Downloaded from YTS.LT
Protektado ito ng pula,
Official YIFY movies site: YTS.LT
itim, at berde sa interseksiyong may susi.
Malambot akong bata noon.
Sensitibo ako, iyakin ako, at takot akong makipagsuntukan.
At may sinasabi sa 'kin ang nanay ko noon, ewan kung tanda mo,
pero higit isang beses mong sinabi.
Sabi mo, "Anak, minsan, kailangan mong maging leon
para maging tupang talagang ikaw."
Sinasabi ko ang kalokohang 'to nang parang leon.
LIVE MULA SA KABISERA NG ATING BANSA
DAVE CHAPPELLE
SA
DI-MAPIGILANG AKTO NG NIGGER
Yo, salamat.
Maraming salamat.
Please, maupo kayong lahat.
Maging komportable.
Marami tayong pag-uusapan.
Ngayon, kailangan kong sabihin kung paano nabuo ang palabas na ito.
Alam n'yo namang nakatira ako sa Ohio.
Noong Enero, noong ang lokong si Trump, at si Elon...
ay ginawa itong DOGE na 'to, at tinanggal lahat ng trabaho sa gobyerno,
ang bentahan ng pabahay sa bayan ko ay bumagsak nang 20 porsiyento
sa unang quarter. At di ko sadyang magsalita na parang puti.
Pero grabe, ginawa nila 'yon?
At noong idineploy ng lokong 'to ang National Guard sa bayan ko
at kinuha ang police department mula sa alkalde,
mga taga-D.C., di namin gusto 'yon.
Pero ipinadala ng gobernador ko sa Ohio ang aming National Guard
para magbantay sa bayan ko.
At tinawagan ko ang mga loko, "Pupunta ako diyan."
Dahil sinusubukan ng mga lokong tanggalin ang chocolate sa Chocolate City.
'Ka ko, "Uuwi ako habang ito pa rin ang lungsod na naaalala ko."
Nag-Instagram ako at nakita ko lahat ng protesta sa D.C.
Sabi ng ilang mga puti, "Wag sa lansangan namin!"
Sabi ko, "Naku, huli na."
Nakapuwesto na ang mga puti. "Di sa mga lansangan namin, di pwede."
Nagsasalita si Trump na parang maghahapunan lang.
Hindi gano'n 'yon.
Oo, at sasabihin ko sa inyo ang totoo.
Di lang dito nangyayari 'to.
Nangyayari ito sa California, nangyayari ito sa Oregon,
nangyayari ito sa Illinois, at nangyayari ito sa Memphis.
At ang mga tao sa Memphis, baka kailangan nila 'to.
Maging makatwiran. Ewan kung nakapunta kayo sa Memphis,
pero nagnakaw na ang mga loko ng dalawang tangke sa National Guard,
kaya alam n'yo na.
Alam n'yo na, alam n'yo.
Pumunta akong galit, mang-aaway, pero nang nagmaneho ako sa lungsod,
mukhang malinis, guys. Sasabihin ko. Sasabihin ko sa inyo, mukhang malinis.
Mas maayos kesa nang huli akong nandito.
Isa na lang ang nakita kong tumatae sa kalsada.
Pero alam n'yo ba? May bag siya. Pinulot ng lokong 'yon.
Naghintay akong may kumilos para sa mga palaboy.
Alam n'yo ang malala sa D.C.?
Tayo ang kabisera at wala man lang pakialam ang mga tao sa mga palaboy.
Sasabihin ko sa inyo ang totoo. Pakiramdam ko, ako lang ang may pakialam.
Ngayon, di n'yo ito alam, pero tahimik sa dumaang dalawang taon,
lihim akong nagtrabaho kasama ng mga walang tirahan sa Washington
at gumasta na 'ko ng dalawang milyong sa proyekto ko para sa mga walang tirahan.
Wag akong palakpakan.
Di ako nagbigay ng pagkain o ano.
Tinuruan ko lang ng sayaw na "Thriller".
At may malaki kayong sorpresa sa Halloween, makikita n'yo.
At pasensiya na kung di ako nakauwi agad, pero naging abala ako sa Ohio.
Maraming nagtanong, "Ba't ka nando'n?"
Ewan kung alam n'yo 'to, pero totoo ito.
Sasabihin ko ang ginagawa ko. Ang bayang tinitirhan ko
sa nakalipas na 25 taon,
binili ko ang karamihan nito.
Gusto ko ro'n.
Mahal ng Ohio si Trump, pero ang bayang tinitirhan ko ay parang maliit na
Bernie Sanders Island sa Trump Sea.
Mahihirap lahat ng puti doon, pero ang mga ito ay parang
maruruming hippie na puti, at gusto ko sila.
Gusto ko sila.
At gusto rin nila ako.
Natutuhan ko tungkol sa mga puting liberal?
Hinahayaan ng mga puting liberal ang mga Itim
hanggang sa bilhin mo ang karamihan ng bayan nila.
Ayaw nila 'yon.
Naging kahina-hinala ang mga puti.
Hindi ko sila masisi.
Dahil— Hindi, seryoso, kasi tingnan niyo, kung puti ako,
at Itim ang mga tao sa bayang ito, ano'ng sasabihin nila?
Sasabihin nilang nagje-gentrify ako sa bayan.
Pero walang salita para sa ginagawa ko sa kanila.
Pag-aari ko ang lahat, loko, lahat.
Dati akong galit sa mga puti noong bata pa ako
kasi akala ko, di sila patas.
Ngayong akin na lahat ng ari-ariang ito, kuha ko sila. Masaya.
Sarap sa pakiramdam lumapit sa mga puti, at "Dapat ba nandito kayo?"
"Tumatawag ng pulis." Masaya.
Ang dami kong ari-arian sa bayang ito, at totoo ito,
akala ng mga puting ito, responsable ako sa kapakanan nila.
Kalokohan 'yan. Loko, di ako lingkod-bayan.
Kapitalista ako.
Naglalakad ako, walang pinapakialaman,
lumalapit sila kasama ng mga issue nila. "Dave!"
"Congratulations sa pagbili ng buong lintik na bayan."
"Pero kailangan mong simulang isipin ang murang pabahay rito."
At sasabihin ko naman, "Sa totoo lang, kaya kong bayaran ang bahay ko."
"Problema mo 'yan."
"Kung iisipin, kaya ko ring bilhin ang bahay mo."
"Kung magbebenta, tawagin mo ako."
"Iniipon ko ang bayan."
"Kinokolekta ko ang buong lintik na bayan."
Ewan saan nakuha ng puting mahihirap ang pera.
Pero kailan lang,
biglang nagtayo ang mga ito ng bagong fire station.
Saan nila nakuha ang pera? 'Ka ko, "Ano ang lintik 'to?"
Alam n'yo ano'ng ginawa nila? Tunay na gawain ito ng racist.
Sinubukan nilang ibenta ang lumang fire station
sa isang auction noong alam nilang wala ako sa bayan.
Nakakaloko.
Pero huli na ang lahat para riyan.
Napuno ko na ang buong bayan ng mga espiya.
Gusto nilang sabihin.
Tumatakbo sila palapit. "Lord, may balita ako, panginoon!"
Sabi ko, "Ano'ng nangyayari?"
"Ano'ng sinasabi mo? Isang firehouse?
Pare, binili ko 'yong istasyon ng bumbero.
Ginawa ko 'yong isang comedy at music club.
Ang saya namin doon. Pumunta ang Clipse. Nagsaya kaming lahat doon.
Lahat ng sikat na nakilala ko, niyaya kong mag-perform sa club na 'yon.
Nakita ko si Mick Jagger ng Rolling Stones sa party.
Pag-upo, "Yo, Mick."
Sabi ko, "Mick, pumunta ka sa Ohio at tumugtog sa club ko."
At nagustuhan niya. Sabi niya, "Sige."
'Ka niya, "Sige, gusto kong tumutugtog sa mga club."
Sabi, "Pero magkuwento ka ukol sa bayan."
'Ka ko, "Ano'ng gusto mo malaman?"
Tumingin ang mokong, 'yong tinging Mick Jagger.
Sabi niya, "May mga babae ba ro'n?"
Nagsinungaling ako nang harapan sa kanya. Sabi ko, "Oo."
Alam niyang may mali. Sabi niya, "Hindi, hindi, hindi."
"Sige na, Dave. Alam mo na, 'yong klase ng mga babaeng gusto ko."
Sabi ko, "Mick, di ko alam anong mga klase ang gusto mo."
Tapos, sinabi niya, "Alam mo 'yon."
"Narinig mo na ang music ko."
"May mga puting babae bang marumi ang paa?"
Sabi ko, "Mick, magugustuhan mo ang lugar na 'to."
"Mick, mag-iiwan sila ng libag sa public pool."
Maruming puki, 'yan ang kinakaharap ko.
Di talaga ako mahilig sa droga, di ba?
Pero nasa show business ako, alam n'yo 'yon?
Napuntahan ko lahat ng klase. Tatapatin ko kayo,
humihithit ako ng damo, di ko tinuturing na droga ito.
Alam n'yo naman ang show business.
Nakapunta na ako sa mga cocaine party, weed party,
nakapunta ako sa lahat, at 'yong totoo lang,
kung ano ang nakita ko.
Mas maganda ang mga babaeng nagko-coke kesa sa mga nagdadamo.
Tinitingnan ko ang nagdadamo,
"Lintik, nakatulog ka na suot 'yan?"
"Anong kalokohan 'yan?"
Walang sigla sa mukha.
Hindi sila laging nagsusuot ng bra kaya laylay ang mga dede nila.
"Alisin mo ang titi mo sa mukha ko, pare." Ganyan pakinggan ang nagdadamo.
"Hindi ko chuchupain ang titi mo, pare."
"Ang tuyo ng bibig ko."
Nakaranas ka na ng chupang-damo? Nakakadiri, di ba?
Parang pusa ang humihithit sa titi mo. Parang...
Paano ka nawalan ng laway sa bibig mo?
Basain mo ang lalamunan mo't subukan ulit, pwede?
Uminom ka ng tubig.
Kadiri.
Kamakailan sa balita...
Marami na naman akong natatanggap na batikos...
dahil nag-comedy festival ako sa Saudi Arabia.
At naririnig nyo 'yang mga hiyawan, mga Itim na tao 'yan.
Ang mga puti sa America, galit na galit.
Naku, may sasabihin ako.
Di pa nangyaring di ako nakonsensiya.
Parang, hindi ko naramdaman— Hindi ako...
Di ako nakokonsensiya kahit kaunti.
Alam n'yo, at si Bill Maher, ang sikat na komedyante,
kilala ko na si Bill mula mga 18, 19 anyos pa lang ako,
at di ko pa ito nasasabi sa publiko, pero pakyu siya.
Pagod na pagod na ako sa mapangmatang komentaryo niyang pamputi.
Umaasta ang mga lintik na 'to na porke nag-comedy festival ako sa Saudi Arabia,
tinalikuran ko ang prinsipyo ko.
- Di mo ginawa! - Hindi, hindi, alam kong hindi, alam ko.
Hindi, hindi, hindi.
Hindi, hayaan— Sige na, hayaan n'yo 'kong gawin 'to.
- At sigurado akong— Hindi. - Sige na!
Sige, kumalma na ang lahat.
Sigurado akong tama ako.
Una sa lahat, ano'ng sinabi nila? Sabi nila, "E..."
Sabi nila, "E, pumatay ng mamamahayag ang Saudi Arabia."
At sumalangit nawa, Jamal Khashoggi.
Nalulungkot akong pinatay siya sa karumal-dumal na paraan.
Pero...
At walang "pero," parang, alam mo 'yon, tuldok.
At isa pa...
Tingnan mo, pare,
pumatay ang Israel ng 240 mamamahayag sa nakalipas na tatlong buwan.
Kaya, hindi ko alam na nagbibilang pa pala kayo.
Pinagtripan ako ng mga lokong 'to dahil nasa stage ako sa Saudi Arabia.
Di ko sinabing ilagay sa diyaryo. Sinabi ko lang sa stage.
Sabi ko, "Mas madaling magsalita sa Saudi Arabia para sa akin
kesa sa America."
At sumama ang loob ng mga mokong.
Pinapanindigan ko 'yon. Huwag n'yong kalimutan ang pinagdaanan ko.
Dalawang taon ang nakaraan, muntik akong ma-cancel dito mismo sa Estados Unidos
dahil sa mga transgender joke. Pero may sasabihin ako sa inyo.
Pumatok talaga ang mga transgender joke sa Saudi Arabia.
Di nagsawa ang mga mokong do'n.
Nasa kondisyon ako, pare. Sabi ko, "Saan kayo nanggaling?"
Sabi sa bawat artikulo, ang mga komedyante ay nagpokpok para sa isang diktador.
Pero lahat ng artikulo ay may litrato ko.
Alam n'yo ano? Di man lang ako magalit. Dahil, alam n'yo, sa totoo lang,
mas malaki talaga ang kinita ko kesa sa mga komedyanteng 'yon.
Di na ako nagtatrabaho sa Netflix.
Ang bago kong trabaho?
Tagahintay ng tawag ng mga Arabo.
"Matutulungan ko ba kayo? Ano'ng kailangan n'yo?"
Gusto kong magtrabaho sa Middle East.
Pangalawang show ko na 'yon doon.
Nag-show ako tatlong buwan bago noon. Sa Abu Dhabi naman.
May comedy festival din ang mga mokong.
May sasabihin ako. Di pa kayo nakapag-Middle East.
Heto ang tungkol sa kanila na baka di n'yo alam.
Alam n'yo kung paanong may aso ang lahat dito?
Doon, wala silang paki sa mga aso.
Alam n'yo kung ano'ng ginagawa nila? May mga ibon sila, mga falcon, pare.
Ang mga alaga ng mga mokong na 'to, may mga falcon sila.
Di ako makapaniwala. Nag-mall ako, nakita ko'ng mga mokong, may mga falcon.
Sabi ko, "Ang astig nito."
At, alam n'yo, dito sa D.C., baka makakita tayo ng bugaw rito o roon.
At iyon ay...
Nagbubugaw ng ibon, di 'ko nakakita.
Ganoon ang loko sa ibon, "Padala ng kuneho."
At ang ibong 'yon ay dadalhan na lang ang loko ng kuneho.
Bibigyan niya ang ibon ng kapiraso, kakainin niya ang iba.
May lalaki sa mall, may isa sa falcons.
Nag-uusap lang kami ng kung ano-ano. At di ko alam kung ano—
Ewan ba't naisipan kong gawin ito.
May pumasok lang sa isip ko. Sabi ko, "Yo, pare, pahiram ng falcon na 'yan."
Pinahiram niya.
Ibinigay niya ang guwantes, pati ang falcon.
Ngayon, marami na akong nagawang astig sa buhay ko,
pero ang pinakapang-rock star na nagawa ko,
di n'yo alam ang pakiramdam.
Pumasok ako sa arena na ganito kalaki, 20,000 tao ang sumisigaw.
May buhay na falcon sa braso ko. Nagwala ang mga mokong.
Nagwala ang manonood. Ito ang pambansang ibon nila.
Ngayon, wala akong alam na kahit ano sa ibon.
Ang totoo niyan,
ang uri ng falcon na ito na nasa braso ko ay ang pinakamabilis sa mundo.
Hindi ko alam 'yon.
Sabi nila, pag nangangaso ito, lumilipad ito nang diretso paitaas
at sisisid pababa sa bilis na 240 miles bawat oras, ayon sa sukat nila.
Tinitira nito ang biktima hanggang mamatay tapos, lilipad at babalik,
at kukunin anuman ang pinatay nito. Di ko alam 'yon.
At noong naglalakad ako sa arena, nagsisigawan ang mga tao,
pero hindi nag-panic ang falcon, kasi may suot itong parang maskara,
at ang loko, nakatingin, ganito...
Pero di siya nataranta.
Ngayon, hindi ko alam, ang maskarang ito ay bahagi ng pagsasanay ng falcon.
Kapag tinanggal mo ang maskara ng falcon, iisipin nitong oras na para mangaso.
Sana sinabi niya sa akin 'yon.
Nasa stage ako't ginagalingan,
at ang falcon, nagmumukhang tanga.
Sabi ko, "Pare, di man lang mapanood ng loko."
Kaya, tinanggal ko ang maskara.
Pare, nawala sa sarili ang falcon na 'to. Nagkagulo na.
Pumagaypay nang ganito't lumipad mula sa braso ko.
At noong una, pumapalakpak ang lahat, "Ayos!"
At sumisid pababa ang lokong 'yon, 240 miles bawat oras.
Nakapatay ng bitch sa third row.
At isa itong transgender. Nang tinamaan siya, lumabas ang titi.
Nagsigawan ang lahat. Sabi ko, "O, shet."
Di ko alam ang gagawin.
Ang sumunod, dumating ang mga pulis na Arabo
at inalis ako ng mga loko sa stage.
Inaaresto na pala ako. Sabi ko, "Ano'ng ibig sabihin nito?"
Malinaw naman, alam ng mga taong 'to na aksidente 'yon.
At ang sumunod na alam ko, sinampahan nila ako ng kasong murder.
Sabi ko, "Murder?"
Ano? Aksidente 'yon.
Tapos, dinala nila ako sa korte,
at nagbasa ang mga mokong ng transcripts ng transgender jokes ko.
Akala mo sadya kong pinatay ang loko.
'Ka ko, "Di ko alam na trans ang babae
hanggang lumabas ang titi."
"Kagaguhan 'to."
"Amerikano ako."
Di ko pa rin inakalang mapapahamak ako, pero sa huli,
ito lang ang naintindihan ko.
Sinabi ng mokong na 'yon, "Guilty." Sabi ko, "Ano?"
Nag-flash ang buhay ko sa mga mata ko. Sabi ko, sana di na lang ako pumunta rito.
Siguro nagtataka kayo paanong nandito ako ngayong gabi.
Di ko ito alam noon, pero nalaman ko,
suwerte ko, ang pagpatay ng transgender sa Middle East ay misdemeanor lang.
Oo, mas madaling magsalita...
sa Saudi Arabia.
Na-cancel si Jimmy Kimmel.
May sasabihin din ako sa inyo. Hindi lang nila kinancel si Jimmy Kimmel,
si Carr na nagpapatakbo ng FCC, may lakas ng loob na sabihing si Kimmel,
kung gusto niyang makabalik sa telebisyon, hindi ko alam kung sinabi ito ni Carr,
pero may nagsabi nito. Sabi nila, kailangang magbayad ng mokong
sa Charlie Kirk's Turning Point USA Foundation ng pera
para makabalik. Ngayon, isipin n'yo 'yon. Hindi, isipin n'yo.
Binili ni Elon Musk ang eleksiyon para kay Trump kasi ayon sa Korte Suprema,
ang pera ay malayang pananalita.
Kaya, pwede kang gumastos kung paano mo gustong magsalita,
pero kung pagbayarin nila ang mokong para sa bagay na di niya pinaniniwalaan,
e di pinipilit nila siyang magsabi ng bagay na di niya ibig sabihin.
At anim na milyon— O, pasensiya na.
Makinig kayo, kumita ako ng maraming pera.
Pero tatanggap ako ng pera mula sa Saudi Arabia kahit kailan,
para lang makatanggi ako rito. Masarap sa pakiramdam ang maging malaya.
At alam kong ang mga tao sa Saudi Arabia
ay di masasabi lahat ng pinayagan akong sabihin.
Pero ang usapa'y usapan, at sinabi ng haring masasabi ko ang mga 'to.
Kaya, tiningnan ko ito na parang nasa misyong diplomatiko ako.
Kailangan kong magdala ng pussy jokes sa Middle East.
Kasi ang daming pussy doon, di man lang nila mapag-usapan.
Sabi ko, "Gagawin ko."
Di na gaya ng dati, 'no?
Ang mokong na si Puff, naka-50 buwan.
Ayokong pag-usapan 'to, pero gagawin ko.
Ito ang masasabi ko tungkol kay Puffy, at kailangan kong sabihin ang bias ko.
Ilang taon ang nakaraan, may umatake sa 'kin sa stage...
sa California sa Hollywood Bowl. Matagal na panahon na ito.
Sa panahong ito, buhay na buhay pa si Charlie Kirk.
Ito pa ang rason ba't mahirap magsalita sa America, kasi, alam mo naman,
kung pagsasalita ang trabaho mo't pinatay si Charlie Kirk,
magiging tapat ako, nayanig ako.
Ibig kong sabihin, si Charlie Kirk ay ang wholesome na puting lalaki,
at pinatay nila ang mokong na 'to. Sabi ko, "Ang mga puting 'to..."
"Di n'yo pa sila nakitang ganito."
"Totohanan na ang laro nila."
Tapos, tandaan n'yo, kinabukasan sa balita,
nang lahat ng impormasyon ay magulo pa, lumabas sila at ang sabi nila,
"Lumalabas na mayroong mga mensaheng transgender na nakaukit
sa mga bala." Nasa bahay ako at sabi ko, "Naku, hindi!"
"Patay na ako gaya ng pritong manok!"
At makalipas ang ilang linggo, sinabi nila ang nakasulat sa mga bala.
Ang isa sa mga bala ay may "Bella Ciao, Bella Ciao,
Bella, Bella, Bella Ciao" na nakasulat.
Ang isa pang bala ay may nakasulat na, "Kung binabasa mo ito, bakla ka."
Sa bahay, 'ka ko, "Dapat makita ang mga bala."
Paano naman nakakasulat ang mokong ng buong talata sa mga bala?
Gaano kalaki ang mga balang ito? Ano ang mokong na 'to, relohero?
Nakakaukit siya ng ganito sa bala?
Hindi ko minamaliit ang pagkamatay ni Charlie Kirk,
pero di ako sigurado sa ibig sabihin,
at kung naniniwala ako sa sabi ng iba.
Sasabihin ko ang di ko pinaniniwalaan, mabilis para sa mga puti.
'Ka nila, "Si Charlie Kirk ang Martin Luther King ng henerasyong ito."
Hindi, hindi siya.
Oo, sobra naman 'yon.
Alam n'yo, pareho silang karumal-dumal na pinatay.
Pareho silang binaril sa leeg,
pero hanggang doon lang ang mga pagkakatulad.
Dahil si Charlie Kirk ay lintik...
na internet personality. Di, sadya 'yon.
Sa totoo lang, di siya pwedeng gumalaw tulad ni Dr. King.
Ang mga mokong sa internet ay negatibo dahil kailangan nilang maging ganoon.
Kasi walang papansin sa kanila
maliban kung magsasabi sila ng mga ikagagalit ng tao.
Ganoon si Charlie Kirk.
Naiisip n'yo kung si Dr. King ay parang si Charlie Kirk ang asal?
"I-smash ang like button at mag-subscribe."
"I-follow ako para sa marami pang content na ganito."
"Naniniwala akong lahat ng mga Itim, malaya dapat. Baguhin n'yo ang isip ko."
Nagbotohan sa Kongreso...
na ang ika-14 ng Oktubre ay magiging Charlie Kirk Remembrance Day
at bumoto para rito ang lahat.
Hindi, hindi, di ko 'yon i-bu-boo. Pwede n'yong alala— Uy, hindi, hindi.
Alalahanin ang mokong kung gusto n'yo.
At alalahanin n'yo siya kung paano n'yo gusto.
Pero alam kong karamihan sa mga miyembro ng Kongreso ay bumoto roon
dahil takot sila sa karahasang politikal.
Sinasabi ko sa inyo, mas madaling magsalita sa Saudi Arabia.
Nasa stage ako noon sa States at nagalit ang mga mokong dahil sabi ko,
"Alam n'yo, baka makalusot si Puff." Sabi ko, "Sana nga."
At ang sabi ng madla, "Boo."
Okay, tingnan n'yo, hindi sa tama si Puff sa tingin ko,
pero noong inatake ako sa L.A. sa Hollywood Bowl,
nakakalimutan ng mga taong si Puff ang dumamba sa umatake sa akin.
Iniligtas niya ang buhay ko.
Mahirap magalit sa ganyang tao pagkatapos noon.
May security ako noong gabing 'yon, pero alam n'yo 'yon?
Hindi lang handa ang mga mokong.
Nakasapatos yata ng madulas ang mga mokong.
Tumakbo sila palabas. Nadulas at natumba silang lahat.
Nahawakan ni Puffy ang umatake sa akin at dinamba siya.
Nang narinig ko ang sa baby oil,
napaisip ako, "Saan nadulas ang mga mokong na 'yon?"
Isang libong bote ng baby oil, marami 'yon.
Di siya nilitis dahil sa pagkakaroon ng isang libong bote ng baby oil
dahil di krimen ang magkaroon ng isang libong bote ng baby oil.
Kadiri 'yon.
Hindi 'yon ilegal.
At may sasabihin pa ako sa inyo na hindi ko pa nasabi... pero totoo ito.
Isang gabi sa L.A... Di ko dapat sabihin sa inyo, bahala na.
Nakapunta na ako sa bahay ni Puffy.
Hindi, wala— wala akong nakita sa mga sinabi nila sa paglilitis na 'yon.
Naglakad ako sa sala ng taong 'yon, malinis ang bahay, di madulas ang sahig,
walang madulas, diretso ang lakad.
Perpektong normal na gabi.
Ang tanging bagay lang...
kung iisipin ngayon,
pero noon, wala lang 'yon sa akin...
Di ko 'yon inisip hanggang malaman lahat.
Pero kung iisipin ngayon, gago 'yon, pero nandoon kami sa patio sa likod,
at umiinom kami't nagtatawanan, kuwentuhan,
at tapos, pinaikot-ikot ni Puff ang inumin niya nang ganito, at sabi niya...
sabi niya, "So, Dave."
Sabi niya, "Ano'ng hilig mo?"
Kilala n'yo ako— 'Ka ko,
"Ewan ko, pare, mga libro, video games, um..."
Di ko alam na 'yon na ang pagkakataong makantot si Cassie.
Pagpalain siya.
Hindi ko siya minamaliit. Terible ang pinagdaanan niya.
Pero tandaan, dahil paulit-ulit nilang pinapakita ang video niya
na binubugbog siya sa hallway ng hotel. Kakila-kilabot.
Pero di siya nilitis para doon.
Kung natatandaan n'yo, binayaran niya siya para doon bago umabas ang kasong pederal.
Binayaran niya siya ng 35 milyong dolyar, 'yon ang dinig ko.
Di nagpapatama, pero ibig kong sabihin, naman.
May kilala akong mga nakipaglaban kay Floyd Mayweather sa mas mababang halaga.
Ang mga mokong, lumaban nang 36 minuto.
Pero gangster si Cassie.
May ginawa siyang ayaw kong mangyari sa masahol na kaaway.
Kinailangan niyang tumestigo tungkol sa sex life niya. Matindi 'yon.
Iligtas nawa tayo ng Diyos diyan.
Kahit anong sabihin sa publiko tungkol sa sex, magmumukhang masama.
Kahit na pinag-uusapan ang kantutan sa asawa.
Ang sabi ng hukom, "Ikuwento mo noong..."
"Kinantot mo ang asawa mo nang harapan?"
"Opo, Your Honor." "Maaari mo bang ilarawan ang..."
"Aba, oo, tumingin ako sa malamig at bored niyang mata, at tapos...
hinawi ko ang malalaking panty na 'yon, at parang palumpong na sumisigaw na,
'Wala akong paki,' at basta— Alam mo 'yon?"
"Basta itinuloy ko nang matindi, alam mo?"
Mas mahirap ang ginawa ni Cassie.
Ang mga tanong— Parang, tinatanong siya ng kung ano-ano...
"Umihi ba si Sean Combs sa bibig mo?"
Sabi ko, "Diyos ko." Di siya nag-alinlangan.
"Opo, Your Honor. Umihi siya—"
Pasensiya na.
Ngayon, may ginawa ako.
Naghanda ako ng isang bagay na gusto kong subukan.
Mahirap nga lang, pero gusto ko talaga...
Ito ang pinakamahabang closer sa kasaysayan ng karera ko.
Gagawin ko ito, pero boy, kailangan nito ng matinding focus,
kaya please, wag kayong sumigaw at guluhin ako, i-enjoy lang.
Hindi, mahirap, alam n'yo, parang— Tingnan n'yo, ang pagtatapos ng show...
ang pagtatapos ng show ang lahat,
napakahalaga ng pagtatapos sa D.C.
Ngayon, gagawa ako ng dalawang closer.
Gagawin ko ang closer ko para sa D.C., at pagkatapos noon...
Sumisigaw ang babae na parang alarma ng kotse.
Narinig ba 'yon ng iba?
Diyos ko.
Sige, at pagkatapos noon, kung aabot ako,
gagawin ko ang closer ko mula sa Saudi Arabia.
Sige, ito ang mahirap. Uy, pabor naman, production,
paganahin, bigyan n'yo ako ng ilaw na pang-comedy club.
- Mahal ka namin, Dave. - Mahal ko rin kayo.
Hayaan n'yong mag-concentrate ako. Ito'y—
Pag nakita n'yo, maiintindihan n'yong mas mahirap ito kesa—
Mas mahirap gawin kesa sa iniisip n'yo.
Teka lang. Sige, ituloy n'yo ang sigaw. Bigyan n'yo ako ng inumin.
- Mahal ka namin, Dave. - Mahal ko rin kayo, homie.
Makinig kayo, sinasabi ko ito...
na umaasang magdadala ito ng kapayapaan sa sinuman sa audience.
Seryoso talaga ako sa sasabihin ko.
- Mahal kita. - Alam ko kung ano ang sitwasyon.
Naiintindihan ko ang nararamdaman ng marami. Hinaan mo ang radyo mo, champ.
Alam ko ang nararamdaman ng marami sa inyo ngayon.
Hindi n'yo ako marinig?
Naririnig n'yo ba ako?
May halong Bill Cosby ito.
Di ako bibigyan ng maraming oras.
Alam ko ang nararamdaman ng mga tao't umaasa akong magdadala ito ng kapayapaan.
Ganoon din ang nararamdaman ko.
Walang duda, 1,000 porsiyentong walang duda, tayong lahat,
indibidwal at kolektibo,
ay nabubuhay sa gitna ng isang uri ng sabwatan, sigurado ako.
Ang pakiramdam na 'yan na may mali, o baka pakiramdam mo,
"Uy, tama ba ako dito? Baliw ba ako?" Hindi, pare.
Hindi, hindi ka baliw. Itong nararamdaman mo,
sinasabi ko sa iyo, nararamdaman ko rin.
Pero heto ang mungkahi ko.
Kung di mo alam kung ano ang sabwatan, sabihin mo.
Ang "Ewan" ay katanggap-tanggap na sagot.
Sa katunayan, kung di mo alam, ito ang pinakamagandang sagot.
Pero lahat ng pesteng paghula tungkol sa kung ano ang sabwatan,
nagmamakaawa ako, parang awa mo na, tumahimik ka na, lintik.
Mabubuwisit ang lahat sa 'yo sa ganyan.
Pwede mong sabihin, "Ramdam ko," pwedeng "Sa tingin ko" o "Hinala ko,"
o, "Para sa akin, baka," pero parang awa, wag mo nang sabihing alam mo.
Dahil sa mga panahong ganito,
ang huling taong pinagkakatiwalaan ko, ang mokong na sigurado.
Kalokohan ito.
Pero heto ang tingin ko.
Tila nagkamali ang bansang ito...
noong 1910.
Napaliit ko ang listahan sa isang partikular na lalaki.
May kinalaman ito... At isipin n'yo ang sasabihin ko mamaya, di ngayon.
May kinalaman ito kay Jack Johnson.
Si Jack Johnson...
ang unang Itim na heavyweight champion ng mundo.
At ang heavyweight championship hanggang sa araw na ito
ay ang pinakaprestihiyosong titulo sa sports.
Pero noong 1908...
mga puting boksingero lang ang may gano'ng karangalan.
Di dahil kulang sa galing ang mga Itim na boksingero,
kundi dahil walang puting boksingero ang magbibigay sa Itim ng pagkakataong
madampian sila ng kamay.
Isang lalaking nagngangalang Tommy Burns ang naging heavyweight champion.
At isang anomalya si Tommy Burns. Isa siyang Canadian.
At sinabi niya, "Ako ang heavyweight champion ng mundo."
Canadian siya. Alam n'yo kung gaano sila kabading. Ganito siya...
Sabi niya, "Di ako ang champion ng Canada, di ako ang champion ng mga puti."
"Ako ang heavyweight champion ng mundo,
at idedepensa ko ang aking kampeonato laban sa lahat ng hahamon."
At, naku...
Nakuha ni Jack Johnson ang pagkakataong lumaban
para sa heavyweight championship ng mundo
di mula sa isang Amerikano, na tulad niya, kundi mula sa isang Canadian.
Ngayon, iisipin mong kakampi ang mga Amerikano kay Jack Johnson
dahil isa siyang Amerikano.
Hindi, ang mokong na ito ay mas maitim pa kesa kay Wesley Snipes.
Si Tommy Burns ang pinakamaliit na tao no'ng panahong 'yon
na naging heavyweight champion ng mundo.
At umakyat si Jack Johnson sa ring at ipinamalas ang tangkad sa kanya.
At, alam n'yo, binugbog niya nang matindi si Tommy Burns.
Sa Sydney, Australia.
At lahat ng puting boksingero sa Amerika ay napasabi, "Kita n'yo na?"
"Ang pakikipaglaban sa mga pesteng unggoy na 'yan."
Bago si Tommy Burns, nagretiro na ang heavyweight champion.
Isang Jim Jeffries.
Sabi ng lahat, "Di si Jack Johnson ang totoong kampeon."
"Si Jim Jeffries ang totoong kampeon,
at mabuti't di siya lumalaban,
kundi bugbog-sarado ang Itim mong puwet, Jack Johnson."
Kaya, si Jack Johnson...
Hinamon ni Jack Johnson si Jim Jeffries.
Nangyari muna ito sa London. Nasa parada si Jim Jeffries sa London,
at ang Itim na puwet ni Jack Johnson ay lumitaw sa madla.
Ang mokong na 'to, ang tindi pumorma. Napakalinaw niyang magsalita.
Sabi niya, "Sinasabi ko, pare, gustong-gusto kitang suntukin."
Nakatingin lang si Jim Jeffries. "Ano raw?"
At tapos, si Jim Jeffries ay nasa isang parada sa Sydney, Australia,
at lumabas si Jack Johnson mula sa karamihan ulit.
"Sabi ko, pare, gustong-gusto ko talagang bigyan ka ng one-two punch."
Napatitig si Jim Jeffries na parang, "Paano nagka-passport itong mokong?"
Muli, 1910 ito.
Ang tatak ng pagkatao ni Jack Johnson ay ang lakas ng loob.
May kuwento tungkol sa kanya na alamat na nagsasabing
isang gabi, nahuli siyang nagpapatakbo nang mabilis sa kalsada sa probinsiya
sa timog ng Mason-Dixon line,
at pinatigil ng pulis ang Itim na si Jack Johnson.
Alam n'yo, 1910 ito.
Siguradong humahataw siya, 13, 14 milya bawat oras.
Pinatigil siya ng pulis.
Sabi ng pulis,
"Two hundred dollars para makapagpatakbo nang mabilis ang negro sa kalsada namin."
Noon, ang 200 dollars ay tila pagtanggap ng ticket na 50,000 dollars.
Di nag-atubili si Jack Johnson.
Binigyan niya ito ng 400 dollars, "Dadaan ako pabalik dito."
Matapos ang ilang buwang pangungulit...
Bumigay si Jim Jeffries.
At dinepensahan ni Jack Johnson ang titulo niya laban kay Jim Jeffries
noong Fourth of July.
Dito nanggaling ang pariralang "The Great White Hope".
Patay na patay silang makahanap ng puting makakapaglagay sa negro sa lugar niya.
Sasabihin ko, noong Fourth of July, hindi si Jim Jeffries ang lalaking iyon.
Binugbog siya nang todo ni Jack Johnson.
At ginawa ni Jack Johnson ang tinatawag sa boksing na "Carried the fight,"
ibig sabihin, pwede na sanang pinatulog siya sa unang rounds,
pero ayaw niyang mamatay. Gusto niyang maging maganda tingnan.
Pero noong nagsawa na siya, kasi noon, walang, parang,
15-round na laban, nagbubugbugan lang ang mga tao hanggang di na kaya.
Noong nabagot si Jack Johnson...
tinapos niya gamit ang right hook,
at makikita mo si Jim Jeffries sa footage na bumabagsak,
pero biglang naputol ang pelikula.
Ayaw nila ng anumang imahen...
ng negro na pinapataob ang kanilang pag-asa.
At noong July 5, sa buong Estados Unidos,
nagkaroon ng mga riot, riot ng mga puti, kung saan pumatay sila ng maraming Itim
para siguraduhing ang iba sa mga negrong ito ay alam ang lugar nila.
Dahil si Jack Johnson ang unang Itim
na pisikal na hinarap ang color line at nanalo. At heto ang punchline.
Hindi lang siya umalis sa arena nang buhay.
May partikular na hilig si Jack Johnson.
Umalis siya sa arena nang buhay, may kasamang puting babae. Pag-usapan natin.
Si Jack Johnson ay mahilig kumantot ng mga puting babae.
Halos eksklusibo, kumakantot siya ng mga puting babae.
At, pare, ang lakas ng loob ng negrong 'to na mambugbog ng mga puting lalaki
at kantutin ang mga babae nila.
Tuwang-tuwa ang mundo ng Black boxing.
Bawat Itim na boksingero, ipinagbunyi si Jack Johnson.
Lumapit sila kay Jack Johnson,
"Jack, congratulations. Pwede ba akong makalaban para sa titulo?"
At si Jack Johnson, tulad ng mga puting nauna sa kanya, ay nagsabi,
"E, di ako lumalaban sa mga Itim na boksingero."
"Nambubugbog ako ng mga puting lalaki't kinakantot ang mga babae nila."
At isa-isa...
pumila ang mga Great White Hope, at tinalo silang lahat ni Jack Johnson.
Sa katunayan...
Kinailangan ng batas ng Kongreso...
para mapatigil siya.
Isang kongresistang nagngangalang Mann mula Illinois ang gumawa ng "Mann Act."
Ang Mann Act ay ang batas na nagsasabing ilegal
ang magtawid ng babae sa ibang estado para sa layuning kalaswaan.
Sa linya ng trabaho ko, kailangang alam mo ang mga ganiyan.
Nilitis, inusig si Jack Johnson, nahatulan ayon sa Mann Act,
tumakas sa bansa, nagtago nang ilang taon,
at nasira ang buhay niya.
Noong 1946, namatay siya sa Estados Unidos dahil sa banggaan.
Bago namatay, isa sa mga paborito kong sinabi
ng sinumang Amerikano, sinabi niya,
"Itinaya ko ang lahat...
para sa kasiyahan ko."
Alam n'yo, ang pagkakaroon ng kalayaan ay isang bagay.
Ang kawalan ng kalayaan ay ibang bagay naman.
Pero ang paggamit ng kalayaang wala ka ay nangangailangan ng matinding tapang,
gaano ka man makasarili rito.
At si Jack Johnson...
ay isang palaisipang Amerikano...
na kailangan nating lutasin.
Di katagalan, pero ilang taon na ang nakaraan, nandito ako sa Washington.
Nasa MGM ako...
sa National Harbor, at hindi ako nagtatanghal.
Nasa palabas ako ni Stevie Wonder. Di alam ni Stevie Wonder na nandoon ako.
Nasa gilid ako ng entablado.
Nahuli ako ng dating, nagsisimula na siya ng palabas.
At napakaespesyal na gabi nito.
Gabi iyon bago ang...
libing ni Aretha Franklin.
At si Aretha Franklin ay napakaespesyal na tao sa akin.
Sa unang beses ko sa Radio City, binigyan niya ako ng trabaho, opening act niya.
Masungit na boss, pero mahusay, mahusay, mahusay na artista.
At nasa stage si Steve, ang galing.
Sa kalagitnaan ng set niya...
nagsimula siyang kumanta ng medley
ng lahat ng kantang naisulat niya para kay Aretha Franklin.
Sasabihin ko sa inyo, ang dami pala.
Malalaking hit na hindi ko alam na siya pala ang sumulat.
At nagsasaya ang mga tao at ipinagdiriwang ang buhay nila.
At bigla na lang, sa kalagitnaan nito...
napahagulgol si Stevie.
Yumuko siya sa piano, at naririnig ko ang hikbi niya.
At lasing ako.
Masakit sa lalaki na marinig ang isa pang lalaking umiiyak.
At di ko na pinag-isipan. Sabi ko, "Kailangan ko siyang puntahan."
At naglakad na lang ako papunta sa stage. At, alam n'yo, tahanan 'yon.
Nang makita ako ng mga tao, nagsimula silang maghiyawan.
Di alam ni Stevie na ako 'yon. Mukhang ganoong falcon ang mokong.
At tumabi ako sa kanya sa piano, at sabi ko, "Steve, ako 'to."
Ngumiti siya nang malaki,
at nagsimula kaming magbiruan at kumanta.
At pagkatapos ng palabas, nasa backstage kami, at tinanong niya ako...
sabi niya, "Ano'ng gagawin mo bukas?"
Sabi ko, "Lilipad tayo pa-Detroit...
magbibigay-galang kay Ms. Franklin."
At sabi niya, "Hindi."
Noong panahong iyon...
kakamatay lang ng isang senador.
Pumanaw na ang yumaong dakilang si John McCain.
Sabi ni Stevie, "Gawan mo ako ng pabor."
Sabi niya, "Nakahimlay si John McCain sa Kapitolyo."
'Ka niya, "Punta ka para magbigay...
ng galang natin sa kanya."
At sabi ko, "Niigga, mas gusto ko pang sumama sa 'yo sa Detroit."
Tiningnan ako ni Stevie nang gano'n. Tumingin siya, ganito...
Di niya nga alam na nandito ako.
Kaya, pumunta ako.
Kinabukasan,, nag-Kapitolyo ako.
Di ko ginagawa ito sa kaninuman liban kay Stevie Wonder.
Gawa raw ng anumang makatwiran.
Tanging sinabing gawin kong di ko gagawin, pagtigil sa yosi.
Hindi ko pa gagawin 'yon.
Pero nagawa ko. Pumila ako,
at nakarating ako sa kabaong ni Senator McCain,
at sabi ko lang, "Pinapunta ako ni Stevie Wonder."
"Paalam, negro." At umalis na lang ako.
Pero 'yon ang gusto niya, kaya ginawa ko.
Marami ang di nakakaalam nito,
pero alam ito ng mga taga-Washington, na kaedad ko.
Marami ang di nakakaalam...
na si Martin Luther King...
hindi tulad ni Charlie Kirk, ay nahirapang maalala.
Na...
ang tanging dahilan ba't ang kaarawan ni Martin Luther King
ay holiday ay dahil ang pamilya King
at si Stevie Wonder ay nangampanya nang matindi at matagal
para sa holiday na 'yon.
Nakalilimot ang mga tao.
Na ang tinatawag nilang "Black Happy Birthday,"
ang "Happy Birthday" ni Stevie Wonder, ay isang awiting protesta
tungkol sa pagpapatotoo sa King holiday.
Happy birthday to you
Happy birthday
At naging napakaepektibo nito.
Sa wakas, binoto ito sa Senado.
Siyamnapu't siyam sa 100 senador ang sang-ayong gawing holiday 'yon.
Maliban sa isa...
Si John McCain.
Ang taong pinagpaalaman sa akin ni Stevie.
Napakadakilang tao ni Stevie Wonder.
Ang daming matututuhan ng bansang ito...
sa isang taong tulad niya.
Si John McCain, pagpalain siya...
naalanganin siya dahil sa botong iyon,
pero bumalik para maningil pagkalipas ng mga taon.
Ilang taon na, tumatakbo siyang presidente
at kinailangang tumakbo laban sa unang negrong nakakuha ng nominasyon ng partido.
Nakuha ni Barack Obama ang nominasyon sa anibersaryo ng talumpating
"I Have a Dream" ni Dr. King.
At sa lahat ng boto sa mahabang karera ni McCain bilang senador,
ang pagboto laban sa King holiday na iyon ay di pa siya pinagmumultuhan
gaya ng ginawa nito noon.
Kaya, paano niya ito sinalag? Sasabihin ko ang ginawa niya.
Kung natatandaan n'yo, nagpanukala ng batas si John McCain
para patawarin si Jack Johnson sa Mann Act.
Oo, nagpanukala siya para patawarin si Jack Johnson sa Mann Act.
Ang Mann Act ang batas
na pinanghatol kay Sean "Puffy" Combs kamakailan lang.
Di-mapigilang Akto ng Nigga ng America.
Oo, may ibang nangyayari, pero hindi ko alam. Naiinip na ba kayo?
Hindi!
Sige, itutuloy ko. Meron pa.
Ayoko ng mga conspiracy theory, pero sasabihin ko ang isa tungkol... e...
at hindi pa nga ito teorya. Ang parteng ito ang alam kong katotohanan.
Alam n'yo ba...
noong umalis ako ng D.C. at lumipat sa New York noong '90s,
na ang New York City Police Department ay may hip-hop police task force?
Alam n'yo ba 'yon?
At sinusundan ng task force na ito ang kahit sinong
kasangkot sa kulturang hip-hop sa paligid.
Di lang mga rapper, mga drug dealer,
kasi akala nila, konektado kahit paano.
Kahit mga batang komedyante na gaya ko. Kahit sinong nasa eksenang iyon,
kilala nila sino ang isa't isa at kung ano'ng ginagawa.
At noong mga panahong iyon, pumupunta ako noon sa mga nightclub,
at minsan, pumupunta ako
at ang mga ilaw ay magiging medyo iba.
At di ko napansin, pero hihilahin ako sa gilid ng mga O.G. at sasabihing,
"Mag-ingat ka sa club, mokong."
"Nakabukas ang mga ilaw ng FBI."
Na ibig sabihin ay kakaiba ang ilaw dahil minamanmanan ang party
at sinasabihan lang akong mag-ingat.
At, alam n'yo, wala naman akong ginagawang masama,
nagpapakasaya lang.
Ngayon, alam n'yo bang ang task force na 'yan ay inimbento
para sundan ang dalawang tao lang?
Ang mga taong 'yon ay lalaking nagngangalang Christopher Wallace,
a.k.a. the Notorious B.I.G.,
at si Sean "P. Diddy" Combs.
Ngayon, bakit ganoon?
Na ang negrong ito'y minamanmanan na nang di bababa sa 30 taon,
pero ngayon lang nila napansing nagra-racketeering siya't nambubugbog?
Pustahan tayo, pustahan tayo, kung ginagawa niya ang lahat ng 'yan,
pustahang matagal na nilang nakikitang ginagawa niya 'yan.
Pero bakit ngayon lang?
Hindi ko alam.
Kakaiba, sa kasong ito, walang tumawag sa pulis,
maliban kay Kid Cudi.
At tinawag ng lahat si Kid Cudi na snitch.
Pero hindi siya snitch.
Ang snitch, pag ang dalawa'y sabay gumawa ng krimen
at nahuli ang isa sa kanila at isinumbong ang isa pa
para makalusot sa gulo. Binalahura ni Puff si Kid Cudi.
Paratang niyang pinasabog ni Puff ang kanyang lintik na Porsche
gamit ang Molotov cocktail at hindi tumigil doon.
Sinabi niya— Tapos, pinaratang niyang pinasok ni Puff ang bahay niya...
at binuksan ang mga pamaskong regalo ng mokong na 'to.
Pare, magagalit talaga ako.
Sabi ni Kid, "Di mapapatunayang binuksan ang mga regalo,
pero pumasok ako, nandoon siya't bukas ang mga regalo
at ang lokong 'yon ay parang, 'Merry Christmas, playboy.'"
Ano'ng dapat na ginawa ni Kid Cudi?
Dalawa lang ang pagpipilian niya. A,
gagawa ka ng gangster shit
sa mokong na 'to na mahihirapan siyang patunayan.
O kung hindi ka ganoon katigas...
at hindi ako naniniwala na ganoon katigas si Kid Cudi...
ang huling opsiyon mo ay B...
tumawag sa pulis.
Mabuti para kay Kid Cudi.
Tama ang ginawa niya.
Ako naman, ganoon ako.
Pag sinira ng mokong ang Pasko ng pamilya ko,
maniwala kang pagbabayarin ko siya.
May lalapit na mokong sa akin at ikukuwento lahat
at di alam na ako ang gumawa.
"Diyos ko, Dave!"
"Nabalitaan mo ang kay Puffy?"
"Diyos ko, hindi. Ano'ng nangyari?"
"Nagjo-jogging siya mag-isa sa Topanga Canyon."
"May falcon na biglang lumabas at pinatay ang mokong!"
"Diyos ko."
Mahal ko ang hip-hop music.
Mahal ko ang marami sa mga tao na gumagawa ng musikang 'yan.
Tinuruan at pinakitaan nila ako ng mga bagay
na hindi ko pa nakita mismo, magagandang bagay.
Halimbawa, nasa Atlanta ako noon.
Matatapos na ako, kapit lang, champ.
Nasa Atlanta ako...
at isang rapper na nagngangalang T.I...
ang tumawag. Noong panahong 'yon,
di ko siya kilala, mas kilala na,
pero kilala ko, sapat para magka-phone number ko.
At tumawag ang loko, sabi niya, "Dave, nabalitaan kong nasa lungsod kita."
Sabi niya, "Gusto kong ipakita ang tunay na Atlanta."
Sabi ko, "Oo naman, pare, tara na."
'Ka niya, "Kitain mo ako sa baba, sa valet ng hotel."
Kaya bumaba ako.
Akala ko nagloloko, pero nang bumaba ako,
nasa labas siya sa valet, nakaupo sa isang purple na Phantom.
Ang kotseng ito'y isang milyon at kalahating dolyar.
Magandang kulay na purple na may ivory-white na mga upuan.
Ito 'yong klase na kailangang may driver,
pero sa hindi malamang dahilan, ang lokong 'to ang mismong nagmamaneho.
At hindi na ako nagtanong.
Sumakay na lang ako sa kotse at, pare, ipinakita niya sa akin ang Atlanta, lahat.
"Ang Outkast at sila ay nagsimulang mag-rap doon
at si Future ay naglalaro noon sa palaruan dito."
Pagkatapos, binagalan niya ang kotse't tinuro ang bahay at sinabing...
"At si Martin Luther King ay lumaki sa bahay na 'yan mismo."
"At pinalaki niya ang mga anak niya rito."
"At iyan ang simbahan na pinangaralan niya roon."
At pagkatapos... huminto kami sa red light,
at itong maliliit na batang Itim
ay sumugod pakotse sa interseksiyon na may mga bote ng tubig.
Ang mga batang ito sa Atlanta ay tinatawag na Water Boys.
Nagbebenta sila ng tubig sa mga taong naipit
sa mainit na traffic sa Atlanta.
Hindi ko alam 'yon.
Nakita ko lang ang mga batang tumatakbo pakotse,
kaya ni-lock ko, "Ayoko."
Pero ibinaba ni T.I. ang bintana niya, at nagsimulang utusan ang mga bata.
"Dahan-dahan, wag tumakbo pakotse ng may kotse."
"Di n'yo alam ano'ng meron sa loob."
"At ngumiti kayo para di mukhang nakakatakot."
"At tandaan ang magandang asal. 'Yes, sir. No, ma'am. Please, thank you.'"
"Bubuhayin kayo niyan."
"At panatilihin ang hamog sa tubig na 'yan
para magmukhang nakaka-fresh at masarap."
Pagkatapos ay napagtanto ng batang alamat ang kausap niya.
Sabi niya, "Diyos ko." Sabi niya, "Salamat, T.I."
Inilahad ang kamay para sa pera.
At si T.I. ay tumingin at nagsabing,
"Binigyan na kita ng diskarte," at itinaas ang bintana at umalis.
Noong gabing 'yon...
Nagtanghal ako...
at pagbaba ko sa stage, nasa backstage si T.I. kasama ang kaibigan
na hindi ko kilala. Alam ko lang na sikat ang kaibigan niya,
dahil lahat ay umaarteng sabik na sabik na nandoon siya.
Kaya tinanong ko, "Yo, Tip, sino ang kasama mo?"
At sabi niya, "Iyan ba?"
Sabi niya, "Iyan ang kinabukasan ng hip-hop."
At ako, "Pare, kumalma ka nga?"
Tinanong ko ang lalaki.
Sabi ko, "Yo, pare." Sabi ko, "Ano'ng pangalan mo?"
At lumingon ang lalaki, sabi niya... sabi niya, "Ako si Nipsey."
At ito ay si Nipsey Hussle.
Di ko na idedetalye lahat, pero sasabihin ko, noong gabing 'yon...
noong gabing 'yon, ako at si T.I. at si Nipsey ay lumabas...
at nagpakasaya kami nang husto.
Masaya, di freak-off na saya, kundi masaya.
Sa sobrang saya, pagkauwi ko galing sa biyahe,
nagtatanong ang asawa ko, "Dave, kumusta ang biyahe?"
Madalas, 'ka ko, "Maayos."
Pero sa pagkakataong ito, sabi ko, "Babe, babe, nakilala ko ang pinaka-cool."
Sabi ko, "Mas bata sa akin ang mokong, pero parang mas matanda siya sa akin."
Sabi niya, "Ano?" Sabi, "Ano'ng ibig sabihin noon?"
At sabi ko, "Di ko alam. Parang siyang..."
"Parang kasama ang fortune cookie."
"Ang mokong, may sagot lang talaga sa lahat."
Kinuwento ko lahat ng kay Nipsey.
Ang nakakatawa doon, makalipas ang ilang taon,
nakita ko ang biyuda ni Nipsey at hinila niya ako sa gilid.
Di ko pa siya kilala.
Sabi niya, "Gusto ko lang sabihing mahal ka ng asawa ko."
Sabi niya, "Sinabi niyang nagkakilala kayo sa Atlanta at naging masaya."
Sabi ko, "Boy, nakakabaliw 'yan. Oo naman."
Di nagtagal matapos makilala si Nipsey, nasa L.A. ako para sa show.
Pagkatapos ng show, may text mula sa lalaki,
"Nasa party akong dapat puntahan." 'Ka ko, "Matutulog na ako."
At sabi niya, "Hindi, loko, kailangan mong pumunta sa party ."
Kaya iniisip kong baka ito na 'yung freak-off, sa wakas.
Ang party, nasa lugar na napuntahan ko nang milyong beses.
Kaya di ako nasasabik pumunta ro'n.
Pero pagpasok, iba lang talaga ang pakiramdam.
Ang saya ng pangyayari.
At nalaman kong para kay Nipsey pala ang party.
Nominado si Nipsey para sa Rap Album of the Year,
at lahat ng taong ginagalang niya ay nasa party.
Nandoon si T.I., nandoon si Snoop, nandoon si Jay-Z,
Si Puffy, bago nalamang] ginawa niya lahat 'yon, nandoon.
Nandoon ako, at marami pang iba.
Kahit gaano kaganda ang party habang nagsasaya ako,
nag-e-enjoy ako, pero parang may kaba sa dibdib ko
dahil ipinaalala nito ang '90s.
At pwede n'yo akong paniwalaan o pwedeng hindi.
Sinasabi ko lang kung ano ang nakita at naramdaman ko.
Nakabukas ang mga ilaw ng FBI.
Pakiramdam ko lang, "Pare, minamanmanan ang party na 'to,"
pero di ko masyadong inintindi.
At pagkatapos, umuwi ako sa Ohio at umidlip ako
at ginising ako ng asawa ko, may luha sa kanyang mga mata,
at sabi niya, "David." Sabi ko, "Ano'ng nangyayari sa 'yo?"
Sabi niya, "Patay na ang kaibigan mo."
Matanda na ako, 'ka ko,
"Bitch, maging mas espesipiko kaysa diyan."
May kilala akong may gout.
Pero si Nipsey pala.
Ito ang rason kaya naaawa ako sa fans ni Charlie Kirk
dahil alam ko ang pakiramdam na makita ang tinitingala mo
at hinahangaan na barilin ng kung sino lang.
Diyos ko po.
Ang hirap tanggapin noon.
At kung titingnan mo sa internet lahat ng mga kakila-kilabot na video,
dahil mayroon ding napakamadugong video ng pagpaslang kay Nipsey.
At tiningnan ko ang comments section, at ginagawa ng internet ang ginagawa nito,
at lahat ay naglalabasan ng sunod-sunod na conspiracy theory,
pero ang pinakamadalas kong makita ay tungkol sa isang holistic doctor
sa New York City. Narinig n'yo na ba?
Isang doktor na nagngangalang Dr. Sebi.
Noong kalagitnaan ng '90s, sa kasagsagan ng epidemya ng AIDS,
isang Itim na holistic doctor sa New York, si Dr. Sebi, ang nagpahayag
na napagaling niya ang dalawang tao sa AIDS at HIV sa paraang holistic.
At noong panahong iyon, ilegal na pahayag 'yon
sa Estados Unidos dahil sa FDA.
Kaya dinala ng pederal na gobyerno si Dr. Sebi sa korte
at dinala ng New York State si Dr. Sebi sa korte.
Naipanalo ni Dr. Sebi ang parehong kaso.
At si Nipsey Hussle, lingid sa kaalaman ng marami,
ay gumagawa ng isang dokumentaryo, pino-produce niya ito,
tungkol sa gawa at buhay ni Dr. Sebi.
Naniniwala ang mga nasa internet na pinapatay si Nipsey Hussle
upang itago sa 'tin ang impormasyong 'yon.
Di ko alam. Sa totoo lang, di ko alam.
Pero may sasabihin ako sa inyo na alam ko.
Ang pinakamahusay na komedyante sa sarili kong mata ay si Charlie Barnett.
Si Charlie Barnett, isang alamat ng street comedy sa New York.
Sa mga kalsada lang siya nagko-comedy at pinalad akong makilala siya.
Siya ay naging mentor ko.
Magaling mag-perform ni Charlie Barnett sa mga kalsada kaya mula sa kalsada,
nakakuha siya ng trabaho sa Saturday Night Live.
Oo, pero sa linggo ng rehearsals, nalaman nilang di siya marunong magbasa.
Kaya tinanggal nila siya at pinalitan ni Eddie Murphy.
O, naging napakaganda sana noon.
Pero dapat marunong magbasa para makapag-Saturday Night Live.
Napanood si Bad Bunny last week.
Di ko siya sinisiraan, nagbabasa siya, alam n'yo 'yon?
Hindi nagpapigil si Charlie Barnett. Nagpatuloy siya.
Gumawa siya ng pelikula gaya ng D.C. Cab, una ko siyang nakita ro'n.
Dati siyang nasa Miami Vice.
Ang lintik na 'to, naging bituin sa sarili niyang kakayahan.
Pero ang bagay na laging sumisira sa kanya
ay si Charlie na isang malalang adik sa droga.
Ang mokong, nagsimulang mag-crack para tumigil sa heroin.
Wala nang pag-asa.
Natuto siyang mag-street comedy mula sa nagngangalang Swami X,
at di lang tinuruan ni Swami X paano mag-comedy,
tinuruan niya rin kung paano mag-droga, at hindi na ito natakasan ni Charlie.
At noong naging mentor ko si Charlie, kahit na siya'y malalang adik sa droga,
di ko siya nakitang sabog.
Di niya gagawin sa 'kin ang ginawa niya kay Swami.
Sinigurado niyang naiintindihan kong ang cocaine ay di para sa inyo
kahit mas magaganda kesa sa mga pangit na nagwi-weed
na sinasamahan mo.
Isang gabi, nakita ko si Charlie sa comedy club
at ang sama ng itsura niya.
Iniiwasan ako nito pag siya'y nagdodroga,
pero di ko nakitang ganito kalala.
Kaya sabi ko sa kanya, sabi ko, "Charlie, okay ka lang?"
At wala siyang sinabi.
At sabi ko, "Sabog ka ba?"
At tumawa siya.
Sabi niya, "Hindi, loko, hindi ako sabog."
Sabi niya, "Mamamatay na ako."
At sabi ko, "Ano?"
At sabi niya, "Mamamatay na ako."
"May AIDS ako."
"At mamamatay na ako."
Noon, siguro mga 18 o 19 anyos ako.
Wala pa akong nakilalang alam kong may AIDS.
Pero sasabihin ko sa inyo, nayanig talaga ako ro'n.
Doon ko inisip lahat ng mga biro.
Ilang taon na pala niyang ipinapahiwatig.
Di ba may biro siya dati,
"Kumuha ako ng AIDS test kahapon. Nakakuha ako ng 65."
Minsan naman, nasa stage siya sa Apollo
at sinabi niya, "May mabuti at masama sa lahat."
At sabi ng mga tao, "Oo."
Sabi niya, "Ano'ng maganda sa crack?"
At, alam n'yo, lahat sa Harlem ay parang, "Wala."
At sabi niya, "Shit, binaba ng crack ang presyo ng puke sa limang dolyar."
Nang sinabi niyang may AIDS siya, gulat na gulat ako,
tinignan ko siya para makita kung nagbibiro siya.
At nalaman ko, sabi ko, "Seryoso siya."
At sabi ko, "Lintik na 'yan."
Sabi niya, "Ano 'ka mo?"
Sabi ko, "Di ka mamamatay sa piling ko."
"Di 'yan ang kapalaran mo."
Sabi niya, "Ano'ng pinagsasabi mo?"
At dinala ko si Charlie Barnett kay Dr. Sebi.
Katotohanan ito.
At ginamot ni Dr. Sebi si Charlie Barnett sa loob ng tatlong buwan.
Nakakaloko. Kaya kong gawan ng buong pelikula ito.
Mahabang kuwento, kaya wag na.
Pero ang punto ng kuwento ay, namatay si Charlie dahil sa AIDS.
D.C., gaano man kayo i-pressure ng gobyernong ito o ng kahit sino pa man,
huwag kayong mawawala sa sarili.
Nandito lang ako para ipaalala na tayo ay komunidad
at mananatili tayong nasa katinuan nang magkakasama.
Aalagaan natin ang isa't isa at hihintaying mawala ang orange nigga.
Ang takot na nararamdaman ko para sa sarili,
na kailangan ninyo akong protektahan mula rito, ay ang co-option.
Ang boses ko ay naging mas makapangyarihan kesa sa inasahan ko,
at di ko hahayaang gawin sa akin ng mga loko ang ginawa kay Charlie Kirk,
o mas malala pa roon.
Paano kung madapa ako dahil sa mga mokong na 'to, i-co-opt ako,
at pagkatapos, pasalitain ako ng mga bagay na gusto nilang sabihin ko?
Puwes, hindi pwede 'yon.
Kaya, kung sakali man,
kailangan natin ng code.
Kailangang may sasabihin ako na kapag sinabi ko,
alam n'yong nakuha ako ng mga loko.
At wag makikinig sa mga sasabihin ko pagtapos kong sabihin ang mga kataga.
Wag sasabihin sa sinuman, pero kailangang 'yon ay,
alam n'yo ang sinasabi, di ko sasabihin.
Alam ko na kung ano ang code.
Ang code word ay, "I stand with Israel."
Maraming salamat, at magandang gabi.
PARA KAY D'ANGELO
AT TULAD NG DATI, PARA KAY ELAINE
DAVE CHAPPELLE "DI-MAPIGILANG AKTO NG NIGGER"