Już idę!
Dzień dobry.
Czym mogę służyć?
Zbieramy datki na kościół Santa Rita da Cascia.
Proszę poczekać. Przyniosę.
Dziękujemy.
Gdzie pański siostrzeniec?
Czemu go szukacie?
Wiemy, że wkrótce się tu zjawi.
GOMORRA: POCZĄTKI
- 20, 40, 28... - Pospieszcie się!
Załadowaliśmy 68 pudeł. Jeszcze cztery i gotowe.
Po trzy naraz!
- Szybko! - Ruszać się!
Jutro Don Corrado przyśle nam kolejną dostawę.
Będziemy musieli kogoś zatrudnić.
W czym problem? Ta okolica należy do nas.
Musimy znaleźć inne miejsce.
Nie możemy tu trzymać tych wszystkich papierosów.
Coś znajdziemy. Nie martw się. Pospieszcie się!
Dobra. Zjemy razem?
Obiecałem, że zjem z wujkiem Toninem.
Nie ma sprawy, Angiolè. Następnym razem.
To cześć.
Trzymaj się.
Niech Maryja Dziewica cię strzeże!
Wujku, jestem!
Chodź ze mną.
Co robisz?
Spokojnie, o tej porze nikogo tu nie ma.
- Nie mamy pozwolenia. - Tym lepiej.
Po co mnie tu przyprowadziłeś?
- Mogę cię o coś spytać? - O co?
Gdzie jest Ameryka?
Daleko.
Czyli nigdy tam nie dotrzemy?
- Dokąd? - Do Nowego Jorku.
Do akademii, którą sobie wymarzyłaś.
- To marzenie już nie istnieje. - Dlaczego?
Przecież sama mówiłaś...
Nawet jeśli marzenie wydaje się nieosiągalne,
nie można się poddawać.
Mam już swoje marzenie.
Pragnę tylko ciebie.
A ja ciebie.
Wyjedźmy stąd!
Do Nowego Jorku?
Dokąd tylko chcesz.
Chodź tu!
Weź, co ci się podoba.
Pojedziemy do Ameryki w amerykańskich ubraniach.
- Czy to nie kradzież? - A kogo to obchodzi?
ZAKŁAD POGRZEBOWY PICARIELLO
Angiolè!
Muszą mu założyć garnitur.
Angiolè!
Michele!
- Spokojnie. - Zamknij się!
Jesteś pewien?
- Mów! - Co się dzieje?
Ludzie, którym ufaliśmy, nawalili!
Angelo żyje.
Zabili jego wujka.
Don Antonio, to nie wszystko.
Jest jeszcze gorzej.
Ten gnojek na pewno się do nas dobierze.
Musimy go zabić. Natychmiast.
Syn bossa nie mazgai się jak siksa.
Po porażce podnosi się i nie beczy.
Jasne?
Rób, co ci każę.
Wszyscy musicie mnie słuchać!
Co mamy robić?
Zachować spokój.
Nie możemy nic zrobić.
Ta śmierć nas nie dotyczy.
Ten, kto nawalił, wszystko naprawi,
jeśli zależy mu na Secondigliano.
Jeśli będziemy musieli walczyć...
zawalczymy.
Będę walczył, tato.
Ale kiedy w końcu staniesz do walki u mego boku?
Annalisa.
Imma.
- Przeszkadzam ci? - Nie, usiądź.
Wyprowadzasz się?
Zostałam do tego zmuszona.
Wszystko, co tu widzisz, należy do Donny Concetty.
On nic nie miał.
Byłam jego jedyną własnością.
Dla jego ciotki jestem bezużyteczna.
A bezużyteczne rzeczy się wyrzuca.
Po co przyszłaś?
W sobotę wyjeżdżam.
Do Ameryki.
Po tym, co się stało, nie mogę tu dłużej mieszkać.
Muszę zacząć od nowa, gdzie indziej.
Sama na to wpadłaś...
czy to pomysł tego chłopaka?
Pietra.
Jedno i drugie.
Kiedy ja brałam ślub, nie miałam wyboru.
Ty go masz.
Miłość jest jak kwiat.
Szybko więdnie.
Kładziesz się u boku księcia z bajki, a budzisz się przy dyktatorze.
Nie każdy mężczyzna przypomina Nicolę.
Pietro jest inny.
Czyżby?
Obyś miała rację.
Dobrze. Przyszłam się pożegnać.
Imma.
Mam coś dla ciebie.
Zrobiłam je na wzór Chanel.
To moje ulubione perfumy.
Mogę?
Zapominamy o wszystkim.
Ale nie zapachy.
One zapisują się w pamięci.
Powodzenia.
Wybrałem wujkowi ładną fotografię.
Prawda?
Tak, Angiolè. Jest naprawdę ładna.
Po pogrzebie zabierzemy go do rodzinnego mauzoleum.
Spocznie obok mojej mamy.
Tego sobie życzył.
Przyszłam złożyć kondolencje.
To, co mam do powiedzenia, może panu pomóc.
Co pani wie?
Wiem, kto za tym stoi.
Może pan też to wie.
Tylko ten demon, Święty, mógł to zrobić.
Właśnie tak. To demon.
Jak może mi pani pomóc?
Czas uwolnić się od tych, którzy śmieją nam się w twarz,
od ludzi pozbawionych sumienia.
Trzeba dać im nauczkę.
Jest pan odpowiednim człowiekiem, by to zrobić.
Ta epoka będzie należeć do synów i córek naszego ludu.
To największe marzenie mojego brata i moje.
Myślę, że pańskie również.
Pański wuj był dobrym człowiekiem.
Był niewinny.
Jeśli pragnie pan zemsty, mogę pomóc.
Moje kondolencje.
Jeśli pragną wojny...
jesteśmy gotowi.
Mów, co mamy robić.
Nie ma żadnej wojny.
Nic nie można zrobić.
To, co zrobił Święty, to sprawa między nim a mną.
Musimy zachować spokój.
Opłakiwaliśmy już zbyt wielu zmarłych.
Pragnę innego życia. Dla was i dla siebie.
No i jak?
Masz dla mnie jakieś wieści?
Święty.
Postradał zmysły.
Co chce zrobić?
Zabić Angela.
Ale Don Antonio się nie zgodził.
Musi zaczekać.
Nie sądzę, by Święty posłuchał.
Musimy go pochować.
Teraz.
Ale nie zrobicie tego sami.
To tylko czcza gadanina. Potrzebuję konkretów.
Jutro wieczorem
on i jego ojciec wybierają się na tor wyścigowy.
Nadarzy się okazja.
Będą tam tylko oni dwaj. I my.
Możemy im ufać?
To, co Donna Anna powiedziała w restauracji,
głęboko nas poruszyło.
Zapragnęliśmy zostać częścią
nowego człowieczeństwa,
o którym mówiła Donna Anna.
Jesteśmy z was dumni.
A teraz...
niech Don Angelo także będzie z was dumny.
To nie tylko mieszkania komunalne,
które zostaną sprawiedliwie przydzielone
w oparciu o listę, która ma na celu
ochronę najbezbronniejszych.
Dzisiaj, w tym miejscu...
spoglądacie
w przyszłość.
W przyszłość pełną obietnic i nadziei.
Dla wszystkich.
To nowy sposób współistnienia w świecie,
wspólnego wzrastania pośród szacunku...
i zgodnie z prawem!
Czego chcesz? Nie mam czasu do stracenia.
Robi pani wszystko, by dać tym ludziom schronienie.
Ale nie obchodzi pani, że jej krewniak wyląduje na ulicy.
Annalì.
Dość tej farsy.
To twoja wina. Zabiłaś swojego męża.
A teraz żądasz nagrody?
Zawsze panią podziwiałam.
Wie pani dlaczego?
Bo miała pani odwagę nie wychodzić za mąż.
Nie potrzebowała pani mężczyzny, który panią pomiata,
gdy jest dobrze, i bije, gdy jest źle.
Ta gadanina mnie nudzi. Czego chcesz, Annalì?
Chcę zostać w domu.
Pieniędzy, by żyć i wychować dziecko, w którym płynie pani krew.
Żądasz kieszonkowego? Emerytury?
Proszę porzucić urazę.
Wiem coś, co może panią zainteresować.
Słucham.
A uraza?
Wiedziałam, że Nicola jest gnojem. A teraz mów.
Córka Cosima Aiaty zamierza uciec do Ameryki.
- Skąd wiesz? - Powiedziała mi.
- Kiedy? - Dziś wieczorem.
I nie jedzie sama.
Będzie jej towarzyszył człowiek Angela Syreny.
Annalì, żmija z ciebie.
Ale podoba mi się ten jad.
Pietro, jedzenie gotowe!
- Tò, chcesz sera? - Już sobie wziąłem.
Wystarczy mu.
Jedzmy.
Lè, chcesz wina?
- Nie, dzięki. - A ja tak.
Chleb i wino. Bierz. Szybko!
Jak wino?
Dobre.
Tò. Chcesz papryki?
- Jeszcze? - To twoja druga porcja, wystarczy.
Czemu nie jesz?
- On tego nie lubi. - Chcesz bruschettę?
- Nie. - A ricottę?
- Nie. - Wyjeżdżam.
Dzisiaj.
Wyjeżdżam do Ameryki.
Do Ameryki? A co z nami?
Dużo o tym myślałem.
Serce mi pęka, ale muszę jechać.
Mogę do was pisać.
I dzwonić do baru.
Hej, Lè! To dla ciebie.
Na leczenie.
U najlepszych lekarzy.
Jak się urządzę, zamieszkacie ze mną.
Będziesz amerykańskim mistrzem.
I ożenisz się z Chinką.
Manuè!
Przedstawię cię miłej Amerykance.
Muszę cię ożenić.
Lucì!
Kiedy przyjedziesz, przysięgam, że zrobię z ciebie damę.
Tam jest jak w raju.
Dla każdego znajdzie się miejsce.
I praca.
Kiedy znów cię zobaczymy?
Chodzi o tę dziewczynę, prawda? Jedziesz do Ameryki dla Immy?
- Tak, ale nie tylko. - To dlaczego?
Mam przed sobą dwie ścieżki.
Każda prowadzi w innym kierunku.
Lucì, uwierz mi.
Powinienem wyjechać.
Ale nigdy o nas nie zapomnij!
Nie martw się, Płomyk.
Za Pietra!
Powiesz mi, co się stało?
Naprawdę musiałaś tu przyjść?
Nie martw się. Przyszłam dla ciebie.
Mów. Zaczynam się martwić.
Twoja córka postanowiła uciec z chłopakiem z ulicy.
To niemożliwe.
Myślisz, że przychodziłabym tu
pod obecność twojej żony, żeby cię okłamać?
Imma nie zrobiłaby czegoś takiego.
Dlaczego? Oboje wiemy,
że miłość popycha ludzi do szaleństwa.
Dzieciak pracuje dla Angela Syreny.
To nie jest porządny chłopak.
Dziękuję.
Nie chodzi tylko o to, co masz w spodniach.
Razem robimy świetne interesy.
A z Angelinem, który teraz kontroluje okolicę,
musimy utrzymać dobre relacje.
Nie martw się.
Wiem, że Imma jest dla ciebie najważniejsza.
- Jesteś kochankiem Concetty Rizzo? - Imma!
Nazywasz się ofiarą, a jesteś jej wspólnikiem!
Zamknij się! Chodź tu! Imma!
Chodź tu!
- Kim jesteś? Nie znam cię! - Jestem twoim ojcem!
Zamknij się i idź!
- Co się dzieje? - Nic.
Trzeba jej przemówić do rozumu.
- Wiedziałaś? - Chodź tu!
Szybko!
- Puść mnie! - Idź!
Puszczaj!
- Zostaw! - Do środka!
Otwórz! Mamo!
Imma musi tu zostać, póki nie podejmę decyzji! Jasne?
Tato, wypuść mnie! Mamo! Mamo, otwórz, proszę!
Angiolè.
Tu Pietro.
Ameryka jest wspaniała.
Ile potrwa podróż?
Dwa tygodnie.
Mądrze robisz, wyjeżdżając.
A ty?
Zostaję tutaj.
Nie okłamiesz mnie.
Wiem, że chcesz się zemścić na Villach. W pojedynkę.
Tylko to się dla ciebie liczy.
Chcesz zabić tych dupków, by pomścić wuja.
Jestem taki jak ty. Dlatego wiem.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że to nieprawda.
Powiedz, że się mylę.
Należał do wuja Tonina.
A teraz jest twój.
Chcę ci go dać.
Zostało nam mało czasu.
Ale co do jednego masz rację: jesteś taki jak ja.
Jesteśmy braćmi.
Na zawsze.
Dokąd idziesz?
Na wyścigi konne.
Uciekaj.
Idź.
Widziałeś?
Dawaj!
Biegnij!
Minuta dwadzieścia osiem. Rekord toru.
To doskonały wynik, Don Antonio.
Oby cena też nie była rekordowa.
To dobrze wydane pieniądze. Chodźmy do stajni.
Pokażę panu, jakiego konia pan kupuje. Za mną.
Zawsze dokonuję właściwych wyborów, synu.
- Zapamiętaj to. - Wiem, tato.
Zawsze masz rację.
- Odwróć się, szczurze! - Nie!
Co się stało, Angiolè?
Myślałeś, że wszyscy nasi ludzie staną po twojej stronie?
Wydawało mi się, że jesteś bystrzejszy.
Nasi ludzie nas kochają. Zostałeś sam!
Nigdy nie zdradziłem rodziny!
Wyjdź, bądź grzeczny.
Powtarzam ostatni raz, inaczej wchodzimy.
Michè, w dupie mam śmierć!
Ale nie tylko ja dziś umrę!
Angelo! Bądź rozsądny.
Chodźmy po niego. Idź tam i zabij tę mendę.
Jak sobie życzysz. Idziemy po ciebie.
Jedź!
Angiolè! Nie ruszaj się.
Michè!
Angiolè!
Niech pan wysiada!
Don Antò.
Syn pana porzucił?
Dałem ci Secondigliano.
Zrobiłem z ciebie bossa.
Jeśli chcesz, mogę ci oddać cały Neapol.
Mecenasie.
Wracaj do swojego szefa.
Powiedz mu, co zrobiłem.
On będzie następny.
Wynocha.
- Hej! - Angiolè!
- Weź to. - Angiolè.
Co chciałeś zrobić? Zabić się?
Gdyby Pietro nam nie powiedział, mielibyśmy kolejny pogrzeb.
Chodźmy!
Do samochodu. Dalej!
PRZED WIĘZIENIEM W POGGIOREALE
Jeden przeciw drugiemu. Rodzina przeciw rodzinie.
Rozpoczęła się wojna.
Tak, rozpoczęła się wojna.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI GOMORRA ROBERTA SAVIANA
OPUBLIKOWANEJ PRZEZ WYDAWNICTWO ARNOLDO MONDADORI
Tekst polski: Maria Borzobohata-Sawicka