ODCINEK 12
SZKOLNA TABLICA OGŁOSZEŃ
WITAJCIE, TU YOON BOM, NAUCZYCIELKA ETYKI
Nie ukrywaj się, niczego nie unikaj i nie uciekaj.
Zaczynamy.
Han-gyul, widziałeś to?
SZKOLNA TABLICA OGŁOSZEŃ
WITAJCIE, TU YOON BOM, NAUCZYCIELKA ETYKI
Co to?
Bom.
Bom…
Witajcie.
Tu Yoon Bom, nauczycielka etyki.
Pewnie wielu z was ciekawi, czemu przyjechałam do tego miasteczka.
Pomimo wielu plotek
nie zabierałam głosu w tej sprawie,
bo uznałam,
że lepiej milczeć, niż się tłumaczyć.
Myślałam, że jeśli zachowam milczenie, nikt nie ucierpi,
a moje zranione serce z czasem się zagoi.
Ale zrozumiałam,
że prawdę obroni tylko odwaga, a nie czas.
Więc teraz
opowiem wam wszystkim, co mnie spotkało.
Mamo.
Właściwie to…
Prawie dostałam zawału.
Kto to znowu?
Może ten reporter?
Co?
Na pewno nie. Pójdę sprawdzić.
Przepraszam, jeśli cię uraziłem.
Ale sama mówiłaś, mnie pierwsze miejsce na nic.
Nie potrzebuję dobrych ocen, bo nie idę na studia.
Nie ścigają mnie też rodzice.
Pewnie świetnie się bawiłeś.
Nieświadoma gadałam, że w nauce ważna jest kondycja
i czuję, że świat dostrzega moje wysiłki.
Słuchając moich wywodów, musiałeś się świetnie bawić.
Chciałem dać ci pierwsze miejsce w prezencie.
Nic więcej.
Naprawdę myślisz, że to prezent?
Podarowanie komuś tego, o czym marzy, to nie prezent?
Nie dzwoń do mnie więcej.
Co?
Przestanę się z tobą spotykać i skupię na nauce.
Przecież dopiero zaczęliśmy się spotykać.
Wygrana dzięki własnej pracy.
Tego najbardziej pragnę.
Dzień dobry.
Jestem Sun Jae-gyu.
Ja kazałem mu przyjechać.
Powiedział mi, że chce z wami o czymś porozmawiać.
I tak mieliśmy się tu spotkać,
więc uznałem, że lepiej, jak omówimy to razem.
Przed przyjazdem tutaj spotkałem się z szefem działu w Disfact.
Co?
Usunie pan wszystkie kopie rozmowy, którą pan tu nagrał?
Robienie kopii jest teraz dziecinnie łatwe.
Muszę mieć pewność.
Musiałby pan
usunąć oryginał i kopie z twardego dysku
i z chmury na moich oczach. Wszystkie.
I wycofać wniosek o wstępny nakaz sądowy.
Mam taki zły nawyk,
że jak coś sobie postanowię, to załatwię to za wszelką cenę.
Jeśli usunę nagranie, a wy opublikujecie artykuł,
z ugodą możemy się pożegnać.
I podejmę kroki prawne
przeciwko wszystkiemu, włącznie z tą umową.
A wy…
zapłacicie za swoje błędy.
Obiecał nie publikować artykułu.
W końcu mogę odetchnąć.
Czuję się, jakby wywlekli mnie z trumny.
Jutro spotkam się z reporterem i zajmę się kwestiami prawnymi.
Bom.
Ty też powinnaś poczuć ulgę.
To już koniec.
Nie dla mnie.
Przepraszam, mamo. Ja…
Opublikowałam coś na szkolnej tablicy ogłoszeń.
Co takiego?
Opisałam, dlaczego tam przyjechałam
i przez co przeszłam.
Wszystko.
Ty głupia smarkulo!
Kochanie.
Sama doprowadzasz do swojej zguby.
Reporter miał właśnie zrezygnować, więc po co to ujawniłaś?
Mamo.
Wciąż co noc mam koszmary.
O kobiecie, która spoliczkowała mnie w szkole,
i mężczyźnie, który przyszedł pod moje mieszkanie.
Myślałam, że jak świat zapomni,
to ja też będę mogła wyrzucić to z pamięci.
Ale tak nie było.
Nawet jeśli świat zapomni,
ja nie potrafię.
Wtedy zrobiłam, co kazałaś,
więc teraz ty mnie posłuchaj.
Proszę.
Na pewno sobie poradzisz?
Oczywiście, że nie.
To może zrobisz to jutro?
Albo może pójdę z tobą?
Nie.
Boję się i denerwuję, i chętnie bym się schowała,
ale muszę sama się tym zająć.
Dobrze.
W takim razie powodzenia. Będę tu czekał, aż skończysz.
Przeczytaliście moją wiadomość?
Zawsze powtarzałam wam, że co trzeba zrobić, trzeba zrobić.
Ale sama odkładałam to, co powinnam zrobić.
Jako nauczycielce,
zwłaszcza nauczycielce etyki,
strasznie mi wstyd.
Nawet jeśli mi nie wierzycie, nic nie poradzę.
Ale i tak…
mam nadzieję.
Nie zostało nam dużo czasu.
Odłóżmy tę sprawę na bok.
Zrobię, co w mojej mocy, by uczyć was do samego końca.
Jakieś pytania?
Tak, Se-jin.
Czy szkoła wprowadzi dodatkowe zajęcia przed egzaminami próbnymi?
Porozmawiam o tym z dyrektorem.
A może nasza klasa mogłaby zorganizować sesje nauki w czasie ferii?
Rety… Choi Se-jin, przestań już jęczeć.
- Mamy się uczyć w czasie ferii? - Właśnie.
Cisza.
Wiem, że już po egzaminach, ale nie kręćcie się tu
i idźcie prosto do domu.
Tak jest.
Wracajcie do domu.
- Dziękujemy! - Dziękujemy!
Pani Bom skończyła lekcję.
Zaraz tu przyjdzie.
Jak wejdzie, ani słowa, jasne?
Powinniśmy zapytać ją o tablicę ogłoszeń.
Od wczoraj strasznie to przeżywa.
Jak ma się czuć po takim wyznaniu?
Skoro sama je opublikowała, powinniśmy zapytać,
czy faktycznie miała romans.
Na litość boską.
Ja już znam odpowiedź, więc niech pan zapyta mnie.
Powiedział mi mecenas Choi I-jun, którego tak pan uwielbia.
Mecenas Choi?
Idzie.
Lepsze kurze łapki i soju czy smażony kurczak i piwo?
A może piwo i boczek?
Świetny pomysł.
Pani Bom.
Musimy przeprowadzić ankietę o zajęciach na lato.
Proszę przygotować list do rodziców.
Pani Bom.
Pan dyrektor do pani mówi.
Oczywiście. Będzie gotowy na jutro.
Dobrze.
Panie Park, mówi Hong Jung-pyo.
Co się stało?
Historia miała trafić na pierwsze strony gazet.
Powiedziałem panu nawet o jej chłopaku-zbirze.
Co?
Wycofaliście go?
Co pan…
Hej, I-jun.
Złapałem donosiciela.
Kogo?
Doniósł sam…
Halo? Panie Choi. Mówi Hong Jung-pyo.
To nie byłem ja.
Reporter wiedział już o romansie przed rozmową ze mną.
Ja mu tylko przytaknąłem.
To się już nie powtórzy.
Proszę nie mówić gubernatorowi.
Dobrze. Do widzenia.
DISFACT – REPORTER PARK
USUŃ
Co pan robi?
Mówi pan, że to się nie powtórzy, więc pomagam.
Proszę.
WITAMY NA TARGU W SHINSU
Dasz radę?
To najbardziej zatłoczone miejsce w Shinsu.
Skoro ujawniłam mój sekret, muszę przyzwyczaić się do krytyki.
Jeśli ktoś cię skrytykuje,
ja cię ochronię.
Proszę pani.
Słyszałam plotki.
Myślałam, że jesteście małżeństwem.
No więc…
Jeśli nie, wyjdź już za niego.
Jak będziecie mieli trójkę dzieci,
to on je świetnie wychowa.
Rety.
- Pani Bom. - Proszę pani.
Proszę pani.
Dong-pyo o wszystkim mi powiedział.
Zrobiłam wam kleik. Przyjdźcie odebrać.
Kleik?
Dzięki wujkowi Han-gyula zbiory sezamu były w tym roku świetne.
Rany.
Dong-pyo tak się o panią martwił, że zrobiłam wielki gar kleiku.
Dziękuję.
- Do widzenia. - Pa.
Mieszkańcy Shinsu nie są chyba tak okrutni.
Jak to nie?
Tyle przeszedłem z powodu tej plotki, że jestem zbirem.
No nie wierzę.
Ciebie traktują inaczej.
Dlatego tak liczą się pozory.
Mnie traktowali surowo, a dla ciebie są mili.
Chodźmy. Kupię ci sikhye z dyni.
Jest najlepsze na ukojenie nerwów.
Tędy.
Rety.
To tam.
Han-gyul.
Co tu robisz?
ŚWIADECTWO
Przepraszam, wujku.
Nie myślałem trzeźwo.
Nie mnie powinieneś przepraszać.
Tylko Se-jin.
Wiem, że źle zrobiłem.
Ale to wszystko dla Se-jin.
Jej rodzice mieli ją za gorszą, bo zawsze była druga.
Chciałem temu zaradzić.
To ty patrzyłeś na nią z góry,
Han-gyul.
Ja?
Zdecydowałeś, że nie ma szans, choćby nie wiadomo jak się starała.
Dlatego myślałeś, że powinieneś oddać jej zwycięstwo. Prawda?
To nie prezent.
To jałmużna.
Trzymaj.
Wujku.
Tak?
Mogę iść na studia?
- To też przez Se-jin? - Nie.
Szczerze mówiąc, chciałem iść na studia,
ale myślałem, że nie mogę cię tu zostawić.
Po skończeniu liceum
planowałem pracować z tobą w firmie.
Nie potrzebuję cię.
Nieźle się zapędziłeś.
Phillip świetnie sobie radzi. Kto powiedział, że cię zatrudnię?
Co za absurd.
Naprawdę poradzisz sobie sam?
I ja, i pani Bom pojedziemy do Seulu.
Pani Bom?
Wymiana nauczycielska niedługo się kończy.
Tak szybko to minęło?
Więc muszę zacząć się przygotowywać.
Ale dobre mięso.
Ciekawe, co u pani Bom.
Rety, kobieto, przestań się zamartwiać i spróbuj tego mięsa.
Zapomnij. Wychodzę.
Czemu chcesz wyjść w trakcie kolacji?
Nie smakuje ci?
Czy zrobiłem coś złego?
Przysięgam, źle to się dla ciebie skończy.
Czemu?
Lepiej nazywaj mnie panią Seo.
Kto chciałby być nazywany „kobietą” w fajnej restauracji w sobotę?
Więc w tym problem.
Dobra, rozumiem.
Jakbym cię nazwała „starcem”, to by ci się podobało?
Jak nie mogę mówić „kobieto”,
to jak mam mówić?
- Hej, ty. - „Hej, ty”?
- Słuchaj. - „Słuchaj”?
Hej.
Zapomnij. Co ja sobie myślałam?
- Idę. - Nie idź.
Hye…
Hye-suk.
To mi się podoba.
Usiądźmy.
„Usiądźmy, Hye-suk”.
Nie rób tak. Po prostu siadaj.
ODWAGA, BY STAWIĆ CZOŁO NIENAWIŚCI
Chyba już wiem, czemu tak się wkurzyłaś.
Se-jin, możesz mnie nienawidzić.
Nienawidź mnie, ile chcesz, aż minie ci cała złość.
A gdy to się stanie,
chcę, żebyś wróciła.
No dobrze.
Tadam.
To ostry sos.
To kkakdugi.
A to zupa z mostka wołowego.
Czemu tyle tego przyniosłeś?
Miałem nauczyć cię gotować,
ale chyba nie masz do tego ręki.
A wszystko dostarczają następnego dnia, więc po co się trudzić?
No dobrze.
Pycha.
To jest to.
Ale skąd ta nagła dostawa jedzonka?
No wiesz, niedługo wracasz do Seulu.
Nadszedł ten czas.
Jak teraz do mnie zadzwonisz, jestem u ciebie w dziesięć minut.
Ale w Seulu to nie będzie możliwe.
Więc zanim wyjedziesz,
po kolei nauczę cię wszystkiego, czego potrzebujesz.
Żebym była przygotowana na tę separację?
Proszę cię.
Średnica Ziemi to jakieś 13 000 kilometrów.
A nas będzie dzielić tylko 400.
To żadna separacja.
Wciąż będziemy razem.
Będzie między nami dystans,
ale sercem będę z tobą.
Więc nie płacz, jak skończy ci się jedzonko.
Nie głodź się i dzwoń o każdej porze.
Od razu wyślę ci odżywcze dania.
Ale dużo mięsa.
- Zagotuję ci ją. - Dobrze.
Teraz pasy.
Do czego się przygotowuję?
Jak powiesz, że za mną tęsknisz,
rzucę wszystko i do ciebie przyjadę.
Ale może się zdarzyć, że nie będę mógł.
Więc powinnaś umieć prowadzić.
Rozumiem twoje chęci,
ale nie miałam wypadku od dziesięciu lat.
To dlatego, że nie prowadziłaś od dziesięciu lat.
Dobra, włącz lewy migacz.
Nie. Tutaj.
Włącz bieg do jazdy.
Delikatnie wciśnij pedał gazu.
To ten po prawej czy po lewej?
Wybacz, ale z tej lekcji chyba musimy zrezygnować.
Przecież żartowałam.
Naprawdę myślisz, że nie wiem?
- Czyli lewy, tak? - Prawy!
Nie, lewy! Hamuj!
- Prawy. - Hamuj!
- Prawy. - Lewy!
- Nie chcę! - Nie wiesz, który to lewy?
- Lewy… - Nie, prawy!
Bom!
Co się dzieje?
Nie ćwiczymy już prowadzenia?
Chyba żadnemu z nas to nie służy.
Może zaczniemy dziś coś innego?
Jak pomyśleć, nie mamy razem zbyt wielu zdjęć.
Fajnie będzie uwiecznić jakieś miłe wspomnienia.
Gdziekolwiek nie będziesz, poczujesz, że jesteśmy razem.
Super pomysł.
Wiem, dokąd najpierw pójdziemy.
Dokąd?
Po prostu chodź ze mną.
Są świetne.
Fajny widok.
Dziękuję.
- Patrz w aparat. - Aparat.
Raz, dwa, trzy.
- Drużyna białych! - Do boju!
DOM BOM-SIKA
Ładnie wyglądacie!
Przygotuj się do duszenia.
Gotowy.
Patrz tam.
Gdybyś tym razem się postarał, to byś wygrał.
Jeśli teraz przegram, spoko.
Bo dałam z siebie wszystko,
a jeśli to nie wystarczy, powinnam to zaakceptować.
Nie będę nienawidzić ani ciebie, ani siebie.
Ja też nie.
Nie znienawidzę siebie, jeśli wygram, ani ciebie, jeśli przegram.
No dobrze.
- Najpierw płeć piękna. Otwieram. - Dobrze.
ŚWIADECTWO
Co?
Pierwsze miejsce we wszystkim?
Znowu zaznaczyłeś trójkę w każdym pytaniu?
Serio znów to zrobiłeś.
Inaczej czemu byłabym pierwsza?
Drugie miejsce?
Tym razem się starałeś, co?
Teraz chcę iść na studia i…
Choi Se-jin…
Nie pisz do mnie.
Co? Miałeś mnie nie nienawidzić.
Sam mówiłeś.
Muszę się skupić na nauce.
- Przepuść mnie. - Co?
Naprawdę się wkurzyłeś? Co, skarbie?
- Hej. - Dzień dobry.
- Z drogi. - Ty też dasz radę.
Pomóc ci z jakimiś pytaniami?
Skończyliśmy.
Ale ładne.
Naprawdę jutro wyjeżdżasz.
No tak.
Nie przepracowuj się w nowej szkole.
- Dobrze. - Bierz leki, jak zachorujesz.
Dobrze.
Pamiętasz, czego cię uczyłem?
Jak ktoś będzie cię napastował, nie bój się.
Powal go i…
Jutro będę 400 kilometrów stąd. Naprawdę chcesz tylko gadać?
Może porobimy coś innego?
Co na przykład?
No…
Na przykład…
To bardzo ryzykowne.
To ostatnia noc. Możemy…
trochę zaryzykować?
To zrobię…
coś ryzykownego od razu.
Idziemy!
ROK PÓŹNIEJ
LICEUM MYEONGSEONG W SEULU
SZCZĘŚCIE
Szczęście.
Jeśli zapytam was, czemu chcecie być szczęśliwi,
co odpowiecie?
Arystoteles powiedział:
„Ostatecznym celem wszystkich ludzkich działań jest szczęście”.
Platon mówił o idealnym świecie,
a Arystoteles skupiał się na tym prawdziwym, w którym żyjemy.
Otwórzcie Etykę i idee na stronie 62.
- Moja koleżanka z Munseong… - Tak?
…mówi, że ona miała tam romans.
- Romans? - Tak.
To córka Jeong Nan-hee?
Wiedziałam.
Pani Bom.
Dzień dobry. Jak poszło?
To werdykt.
Proszę przeczytać.
SĄD KOREI
ROSZCZENIA I USTALENIA STRON
ODSZKODOWANIE ZA STRES PSYCHICZNY
KIM HYEON-JU JEST ZOBOWIĄZANA DO WYPŁACENIA ODSZKODOWANIA ZA NAPAŚĆ
Świetnie sobie pani poradziła.
Co to?
Werdykt w sprawie romansu, o którym mówiłyście.
To on był moim stalkerem.
Rozgłoście to.
Wspomniałyście też, że jestem córką Jeong Nan-hee.
To akurat prawda.
To właśnie sekret mojej urody.
No dobrze. Miłego dnia.
Dzisiejszy gość wydarzenia „Poznaj profesjonalistę”
został wybrany w głosowaniu uczniów.
To osoba, która przekazała naszej szkole fundusz stypendialny
w celu wspierania lokalnych talentów.
Zagłosowała na niego zdecydowana większość!
To prezes JQ Energy,
Sun Jae-gyu!
Witajcie.
Jestem prezesem JQ Energy,
ale lepiej znacie mnie jako wujka Sun Han-gyula.
Jestem Sun Jae-gyu.
Co? Wujek Han-gyula… to ten koleś?
No tak, był pan na wymianie nauczycielskiej.
Rany, ale się ubrał.
Naprawdę jest prezesem?
Wygląda na zbira kręcącego się na targu.
My też tak najpierw myśleliśmy.
Słyszałem, że chodzi i podnosi jakieś auta.
Zgadza się.
Zawsze świeci przykładem w społeczności.
Słyszałem też, że kopie w górach po nocach.
Troszczy się o każde życie.
Zgadza się.
Jak uderzył tajfun, zadbał o wszystkich.
Prawda, Hye-suk?
Zgadza się.
Co się dzieje? Czemu wszyscy go bronicie?
Niech pan poczeka.
Sam się pan przekona.
Ale czemu nic nie mówi?
Rany.
Po pierwsze, uczniowie i nauczyciele, którzy mnie tu zaprosili,
jestem wam naprawdę wdzięczny.
A teraz zacznijmy wykład.
JQ Energy to nie tylko firma produkująca energię.
To także firma, która śledzi trendy i buduje przyszłość.
A dzisiaj
porozmawiamy o tym, jak ta branża zmienia się w dobie AI,
a zwłaszcza jaką rolę w tej zmianie odgrywa energia odnawialna.
BOM BOM BOM
- Zdrówko. - Zdrówko.
A właśnie, panie Choi,
serio nie przenosi pan kancelarii?
Właśnie.
Co pan tam jeszcze robi? Przecież nic tam nie ma.
Jak to nic?
Jest tam najważniejsze.
Czyli co?
No…
Przyjaciel?
JAE-GYU
- Jae-gyu! - Bom!
Nie mogłem odebrać, bo dawałem wykład.
Strasznie tu głośno, więc…
To pani Bom!
Wujek Han-gyula
przekazał szkole fundusz stypendialny, więc zorganizowałem dla niego imprezę!
Rety.
Wracają mi tu wspomnienia.
A czemu dzwoniłaś tyle razy?
Tak za mną tęskniłaś?
Dostałam dziś werdykt.
Chciałam ci powiedzieć, że wygrałam.
Naprawdę?
Widzisz? Co ci mówiłem?
I-jun może być czasem palantem, ale to dobry prawnik.
Dobrze się uczył.
Kogo nazywasz palantem, chuliganie?
- Słyszałeś to? - To pewnie.
Rety, co pan tu robi?
Niech pan się już rozłączy i ze mną napije.
Zostawimy wszystkie zatargi na sobą
Jakie zatargi? Jeszcze chwilę z nią pogadam.
Rety.
- Pani Bom. - Panie Hong, co u pana?
Pan Sun jest trochę pijany.
Proszę zadzwonić kiedy indziej.
- Idziemy. - Chwila. Bom.
Zaraz oszaleję!
- Sun Jae-gyu. - Moje buty…
Zagościł pan w moim sercu!
Nie, panie Hong. Chwila.
Halo? Sun! Jae-gyu!
Przestań.
- Przestań. - Nie. Chwila.
My też powinniśmy wznieść toast.
No dobrze.
Gratuluję wygranej Yoon Bom.
- Gratulacje. - Gratulacje.
- Gratulacje! - Dziękuję!
Sprzedałam ziemię, a formalności już zakończone.
To o co chodzi?
Chcę zapłacić za czesne Han-gyula.
Nie wiem, czy jest taki bystry,
czy wcześnie dojrzał,
ale więcej się ze mną nie kontaktował.
Ja też mogę zapłacić jego czesne. Zrób coś, czego ja nie mogę.
Na przykład?
Zdjęcie.
Odkąd rozpoczął naukę,
na rozpoczęciu roku zawsze byliśmy tylko we dwóch.
Nic nie mówił,
ale widziałem to w jego oczach.
Zazdrościł kolegom, którzy robili sobie zdjęcia
z rodzicami i resztą rodziny.
Zróbmy to na rozpoczęciu roku akademickiego.
Kupmy mu kwiaty i zróbmy sobie z nim zdjęcia.
Dla Han-gyula
to będzie najlepszy prezent.
Rany, tak za nim tęsknię!
Jeśli pewnego dnia nagle
za mną zatęsknisz, otwórz to pudełko.
Jak bardzo za nim tęsknię?
Pik, pik. Na 100%.
No to otwieram.
Tak, Bom. Otwieraj.
Przytyłam trochę. A jeśli nie będzie pasował?
Nie.
Sun Jae-gyu nie jest taki przewidywalny.
To na pewno nie pierścionek.
Ale to na pewno
błyskotka, dzięki której poczuję…
Hej, Sun Jae-gyu!
On myśli, że to prezent?
Tak się powstrzymywałam przed otwarciem tego?
Szlag by to.
Rany, Bom.
Bom…
Ten cholerny prawnik…
Myślałem, że to ona, szlag by to.
Rety, moja głowa.
Na litość boską!
Co do…
Rety, moja głowa.
Znowu mnie odrzuciłeś?
Ile razy mam ci powtarzać?
Wpadasz tu z boczkiem i nocujesz, kiedy chcesz.
Kiedy ja się na to zgodziłem?
Ty niewdzięczny draniu.
To z mojej forsy płaciłeś za czynsz i mleko dla Han-gyula.
Nie możesz mi pomóc?
Dość już dla ciebie zrobiłem, więc idź już.
Muszę wyjść.
Rety, mam tego dość.
Nie możesz zostać w domu? Dokąd idziesz?
Jae-gyu.
Sun Jae-gyu, dokąd idziesz?
Pani Bom, kiedy pani przyjechała?
Co…
Co pan tu robi?
- Gdzie jest Sun Jae-gyu? - Jae-gyu?
Przechodzi zapewne najtrudniejsze chwile w życiu.
Panel składa się z półprzewodników typu p i typu n,
a elektrony i dziury z efektu fotoelektrycznego
dyfundują ku sobie w złączu p-n.
To powoduje różnicę potencjału, a jeśli obwód zewnętrzny
- jest… - Panie Gu.
Raczej…
dyrektorze Gu. Co jest?
Nic z tego nie rozumiem.
Może pan przetłumaczyć na koreański?
Dorabiacie sobie tu od jakiegoś czasu. Wciąż nic nie rozumiecie?
I wy chcecie tu pracować na stałe?
Sun Han-gyul, następca tronu JQ Energy,
porzuca firmę, żeby iść na studia.
Kto zapełni tę lukę, jeśli nie my?
Nie tylko umiejętności macie słabe, charakterki też.
Dlatego tyle razy mówiłem szefowi, żeby was nie zatrudniał.
Nieważne. Przenieście go. Dalej!
Z tego zmęczenia mam już omamy?
Czy to nie pani Bom?
- Pani Bom! - Pani Bom!
Chłopaki!
Dae-han i Min-guk, dorabiacie sobie tutaj?
Pani Yoon.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Podziwiam pani pracę.
Uczę właśnie tych dwóch fachu
i zaczynam rozumieć, jak musiało być pani ciężko.
A co pani tu robi?
Przyjechałam do pana Suna.
Wujek… To znaczy pan Sun wyszedł wcześniej na targ.
- Naprawdę? - Tak.
To czemu nie odbiera?
No tak.
Zostawił telefon tutaj.
Proszę mu go oddać.
Dobrze.
Po rozpoczęciu roku akademickiego
pójdziemy do cukierni i zaczekamy w kolejce,
zrobimy zdjęcia w Parku Leśnym,
a wieczorem pójdziemy do baru w Eulmi-ro.
Zamówimy piwo i zupę z ciastkami rybnymi.
Co to za randka, że wszystko musi być co do minuty?
Będziemy chodzić na te same wykłady i widzieć się codziennie.
Skoro będziemy codziennie się widzieć, zwolnimy trochę.
Chodźmy znowu do parku nad rzeką
i zobaczyć się z panią Bom.
Rety, gdzie on jest?
Możemy zobaczyć się z panią Bom już teraz.
Pani Bom.
Cześć!
Ale ty wyładniałaś.
- Co u pani? - Dobrze.
Właśnie rozmawialiśmy o tym, że odwiedzimy panią w Seulu.
Naprawdę? Kiedy rozpoczęcie roku akademickiego?
- Mogę przyjść? - Pewnie.
Będą niezłe tłumy.
A czemu pani przyjechała?
Do wujka Han-gyula?
Tak, podobno jest tutaj.
Był, ale poszedł do dojo ze znajomymi z ju-jitsu.
Co?
Hye-suk, w przyszłym tygodniu…
Nie.
Poza tym, że mówisz mi po imieniu, nic się nie zmieniło.
Owoce morza, gamja-tang, sundae-guk i naengmyeon.
Czemu jesz tylko koreańskie żarcie?
Dlatego pojedziemy do hotelu…
Do hotelu?
Tylko nie zrozum mnie źle.
Zarezerwowałem pokój rodzinny, zabierzemy bliźniaki.
Bliźniaki nie mogą.
Czemu?
Nie pytaj.
Pokój rodzinny czy apartament dla nowożeńców,
ja pojadę.
Tak?
Ludzie na nas patrzą.
Pani Bom!
- Uwaga! Witamy! - Witamy!
Dzień dobry.
Jak się macie?
Hej, pani Bom.
Pani Seo!
Pani Bom, mam teraz niebieski pas.
Serio? Gratulacje, Dong-pyo!
Co? Pan Hong?
Dzień dobry.
Pan też tu ćwiczy?
Ale jaki to ma sens?
W ogóle nie robi postępów.
Nawet nie zrobi dźwigni na łokieć. Jak chce pan wygrać na dniu sportu?
Tylko udaję. Ukrywam umiejętności, ale do czasu.
A na najbliższym dniu sportu
nie będzie Sun Jae-gyu, bo Han-gyul skończył szkołę.
Mam naprawdę mam szansę.
Wybaczcie,
ale gdzie właściwie jest Sun Jae-gyu?
Szukam go
i już się trochę zmęczyłam.
Znajdzie go pani na plaży.
Tam, gdzie mieliście pierwszą randkę.
Sun?
To ty, Bom?
Ale z ciebie przystojniak…
Czemu wyglądasz jak jakiś model…
Czemu tak się wszędzie szlajasz?
I po co ten garnitur? Co to za okazja?
Uznałem, że możesz przyjechać
codziennie, w każdej chwili, więc noszę go cały czas.
Co?
30 MINUT TEMU
A wy co? Przytulacie się? Zróbcie to porządnie.
Mistrzu, mój telefon dzwoni.
- Telefon? Odbierz. - Tak.
Dalej.
Puśćcie.
Halo?
Co? Przyjechała pani Bom?
Co powiedziałeś?
Przyjechała pani Bom?
Wszędzie pana szuka.
Han-gyul powiedział jej, że pan tu jest, więc tu idzie.
Tutaj?
Ale mówi, że wygląda na wściekłą.
Jakby miała pana za coś zwymyślać.
Ciekawe, co się stało.
Czemu miałaby…
No tak.
Chyba wiem czemu.
Zaraz tu będzie. Dokąd pan idzie?
Na plażę.
- Na plażę? - Powiedzcie jej,
żeby przyszła tam, gdzie mieliśmy pierwszą randkę.
Niech się nie spieszy.
Idę. Powodzenia!
Do roboty!
- Powodzenia! - Powodzenia!
Myślisz, że znowu dam się nabrać?
Nabrać? Ja…
Zabroniłaś mi w nim chodzić przy innych kobietach,
więc nie miałem go na sobie na wykładzie. Oszczędzałem go.
A to co?
Myślałam, że to będzie coś drogiego albo romantycznego.
Broniłam go przed Bom-sikiem.
W czasie tajfunu ryzykowałam dla niego życiem.
Gdy za tobą tęskniłam, chciałam je otworzyć.
Tak długo się wahałam, aż w końcu je otworzyłam.
Całe to czekanie dla głupiego prezentu ze stacji benzynowej?
To ma być zabawne?
Właśnie tego się spodziewałem.
Wiedziałem, że jak je otworzysz, przyjedziesz tu wściekła.
Co?
Bom.
Ten rękaw to nie jest zwykły gratis.
Dla mnie
to najbardziej wyjątkowa rzecz.
Zanim cię poznałem,
zawsze ukrywałem moją bliznę.
Nie miałem odwagi, żeby na nią patrzeć, więc wkładałem ten rękaw.
Ale gdy cię poznałem,
po raz pierwszy poczułem, że nie muszę jej ukrywać.
Sam nie dałbym rady. Pomogłaś mi to przezwyciężyć.
W takim razie przechowam ci go.
Co robisz?
Rety. Ciężko było mi to nosić codziennie w kieszeni.
Nosiłem to przy sobie, czekając na dzień,
kiedy tak do mnie przyjedziesz.
Ten dzień w końcu nadszedł.
Moje serce było jak z lodu,
a ty weszłaś do mojego życia niczym ciepła wiosna.
Czy ciepło, czy zimno,
będę mężczyzną, który zawsze będzie cię wspierał.
Jeśli ten rękaw jest symbolem naszych wspomnień,
ten pierścionek będzie symbolem naszej przyszłości…
- Tak! - Tak…
Co?
To nawet nie połowa mojej przemowy.
Czegokolwiek byś nie powiedział,
moja odpowiedź brzmi tak.
Powinniśmy wziąć ślub na wiosnę.
I mieć trójkę dzieci.
Ale podobno niefajnie mieć chłopaków.
To trzy córki?
Pierwszy dom kupimy w Seulu czy tutaj?
Gdziekolwiek i kiedykolwiek będzie,
u mojego boku zawsze…
będziesz ty.
BOM KOCHA JAE-GYU
Napisy: Anna Kurzajczyk