หลายปี หลายเดือน หลายวัน ที่ใช้ไปกับการแก้เส้นสายที่พันกัน
จากกลุ่มเส้นประสาทอันยุ่งเหยิงของคุณ ซึ่งถูกทอดทิ้งไว้ให้แห้งตาย
ค่ำคืนที่นอนไม่หลับ และรอยหมอนที่กดบนหน้า
ผมเสียทุกอย่างไป แม้แต่เส้นผม และผมก็พยายามหายใจ
แต่คุณจะไปไหน คุณอยู่ไหน บอกมาสิว่าคุณจะไปไหน
ล็อกทุกอย่างไว้ในประตูลับ ที่คุณไม่มีวันรู้
แต่คุณจะไปไหน คุณจะไปไหนในตอนนี้เมื่อ…
คุณจดจำตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
มีใครบางคนอยู่ในกระจก แต่มันไม่ใช่คุณอีกต่อไปแล้ว
ผมจำคุณไม่ได้
กี่ชีวิตที่คุณใช้อย่างลับๆ
ผมจำคุณไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
(ชีวิตบางๆ ที่มีค่าแค่เศษสตางค์)
(ฉุกเฉิน 24 ชั่วโมง)
อาการเลือดออกภายในหยุดแล้วค่ะ
เราโชคดีที่รักษาทันเวลา
บ่อยครั้งที่ตอนพามาหาเรา เราก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว
แต่เรารับประกันอะไรไม่ได้
จนกว่าเราจะรักษาเสร็จ และดูอาการได้ว่าเป็นยังไงตอนฟื้นขึ้นมา
แต่นี่ อย่างน้อยตอนนี้ เราก็ไขว้นิ้วขอให้โชคดีได้นะคะ
คนเขาว่ากันว่า เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงฉากสุดท้าย
คุณก็จะรู้ได้เอง
คุณจะสัมผัสมันได้ในอากาศ
ผมไม่รู้ว่าจริงมั้ย ผมนึกว่ามันจบสิ้นไปตั้งแต่ 20 ปีก่อนแล้ว
ในบ่ายวันนั้นของเดือนสิงหา เมื่อละครใบ้ฉากใหญ่มาถึงจุดสิ้นสุดในที่สุด
บ่ายวันเสาร์นายจะทำอะไรน่ะ เราไปนิทรรศการวอร์ฮอลกันมั้ย
ผมไม่สนแอนดี้ วอร์ฮอลเลยสักนิด
แต่เธอเลิกกับแฟนมา และเราก็กลับมาอยู่ในช่วงเวลาแบบนั้น
ที่ผมจะเดินหน้ารุกได้ ก่อนพวกฟันดะรายต่อไปจะโผล่มา
ก่อนนั้นผมคงตอบว่า…
ได้อยู่แล้ว ฉันหลงใหลแอนดี้ วอร์ฮอลจะตาย!
ฉันกะจะไปสักรูปกระป๋องซุปนั่นบนตัว
แล้วรูปเหมือนมาริลีน ที่ดูเหมือนมอยร่า ออร์เฟอีนั่น
ฉันก็ใช้มันชักว่าวมาเยอะมาก
ผมคงยอมเผาทุกอย่างทิ้ง
การสอบ งาน นัดหมอ เพื่อนๆ สาวๆ…
ก็เหมือนทุกครั้ง ผมคงยอมเผาสะพานทุกสะพาน
ที่เชื่อมผมกับศักดิ์ศรีในตัวเอง เพื่อจะพูดว่า…
ต้องว่างอยู่แล้ว ไปที่ไหนก็ตามที่เธออยากกันเถอะ
แต่แทนที่จะทำงั้น ผมหยุดคำพูดไว้และบอกว่า…
เอ้อ ฉันว่าฉันจะออกไปกับคนอื่นวันเสาร์นี้
นั่นเป็นเรื่องยากที่สุดเรื่องหนึ่ง ที่ผมเคยพูดมาในชีวิต
แย่กว่าตอนผมบอกแม่ว่า ผมไม่ได้ไปมหา'ลัยจริงๆ ซะอีก
ผมแค่นั่งรถใต้ดินกลับไปกลับมา
เป็นเวลาแปดชั่วโมงเหมือนคนโรคจิต
เพราะผมรู้สึกว่าประโยคนั้น…
"ฉันอาจคบกับใครบางคนอยู่…"
เป็นสัญญาณบ่งบอกจุดจบของสิ่งดีงามบางอย่าง
ที่ไม่เคยเกิดขึ้น
แต่นั่นแหละเหตุผลที่มันยังไม่เคยเป็นจริง
ยังบริสุทธิ์ในแบบที่มีแต่สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้น หรืออยู่ได้ไม่นานเลยจะมีวันเป็นได้
นั่นคือปัญหาของพวกเราชาวทาสรัก
เวลาคนเขาผิดนัดเรา ไม่สนเรา
จัดเราไว้ต่ำสุดในลำดับความสำคัญ
ต่ำเสียยิ่งกว่า…
จะทำไงได้ล่ะ ฉันต้องไปเล่นพาวเวอร์พิลาทิส
เราเตรียมโชว์สิ้นปีตอนสิ้นเดือนมิถุนาอยู่
และ…
โทษทีนะ ที่รัก แต่คืนวันพุธมีรายการกิลลาวิสโต
อย่าพูดชื่อนั้นส่งเดช!
ฉันรู้ว่าระดับความสำคัญของ รายการกิลลาวิสโตเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันได้
มันเป็นหน้าที่พลเมืองของทุกคน
ฉันเข้าใจ แต่ถ้ามีใครขอเธอออกไปเดต…
หุบปาก พวกเขาฉาย ข้อความสุดท้ายของอิซอตต้าอยู่
เธอออกไปซื้ออิกัวน่า
ให้คนรักอายุ 13
ที่เธอเจอทางติ๊กต๊อก
แต่เธอไม่เคยไปถึงร้านสัตว์เลี้ยงต่างถิ่น
ยังไงก็เถอะ เวลาเป็นคนอื่นๆ ที่บอกปัดเรา
เราก็โอเคกับมัน เราคิดว่า "เอาเถอะ ไว้คราวหน้าก็ได้"
แต่พอเราเป็นคนที่ต้องกำหนดขอบเขต
เป็นคนที่ต้องพูดว่า…
"ไม่ ขอโทษนะ ฉันไปไม่ได้"
การพูดคำว่า "ไม่ได้" ก็แย่กว่าการแทงตัวเองอีก
มันทำให้ความกังขาทวีขึ้นในใจเรา
ว่านี่อาจเป็นตอนที่เราจะได้คบหากันในที่สุด
และตอนนี้ก็เป็นความผิดผมเองที่มันไม่เกิดขึ้น
และผมก็จะใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิต ไปกับการนึกเสียใจ
แต่ผมอาจฮึดในศักดิ์ศรีขึ้นมากะทันหัน
หรือความร้อนของวันนั้น อาจลัดวงจรต่อมทาสรักของผม
แต่ผมเสริมไปว่า…
คือฉันจะออกไปเดตกับสาว
บึ้ม! นายบอกเธอแล้ว! ขอเสียงตัว ล. ขอเสียงสระอุกับ ย.
ลุยเลย!
เธอจะว่าไงล่ะ
ถ้าเธอตกใจล่ะ
เธอเกิดหึงขึ้นมา
และสุดท้ายนายก็จะบอกเธอได้ว่า
"เธอนึกเสียใจแล้วใช่มั้ยล่ะ
เธอพลาดโอกาสไปแล้ว หนุ่มกล้ามโตคนนี้ไม่ว่างแล้ว
เขาไปอยู่ฟาร์มพ่อพันธุ์ในท้องถิ่นแล้ว"
ยอดไปเลย! ดีใจด้วยนะ นายต้องมาเล่าให้ฉันฟังล่ะ
ไม่ เธอไม่สนเลย
ผมไม่รู้ว่าเธอไม่สนใจจริงๆ หรือเปล่า
ขอเสียงตัว ฮ. ขอเสียงคำว่า "ซวย" เฮงซวย!
ขอมัคคิอาโตครับ
เธอไม่ได้ทึ้งผมตัวเองแน่ๆ
แต่ในสายตาผม ดูเหมือนจะมี อะไรบางอย่างเล็กจิ๋วที่สังเกตไม่เห็น
แตกร้าวไปในตัวเธอเหมือนกัน
แต่ผมไม่ได้ยินเสียงชิ้นส่วนนั้นแตก
เพราะเธอมีความคิดนี้ว่า ความเงียบที่น่าอายทุกครั้ง
จะต้องถูกเติมเต็มเสมอ
ด้วยเสียงแหกปากร้อง จนกว่าเส้นเสียงจะพังของใครสักคน
(8.00 น. - นาฬิกาปลุก เลื่อนปลุก)
(ไม่มีการแจ้งเตือน)
(สงครามกลางหมู่ดาว)
ยังยืนหยัดอยู่ คุณไม่มีวันชนะเรา
ไม่มีวัน!
ทำอะไรอยู่น่ะ
ฉันจะไปรู้ได้ไงวะ
ถ้าหมอนั่นแทงฉันก็จะแทงไม่เข้า ใช่มั้ย
สับปะรดดีกว่าเยอะ
หมายความว่าไง
เปลือกสับปะรดแข็งกว่า และยังกันไฟได้ด้วย
ถ้านายเอามันใส่แขน
นายก็หยุดเครื่องพ่นไฟได้โดยที่ผิวไม่ไหม้
ฉันว่าไอ้บูดไม่เอาเครื่องพ่นไฟมาหรอก
เราแวะบ้านฉันก็ได้ ฉันทำชุดเกราะไว้ทั้งชุด
นายทำชุดเกราะสับปะรดไว้เหรอ ทำไม
(ชุดเกราะสับปะรด)
ถ้ามีศัตรูที่ควบคุมไฟได้ล่ะ
- ศัตรูอะไร - เฮ้ ฉันพร้อมแล้ว
เรามีเวลาดื่มกาแฟมั้ย
ทุกคน เราไม่ต้องไปกันหมดก็ได้
พยายามมีเหตุผลหน่อย เราไม่ได้จะไปออกทริปกัน
เรื่องทั้งหมดนี้เริ่มขึ้นเพราะฉัน คิดว่าฉันจะไม่ไปกับนายเหรอ
ฉันก็แค่พูดเฉยๆ
แต่ถ้านาย เฉพาะนายเลยไม่มากับฉัน
ฉันจะคิดว่านายเป็นไอ้หอกหัก ไอ้บ้าเอ๊ย
แต่คนอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องมา
ที่เราพูดถึงอยู่นี่คือแฟนเก่าฉันนะ ฉันโทรเรียกคาร์โลกับเอมิลิโอ้แล้ว
ฉันอยากไปด้วย จะได้แน่ใจว่า พวกนั้นไม่ก่อความเสียหายมากไป
เรื่องนั้นน่ะ ฉันมีอย่างหนึ่งที่ตั้งใจจะบอก
ฉันจะไม่ช็อกถ้าเห็นการเหวี่ยงหมัดกัน
แต่ฉันไม่อยากไปพัวพันกับอะไรที่… อืม
อะไรที่อะไร
คือว่าเราต้องทำให้เขาเชื่อ แน่ละ
แต่เขาต้องอยู่เล่าเรื่องราวได้ทีหลัง รู้มั้ย
เขาจะต้องไปเล่าให้ใครฟังล่ะ
ในทางทฤษฎีน่ะ!
ฉันจะต้องพูดยังไงล่ะวะ
ฉันไม่อยากมีส่วนพัวพันกับการฆาตกรรม
ให้ตายสิ เซโร่
เรานัดเจอกันตอนแปดโมงที่จัตุรัส การนัดเจอที่ตกลงกันด้วยการส่งข้อความ
เวลาคนเขาตัดสินใจจะฆ่าใครน่ะ
เขาจะระวังตัวมากกว่านี้หน่อย
งั้นเธอก็จะบอกว่า พวกเขาจะโผล่มาตอนไหนสักตอน
อาจจะก่อนหมอนั่นกะซวกไส้ฉันเหมือนปลากะพง
แต่พวกเขาจะไม่ทำอะไรเลยเถิดไปเหรอ
เซโร่ วันนี้น่ะหลักๆ แล้วเป็นวันที่น่ากลัวมาก
และอาจเกิดความเสียหายนิดหน่อย
ฉันจะไปด้วยเพื่อให้แน่ใจว่า ทั้งสองอย่างนั้นมีความสมดุล
ไม่เคลียร์เลยนะว่าเธอจะมาด้วยทำไม
ฉันจะพูดอะไรได้ล่ะ อย่างน้อยก็จะมีผู้หญิงอีกคน
เรื่องทั้งหมดนี้น่ะส่งกลิ่นปิตาธิปไตยหึ่งเชียว
อย่างน้อยเราก็ใส่ความเป็นเพื่อนสาว ลงไปในกระบวนการนี้
ที่ฉันไม่เห็นด้วยได้นิดหน่อย
โอเค ฉันจะไม่ถามอะไรนาย
ฉันแค่หวังว่าจะมีไฟ นายจะได้ต้องขอโทษเรื่องสับปะรดนั่น
ดราคาริส
ผมจำได้ว่าต้องเดินไปไกลมาก
ใจผมเต้นโครมคราม
และอาร์มาดิลโล่ก็เอาแต่ตอกย้ำ
ความกังขาที่สลัดไม่หลุดนี้ที่ผมมีอยู่ในใจ
ถ้าคาร์โลกับเอมิลิโอ้ไม่มาล่ะ
ถ้าพวกเขาตื่นไม่ทันล่ะ
นายไปถึงที่นั่นและเจอไอ้บูด นายจะทำยังไง ถ้าเขามีมีดล่ะ
ขอทีเถอะ ฉันกังวลพอแล้ว
ฉันถึงเอานิตยสารทั้งหมดนั่นใส่ไว้ตรงนี้ไง
ช่างมันเถอะ แม้แต่สับปะรดก็คงช่วยไม่ได้หรอก
เขาเล็งสูง เขาแทงนาย…
เข้าที่คอ เข้าที่อก นั่นจะเจ็บ
นายเคยบอกว่า การโดนไอ้บูดแทงมันปลอดภัยกว่านี่
เพราะเขาจะแทงแบบพอประมาณ
ใช่ แต่นั่นมันก่อนนี้
เอาใจเขามาใส่ใจนายตอนนี้สิ
พวกนายฉีดสเปรย์ใส่หน้าเขา ทำผนังกั้นโพรงจมูกเขาหัก
- นายอึ๊บแฟนเขา - ฉันไม่ได้อึ๊บใครทั้งนั้น!
มันสำคัญที่การรับรู้
เขาถึงกับถูกไล่ออกจากธุรกิจครอบครัว ที่เขาทำงานอยู่ด้วย
น่าสงสารนะ
ฉันไม่ได้แก้ต่างให้เขา
แต่พอมองดูมันแบบนั้น ถ้าเขาแทงนาย นายจะว่าอะไรได้ล่ะ
ผมไม่มีแรงจะเถียง
และผมก็โฟกัสกับสิ่งเดียวที่ปลอบใจผมได้
ผมขอบอกเลย มันอาจเป็นประเด็นถกเถียงได้
ผมไม่อยากตายตามลำพัง
คุณอาจบอกว่า "แหงละ ไม่มีใครอยากตายตามลำพัง"
แต่ผมไม่ได้หมายถึงผมอยากให้คนที่รัก มาจับมือผมไว้และอะไรแบบนั้น
ผมไม่อยากตายอยู่คนเดียว
ผมหมายถึง ผมอยากให้พวกเขาตายไปกับผมให้หมด
(เซโร่คัลคาเร่ ไม่เคยรักภาระอันเดียวดายนั้น)
ความคิดที่ว่าผมจะตายและพวกเขาจะอยู่ต่อไป
และมีเรื่องเป็นพันอย่างเกิดขึ้นน่ะ
พวกเขาจะได้เห็นการโคลนไดโนเสาร์ การรุกรานจากต่างดาว
คนจากรายการซันซารามาขอเงิน ในรายการเซเลบริตี้ไอส์แลนด์
ทุกอย่างที่ผมรอคอยมาทั้งชีวิต
และผมก็จะเป็นคนเดียวที่ไม่ได้อยู่ที่นั่น
จะยังไงก็ไม่ใช่ว่า พวกเขาควรได้รับมันมากกว่าผม
ผมอยากให้โลกนี้สิ้นสุดไปกับผม
ตอนหัวใจผมเต้นเป็นครั้งสุดท้าย
อุกกาบาตจะชนโลกและทำลายล้างทุกชีวิตไป
ดังนั้นเราก็จะเสมอกันหมด และผมก็จะไม่ขมขื่น
แต่ผมตระหนักได้ว่ามันเป็น ความคิดที่เห็นแก่ตัวและบ้าอำนาจ
ผมไม่ได้บ้า ผมรู้ว่าผมเรียกร้องอะไร
จากมวลมนุษยชาติไม่ได้
ผมเลยยอมรับว่าเพื่อนๆ ผมตายก็พอแล้ว
ตอนที่ผมกำลังคิดว่า ใครมีโอกาสตายไปกับผมมากที่สุดนั้น
ผมก็สังเกตเห็นรถตำรวจพวกนี้ ที่แล่นผ่านไป และผมก็คิดว่า
"เกิดอะไรขึ้นวะวันนี้"
แล้วผมก็เห็นว่าทุกคัน มุ่งหน้าไปทางจัตุรัสนั่น ผมเลยบอกว่า
สเมรัลด้า เธอว่าพวกพี่ๆ เธอ ลงมือไปแล้วหรือเปล่า
เธอไม่ตอบ เธอเริ่มวิ่ง และเราก็ตามเธอไป
แต่แล้วทุกอย่างก็ถูกปิดกั้นไว้
มีคนอยู่ทั่วไปหมด พวกเขาไม่ให้เราเข้าไป และทุกคนก็ถามกันว่า
"เกิดอะไรขึ้น"
ผมเริ่มตื่นตระหนกเพราะผมคิดว่า
"สองคนนั้นทำบ้าอะไรไปวะ พวกนั้นฆ่าเขาเหรอ"
หรือกลับกัน เขาฆ่าพวกนั้นแล้ว
พวกเขาต้องปรากฏตัวขึ้นอย่างมั่นใจและอวดดี
และหมอนั่นก็แทงพวกเขา
หรือเซกโก้อาจจะพูดถูก
และเขาก็โผล่มาพร้อมเครื่องพ่นไฟ
นั่นแหละที่มาของกลิ่นเหม็นไหม้นั่น
แต่แล้วผมก็เงยหน้าขึ้น
และพวกเขาก็อยู่ตรงนั้นกับสีหน้าที่ทำให้ผมขนลุก
เราสบตากันแค่ชั่วอึดใจ
แล้วคาร์โลก็ทำมือเป็นสัญลักษณ์สากล ที่แปลว่า "เผ่นออกไปจากที่นี่กัน"
ทำไมล่ะ พวกนั้นฆ่าเขาแล้วเหรอ
พวกเขาหายตัวไป ผมไม่เห็นสเมรัลด้า
และผมก็คิดว่า "เธอไปอยู่ไหนวะ"
เธออาจฉลาดกว่าเราและหนีไปกับพี่ๆ แล้ว
ตอนที่รู้ตัวว่านั่นเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้
แต่เปล่าเลย
บอกตรงๆ นะ ผมไม่อยากพากย์เสียงเลียนแบบใครในตอนนี้
เพราะเลือดผมยังเย็นเฉียบ เมื่อผมย้อนนึกกลับไปถึงตอนนั้น
ฉันว่าเขาตายแล้ว
เซโร่ ไปกันเถอะ
นี่ ไปกันเถอะ!
สเมรัลด้าอยู่ตรงนั้น
ส่งข้อความให้เธอสิ บอกเธอว่าเราอยู่ที่ร้านกาแฟ
เราทิ้งเธอไว้ไม่ได้…
ให้ตายสิ เราต้องออกไปจากที่นี่
ผมกึ่งๆ จะอยู่ในภวังค์ เลยยากที่จะบอกว่าตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่บ้าง
- ระวังหน่อย - ขอโทษด้วย
ผมกำลังจะเสียสติ และผมก็ต้องควบคุมตัวเองให้ได้
ผมเลยคิดว่า "ฉันจะเก็บทุกอย่างกลับเข้าที่เข้าทาง
เหมือนกับเป็นการชันสูตร"
ผมเปิดหัวตัวเอง
เอาความคิดทุกอย่างออกมาวางบนโต๊ะ
โอเค มาเริ่มกัน
อย่างแรกคือความรู้สึกอันเลวร้ายอย่างหนึ่ง
ความโล่งใจ
ผมรู้ว่ามันไม่ดี
มีคนคนหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่
แต่ผมพูดไม่ได้ว่าผมเสียใจ
มันเหมือนถามโฟรโด ว่าเขาเศร้ามั้ยที่เซารอนตาย
ข้าจะพูดอะไรได้ล่ะ เจ้านั่นพยายามฆ่าข้าในหนังสามเรื่องแล้ว
จะให้ข้าร้องไห้ให้เขาเหรอ "น่าสงสารจัง เขาสุภาพมาตลอด"
ของรักของข้า!
นี่ ข้าจะไม่เต้นติ๊กต๊อกหรอกนะ
แต่ข้าจะไม่ทำเป็นโศกเศร้าเสียใจ ไม่เอาน่า!
แล้วก็มีความกลัว
ความกลัวเยอะมาก
ความตาย
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลก
แม้แต่การตายตามธรรมชาติ ก็ดูเหมือนเรื่องไกลตัว
ที่ไม่มีที่ทางอยู่ในชีวิตเรา
เราเกือบไม่เคยคิดทบทวนถึงมัน
เว้นแต่ตอนที่มันเกิดขึ้น
แต่การตายจากเหตุรุนแรง
ถูกแทงตาย…
นั่นเป็นเรื่องที่คุณคิดเสมอว่า อยู่ไกลตัวคุณแบบคนละโลก
(ถูกสามีบีบคอ ถูกฆ่ากลางวันแสกๆ)
แต่มันอยู่ตรงนั้นเอง ห่างไปไม่กี่เมตร
บนศพนั่นที่ยังมีกลิ่นเหมือนคุณ
และคุณก็มีกลิ่นเหมือนเขา
คุณเคยแลกเปลี่ยนอะตอม โมเลกุล เหงื่อ…
คิดว่านี่เป็นเรื่องเล่นเหรอ
และตอนนี้เขาก็ตายอยู่ตรงนั้น
ถูกแทงด้วยเหล็กคมๆ ชิ้นหนึ่ง
ที่ฉีกร่างเขาออกหลายรอบ
แล้วก็มีความรู้สึกหนึ่งที่ผมละอายใจ
ผมไม่อยากตั้งชื่อให้มันด้วยซ้ำ
มันเป็นสิ่งที่ผมรู้สึก ตอนผมเห็นสเมรัลด้าหมดอาลัยตายอยาก
ส่วนเล็กๆ ในตัวผมคิดว่า…
เธอร้องไห้เรื่องอะไรกัน
เธอพูดอยู่ตลอดว่าเขาซ้อมเธอ บอกว่าเขาเป็นไอ้กร๊วก
แล้วตอนนี้เธอก็ร้องไห้ เหมือนเดเร็คจากเรื่องเกรย์สอนาโตมี่ตาย
ให้ตายสิ ไม่เอาน่า!
ผมรู้ว่าถ้าคิดอย่างมีเหตุผล คำตอบก็คือสิ่งที่เป็นอสูรร้ายสำหรับผม
เป็นอะไรอื่นอีกมากสำหรับเธอ
เธอใช้เวลาร่วมกับเขามาเจ็ดปี
เข้าใจได้ที่เธอสะเทือนใจ เมื่อเห็นเขาถูกเชือดอยู่บนทางเท้า
มันเข้าใจได้อยู่แล้ว แหงละ
ขอบใจสำหรับบทเรียนนะ จิมินี่ คริกเก็ต
มันยังทำให้ฉันโมโหอยู่ดีที่เธอร้องไห้ให้ไอ้สวะนั่น
แบบนั้นได้มั้ย หรือฉันต้องขออนุญาตนายด้วย
เฮ้ย เจ้างั่ง เอาน้ำอัดลมมั้ย
ทุกคน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นจริงมั้ย
ฉันว่ามันเกิดขึ้นนะ มันลงในข่าวของกรุงโรมแล้ว
แล้วสเมรัลด้าล่ะ
ฉันโทรหาเธอหลายหนแล้ว แต่เธอไม่รับสาย
ฉันยังไม่เข้าใจว่า พวกนายทุกคนใจเย็นขนาดนี้ได้ยังไง
ฉันว่ามันเป็นเรื่องถูกต้องนะ
มันเป็นเรื่องถูกต้องยังไง
คนคนหนึ่งตายไป รู้มั้ย ถึงจะเป็นเรื่องของผลจากการกระทำ…
ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องตาย ไม่มีประโยชน์ที่จะยืดเวลาออกไป
บอกตรงๆ ว่าผมไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะสืบสาว
ว่าหลักเหตุผลของเซกโก้ เรื่องชีวิตและความตายอาจนำไปสู่จุดไหน
แต่ผมไม่มีเวลาถาม เพราะผมได้ยินเสียงกริ่ง…
ร้านปิดแล้ว!
ใจเย็น หมายความว่าไงที่ว่า "ปิดแล้ว"
ที่รัก ฉันนึกว่าเธอไม่ได้อ่านข้อความฉัน
ที่รักของฉัน
มีเกิดเรื่องขึ้นเยอะเลย
ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับมัน แต่ไอ้บูดตายแล้ว
ฉันสาบานได้ว่าฉันไม่เกี่ยว
พวกตาร์ตัลเลกราไม่อยากได้เงินนั่นแล้ว
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พี่ของสเมรัลด้าบอก…
ที่รัก! ที่รัก เดี๋ยว หยุดก่อน
โทษทีนะ ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว
อธิบายมาสิ หมายความว่าไงที่ว่ามีคนฆ่าไอ้บูด
ใครทำ
- เดี๋ยว นั่นไม่ใช่… - หยุดพูดเถอะ
เขายังถือมีดอยู่เลย
พวกเขากันคนไว้ เราต้องไป
ตรงนี้ห้ามผ่าน
ผมยังช็อกอยู่เลย
เพราะผมเห็นว่าใครถือมีดนั่นอยู่
ผมหมายถึงผมเห็นมือมีด
ตามนิยามของคำนั้นเลย
และในบรรดาคนที่ผมพบมาในชีวิต
คนสุดท้ายที่ผมจะมีวันคิด
ว่าจะสวมบทฆาตกรได้
ก็คือลอเรนโซ่ มอนตินี่
มอนตินี่…
(ฉุกเฉิน 24 ชั่วโมง)
ผมรอที่นี่ได้มั้ยครับ
คุณไปรอในห้องพักรอได้ แต่ฉันให้คุณเข้าไปด้านในไม่ได้
ทำไมคุณไม่กลับบ้านไปพักล่ะคะ
เราจะโทรเรียกคุณถ้ามันฟื้น
เจ้าตัวเล็กนั่นชื่ออะไรนะคะ
จูลิโอ้
มันชื่อจูลิโอ้
คิดถึงหุบเหวนรกที่เราหย่อนเขาลงไป
ซึ่งทำให้เขาทำแบบนี้สิ
เราทุกคนพยายามแก้ปัญหาของหมูป่าก่อน
แล้วก็ปัญหาของผม
และระหว่างนั้น เขาก็อยู่ที่นั่นตรงหน้าเรา
ถลำลึกลงสู่นรกมากขึ้นเรื่อยๆ
และก็เหมือนกับว่าเรามองไม่เห็นเขา
และสุดท้ายแล้วเขาก็กลายเป็นนรกเอง
แต่มอนตินี่ทำแบบนั้นทำไม
ที่รัก ได้ยินที่ฉันพูดมั้ย
หนี้กับพวกตาร์ตัลเลกราหมดแล้ว
ที่รัก หนี้ก้อนใหญ่ขนาดนั้นไม่หายไปเฉยๆ หรอก
ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง มันเหมือนปาฏิหาริย์เลย
พระแม่มารีทรงสร้างปาฏิหาริย์
พวกเราทำธุรกิจ
แต่… เขาเกี่ยวอะไรกับมัน
นายไม่รู้อะไรเลยจริงๆ เหรอ
เรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ
นายไม่สงสัยจริงๆ เหรอ
ว่าตอนที่พวกตาร์ตัลเลกราถามคนเบงกาลี
ว่าใครก่อเรื่องยุ่งเหยิงทั้งหมดนี่
ทำไมไม่มีใครคิดจะทวงเงินจากคาร์ลิโต้
ในเมื่อเขาเป็นคนกลาง
ที่จริงฉันก็เคยสงสัยอยู่นะ ฉันนึกว่าพวกนั้นคุยกับเขา
แต่สนใจแค่ว่าเรื่องทั้งหมดเริ่มต้นตรงไหน
ไม่หรอก
คือว่าก็ใช่ แต่นายมองข้ามจิ๊กซอว์ชิ้นหนึ่งไป
พวกนั้นไปหาคาร์ลิโต้แล้ว
และพวกเขาก็บอกว่า
นายทำให้บัญชีมูลค่า 99,000 ของเราโดนอายัด ตอนนี้นายต้องคืนมันให้เรา
นายเป็นคนขับรถใช่มั้ย
แล้วนายว่าไง
บอกว่าใช่ ฉันเป็นคนขับรถ แต่ไม่ใช่คนขับรถลีมูซีนทั่วไป
ฉันขับให้ดอนดิเอโก้ ค็อกโคดริตโตเท่านั้น
หา
อ้อ ในที่สุดก็มีบทหักมุมที่สมเหตุสมผล
จากเจ้าหนุ่มคิวบาที่หล่อล่ำครึ่งๆ กลางๆ คนนี้
ใช้ได้เลยนี่ คนเขียนบท
ฉันนึกสงสัยอยู่เชียวว่าทำไมพวกค็อกโคดริตโต ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย
(ค็อกโคดริตโต)
พวกค็อกโคดริตโต เป็นคู่แข่งของพวกตาร์ตัลเลกรา
พวกเขาทำเรื่องแบบเดียวกัน ค้ายา ปล่อยเงินกู้ สล็อตแมชีน รีดไถ
พวกเขาสร้างสรรค์กว่าหน่อย
เพราะชอบธุรกิจร้านดอกไม้ กับตัวแทนจำหน่ายรถด้วย
แต่ในอีกย่านของเมืองนี้
พวกเขาเป็นคู่แข่ง ไม่ใช่คู่ปรับกัน
เพราะพวกเขาเคารพกันเสมอ
และไม่เคยล้ำถิ่นของอีกฝ่ายเข้าไป
ยกตัวอย่างเช่น พวกเขา เป็นพวกที่เพื่อนลีเมอร์ซื้อกัญชามาขาย
เพราะงั้นพวกเขาเลยไม่เคยมายุ่งกับนาย
พวกเขาไม่อยากก่อสงครามระหว่างแก๊ง
สงครามนั่นกำลังจะเกิดอยู่ดี
ไอ้บูดมาที่นี่ทุกวัน ทำตัวบ้าหลุดโลก
เขาซ้อมมอนตินี่บนท้องถนน เขาก่อเรื่องวุ่นวายขนานใหญ่
ดราม่าแบบนี้ดึงดูดตำรวจ และไม่ดีต่อธุรกิจ
เราเลยทำข้อตกลงที่โอเคสำหรับทุกคน
ที่รัก เธอทำอะไรไป
ฉันให้พวกเขาซื้อหนี้นั่น
หา หมายความว่าไง
พวกเขาจ่ายเงินซื้อหนี้เราไป
นั่นมันหมายความว่าไง
ฉันไม่ได้ติดหนี้พวกตาร์ตัลเลกราแล้ว แต่ติดหนี้พวกค็อกโคดริตโตเหรอ
ใช่ มากกว่าเดิมนิดหน่อย แต่ไม่เร่งด่วนเท่า
นายคิดว่าไงล่ะ หนี้แบบนี้มันไม่หายไปเฉยๆ หรอกนะ
ฉันรักเธอ เธอก็รู้ แต่ช่วยทำให้ฉันเข้าใจหน่อย
- เราได้อะไรจากเรื่องนี้ - หนึ่งเดือน
หนึ่งเดือนอะไร จะให้ฉันทำอะไรกับเวลาหนึ่งเดือน
หนึ่งเดือนก็คือหนึ่งเดือน
งั้นเราก็มีเวลาเพิ่มอีกหนึ่งเดือนเหรอ
ฉันรู้แค่ว่าอีกหนึ่งเดือนฉันต้องกลับมาที่นี่
แต่ถ้าเขาอยู่แก๊งค็อกโคดริตโต
ทำไมเขาเอาชาวเบงกาลีนั่น ที่เป็นฉากหน้าของพวกตาร์ตัลเลกรามายุ่งล่ะ
พวกเขามีความเชื่อมโยงอะไรกันเหรอ
ทุกอย่างนี่เป็นการขุดหลุมดักครั้งใหญ่ แบบไคเซอร์ โซเซ่ใช่มั้ย
พวกเขาเห็นการเคลื่อนไหว ทั้งหมดล่วงหน้าเหมือนโดมิโน
ที่มันจะจบลงด้วยการที่ ครอบครัวค็อกโคดริตโตซื้อหนี้ไป
เปล่า ลูกๆ พวกเขาไปโรงเรียนด้วยกัน
คาร์ลิโต้คิดว่าเงิน 2,000 ยูโร อาจจะมีประโยชน์ต่อพ่อแม่ของอาร์ยัน
ฉันขอถอนคำพูด
บทในชีวิตจริงน่ะเขียนห่วยมากเสมอแหละ
ขี้เกียจสิ้นดี
เอ้อ ทุกคน อย่างน้อยเราก็ได้เวลามาหนึ่งเดือน
เรามีเวลาเพิ่มขึ้นหน่อย ที่จะคิดหาทางอะไรสักอย่าง ดังนั้นอย่างน้อย…
เซโร่…
เธอไม่ได้พูดอะไร แต่มีจุดท้ายประโยคอยู่ในตาที่หลุบลงต่ำนั้น
จุดที่เป็นเครื่องหมายบอกว่าจบ ไม่มีการอุทธรณ์ ไม่มีความช่วยเหลือ
จบแค่นั้น
ตอนแรกผมคิดว่าจุดนั้น เป็นจุดจบของเรื่องทั้งหมดนี้
คิดว่าผมต้องยอมรับมัน มันจบสิ้นแล้ว แค่นั้น
แต่หลายเดือนต่อมาผมจึงได้ตระหนักว่า ที่จริงแล้วมันเป็นจุดจบ
ของความคิดที่อยู่กับเรามา 40 ปี
ว่าเราจะเป็นเหมือนพวกกูนีส์ไปได้ตลอด
อยู่ด้วยกัน รักษาแก๊งให้รวมเป็นหนึ่งไว้…
ตราบเท่าที่แก๊งนี้ยังอยู่ด้วยกัน เราจะทำอะไรก็ได้
แม้แต่เผชิญโลกตามลำพัง
ขอฉันเคลียร์ให้เข้าใจนะ
นายกำลังเกิดอารมณ์อีโม
และฉันก็กำลังฉลองที่เรื่องจบลง และเราทุกคนได้ออกไปจากที่นั่น
ทำไมพวกเขายังอยู่ที่นี่ล่ะ ทำไม
ไม่รู้สิ ฉันจะถามพวกเขายังไง
ให้ตายสิ น่ารำคาญชะมัด
โทษที ซาราห์ ฉันก็พยายามจะเห็นอกเห็นใจอยู่นะ…
- เห็นอกเห็นใจบ้านนายสิ - ไม่เอาน่า
แต่เธอวางแผนจะขยับ
ขาน้อยๆ ของเธอนั่นไปทางประตู ในตอนไหนสักตอนมั้ย
คิดสิ เซโร่ ไม่ต้องห่วงหรอก
เราจะไปบ้านแม่ฉันกัน ฉันบอกเธอไปแล้ว เธอพอใจ
แต่ฉันมีเรื่องบางอย่างต้องทำก่อน
ฉันจะไปรับเธอในอีก 20 นาที
ถ้านายอยากบอกอะไรเธอ นี่ก็เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว
ไปก่อนนะ บ๊ายบาย
ไม่ เธอบ้าไปแล้ว นายฟังเธอจริงๆ เหรอ
- ฉันไม่เข้าใจว่าเธอหมายความว่าไง - คิดว่าไงล่ะ
กระโจนเข้าไปเลย เขาตายแล้ว
นี่ตานายแล้ว
ฉันว่านี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม
ก็ไม่ใช่อยู่แล้ว
ไม่เคยมีเวลาที่เหมาะสม ในการทำเรื่องพรรค์นี้หรอก
"กระโจน" หมายความว่าไง นี่อะไร สะพานอาริชเชียเหรอ
นี่เป็นเรื่องจริงจังนะ
นายต้องช้าๆ ไว้ ช้ามากๆ
- ใช่เลย - ใช่
นายออกเดต ดูว่ามันเป็นยังไง
อย่าหลงไปกับแรงกระตุ้น ที่จะแปะป้ายสถานะอะไร…
แล้วพอนายเริ่มชินกับสถานการณ์
พอนายมีเวลาเจ็ดหรือแปดปีที่จะชินกับมันแล้ว
ถ้าทุกอย่างยังไปได้ดี พอถึงจุดนั้น
นายก็เริ่มประเมินสถานการณ์นั่น
และบอกว่า "จากภายนอก มันดูเหมือนเราคบกันอยู่จริงๆ นะ"
แต่มันเป็นแค่ภาพคร่าวๆ ของอะไรๆ นายวางแผนมันล่วงหน้าไม่ได้
พอถึงตอนนั้น เราก็คบหากัน
และในตอนนั้น พวกนายก็แยกทางกัน
แต่มันไม่ได้เพิ่งเริ่มต้นเหรอ
เปล่า มันเป็นอาถรรพ์เจ็ดปี
พอถึงตอนนั้น หนึ่งในสองคนก็เบื่อเกินทนแล้ว
ฉันจะพูดอะไรกับเธอล่ะ
ไปสิ แกล้งโง่ เล่นมุกอะไรสักอย่าง
เธอบอกว่า 20 นาที มันจะผ่านไปเร็วมาก แล้วเธอก็จะไปแล้ว
นี่
ฉันไม่รู้จะพูดอะไรในสถานการณ์แบบนี้
"เป็นไงบ้าง" ฟังดูงี่เง่า
นายไม่ต้องพูดอะไรหรอก
ฉันต่างหากที่ควรขอบคุณ เรื่องสองสามวันที่ผ่านมานี้
มันต้องแย่มากเลยสำหรับนาย
แต่นายทำให้ฉันได้เห็นโลกที่ต่างออกไป
เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ใช้ชีวิตแบบปกติ
กับคนที่แคร์ฉันจริงๆ
ฉันว่าฉันเคยชิน
กับการใช้ชีวิตอยู่กับหม้ออัดแรงดัน
ที่อาจระเบิดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ
ใช่สิ ฉันขอโทษ ที่ไม่ได้ขอให้เธออยู่ต่อเมื่อวันก่อน
ฉันไม่ได้อยากไล่เธอไปที่อื่นหรอก
ฉันไม่เก่งเรื่องแบบนี้
ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบเธอนะ ตรงข้ามเลย แต่ฉัน…
นี่ ฉันไม่ได้พูดแบบนี้ เพราะอยากย้ายเข้ามาอยู่กับนาย โอเคนะ
คนที่ฉันอยู่ด้วยมาเจ็ดปีถูกแทงตายเมื่อเช้านี้
ฉันไม่มีอารมณ์จะลงหลักปักฐานจริงๆ หรอก
เธอพูดถูก
ฉันลืมอยู่เรื่อยตลอดทั้งวันว่าเขาตายแล้ว
ฉันทำให้มันซึมเข้าหัวไม่ได้เลย
นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันพูด
มันก็แค่เป็นสิ่งดีๆ ที่นายมอบให้ฉัน
ฉันรู้ ก็แค่ฉันรู้สึกว่าฉันควรปกป้องเธอมากกว่านี้
หรือทำอะไรสักอย่างให้เจ๊ากันไป
เพราะเธอช่วยฉันไว้ตอนเขาบีบคอฉันข้างนอกนั่น
ชีวิตนี้ฉันไม่เคยอยากให้ ใครมาปกป้องฉันเลยนะ เซโร่
แต่เธอชอบผู้ชายแกร่งๆ ที่ต่อสู้เก่งนี่
อย่าหลอกตัวเองกันเลย
ฉันไม่มีทางแข่งกับอะไรแบบนั้นได้
นายมันงั่งชะมัด
ฉันชอบคนที่เลือกฉัน
คนที่แน่ใจว่าตัวเองต้องการฉัน
กับนายน่ะ ฉันต้องทำทุกอย่างตลอด
นายไม่เคยแสดงตัวตน จะได้ไม่เสี่ยงอะไร
คนอื่นๆ น่ะไม่เข้าใจ
และต้องเสี่ยงทำให้ตัวเองดูงี่เง่า
ผมอยากบอกว่า "ไม่จริงนะ
ฉันพร้อมเปลี่ยนแผนทุกอย่างของฉันตลอด
เวลาเธอกลับมาปรากฏตัว"
แต่แล้วผมก็รู้สึกได้ว่าอาร์มาดิลโล่
ตบไหล่ผมและพูดว่า…
จุ๊ๆ พวกเขามีวิดีโอ
ขอโทษครับ ผมขอพักการซักถามนี้
มันไม่สำคัญหรอก เซโร่
นี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะพูดเรื่องนี้
เป็นไงบ้าง เธอได้ทำเรื่องที่ต้องทำมั้ย
อืม ใช้เวลาพักหนึ่ง เพราะผู้ชายแก่ๆ คนนี้ไม่อยากไปไหน
เขาอยู่ตรงนั้นเฉยๆ เหมือนเป็นผู้พิทักษ์ความประพฤติอันดีงาม
ข้อความที่เขียนไว้นั่นทำให้ฉัน ว้าวุ่นใจนิดหน่อยมาตลอด บอกตรงๆ นะ
มันเหมือนโทษจำคุกตลอดชีวิต
ตอนนี้ฉันชอบมันมากขึ้น
(ขอเราเป็นเหมือนดาวหางตลอดไปได้มั้ย)
(ทางหลวงโรมใหญ่)
ช่วงวันต่อๆ มานั้นรู้สึกแปลก เหมือนเวลาหยุดนิ่ง
พอคิดถึงบันทึกการโทร
พี่ๆ ของสเมรัลด้า
และทุกอย่างที่เราพูดโดยไม่ระวังนั่น
จะไม่มีใครมาถามเราว่า ตอนนั้นเราทำบ้าอะไรอยู่จริงๆ เหรอ
แต่ไม่ ไม่มีใครมา
ตำนานของไอ้บูด เวลาทั้งชีวิตอันป่าเถื่อน
ฝันร้ายของเด็กๆ อย่างน้อยก็สามรุ่น
ถูกจัดเก็บไว้เหมือนหน้าหนึ่ง ในหมวดข่าวกรุงโรม กับนามสกุลผิดๆ
และข้อความเบี้ยวๆ บูดๆ บนกำแพง
ตอนแรกเมื่อผมเดินผ่านมัน มันทำให้ผมโกรธ
ผมคิดว่า "ผู้นำ ใช่สิ"
(ลาก่อนมัสซิโม่ ผู้นำที่ยิ่งใหญ่)
"คนที่ซ้อมผู้หญิง รังแกเด็ก"
แต่ชื่อถนนในเมืองนี้
เต็มไปด้วยรัฐบุรุษและนักรบ
ที่ทิ้งระเบิดใส่ประชาชน
สังหารครอบครัว ผู้ชาย ผู้หญิง เด็กๆ
ไม่มีใครปลดป้ายชื่อพวกเขาลงมา
จะดูเป็นการเหยียดชนชั้นไปหน่อย ถ้าคัดค้านประเด็นนี้เฉพาะกับไอ้บูด
เราจึงเก็บข้อความนั้นไว้ด้วย
ในที่สุดเราก็เลิกคิดถึงมัน
มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของของประดับเมือง
ฉันรู้ว่านายไม่ได้ทำเพื่อเรา
ฉันไม่รู้ว่านายทำเพื่อตัวเองมั้ย ฉันไม่รู้ว่านายมีทางเลือกมั้ย
แต่ถ้านายอยู่ที่นั่นตอนนี้
ก็เป็นเพราะข้อเท็จจริงถูกตัดสิน ไม่ใช่เจตนา
แต่ยังมีข้อเท็จจริงอื่นๆ
ที่สำคัญพอๆ กัน ถึงแม้มันจะไม่ได้ถูกพูดถึงในการพิจารณาคดี
อย่างเช่นถ้าเราอยู่ตรงนี้ ตรงตามตัวอักษรเลย ฉันหมายถึงว่า…
ถ้าเราใช้ชีวิตต่อไปได้
กับการถกเถียง ความกังวล เสียงหัวเราะของเรา
มันก็เป็นเพราะนาย
นายกำลังชดใช้ให้บางสิ่งบางอย่าง ที่เปิดโอกาสให้เราทุกคน
ได้ใช้ชีวิตต่อไป
และเราก็ไม่ได้ทำอะไรควรให้ได้รับมันเลย ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ
เราไม่ได้ให้อะไรนายในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้
และนายก็ไม่ได้ติดค้างอะไรเรา
แต่นายให้ทุกอย่างกับเรา
ย่าฉันใช้เวลาทั้งชีวิตขอบคุณนักบุญลูซี่
ซึ่งย่าเชื่อว่าช่วยย่าไว้ ตอนที่ย่าเกือบตายตอนคลอดลูก
"เราแต่ละคนมีนักบุญดูแลอยู่องค์หนึ่งบนสวรรค์" ย่าพูดแบบนั้นเสมอ
"เราต้องขอบคุณพวกท่านทุกวัน ที่เรายังมีชีวิตอยู่และแข็งแรงดี"
ฉันไม่เคยฟังย่า แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าย่าพูดถูก
เพียงแต่นักบุญของเราไม่ได้อยู่บนสวรรค์ ตรงกันข้ามเลย
เขาอยู่ในที่แห่งนั้นบนโลกนี้ที่คล้ายนรกมากที่สุด
เขาเป็นไงบ้างครับ
สบายดีจ้ะ ดีกว่าคราวก่อน เขาน้ำหนักขึ้นนิดหน่อยด้วยซ้ำ
พวกนั้นได้เอาจดหมายให้เขามั้ยครับ
จ้ะ เขาดีใจ เขาซึ้งใจนะ
เขาบอกว่าจะเขียนตอบ เธอใส่ที่อยู่เธอไว้ด้วยใช่มั้ย
ครับ อยู่ด้านล่าง
คุณได้เอารูปนั้นให้เขามั้ยครับ
จ้ะ เขาขอบคุณ
นั่นเป็นเรื่องที่เขาห่วงที่สุด รู้มั้ย
เขารู้ว่าฉันเลี้ยงดูมันเองไม่ไหว
อย่างน้อยมันก็จะโอเคเมื่ออยู่กับเธอ
ขอบใจนะที่พาฉันมา ถึงเธอจะต้องไปแล้ว
ไม่หรอกครับ ผมมีเวลา
ผมไปไม่นานหรอก อีกสามวันผมจะกลับมาโรม
ไว้เราคุยกันตอนผมกลับมาดีมั้ย
ได้จ้ะ แต่เดินทางมากๆ แบบนี้ระวังตัวด้วยนะ
หาเวลาพักผ่อนบ้าง
ไปก่อนนะ จูลิโอ้
- ขอโทษครับ ขอผมถามอะไรได้มั้ย - ว่ามาสิ
ทำไมหมาตัวนี้ชื่อจูลิโอ้ล่ะครับ
เป็นชื่อที่แปลกนะสำหรับหมา
ดูนี่สิ
มันทำให้เธอนึกถึงใครมั้ย
โอ๊ย ไม่รู้สิครับ
นักการเมืองที่หล่อที่สุดในประวัติศาสตร์อิตาลีไง
ผมไม่รู้แฮะ ใครเหรอ รูเตลลี่เหรอ เขาเคยฮ็อตตอนหนุ่มๆ แต่ชื่อเขาไม่ใช่…
จูลิโอ้ อันเดรอ็อตตี!
ท่านประธานคะ
ท่านประธาน!
นายเกลี้ยกล่อมเจ้างั่งนั่นไม่ได้ใช่มั้ย
ไม่มีทางเลย
อืมนะ เขามีลูกนี่
เขาหายตัวไปสามวัน และทิ้งลูกไว้กับผู้หญิงที่น่าสงสารนั่นไม่ได้หรอก
ใช่เลย
ใช่
นี่เป็นเรื่องราวที่ยอดเยี่ยมและมีเหตุผล
ที่เราสร้างขึ้นรอบตัวเซกโก้เสมอ
เพื่อให้พฤติกรรมของเขาดูมีเหตุอันสมควร
เขาไม่ใช่คนที่พูดเรื่องมีลูก
มันเป็นสิ่งที่เราพูดเพื่อให้เรายอมรับได้มากขึ้น
(เหตุผลที่หายไปบ่อยๆ: เป็นพ่อคน)
แต่อันที่จริงผมได้พูดอะไรอื่นกับเซกโก้ด้วย
แต่ผมไม่อยากบอกซาราห์ มันเป็นเรื่องสุดท้ายที่ผมพูดก่อนบอกลา
ผมคิดว่า "เราอายุ 40 แล้ว
อาจถึงเวลาที่เราจะคุยกันอย่างเปิดเผย แบบผู้ใหญ่สองคน"
ผมเลยพูดออกไป
นายมันไอ้กร๊วก!
เรื่องลูกนี่ทำลายทุกอย่างเลย
เราทำอะไรด้วยกันต่อไปไม่ได้แล้ว นายทำลายความเป็นคู่หูของเราดีๆ นี่เอง
เขาตอบมาอย่างเป็นผู้ใหญ่พอกัน
นายต้องการอะไรวะ
นายเป็นคนเริ่มก่อน กับหนังสือการ์ตูนนั่นแล้วก็ Netflix
นายเป็นคนทำลายมัน
การที่ฉันมีลูกไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย
แต่เขาก็ไม่ได้พูด ด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองหรือเศร้าใจ
มันเป็นน้ำเสียงเหมือนโลหะตามปกติของเซกโก้
แต่ชั่วครู่หนึ่ง ที่มันทำให้รอยแยกเล็กๆ นี้เผยอออกมา
และผมก็เห็นช่วงสองสามปีที่ผ่านมาผ่านทางนั้น
ทุกอย่างที่ผมยุ่งอยู่กับมันเพราะงาน
- ทั้งดีและร้าย - อากาศในโคบาเนเป็นยังไง
และผมก็ตระหนักได้ว่า เซกโก้ไม่เคยอยู่ตรงนั้นเลย
ไม่มีเพื่อนเก่าผมคนไหนอยู่ตรงนั้น
เพราะผมไม่มีเวลาหรือที่ว่าง ที่จะเก็บพวกเขาไว้ในชีวิต
หรือนี่อาจเป็นเรื่องราว ที่ยอดเยี่ยมและมีเหตุผลของผม
เรื่องที่ผมสร้างขึ้นเพื่อให้เหตุผลกับพฤติกรรมผม
และผมก็นึกสงสัยด้วยว่า
"เซกโก้ทำอะไรอยู่บ้าง ตอนที่เขาใช้ชีวิตนอกวงมิตรภาพของเรา"
และถึงคำตอบนั้นจะชัดเจนว่า
"เขาเล่นโป๊กเกอร์"
"เขาต้องได้อึ๊บสาวด้วยถ้าเขามีลูก"
ผมก็เห็นอยู่แวบหนึ่งว่ามีบางอย่างที่เลวร้าย
อยู่เบื้องหลังความคิดพวกนี้
ที่คุกคามเข้ามาและจะกวาดล้าง
ระบบการให้เหตุผลอันยอดเยี่ยมทั้งหมดของผมไป
เมื่อนายเห็นเมฆพวกนั้น ให้หยุดซะ
แยกแยะ เจาะลึก สำรวจตัวเอง
เพราะเมฆพวกนั้นเผยให้เห็น อะไรบางอย่างเกี่ยวกับนาย
นั่นคือวิธีที่นายจะเติบโตได้
เมื่อนายเป็นผู้ใหญ่พอ จะเผชิญหน้ากับปีศาจที่หลอกหลอนนาย
และคุยเรื่องมันกับคนอื่นๆ
นั่นคือเหตุผลที่ผมรวบรวมความกล้าและ…
โอ๊ย ไสหัวไปเลย
เก่งมาก
ไปตายไป
นายกับแม่นายนั่นแหละ
ในเรื่องทั้งหมดนี้น่ะ เธอยังไม่บอกฉันเลยว่าเธอเป็นไงบ้าง
ฉันโอเคดี
แต่การพักอยู่กับแม่ฉันน่ะไม่ง่าย
เราใกล้จะได้เป็นข่าวขนาดนี้เลย
แต่เธอปักหลักไม่ถอยเรื่องสเตลล่านี่
รู้มั้ยว่าฉันเสียเงินไป 50 ยูโร
ฉันพนันไว้ว่าในหนึ่งสัปดาห์ พวกเธอจะกลับมาคบกัน
ฉันก็เสีย ฉันพนันไว้เหมือนกัน
เอ้อ หกเดือนแล้ว เธอแก้คำสาปนั่นได้แล้วล่ะ
ฉันไม่ได้แก้อะไรทั้งนั้น เซโร่
ฉันว่าปัญหาของฉันอยู่ในหัวฉันเอง
เราไม่ได้คุยกันมาหกเดือน
แต่เหมือนส่วนหนึ่งของฉันไม่คิดว่าเราเลิกกัน
เหมือนกับมันเป็นแค่ช่วงเวลาที่เราไม่คุยกัน
แบบการหยุดพักน่ะ
แต่ทุกครั้งที่เกิดอะไรขึ้นกับฉัน
ความคิดแรกของฉัน ก็คือฉันอยากบอกเรื่องนั้นกับเธอ
ฉันว่านั่นมันปกตินะในช่วงแรก
มันปกติเหรอที่จะมีรายการในหัว
แล้วก็อัพเดทมันเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น
เพื่อที่เวลาฉันเจอเธออีก ฉันจะได้เล่าทุกอย่างให้เธอฟังได้
และเธอจะได้ไม่พลาดอะไร
ฉันไม่รู้ว่าปกติมั้ย
แต่เธอก็ทำได้ดีที่ไม่ติดต่อทางนั้น
ทุกคืนฉันมองตัวเองในกระจกแล้วก็พูดว่า
"เก่งมาก วันนี้เธอไม่ติดกับ"
เหมือนคนติดยาเลย
แต่ความคิดนั้นอยู่ที่นั่นตลอด
มันเหมือนแอปที่ทำงานอยู่เบื้องหลัง ถึงแม้เราจะไม่ได้ใช้มันอยู่
และนายรู้มั้ยว่าที่แย่ที่สุดคืออะไร
ไม่ แต่เรื่องนี้ก็ดูฮาร์ดคอร์มากอยู่แล้ว
ฉันไม่แน่ใจว่าอยากลงลึก
ในหัวฉันน่ะ มันขึ้นอยู่กับฉันทั้งหมด
ถ้าวันหนึ่งฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ฉันก็คิดว่าเธอจะรอฉันอยู่ตรงนั้น
เหมือนมันเป็นไปไม่ได้
ที่สเตลล่าจะเดินหน้าต่อไปกับชีวิตเธอ
ที่เธอจะเจอคนอื่น มีลูก…
ฟังนะ ตอนนี้อย่าไปคิดเรื่องนั้นเลย
ยังไงประเทศนี้ก็ไม่ให้หล่อน รับบุตรบุญธรรมอยู่แล้ว เพราะง้้น…
จริงเหรอ
โชคดีจังที่มีพวกฟาสซิสต์ คอยหยุดแฟนเก่าฉันไม่ให้พบความสุข
หมาตัวนี้เดินทางไกลแบบนี้ไหวเหรอ
เฮ้ มันไม่ได้เดิน
มันอึ มันกินอาหาร
แล้วมันก็กลับไปนอน
มันมีชีวิตของมันเอง
อีก 20 เมตร จุดหมายของคุณจะอยู่ทางซ้าย
(ตอร์ตีญ่า 2.00)
นี่ ส่งรูปถ่ายให้เซกโก้เถอะ
เดี๋ยวนะ ฉันจะถ่ายวิดีโอ
ไอ้กร๊วก นายน่าจะมา
ใช่ หมอนั่นคงย้ายก้นมาหรอก
ที่รัก ช่วยอะไรทีสิ ขอเบียร์อีกขวดได้มั้ย
เป็นไงบ้างล่ะ
ไม่มีใครมาตามหานายใช่มั้ย
ทุกเช้าน่ะ ฉันคิดว่าวันนี้แหละที่พวกนั้นจะมา
และทุกคืนฉันก็คิดว่าเราโชคดีที่พวกเขาไม่มา
ถ้าพวกเขามาอาจจะดีกว่า เพราะการใช้ชีวิตแบบนี้…
ฉันจะอัดเสียงนายไว้ เวลาพวกนั้นมา ฉันจะได้เล่นให้นายฟัง
"เปิดทางหน่อยได้มั้ย ระหว่างที่พวกนายถอดเล็บเขาอยู่
ฉันมีเทปบันทึกเสียงที่อยากให้เขาฟัง"
ถ้าพวกเขามาอาจจะดีกว่า…
พอได้แล้วเรื่องนี้ นายกับสเมรัลด้าเป็นไงล่ะ
สเมรัลด้าทำไมเหรอ
โอ๊ย ไม่เอาน่า
มีคนติดคุกเพื่อให้นายได้อึ๊บสาว
แล้วนายก็ทำให้มันเสียเปล่า
โอ๊ย ไปไกลๆ เลย
เอาจริงเหรอ นายไม่ได้เจอเธออีกเลยเหรอ
เดบอราพลัดหลง
คุณปู่อูโก้ของเธอรอเธออยู่หน้าร้านโจ สปิต
เดบอราพลัดหลง
คุณปู่อูโก้ของเธอรอเธออยู่หน้าร้านโจ สปิต
จูลิโอ้
นี่ หยุดทำตัวน่ารำคาญกับหมาตัวอื่นสักที
อ๊ะ นายมีหมาแล้วเหรอ
วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว!
เฮ้ ยัยบื้อ!
จูลิโอ้ หยุดนะ!
สก็อกโก้ หยุด!
น่าสงสารจัง มันทำอะไรไว้นะ ถึงต้องมาเป็นหมานาย
มันอาจเป็นพรีบเคเมื่อชาติก่อนก็ได้
- ใครนะ - พรีบเคไง ไอ้นาซีนั่น!
ที่ทำการสังหารหมู่ที่ถ้ำอาร์เดอาตีเน
ไม่สมเป็นนายเลย ที่พลาดข้อมูลพื้นๆ เรื่องคอมมิวนิสต์แบบนี้
ฉันไม่ได้ยินเธอ เจ้านี่มันเห่า
เธอเป็นไงบ้าง
- ก็ดี - ให้ตายสิ
ไม่เอาน่า อย่าใจร้ายกับมัน มันจะใจเย็นลง
ไม่ ฉันหมายถึงให้ตายสิ
ทำไมเธอบอกว่า "ดี" นั่นมันฟังดูยโสนะ ไม่ได้ยินเหรอ
ชีวิตฉันอาจไม่ดีก็ได้ แล้วเธอก็โยนเอ็นดอร์ฟินของเธอใส่หน้าฉัน
ชีวิตนายไม่ดีเหรอ
ไม่รู้สิ ก็แค่พูดไปงั้น
งั้นก็รับเอ็นดอร์ฟินนี่ไป แล้วอย่ามากวนประสาท
มันอาจเห่าเพราะอยากเป็นเหมือนนายก็ได้
เป็นวิธีของมันที่จะบอกว่า "ดูสิครับ พ่อ ผมก็กวนประสาทได้เหมือนกัน"
หมายความว่าไงที่ว่า "พ่อ" อี๋ แหวะ!
นี่ พอแล้ว ฉันว่ามันหยุดแล้ว
เราควรลองอีกทีมั้ย
จูลิโอ้!
จูลิโอ้ มานี่!
นี่ สก็อกโก้ หยุดนะ!
ไม่มีประโยชน์
มันเกลียดกัน
เราอาจให้มันกัดกัน ไม่งั้นเราก็ต้องกลับไป
ทำไมไม่พามันไปวิ่งที่สวนแทนที่จะเป็นห้างล่ะ
คุณจะเอาอะไรเนี่ย
ทำไมไม่พาลูกคุณไปสวนล่ะ เขาดูเหมือนพระพุทธรูปเลย!
- เห็นมั้ยว่ามันดีขนาดไหน - ใช่
ทำไมเราไม่มาเจอกันโดยไม่มีหมาล่ะ
มีประโยชน์อะไรที่คอยพูดตลอดว่าเราจะเจอกัน ถ้าเราไม่เคยทำจริงๆ
นี่ คราวนี้เราจะเจอกันจริงๆ ฉันสัญญา
โอ๊ย สัญญาๆ
นี่ ฉันบอกว่าสัญญาไง
เธอจะได้เห็น เธอจะต้องทึ่ง
พ่อครับ อ่านหนังสือให้ฟังทีได้มั้ย
ลูกรัก พ่อคุยเรื่องสำคัญอยู่
ทันทีที่อาเซโร่บอกเราว่าเขาได้นอนกับใครมั้ย พ่อจะตามไปเลย
นายอ่านอะไรให้เขาฟัง
หนังสือเล่มเดิมทุกคืน
คนเขาบอกว่ามันปกติ แต่มันจะปกติได้ยังไง
ที่อยากฟังแต่เรื่องเดิมๆ
กับถ้อยคำเดิมๆ ทุกวัน
นี่มันเทคนิคของลูโดวิโก้!
นายต้องมีปัญหาด้านการรู้คิด ไม่งั้นก็เป็นพวกบ้าคลั่ง
นี่ นายอ่านให้เขาฟังสิ ทำตัวเป็นอาสักครั้ง
ลูกหมูสามตัว นายบ้าไปแล้วเหรอ
มันเหมือนสอนเด็ก เรื่องวิธีเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์
อารู้จักมันเหรอครับ
รู้ แต่มันห่วยแตก
หมูฉลาดตัวนั้นสมรู้ร่วมคิดกับหมาป่า
ลองคิดดูสิ เจ้าฮิปปี้สองตัวนั้น อาศัยอยู่ในกระท่อมฟางกับไม้
แล้วหมาป่าก็ทำลายบ้านพวกเขา
แล้วพวกเขาก็ต้องไปหา หมูนักอสังหาฯ ที่สร้างบ้านหิน
เขาทำให้พวกนั้นรู้สึกแย่ ที่ใช้เงินที่แม่พวกเขาทิ้งไว้ให้
แล้วเขาก็ขายบ้านให้พวกนั้น แล้วแบ่งเงินกับหมาป่าคนละครึ่ง
ไม่ใช่นะ
จิมมี่สร้างบ้านหินเพราะเขารอบคอบ
ใช่สิ ตาสว่างซะ ตื่นได้แล้ว
ในฉบับของพี่น้องตระกูลกริมม์น่ะ เขาชื่อจิมมี่ คัลตาจิโรเน่
เขาเป็นไอ้เฮงซวยที่โยนชายแก่คนหนึ่ง ที่มีบ้านทำจากลูกโป่งออกไปอยู่ข้างถนน
อามาอยู่ที่นี่
เพราะหมาป่าทำลายบ้านอา เหมือนที่ทำกับบ้านเราเหรอครับ
นายบอกเขาเหรอว่านี่คือเรื่องของนาย
คริสตินน่ะ
เธอชอบนิทานที่มีหมู
เธอบอกว่าเรื่องที่มีหมูมีอยู่น้อย
ฉันเข้าใจ มันยากนะเมื่อแบบอย่างเดียวที่เรามี
คือเป๊ปป้า พิกกับเบ๊บ
แล้วก็หมูจากเรื่องเดอะมัพเพทส์
ชู่ว์! อย่าพูดถึงยัยนั่น ไม่งั้นเราจะทะเลาะกัน
จะยังไงก็เถอะ ไม่ ฉันแค่มาเยี่ยมพวกเธอในที่ไกลปืนเที่ยงนี่
แต่ฉันมีบ้านอยู่
แล้วบ้านอาทำจากหินหรือเปล่าครับ
ทีแรกผมคิดว่า "ฉันจะไปรู้ได้ยังไง
ตึกจากยุค 80 อาจจะสร้างจากคอนกรีต
เธออยากเป็นนักสำรวจที่ดินตอนโตเหรอ"
แต่แล้วผมก็เข้าใจ
บางทีในสายตาเด็กสามขวบแบบเขา
เราอาจดูเหมือนผู้ใหญ่ที่ประสบความสำเร็จ
เหมือนที่เราเคยมองคนอายุ 40 ตอนเราเป็นเด็ก
คนที่ต้องมีบ้านหิน
เพราะพวกเขาดูจะสร้างขึ้นมาจากหินเหมือนกัน
เขาอาจมองดูเรา
แบบไส้กรอกน้อยไร้เดียงสา ที่ทำจากหมูเป็นส่วนใหญ่แบบที่เขาเป็น
และเห็นเราแบบนี้
มั่นคงไม่สั่นคลอนเหมือนหัวยักษ์แห่งเกาะอีสเตอร์
ลองคิดถึงความช็อก ตอนเขารู้ว่าที่จริงเราเป็นยังไงสิ
กระจัดกระจายหลังจากเรือแตก
เราไม่ได้นับคนที่เราเสียไประหว่างทางด้วยซ้ำ
คนที่จมหายไป
คนที่ว่ายไปขึ้นฝั่ง
แล้วก็คลานไปซ่อนตัวในมุมมืดที่สุดของยามราตรี
ที่สุดขอบจักรวาล
และบ้านที่เราอาศัยอยู่ก็ไม่ได้สร้างจากหิน
แต่มันก็ไม่ได้สร้างจากฟางเหมือนกัน
มันสร้างขึ้นมาจากขยะทั้งหมด ที่เราสะสมมาเป็นเวลาหลายปี
ไม้ผุๆ แผ่นโลหะ เศษของเหลือทิ้ง
ความยุ่งเหยิงทั้งหมดที่ยึดโยงไว้ด้วยกัน ด้วยน้ำลายที่ถ่มออกมาและซาแน็กซ์
ด้วยหนี้ที่ชำระไม่ไหว
และคำสัญญาที่ให้ไปและได้รับมา ซึ่งไม่เคยมีใครทำตาม
และภายในนั้นก็มีเราอยู่
ขดตัวอยู่ตามลำพัง
ภาวนาให้หมาป่าไม่มา
เป่าประตูบ้านเราปลิวไปในคืนนี้
โอเค แต่อย่างน้อยบ้านอา สร้างจากไม้หรือเปล่าครับ
ฟังนะ
อย่ายึดติดกับวัสดุเลย มันไม่สำคัญหรอก
สุดท้ายแล้วการอาศัยอยู่ใกล้คนอื่นๆ มันสำคัญกว่า
ถ้าเป็นงั้นพอผนังสั่น
บ้านเธอก็จะพิงบ้านที่อยู่ข้างๆ ได้
แต่ไม่มีใครอยู่ข้างๆ เราที่นี่
ไม่จริงหรอก ไอ้หนู
เราอยู่ที่นี่แล้วไง
และเราก็อยู่ตรงนี้แม้แต่ตอนที่เธอไม่เห็นเรา
เราแค่พักหายใจ แต่จากนั้นเราจะแก้ไขทุกอย่าง
สัญญานะครับ
นี่ ฉันบอกว่าสัญญาไง
เธอจะได้เห็น เธอจะต้องทึ่ง
รู้มั้ยว่าทำไมฉันพูดอะไรกับนายไม่ได้
เพราะฉันก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน ฉันมีอะไรแบบเดียวกัน
เธอมีอะไรเหมือนกันเหรอ
เธอไม่ตอบ แต่ผมรู้ว่ามันคืออะไร
มันคือสิ่งนั้นที่อยู่ข้างในตัวเรา
ในช่องท้อง
แม้แต่ตอนที่เราแน่ใจว่าเขี่ยมันทิ้งไปหมดแล้ว
ตอนที่เราคิดว่ามันทำร้ายเราไม่ได้อีกแล้ว
แต่มันก็มาอยู่ตรงนั้นอีก ทำให้เราย่ำแย่
มันฆ่าเราเป็นพันครั้งในชั่วชีวิตหนึ่ง
ความหวังที่ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ใช่
(พอฉันกลับไปแล้วไปกินไอติมกันมั้ย)
(ชีวิตบางๆ ที่มีค่าแค่เศษสตางค์)
(ถ้วย)
(จาน)
ร้านกาแฟจะกลับมาเปิดเหรอ
คนที่เคยทำร้านกลับมาแล้วเหรอ
ผู้บริหารใหม่ครับ
คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร