EPISODE 12
BULLETIN BOARD NG PAARALAN
HELLO, AKO SI YOON BOM, ANG ETHICS TEACHER
Wag kang magtago, wag mong iwasan ang kahit na ano, at wag kang tumakbo.
Laban.
Han-gyul, nakita mo na ba 'to?
BULLETIN BOARD
HELLO, AKO SI YOON BOM, ANG ETHICS TEACHER
Ano 'to?
Ms. Bom.
Bom…
Hello.
Ako si Yoon Bom, ang ethics teacher.
Siguradong marami sa inyo ang nagtataka kung bakit ako nagpunta sa bayang 'to.
Sa kabila ng napakaraming tsismis,
nanahimik ako tungkol do'n
kasi nasa
sitwasyon akong kailangan kong manahimik imbes na ipaliwanag ang sarili ko noon.
Naniwala akong magiging masaya ang lahat basta tatahimik lang ako,
at naniwala akong maghihilom din ang sugatan kong puso sa paglipas ng oras.
Pero napagtanto kong
mapoprotektahan lang ang katotohanan gamit ang tapang, hindi oras.
Kaya ngayon,
naglalakas-loob akong sabihin sa inyong lahat ang pinagdaanan ko.
Mama.
Ang totoo niyan…
Muntik akong atakihin sa puso.
Sino na naman 'yon?
Reporter kaya 'yon?
Ano?
Sigurado akong hindi. Iche-check ko.
Sorry kung na-offend ka.
Pero, tulad ng sinabi mo, walang point na mag-top one ako.
Di ko kailangan ng magandang grades kasi di naman ako magka-college.
At wala akong magulang na natataranta dahil do'n.
Masaya siguro 'yon.
Wala akong kaalam-alam at sinabi ko pang patibayan ang pag-aaral
at pakiramdam ko, napansin ng mundo ang pagsisikap ko.
Masaya sigurong panoorin akong isiping natalo talaga kita.
Gusto kong ibigay sa 'yo ang top one bilang regalo.
'Yon lang.
Iniisip mo ba talagang regalo 'yon?
Ibibigay sa isang tao ang pinakagusto niyang makuha. Di ba gano'n ang regalo?
Wag mo muna akong kontakin.
Ha?
Di na ako makikipag-date sa 'yo at magfo-focus na ako sa pag-aaral ko.
Pero, Se-jin, kasisimula lang nating magligawan.
Mag-top one sa sarili kong pagsisikap…
'Yon ang regalong pinakagusto ko.
Hello po.
Ako po si Sun Jae-gyu.
Pinapunta ko siya.
Sinabi sa 'kin ni Jae-gyu na may sasabihin siya sa inyo.
Magkakasama naman na tayo dito,
at naisip kong mas magandang pag-usapan 'yon nang magkakasama.
Pinuntahan ko ang department head ng Disfact bago ako nagpunta dito.
Ano?
Puwede mo bang i-delete ang lahat ng kopya ng pag-uusap na ni-record mo dito?
Ibig kong sabihin, ang dali na kasing gumawa ng mga kopya ngayon.
Kaya kailangan kong makasiguro.
Makinig ka. Gusto kong
i-delete mo ang orihinal at mga kopya mula sa hard drive
at cloud drive mo sa harapan ko. Lahat ng 'yon.
At bawiin n'yo ang request para sa preliminary injunction.
Alam mo,
may ugali akong tinatapos ko ang mga bagay kahit ano'ng mangyari basta desidido ako.
Kung ide-delete ko ang recording at ipa-publish mo ang article,
wala nang areglo.
At kakasuhan ko kayo
para sa lahat, pati 'tong kasunduang 'to.
Pagbabayaran mo…
ang pagkakamali mo.
Nangako po siyang di niya ipa-publish ang article.
Makakahinga na ulit ako.
Para 'kong hinila palabas sa kabaong ko.
Pupuntahan ko ang reporter at aasikasuhin ko 'yong mga legal na bagay bukas.
Bom.
Dapat makahinga ka na rin.
Tapos na ang lahat.
Di pa po tapos para sa 'kin.
Sorry po, Mama. Pi…
Pinost ko po 'yon sa bulletin board ng school.
Pinost ang ano?
Ang kung bakit ako nagpunta do'n sa bayan
at ano'ng pinagdaanan ko.
Ang lahat.
Tangang pasaway ka!
Honey.
Masyado kang mabait at ipinapahamak mo ang sarili mo.
Titigil na nga 'yong reporter, so bakit una mong ipinagkalat 'yon?
Mama.
Binabangungot pa rin po ako gabi-gabi.
Sa pagsampal sa 'kin no'ng babae sa harapan ng mga estudyante
at sa lalaking nasa harapan ng apartment ko.
Kung nakalimutan 'yon ng mundo,
akala ko mabubura din 'yon sa isip ko.
Pero, hindi.
Kahit siguro nakalimutan na ng mundo,
di ko makakalimutan 'yon.
Sinunod ko po ang sinabi n'yo noon,
so please makinig po kayo sa 'kin ngayon.
Please.
Magiging okay ka lang ba?
Siyempre hindi.
E di, bukas mo na lang kaya gawin, wag ngayon?
O gusto mong samahan kitang pumasok?
Hindi.
Natatakot at kinakabahan ako, at gusto kong magtago,
pero kailangang ako mismo ang umayos nito.
Okay.
E di, good luck do'n. Maghihintay ako dito hanggang sa matapos ka.
Nabasa n'yong lahat ang pinost ko, di ba?
Lagi kong sinasabi sa inyong kailangang gawin ang dapat.
Pero, ako mismo, ipinagpapaliban ko ang kailangan kong gawin.
At bilang teacher,
lalo na bilang nagtuturo sa inyo ng ethics,
hiyang-hiya ako.
Kahit pa di kayo naniniwala sa 'kin, wala akong magagawa.
Pero sana…
maniwala pa rin kayo sa 'kin.
At ngayon, wala na tayong masyadong natitirang oras.
Sa kabila ng nangyari ngayon,
pagsisikapan kong turuan kayo hanggang sa huli.
May mga tanong ba?
Ano 'yon, Se-jin?
Ma'am, bubuksan po ba ng school natin ang special class para sa mock exam?
Kakausapin ko ang pricipal tungkol d'yan.
O, pa'no kung mag-self study sessions po ang klase natin sa bakasyon?
Hay… Choi Se-jin, wag ka nang mataranta tungkol d'yan.
-Bakit natin gagawin 'yon sa bakasyon? -Mismo.
Tahimik.
Alam kong tapos na ang finals, pero wag na kayong tumambay,
at umuwi na kaagad kayo, okay?
Opo, Ma'am.
Ingat kayo pauwi.
-Salamat po! -Salamat po!
Kakatapos lang ni Ms. Bom sa klase niya.
Pupunta na siya dito.
Pagdating niya, walang magsasabi ng kahit ano, okay?
Pero dapat tanungin natin siya tungkol sa bulletin board.
Kahapon pa siya nahihirapan dahil do'n.
Ano pa kaya ang naramdaman niya na siya mismo ang mag-post?
Dahil siya mismo ang nag-post no'n, dapat tanungin natin siya
kung naging kabit talaga siya o hindi.
Diyos ko naman.
May sagot na 'ko d'yan, kaya itanong n'yo sa 'kin ang gusto n'yong malaman.
Narinig ko 'yon kay Attorney Choi I-jun na gustong-gusto mo.
Attorney Choi?
Ay, nandito na siya.
Well, ano kaya ang kakainin ko? Soju at adidas o beer at pritong manok?
E, kung soju at samgyupsal kaya?
Parang masarap 'yon, a.
Ms. Bom.
Kailangan nating mag-survey tungkol sa klase sa summer break,
kaya please gumawa ka ng sulat sa mga magulang.
Ms. Bom.
Kinakausap ka ng principal.
Sige po. Tatapusin ko po 'yon at ibibigay ko po 'yon sa inyo bukas.
Okay.
Mr. Park, si Hong Jung-pyo 'to.
Ano'ng nangyari?
Sabi mo sa 'kin, mababalita talaga 'yon,
kaya sinabi ko pa sa 'yong boyfriend niya 'yong siga.
Ano?
Binawi n'yo?
Ano'ng…
Uy, I-jun.
Nahuli ko na ang nag-tip sa kanila.
Sino?
Well, ang gumawa no'n ay si…
Hello? Mr. Choi, si Hong Jung-pyo 'to.
Hindi ako 'yon.
Alam na ng reporter ang tungkol sa relasyon no'ng nilapitan niya 'ko.
Sinabayan ko lang siya nang kaunti.
Hindi na mauulit 'yong ganito.
Kaya please wag mong sabihin sa governor.
Sige. Bye.
DISFACT REPORTER PARK
I-DELETE
Ano'ng ginagawa mo?
Sabi mo, di mo na uulitin 'yon, so tinulungan kita.
O.
WELCOME SA PALENGKE NG SHINSU
Magiging okay ka lang ba?
Ito ang pinakamataong lugar sa bayan.
Ngayong ibinunyag ko na ang sekreto ko, dapat masanay na akong mapintasan.
Kung may mamimintas sa 'yo,
ako ang magiging kalasag mo para protektahan ka.
Manang.
Nasagap ko 'yong tsismis.
Akala ko mag-asawa kayong dalawa.
A, e…
Kung hindi pa, pakasalan mo na siya.
Mag-anak lang kayo ng tatlo o apat na bata,
tapos, papalakihin niya sila nang mabuting-mabuti.
Ay sus.
-Ms. Bom. -Manang.
Manang.
Nabalitaan ko 'yon kay Dong-pyo kaninang umaga.
Nagluto ako ng lugaw. Kumuha ka sa bahay.
Lugaw?
Marami kaming naaning sesame ngayong taon dahil sa tito ni Han-gyul.
Naku naman.
Alalang-alala sa 'yo si Dong-pyo, kaya nagluto ako ng maraming lugaw, okay?
Salamat po.
-Bye po. -Bye.
Mukhang hindi naman pala gano'n kalupit ang mga tao sa Shinsu.
Malupit talaga sila.
Marami akong pinagdaanan dahil sa tsismis na siga ako.
Di ako makapaniwala sa mga taong 'to.
Ibang-iba ang trato nila sa 'yo.
Kaya mahalaga ang impression mo.
Sobrang lupit nila sa 'kin, habang ang bait nilang lahat sa 'yo.
Tara na. Ibibili kita ng kalabasang sikhye.
'Yon ang pinakamagandang pampalamig.
Dito tayo.
Grabe.
Nando'n 'yon.
Han-gyul.
Bakit nandito ka sa labas?
REPORT CARD
Sorry po, Tito.
Di po ako nag-isip nang maayos.
Di ka dapat mag-sorry sa 'kin.
Kay Se-jin ka dapat mag-sorry.
Alam ko pong mali 'yon.
Pero ginawa ko po talaga 'yon para kay Se-jin.
Mababa ang tingin sa kanya ng parents niya kasi lagi siyang pangalawa,
kaya gusto kong matigil 'yon.
Ang may pinakamababang tingin sa kanya
ay ikaw, Han-gyul.
Ako po?
Nagdesisyon kang wala siyang tsansa kahit pa ga'no siya katindi magsikap.
Kaya naisip mong dapat hayaan mo na lang siyang mag-top one. Di ba?
Hindi regalo 'yon.
Kawanggawa 'yon.
O, inumin mo 'to.
Tito.
Ano?
Puwede akong mag-college?
-Dahil din ba 'yan kay Se-jin? -Hindi po.
Sa totoo lang po, gusto kong mag-college,
pero naisip kong di ko po kayo puwedeng iwan dito nang mag-isa.
So pagka-graduate ko,
magtatrabaho po ako sa kumpanya n'yo.
Di kita kailangan.
Aba, masyado ka namang assuming.
Okay naman si Phillip. At sino'ng nagsabing iha-hire kita?
Patawa ka, a.
Okay lang po talaga kayong mag-isa?
Pareho kaming pupunta ni Ms. Bom sa Seoul.
Si Ms. Bom?
Matatapos na po ang term niya bilang exchange teacher.
Oras na?
E di, dapat simulan ko nang ihanda ang sarili ko.
Ang sarap ng karne.
Okay lang kaya si Ms. Bom?
Hay naku, babae, wag mo na siyang alalahanin at tikman mo 'tong karne.
Di bale na. Aalis na 'ko.
Ano? Bakit aalis ka habang kumakain tayo?
Di mo ba gusto ang lasa nito?
O nagkamali ba 'ko?
Promise, tatahiin ko na 'yang bibig mo.
Bakit?
Tawagin mo na lang akong Ms. Seo.
Sino'ng gugustuhing tawaging "babae" sa magandang restaurant nang Sabado?
Hay, so 'yon pala ang problema.
Okay, sige. Naintindihan ko.
Kung tinawag kitang "manong", magugustuhan mo ba 'yon?
Kung hindi kita tatawaging "babae",
ano'ng dapat kong itawag sa 'yo?
-Uy. -"Uy"?
-Makinig ka. -"Makinig ka"?
Hoy.
Di bale na. Ano ba'ng inasahan ko?
-Aalis na 'ko. -Wag kang umalis.
Hye…
Hye-suk.
Gusto ko 'yan.
Umupo na tayo.
Hye-suk, upo ka.
Wag mong gawin 'yan. Umupo ka na lang.
TAPANG PARA KAGALITAN
Sa tingin ko, alam ko na kung bakit galit na galit ka.
Se-jin, puwede kang magalit sa 'kin.
Magalit ka sa 'kin hangga't gusto mo hanggang sa hindi ka na galit.
At kapag wala na ang galit,
gusto kong bumalik ka.
Okay.
Tsa-ran.
Maanghang na sauce 'to.
Kkakdugi 'to.
At ito ang sinabawang pecho ng baka.
Bakit ang dami mong dinala?
Well, tuturuan sana kitang magluto,
pero sa tingin ko, wala kang talent para do'n.
Sa panahon ngayon, isang araw lang ang delivery, so bakit pa mag-aabala?
Okay.
Masarap.
Ito ang sinasabi ko.
Pero bakit bigla kang nag-deliver ng side dish?
Alam mo, malapit ka nang bumalik sa Seoul.
Oras na.
Ngayon, kung tatawagin mo 'ko, makakatakbo ako sa loob ng sampung minuto.
Pero pag nasa Seoul ka, di ko magagawa 'yon.
Kaya, bago ka umalis,
ituturo ko sa 'yo ang lahat ng kailangan mo nang paisa-isa.
Para maging handa ako kapag naghiwalay na tayo?
Ikaw naman.
Nasa 13,000 km ang diameter ng Earth.
Pero nasa 400 km lang tayo.
Hindi tayo mapupunta sa "naghiwalay."
Magiging "konektado" pa rin tayo.
Siguro nga magkalayo tayo,
pero nando'n ang puso ko sa kung nasaan ka man.
Kaya wag kang umiyak pag wala ka nang mga side dish.
Wag kang magpagutom, at tawagan mo 'ko kahit kailan.
Tapos, ipapadala ko kaagad sa bahay mo ang side dishes na balanse sa sustansiya.
Ang daming karne nito.
-Papakuluan ko 'to para sa 'yo. -Okay.
Ngayon, mag-seat belt ka.
Ano ba'ng pinaghahandaan ko?
Kung sasabihin mong miss mo 'ko,
maisasantabi ko'ng lahat at makakatakbo ako papunta sa 'yo.
Pero minsan, baka ma-miss mo 'ko bigla.
Dapat marunong kang mag-drive para do'n.
Naiintindihan ko ang intensiyon mo,
pero di pa 'ko naaaksidente sa loob ng sampung taon.
Kasi nga sampung taon ka nang di nagda-drive.
Okay, i-on mo ang kaliwang signal.
Hindi. Ito, o.
Ngayon, ilagay mo sa drive.
Dahan-dahan mong tapakan ang accelerator.
'Yong kanan o kaliwa ba 'yon?
Sorry, pero i-cancel na lang natin 'tong project na 'to.
Ikaw naman, nagbibiro lang ako.
Akala mo ba talaga di ko alam?
-'Yong kaliwa, di ba? -'Yong kanan!
Hindi, 'yong kaliwa! 'Yong brake!
-'Yong kanan. -'Yong brake!
-'Yong kanan. -'Yong kaliwa!
-Ayoko na! -Di mo ba alam 'yong kaliwa?
-Kaliwa… -Hindi, 'yong kanan!
Ms. Bom.
O? Ano'ng nangyayari?
Di ba magpa-practice tayong mag-drive?
Ay, sa tingin ko, di maganda 'yon para sa kahit na sino sa 'ting dalawa.
So, iba na lang kaya ang gawin natin magmula ngayon?
Isipin mo, wala pa tayong masyadong picture.
So naisip kong magandang i-record ang masasayang alaala natin sa pictures.
Tapos, kahit nasaan man tayo, mararamdaman nating parang magkasama tayo.
Gusto ko 'yan.
Ay. Alam ko kung saan unang pupunta.
Saan?
Sumunod ka na lang sa 'kin. Okay?
Ang ganda ng mga 'to.
Ang ganda.
Salamat.
-Ngayon, tumingin ka sa camera. -Camera.
Isa, dalawa, tatlo.
-Team White, laban! -Laban!
BAHAY NI BOM-SIK
Ang ganda!
Ngayon, maghanda kang sumakal.
Handa.
Tingin ka do'n.
Kung ginawa mo ang best mo ngayon, malamang ikaw ang top one.
Pero okay lang kung matatalo ako.
Kasi ginawa ko na ang lahat,
at kung kulang pa rin 'yon, dapat tanggapin ko 'yon.
Di ako magagalit sa 'yo o sa sarili ko.
Ako rin, hindi.
Di ako magagalit kung mananalo ako. Di ako magagalit sa 'yo kung matatalo ako.
Okay.
-Una'ng babae. Una kong bubuksan ang akin. -Okay.
REPORT CARD
Ha?
Top one sa lahat?
Minarkahan mo ba ulit ang number three sa kada tanong?
Inulit mo na naman 'yon.
Kasi kung hindi, bakit ako ang top one?
Top two?
Ginawa mo ang best mo ngayon, di ba?
Gusto ko nang mag-college, tapos…
Choi Se-jin, ikaw…
Wag mo muna 'kong kontakin.
Ano? Sabi mo, di ka magagalit sa 'kin dahil dito.
Ikaw mismo ang nagsabi no'n.
Magfo-focus na 'ko sa pag-aaral ko ngayon.
-Tumabi ka. -Ano?
Galit ka nga talaga. Ano, babe?
-Uy. -Hello, Ma'am.
-Tabi. -Uy, kaya mo rin 'yon.
I-solve ko ba 'yong mga tanong para sa 'yo?
Wow, tapos na.
Ang ganda.
Aalis ka na talaga bukas.
Hala, oo nga.
Wag kang sobrang magtrabaho sa bagong school.
-Hindi. -Uminom ka ng gamot kung may sakit ka.
Okay.
Naaalala mo ba 'yong skills?
Kung may mangha-harass sa 'yo, wag kang matatakot.
Patumbahin mo lang at…
Bukas, 400 km na ang layo natin. Magsasalita ka lang ba?
May iba pa bang gagawin?
Iba pa? Tulad ng ano?
Well…
Halimbawa…
'Yang ginagawa mo ngayon, sobrang delikado niyan.
Huling gabi na natin, so bakit hindi…
tayo maging medyo mapanganib?
E di, may gagawin…
akong mapanganib simula ngayon.
Tara na!
MAKALIPAS ANG 1 TAON
MATAAS NA PAARALAN NG SEOUL MYEONGSEONG
KALIGAYAHAN
Kaligayahan.
Kung tinanong kayo kung bakit gusto n'yong maging masaya,
pa'no kayo makakasagot?
Ang sabi ni Aristotle,
"Kaligayahan ang pinakanilalayon ng lahat ng kilos ng tao."
Di tulad ni Plato na nagtaguyod ng ideal na mundo,
nagtuon si Aristotle sa totoong mundong tinitirahan natin.
Pumunta tayo sa pahina 62 ng Ethics and Thoughts.
-Sinabi ng kaibigan ko sa college… -Oo.
…sa Munseong High na naging kabit siya do'n.
-Kabit? -Oo.
Anak siya ni Jeong Nan-hee?
Sabi na, e.
Ms. Bom.
Hi. Kumusta naman?
Ito ang hatol.
Ikaw mismo ang bumasa.
KORTE NG KOREA
MGA CLAIM AT NAPAG-ALAMAN NG MGA PARTIDO
MGA PINSALA PARA SA PAGKABAGABAG NG ISIP
NARARAPAT MAGBAYAD SI KIM HYEON-JU PARA SA PANANAKIT
Good job ka mula noon hanggang ngayon.
Ano 'to?
Ito 'yong hatol para sa kaso ng pangangaliwang binanggit n'yo.
Gusto kong malaman n'yong ini-stalk ako
at ikalat n'yo 'yon.
A, at pinag-usapan n'yo rin 'yong tungkol sa anak ako ni Jeong Nan-hee.
Totoo 'yon.
At 'yon ang sekreto sa kagandahan ko.
Ayon. Magandang araw.
Ang bisita ngayon para sa "Makilala ang Matagumpay na Propesyonal"
ay pinili ayon sa boto ng mga estudyante.
Siya rin ang nag-donate ng pondo para sa scholarship sa school natin
para linangin ang lokal na talento.
Ang taong binoto ng napakarami!
Ang CEO ng JQ Energy,
si Sun Jae-gyu!
Hello po.
Ako ang CEO ng JQ Energy,
pero mas kilala po ako bilang tito ni Sun Han-gyul.
Ako po si Sun Jae-gyu.
Ano? 'Yong tito ni Han-gyul… 'yong lalaking 'yon?
Ay, wala ka nga pala kasi exchange teacher ka.
Diyos ko, tingnan mo ang pananamit niya.
Siya ba talaga ang CEO?
Mukha siyang sigang tumatambay sa palengke.
'Yan din ang akala namin no'ng una.
Pero may narinig akong tsismis na nagbubuhat siya ng mga kotse.
Tama 'yon.
Lagi siyang nagiging halimbawa sa barangay.
Ang sabi sa mga tsismis, nagpapala rin siya sa bundok sa gabi.
May pakialam siya sa bawat buhay.
Tama 'yon.
No'ng tumama ang bagyo, inalagaan niya ang lahat.
Di ba, Hye-suk?
Tama, tama.
Ano'ng nangyayari? Bakit lahat kayo ipinagtatanggol siya?
Maghintay ka lang at makikita mo rin.
Makikita mo kung ano'ng sinasabi namin.
Pero bakit wala siyang sinasabi?
Grabe.
Una sa lahat, sa mga estudyante at teacher na nag-imbita sa 'kin dito,
lubos po akong nagpapasalamat.
Ngayon, simulan na natin ang lecture.
Hindi lang kumpanyang nagbibigay ng kuryente ang JQ Energy.
Isa 'tong kumpanyang nakaantabay sa mga uso at humuhubog sa kinabukasan.
At ngayong araw,
pag-uusapan natin kung paano nagbabago ang industriya ng enerhiya sa panahon ng AI,
lalo na ang papel na ginagampanan ng renewable energy sa pagbabagong 'yon.
BOM BOM BOM
-Cheers. -Cheers.
Siya nga pala, Mr. Choi,
di mo ba talaga ililipat ang opisina mo?
Oo nga.
Bakit ba nando'n ka pa rin? Walang kahit ano do'n.
Ano'ng ibig n'yong sabihing wala?
Nando'n ang pinakaimportanteng bagay.
Ano'ng nando'n?
Well…
Isang kaibigan?
JAE-GYU
-Mr. Sun! -Ms. Bom!
Di ko masagot 'yong mga tawag mo dahil sa lecture.
Ang ingay dito, kaya…
Si Ms. Bom!
Nag-donate ang tito ni Han-gyul
ng pondo para sa scholarship sa school natin, kaya nililibre ko siya!
Grabe.
Marami akong naaalala ngayong nandito ako.
Baka ang daming beses mo palang tumawag?
Miss na miss mo na ba 'ko?
Nakuha ko na 'yong hatol kanina.
Gusto kong sabihin sa 'yong nanalo ako.
Talaga?
O, di ba? Ano ba'ng sinabi ko sa 'yo?
Gago si I-jun minsan, pero magaling siyang abogado.
Magaling siyang estudyante.
Sino'ng tinatawag mong gago, loko?
-Narinig mo ba 'yon? -Oo.
Sus, ano ba'ng ginagawa mo dito?
Ibaba mo na 'yan at tumagay na tayo.
Iiwan na natin ang awayan natin
Wala namang awayan. Hayaan mo muna akong kausapin pa siya.
Naku naman.
-Ms. Bom. -Mr. Hong, kumusta ka na?
Medyo lasing na si Mr. Sun.
Sa susunod mo na siya tawagan.
-Tara na. -Teka. Ms. Bom.
Nakakaloka ka!
-Sun Jae-gyu. -'Yong sapatos ko…
Pumirmi ka na sa puso ko!
Hindi, Mr. Hong. Teka lang.
Hello? Mr. Sun! Jae-gyu!
Tama na 'yan.
-Tama na. -Hindi, Mama. Teka.
Oo. Dapat mag-toast din tayo.
Okay.
Congratulations sa pagkapanalo ni Yoon Bom.
-Congratulations. -Congratulations.
-Congratulations! -Salamat!
Naibenta ko na 'yong lupa, at tapos na 'yong mga papeles.
E, ano'ng pakay mo?
Gusto kong bayaran ang tuition ni Han-gyul.
Di ko alam kung matalas ang isip niya
o maaga siyang nag-mature,
pero di niya na 'ko kinontak magmula no'n.
Kaya ko ring bayaran ang tuition niya, so gumawa ka ng di ko kaya para sa kanya.
Tulad ng ano?
Picture.
Kapag nagpapasukan siya sa school,
laging kami lang ang nasa entrance ceremony.
Hindi niya sinabi 'yon,
pero nakikita ko 'yon sa mga mata niya.
Naiinggit siya sa mga kaibigan niyang nagpi-picture
kasama ang mga mama, papa, at iba pang kapamilya nila.
Gawin natin 'yon sa entrance ceremony niya sa college.
Ibili natin siya ng mga bulaklak at magpa-picture tayo sa kanya.
Para kay Han-gyul,
'yon ang pinakamagandang regalo.
Hala, miss na miss ko na siya!
Kung balang araw, biglang
ma-miss mo 'ko nang sobra, buksan mo 'to.
Ga'no ko ba siya ka-miss ngayon?
Beep, beep. 100%
E di, dapat buksan ko na 'to.
Oo, Bom. Buksan na natin 'to.
Medyo nanaba ako. Pa'no kung di magkasya 'to?
Hindi.
Hindi si Sun Jae-gyu 'yong tipong madaling hulaan.
So sigurado akong di 'to singsing.
Pero isa 'tong
makinang at maningning na bagay na magpapa…
Hoy, Sun Jae-gyu!
Akala niya ba regalo 'to?
Pinipigilan ko ang sarili kong buksan 'to para sa ganito?
Lintik.
Naku, Ms. Bom.
Ms. Bom…
'Tong lintik na abogadong 'to…
Akala ko siya 'yon, lintik.
Diyos ko, ang ulo ko.
Ano ba naman 'yan!
Ano ba…
Diyos ko, ang ulo ko.
Itinulak mo ulit ako?
Ilang beses na ba 'to?
Sumusugod ka dito nang may samgyupsal, tapos, natutulog ka kahit kailan mo gusto.
Kailan ko ba sinabing okay lang na matulog ka dito?
Walang utang na loob na tarantado ka.
Nagkaro'n ka ng bahay at napalaki mo si Han-gyul gamit ang pera ko.
Tapos, di mo 'to magawa sa 'kin?
Hay naku. Sapat na 'yong nagawa ko, kaya umalis ka na.
Kailangan kong lumabas.
Hay, ayoko na talaga sa ganito.
Bakit ba di ka mapirmi dito sa bahay? Sa'n ka ba pupunta?
Jae-gyu.
Sun Jae-gyu, sa'n ka ba pupunta?
Ms. Bom, kailan ka dumating dito?
Ano…
Bakit do'n ka galing?
-Nasa'n si Sun Jae-gyu? -Si Jae-gyu?
Well, pupusta 'kong hirap na hirap siya ngayon sa buhay niya.
Ngayon, binubuo ng P-type at N-type semiconductor ang panel,
at kumakalat ang electrons at mga butas sa photoelectric effect
papunta sa isa't isa sa p-n junction.
Nagdudulot 'yon ng potensiyal na pagkakaiba at kung may nakakonektang
-external circuit… -Mr. Gu.
A…
Director Gu. Ano?
Wala po akong naiintindihan sa sinasabi n'yo.
Puwede n'yo po bang i-translate 'yon sa Korean?
Matagal na kayong nagpa-part-time dito. Di n'yo pa rin naiintindihan?
Pa'no kayo makakakuha ng trabaho dito kung ganito?
Iiwan ni Sun Han-gyul, ang tagapagmanang prinsipe ng JQ Energy,
ang kumpanya para mag-college.
Sino pa ba'ng pupuno sa puwang maliban sa 'min?
Hay naku, pangit din ang mga ugali n'yo, hindi lang kayo mahina sa skills.
Kaya maraming beses kong sinabi sa boss na wag kayong i-hire, e.
Di bale na. Ilipat n'yo na lang 'yan. Sige na!
Namamalikmata ba 'ko kasi pagod na 'ko?
Di ba si Ms. Bom 'yon?
-Ms. Bom! -Ms. Bom!
Guys!
Dae-han at Min-guk, nagpa-part time talaga kayo dito?
Ms. Yoon.
-Hello. -Hello.
Ang galing mo.
Habang tinuturuan ko 'tong dalawa kung pa'no magtrabaho dito,
na-realize ko kung ga'no kahirap 'yon para sa 'yo.
Nga pala, bakit po kayo nagpunta dito?
A. Nagpunta 'ko para makita si Mr. Sun.
Si Tito… Hindi, si Mr. Sun, lumabas siya para pumunta sa palengke kanina.
-A, talaga? -Opo.
E, bakit di siya sumasagot?
A, oo nga pala.
Iniwan niya ang phone niya dito.
Kung makikita n'yo siya, pa-bigay po.
Okay.
Pagkatapos ng entrance ceremony,
pupunta tayo sa bakery ng pan de sal at pipila tayo,
ta's, magpi-picture tayo sa Seoul Forest
at lilipat tayo sa kalye ng cart bar sa Eulmi-ro sa gabi.
Beer at sinabawang fish cake ang kakainin natin.
Uy, anong klase ng date ang sobrang busy?
Pupunta tayo sa iisang lectures sa iisang college. Magkikita tayo araw-araw.
Okay.
Dahil magkikita tayo araw-araw, magdahan-dahan lang tayo.
Bumalik ulit tayo sa Hangang Park
at kitain din natin si Ms. Bom.
Hay, nasa'n ba siya?
Uy, makikita na natin si Ms. Bom ngayon.
Ms. Bom.
Guys!
Ang ganda mo na.
-Kumusta na po kayo? -Mabuti naman.
Pinag-uusapan lang po naming pupuntahan po namin kayo sa Seoul.
Talaga? Kailan ulit 'yong entrance ceremony n'yo?
-Puwede ba 'kong pumunta do'n? -Siyempre po.
Magiging matao po 'tong entrance ceremony.
Nga pala, bakit po kayo nagpunta dito?
Para makita ang tito ni Han-gyul?
A, narinig kong nandito ang tito mo.
Kanina po, pero kapupunta niya lang po sa dojo kasama 'yong mga taga-jiu jitsu.
Ano?
Hye-suk, sa susunod na linggo, mag…
Hindi.
Maliban sa paraan ng pagtawag mo sa 'kin, walang nagbago.
Seafood stew, gamja-tang, sundae-guk, at naengmyeon.
Pa'no mo nakakayang kumain ng Korean lagi?
Kaya pupunta tayo sa hotel…
Hotel?
Wag ka namang maling akala.
Kumuha ako ng family room para maisama din natin ang kambal.
Di makakasama ang kambal.
Bakit hindi?
Wag ka nang magtanong.
Family room o honeymoon room man 'yan,
pupunta 'ko.
Pupunta?
Pinapanood tayo ng mga tao.
Ms. Bom!
-O, handa! Hello, Ma'am! -Hello, Ma'am!
Hello.
Kumusta naman po kayo?
Uy, Ms. Bom.
O, Ms. Seo!
Ms. Bom, blue belt na po ako.
A, talaga? Congrats, Dong-pyo!
O? Mr. Hong?
Hi, Ms. Bom.
A, nagwo-work out ka rin dito?
Hay, pero ano'ng point?
Hindi naman siya gumagaling.
Ni hindi mo kayang mag-armbar. Pa'no ka mananalo sa sports festival?
Nagkukunwari lang ako. Itinatago ko ang skill sa araw.
At saka, sa susunod na festival,
wala na si Sun Jae-gyu dahil gumraduate na si Han-gyul.
Kaya may tsansa ako.
Sorry,
pero nasa'n ba 'yong Sun Jae-gyu na pinag-uusapan n'yo?
Kanina ko pa siya hinahanap,
at napapagod na 'ko.
O, kung pupunta ka sa beach, siguradong makikita mo siya.
Kung saan kayo unang nag-date.
Mr. Sun?
Nandito ka, Ms. Bom?
Bakit ang pogi mo…
Ibig kong sabihin, bakit mukha kang model…
Ibig kong sabihin, bakit palipat-lipat ka masyado?
At bakit ka naka-suit? Espesyal na araw ba ngayon?
Anumang araw, anumang sandali,
naisip kong baka puntahan mo 'ko, kaya lagi ko 'tong isinusuot.
Ano?
NAUNANG 30 MINUTO
Nakikipaglambingan ka ba o ano? Ayusin mo. Ganito!
Master, nagri-ring po 'yong phone ko.
-'Yong phone mo? Sige, kunin mo. -Opo.
Sige.
Hilahin mo.
Hello?
Ano? Nandito si Ms. Bom?
Ano'ng sinabi mo?
Nandito si Ms. Bom?
Hinahanap po niya kayo sa kung saan-saan ngayon.
Sinabi po ni Han-gyul na nandito kayo, kaya papunta na siya.
Dito?
Pero sabi niya, mukha daw pong galit si Ms. Bom.
Mukhang kokomprontahin daw po kayo ni Ms. Bom.
Ano kaya ang problema?
Bakit niya…
A, oo nga pala.
Uy, alam ko na yata kung bakit.
Papunta na siya. Sa'n po kayo pupunta?
Sa beach.
-Sa beach? -Makinig ka, pagdating niya,
papuntahin mo siya sa beach kung saan kami unang nag-date.
'Ka mo, wag siyang magmadali.
Aalis na 'ko. Good luck!
Pagbutihin n'yo!
-Good luck! -Good luck!
Akala mo magpapauto ulit ako?
Magpapauto? A…
Sabi mo, wag kong suotin 'to sa harapan ng ibang babae,
so ni hindi ko 'to sinuot sa lecture. Nire-reserve ko 'to.
E, ano ba kasi 'to?
Akala ko mahal o romantikong bagay 'to, so
di ko 'to pinahawak kay ni Bom-sik.
Isinugal ko pa ang buhay ko para dito no'ng bumabagyo.
Sa tuwing nami-miss kita, inisip kong buksan 'to.
Nag-alinlangan at nag-alinlangan ako, tapos, binuksan ko na 'to.
Lahat ng paghihintay at pagka-miss sa 'yo, para dito sa giveaway ng gasolinahan?
Nakakatawa ba 'to sa 'yo?
Hay, tulad ng inaasahan ko.
Alam kong pupuntahan mo 'ko nang galit ka pag binuksan mo na 'yan.
Ano?
Ms. Bom.
Di lang basta libreng regalo 'yan arm sleeve na 'yan.
Para sa 'kin,
mas espesyal 'yan kaysa sa kahit na ano.
Bago kita nakilala,
lagi kong sinusubukang takpan 'tong peklat.
Wala akong lakas ng loob na tingnan 'to, so lagi ko 'tong tinatakpan niyang sleeve.
Pero pagkatapos kitang makilala,
sa unang pagkakataon, naramdaman kong di ko kailangang itago 'to.
Di ko 'yon magagawa nang ako lang. Tinulungan mo 'kong lagpasan 'yon.
Kung gano'n, itatago ko 'to para sa 'yo.
Ano? Ano'ng ginagawa mo?
Hay naku. Nahirapan talaga 'kong bitbitin 'to sa bulsa ko araw-araw.
Binibitbit ko 'to sa bulsa ko
para sa araw na pupuntahan mo 'ko nang ganito.
At sa wakas, dumating na ang araw na 'yon.
Kasing lamig ng winter ang puso ko noon,
at dumating ka sa 'kin na parang mainit na spring, mahal kong Bom.
Malamig man o mainit,
ako ang magiging asawa mo na laging nandyan para sa 'yo.
Kung simbolo ng mga alaala natin ang arm sleeve na 'yan,
magiging simbolo ng kinabukasan natin 'tong singsing na 'to…
-Oo! -Oo…
Ano?
Ni wala pa 'ko sa kalahati ng linya ko.
Kahit ano pa ang sabihin mo,
oo ang sagot ko.
Dapat magpakasal tayo sa spring.
At magkaroon ng tatlong anak.
Sabi no'ng manang, di okay ang mga anak na lalaki.
E di, tatlong anak na babae?
Bibilhin ba natin ang unang bahay natin sa Seoul o dito?
Kahit saan man 'yan at kahit kailan man 'yan,
ang nasa tabi ko…
ay ikaw.
MAHAL NI BOM SI JAE-GYU
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni April Jean Abendan