(ตอนที่ 12)
(กระดานข่าวโรงเรียน)
(สวัสดีค่ะ ฉันยุนบม ครูสอนวิชาจริยธรรม)
ไม่ต้องซ่อน ไม่ต้องหลบเลี่ยง ไม่ต้องหนี
สู้ๆ
ฮันกยอล นายเห็นนี่หรือยัง
(กระดานข่าว)
(สวัสดีค่ะ ฉันยุนบม ครูสอนวิชาจริยธรรม)
นี่มันอะไรเนี่ย
คุณบม
บม…
สวัสดีค่ะ
ฉันยุนบม ครูสอนวิชาจริยธรรม
ฉันคิดว่าหลายๆ คนคงสงสัยว่าฉันมาทำอะไรที่เมืองนี้
ถึงแม้จะมีข่าวลือมากมาย
แต่ฉันก็ไม่เคยพูดอะไร
เพราะฉัน
อยู่ในสถานการณ์ที่จำใจต้องเงียบ แทนที่จะอธิบายตัวเองในตอนนั้น
ฉันเชื่อว่าทุกคน คงจะพอใจมากกว่าถ้าฉันปิดปากเงียบ
และฉันเชื่อว่าหัวใจที่บอบช้ำของฉัน จะรักษาได้ด้วยเวลา
แต่ฉันได้รู้แล้วในตอนนี้
ว่าเราปกป้องความจริงได้ ด้วยความกล้าเท่านั้น ไม่ใช่เวลา
เพราะฉะนั้นตอนนี้
ฉันจะมาเล่าให้ทุกคนฟังว่าฉันผ่านเรื่องอะไรมา
แม่คะ
อันที่จริงหนู…
หัวใจจะวาย
ใครมาน่ะ
หรือว่าจะเป็นนักข่าว
อะไรนะ
ไม่น่าใช่หรอกครับ เดี๋ยวผมไปดูให้ครับ
ฉันขอโทษถ้าเธอไม่พอใจ
แต่อย่างที่บอก การได้ที่หนึ่งมันไร้ประโยชน์สำหรับฉัน
ฉันไม่ต้องใช้คะแนนดีๆ อยู่แล้ว เพราะฉันไม่ได้คิดจะเข้ามหาวิทยาลัย
และฉันก็ไม่มีพ่อแม่มาคอยบ่นเรื่องนี้ด้วย
นายคงสนุกมากเลยสินะ
ฉันไม่รู้เรื่องนี้เลยพูดไปว่า การติวหนังสือเป็นเรื่องของความถึกทน
บอกว่าฉันรู้สึกเหมือนทั้งโลก มองเห็นความพยายามของฉัน
การได้นั่งดูฉันเข้าใจผิด คิดว่าชนะนายได้ มันคงสนุกมากเลยสินะ
ฉันอยากให้เธอได้ที่หนึ่งเป็นของขวัญ
แค่นั้นเอง
นายคิดว่าแบบนี้มันคือของขวัญจริงๆ เหรอ
การให้สิ่งที่คนคนนั้นต้องการที่สุด ก็คือการให้ของขวัญไม่ใช่เหรอ
เราห่างกันสักพักเถอะ
อะไรนะ
ฉันจะเลิกมาเจอนายสักพักแล้วตั้งใจเรียน
แต่เราพึ่งเริ่มคบกันเองนะเซจิน
การได้ที่หนึ่งด้วยความสามารถตัวเอง…
นั่นคือของขวัญที่ฉันอยากได้มากที่สุด
สวัสดีครับ
ผมซอนแจกยูครับ
ผมบอกให้เขามาเองครับ
แจกยูบอกว่าเขามีเรื่องจะคุยกับคุณ
ไหนๆ เราก็มารวมตัวกันที่นี่แล้ว
คุยพร้อมกันไปเลยน่าจะดีกว่าครับ
ผมไปเจอหัวหน้าฝ่ายของดิสแฟกต์ก่อนมานี่
อะไรนะ
(ดิสแฟกต์)
บทสนทนาที่คุณบันทึกไว้วันก่อน คุณลบหมดเลยได้ไหม
คือแบบว่าสมัยนี้มันทำสำเนาได้ง่ายมาก
ผมเลยอยากให้แน่ใจ
คืองี้ ผมอยากให้คุณ
ช่วยลบบันทึกต้นฉบับที่อยู่ในเครื่อง
กับบันทึกที่อยู่ในคลาวด์ต่อหน้าผม ทั้งหมดเลย
แล้วก็ขอยกเลิกความคุ้มครองชั่วคราวด้วย
คืองี้นะ
ผมเป็นคนที่ถ้าตั้งใจทำอะไรแล้ว ก็จะลุยทำไปจนเสร็จไม่ว่าต้องแลกกับอะไร
ถ้าผมลบบันทึก แล้วคุณตีพิมพ์ข่าวไป
เราจะไม่มีการยอมความแล้วนะ
และผมจะดำเนินการตามกฎหมาย
กับทุกอย่าง รวมทั้งข้อตกลงนี้ด้วย
คุณจะต้อง…
ชดใช้ความผิดของคุณแน่นอน
เขาสัญญาว่าจะไม่ตีพิมพ์บทความ
ค่อยหายใจได้ทั่วท้องหน่อย
รู้สึกเหมือนโดนลากออกมาจากโลงเลย
ผมจะไปพบนักข่าวและจัดการ เรื่องทางกฎหมายกับพวกเขาพรุ่งนี้
บม
ลูกก็โล่งใจได้แล้วนะ
มันจบแล้ว
มันยังไม่จบสำหรับหนูค่ะ
ขอโทษนะคะแม่ หนู…
หนูโพสต์เรื่องนี้ลงในกระดานข่าวโรงเรียน
โพสต์อะไรนะ
ว่าหนูไปทำอะไรที่ชินซู
และหนูผ่านเรื่องอะไรมา
ทุกอย่างเลย
ยัยเด็กโง่นี่
ที่รัก
ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเลย
พวกนักข่าวจะยอมถอยแล้ว ลูกไปเขียนเรื่องนั้นเองทำไม
แม่คะ
หนูยังฝันร้ายทุกคืน
ถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นมาตบหน้าหนูต่อหน้านักเรียน
เรื่องผู้ชายคนนั้นมาดักรอหน้าบ้านหนู
ถ้าทั้งโลกลืมเรื่องนี้ไป
หนูเคยคิดว่าหนูเองก็คงจะลืมมันไปได้ด้วย
แต่ไม่เลย
ต่อให้โลกลืมมันไป
หนูก็ลืมมันไม่ลง
คราวก่อนหนูทำตามที่แม่บอกไปแล้ว
เพราะงั้นคราวนี้ทำตามที่หนูบอกบ้างนะคะ
ขอร้องล่ะค่ะ
คุณจะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอครับ
คงเป็นแหละค่ะ
งั้นวันนี้เอาไว้ก่อน ค่อยทำพรุ่งนี้ดีไหมครับ
หรือให้ผมเข้าไปเป็นเพื่อนดี
ไม่ค่ะ
ฉันทั้งกลัว ทั้งกังวล และอยากจะซ่อนตัว
แต่ฉันต้องจัดการเรื่องนี้เอง
โอเคครับ
งั้นขอให้โชคดี ผมจะรอคุณกลับมาตรงนี้ครับ
ทุกคนคงได้อ่านเรื่องที่ครูโพสต์ไปแล้วเนอะ
ครูมักบอกพวกเธอเสมอว่า อะไรที่ต้องทำ ก็ต้องทำ
แต่ตัวครูเองกลับบ่ายเบี่ยง ไม่ยอมทำสิ่งที่ควรจะทำมานาน
ในฐานะครู
โดยเฉพาะครูวิชาจริยธรรม
ครูรู้สึกอับอายมาก
ถ้าพวกเธอไม่เชื่อครู ครูก็คงทำอะไรไม่ได้
แต่ว่า…
ครูก็หวังว่าพวกเธอจะเชื่อ
ทีนี้ พวกเรามีเวลาด้วยกันไม่มากแล้ว
นอกจากเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้แล้ว
ครูจะตั้งใจสอนพวกเธอเต็มที่ในเวลาที่เหลือ
มีคำถามอะไรไหม
ว่าไงเซจิน
ครูคะ โรงเรียนเรา จะมีเปิดคลาสพิเศษสำหรับสอบจำลองไหมคะ
เดี๋ยวครูจะไปถามครูใหญ่ให้นะ
หรือให้ห้องเราเรียนกันเองช่วงวันหยุดดีไหมคะ
ให้ตายสิ ชเวเซจิน เลิกก่อเรื่องทีเถอะ
- เราจะมาเรียนช่วงปิดเทอมทำไม - จริงด้วย
เงียบๆ
ครูรู้ว่าสอบปลายภาคจบแล้ว แต่อย่าโอ้เอ้กัน
รีบกลับบ้านกันเลยนะ โอเคไหม
ครับครู
กลับบ้านดีๆ นะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
ครูบมปล่อยเด็กห้องเธอแล้ว
อีกเดี๋ยวเธอคงมาที่นี่
พอเธอมา ห้ามใครพูดอะไรนะ
แต่เราควรคุยกับเธอเรื่องในกระดานข่าวนะ
เธอทุกข์ใจเรื่องนั้นมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
คุณคิดว่าเธอรู้สึกยังไงถึงโพสต์เรื่องนั้นเองล่ะ
ในเมื่อเธอโพสต์เอง เราก็น่าจะถามเธอนะ
ว่าเธอไปเป็นชู้จริงๆ รึเปล่า
ให้ตายสิโว้ย
ฉันได้คำตอบมาแล้ว อยากรู้อะไรมาถามฉันนี่
ฉันรู้เรื่องมาจากทนายชเวอีจุนที่คุณชอบนักหนาไง
ทนายชเวเหรอ
เธอมาแล้วๆ
เอาเป็นตีนไก่แกล้มโซจู หรือไก่ทอดแกล้มเบียร์ดีนะ
โซจูกับหมูสามชั้นดีไหม
ก็ดีนะ
ครูบม
เราต้องทำแบบสอบถามเรื่องคลาสเรียนช่วงปิดเทอม
คุณช่วงร่างจดหมายถึงผู้ปกครองหน่อยได้ไหม
ครูบมคะ
ครูใหญ่พูดด้วยอยู่น่ะค่ะ
ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบทำแล้วส่งให้คุณพรุ่งนี้
โอเคครับ
คุณพัค นี่ผมฮงจองพโยนะ
เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย
คุณบอกผมว่ามันต้องเป็นข่าวใหญ่แน่ๆ นี่
ผมเลยเล่าให้คุณฟังเรื่องที่เธอคบกับอันธพาลนั่นด้วย
อะไรนะ
คุณถอยเหรอ
นี่คุณ…
ว่าไงอีจุน
ฉันจับคนที่คาบข่าวไปบอกพวกนั้นได้แล้ว
ใครเหรอ
อ๋อ คนที่ทำคือ…
สวัสดีครับคุณชเว ผมฮงจองพโยนะครับ
ไม่ใช่ผมนะครับ
นักข่าวรู้เรื่องชู้ตั้งแต่ก่อนมาหาผมแล้ว
ผมแค่ตอบโน่นนี่เขานิดหน่อย
ผมจะไม่ให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกครับ
เพราะงั้นอย่าบอกท่านผู้ว่าฯ นะครับ
โอเคครับ สวัสดีครับ
(ดิสแฟกต์ นักข่าวพัค)
(ลบ)
คุณทำอะไรน่ะ
คุณบอกว่าจะไม่ทำอีกแล้วไง ผมเลยช่วยคุณ
นี่
(ยินดีต้อนรับสู่ตลาดชินซู)
คุณจะไม่เป็นไรแน่นะ
นี่เป็นที่ที่คนเยอะสุดในเมืองเลยนะ
ในเมื่อฉันเปิดเผยความลับไปแล้ว ฉันควรทำตัวให้ชินกับเสียงวิจารณ์ค่ะ
ถ้ามีใครวิจารณ์คุณ
ผมจะเป็นโล่ที่คอยปกป้องคุณเอง
คุณป้า
ฉันได้ยินข่าวลือมาแล้ว
นึกว่าพวกเธอสองคนแต่งงานกันแล้วเสียอีก
อ๋อคือ…
ถ้ายังไม่แต่ง ก็รีบๆ แต่งกับเขาได้แล้ว
ไปมีลูกกันสักสามสี่คน
เขาต้องเป็นพ่อที่ดีแน่ๆ
ป้านี่ล่ะก็
- ครูบม - คุณยาย
อ้าวคุณยาย
ฉันได้ยินจากดงพโยเมื่อเช้า
ฉันทำข้าวต้มไว้ด้วย แวะมาเอาได้นะ
ข้าวต้มเหรอคะ
ปีนี้เรางาเราดกมากเพราะอาของฮันกยอลเลย
แหม
ดงพโยเป็นห่วงคุณมากเลย ฉันเลยทำข้าวต้มหม้อใหญ่เอาไว้ให้ โอเคนะ
ขอบคุณค่ะ
- สวัสดีครับ - จ้า
ดูท่าคนในชินซูจะไม่ใจร้ายอย่างที่คิดนะ
ใจร้ายจะตาย
ข่าวลือว่าผมเป็นอันธพาลทำเอาผมลำบากแทบแย่
คนพวกนี้นี่จริงๆ เลย
กับคุณนี่หนังคนละม้วนเลย
เพราะแบบนี้สินะภาพลักษณ์ถึงสำคัญ
พวกเขาร้ายกับผม แต่ใจดีกับคุณมากเลย
ไปกันค่ะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงชีเกฟักทองเอง
เป็นอาหารแก้ไข้ที่ดีที่สุดเลยนะ
ทางนี้เลย
ให้ตายสิ
นั่นไงๆ
ฮันกยอล
มาทำอะไรที่นี่น่ะ
(ใบรายงานผลการเรียน)
ขอโทษนะครับอา
ผมไม่ได้คิดให้รอบคอบ
เธอไม่ต้องมาขอโทษอาหรอก
เธอควรขอโทษเซจินมากกว่า
ผมรู้ว่าผมทำผิด
แต่ผมทำเพื่อเซจินจริงๆ นะครับ
พ่อแม่เธอดูถูกเธอเพราะเธอได้ที่สองตลอด
ผมเลยอยากให้พวกเขาหยุดทำแบบนั้น
คนที่ดูถูกเซจินมากที่สุด
คือเธอนะฮันกยอล
ผมเหรอ
เธอไปตัดสินใจว่าเซจิน คงไม่มีทางทำได้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน
เธอเลยคิดว่าควรจงใจทำข้อสอบให้แย่ เพื่อให้เซจินชนะใช่ไหมล่ะ
แบบนั้นมันไม่ใช่ของขวัญนะ
มันคือการทำทาน
เอ้านี่
อาครับ
ว่าไง
ผมเรียนต่อได้ไหมครับ
- เพราะเซจินอีกเหรอ - ไม่ใช่ครับ
พูดตามตรง ผมอยากเรียนต่อมหาวิทยาลัยนะ
แต่ผมแค่คิดว่าผมไม่ควรทิ้งอาไว้คนเดียว
เพราะงั้นผมเลยตั้งใจไว้ว่า
พอเรียนจบผมจะไปทำงานกับอาที่บริษัท
ฉันไม่ต้องให้เธอช่วยหรอก
คิดเองเออเองนะเนี่ย
ฟิลลิปทำงานได้ดีจะตาย แล้วใครบอกว่าฉันจะจ้างเธอ
ตลกแล้วเราน่ะ
อาจะอยู่คนเดียวได้จริงๆ เหรอครับ
ถ้าทั้งผม ทั้งครูบมไปโซลน่ะ
ครูบมเหรอ
สัญญาครูแลกเปลี่ยนของเธอใกล้หมดแล้ว
ถึงเวลานั้นแล้วเหรอเนี่ย
งั้นฉันก็ควรเริ่มเตรียมตัวได้แล้ว
เนื้อนี่อร่อยจริงๆ
ครูบมไม่เป็นไรใช่ไหมนะ
นี่แม่สาว เลิกกังวลเรื่องเธอแล้วลองเนื้อนี่ได้แล้ว
ไม่ล่ะ ฉันกลับก่อนดีกว่า
หา ยังกินไม่เสร็จก็จะกลับแล้วเหรอ
คุณไม่ชอบอาหารแบบนี้
หรือผมทำอะไรผิด
มันน่าจับร้อยปากให้ปิดไว้จริงๆ
อะไรล่ะ
เรียกฉันว่าคุณซอสิ
ใครจะอยากโดนเรียกว่า "แม่สาว" ในร้านอาหารดีๆ ตอนวันเสาร์แบบนี้
โธ่เอ๊ย ปัญหาอยู่ตรงนั้นน่ะเอง
โอเค ผมเข้าใจแล้วๆ
ถ้าฉันเรียกคุณว่า "ตาเฒ่า" คุณจะชอบไหมล่ะ
ถ้าไม่ให้ผมเรียกคุณว่าแม่สาว
จะให้ผมเรียกคุณว่าอะไรล่ะ
- เฮ้ย - "เฮ้ย" เหรอ
- เธอน่ะ - "เธอน่ะ" เหรอ
นี่
ช่างเถอะ ฉันไปคาดหวังอะไรเนี่ย
- ไปล่ะ - อย่าพึ่งไปสิ
ฮเย…
คุณฮเยซุก
ฮเยซุก
แบบนั้นแหละดีเลย
นั่งกันเถอะ
ฮเยซุกจะนั่งแล้วนะ
อย่าพูดแบบนั้นเลย แค่นั่งๆ ไปก็พอ
(กล้าที่จะโดนเกลียด)
ฉันรู้ว่าทำไมเธอถึงโกรธฉันนะ
เซจิน เธอจะเกลียดฉันก็ได้
เกลียดฉันให้สุดใจจนเธอหายโกรธ
และเมื่อความเกลียดของเธอหายไปแล้ว
กลับมาหาฉันนะ
เอาล่ะ
แต่นแต๊น
นี่ซอสเผ็ด
นี่กักดูกิ
นี่ซุปเสือร้องไห้
ทำไมเอามาเยอะจังเลยคะ
ตอนแรกผมตั้งใจจะสอนคุณทำอาหาร
แต่ผมว่าคุณไม่มีความสามารถด้านนั้นเลย
สมัยนี้สั่งเอาแค่วันเดียวก็ได้กินแล้ว ไม่เห็นต้องทำเองเลย
มาครับ
อร่อยจัง
ต้องแบบนี้แหละ
แต่ทำไมจู่ๆ ถึงเอาเครื่องเคียงมาให้ล่ะคะ
อีกไม่นานคุณก็กลับโซลแล้ว
ถึงช่วงนั้นแล้วสินะ
อยู่นี่ คุณเรียกผมตอนไหน ผมก็มาหาได้ในสิบนาที
แต่ถ้าคุณอยู่โซล ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้
เพราะงั้นก่อนคุณจะไป
ผมจะสอนทุกอย่างที่คุณต้องรู้ทีละเรื่อง
พอเราแยกกันแล้วฉันจะได้พร้อมเหรอคะ
ไม่เอาน่า
เส้นผ่านศูนย์กลางของโลกคือ 13,000 กิโล
เราห่างกันแค่ 400 กิโลเอง
เราไม่ได้ "แยกกัน" หรอก
เราจะยัง "เชื่อมกัน" อยู่
ถึงตัวเราจะห่างกัน
แต่ไม่ว่าคุณจะอยู่ไหน หัวใจผมก็จะอยู่กับคุณเสมอ
เพราะงั้นถ้าเครื่องเคียงหมดก็อย่าร้องไห้
อย่าปล่อยให้ตัวเองหิว และโทรหาผมได้ทุกเมื่อ
แล้วผมจะสั่งเครื่องเคียงครบครันไปให้คุณถึงที่
เนื้อเยอะจังเลย
- ผมจะเอาไปต้มให้นะ - โอเคค่ะ
ทีนี้ก็รัดเข็มขัด
นี่ให้ฉันเตรียมตัวเรื่องอะไรนะคะ
ถ้าคุณบอกว่าคุณคิดถึงผม
ผมสามารถหยุดทุกอย่างแล้วไปหาคุณทันทีได้
แต่บางวันคุณอาจเกิดคิดถึงผมขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว
เพราะงั้นคุณควรขับรถให้เป็นสำหรับวันแบบนั้น
ฉันเข้าใจเจตนาคุณนะ
แต่ตลอดสิบปีมานี้ ฉันไม่เคยมีอุบัติเหตุเลยนะคะ
นั่นเพราะคุณไม่ได้ขับรถมาสิบปีแล้วไง
เอาล่ะ เปิดไฟเลี้ยวซ้าย
ไม่ใช่ๆ อันนี้
โอเค เข้าเกียร์ดี
เหยียบคันเร่งเบาๆ
อันซ้าย หรืออันขวานะ
ขอโทษนะ พับโครงการนี้ไปก่อนดีกว่า
ไม่เอาน่า ฉันล้อเล่น
คิดว่าฉันไม่รู้จริงๆ เหรอ
- อันซ้ายใช่ไหมล่ะ - ขวาต่างหาก
ไม่ๆ เหยียบอันซ้ายๆ เหยียบเบรกๆ
- อันขวา - เหยียบเบรก
- อันขวานะ - อันซ้ายสิ
- ฉันไม่ได้ทำนะ - แยกซ้ายขวาไม่ออกเหรอ
- ซ้าย - ไม่ใช่ๆ อันขวา
คุณบม
อ้าว มีอะไรคะ
เราจะซ้อมขับรถกันไม่ใช่เหรอ
ผมว่าซ้อมไปก็ไม่น่าเป็นผลดีกับเราเท่าไหร่
เพราะงั้นตั้งแต่วันนี้ไป เราลองทำอย่างอื่นกันดีกว่า
จะว่าไป เราไม่ค่อยได้ถ่ายรูปด้วยกันเท่าไหร่
ผมเลยคิดว่าถ้าได้เก็บ ช่วงเวลาน่ารักๆ ที่เรามีร่วมกันไว้ก็คงดี
แบบนั้นไม่ว่าเราจะอยู่ไหน เราก็จะได้รู้สึกเหมือนเราอยู่ด้วยกันตลอด
ดีเลยค่ะ
อ๋อ ฉันรู้แล้วว่าเราควรไปถ่ายที่ไหนก่อน
ที่ไหนครับ
ตามฉันมานะ
สวยจังเลย
ดูดีเลยนะ
ขอบคุณครับ
- มองกล้องๆ - กล้อง
หนึ่ง สอง สาม
- ทีมขาวสู้ๆ - สู้ๆ
(บ้านบมชิก)
สวยๆ
ทีนี้เตรียมตัวล็อกคอนะ
พร้อม
มองกล้อง
ถ้านายทำเต็มที่นายต้องได้ที่หนึ่งแน่
แต่ถึงฉันจะแพ้ก็ไม่เป็นไร
เพราะฉันทำเต็มที่แล้ว
และถ้าเต็มที่มันยังไม่ดีพอ ฉันก็ควรทำใจยอมรับมัน
ฉันจะไม่เกลียดตัวเอง หรือเกลียดนาย
ฉันด้วย
ฉันจะไม่เกลียดตัวเองที่ชนะ และไม่เกลียดเธอถ้าฉันแพ้
เอาล่ะ
- สุภาพสตรีก่อนนะ ฉันจะเปิดล่ะ - โอเค
(ใบรายงานผลการเรียน)
อะไรเนี่ย
ที่หนึ่งทุกวิชาเลยเหรอ
นายกาแต่ข้อสามอีกแล้วเหรอเนี่ย
ทำอีกแล้วแน่ๆ
ไม่งั้นทำไมฉันได้ที่หนึ่งล่ะ
ที่สองเหรอ
ที่สอง
ครั้งนี้นายทำเต็มที่จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย
ตอนนี้ฉันอยากเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แต่…
ชเวเซจิน เธอ…
ไม่ต้องติดต่อฉันสักพักเลยนะ
อะไรล่ะ นายบอกว่าจะไม่เกลียดฉันไง
พูดเองแท้ๆ
ฉันจะตั้งใจติวหนังสือแล้ว
- หลบไปเลย - อะไรเนี่ย
นี่โกรธจริงๆ เหรอตัวเอง
- นี่ - สวัสดีครับครู
- หลบไปๆ - นี่ เดี๋ยวนายก็ทำได้
ให้ฉันช่วยเขียนคำตอบให้ไหม
ว้าว เสร็จแล้ว
สวยจังเลย
พรุ่งนี้คุณก็จะไปแล้วจริงๆ สินะ
ค่ะ
อย่าโหมทำงานหนักไปที่โรงเรียนใหม่ล่ะ
- ค่ะ - ถ้าไม่สบายก็กินยาด้วย
ค่ะ
คุณจำวิชาที่ผมสอนได้ใช่ไหม
ถ้ามีใครมาวอแว ไม่ต้องกลัว
จับเขาทุ่มแล้ว…
พรุ่งนี้เราก็ต้องห่างกัน ตั้ง 400 กิโลแล้ว คุณจะเอาแต่พูดเหรอ
ไม่มีอย่างอื่นที่อยากทำเลยเหรอ
อย่างอื่นเหรอ เช่นอะไร
ก็…
อย่างเช่น…
ที่คุณทำอยู่นี่มันเสี่ยงมากเลยนะ
ไหนๆ ก็คืนสุดท้ายแล้ว…
ทำอะไรเสี่ยงๆ หน่อยจะเป็นอะไรไป
งั้นผม…
ขอลองอะไรเสี่ยงๆ หน่อยแล้วกัน
ไปกัน
(หนึ่งปีต่อมา)
(โรงเรียนมัธยมปลายโซล เมียงซอง)
(ความสุข)
ความสุข
ถ้ามีคนถามว่าทำไมเธอถึงอยากมีความสุข
เธอจะตอบว่ายังไง
อริสโตเติลกล่าวไว้ว่า
"เป้าหมายสูงสุด ในทุกการกระทำของมนุษย์ คือความสุข"
แตกต่างจากเพลโตที่สนับสนุนความคิดโลกในอุดมคติ
อริสโตเติลเน้นไปที่โลกความจริงที่เราอยู่กัน
เปิดไปที่หน้า 62 ของหนังสือจริยธรรมและความคิด
- เพื่อนมหาวิทยาลัยของฉันที่มัธยมมุนซอง… - ค่ะ
บอกว่าเธอเคยมีชู้ตอนอยู่ที่นั่น
- ชู้เหรอ - ใช่
เธอเป็นลูกสาวของจองนันฮีเหรอ
ว่าแล้ว
ครูบมครับ
สวัสดีค่ะ เป็นยังไงบ้างคะ
นี่คือผลตัดสินครับ
ลองอ่านดูนะครับ
(ศาลเกาหลี)
(คำกล่าวอ้างและผลลัพธ์ของฝ่ายต่างๆ)
(ความเสียหายทางจิตใจ)
(คิมฮยอนจูต้องชดใช้ให้ จากการกระทำที่มิชอบด้วยกฎหมาย)
ทำได้ดีมากครับ
อะไรเหรอคะ
คำตัดสินคดีชู้สาวที่คุณพูดถึงค่ะ
ฉันอยากให้คุณรู้ไว้ว่าตอนนั้นฉันโดนแอบตาม
และอยากให้คุณช่วยแพร่ข่าว
อ๋อ คุณพูดเรื่องฉันเป็นลูกจองนันฮีด้วยนี่
นั่นเรื่องจริงค่ะ
และนั่นคือเคล็ดลับความสวยของฉันด้วย
งั้นก็ ขอให้มีวันที่ดีนะคะ
แขกวันนี้ในกิจกรรม "พบผู้เชี่ยวชาญที่ประสบความสำเร็จ"
ถูกเลือกมาจากคะแนนโหวตของนักเรียน
และเขายังเป็น คนที่บริจาคทุนการศึกษาให้โรงเรียนเรา
เพื่อส่งเสริมความสามารถของคนท้องถิ่น
บุคคลที่ได้รับเสียงโหวตไปอย่างท่วมท้น
ผู้บริหารของเจคิวเอเนอจี้
ซอนแจกยู
สวัสดีทุกคน
ฉันคือผู้บริหารของเจคิวเอเนอจี้
แต่ที่นี่ทุกคนคงรู้จักฉัน ในฐานะอาของฮันกยอลมากกว่า
ฉันซอนแจกยู
อะไรเนี่ย อาของฮันกยอล… คือหมอนั่นเหรอ
อ๋อใช่ คุณไปเป็นครูแลกเปลี่ยนนี่นะ
ดูแต่งตัวเข้าสิ
ใช่ผู้บริหารจริงเหรอน่ะ
เหมือนอันธพาลที่เห็นเดินในตลาดมากกว่า
เราก็คิดแบบนั้นตอนแรก
แต่ผมได้ยินข่าวลือมา ว่าเขาเที่ยวไปยกรถคนอื่นด้วยนี่
ใช่แล้ว
เขาเป็นแบบอย่างที่ดีให้คนในชุมชนเสมอ
มีข่าวลือว่าเขาไปขุดหลุมกลางเขาตอนกลางคืนด้วย
เขาเอาใจใส่สิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบ
ใช่เลย
ตอนพายุเข้า เขาก็ดูแลทุกคน
เนอะฮเยซุก
ใช่ๆ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมทุกคนถึงปกป้องเขากันล่ะ
รอดูไปก่อนเถอะ
เดี๋ยวก็ได้เห็นเองว่าเราพูดเรื่องอะไร
ทำไมเขาไม่พูดอะไรเลยล่ะ
แหม
อย่างแรกเลย นักเรียนและครูทุกคนที่เชิญผมมานี่
ผมซาบซึ้งมากครับ
เอาล่ะ มาเริ่มการบรรยายกัน
เจคิวเอเนอจี้ไม่ใช่แค่บริษัทที่ผลิตไฟฟ้า
แต่ยังเป็นบริษัทที่อ่านกระแส และออกแบบอนาคตได้อย่างดี
และวันนี้
เราจะมาคุยกันว่าอุตสาหกรรมพลังงาน กำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้างในยุคของเอไอ
โดยเฉพาะเรื่องบทบาท ของพลังงานหมุนเวียนในการเปลี่ยนแปลงนี้
(บม บม บม)
- ชนแก้ว - ชนแก้ว
จะว่าไปคุณชเว
คุณจะไม่ย้ายสำนักงานจริงๆ เหรอ
นั่นสิ
ทำไมยังอยู่ที่นั่นอีก ไม่เห็นมีอะไรเลย
ไม่ใช่ไม่มีอะไรนะครับ
สิ่งสำคัญที่สุดอยู่ที่นั่น
มันคืออะไรเหรอ
ก็…
เพื่อนล่ะมั้งครับ
(แจกยู)
- คุณซอน - คุณบม
ผมไม่ทันได้รับสายคุณเพราะติดบรรยาย
ที่นี่เสียงดังมาก ผมเลย…
ครูบมนี่
อาของฮันกยอล
บริจาคทุนการศึกษาให้โรงเรียนเรา ผมเลยพาเขาออกมาเลี้ยงข้าว
ให้ตายสิ
กลับมานี่แล้วนึกถึงวันเก่าๆ เลยนะ
จะว่าไป ทำไมคุณโทรมาตั้งหลายครั้งล่ะ
คิดถึงผมขนาดนั้นเลยเหรอ
วันนี้ผลตัดสินออกแล้วค่ะ
ฉันเลยอยากบอกคุณว่าฉันชนะ
จริงเหรอ
เห็นไหม ผมบอกแล้ว
อีจุนอาจจะทำตัวไม่น่ารักในบางครั้ง แต่เขาเป็นทนายที่เก่งมากนะ
เก่งตั้งแต่ตอนเรียนแล้ว
นายสิไม่น่ารัก ไอ้เวรนี่
- ได้ยินด้วยเหรอ - ได้ยินสิ
ให้ตายสิ มาทำอะไรตรงนี้
วางสายแล้วมาดื่มกับผมได้แล้ว
ลืมเรื่องบาดหมางของสองเรา
เราไม่ได้บาดหมางอะไรกันสักหน่อย ขอผมคุยกับเธอหน่อยน่า
ให้ตายสิ
- ครูบม - ครูฮง สบายดีไหมคะ
คุณซอนเริ่มเมาแล้ว
ไว้ค่อยโทรหาเขานะ
- ไปกัน - เดี๋ยวสิ คุณบม
จะบ้าตาย
- ซอนแจกยู - รองเท้าฉัน
นายมาฝังใจฉัน
เดี๋ยวก่อนค่ะครูฮง เดี๋ยว
ฮัลโหลคุณซอน คุณซอนแจกยู
พอแล้ว
- พอๆ - เดี๋ยวค่ะแม่ แป๊บเดียว
ใช่ เราเองก็ควรชนแก้วกันได้แล้ว
เอาล่ะ
ขอแสดงความยินดีกับชัยชนะของยุนบม
- ยินดีด้วยครับ - ยินดีด้วยนะ
- ยินดีด้วย - ขอบคุณค่ะ
ฉันขายที่ไปแล้ว เอกสารก็เรียบร้อยแล้ว
แล้วมีอะไรล่ะ
ฉันอยากออกค่าเรียนของฮันกยอลให้
ฉันไม่รู้ว่าเขาหัวไว
หรือโตเกินวัย
แต่เขาไม่เคยติดต่อฉันมาเลยหลังจากวันนั้น
ฉันจ่ายค่าเรียนเขาได้อยู่แล้ว พี่ทำอะไรที่ฉันทำไม่ได้ดีกว่า
เช่นอะไรล่ะ
ถ่ายรูป
ตั้งแต่เขาเริ่มเข้าโรงเรียน
ก็มีแค่ฉันกับเขาตลอดในพิธีเปิดการศึกษา
เขาไม่ได้พูดออกมา
แต่ฉันเห็นในแววตาของเขา
ว่าเขาอิจฉาเพื่อนๆ ที่ได้ถ่ายรูป
กับพ่อแม่ และสมาชิกครอบครัวคนอื่นๆ
ในพิธีเปิดการศึกษามหาวิทยาลัยเขา เราทำแบบนั้นกัน
ซื้อช่อดอกไม้ไปให้เขา แล้วไปถ่ายรูปกับเขา
สำหรับฮันกยอล
ฉันมั่นใจว่านั่นจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุด
เฮ้อ คิดถึงเขาจังเลย
เปิดมันได้เลยถ้าวันหนึ่ง
อยู่ดีๆ คุณเกิดรู้สึกคิดถึงผมขึ้นมา
ฉันคิดถึงเขาแค่ไหนนะตอนนี้
ปิ๊บๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์
งั้นฉันควรเปิดมันแล้วสินะ
เอาล่ะบม เปิดเลย
ฉันน้ำหนักขึ้นมานิดหน่อยนะ ถ้าใส่ไม่ได้ล่ะ
ไม่เป็นไร
ซอนแจกยูไม่ใช่คนที่เดาง่ายแบบนั้นหรอก
เพราะงั้นมันไม่น่าใช่แหวน
แต่น่าจะเป็น
ของวิบวับที่จะทำให้ฉัน…
ไอ้ซอนแจกยู!
เขาคิดว่าของแบบนี้คือของขวัญเหรอ
ฉันอุตส่าห์ห้ามใจไม่ให้เปิดมันมาตั้งนาน
ให้ตายสิ
แหม คุณบม
คุณบม
ไอ้ทนายบ้านี่
นึกว่าเป็นเธอเสียอีก ให้ตายสิ
โอ๊ย ปวดหัว
ว้าเว้ย!
อะไรเนี่ย
โอ๊ย ปวดหัว
นายผลักฉันอีกแล้วเหรอ
นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย
นายโผล่เข้ามาพร้อมหมูสามชั้น แล้วก็มานอนค้างตามใจชอบ
ฉันให้นายมานอนที่นี่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ไอ้คนเนรคุณ
นายมีบ้านอยู่ มีเงินส่งฮันกยอลเรียนเพราะฉันแท้ๆ
แค่นี้ทำให้ฉันไม่ได้เหรอ
ให้ตายสิ ฉันว่าฉันทำพอแล้วนะ เพราะงั้นไปได้แล้วไป
ฉันต้องไปข้างนอก
โอ๊ย เบื่อจริงๆ เลย
อยู่บ้านไม่ได้เหรอ นายจะไปไหนน่ะ
แจกยู
ซอนแจกยู นายจะไปไหน
คุณบม มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
อ้าว…
ทำไมคุณออกมาจากในบ้านล่ะคะ
- คุณซอนแจกยูล่ะ - แจกยูเหรอ
อ๋อ ผมว่าตอนนี้ เขาคงกำลังเหนื่อยที่สุดในชีวิตเลยครับ
ทีนี้ แผงพวกนี้ประกอบไปด้วย เซมิคอนดัคเตอร์แบบพี กับแบบเอ็น
อิเล็กตรอนและรูในปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก
จะกระจายตัวเข้าหากันในรูปแบบพีเอ็น
จนทำให้เกิดความแตกต่างที่เป็นไปได้ และถ้าเราต่อวงจร
- ภายนอก… - คุณกู
มัน…
ผู้อำนวยการกูต่างหาก ว่าไง
ผมไม่เข้าใจเรื่องที่คุณพูดเลยสักนิด
ช่วยพูดภาษาเกาหลีแทนได้ไหมครับ
ทำพาร์ตไทม์มาตั้งนานแล้วยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
แบบนี้พวกนายจะทำงานที่นี่ได้ยังไง
ซอนฮันกยอล รัชทายาทแห่งเจคิวเอเนอจี้
จะทิ้งบริษัทเพื่อไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย
ถ้าไม่ใช่เรา ใครจะมาทำตรงนี้ได้ล่ะ
ให้ตายสิ นอกจากทักษะแย่แล้ว นิสัยยังแย่อีก
ฉันถึงบอกหัวหน้าไงว่าไม่ควรจ้างพวกนาย
ช่างเถอะ ย้ายอันนั้นไปเลย เร็วๆ เข้า
นี่ฉันเหนื่อยจนตาฝาดรึเปล่านะ
นั่นครูบมไม่ใช่เหรอ
- ครูบม - ครูบม
เด็กๆ
แดฮัน มินกุ๊ก พวกเธอมาทำงานพาร์ตไทม์ที่นี่จริงเหรอเนี่ย
คุณยุน
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
คุณเป็นครูที่เก่งมากจริงๆ ครับ
การได้สอนงานให้สองคนนี้ที่นี่ทำให้ผมคิดได้
ว่าคุณต้องทนลำบากมาแค่ไหน
จะว่าไปครูมาทำอะไรที่นี่ครับ
อ๋อ ฉันมาหาคุณซอนน่ะ
คุณอา ไม่สิ คุณซอนออกไปตลาดเมื่อกี้น่ะครับ
- อ้าวเหรอ - ครับ
แล้วทำไมเขาไม่รับสายล่ะเนี่ย
อ๋อจริงด้วย
เขาลืมโทรศัพท์ไว้ที่นี่
ถ้าครูเจอเขาฝากคืนให้เขาด้วยนะครับ
ได้เลย
พอจบพิธีแรกเข้าแล้ว
เราก็ไปเข้าคิวที่ร้านขนมปังเกลือ
แล้วก็ไปถ่ายรูปที่โซลฟอร์เรสต์
แล้วก็ไปที่ถนนแผงลอยที่อึลมีโร
เราจะไปกินเบียร์กับซุปออมุกกัน
นี่ เดตมันต้องตารางเป๊ะขนาดนี้เลยเหรอ
เราเรียนวิชาเดียวกัน ในมหาลัยเดียวกัน เราได้เจอกันทุกวันอยู่แล้ว
โอเค
ในเมื่อยังไงเราก็ได้เจอกันทุกวัน งั้นมาค่อยเป็นค่อยไปกันดีกว่า
ไปสวนฮันกังกันอีกดีกว่า
ไปเยี่ยมครูบมด้วย
ให้ตายสิ เขาอยู่ไหนนะ
นี่ งั้นเยี่ยมครูบมตอนนี้เลยไหม
ครูบมคะ
เด็กๆ
เธอสวยขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย
- สบายดีไหมครับครู - สบายดีจ้ะ
เรากำลังคุยกันเรื่องจะไปหาครูที่โซลเลย
จริงเหรอ พิธีแรกเข้าของพวกเธอวันไหนนะ
- ครูไปด้วยได้ไหม - แน่นอนสิครับ
งานพิธีแรกเข้าคงคนเยอะน่าดู
ว่าแต่ครูมาทำอะไรที่นี่คะ
มาเจออาของฮันกยอลเหรอคะ
อ๋อ ฉันได้ยินว่าอาเธออยู่ที่นี่
เมื่อกี้เขามานี่ครับ แต่ตอนนี้เขาไปที่โรงฝึกกับกลุ่มยูยิตสูแล้ว
อะไรนะ
ฮเยซุก อาทิตย์หน้าเรา…
ไม่เอา
นอกจากวิธีที่คุณเรียกฉันแล้ว เรื่องอื่นยังเหมือนเดิมเป๊ะ
สตูว์ซีฟู้ด กัมจาทัง ซุนแดกุก และแนงมยอง
ทำไมถึงกินแต่อาหารเกาหลีตลอดเวลานะ
เพราะงั้นผมเลยจะชวนไปโรงแรม…
โรงแรมเหรอ
อย่าเข้าใจผิดสิ
ผมจะชวนพวกแฝดไปด้วย เปิดห้องแบบครอบครัว
ให้พวกแฝดไปไม่ได้นะ
ทำไมไม่ได้ล่ะ
อย่าถามน่า
จะห้องแบบครอบครัว หรือห้องฮันนีมูน
ฉันก็จะไป
ไปเหรอ
คนมองเราอยู่นะ
ครูบม
- โอ๊ะ แถวตรง สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ
ทุกคนเป็นยังไงกันบ้าง
สวัสดีค่ะครูบม
อ้าวครูซอ
ครูบม ผมอยู่สายน้ำเงินแล้วนะ
จริงเหรอ ดีใจด้วยนะดงพโย
อ้าว ครูฮง
สวัสดีครูบม
คุณก็มาที่โรงฝึกนี้เหรอคะ
แต่ก็ไม่รู้จะมาทำไมนะ
เขาไม่พัฒนาเลย
ขนาดท่าล็อกแขนยังทำไม่ได้ จะไปชนะงานกีฬาสีได้ยังไง
ผมแค่แกล้งทำเป็นอ่อนแอไปงั้นแหละ แบบคมในฝักไง
อีกอย่าง ในงานกีฬาครั้งต่อไป
เราก็ไม่ต้องเจอซอนแจกยู เพราะฮันกยอลเรียนจบไปแล้ว
เพราะงั้นผมก็มีโอกาสชนะ
ขอโทษนะคะ
แต่ซอนแจกยูที่คุณพูดถึงเขาไปไหนแล้วคะ
ฉันตามหาเขาอยู่
หาจนเหนื่อยแล้วด้วย
ถ้าไปที่หาดก็น่าจะเจอเขานะครับ
ตรงที่ที่คุณไปเดตกันครั้งแรก
คุณซอนเหรอ
มาจนได้นะคุณบม
ทำไมคุณถึงดูหล่อขนาดนั้น…
หมายถึงทำไมคุณถึงดูเหมือนนายแบบล่ะ
ไม่สิ ทำไมคุณตะลอนไปทั่วแบบนี้
แล้วใส่สูททำไมคะ วันนี้วันสำคัญอะไรรึเปล่า
ไม่ว่าเมื่อไหร่ วันไหน
คุณอาจมาหาผมได้ทุกเมื่อ ผมเลยใส่ชุดนี้ไว้ตลอดเวลา
อะไรนะคะ
(สามสิบนาทีก่อน)
กอดกันอยู่หรือไง ทำให้มันดีๆ สิ แบบนี้
อาจารย์ครับ โทรศัพท์ผมดัง
- โทรศัพท์เหรอ ไปรับสิ - ครับ
เอาเลย
ดึงไว้
ฮัลโหล
อะไรนะ ครูบมมาเหรอ
ว่าไงนะ
ครูบมมาเหรอ
เธอตามหาครูฝึกไปทั่วเลยครับตอนนี้
ฮันกยอลบอกเธอว่าครูฝึกอยู่นี่ เธอเลยกำลังมาที่นี่
ที่นี่เหรอ
แต่เขาบอกว่าเธอดูโกรธมากเลย
เหมือนจะมาหาเรื่องครูฝึก
เกิดอะไรขึ้นนะ
ทำไมเธอถึง…
อ๋อใช่
นี่ ฉันรู้แล้วว่าทำไม
เธอกำลังมานะครับ อาจารย์จะไปไหน
ไปที่ชายหาด
- ชายหาดเหรอครับ - ฟังนะ พอเธอมา
บอกให้เธอไปที่ชายหาดตรงที่เราเดตกันครั้งแรก
บอกเธอว่าไม่ต้องรีบนะ
ไปล่ะ โชคดีนะ
สู้ๆ
- สู้ๆ - สู้ๆ
คิดว่าฉันจะยอมโดนหลอกอีกเหรอ
หลอกอะไร ผม…
คุณบอกไม่ให้ผมใส่ชุดนี้เวลาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น
ขนาดตอนบรรยายผมยังไม่ใส่เลย เก็บไว้ตั้งนาน
แล้วนี่อะไรล่ะ
ฉันนึกว่ามันจะเป็นของขวัญราคาแพง หรือโรแมนติก
ฉันไม่ยอมให้บมชิกแตะมันด้วยซ้ำ
ฉันเสี่ยงชีวิตไปเอามันกลับมาตอนพายุเข้าด้วย
เวลาฉันคิดถึงคุณ ฉันก็คิดจะเปิดมันตลอด
ฉันลังเลแล้วลังเลอีก จนเปิดมันในที่สุด
ฉันอุตส่าห์อดทนรอและคิดถึงคุณขนาดนี้ เพื่อของแจกฟรีจากปั๊มเนี่ยนะ
คุณขำอะไรน่ะ
ให้ตายสิ เป็นอย่างที่ผมคิดเลย
ผมว่าแล้วว่าคุณจะต้องโมโห จนรีบมาหาผมเมื่อคุณเปิดมัน
อะไรนะ
คุณบม
ปลอกแขนนั่นไม่ใช่ของขวัญฟรีๆ นะครับ
สำหรับผม
มันเป็นของที่พิเศษกว่าทุกอย่าง
ก่อนผมเจอคุณ
ผมพยายามปิดบังแผลเป็นนี่ตลอด
ผมไม่มีความกล้ามากพอที่จะมองดูมัน ผมเลยใส่ปลอกแขนปิดมันไว้ตลอด
แต่หลังจากผมได้เจอคุณ
มันเป็นครั้งแรก ที่ผมรู้สึกว่าผมไม่ต้องปิดมันไว้แล้ว
คุณช่วยให้ผมก้าวผ่านมันมาได้ เพราะผมคงทำเองคนเดียวไม่ได้
ถ้างั้น ฉันจะเก็บรักษามันไว้ให้คุณ
อะไรเนี่ย คุณทำอะไรน่ะ
เฮ้อ ผมต้องลำบากแบกมันไปด้วยทุกวัน
ผมพกมันติดตัวไว้ตลอด
เพื่อรอวันที่คุณมาหาผมแบบวันนี้
และในที่สุด วันนี้ก็มาถึง
หัวใจของผมเย็นชาเหมือนฤดูหนาว
และคุณก็เข้ามาเหมือนฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่น บมที่น่ารักของผม
ไม่ว่าจะร้อนหรือหนาว
ผมจะเป็นของคุณ เป็นชายที่จะอยู่ข้างคุณเสมอ
ถ้าปลอกแขนนั่นเป็นสัญลักษณ์แทนความทรงจำของเรา
แหวนนี่ก็จะเป็นสัญลักษณ์ แทนอนาคตที่เราจะมีร่วมกัน…
- ตกลงค่ะ - ตกลง…
อะไรนะ
ผมยังพูดไม่ถึงครึ่งเลย
ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร
คำตอบของฉันก็คือตกลง
เราจัดงานแต่งในฤดูใบไม้ผลิดีไหม
แล้วก็มีลูกสักสามคน
คุณป้าร้านขนมบอกว่าลูกชายไม่ได้เรื่องนะคะ
งั้นลูกสาวสามคนไหม
เราจะซื้อบ้านหลังแรกในโซล หรือที่นี่ดี
ไม่ว่าจะที่ไหน หรือเมื่อไหร่
คนที่จะอยู่ข้างผม…
ก็จะเป็นคุณ
(บมรักแจกยู)
คำบรรยายโดย รัญญ์นภัส โชติวิทย์ไกรกุล