Bir düğümü çözmek için Yıllarca, aylarca, günlerce uğraşırsın
Kurumaya bırakılmış Sinirlerinin düğümünü
Uykusuz geçen geceler Yüzünde çıkan yastık izleri
Her şeyim, saçım bile gitti Nefes almaya çalışıyorum
Nereye gidiyorsun, nereye Nereye gittiğini söyle
Her şeyi bir depoya kilitle Hiç belli olmaz
Nereye gidiyorsun, nereye Nereye gittiğini söyle
Artık kendini tanımıyorsun
Aynada biri var Ama o artık sen değilsin
Seni tanımıyorum
Gizlice kaç hayat yaşıyorsun?
Seni artık tanımıyorum
ÜÇ KURUŞLUK
ACİL SERVİS 7/24
Evet, iç kanaması durdu.
Şansımıza vaktinde geldi.
Genelde iş işten geçtikten sonra bize getirirler.
Tedavi edip uyandıktan sonraki durumuna bakmadan
hiçbir şeyin garantisini veremeyiz.
Ama en azından şimdi dua edebiliriz.
Bir hikâye son perdesine geldiğinde
bunu anlarsın,
ortamdan hissedersin, derler.
Doğru mu bilmiyorum, 20 sene önce o ağustos akşamında
büyük pandomim gösterisi sona erdiğinde her şey çoktan bitti sanmıştım.
Cumartesi öğleden sonra boş musun? Warhol sergisine gidelim mi?
Andy Warhol zerre umurumda değildi
ama Smeralda sevgilisinden ayrılmıştı
ve bir sonraki biçerdöver gelmeden hamle yapabileceğim aralıktaydık.
Eskiden şöyle derdim…
Olur tabii! Andy Warhol'u çok severim!
O çorba konservesini, Moira Orfei kılıklı Marilyn portrelerini dövme yaptıracaktım.
Onları düşünerek çok asıldım.
Her şeyi yakardım, sınavları, işi, doktor randevularını, dostlarımı, kızları…
Her zaman olduğu gibi beni onuruma bağlayan tüm köprüleri yakıp
şöyle derdim…
Boşum tabii. İstediğin yere gidebiliriz.
Ama bunun yerine dilimi ısırıp şöyle dedim…
Şey, cumartesi biriyle çıkacağım sanırım.
Ömrüm boyunca söylemekte en zorlandığım cümlelerdendi.
Anneme üniversite okumayacağımı söylediğim andan kötüydü.
Sabahları psikopat gibi sekiz saat metroda gider gelirdim.
Çünkü o cümle sanki…
"Biriyle çıkacağım sanırım…"
…hiç gerçek olmamış çok güzel bir şeyin sonuna işaret ediyor gibiydi.
Ama tam da bu yüzden hiç gerçek olmadı,
hiç yaşanmamış ve hiç var olamamış şeyler gibi saf kaldı.
Böyle eziklerin sorunu bu.
İnsanlar bizi ekince, umursamayınca,
öncelik listelerinin en dibine, hatta daha da altına koyunca…
Ne yapayım? Power pilatese gideceğim!
Yıl sonu gösterisi var.
Ve…
Üzgünüm, çarşamba akşamları Chi l'ha visto var.
O ismi boş yere anma!
Chi l'ha visto'nun öncelik sırası tartışmaya açık, evet.
-Her yurttaşın vatandaşlık görevidir! -Anlıyorum ama biri dışarı çağırırsa…
Sus, Isotta'nın son mesajlarını gösteriyorlar.
TikTok'ta tanıştığı 13 yaşındaki sevgilisine
iguana almaya diye çıkmış ama egzotik hayvan dükkânına hiç gitmemiş.
Neyse, başkaları bizi ektiğinde sorun etmeyiz,
"Belki başka zaman" diye düşünürüz
ama bizim sınır çizmemiz gerektiğinde illa şöyle dememiz gerekir…
"Hayır, üzgünüm, gelemem."
Gelemem demek kendi kendini bıçaklamaktan kötüdür.
Acaba nihayet kavuşma vaktimiz geldi de
şimdi buluşamazsak suçlusu ben mi olacağım şüphesini
insanın içinde körüklüyor.
Ömrümü bundan pişman olarak geçiririm.
Belki aniden gururum kabarmıştır.
Belki o günkü sıcak yüzünden eziklik bezlerim yanmıştır.
Ama şunu ekledim…
Yani bir kızla çıkacağım.
İşte bu! Ona söyledin! Sonuna kadar!
İşte böyle!
O ne diyecek?
Ya deliye dönerse?
Kıskançlık krizine girer ve ona nihayet şöyle dersin,
"Pişman oldun, değil mi?
Şansını kaçırdın. Bu yakışıklı, piyasadan çekildi.
Bölgenin damızlık çiftliğine gitti."
Ne güzel, senin adına sevindim. Bana da anlatsana.
Hayır, kızın umurunda değil.
Umurunda olmadı mı bilmiyorum.
Sikime kadar, işte böyle!
Bir macchiato lütfen.
Saçını başını yolmadığı ortadaydı.
Ama bana öyle geliyor ki
onun içinde de küçücük, fark edilemez bir şey kırılmıştı.
Ama kırılan parçaların sesini duyamadım çünkü utanç verici bir sessizliğin
birinin avazı çıktığı kadar bağırmasıyla doldurulması gerektiğini düşünüyordu.
08.00 ALARMI ERTELE
BİLDİRİM YOK
YILDIZLAR ARASI SAVAŞ
Hâlâ ayaktayız, bizi yenemezsin
Asla!
Neden öyle bir şey yapıyorsun?
Ne bileyim?
Bıçaklamaya çalışırsa beni korusun diye.
Ananas çok daha iyi olur.
-Nasıl yani? -Ananas kabuğu daha serttir.
Ateşi de durdurur.
Koluna sararsan
hiç yanmadan pürmüzü bile durdurabilirsin.
Aksi'nin pürmüzle geleceğini sanmam.
Benim eve uğrayabiliriz. Tam takım bir zırh yaptım.
Ananastan zırh mı yaptın? Neden?
ANANAS ZIRHI
Ya ateşi kontrol eden bir düşman çıkarsa?
-Ne düşmanı? -Hey, ben hazırım.
Kahve içecek vaktimiz var mı?
Arkadaşlar, hepimizin gitmesine gerek yok. Mantıklı olalım. Geziye çıkmıyoruz ya.
Her şey benim yüzümden başladı. Gelmem mi sanıyorsun?
Hoşluk olsun diye dedim ama özellikle sen gelmezsen
şerefsizin önde gidenisin demektir.
Ama diğerleri gelmese de olur.
O benim eski sevgilim. Carlo ve Emilio'yu aradım.
Ona çok bir şey yapmasınlar diye gelmek istiyorum.
O konuda bir şey söyleyeceğim,
birkaç yumruk görürsem şaşırmam
ama bir olayın arasında kalmak istemiyorum.
Ne gibi bir olay?
Yani ikna edici olmalılar tabii
ama her şey bittikten sonra adam olayı anlatabilmeli, anladın mı?
Kime anlatacak ki?
Teorik olarak diyorum! Nasıl ifade edeyim?
Cinayete karışmak istemiyorum!
Hayret bir şey Zero!
08.00'de meydanda buluşacağız. Mesajla sözleşilen bir buluşma.
Birini öldürmeyi kafaya koyan biri birkaç önlem alır.
Yani bir ara, belki Aksi beni lime lime etmeden gelecekler
ama aşırıya kaçmayacaklar mı diyorsun?
Zero, bugün genelde onu korkutacaklar,
belki biraz incitecekler.
İkisi arasında denge olduğunu görmek için geliyorum.
-Senin neden geldiğin de belli değil. -Ne, en azından bir kadın daha olacak.
Tüm bu olay erkek egemenliği kokuyor.
Hiç onaylamadığım bu olaya en azından biraz kadın eli değmiş olur.
Tamam, sana bir şey sormuyorum.
Umarım ateş olur da ananas konusunda özür dilemen gerekir.
Dracarys.
Çok uzun bir yürüyüş olduğunu hatırlıyorum.
Kalbim küt küt atıyordu.
Armadillo ise kafamda dönen o şüpheyi dile getirip duruyordu.
Carlo ve Emilio gelmezse ne olacak?
Ya uyuyakalırlarsa?
Gidip Aksi'yi göreceksin. Ne yapacaksın? Ya bıçağı varsa?
Lütfen ama. Zaten gerginim. Bu yüzden tüm dergileri buraya sardım.
Neyse, ananasın bile faydası olmaz.
Yukarıyı hedef alıp seni boğazından, göğsünden bıçaklar, çok acır.
Aksi mantıklı şekilde bıçaklayacağı için daha güvenli bıçaklar demiştin.
Evet ama o eskidendi. Kendini onun yerine koy.
Yüzüne biber gazı sıktın. Burnunu kırdın. Hatunuyla yattın.
Kimseyle yatmadım ben!
Önemli olan onun ne düşündüğü. Çalıştığı aile işinden bile kovuldu.
Zavallı adam.
Onu savunmuyorum
ama şöyle bak, seni bıçaklarsa ne diyebilirsin ki?
Tartışacak gücüm yok.
O yüzden içimi rahatlatan tek şeye odaklandım.
Dediğim gibi, tartışmalı bir düşünce.
Yalnız ölmek istemiyorum.
"Yapma ya, kimse yalnız ölmek istemez" diyebilirsiniz
ama sevdiklerim elimi tutsun falan filan demiyorum.
Tek başıma ölmek istemiyorum. Yani hepsi benimle ölsün istiyorum.
ZEROCALCARE YALNIZLIĞIN YÜKÜNÜ SEVMEZDİ
Ben ölünce onlar yaşamaya devam edecek ve binlerce şey olacak sanki.
Dinozorların klonlandığını, uzaylı istilasını,
Zanzara'daki adamların Celebrity Island'da para dilenmelerini görecekler.
Ömrüm boyunca beklediğim her şeyi
bir tek benim kaçırmamı istemiyorum!
Neyse, bunları benden daha çok hak etmiyorlar.
Keşke dünya da benimle birlikte son bulsa.
Kalbim son kez attığında
bir meteor dünyaya çarpsın ve tüm yaşamı yok etsin.
Böylece ödeşmiş oluruz ve içim acımaz.
Ama bunun bencilce bir düşünce olduğunu anladım.
Deli değilim, tüm insanlıktan bir şey talep edemeyeceğimi biliyorum.
O yüzden arkadaşlarımın ölmesi yeter.
Benimle birlikte ölme ihtimali en yüksek olan kişiyi düşünürken
yanımızdan geçen polis arabalarını fark edip
"Bugün ne oluyor lan?" diye düşündüm.
Sonra hepsinin meydana gittiğini görüp şöyle dedim…
Smeralda, abilerin işi bitirdi mi yoksa?
Cevap vermedi. Koşmaya başladı, biz de peşinden gittik.
Ama her yerde barikatlar vardı.
Her yerde insanlar vardı ve herkes "Ne oldu?" diye soruyordu.
Panikledim. "Bu ikisi ne bok yedi?
Onu öldürdüler mi?" diye düşünmeye başladım.
Ya da tam tersi. Aksi onları öldürdü!
Kendilerinden emin ve küstahça gelince Aksi onları bıçaklamıştır.
Ya da Secco haklıdır, Aksi gerçekten de pürmüzle gelmiştir.
Yanık kokusu ondan geliyordur!
Ama sonra kafamı kaldırdım.
Oradaydılar, yüzlerindeki ifade tüylerimi diken diken etti.
Bir anlığına göz göze geldik,
sonra Carlo tüm insanlığın anlayacağı "Hemen defolup gidelim" hareketini yaptı.
Neden? Onu öldürdüler mi?
Gözden kayboldular. Smeralda'yı göremedim. "Nerede lan bu?" dedim.
Belki bizden zekidir ve kaçmıştır çünkü yapılacak tek şey buydu.
Ama hayır.
Doğrusu bu kısmı seslendirmek istemiyorum
çünkü o anı düşündüğümde hâlâ kanım donuyor.
Sanırım ölmüş.
Zero, gidelim hadi.
Hey, hadi gidelim!
Smeralda orada.
Ona mesaj gönder, kafedeyiz de.
Onu bırakamayız…
Başlatma, buradan gitmeliyiz!
Yarı trans hâlindeydim, o yüzden ne düşündüğümü söylemek zor.
-Dikkat et. -Önüne bak.
Aklımı kaçırıyordum ve toparlanmalıydım.
"Otopsi yapar gibi her şeyi yerli yerine koyacağım" dedim.
Kafamı açtım,
her düşünceyi çıkarıp masanın üstüne serdim.
Tamam, başlayalım.
İlki korkunç bir histi.
Rahatlama hissi.
Biliyorum, hoş değil.
Kanlar içinde yatan bir adam var
ama üzüldüğümü söyleyemem.
Frodo'ya Sauron öldüğü için üzüldün mü diye sormak gibi.
Ne diyebilirim? Beni üç filmdir öldürmeye çalışıyordu.
Ağlayayım mı? "Zavallı, hep çok kibardı."
Kıymetlimiz!
Hey, TikTok dansı yapmam
ama yas tutuyormuş gibi de yapamam, lütfen ama.
Bir de korku var. Hem de büyük bir korku.
Ölüm.
Dünyadaki en korkunç şey.
Doğal ölüm bile hayatımıza ait olmayan,
çok uzak bir şey gibi geliyor.
Bunu neredeyse hiç düşünmeyiz. Ta ki başımıza gelene kadar.
Ama vahşice bir ölüm,
bıçaklanarak ölmek…
Bunun binlerce ışık yılı uzakta olduğunu düşünürsünüz.
BIÇAKLANDI KOCASI BOĞDU
Ama orada, birkaç metre ötede oldu.
Benim kokumun onun üzerine,
onun kokusunun da benim üzerime sindiği bedende.
Atomlar, moleküller, ter alıp verdik.
Bunu oyun mu sanıyorsun?
Şimdi orada ölü hâlde yatıyor,
keskin bir demir parçasıyla birkaç yerinden bıçaklanmış hâlde.
Sonra utandığım bir duygu var. Adını bile anmak istemiyorum.
Smeralda'nın çaresizliğini gördüğümde hissettiğim duygu.
İçimdeki küçük bir parça şöyle düşündü…
Ne diye ağlıyorsun?
Seni dövdüğünü, pisliğin teki olduğunu söylüyordun!
Grey's Anatomy'den Derek ölmüş gibi ağlıyorsun!
Hayret bir şey, yapma ama!
Benim için canavar olan o adamın Smeralda için
çok başka şeyler olduğunu biliyordum.
Onunla yedi yıl geçirmişti.
Parçalanmış hâlde görünce üzülmesi gayet anlaşılabilir.
Tabii ki anlaşılır, ne olacaktı?
Nutuk için sağ ol Jiminy Cricket.
O bok beyinli için ağlaması hâlâ tepemin tasını attırıyor.
Sinirlenebilir miyim, izin almam mı gerek?
Geri zekâlı, içecek ister misin?
Bu olay gerçek miydi emin olamıyorum.
Bence gerçekti. Roma haberlerine bile çıktı.
Smeralda ne oldu?
Arıyorum ama açmıyor.
Hepiniz nasıl bu kadar sakinsiniz hâlâ anlamıyorum.
Bence doğru olan buydu.
Bu nasıl doğru olabilir?
Bir insan öldü. Sonuçları açısından bile…
Er ya da geç ölecekti. Hiçbir şeyi ertelemenin anlamı yok.
Secco'nun yaşam ve ölüm hakkında görüşlerinin
nereye varacağını sorgulayacak havamda değildim
ama sormaya vaktim olmadı çünkü zil sesi duydum…
Kapalıyız!
Sakin ol. Ne demek kapalıyız?
Aşkım! Mesajlarımı okumuyorsun sanmıştım!
Aşkım!
Neler oldu neler!
Benimle ilgisi yok ama Aksi öldü.
Yemin ederim benimle ilgisi yok.
Tartallegra'lar para istemiyor!
Ne oldu bilmiyorum, bize…
Hayatım, bekle, bir dur.
Seni bir daha görmeyeceğim sandım.
Anlatsana, ne demek Aksi'yi öldürdüler?
Kim öldürdü?
-Dur, bu… -Kapat çeneni.
Bıçak hâlâ elinde.
İnsanları durduruyorlar. Gitmeliyiz!
Burası kapalı.
Bıçağı kimin tuttuğunu gördüğüm için hâlâ büyük şoktaydım.
Yani kelimenin tam anlamıyla eli kanlı olan kişiyi görmüştüm.
Ömrümde tanıdığım insanlar arasında
katil kimliğine bürünmesine ihtimal vereceğim son kişi
Lorenzo Montini'ydi.
Montini…
ACİL 7/24
Burada bekleyebilir miyim?
Bekleme odasında bekleyin ama içeri giremezsiniz.
Eve gidip dinlensenize.
Uyanırsa sizi ararız.
Ufaklığın adı ne?
Giulio.
Adı Giulio.
Onu nasıl bir uçurumdan aşağı attık da
böyle bir şey yaptı?
Başta hepimiz Yaban Domuzu'nun sorunlarını çözmeye çalışıyorduk.
Bu sırada Montini de gözümüzün önündeydi,
ağır ağır cehenneme sürükleniyordu
ama onu göremedik sanki.
Sonunda cehennemin ta kendisi oldu.
Montini bunu neden yaptı?
Ne dediğimi duymadın mı?
Tartallegra'lara borcumuz kalmadı!
Hayatım, o kadar büyük bir borç silinmez.
Nasıl oldu bilmiyorum. Bir mucize gibi!
Mucizeleri Meryem Ana gerçekleştirir, biz iş yaparız.
Onun bu olayla ne ilgisi var?
Gerçekten hiçbir şey bilmiyor muydun?
Neyi bilmem gerekiyor?
Tartallegra'lar tüm bu soruna yol açan Bengalli'den para isterken
neden kimsenin aracı olan Carlito'dan para istemediğini hiç merak etmedin mi?
Aslında ben merak ettim, onunla konuştular sandım
ama onlar olayın çıkış noktasını merak ettiler.
Hayır.
Evet ama bir parçayı kaçırıyorsun.
Carlito'ya gerçekten gittiler.
Şöyle dediler…
99 binlik hesabı bloke ettirdin, o parayı vereceksin.
Şoförsün, değil mi?
Sen ne dedin?
Dedim ki "Evet, şoförüm ama limuzin hizmeti vermiyorum.
Ben sadece Don Diego Coccodritto'nun şoförüyüm."
Bu yarım yamalak yazılmış Kübalı aygıra anlam kazandıran bir ters köşe nihayet!
Kutluyorum senaristler.
Coccodritto'lar senaryoda niye yok diye merak etmiştim.
Coccodritto'lar, Tartallegra'ların rakibi.
Aynı işlerdeler. Uyuşturucu, tefecilik, haraç…
Biraz daha yaratıcılar
çünkü çiçekçileri ve galerileri de var ama hepsi şehrin öteki ucunda.
Rakipler, düşman değiller.
Birbirlerine karşı hep saygılılar ve birbirlerinin alanlarına girmezler.
Mesela Lemur dostum esrarını onlardan alıyor.
Bu yüzden üstüne gelmediler demek. Çete savaşı çıkarmak istemediler.
Savaş zaten başlamak üzereydi.
Aksi her gün buraya gelip saçmalıklar yapıyordu.
Sokak ortasında Montini'yi dövdü. Olay çıkardı.
Bu tür vukuatlar polisi çeker ve işe zarar verir.
Herkesin çıkarına olacak bir anlaşma yapmamız gerekiyordu.
-Hayatım, ne yaptın sen? -Borcu satın almalarını sağladım.
Ne? Nasıl yani?
Borcumuzu ödediler ve borcu satın aldılar.
O ne demek? Tartallegra'lara değil, Coccodritto'lara mı borcum var?
Evet, biraz daha fazla ama hemen ödemene gerek yok.
Ne sandın? Öyle borçlar ortadan kalkmaz.
Seni seviyorum ama anlamama yardım et.
-Bundan ne kazancımız oldu? -Bir ay.
Bir ay ne? Bir ayda ne yapayım?
Bir ay, bir aydır.
Yani bir ay daha mı kazandık?
Tek bildiğim şu, bir ay sonra buraya geleceğim.
Ama o, Coccodritto'lardansa
Tartallegra'ların paravanı olan Bengalliyi niye karıştırdı?
Aralarındaki bağlantı ne yani?
Hepsi Keyser Söze tarzı büyük bir kurgu muydu?
Bütün hamleleri domino gibi önceden görüp
sonunda da Coccodritto ailesi borcu satın mı aldı?
Hayır, çocukları aynı okula gidiyor.
Carlito, Aryan'ın ailesinin iki bin avroya ihtiyacı olduğunu düşünmüş.
Hepsini geri alıyorum.
Gerçek hayatın senaryosu her zaman çok kötü yazılıyor.
Tembelce.
En azından bir ay kazandık.
Bir şey bulmak için biraz daha vaktimiz var, en azından…
Zero…
Bir şey demedi ama o kederli gözleriyle noktayı koydu.
İtiraz veya dönüş olmadan sonu getiren bir nokta koydu.
Nokta.
Başta o noktanın bu işin sonu olduğunu düşündüm.
Kabullenmem gerektiğini, bittiğini.
Bunun 40 yıldır aklımızda olan bir fikre
son veren bir nokta olduğunu aylar sonra fark ettim.
Define Avcıları'ndaki gibi olabileceğimiz,
birlikte kalıp ayrılmayacağımız, bir arada olduğumuz sürece her şeyi yapıp,
dünyaya tek başımıza kafa tutabileceğimiz fikrine.
Doğru mu anladım?
Sen duygusal anlar yaşarken ben oradan çıkmamızı kutluyordum.
Neden hâlâ buradalar? Neden?
Bilmiyorum. Nasıl sorayım?
Tanrım, çok sıkıcı.
Pardon Sarah. Duyarlı olmaya çalışıyorum…
-Aman ne duyarlısın. -Yapma!
O minik bacaklarınla artık kapıya doğru gitmeyi planlıyor musun?
Evet Zero, merak etme.
Annemin evine gidiyoruz. Ona söyledim, sevindi.
Ama önce birkaç işim var.
Gelip onu 20 dakikaya alacağım.
Ona bir şey söylemek istiyorsan şu an son şansın.
Görüşürüz.
Hayır, kafayı yemiş. Onu cidden dinliyor musun?
-Ne demek istediğini anlamadım. -Sence?
Dal işte, adam öldü.
Artık sıra sende!
Bence şu an doğru an değil.
Tabii ki değil.
Böyle bir şey yapmanın doğru anı olmaz.
"Dal" ne demek? Denize mi dalıyoruz?
Bunlar ciddi meseleler.
Ağır ağır gitmelisin. Çok ağır!
-Aynen. -Doğru!
Randevulara çıkın, duruma bakın.
İsim koymak gibi bir zorunluluk hissetmeyin.
Sonra yavaş yavaş, duruma alışınca,
yedi, sekiz yıl birbirinize alışınca
o an hâlâ her şey yolundaysa
durumu değerlendirmeye başlarsın
ve "Dışarıdan bakınca birlikteymişiz gibi görünüyor" dersin.
Ama bu anlık bir kesit. Önceden planlayamazsın.
O noktada birliktesindir.
Ve o noktada ayrılırsın.
Yeni başlamadı mı?
Hayır, yedi yıl sendromu bu. O zamana kadar biri bıkmış olur.
Ona ne diyeceğim?
Yürü, aptal ayağına yat, birkaç espri yap.
Yirmi dakika dedi. Çabuk geçer, sonra siktir olup gider.
Merhaba.
Böyle durumlarda ne diyeceğimi bilemiyorum.
Nasılsın demek aptalca olur.
Bir şey demene gerek yok.
Şu birkaç gün için sana teşekkür etmem gerek.
Senin için çok kötü geçmiştir
ama bana farklı bir dünya gösterdin.
Hayatımda ilk kez bana değer veren biriyle normal bir hayat yaşadım.
Sanırım her an patlama riski olan bir düdüklü tencereyle yaşamaya alışmışım.
Evet, geçen gün kalmanı teklif etmedim, özür dilerim.
Bu işlerde iyi değilim.
Seni sevmediğimden değil, tam tersi ama…
Bunu seninle yaşamak istediğim için söylemiyorum, tamam mı?
Yedi yıl birlikte olduğum adam bu sabah bıçaklanarak öldürüldü.
Şu an ilişkiye başlayacak hâlde değilim.
Kız haklı.
Adamın öldüğü aklımdan çıkıp duruyor.
Aklıma sokamıyorum.
Bu yüzden söylemedim.
Bana verdiğin güzel bir şeydi sadece.
Biliyorum, seni daha çok korumalıydım
veya ödeşmek için bir şey yapmalıydım.
O beni boğarken sen gelip kurtardın.
Hayatımda hiç kimsenin beni korumasını istemedim Zero.
Ama kavgacı, belalı tiplerden hoşlanıyorsun.
Kendimizi kandırmayalım. Onlarla boy ölçüşemem.
Ne kadar aptalsın.
Ben beni seçen, beni istediğine emin olan insanlardan hoşlanıyorum.
Seninleyken her şeyi ben yapıyorum.
Sen asla risk almıyorsun.
Diğerlerinin kafaları basmadığından rezil olmayı göze alıyorlar.
"Sen tekrar ortaya çıkınca tüm planlarımı değiştirmeye hazırdım" demek istedim
ama Armadillo'nun omzuma dokunup şöyle dediğini hissettim…
Ellerinde videolar var.
Pardon, sorguya ara verilmesini istiyorum!
Boş ver Zero.
Bu konuyu konuşmanın sırası değildi.
Nasıl geçti? İşlerini hallettin mi?
Evet, ihtiyar bir adam gitmediği için uzun sürdü.
Ahlak bekçisiymiş gibi oradan bir türlü çekilmedi.
O yazı beni hep biraz endişelendirmiştir. Müebbet hapis gibi bir şeydi.
Bu hâli daha güzel.
SONSUZA DEK KUYRUKLU YILDIZLAR GİBİ OLABİLİR MİYİZ?
BÜYÜK ROMA OTOBANI
Sonraki günler tuhaftı, zaman durmuştu sanki.
Telefon kayıtları, Smeralda'nın abileri,
dikkat etmeden konuştuğumuz her şeyle birlikte
kimse gelip ne bok yediğimizi sormayacak mıydı?
Ama hayır, kimse gelmedi.
Aksi efsanesi, bir ömür süren gaddarlık,
en az üç kuşak çocuğun kâbusu,
Roma Haberleri bölümünde yanlış yazılmış soyadıyla
ve duvardaki eğri bir yazıyla beraber arşivlere kaldırıldı.
Başta yanından geçerken sinirleniyordum.
"Lider, evet, tabii. Kızları döven, çocukları ezen biri."
Ama bu şehrin sokaklarına hep insanların üzerine bombalar atan,
aileleri, erkekleri, kadınları, çocukları öldüren
devlet büyüklerinin ve savaşçıların isimleri veriliyor.
Kimse o tabelalarını indirmiyor.
Bu başkaldırıyı sadece Aksi'ye yöneltmek sınıf ayrımcılığı olur.
O yüzden yazıyı da ellemedik.
Eninde sonunda düşünmeyi bıraktık.
Şehrin dekorunun bir parçası oldu.
Evet, bunu bizim için yapmadın,
kendin için mi yaptın, başka seçeneğin var mıydı bilmiyorum
ama şu an oradaysan niyetler değil, gerçekler yargılandığı için oradasın.
Ama duruşmada bahsi geçmese de
eşit derecede önemli olan başka gerçekler de var.
Mesela biz buradaysak, gerçekten buradaysak, tartışmalarımız,
endişelerimiz, kahkahalarımızla hayatlarımıza devam edebiliyorsak
bunu sana borçluyuz.
Hepimizi hayatta tutan bir şeyin bedelini ödüyorsun.
Bunu hak etmek için bir şey yapmadık, tam aksine,
son birkaç yıl sana hiçbir şey vermedik ve bize hiçbir borcun yoktu.
Ama sen bize her şeyi verdin.
Büyükannem ömrünü doğumda ölmek üzereyken
onu kurtardığına inandığı Azize Lucy'ye şükrederek geçirdi.
"Hepimizin cennette bir azizi vardır, hayatta ve sağlıklı olduğun için
ona hep şükretmelisin" derdi.
Onu hiç dinlemedim ama şimdi haklı olduğunu düşünüyorum.
Bizim azizemiz cennette değil, tam tersine,
Bu dünyada cehenneme en çok benzeyen yerde.
Nasıl?
İyi, geçen seferkinden daha iyi. Hatta biraz kilo almış.
Ona mektubu verdiler mi?
Evet, sevindi, duygulandı.
Cevap yazacakmış. Adresini yazdın, değil mi?
Evet, en alta yazdım.
Fotoğrafı verdin mi?
Evet, teşekkür etti.
En çok endişelendiği şey buydu.
Ona tek başıma bakamayacağımı biliyor.
En azından seninle iyi.
Gitmene rağmen beni bıraktığın için sağ ol.
Hayır, zamanım var, çok kalmayacağım, üç güne Roma'ya döneceğim.
Dönünce konuşalım mı?
Olur ama çok geziyorsun, dikkat et.
Ara sıra dinlen.
Hoşça kal Giulio!
-Pardon, bir şey sorabilir miyim? -Tabii.
Bu köpeğin adı neden Giulio? Köpek için tuhaf bir isim.
Bak.
Kime benziyor?
Bilmiyorum.
İtalyan tarihinin en yakışıklı siyasetçisine!
Bilmiyorum. Rutelli'ye mi? Eskiden yakışıklıydı ama adı…
Giulio Andreotti!
Başkan mı?
Başkan!
O salağı ikna edemedin değil mi?
İmkânı yoktu.
Peki, sonuçta çocuğu var.
Üç gün ortadan kaybolup çocuğu o zavallı kadına bırakamaz.
Evet, aynen.
Doğru.
Bu, Secco'nun davranışlarını haklı çıkarmak için
uydurduğumuz mantıklı hikâyeydi.
Secco çocuğum var demiyor.
Yokluğunu açıklamak için bunu biz söylüyoruz.
Aslında Secco'ya başka bir şey söyledim
ama bunu Sarah'ya söylemek istemedim, vedalaşırken söylediğim son şeydi.
Kırk yaşımıza gelince
iki olgun insan gibi açıkça konuşabiliriz diye düşündüm.
O yüzden şöyle dedim…
Şerefsiz herif.
Bu çocuk meselesi her şeyi mahvetti.
Birlikte hiçbir şey yapamıyoruz. Dostluğumuzu öldürdün.
Aynı olgunlukla cevap verdi.
Ne istiyorsun lan?
Çizgi roman ve Netflix işiyle bunu sen başlattın.
Asıl sen öldürdün. Çocuğumun olması hiçbir şeyi değiştirmedi.
Dikkatinizi çekerim, bunu kin veya üzüntüyle söylemedi.
Standart metalik ses tonuyla söyledi.
Ama bir anlığına küçük bir çatlak açıldı
ve son birkaç seneyi,
iş yüzünden yapmak zorunda kaldığım şeyleri gördüm.
Hem iyi hem kötü şeyleri.
Kobani nasıldı?
Ve Secco'nun neredeyse hiç orada olmadığını fark ettim.
Eski arkadaşlarımın hiçbiri orada değildi.
Çünkü onlara hayatımda yer açacak zamanım ve alanım yoktu.
Belki de bu, davranışlarımı haklı çıkarmak için
uydurduğum çok mantıklı bir hikâyeydi.
Bir de şunu düşündüm,
"Secco, dostluğumuzun dışında ne yapıyordu?"
Bunun cevabı bariz biçimde
"Poker oynadı, çocuğu varsa biriyle sevişmiş" olsa da
tüm bu düşüncelerin ardında
koca savunma mekanizmamı yerle bir etme tehlikesi taşıyan
korkunç bir şey olduğunu sezdim.
O bulutları görünce dur.
İrdele, derine in, içine dön.
Çünkü o bulutlar kendinle ilgili bir şeyi gösterir.
İnsan böyle büyür.
İçindeki iblislerle yüzleşip başkalarıyla konuşacak olgunluğa ulaşınca.
Bu yüzden cesaretimi toplayıp…
Siktir git!
Bravo.
Siktir oradan.
Seni de, anneni de…
Tüm bunların içinde senin nasıl olduğunu hâlâ söylemedin.
İyiyim ama annemle yaşamak kolay değil.
Haberlere çıkmamıza hep ramak kalıyor.
Stella'ya karşı geri adım atmadın. 50 avro kaybettim.
Bir haftaya barışacağınıza iddiaya girmiştim.
Ben de kaybettim. Ben de girmiştim.
Altı ay oldu. Laneti bozdun.
Hiçbir şeyi bozmadım Zero.
Sorunun kafamda olduğunu düşünüyorum.
Altı aydır konuşmuyoruz
ama bir yanım ayrıldığımızı düşünmüyor sanki.
Ara vermişiz gibi sadece konuşmadığımız bir dönemde
olduğumuzu düşünüyor
ama ne zaman bir şey yaşasam
ilk düşündüğüm şey ona anlatmak isteği oluyor.
Bence bu başta normal.
Onu tekrar gördüğümde hiçbir şeyi kaçırmasın diye anlatmak için
olan biten her şeyin kafanda listesini yapıp
sürekli güncel tutmak normal mi?
Bu normal mi bilmiyorum ama onu aramamakla iyi yapıyorsun.
Her gece aynada kendime bakıp
"Aferin, bugün de kendini bırakmadın" diyorum.
Tıpkı bir keş gibi.
Ama o düşünce hep orada.
Kullanmasan da arka planda çalışan bir uygulama gibi.
En kötüsü ne biliyor musun?
Hayır ama bu bile çok kötü duruyor. Deşmek ister miyim bilmiyorum.
Kafamda her şey bana bağlı.
Bir gün telefonu alıp ararsam
onun orada beni beklediğini düşünüyorum.
Yani Stella'nın hayatına devam etmesi,
birini bulması, çocuk yapması bana mümkün gelmiyor.
Şimdi bunu düşünmeyelim.
Bu ülkede evlat edinmesine izin vermezler zaten.
Gerçekten mi?
Eski sevgilimin mutlu olmasını engelleyen faşistler iyi ki var.
Bu kadar uzun yolu kaldırabiliyor mu?
Yürüyerek gelmedi ya.
Kakasını yaptı, yemeğini yedi,
şimdi uyuyacak.
Kendi hayatı var!
Yirmi metre sonra hedefiniz sol tarafta kalacak.
Secco'ya fotoğraf gönder!
Dur, video çekiyorum.
Şerefsiz, sen de gelebilirdin!
Tabii ya, götünü kaldırır mı hiç?
Canım, rica etsem bir bira daha getirir misin?
Nasıl gidiyor?
Buraya gelen olmadı, değil mi?
Her sabah bugün gelecekler diye,
her gece de şansımıza bugün gelmediler diye düşünüyorum.
Belki de gelseler daha iyi olur çünkü bu şekilde yaşamak…
Videoya alıyorum, geldiklerinde izletirim.
Tırnaklarını sökerken biraz açılır mısınız?
Ona bir video izletmek istiyorum.
…gelseler daha iyi.
Bu konuyu kapatalım. Smeralda'yla nasıl gidiyor?
Ne nasıl gidiyor?
Yapma ama.
Sen seviş diye adam hapse girdi, bu fedakârlığı heba ediyorsun!
Siktir oradan.
Ciddi misin? Onu bir daha görmedin mi?
Debora kayıp.
Büyükbabası Ugo, Joe Spit'in önünde onu bekliyor.
Debora kayıp.
Büyükbabası Ugo, Joe Spit'in önünde onu bekliyor.
Giulio!
Hayret bir şey! Başka köpeklere sataşıp durma!
Artık bir köpeğin mi var?
Kıyamet vakti yakın demek.
Hey, geri zekâlı!
Giulio! Yeter!
Schiocco! Dur!
Zavallı hayvan. Seni hak edecek ne yaptı? Belki önceki hayatında Priebke'dir!
-Kim? -Priebke! Nazi olan!
Ardeatine katliamındaki adam!
Komünist temel bilgilerini kaçırmazdın.
Duyamıyorum! Bu şey havlıyor!
Nasılsın?
-İyiyim. -Lanet olasıca.
Yapma, ona kötü davranma, sakinleşir.
Hayır, sana lanet olasıca dedim.
Niye iyiyim diyorsun? Kibir dolu bir cevap.
Belki ben iyi değilim, endorfinlerini suratıma çarpıyorsun!
İyi değil misin?
Bilmiyorum. Öylesine söyledim.
O zaman endorfinleri al ve başımın etini yeme!
Belki senin gibi olmak istediği için havlıyor!
"Bak baba, ben de baş belasıyım" diyor.
Ne babası? İğrençsin.
Yeter, sanırım durdu.
Tekrar deneyelim mi?
Giulio! Giulio, buraya gel!
Hey, Schiocco, kes şunu!
Olmuyor.
Birbirlerini sevmediler. Ya kapışacaklar ya da gideceğiz.
Alışveriş merkezi yerine parka götürsenize.
Ne istiyorsun lan?
Sen çocuğunu parka götür. Buda'ya benzemiş.
-Ne kadar güzel. -Evet.
Köpekler olmadan buluşalım.
Hiç buluşmayacaksak buluşalım demenin ne anlamı var?
Bu sefer buluşacağız, söz veriyorum.
Hep söz veriyorsun.
Söz veriyorum, dedim!
Görürsün, çok şaşıracaksın.
Baba, bu kitabı okur musun?
Canım, baban önemli bir konuyu konuşuyor.
Zero amcan sevişip sevişmediğini söyleyince geleceğim.
Çocuğa ne okuyorsun?
Her gece aynı kitabı.
Normal diyorlar ama her gece aynı kelimelerle
aynı hikâyeyi dinlemek istemek nasıl normal olabilir?
Ludovico tekniği bu!
Ya bilişsel bir sorunun var ya da manyağın tekisin!
Al, sen oku. Bir kez olsun amcalık yap.
Üç Küçük Domuzcuk mu? Deli misin sen?
Çocuklara emlak spekülasyonu yapmayı öğretmek gibi.
Biliyor musun?
Evet ama berbattır.
Akıllı domuz, kurtla iş birliği yapıyor.
Düşünsene, iki hippi saman ve tahta kulübelerde yaşıyor.
Kurt gelip evlerini yıkıyor.
Onlar da taş ev yapan emlakçı domuza gidiyor.
Annelerinin parasını harcadıkları için onlara vicdan yaptırıyor,
sonra onlara ev satıp parayı kurtla kırışıyor.
Hayır!
Gimmy tedbirli olduğu için taş evi inşa ediyor.
Tabii, tabii. Gözünü aç. Uyan!
Grimm Kardeşler versiyonunda adı Gimmy Caltagirone.
Balonlardan ev yapan yaşlı bir adamı sokağa atan pisliğin teki.
Bizimkini yıktığı gibi senin evini de mi kurt yıktı?
O yüzden mi bizimle yaşamaya geldin?
-Bu öykünün sizi anlattığını mı söyledin? -Christine söyledi.
Domuzlu öyküleri sever. Yeterince temsil edilmediklerini söyler.
Anlıyorum, Peppa Pig ve Babe dışında örnek alacağı kimse olmaması zor.
Bir de Muppet'lardaki var.
Onun konusunu açma, kavga çıkar.
Neyse, hayır, bu ıssız yere sadece sizi ziyaret etmeye geldim
ama evim var.
Peki evin taştan mı yapıldı?
Başta "Ne bileyim,
80'lerde dikilen binalar betondan yapılmıştır.
Harita mühendisi mi olacaksın?" diyecektim ama sonra dank etti.
Belki bu üç yaşındaki çocuğun gözünden
biz başarılı yetişkinlerizdir.
Tıpkı biz çocukken 40 yaşındakileri gördüğümüz gibi.
Taştan yapılmış gibi duran insanların evleri de taştan yapılmış olmalı.
Belki de büyük bir kısmı domuz etinden oluşan
o masum küçük sosis hâliyle bize bakıyor
ve bizi Paskalya Adası heykelleri gibi sarsılmaz görüyordur.
Gerçek hâlimizi öğrenince nasıl da şaşıracak.
Gemi kazasından sonra dağılmışız.
Yol boyunca kaybettiklerimizi,
boğulanları, kıyıya yüzüp evrenin kıyısında,
gecenin en karanlık köşesine sürüklenerek gidip
saklananları saymıyoruz bile.
Kaldığımız evler taştan değil
ama samandan da değil.
Yıllar içinde biriktirdiğimiz çöplerden yapılmış.
Çürük tahtalardan, sac levhalardan, artıklardan.
Tüm bu çöpleri bir arada tutan şey tükürük, antidepresan hapları,
ödemesi imkânsız borçlar,
bizim verdiğimiz ve bize verilen ama kimsenin tutmadığı sözler.
Evde de biz varız.
Tek başımıza büzüşmüş hâlde durup
kurt bu gece gelip kapımızı kırmasın diye
dua ediyoruz.
Tamam ama evin en azından tahtadan mı?
Bak,
malzemeye takılma, malzeme önemli değil.
Başkalarına yakın yaşamak daha önemlidir.
Duvarlar sallandığında senin evin yandaki evlerden destek alabilir.
Ama burada yanımızda kimse yok.
Yanılıyorsun ufaklık.
Biz buradayız.
Bizi görmesen de biz buradayız.
Sadece soluklanıyoruz, sonra her şeyi düzelteceğiz.
Söz mü?
Hey, söz dedim.
Göreceksin, hayran kalacaksın.
Neden sana kızamıyorum biliyor musun?
Çünkü ben de böyleyim. Aynı durumdayım.
Senin neyin var?
Cevap vermedi ama neyi olduğunu biliyorum.
İçinde bir yerde, karnının dibinde kalan şeyden bahsediyor.
Hepsini kazıyıp temizlediğinden emin olsan da,
"Artık canımı yakamaz" diye düşünsen de
yine karşına çıkıp, hayatını sikip atan o şeyden.
Tek bir ömürde seni binlerce kez öldürür.
Bu seferkinin doğru olduğu umudu.
DÖNDÜĞÜMDE DONDURMA YİYELİM Mİ?
ÜÇ KURUŞLUK
KUPALAR
TABAKLAR
Kafe yeniden mi açılıyor? Eski sahibi geri mi döndü?
İşletmecisi değişti beyefendi.
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer