorum
ve evsizler projem için şimdiden iki milyon dolar harcadım.
Hayır, alkışlamayın.
Onlara yemek falan vermedim.
Onlara "Thriller" dansını öğrettim.
Cadılar Bayramı'nda sizi büyük bir sürpriz bekliyor.
Eve daha erken gelemediğim için üzgünüm ama Ohio'da çok meşguldüm.
İnsanlar "Orada ne yapıyorsun?" diyor.
Biliyor musunuz bilmiyorum ama bu doğru.
Ne yaptığımı size anlatayım. Son 25 yıldır yaşadığım kasabanın
büyük bir kısmını satın aldım.
Orayı seviyorum.
Ohio Trump'ı seviyor ama yaşadığım kasaba Trump denizindeki
minicik bir Bernie Sanders adası gibi.
Oradaki tüm beyazlar fakir ama bunlar kirli hippi beyazlar
ve ben onları seviyorum.
Bu beyazları seviyorum.
Onlar da beni seviyor.
Liberal beyazlar hakkında bir şey öğrendim.
Siyahların istediğini yapmasına izin veriyorlar.
Ta ki kasabanın büyük bir kısmını satın alana kadar.
Bunu hoş karşılamadılar.
Bundan çok şüphelendiler ama söylemeliyim ki
onları suçlamıyorum.
Çünkü... Hayır, gerçekten. Çünkü bakın, ben beyaz olsaydım
ve bu kasabadakiler Siyahi olsaydı ne derlerdi biliyor musunuz?
Kasabayı nezihleştirdiğimi söylerlerdi.
Ama bu insanlara yaptığım şeyin bir tanımı yok.
Her şey benim dostum, her şey.
Gençken beyazlara çok kızardım çünkü onların
adaletsiz olduğunu düşünürdüm.
Ama artık bu kadar mülküm varken onları anlıyorum. Eğlenceli.
Beyazların yanına gidip "Burada ne işin var?
Polisi arayacağım" demek iyi hissettiriyor. Bu çok eğlenceli.
Kasabada o kadar çok mülküm var ki, gerçekten de var,
bu beyazlar onların refahından sorumlu olduğumu düşünüyorlar.
Bu çok saçma. Dostum, ben kamu görevlisi değilim.
Ben kapitalistim.
Sokakta kendi hâlimde yürürken yanıma gelip
endişelerini anlatmaya başlıyorlar. "Dave!"
"Bütün lanet olası kasabayı aldığın için tebrikler.
Ama artık buralarda biraz uygun fiyatlı konut da düşünmen gerekiyor."
Ben de şöyle diyorum, "Şampiyon, ben evimin parasını karşılayabiliyorum.
Bu senin endişelenmen gereken bir şey.
Çünkü düşünürsem senin evini de alabilirim.
Satmak istersen bana haber ver.
Bütün kasabayı topluyorum.
Bütün lanet olası kasabayı topluyorum."
Bu fakir beyazlar parayı nereden buldu bilmiyorum.
Ama kısa süre önce
bu herifler birdenbire yepyeni bir itfaiye istasyonu yaptılar.
Bu parayı nereden buldular? "Bu da ne lan?" dedim.
Sonra ne yaptılar, biliyor musunuz? Bu tam bir ırkçılık.
Ben şehir dışındayken eski itfaiye binasını
açık artırmayla satmaya çalıştılar.
Bu çok saçma.
Ama bunun için çok geç.
Kasabanın tamamını muhbirlerle doldurdum.
Adamlar bekleyemiyordu.
Koşarak geldiler. "Efendim, efendim, bir haberim var efendim!"
Ben de "Ne oluyor?" dedim.
"Ne diyorsun sen? İtfaiye binası mı?"
Dostum, itfaiye binasını satın aldım.
O lanet şeyi bir komedi ve müzik kulübüne çevirdim.
Orada eğleniyoruz. Clipse de geldi. Hepimiz orada eğleniyoruz.
Tanıştığım bütün ünlülerden o kulüpte çalmalarını istedim.
Mick Jagger'ı bir partide gördüm.
"Selam Mick" dedim.
"Mick, Ohio'ya gelip benim kulübümde çalmalısın" dedim.
O da kabul etti. "Tamam" dedi.
"Olur. Kulüplerde çalmayı severim.
Ama bana kasabadan bahset" dedi.
"Ne bilmek istiyorsun?" dedim.
Adam bana, Mick Jagger bakışı attı.
"Orada kızlar var mı?" dedi.
Yüzüne karşı yalan söyledim. "Evet" dedim.
Bir şeylerin ters gittiğini anladı. "Hayır, hayır" dedi.
"Hadi ama Dave. Benim sevdiğim tarzdaki kızlardan bahsediyorum."
"Mick, ne tür kızları sevdiğini bilmiyorum" dedim.
Sonra "Biliyorsun" dedi.
"Müziğimi dinledin.
Ayakları pis, beyaz hatunlar var mı?"
Ben de "Mick, bu yere bayılacaksın" dedim.
"Mick, bu hatunlar halk havuzunun etrafını bile çevirir."
Kirli hippi amcığı, işte uğraştığım şey bu.
Benim uyuşturucuyla işim olmaz, tamam mı?
Ama şov dünyasındayım, anlatabildim mi?
Her türlü partiye katıldım. Size karşı dürüst olacağım.
Ot içiyorum ama otu uyuşturucu olarak görmüyorum.
Ama şov dünyasını bilirsiniz.
Kokain partilerine, esrar partilerine gittim,
tüm partilere katıldım ve size sadece gördüklerimi anlatıyorum.
Kokain hatunları esrar hatunlarından çok daha güzeller.
Esrar hatunlarına bakıp
"Vay canına, o kıyafetlerle mi uyudun?
Neyin var senin?" diyorum.
Yüzlerinde hiç enerji yok.
Sütyen takmadıkları için göğüsleri sarkıyor.
"Sikini yüzümden çek dostum." Esrar içen kızlar böyle konuşur.
"Senin sikini emmeyeceğim dostum.
Ağzım kupkuru."
Bunu ot içen biriyle yaptınız mı? İğrenç, değil mi?
Sanki sikini kedi emiyormuş gibi. Ne tür bir...
Ağzın neden kupkuru?
Sürtük, git bir şeyler iç ve tekrar dene, olur mu?
Git biraz su iç.
İğrenç.
Son zamanlarda haberlerde...
Yine çok fazla eleştiri alıyorum.
Suudi Arabistan'da bir komedi festivali yaptığım için.
Tezahüratları duyuyorsunuz, bunlar Siyahiler.
Amerikalı beyazlar çok öfkeliler.
Bir şey söyleyeceğim.
Bir şey hakkında suçluluk duymadığım hiç olmadı.
Ama bunun için hiç...
Hiç suçluluk duymuyorum.
Ünlü komedyen Bill Maher'ı biliyorsunuz.
Bill'i 18, 19 yaşımdan beri tanıyorum.
Bunu hiç söylemedim ama o adamdan nefret ediyorum.
O ukala beyazın laflarından gına geldi.
Bu şerefsizler, Suudi Arabistan'da bir komedi festivaline katılmamı
ilkelerime ihanet olarak görüyorlar.
- Öyle değil! - Hayır. Bunu biliyorum.
Hayır, hayır.
Hayır, izin verin. Bırakın da ben yapayım.
- Eminim ki... Hayır. - Hadi!
Tamam, herkes sakin olsun.
Haklı olduğumu biliyorum.
Öncelikle... Ne dediler?
"Suudi Arabistan bir gazeteciyi öldürdü" dediler.
Huzur içinde yat Jamal Khashoggi.
Böylesine korkunç bir şekilde öldürülmesine üzüldüm.
Ama...
"Ama" falan yok. Nokta.
Ve ayrıca...
Yani, bak dostum.
İsrail son üç ayda 240 gazeteciyi öldürdü.
Hâlâ saydığınızı bilmiyordum.
Suudi Arabistan'da sahne aldım diye bu herifler beni madara etti.
Gazeteye yazın demedim ki, sahnede laf arasında söyledim.
"Benim için Suudi Arabistan'da konuşmak Amerika'da konuşmaktan daha kolay" dedim.
Bunlar da buna içerledi.
Lafımın arkasındayım. Neler çektiğimi unutmayın.
İki yıl önce burada, Amerika'nın göbeğinde trans şakaları yaptım diye
az kalsın kalemimi kırıyorlardı. Ama size bir şey söyleyeyim mi?
Trans şakaları Suudi Arabistan'da acayip tuttu, biliyor musunuz?
O şakalara doyamadılar resmen.
Bana bayıldılar lan. "Siz bugüne kadar neredeydiniz?" dedim.
Gazetelerde "Komedyenler kendilerini bir diktatöre sattı" diye yazdılar.
Ama tüm gazetelerde benim fotoğrafım vardı.
Biliyor musunuz, kızamıyorum bile. Çünkü doğruya doğru,
o komedyenlerin hepsinden daha fazla kazandım.
Netflix'te çalışmıyorum artık.
Yeni işim ne, biliyor musunuz?
Telefonun başında Arapların aramasını bekliyorum.
"Size nasıl yardımcı olabilirim beyler? Ne arzu etmiştiniz?"
Orta Doğu'da çalışmaya bayılıyorum.
Orada yaptığım ikinci gösterimdi bu.
Üç ay önce de oradaydım. Abu Dabi'de gösteri yaptım.
Onlar da komedi festivali düzenlemişlerdi.
Bakın şimdi. Orta Doğu’ya gideniniz olmamıştır.
Onlar hakkında bilmediğiniz çok çılgın şeyler var.
Burada herkesin köpeği vardır, değil mi?
Orada köpeklerle uğraşmazlar.
Ne yapıyorlar biliyor musunuz? Kuşları, şahinleri var dostum.
Adamlar evcil hayvan olarak şahin besliyorlar.
İnanamadım. Alışveriş merkezinde elinde şahinle dolaşan adamlar gördüm.
"Bu çok havalı" dedim.
Burada, Washington'da, orada burada bir pezevenk görmeye alışığızdır.
Ve bu...
Ama hiç kuş pezevengi görmemiştim.
Herif kuşa resmen "Bana tavşan getir" diyordu
ve o lanet olası kuş gidip herife bir tavşan getiriyordu.
Kuşa küçücük bir parça verip geri kalanını kendi yiyordu.
İşte AVM'de şahini olan bir adam gördüm.
Öyle boş boş konuşuyorduk. Neden bilmiyorum...
Nereden aklıma geldi, bilmiyorum.
Şeytan dürttü ve "Dostum, şu şahini ödünç versene bir" dedim.
O da verdi.
Önce eldiveni, sonra da şahini verdi.
Hayatımda birçok havalı şey yaptım
ama bu hepsinin nirvanasıydı.
Bu hissi anlayamazsınız.
Bu büyüklükte bir arenaya girdim, 20 bin kişi çığlık atıyordu.
Kolumda canlı bir şahin vardı. Millet resmen çıldırdı.
Millet çıldırıyordu. Bu onların milli kuşu.
Ama kuş hakkında en ufak bir fikrim yoktu
Meğer...
Kolumdaki bu şahin türü dünyadaki en hızlı canlıymış.
Bunu bilmiyordum.
Avlanırken önce yükselip
sonra saatte 386 km hızla aşağı dalıyormuş. Hızını ölçmüşler.
Avını tek vuruşta öldürüyor, uçup gidiyor,
sonra geri gelip alıyormuş. Ben bunu bilmiyordum.
Ben yürürken kalabalık bağırıyordu
ama şahin çok sakindi çünkü kafasında bir tür maske vardı
ve şöyle görünüyordu...
Ama hiç istifini bozmadı.
Bu maskenin şahin eğitiminin bir parçası olduğunu bilmiyordum.
Maskesini çıkarırsan avlanma vaktinin geldiğini sanıyormuş.
Keşke bana bunu söyleseydi.
Ben sahnede devleşirken,
şahin böyle aptal aptal bakıyordu.
"Dostum, şovu bile göremiyor" dedim.
Sonra maskeyi çıkardım.
Dostum, şahin aklını kaçırdı. Tam bir kaos koptu.
O şerefsiz böyle kanat çırptı, kolumdan uçup gitti.
İlk başta herkes alkışlıyordu. "Evet!"
Sonra kuş saatte 386 km hızla dalışa geçti.
Üçüncü sıradaki kadını öldürdü.
Üstelik kadın transmış. Kuş vurunca malafat dışarı fırladı.
Herkes çığlık atıyordu. "Hay sikeyim" dedim.
Ne yapacağımı bilemedim.
Sonra Arap polisleri geldi
ve beni sahneden indirdiler.
Gözaltına alındığımı anlamamıştım. "Bu ne demek oluyor şimdi?" dedim.
Bunun bir kaza olduğunu anladıkları açıktı.
Sonra beni cinayetle suçladılar.
"Cinayet mi?" dedim.
"Ne? Bu bir kazaydı."
Sonra beni mahkemeye çıkardılar
ve yaptığım tüm trans şakalarını okumaya başladılar.
Kadını kasten öldürmüşüm gibi davrandılar.
"Şeyi dışarı fırlayana kadar trans olduğunu bile bilmiyordum" dedim.
"Bu tam bir rezalet.
Ben Amerikalıyım."
Başım belaya girmez sanıyordum ama duruşma sonunda
anladığım tek kelime şuydu...
Adam "Suçlu" dedi. Ben de "Ne?" dedim.
Bütün hayatım gözlerimin önünden geçti. Keşke buraya hiç gelmeseydim dedim.
Bu akşam nasıl burada olabildiğimi merak ediyorsunuzdur.
O zamanlar bilmiyordum ama öğrendim,
şansıma Orta Doğu'da bir transı öldürmek ağır bir suç değilmiş.
Evet, Suudi Arabistan'da konuşmak...
...çok daha kolay.
Jimmy Kimmel'ı aforoz ettiler.
Size bir şey daha diyeyim. Kimmel'ı aforoz etmekle kalmadılar,
FCC'den Carr, Kimmel'ın ekrana dönmesi için şart koştu.
Carr bunu söyledi mi bilmiyorum
ama biri söyledi. Kimmel'ın ekranlara geri dönebilmesi için
Charlie Kirk'ün Turning Point vakfına
bağış yapması gerektiğini söylediler. Bunu bir düşünün.
Elon Musk seçimi Trump'a satın aldı çünkü Yüksek Mahkeme
paranın da ifade özgürlüğü olduğuna hükmetti.
Yani paranızı istediğiniz gibi konuşmak için harcayabiliyorsunuz
ama bu adamı inanmadığı bir şey için para ödemeye zorlamak,
ona söylemek istemediği bir şeyi zorla söyletmek demektir.
Ve altı milyon... Pardon.
Bakın, çok para kazandım.
Burada dilediğimi söyleyebilmek için
Suudi Arabistan'dan her zaman para alırım. Özgür olmak güzel.
Suudi Arabistan'dakilerin benim söyleyebildiklerimi
söyleyemeyeceğini de biliyorum.
Ama anlaşma anlaşmadır. Kral bunları söylememe izin verdi.
Bu duruma diplomatik bir görevmiş gibi yaklaştım.
Orta Doğu'ya karı kız şakaları götürmeliydim.
Orada bir sürü karı kız var ama hakkında konuşamıyorlar.
"Ben yaparım" dedim.
Eskisi gibi değil, değil mi?
Puff denen herif 50 ay ceza aldı.
Bunu konuşmaktan hoşlanmıyorum ama yapacağım.
Puffy hakkındaki düşüncelerimi anlatacağım ama ön yargılı olduğumu söyleyeyim.
Yıllar önce Kaliforniya'da, Hollywood Bowl'da
sahnede saldırıya uğradım. Bayağı bir zaman oldu tabii.
O zamanlar Charlie Kirk hayattaydı ve durumu iyiydi.
İşte Amerika'da konuşmanın zor olmasının bir sebebi de bu.
Geçimini konuşarak sağlayan biri olarak, Charlie Kirk'ün
o şekilde öldürüldüğünü görünce, açıkçası çok tırstım.
Yani, Charlie Kirk örnek bir beyaz adamdır
ama o herifi bile harcadılar. Dedim ki "Bu beyazlar..."
"Onları hiç böyle görmediniz.
Şakaları yok resmen."
Sonra hatırlayın, ertesi gün haberlerde
ortalık bilgi kirliliğinden geçilmezken pat diye bir haber çıkardılar.
"Görünüşe göre kurşunların üzerinde
transseksüel mesajlar yazılıymış." Evdeydim ve "Olamaz, hayır!" dedim.
"Bittim ben!"
Haftalar sonra mermilerin üzerinde yazanları duyurdular.
Mermilerden birinde "Bella Ciao, Bella Ciao,
Bella, Bella, Bella Ciao" yazıyordu.
Diğer mermideyse "Bunu okuyorsan, sen eş cinselsin" yazıyordu.
Evdeydim ve "Bu mermileri görmem lazım" dedim.
Bu herif nasıl oluyor da mermilerin üzerine paragraf yazıyor?
Bu mermiler ne kadar büyük? Ne bu adam, saatçi mi?
Tüm bunları bir merminin üzerine mi kazımış?
Charlie Kirk'ün ölümünü hafife almıyorum
ama bunun ne anlama geldiğinden
ya da bize söylenenlerden emin değilim.
İnanmadığım şeyi söyleyeyim, bunu söylemekte aceleci davrandılar.
"Charlie Kirk bu neslin Martin Luther King'i" dediler.
Hayır, değil.
Evet, bu abartılı bir iddia.
Biliyorsunuz, ikisi de korkunç bir şekilde öldürüldü.
İkisi de boyunlarından vuruldu
ama benzerlikler sadece bu kadar.
Çünkü Charlie Kirk...
...bir internet figürüdür. Hayır, bu bilinçli bir tasarım.
Temelde, Dr. King gibi bir işlev görmesi mümkün değil.
İnternet figürleri negatif olmak zorunda çünkü varlıkları buna bağlı.
Çünkü insanları sinirlendirecek şeyler söylemedikçe kimse onlarla ilgilenmiyor.
Bu Charlie Kirk.
Dr. King'in Charlie Kirk gibi olduğunu hayal edebiliyor musunuz?
"Beğen butonuna basın ve abone olun.
Bunun gibi daha fazla içerik için beni takip edin.
Bence tüm Siyahi insanlar özgür olmalı. Fikrimi değiştirin."
Kongre, 14 Ekim'in...
Charlie Kirk'ü Anma Günü olması için oylama yaptı
ve herkes kabul etti.
Hayır, hayır, bunu yuhalamayacağım. İsterseniz... Hayır, hayır.
İsterseniz anın o herifi.
Nasıl isterseniz öyle anın.
Ancak biliyorum ki o kongre üyelerinin çoğu
siyasi şiddetten korktukları için oy verdi.
Size söylüyorum, Suudi Arabistan'da konuşmak daha kolay.
Geçenlerde Amerika'da sahnedeyken "Belki Puff kurtulur.
Umarım öyle olur" dedim diye bana kızdılar
ve beni yuhaladılar.
Tamam, bakın, Puff haklı demiyorum
ama Hollywood Bowl'da saldırıya uğradığımda,
saldırganı etkisiz hâle getiren Puff'tı, bunu unutuyorlar.
O benim hayatımı kurtardı.
Böyle bir iyilikten sonra o adama öfke duymak zor.
Korumalarım vardı ama ne demek istediğimi anlıyorsunuz.
Buna hazırlıksız yakalandılar.
Ayakkabıları falan kayıyordu herhâlde.
Fırladılar ama kayıp yere düştüler.
Puffy saldırganı yakalayıp etkisiz hâle getirdi.
Yıllar sonra o bebek yağı olayını duyduğumda
"Demek o gün bizimkiler ayakkabıları yüzünden kaymamış" dedim.
Bin şişe bebek yağı, bu çok fazla.
Unutmayın, bin şişe bebek yağı var diye yargılanmıyor
çünkü bin şişe bebek yağına sahip olmak suç değil.
Bu iğrenç.
Yasa dışı değil.
Daha önce anlatmadığım bir şeyi daha anlatacağım ama bu gerçek.
Bir akşam Los Angeles'ta... Bunu söylememem lazım ama siktir et.
Puffy'nin evine gittim.
Hayır, görmedim... Bakın, o duruşmada söyledikleri hiçbir şeyi görmedim.
Herifin oturma odasından geçtim, ev tertemizdi, yerler kaymıyordu,
normal bir şekilde yürüyüp geçtim.
Tamamen normal bir akşamdı.
Sadece...
Düşününce bir şey fark ettim
ama o zamanlar anlamamıştım.
Olanları duyana kadar hiç düşünmemiştim.
Düşününce, çok saçmaydı ama arka verandada oturuyorduk,
içiyor, gülüyor, konuşuyorduk
ve Puff içkisini şöyle bir çalkalayıp dedi ki...
"Ee, Dave.
Nelerden hoşlanırsın?" dedi.
Beni bilirsiniz. Dedim ki
"Bilmiyorum dostum, kitaplardan, video oyunlarından falan..."
Bunun Cassie'yi becerme fırsatım olduğunu bilmiyordum.
Tanrı onu korusun.
Onunla dalga geçmiyorum. Yaşadıkları korkunçtu.
Ama hatırlasanıza, onu otel koridorunda dövdüğü videoyu
gösterip durdular. Korkunç bir videoydu.
Ama adam bunun için yargılanmıyordu.
Hatırlarsanız, federal suçlamalar çıkmadan bu olay için ona ödeme yapmıştı.
Duyduğum kadarıyla ona 35 milyon dolar ödemiş.
Bu durumu haklı kılmaz ama hadi ama dostum.
Bundan daha azına Floyd Mayweather'le dövüşecek adamlar tanıyorum.
Hem de 36 dakika boyunca dövüşmek zorundalar.
Ama Cassie çok dişli biri.
Düşmanımın bile başına gelmesini dilemeyeceğim bir şey yaptı.
Cinsel hayatı hakkında ifade vermek zorunda kaldı. Bu çok zor.
Tanrı hepimizi bundan korusun.
Seks hakkında ulu orta konuşulan her şey kulağa kötü gelir.
Karınla yüz yüze sevişmekten bahsetsen bile.
Yargıç şöyle der, "Ne zaman..."
"Karınla yüz yüze seks yaptın mı?"
"Evet Sayın Yargıç, yaptım." "Tarif edebilir misiniz?"
"Evet, onun o ruhsuz gözlerine baktım, sonra...
O büyük külotunu kenara çektim, karşımda 'Umurumda değil' diye bağıran
bir çalılık vardı sanki. Anladınız mı?
İçeri girsin diye ittirdim, anladınız mı?"
Cassie'ninki çok daha zordu.
O sorular... Ona her türlü soruyu sordular.
"Sean Combs ağzına işedi mi?"
"Aman Tanrım" dedim. O tereddüt etmedi.
"Evet Sayın Yargıç, bunu yaptı. İşedi."
Özür dilerim.
Bir şey yapmıştım.
Denemek istediğim bir şeyler hazırlamıştım.
Zordu ama gerçekten istedim ki...
Kariyerimin en uzun kapanış konuşması bu.
Bunu yapacağım ama dostum, bu çok fazla konsantrasyon gerektirecek.
O yüzden bağırıp dikkatimi dağıtmayın, sadece keyfini çıkarın.
Hayır, zor, bilirsiniz, sanki... Bakın dostum, şovu kapatmak...
Şovu kapatmak her şeydir
ve Washington'da şovun kapanışı çok önemlidir.
O yüzden bu gece iki farklı kapanış yapacağım.
Washington için kapanışımı yapacağım, sonra da...
Araba alarmı gibi çığlık atıyor, duydunuz mu?
Siz de duydunuz mu?
Tanrım.
Pekâlâ, sonra vakit kalırsa
Suudi Arabistan kapanışımı yapacağım.
Pekâlâ, bu zor olanı. Prodüksiyon, bana bir iyilik yapın
ortamı ısıtın, komedi kulübü ışıklarını verin.
- Seni seviyoruz Dave. - Ben de sizi seviyorum.
Tamam, konsantre olayım. Bu...
Gördüğünüzde zor olduğunu anlayacaksınız.
Bunu yapmak sandığınızdan daha zor.
Bekleyin. Devam edin, bağırmaya devam edin. Bana bir içki ver.
- Seni seviyorum Dave. - Ben de seni seviyorum dostum.
Dinleyin, bunu...
...bu salondaki birilerine huzur vermesi umuduyla söylüyorum.
Söylemek üzere olduğum şeyi gerçekten içtenlikle söylüyorum.
- Seni seviyorum. - Şu an nasıl olduğunu biliyorum.
Birçok insanın nasıl hissettiğini anlıyorum. Telsizini kapat şampiyon.
Çoğunuzun şu anda nasıl hissettiğini biliyorum.
Beni duyamıyor musunuz?
Duyabiliyor musunuz?
Bill Cosby’den aldım.
Fazla vaktim yok.
Şu an neler hissettiğinizi biliyorum ve umarım bu size huzur getirir.
Ben de öyle hissediyorum.
Hiç şüphesiz, yüzde bin eminim ki
hem bireysel olarak hem de toplum olarak,
hepimiz bir tür komplonun içinde yaşıyoruz.
Hani şu bir şeylerin yanlış gittiğine dair hissiniz
ya da "Bu konuda haklı mıyım? Delirdim mi?" düşüncesi. Hayır dostum.
Hayır, deli değilsiniz. Hissettiğiniz bu şeyi,
emin olun ben de hissediyorum.
Ama size bir önerim var.
Komplonun ne olduğunu bilmiyorsanız sadece bilmediğinizi söyleyin.
"Bilmiyorum" kabul edilebilir bir cevaptır.
Aslında, bilmiyorsanız bu en iyi cevaptır.
Ama komplo hakkında ulu orta tahmin yürütüp duruyorsunuz ya,
yalvarıyorum size, çenenizi kapatın.
Bu şekilde herkesi hasta edeceksiniz.
"Hissediyorum", "Düşünüyorum" veya "Şüpheleniyorum" diyebilirsiniz
ya da "Bana öyle geliyor" diyebilirsiniz ama lütfen bildiğinizi söylemeyi bırakın.
Çünkü böyle zamanlarda
en son güveneceğim kişi ne olduğundan emin olan kişidir.
Bu delilik.
Ama benim düşüncem şöyle...
Bir şekilde bu ülke yanlış yola saptı...
1910'da.
Bunu belirli bir adama indirgedim.
Bunun... Söyleyeceklerimi şimdi değil, daha sonra değerlendirin.
Bunun Jack Johnson ile bir ilgisi var.
Jack Johnson...
...dünyanın ilk Siyahi ağır sıklet boks şampiyonuydu
Ağır sıklet şampiyonluğu sporda
bugüne kadarki en prestijli unvandır.
Ancak 1908'de...
...sadece beyaz boksörler bu ayrıcalığa sahipti.
Siyahi boksörler yeterince iyi olmadıkları için değil,
hiçbir beyaz boksörün bir Siyahiye, kendisine el sürme fırsatı
vermeyeceği içindi.
Tommy Burns adında bir adam ağır sıklet şampiyonu oldu.
Tommy Burns bir istisnaydı. Kanadalıydı.
"Ben dünyanın ağır sıklet şampiyonuyum" dedi.
O Kanadalı. Onların ne kadar eş cinsel olduğunu bilirsiniz. O sanki...
"Ben Kanada şampiyonu değilim, beyazların şampiyonu değilim" dedi.
"Ben dünyanın ağır sıklet şampiyonuyum
ve şampiyonluğumu tüm rakiplerime karşı savunacağım."
Ve dostum...
Jack Johnson dünya ağır sıklet şampiyonluğu için dövüşme şansını
kendisi gibi bir Amerikalıdan değil,
bir Kanadalıdan almıştı.
Amerikalıların, kendi vatandaşları olduğu için
Jack Johnson'ı tutacağını düşünürsünüz.
Hayır, bu adam Wesley Snipes'tan bile siyahtı.
Tommy Burns o zamana kadarki
en kısa boylu ağır sıklet şampiyonuydu.
Jack Johnson ringe girdi ve onun üzerinde bir dev gibi yükseldi.
Bildiğiniz gibi, Tommy Burns'ü feci şekilde benzetti.
Sidney, Avustralya'da.
Amerika'daki beyaz boksörler, "Gördünüz mü, biz ne demiştik?" dedi.
"O lanet olası pis maymunlarla dövüşmek böyle bir şey işte."
Tommy Burns'ten önce ağır sıklet şampiyonu emekli olmuştu.
Jim Jeffries adında biriydi.
Herkes "Jack Johnson gerçek şampiyon değil" dedi.
Dediler ki "Gerçek şampiyon Jim Jeffries
ve dövüşmemesi iyi bir şey,
yoksa senin Siyahi kıçına tekmeyi basardı Jack Johnson."
Böylece Jack Johnson...
Jack Johnson, Jim Jeffries'e meydan okudu.
Bu ilk olarak Londra'da oldu. Jim Jeffries bir geçit törenindeyken
Jack Johnson kalabalığın arasından çıkageldi.
Jilet gibi giyinmişti. Hitabeti de çok güçlüydü.
"Hey, ihtiyar, seni şöyle bir pataklamayı çok istiyorum" dedi.
Jim Jeffries öylece bakakaldı. "Ne diyor lan bu?"
Daha sonra Jim Jeffries Sidney'de bir geçit törenindeyken
Jack Johnson yine kalabalığın içinden çıkageldi.
"Hey, ihtiyar, sana eski usul bir iki vuruşumu tattırmak isterim" dedi.
Jim Jeffries, "Bu adama nasıl pasaport vermişler?" der gibi bakıyordu.
Tekrar ediyorum, 1910 yılıydı.
Jack Johnson'ın karakterinin alametifarikası, pervasız cesaretiydi.
Hakkında anlatılan bir efsaneye göre,
bir gece Mason-Dixon hattının güneyindeki bir köy yolunda
aşırı hız yaparken
polis Jack Johnson'ı durdurmuş.
1910 yılıydı.
Bayağı hızlı gidiyor olmalı, saatte 20-22 km hızla falan.
Polis onu durdurmuş.
Polis demiş ki,
"Bu yolda hız yapmanın cezası bir Siyahi için 200 dolardır."
O zamanlar 200 dolar 50 bin dolarlık ceza almak gibiydi.
Jack Johnson tereddüt etmemiş.
Ona 400 dolar vermiş ve "Bu yoldan geri döneceğim" demiş.
Aylar süren ısrarların ardından
Jim Jeffries pes etti.
Jack Johnson, 4 Temmuz'da unvanını korumak için
Jim Jeffries'le dövüştü.
"Büyük Beyaz Umut" lafının asıl kaynağı işte bu olaydır.
Ona haddini bildirecek bir beyaz adam bulmak için can atıyorlardı.
Size şunu söyleyeyim, o 4 Temmuz'da aranan kan Jim Jeffries değildi.
Jack Johnson onu mahvetti.
Jack Johnson maçı bilerek uzattı.
İstese hemen nakavt edebilirdi
ama linç edilmekten korktuğu için dövüşü dengeli gösterdi.
Ama bundan bıktığında, o zamanlar 15 rauntluk maçlar yoktu,
artık dövüşemeyecek hâle gelene kadar dövüşüyorlardı.
Jack Johnson artık sıkılınca
sert bir sağ kroşeyle onu yıktı.
Görüntülerde, Jeffries düşerken
filmin aniden kesildiğini görürsünüz.
Çünkü umutlarının nakavt olduğu...
...o anın görüntülenmesini istemiyorlardı.
5 Temmuz günü, Amerika'nın her yerinde
beyazlar isyan başlattı. Geri kalan tüm Siyahilere yerlerini bildirmek için
pek çok Siyahiyi öldürdükleri ırkçı ayaklanmalar çıktı.
Çünkü Jack Johnson, o renk çizgisine fiziksel olarak
meydan okuyan ve kazanan ilk Siyahiydi. İşte hikâyenin can alıcı noktası.
Arenadan sağ salim çıkmakla kalmadı.
Jack Johnson'ın kendine has bir zaafı vardı.
Arenadan hem sağ salim hem de beyaz bir hatunla çıktı.
Hadi bunu konuşalım.
Jack Johnson beyaz kadınları becermeyi severdi.
Neredeyse sadece beyaz kadınları becerirdi.
Dostum, adamdaki pervasız cesarete bak. Hem beyaz adamları pataklıyor
hem de hatunlarını beceriyor.
Siyahi boks dünyası zafer sarhoşuydu.
Bütün büyük Siyahi boksörler Jack Johnson'ı tebrik etti.
Jack Johnson'ın yanına gelerek,
"Jack, tebrikler. Unvan maçı yapabilir miyiz?" dediler.
Jack Johnson tıpkı beyaz selefleri gibi şöyle dedi,
"Ben Siyahi boksörlerle dövüşmem.
Benim işim beyaz adamları dövüp onların hatunlarını becermek."
Ve birbiri ardına...
Büyük Beyaz Umutları karşısına çıkardılar ve Jack Johnson hepsini yerle bir etti.
Aslında...
Aslında, onu durdurmak için...
Kongre kararı gerekti.
Illinois'li bir kongre üyesi olan Mann adındaki bir adam "Mann Yasası"nı çıkardı.
Mann Yasası'na göre
bir kadını ahlaksız amaçlarla eyalet sınırından geçirmek suçtur.
Mesleğim gereği bu tür şeyleri bilmem gerekiyor.
Jack Johnson, Mann Yasası'ndan yargılandı, dava edildi ve suçlu bulundu.
Ülkeden kaçtı, yıllarca kaçak yaşadı
ve bu, hayatını mahvetti.
1946 yılında ABD'de geçirdiği bir trafik kazasında öldü.
Ama ölmeden önce demiş ki,
bu bir Amerikalının söylediği en sevdiğim sözlerden biridir,
"Keyfim uğruna...
...her şeyi riske attım."
Özgürlüğe sahip olmak bir şeydir.
Sahip olmamak ise bambaşka bir şey.
Ama sahip olmadığın özgürlüğü kullanmak, ne kadar bencilce olursa olsun
büyük cesaret ister.
Jack Johnson da...
...bir Amerikan bilmecesi.
Çözmemiz gereken bir bilmece.
Çok değil, birkaç yıl önce Washington'daydım.
MGM'deydim.
National Harbor'da. Sahneye çıkmıyordum.
Stevie Wonder'ın konserindeydim. Stevie Wonder orada olduğumu bilmiyordu.
Sahnenin yan tarafındaydım.
Geç kalmıştım, konser çoktan başlamıştı.
Çok özel bir geceydi.
Aretha Franklin'in...
...cenazesinden önceki geceydi.
Aretha Franklin benim için çok özel bir insandı.
Radio City'deki ilk işimde beni açılış sanatçısı yapmıştı.
Sert bir patrondur ama muazzam bir sanatçıdır.
Steve sahnedeydi, ortalığı kasıp kavuruyordu.
Sonra, konserin tam ortasında...
...Aretha Franklin için yazdığı
tüm o şarkılardan oluşan bir potpuri söylemeye başladı.
İnanın bana, bu çok fazla geldi.
Onun yazdığını bile bilmediğim büyük hit şarkılar.
Kalabalık coşuyordu, hayatlarını kutluyorlardı.
Birdenbire, tam ortasında...
Stevie ağlamaya başladı.
Başını piyanonun üzerine koydu, hıçkırıklarını duyabiliyordum.
Ve ben sarhoştum.
Bir erkeğin ağlamasını duymak erkeklerin canını yakar.
Hiç düşünmedim bile. "Ona gitmeliyim" dedim.
Sahneye çıktım. Biliyorsunuz, sahne benim evim.
Seyirci beni görünce tezahürat yapmaya başladı.
Ama Stevie orada olduğumu bilmiyordu. O şahin gibi bakıyordu.
Piyanoya gidip yanına oturdum ve "Steve, benim" dedim.
Kocaman gülümsedi,
şakalar yapıp şarkılar söylemeye başladık.
Konserden sonra kulisteydik ve bana sordu...
"Yarın ne yapıyorsun?"
Dedim ki "Seninle Detroit'e uçup
Bayan Franklin'e saygılarımı sunacağım."
"Hayır" dedi.
O dönemde...
...bir senatör de yeni ölmüştü.
Merhum, büyük siyasetçi John McCain vefat etmişti.
Stevie, "Bana bir iyilik yapmanı istiyorum" dedi.
"John McCain'in naaşı Capitol'de saygı ziyareti için bekletiliyor.
Ona saygılarımızı sunmaya...
...gitmeni istiyorum" dedi.
"Seninle Detroit'e gelmeyi çok daha fazla isterim" dedim.
Sonra Stevie bana o bakışını attı. Aynen şöyle bakıyordu...
Benim ta burada olduğumun farkında değildi.
Ben de gittim.
Ertesi gün Capitol'e gittim.
Bunu Stevie Wonder’dan başka hiç kimse için yapmam.
Onun için her şeyi yaparım.
Benden isteyip de yapmadığım tek şey sigarayı bırakmaktı.
Bunu henüz yapmayacağım.
Ama dediğini yaptım. Sırada bekledim,
Senatör McCain’in tabutunun başına kadar gittim
ve "Beni Stevie Wonder gönderdi" dedim.
"Hoşça kal dostum." Sonra öylece uzaklaştım.
Benden istediği buydu, ben de yaptım.
Çoğu insan bunu bilmez
ama yaşıtım olan Washington'lılar iyi bilir.
Çoğu insan...
...Martin Luther King'in...
Charlie Kirk'ün aksine, daha zor hatırlanan biri olduğunu bilmez.
Bu...
Martin Luther King'in doğum gününün
tatil olmasının tek sebebi
King ailesi ve Stevie Wonder'ın bu iş için çok uzun süre
ve çok sert kulis yapmasıdır.
İnsanlar unutuyor.
Hani şu "Siyahi Doğum Günü Şarkısı" dedikleri
Stevie Wonder’ın "Happy Birthday" şarkısı var ya,
aslında King günü için yazılmış bir protesto şarkısıydı.
Mutlu yıllar sana
Mutlu yıllar
Ve çok etkili oldu.
Sonunda Senato bunu oylamaya sundu.
100 senatörden 99'u bu doğum gününün tatil olmasını onayladı.
Bir kişi hariç.
John McCain.
Stevie'nin veda etmem için beni gönderdiği adam.
Stevie Wonder ne harika bir adam.
Bu ülkenin böyle bir adamdan...
...öğrenecek çok şeyi var.
John McCain, huzur içinde yatsın,
o oy yüzünden zora düşmüştü
ama yıllar sonra bu durum ona pahalıya patladı.
Yıllar sonra başkanlığa adaylığını koydu
ve tarihteki adaylık kazanan ilk Siyahiye karşı yarışmak zorunda kaldı.
Barack Obama o adaylığı, tam da Dr. King’in "Bir Hayalim Var" konuşmasının
yıl dönümünde kazandı.
McCain'in senatörlük hayatı boyunca kullandığı onca oy içinde
King günü aleyhine verdiği o oy
onu hiç o günkü kadar zorlamamıştı.
Peki buna nasıl karşılık verdi? Size ne yaptığını anlatayım.
Hatırlarsanız, John McCain, Jack Johnson’ın ölümünden sonra
Mann Yasası’ndan dolayı iade-i itibar alması ve affedilmesi için
bir yasa tasarısı sunmuştu.
Evet, Jack Johnson'ın affı için hazırlanan o tasarıya bizzat öncülük etti.
Mann Yasası tam olarak
yakınlarda Sean "Puffy" Combs'un suçlu bulunduğu yasanın ta kendisi.
Amerika'nın Durdurulamaz Zenci Yasası.
Evet, başka bir şeyler dönüyor ama ne bilmiyorum. Sıkıldınız mı?
Hayır!
Tamam, devam edeceğim. Dahası var.
Komplo teorilerinden nefret ederim ama size şununla ilgili bir şey anlatayım...
Aslında bu bir teori bile değil. Bu kısmının gerçek olduğunu biliyorum.
90'larda...
Washington'dan ayrılıp New York'a taşındığımda
New York Polis Departmanı'nın bir hip-hop görev gücü olduğunu biliyor muydunuz?
Bunu biliyor muydunuz?
Bu görev gücü,
hip-hop kültürüyle bağı olan herkesi takip ederdi.
Uyuşturucu satıcılarını da izliyorlardı.
Bağlantılı olduğunu düşünüyorlardı.
Benim gibi genç komedyenleri bile. O camiadan kim varsa,
hepsini ve ne yaptıklarını biliyorlardı.
O zamanlar gece kulüplerine giderdim
ama bazen bir kulübe gittiğimde ışıklar bir tuhaf olurdu.
Ben fark etmezdim ama müdavimleri beni kenara çekip
"Kulüpte dikkatli ol dostum" derdi.
"FBI ışıkları yanıyor."
Parti izlendiği için ışıklar tuhaftı, onlar da arkamı kollamam için
beni uyarıyordu.
Zaten yanlış bir şey yapmıyordum,
sadece eğleniyordum.
Peki o görev gücünün aslında sadece iki kişiyi takip etmek için kurulduğunu
biliyor muydunuz?
O kişiler Christopher Wallace,
namıdiğer Notorious B.I.G.
ve Sean "P. Diddy" Combs'tu.
Peki bunun nedeni ne?
Bu adam en az 30 yıldır gözetim altındaydı
ama bu adamın haraç kesip kadınları dövdüğünü yeni mi anladılar?
Tüm bunları gerçekten yapıyorsa onu bunları yaparken
çok uzun zamandır izlediklerine bahse girerim.
Ama neden şimdi?
Bilmiyorum.
İşin garibi, bu olayda Kid Cudi dışında
kimse polisi aramadı.
O zamanlar herkes Kid Cudi'ye ispiyoncu demişti.
Ama o ispiyoncu değildi.
İspiyonculukta iki kişi beraber suç işler,
biri yakalanınca paçayı kurtarmak için
diğerini satar. Kid Cudi ise Puff tarafından saldırıya uğramıştı.
Puff'ın, Porsche'unu molotofkokteyli ile patlattığını
ve bununla kalmayıp
izinsiz bir şekilde evine girdiğini...
...ve onun yılbaşı hediyelerini açtığını iddia etti.
Dostum, ben olsam çok kızardım.
Kid Cudi dedi ki, "Hediyeleri onun açtığını kanıtlayamam
ama eve girdiğimde o oradaydı, hediyeler açılmıştı
ve bana 'Mutlu Noeller playboy' dedi."
Peki Kid Cudi ne yapmalıydı?
İki seçeneği vardı. Ya bu adama
öyle bir pislik yapacaktı ki
o da onun yaptığını ispatlayamayacaktı...
...ya da öyle biri değilsen...
...ki ben Kid Cudi'nin öyle biri olduğuna inanmıyorum...
...son seçenek olarak...
...polisi aramak zorundasın.
Kid Cudi iyi yapmış.
Doğru olanı yaptı.
Ama ben, tam da öyle biriyim.
Bu adam ailemin Noel'ini mahvederse
emin olun, bunun bedelini çok ağır ödetirim.
Biri gelip bana her şeyi anlatacak
ama benim yaptığımı bilmeyecek.
"Aman Tanrım, Dave!
Puffy'ye olanları duydun mu?"
"Aman Tanrım, hayır. Ne olmuş?"
"Topanga Kanyonu'nda tek başına koşuyormuş.
Birdenbire bir şahin ortaya çıkmış ve onu öldürmüş!"
"Aman Tanrım."
Hip-hop müziği seviyorum.
O müziği yapan birçok insanı seviyorum.
Kendi başıma asla göremeyeceğim
pek çok iyi şeyi öğrettiler ve gösterdiler.
Örneğin, bir keresinde Atlanta'daydım.
Az kaldı, dayan şampiyon.
Atlanta'daydım...
...ve T.I. adında bir rapçi...
...beni aradı. O zamanlar onu pek tanımıyordum, şimdi daha iyi tanıyorum
ama telefon numaramı verecek kadar tanıyordum.
Beni arayıp "Dave, şehrimde olduğunu duydum" dedi.
"Sana gerçek Atlanta'yı göstermek istiyorum."
Ben de "Tabii dostum, gidelim" dedim.
"Aşağıda, otelin valesinde buluşalım" dedi.
Ben de aşağı indim.
Dalga geçtiğini sandım ama aşağı indiğimde
dışarıdaki vale alanında mor bir Phantom'un içinde oturuyordu.
Araba herhâlde en az bir buçuk milyon dolarlıktı.
Muazzam bir mor rengi vardı, koltuklarıysa fildişi beyazıydı.
Şoförle binilecek türden bir arabaydı
ama nedense bu herif arabayı kendi sürüyordu.
Ben de bir şey sormadım.
Arabaya atladım ve adam bana bütün Atlanta'yı gezdirdi.
"Outkast ve tayfası şurada rap yapmaya başladı,
Future şuradaki parkta oynardı" falan diye anlatıyordu.
Sonra arabayı yavaşlattı, bir evi işaret etti ve dedi ki...
"İşte Martin Luther King tam şu evde büyüdü.
Çocuklarını burada büyüttü.
Şurası da vaaz verdiği kilise."
Sonra kırmızı ışıkta durduk.
Birden yolun her iki yanından
küçük Siyahi çocuklar ellerinde su şişeleriyle arabaya koştular.
Bilenler bilir, Atlanta'da bu çocuklara "Su Çocukları" denir.
O bunaltıcı Atlanta trafiğinde
bekleyenlere su satarlar.
Bunu bilmiyordum.
Onların arabaya doğru koştuğunu görünce "Siktir" diyerek kapıyı kilitledim.
Ama T.I. camı indirip çocuklara emirler vermeye başladı.
"Yavaşlayın, öylece arabalara koşturmayın.
İçinde kim olduğunu bilmiyorsunuz.
Gülümseyin ki daha az tehditkâr görünün.
Görgü kurallarını unutmayın. 'Evet bayım. Hayır hanımefendi. Lütfen, sağ olun.'
Bu sizi hayatta tutar.
Suyun buğusunu üstünde tutun ki
serinletici ve lezzetli görünsün."
Sonra çocuk bir efsaneyle konuştuğunu fark etti.
"Aman Tanrım. Teşekkürler T.I." dedi
ve para istemek için elini uzattı.
T.I. ona bakıp
"Sana işin sırrını verdim" deyip camı kapattı ve sürüp gitti.
O gece...
...şovumu yaptım.
Sahneden indiğimde T.I. kulisteydi. Yanında da
tanımadığım bir arkadaşı vardı. Önemli biri olduğu belliydi
çünkü herkes orada olduğu için heyecanlıydı.
Ben de ona sordum, "Tip, arkadaşın kim?"
O da "Şuradaki mi?" dedi.
"Oradaki hip-hop'ın geleceği."
"Dostum, biraz sakinleş" dedim.
Sonra adama sordum.
"Hey, dostum" dedim. "Adın ne?"
Adam bana baktı ve "Ben Nipsey" dedi.
Nipsey Hussle'dı.
Detaylara girmeyeceğim ama o gece...
O gece T.I. ve Nipsey ile dışarı çıktık...
...ve çok eğlendik.
İyi vakit geçirdik, "freak-off" tarzı değil ama iyiydi.
O kadar iyiydi ki eve döndüğümde karım her zamanki gibi
"Dave, yolculuğun nasıldı?" diye sordu.
Normalde "İyiydi" derim.
Ama bu sefer şöyle dedim, "Bebeğim, çok havalı bir herifle tanıştım.
Benden daha genç ama sanki benden daha yaşlı gibi.
"Ne?" dedi. "Bu da ne demek?"
Ben de "Bilmiyorum kızım. Sanki...
Şans kurabiyesiyle takılmak gibiydi.
Her şey için verecek bir cevabı vardı" dedim.
Ona hakkındaki her şeyi anlattım.
Komik olan şu ki
yıllar sonra Nipsey’nin dul eşiyle karşılaştım ve beni kenara çekti.
Hiç tanışmamıştık.
"Kocamın seni çok sevdiğini söylemek istedim" dedi.
"Atlanta'da tanıştığınızı, çok iyi vakit geçirdiğinizi söylemişti."
"Bu inanılmaz. Gerçekten harika vakit geçirmiştik" dedim.
Nipsey ile tanıştıktan kısa bir süre sonra şov için Los Angeles'taydım.
Şovdan sonra birinden bir mesaj geldi.
"Senin de olman gereken bir partideyim." "Ben yatacağım" dedim.
O da "Hayır dostum, bu partiye gelmelisin" dedi.
Nihayet şu "freak-off" partisi olmalı bu diye düşündüm.
Parti, daha önce defalarca gittiğim bir mekândaydı.
O yüzden pek heyecanlı değildim.
Ama içeri girdiğimde hava tamamen farklıydı.
Ortam resmen yıkılıyordu.
Partinin Nipsey için verildiği ortaya çıktı.
Nipsey o yıl, Yılın Rap Albümü ödülüne aday gösterilmişti
ve hayatı boyunca saygı duyduğu kim varsa hepsi o partideydi.
T.I. oradaydı, Snoop oradaydı, Jay-Z oradaydı.
O işleri yaptığını henüz bilmediğimiz Puffy de oradaydı.
Ben oradaydım, liste uzayıp gidiyordu.
Parti ne kadar güzel olsa da
ne kadar eğlensem de içimde kötü bir his vardı
çünkü bana 90'ları hatırlatıyordu.
İster inanın ister inanmayın.
Gördüklerimi ve hissettiklerimi anlatıyorum.
FBI ışıkları yanıyordu.
"Bu parti resmen izleniyor" diye düşündüm
ama pek önemsemedim.
Sonra Ohio'daki evime döndüm. Şekerleme yapıyordum ki
karım beni sarsarak uyandırdı. Gözleri yaşlı bir şekilde,
"David" dedi. "Ne oldu, neyin var?" dedim.
"Arkadaşın ölmüş" dedi.
Artık yaşlandım, o yüzden
"Kızım, daha açık konuşman lazım" dedim.
Gut hastası arkadaşlarım var.
Ama ölen Nipsey'di.
İşte bu yüzden Charlie Kirk'ün hayranlarını anlıyorum
çünkü hayran olduğun birinin
sikik bir hiç kimse tarafından vurulmasının ne demek olduğunu biliyorum.
Aman Tanrım.
Bunu kabullenmek o kadar zor ki.
İnternete bakıp o korkunç videoları gördüyseniz...
Çünkü Nipsey cinayetinin de çok kanlı bir videosu vardı.
Yorumlar kısmına baktım, internet her zamanki gibiydi,
her kafadan bir komplo teorisi çıkıyordu
ama en çok karşıma çıkan New York'lu bir holistik doktorla
ilgili olandı. Duymuş muydunuz onu?
Dr. Sebi adında bir doktor.
90'ların ortasında, AIDS salgınının en tavan yaptığı dönemde
New York'lu Siyahi bir holistik doktor olan Dr. Sebi, iki kişiyi
AIDS ve HIV'den tamamen doğal yollarla kurtardığını iddia etmişti.
O dönemde, FDA yüzünden
ABD'de böyle bir iddiada bulunmak yasalara aykırıydı.
Bu yüzden hem federal hükûmet hem de New York Eyaleti
Dr. Sebi’yi mahkemeye verdi.
Dr. Sebi her iki davayı da kazandı.
Pek çok kişi bilmez ama Nipsey Hussle,
Dr. Sebi’nin çalışmaları ve hayatı hakkında bir belgesel çekiyordu,
yapımcılığını o üstlenmişti.
İnternetteki insanlar, o bilginin size ve bana ulaşmasını engellemek için
Nipsey Hussle’ın öldürüldüğüne inanıyor.
Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum.
Ama size bildiğim bir şeyi anlatayım.
Kendi gözlerimle gördüğüm, gelmiş geçmiş en büyük komedyen Charlie Barnett'tir.
Charlie Barnett, New York sokak komedisi efsanesi.
Komediyi sadece sokaklarda yapardı ve ben onunla tanışacak kadar şanslıydım.
Benim akıl hocamdı.
Charlie Barnett sokaklarda o kadar iyiydi ki
kendisine Saturday Night Live’da bir iş kaptı.
Evet ama provaların başladığı hafta okuma yazma bilmediğini fark ettiler.
Bu yüzden onu kovup yerine Eddie Murphy’yi aldılar.
Çok güzel olabilirdi.
Ama Saturday Night Live’da oynamak için okuma bilmen lazım.
Bad Bunny'yi izlemişsinizdir.
Adama bir lafım yok ama o da bir şeyler okuyor, değil mi?
Charlie Barnett pes etmedi. Mücadeleyi sürdürdü.
Sonrasında D.C. Cab gibi filmlerde oynadı, onu ilk kez orada izlemiştim.
Miami Vice'da da rol almıştı.
Bu adam kendi başına bir yıldız olmayı başardı.
Ancak ağır uyuşturucu bağımlılığı
onu sürekli yolundan alıkoyuyordu.
Eroini bırakmak için crack içmeye başlamıştı.
Bitik hâldeydi.
Sokak komedisi yapmayı Swami X adında birinden öğrenmişti.
Ona sadece komedi yapmayı öğretmekle kalmamıştı
ona kafayı bulmayı da öğretmişti ve Charlie bundan bir türlü kurtulamadı.
Charlie bana akıl hocalığı yaparken, o berbat bağımlılığına rağmen
onu hiç kafası güzel görmedim.
Swami’nin kendisine yaptığını asla bana yapmak istemedi.
Kokainci kızlar takıldığım o çirkin otçu hatunlardan çok daha güzel olsa
kokainin bana göre bir şey olmadığını
anlamamı sağladı.
Bir gece Charlie'yi bir komedi kulübünde gördüm,
hâli içler acısıydı.
Kafası kıyakken normalde benden kaçardı
ama onu hiç bu kadar kötü görmemiştim.
Ona "Charlie, iyi misin?" diye sordum.
Hiçbir şey söylemedi.
"Kafan mı iyi?" dedim.
O da güldü.
"Hayır dostum, kafam iyi değil" dedi.
"Ölüyorum" dedi.
Ben de "Ne?" dedim.
O da "Ölüyorum" dedi.
"AIDS'e yakalandım...
...ve ölüyorum."
O zamanlar ya 18 ya da 19 yaşındaydım.
Daha önce AIDS olan tanıdığım yoktu.
Dürüst olmam gerekirse bu durum beni derinden sarsmıştı.
Sonra yaptığı şakaları düşünmeye başladım.
Yıllardır bunun sinyallerini veriyormuş.
Hani o meşhur şakası vardı ya,
"Dün AIDS testine girdim. 65 aldım."
Başka bir sefer Apollo'da sahnede,
"Her şeyin bir iyisi, bir de kötüsü vardır" dedi.
Seyirciler "Evet" diye cevap verdi.
"Peki crack'in iyi yanı nedir?" dedi.
Harlem'deki herkes "Hiçbir şey" dedi.
O da "Siktir, crack sayesinde amın fiyatı beş dolara kadar düştü!" dedi.
Ama AIDS olduğunu söylediğinde öyle bir şoke oldum ki
şaka mı yapıyor diye yüzüne baktım.
Ama ciddi olduğunu anladım.
"Siktir et" dedim.
"Nasıl yani?" dedi.
"Benim yanımda öyle ölüp gidemezsin dostum.
Kaderin bu değil" dedim.
"Neden bahsediyorsun?" dedi.
Charlie Barnett'i, Dr. Sebi'ye götürdüm.
Bu bir gerçek.
Dr. Sebi, Charlie Barnett’i üç ay tedavi etti.
Bu çılgın bir hikâye. Filmi bile çekilebilir.
Uzun hikâye, kısa keseyim.
Hikâyenin özeti şu, Charlie AIDS'ten öldü.
Washington, bu hükûmet ya da başka biri üzerinizde ne kadar baskı kurarsa kursun
duruşunuzu bozmayın.
Size bir topluluk olduğumuzu
ve birlikte ayakta kalacağımızı hatırlatmaya geldim.
Birbirimize göz kulak olacağız ve turuncu adamın gitmesini bekleyeceğiz.
Kendi adıma korktuğum
ve beni korumanıza ihtiyaç duyduğum tek şey asimile olmak.
Sesim hedeflediğimden çok daha güçlü hâle geldi
ve bu heriflerin beni Charlie Kirk gibi kullanmalarına,
hatta daha beterini yapmalarına izin veremem.
Ya bir şekilde ayağımı kaydırıp beni ele geçirirlerse
ve bana kendi istedikleri şeyleri söyletmeye başlarlarsa?
Buna asla müsaade edemeyiz.
O yüzden, her ihtimale karşı
bir parolamız olmalı.
Öyle bir şey olmalı ki onu söylediğimde
ele geçirildiğimi anlamalısınız.
O kelimeleri söyledikten sonra da ağzımdan çıkan hiçbir şeye kulak asmayın.
Ama ne olduğunu kimseye söylemeyin. Öyle bir şey olmalı ki
normalde asla etmeyeceğim bir laf olmalı.
Buldum.
Parola "İsrail'in yanındayım."
Çok teşekkür ederim, iyi geceler.
MAASAI MARA, KENYA
NAIROBI, KENYA
KIGALI, RUANDA
GORÉE ADASI - DAKAR, SENEGAL
CHANGU ADASI, TANZANYA
PRAG, ÇEK CUMHURİYETİ
D'ANGELO İÇİN
VE HER ZAMANKİ GİBİ ELAINE'E
FEDERAL SORUŞTURMA BÜROSU GİZLİ - ÇOK GİZLİ
DAVE CHAPPELLE "DURDURULAMAZ ZENCİ"