Lata, miesiące i dni Spędzone na odplątywaniu nitki
Z twoich splątanych nerwów Zostawionych do wyschnięcia
Bezsenne noce I ślady po poduszce na twojej twarzy
Tracę wszystko, nawet włosy Próbuję oddychać
Dokąd idziesz, gdzie jesteś Powiedz mi, dokąd pójdziesz
Zamknij wszystko pod włazem Nigdy nie wiadomo
Ale dokąd idziesz Dokąd idziesz teraz, gdy…
Już nie rozpoznajesz się
Widzisz kogoś w lustrze Ale to już nie ty
Nie rozpoznaję cię
Ile skrywasz przede mną żyć
Już nie rozpoznaję cię
MOJE 3 GROSZE
CAŁODOBOWY ODDZIAŁ RATUNKOWY
Krwotok wewnętrzny ustał. Na szczęście zdążyliśmy go zatamować.
Często przywożą pacjentów, dla których jest za późno.
Niczego nie możemy zagwarantować,
dopóki nie zobaczymy, jak się czuje po wybudzeniu.
Ale przynajmniej możemy trzymać kciuki.
Mówią, że gdy historia zbliża się do końca,
po prostu to wiesz.
Czujesz to w powietrzu.
Nie wiem, czy to prawda. Myślałem, że skończyła się 20 lat temu
w sierpniowe popołudnie,
gdy w końcu przerwaliśmy naszą wielką pantomimę.
Co robisz w sobotę? Pójdziesz ze mną na wystawę Warhola?
W dupie miałem Warhola, ale właśnie zerwała z chłopakiem
i znowu miałem krótkie okno, by wykonać ruch,
zanim da się przemielić kolejnemu typowi. Wcześniej powiedziałbym…
Oczywiście. Uwielbiam Warhola!
Chciałem sobie wytatuować puszkę zupy.
I portrety Marilyn. Ale się do nich brandzlowałem!
DZIECKO LEPIEJ MALUJE
Wszystko bym poświęcił: egzaminy, pracę, wizyty lekarskie, przyjaciół, dziewczyny…
Jak zawsze spaliłbym wszystkie mosty łączące mnie z godnością, żeby powiedzieć…
Jasne, że tak. Chodźmy, gdzie tylko chcesz!
Ale przebolałem to i powiedziałem…
Umówiłem się z kimś w sobotę.
To było jedno z najtrudniejszych zdań w moim życiu.
Gorsze niż przyznanie się matce, że nie chodziłem na studia.
Jeździłem metrem w tę i we w tę przez osiem godzin jak psychopata.
Czułem, jakby to zdanie…
Umówiłem się z kimś…
…zakończyło coś wspaniałego, co nigdy się nie ziściło.
Ale pozostawało w świecie możliwości,
nieskażone jak wszystko, co niezrealizowane lub krótkotrwałe.
I to jest problem popychadeł.
Gdy ludzie nas wystawiają i obsrywają,
mają nas na końcu listy priorytetów albo nawet niżej…
Co ja poradzę? Mam pilates! Przygotowujemy pokaz na koniec czerwca.
Albo…
Wybacz, w środy wieczorem leci Chi l’ha visto.
Nie wymawiaj tego!
Wiem, że dla niektórych ten program to priorytet.
To obywatelski obowiązek!
Kumam, ale jeśli ktoś chce się umówić…
Cicho. Pokazują ostatnie wiadomości Isotty.
Wyszła kupić legwana
dla 13-letniego kochanka poznanego na TikToku,
ale nigdy nie dotarła do sklepu zoologicznego.
Gdy inni nas osrywają, nie przeszkadza nam to.
Myślimy sobie: „Może następnym razem”.
Ale gdy to my musimy wyznaczyć granicę i powiedzieć…
Nie. Przykro mi, ale nie mogę.
…to „nie mogę” jest gorsze od wbicia sobie noża.
Sprawia, że rośnie w tobie lęk,
że w końcu mogliście być razem, ale przez ciebie do tego nie doszło.
Będziesz tego żałować do końca życia.
Ale może poczułem przypływ godności.
Może od upału przegrzał mi się gruczoł popychadła.
Ale dodałem…
Umówiłem się z dziewczyną.
Bum! Ale jej powiedziałeś! Dajcie mi „J”, dajcie mi „A”! Jazda!
Co teraz powie?
A jak jej odwali?
Poczuje ukłucie zazdrości i w końcu jej powiesz:
„Teraz żałujesz, co? Straciłaś swoją szansę.
To ciacho już nie jest dostępne. Ktoś je kupił w promocji”.
Super! Cieszę się. Musisz mi wszystko opowiedzieć.
Nie. Ma to w dupie.
Nie wiem, czy miała to w dupie.
Dajcie mi „F”! Dajcie mi „ajer”! Frajer!
Poproszę macchiato.
Na pewno nie rwała sobie włosów.
Ale wydawało mi się, że w niej też pękło coś małego i niedostrzegalnego.
Ale nie usłyszałem pękających odłamków,
bo była przekonana, że każdą niezręczną ciszę należy wypełnić
czyimś darciem japy aż do zdarcia strun głosowych.
POBUDKA
BRAK POWIADOMIEŃ
WOJNA WŚRÓD GWIAZD
Wciąż stoimy, nie pokonasz nas
Nigdy!
Po co to robisz?
Chuj wie.
Może przez to nóż się nie przebije?
Ananas jest lepszy.
Że co?
Skórka ananasa jest twardsza i chroni przed ogniem.
Jak osłonisz nią rękę, nawet palnik cię nie poparzy.
Ponurak raczej nie przyjdzie z palnikiem.
Możemy wpaść do mnie. Zrobiłem sobie zbroję.
Nie rozumiem, dlaczego zrobiłeś sobie zbroję z ananasa.
ZBROJA Z ANANASA
A jak spotkam wroga, który kontroluje ogień?
- Jakiego wroga? - Jestem gotowy. Mamy czas na kawkę?
Nie musimy wszyscy tam iść.
Bądźmy rozsądni. Nie jedziemy na wycieczkę.
Wszystko zaczęło się przeze mnie. Myślisz, że nie pójdę?
Tak tylko mówiłem.
Jeśli ty byś ze mną nie poszedł, uznałbym cię za łajzę, kurna twoja mać.
Ale reszta może zostać.
To mój były. I to ja wplątałam w to Carla i Emilia.
Wolę pójść, żeby się upewnić, że nie przesadzą.
Chcę coś powiedzieć na ten temat.
Nie oburzę się, jak mu przywalą.
Ale nie chcę być zamieszany w coś…
Co?
Wiem, że muszą być przekonujący.
Ale on musi być w stanie o tym później opowiedzieć, rozumiesz?
Komu ma to opowiadać?
W teorii! Jak ci to, kurwa, powiedzieć?
Nie chcę być zamieszany w morderstwo!
Jezu, Zero!
Spotykacie się o 8 rano na placu. Ustaliliście to przez SMS-a.
Gdy ktoś postanawia kogoś zabić, jest trochę bardziej ostrożny.
Czyli potwierdzasz, że się pojawią, może zanim zostanę wypatroszony jak okoń,
ale nie zrobią nic przesadnego?
Zero, dzisiaj chodzi o to, żeby go porządnie nastraszyć
i może trochę uszkodzić.
Idę z wami, żeby dopilnować, że zostanie zachowana równowaga.
Nie wiem, po cholerę ty idziesz.
No co? Przynajmniej będzie inna kobieta.
Ta sprawa już śmierdzi patriarchatem.
Dorzucę trochę siostrzeństwa do procederu, który jednak potępiam.
Ciebie nie będę pytał.
Mam nadzieję, że będzie ogień, żebyś musiał przeprosić za ananasa.
Dracarys.
Pamiętam, że to był bardzo długi spacer.
Serce mi waliło,
a Pancernik ciągle wracał do kwestii, która mnie dręczyła.
A jeśli Carlo i Emilio nie przyjdą?
Jeśli zaśpią?
Co zrobisz, jak przyjdziesz, a tam Ponurak z nożem?
Proszę cię. Już się stresuję. Dlatego obkleiłem się gazetami.
Co z tego? Tu nawet ananas nie pomoże.
Może celować wysoko. Dźgnąć cię w gardło albo klatę. To boli.
Mówiłeś, że lepiej zarobić kosę od Ponuraka, bo zrobi to rozsądnie.
To było wcześniej.
Postaw się w jego sytuacji.
Napsikałeś mu gazem w twarz. Złamałeś mu nos.
- Ruchałeś jego kobietę. - Nikogo nie ruchałem!
Liczy się percepcja.
Wyrzucili go z rodzinnej firmy, w której pracował. Biedaczek.
Nie bronię go.
Ale patrząc z tej strony, czy można go winić, jeśli cię zadźga?
Nie mam siły się kłócić.
Skupiam się na jedynym, co mnie pociesza.
Od razu mówię, to kontrowersyjne.
Nie chcę umrzeć sam.
Powiecie: „Bez jaj, nikt tego nie chce”.
Ale nie chodzi mi o to, żeby bliscy trzymali mnie za rękę.
Nie chcę umrzeć jako jedyny. Chcę, żeby umarli ze mną.
NIGDYM NIE LUBIŁ TEGO LOSU SAMOTNEGO
Wyobrażam sobie, że jak umrę, a oni nie, zobaczą tysiące rzeczy.
Sklonowane dinozaury, inwazję obcych,
jak kolesie z podcastu La Zanzara żebrzą o kasę w telewizji.
To wszystko, na co czekałem całe życie,
ale tylko mnie to ominie.
Nie zasługują na to bardziej ode mnie.
Chciałbym, żeby świat skończył się ze mną.
Gdy moje serce przestanie bić,
niech meteoryt uderzy w Ziemię i zniszczy wszystko.
Żebym nie czuł się rozgoryczony.
Wiem, że to megalomańska i samolubna myśl.
Ale nie jestem na tyle szalony, by narzucać coś całej ludzkości.
Wystarczy mi, że umrą moi przyjaciele.
Gdy rozmyślałem, kto ma największe szanse umrzeć ze mną,
zauważyłem przejeżdżające radiowozy i pomyślałem: „Co tu się, kurwa, dzieje?”.
Zobaczyłem, że wszystkie jadą na plac, i spytałem…
Myślisz, że twoi bracia już coś zrobili?
Nie odpowiedziała. Zaczęła biec, a my za nią.
Ale nie dało się przejść.
Wszędzie byli ludzie i wszyscy pytali: „Co się stało?”.
Zacząłem panikować, bo pomyślałem:
„Co oni odpierdolili? Zabili go?”.
Albo na odwrót. To on ich zabił!
Przyszli na pewniaka, miało pójść łatwo, a on im sprzedał kosę.
Albo Secco miał rację
i Ponurak przyszedł z palnikiem.
To stąd ten swąd spalenizny!
Ale podniosłem wzrok i zobaczyłem ich. Mieli takie miny, że poczułem ciarki.
Na sekundę nasze spojrzenia się spotkały,
po czym Carlo wykonał gest oznaczający: „Spieprzajmy stąd”.
Dlaczego? Zabili go?
Zniknęli. Nie widziałem Smeraldy. Zastanawiałem się, gdzie jest.
Może jest mądrzejsza i uciekła z braćmi, bo to jedyne wyjście!
Ale nie.
Szczerze, nie mam ochoty odgrywać głosów,
bo to wspomnienie do tej pory mrozi mi krew w żyłach.
Chyba nie żyje.
Zero, chodź.
Idziemy!
Smeralda tam jest.
Napisz jej, że będziemy w barze.
- Nie możemy jej zostawić… - Musimy się stąd wynosić!
Byłem jakby w transie, więc ciężko powiedzieć, co myślałem.
Patrz, jak leziesz!
Czułem, że tracę zmysły, i musiałem odzyskać kontrolę,
więc pomyślałem: „Wszystko poukładam. Jakby to była sekcja zwłok”.
Otworzę głowę, wyciągnę każdą myśl i wyłożę ją na stół.
Zaczynamy.
Pierwsze uczucie jest okropne.
To ulga.
Wiem, że to podłe.
Facet leży w kałuży krwi, a ja nie mogę powiedzieć, że mi przykro.
To jak zapytać Froda, czy smuci go śmierć Saurona.
Co mam powiedzieć? Chciał mnie zabić przez trzy filmy.
Mam za nim płakać? „Biedaczek, taki był uprzejmy”.
Mój skarbie!
Nie odwalę tańca z TikToka,
ale nie będę udawać, że jestem w żałobie. Bez jaj!
Drugie uczucie to strach.
Dużo strachu.
Śmierć.
Najstraszniejsza rzecz na świecie.
Nawet naturalna śmierć wydaje się czymś odległym,
co nie występuje w naszym życiu.
Nie mieści się w naszym polu widzenia. Chyba że się wydarzy.
Ale brutalna śmierć,
zabójstwo nożem…
Zawsze myślimy, że od takich rzeczy dzielą nas setki kilometrów.
UDUSZONA PRZEZ MĘŻA ZADŹGANY
Ale nie, są tuż obok.
Na tym ciele, które wciąż pachnie tobą,
a ty pachniesz nim.
Wymieniliście się atomami, molekułami, potem…
Myślisz, że to zabawa?
A teraz on leży martwy, przebity ostrym kawałkiem żelaza,
który kilkukrotnie go rozorał.
Kolejne uczucie to coś, czego się wstydzę. Nie chcę go nawet nazywać.
Poczułem to, gdy zobaczyłem zrozpaczoną Smeraldę.
Malutka część mnie pomyślała…
Dlaczego, kurwa, płaczesz?
W kółko gadałaś, jak to cię bił i był sukinsynem,
a teraz płaczesz, jakby zmarł Derek z Chirurgów.
Ja pierdolę. Bez jaj!
Racjonalnie wiem, że choć dla mnie był potworem,
dla niej był też innymi rzeczami.
Była z nim siedem lat.
Zobaczyła go zaszlachtowanego. Zrozumiałe, że to przeżyła.
No jasne, że zrozumiałe! Dzięki za tę mądrość, Kapitanie Oczywisty.
Nadal się wkurzam, że płacze za tą kupą gnoju.
Mogę? Czy muszę prosić o pozwolenie?
Chcesz coś do picia, głupku?
Nie wiem, czy to się naprawdę wydarzyło.
Chyba tak. Piszą o tym w wiadomościach.
A Smeralda?
Dzwoniłam, ale nie odbiera.
Nadal nie rozumiem, jak możecie być tak spokojni.
Myślę, że dobrze się stało.
Jak to „dobrze się stało”? Ktoś umarł. Choćby przez wzgląd na konsekwencje…
Prędzej czy później by umarł. Nie ma sensu tego odkładać.
Nie byłem w nastroju, by dociekać,
dokąd prowadzi rozumowanie Secco na temat życia i śmierci.
Ale nie zdążyłem zapytać, bo usłyszałem dzwonek…
Zamknięte!
Spokojnie! Jak to „zamknięte”?
Najdroższa! Myślałem, że nie odczytałaś moich wiadomości!
Dużo się wydarzyło. Ponurak nie żyje. Przysięgam, że to nie moja wina.
Tartallegrowie nie chcą już pieniędzy! Nie wiem, co się stało…
Kochanie! Zaczekaj. Przestań.
Wybacz. Myślałem, że już cię nie zobaczę.
Wyjaśnij mi wszystko. Jak to zabili Ponuraka? Kto go zabił?
- Czy to nie… - Cicho.
Wciąż trzyma nóż.
- Zatrzymują ludzi. Musimy iść! - Nie ma przejścia.
Nadal jestem w szoku,
bo widziałem, kto trzymał nóż.
Widziałem, zgodnie z definicją,
mordercę.
I ze wszystkich ludzi, których spotkałem w życiu,
ostatnią osobą, po której spodziewałbym się zabójstwa,
był Lorenzo Montini.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Mogę tu poczekać?
Może pan zostać w poczekalni, ale nie mogę pana wpuścić.
Może odpocznie pan w domu? Zadzwonimy, jeśli się obudzi.
Jak się nazywa maluszek?
Giulio.
Nazywa się Giulio.
Pomyśl, w jaką czarną dziurę musieliśmy go pchnąć,
żeby zrobił coś takiego.
Najpierw próbowaliśmy rozwiązać problemy Dzika, a potem moje,
a przez cały ten czas on był tuż obok
i stopniowo pochłaniało go piekło.
A my go nie dostrzegaliśmy.
Ostatecznie sam stał się piekłem.
Dlaczego Montini to zrobił?
Słyszałaś, co powiedziałem? Dług u Tartallegrów zniknął!
Skarbie, tak duże długi nie znikają.
Nie wiem, co się stało. To cud!
Matka Boska czyni cuda.
My robimy interesy.
Ale co on ma z tym wspólnego?
Naprawdę nic nie wiedziałeś?
O czym? Nie rozumiem.
Nie zastanawiało cię,
czemu gdy Tartallegrowie zapytali Bengalczyka, kto tak namieszał,
nikt nie przyszedł do Carlita po kasę, chociaż był pośrednikiem?
Zastanawiało. Myślałem, że z nim gadali, ale szukali osoby, od której to wyszło.
Nie. Znaczy tak, ale brakuje ci części informacji.
Poszli do Carlita.
Powiedzieli…
Zablokowałeś nam konto. Teraz musisz oddać 99 000.
Jesteś kierowcą?
Co powiedziałeś?
Że sí, jestem kierowcą, ale no, nie pracuję dla firmy.
Pracuję dla don Diega Coccodritta.
Co?
Nareszcie zwrot akcji, który tłumaczy obecność sexy Kubańczyka!
Brawo, scenarzyści.
Zastanawiałem się, czemu w tej historii nie było Coccodrittów!
Coccodrittowie to konkurencja Tartallegrów.
Robią to samo: dilują, pożyczają, wymuszają…
Mają trochę więcej fantazji. Lubią kwiaciarnie i salony samochodowe.
Ale w innej części miasta.
Konkurują, ale nie rywalizują.
Szanują się i nigdy nie wchodzą na cudze terytorium.
To od nich Przyjaciółka Lemurka kupuje hasz.
Dlatego do ciebie się nie przyjebali. Nie chcieli wojny gangów.
I tak miało do niej dojść.
Ponurak codziennie tu przychodził. Odwaliło mu.
Pobił Montiniego na ulicy. Zrobił wielką scenę.
Takie dramy przyciągają gliny i szkodzą interesom.
Musieliśmy zawrzeć układ, który był dobry dla todos.
Kochanie, co zrobiłaś?
Sprzedałam im nasz dług.
Co? Jak to?
Spłacili go i wykupili nasz dług.
Co to znaczy?
Nie wiszę już Tartallegrom, ale wiszę Coccodrittom?
Tak. Trochę więcej, ale nie od razu.
Co sobie myślałeś? Takie długi nie znikają.
Kocham cię, wiesz o tym, ale pomóż mi zrozumieć.
- Co na tym zyskaliśmy? - Miesiąc.
Miesiąc czego? Co mogę zrobić w miesiąc?
Miesiąc to miesiąc.
Czyli tak. Mamy dodatkowy miesiąc?
Wiem tylko, że za miesiąc muszę tu wrócić.
Skoro on pracuje dla Coccodrittów,
dlaczego uwikłał w to człowieka Tartallegrów?
Co ich łączy?
To jedna wielka ustawka à la Keyser Söze?
Przewidzieli wszystko.
Ułożyli kostki domina tak, żeby Coccodrittowie wykupili dług.
Nie. Ich dzieci chodzą razem do szkoły.
Carlito uznał, że rodzicom Aryana przyda się 2000 euro.
Cofam wszystko.
Życie pisze słabe scenariusze.
Leniwe.
Przynajmniej zyskaliśmy miesiąc.
Mamy trochę więcej czasu, żeby coś wymyślić, więc…
Zero…
Nic nie powiedziała, ale w jej oczach zobaczyłem kropkę.
Kropkę, która zwiastuje koniec. Bez odwołania, bez odwrotu.
Koniec kropka.
Na początku myślałem, że to koniec całej tej sprawy
i muszę to po prostu zaakceptować.
Później zrozumiałem, że to koniec przekonania,
które nam towarzyszyło od 40 lat.
Że zawsze będziemy jak dzieciaki z Goonies.
Że nic nie rozdzieli naszej ekipy.
Że póki jesteśmy razem, możemy wszystko.
Nawet walczyć ze światem sami.
Wyjaśnij mi coś.
Gdy tobie odpaliło się emo,
ja świętowałem, że wynieśliśmy się z tamtej nory.
- Co one tu jeszcze robią? - Nie wiem. Jak mam je zapytać?
Boże, co za dno.
Wybacz, Sarah. Wiem, że sytuacja jest delikatna, ale…
- Srelikatna. - Cicho!
Planujecie kiedyś skierować swoje nóżki w stronę drzwi?
Tak, spokojnie. Jedziemy do mojej mamy. Już jej powiedziałam. Ucieszyła się.
Ale najpierw muszę coś zrobić.
Przyjadę po nią za 20 minut.
Jeśli chcesz jej coś powiedzieć, to ostatnia szansa.
Pa, pa.
Zgłupiała. Chyba jej nie posłuchasz?
- Nie wiem, o co jej chodzi. - No o co?
Skocz na głęboką wodę. On nie żyje. Teraz twoja kolej!
- To chyba nie jest dobry moment. - Oczywiście, że nie!
Nigdy nie ma dobrego momentu na takie głupoty!
Po co skakać? Jesteśmy na Moście Ariccia?
To są poważne sprawy. Tu trzeba działać na spokojnie.
- Właśnie. - Tak!
Spotykać się bez zobowiązań,
nie ulegać pragnieniu nazywania rzeczy po imieniu…
Potem, gdy oswoisz się z nową sytuacją,
po jakichś siedmiu czy ośmiu latach,
jeśli będzie wam się dobrze układać, możesz przyjąć do wiadomości,
że właściwie to wygląda, jakbyście byli razem.
Ale to tylko migawka. Nie da się tego zaplanować.
- Na tym etapie bylibyśmy razem. - Nie, rozstalibyście się.
To dopiero początek.
Nie, to kryzys siódmego roku. Jedno z was będzie miało dość.
- Co mam jej powiedzieć? - Zgrywaj głupa. Gadaj o pierdołach.
Sarah będzie za 20 minut? Szybko zleci i po kłopocie.
Cześć.
Nie wiem, co się mówi w takich sytuacjach.
„Jak się masz?” brzmi głupio.
Nie musisz nic mówić.
To ja powinnam ci podziękować za ostatnie dni.
Wiem, że dla ciebie musiały być okropne, ale ja poznałam inny świat.
Pierwszy raz doświadczyłam normalnego życia
u boku kogoś, komu na mnie zależy.
Chyba przywykłam do życia z szybkowarem, który mógł wybuchnąć w każdej chwili.
Przepraszam, że nie zaproponowałem, żebyś została. Nie chciałem cię odsyłać.
Nie umiem w te rzeczy. Nie chodzi o to, że cię nie lubię. Przeciwnie. Ale…
Nie mówię tego, bo chcę się do ciebie wprowadzić.
Osoba, z którą byłam siedem lat, została dziś zadźgana na śmierć.
Nie jestem w nastroju, żeby się ustatkować.
Prawda?
Cały dzień zapominam, że on nie żyje. Nie mieści mi się to w głowie.
Nie dlatego to powiedziałam.
Po prostu podarowałeś mi coś pięknego.
Wiem. Ale czuję, że powinienem cię lepiej ochronić
albo zrobić coś, żeby się odwdzięczyć za to, że mnie wtedy uratowałaś.
Nigdy nie chciałam, żeby ktoś mnie chronił.
Ale podobali ci się twardziele.
Nie oszukujmy się. Nie mogłem z nimi konkurować.
Ale jesteś głupi!
Podobali mi się ci, którzy mnie wybierali. Byli pewni, że mnie chcą.
Przy tobie to ja musiałam wszystko robić. Nigdy nie ryzykowałeś.
Inni gówno rozumieją i muszą ryzykować, że się ośmieszą.
Chciałem krzyknąć: „Nieprawda! Dla ciebie zawsze byłem gotów rzucić wszystko”,
ale poczułem, jak Pancernik stuka mnie w ramię. Powiedział…
Cicho! Mają nagrania.
Przepraszam, proszę o przerwę w przesłuchaniu!
Nieważne, Zero.
To nie był dobry moment na tę rozmowę.
Jak poszło? Zrobiłaś to, co musiałaś?
Tak. Trochę to zajęło, bo staruszek nie chciał odejść.
Stał tam jak jakiś obrońca dekorum.
Ten napis zawsze mnie niepokoił.
Był jak wyrok dożywocia.
Teraz jest lepiej.
PROSZĘ, MOŻEMY ZOSTAĆ KOMETAMI… NA ZAWSZE?
AUTOSTRADA A90 OBWODNICA RZYMU
Kolejne dni były dziwne, zawieszone w czasie.
Zważywszy na SMS-y,
braci Smeraldy i wszystko, co mówiliśmy, nie zachowując ostrożności,
dlaczego nikt nie przyszedł zapytać, co tu się odpieprzało?
Ale nie. Nikt nie przyszedł.
Legenda Ponuraka, wiecznego brutala,
zmory co najmniej trzech pokoleń dzieciaków
została podsumowana artykułem z błędem w nazwisku
i krzywym napisem na ścianie.
Na początku byłem zły, gdy go mijałem. Myślałem: „Jaki wodzu?”.
ŻEGNAJ, MASSIMO, WIELKI WODZU!
„Bił dziewczyny i nękał dzieci”.
Ale w nazwach ulic w tym mieście
pełno jest mężów stanu i wojowników, którzy zrzucali bomby na ludzi,
zabijali rodziny, mężczyzn, kobiety, dzieci…
Nikt nie ściąga ich tabliczek.
Byłoby to klasistowskie, gdybym czepiał się tylko Ponuraka,
więc zostawiliśmy napis.
W końcu przestaliśmy o nim myśleć.
Stał się elementem architektury.
Wiem, że nie zrobiłeś tego dla nas.
Nie wiem, czy zrobiłeś to dla siebie. Nie wiem, czy miałeś wybór.
Ale jesteś tam teraz,
bo osądza się fakty, nie intencje.
Ale są inne fakty,
które są równie ważne, choć nie były omawiane na rozprawie.
To, że my tu jesteśmy, dosłownie…
To, że żyjemy dalej
i możemy się kłócić, bać i śmiać,
zawdzięczamy tobie.
Płacisz za coś, co pozwoliło nam wszystkim żyć dalej.
Nie zrobiliśmy nic, by na to zasłużyć. Przeciwnie.
Nie daliśmy ci nic przez te lata
i nic nie byłeś nam winien.
Jednak dałeś nam wszystko.
Moja babcia całe życie dziękowała Świętej Łucji.
Wierzyła, że ją uratowała przed śmiercią podczas porodu.
Mawiała: „Każdy z nas ma swojego świętego w niebie.
Musisz mu codziennie dziękować za życie i zdrowie”.
Nigdy jej nie słuchałem, ale teraz myślę, że miała rację.
Tylko że nasz święty nie jest w niebie.
Jest w tym miejscu na ziemi, które najbardziej przypomina piekło.
Jak się ma?
Dobrze. Lepiej niż ostatnio. Nawet trochę przytył.
- Przekazali mu list? - Tak, był szczęśliwy. Wzruszył się.
Powiedział, że odpisze. Zapisałeś swój adres?
Tak, na dole.
Dała mu pani zdjęcie?
Tak. Był wdzięczny. To go najbardziej martwiło.
Wie, że nie mogłabym się nim sama zająć.
Przynajmniej u ciebie ma dobrze.
Dziękuję, że mnie zawiozłeś, chociaż wyjeżdżasz.
Mam czas. To krótki wyjazd. Wrócę do Rzymu za trzy dni.
- Porozmawiamy, jak wrócę? - Dobrze.
Ale ostrożnie z tym podróżowaniem. Odpoczywaj czasami.
Pa, Giulio!
- Przepraszam, mogę o coś spytać? - Tak.
Dlaczego nazywa się Giulio? To dziwne imię dla psa.
Patrz.
- Kogo ci przypomina? - Boże, nie wiem.
Najprzystojniejszego polityka w historii Włoch!
Nie wiem. Rutelli? Za młodu był przystojny, ale nie nazywał…
Giulio Andreotti!
Premierze?
Premierze!
Nie przekonałeś tego głupka, nie?
Nie dało się.
No tak. Ma w końcu dziecko.
Nie może zniknąć na trzy dni i zostawić go z tą biedaczką.
Właśnie.
To jest wielka racjonalna narracja,
którą stworzyliśmy, żeby usprawiedliwić zachowanie Secco.
To nie on mówi o dziecku.
To my tak mówimy, żeby było to dla nas akceptowalne.
Ale tak naprawdę powiedziałem Secco coś jeszcze.
Nie chciałem mówić o tym Sarah. To była nasza ostatnia rozmowa.
Pomyślałem: „Mamy 40 lat.
Może czas, żebyśmy pogadali otwarcie jak dojrzali ludzie”.
Powiedziałem mu…
Menda z ciebie! Twoje dziecko wszystko zepsuło.
Nie możemy już nic robić razem. Uśmierciłeś nasze duo.
Odpowiedział równie dojrzale.
O chuj ci chodzi? To ty zacząłeś z komiksami i Netflixem.
To ty wszystko uśmierciłeś. Moje dziecko niczego nie zmieniło!
Nie powiedział tego z żalem czy smutkiem.
Powiedział to swoim typowym tonem.
Ale na sekundę otworzyła się szczelina, przez którą zobaczyłem ostatnie lata.
Wszystkie rzeczy, które mnie pochłonęły przez pracę.
- Te dobre i złe. - Jaka była pogoda w Kobanê?
Uświadomiłem sobie, że Secco nigdy przy mnie nie było.
Nie było żadnego z moich starych przyjaciół.
Bo nie znalazłem dla nich czasu ani przestrzeni.
A może to moja wielka racjonalna narracja,
którą stworzyłem, by usprawiedliwić moje zachowanie.
Zastanawiałem się: „Co robił Secco, gdy żył poza naszą przyjaźnią?”.
Nawet jeśli oczywista odpowiedź to:
„Grał w pokera i musiał zaruchać, skoro ma dziecko”,
dostrzegłem, że coś strasznego czaiło się za tymi myślami,
co mogło zburzyć cały mój system usprawiedliwiający.
Gdy widzisz te chmury, zatrzymaj się. Przemyśl to. Zajrzyj w głąb siebie.
Te chmury mogą ujawnić jakąś prawdę o tobie.
Tak się rozwijasz.
Gdy mierzysz się ze swoimi demonami i rozmawiasz o nich z bliskimi.
Dlatego zebrałem się na odwagę…
Spierdalaj!
Brawo.
Ssij pałę!
Twoja stara.
Nadal nie powiedziałaś mi, co u ciebie.
Dobrze. Ale mieszkanie z matką nie jest łatwe.
Ciągle prawie lądujemy w wiadomościach.
Ale nie wróciłaś do Stelli. Wiesz, że straciłem 50 euro?
Założyłem się, że wrócicie do siebie po tygodniu.
Też przegrałam ten zakład.
Minęło pół roku. Przełamałaś klątwę.
Niczego nie przełamałam, Zero.
Myślę, że problem tkwi w mojej głowie.
Nie gadamy od pół roku,
ale część mnie nie wierzy, że się rozstałyśmy.
Jakby to był tylko czas, kiedy ze sobą nie gadamy.
Taka przerwa.
Ale za każdym razem, gdy coś się dzieje, od razu chcę jej o tym powiedzieć.
To chyba normalne na początku.
To normalne robić w głowie listę rzeczy, które się wydarzyły,
żeby móc jej opowiedzieć wszystko, gdy się zobaczymy,
żeby nic jej nie ominęło?
Nie wiem, czy to normalne, ale dobrze, że się do niej nie odzywasz.
Co wieczór patrzę w lustro i mówię: „Brawo, dziś się nie złamałaś”.
Jak ćpunka.
Ale ta myśl nigdy nie znika.
Jest jak apka działająca w tle, chociaż jej nie używasz.
Wiesz, co jest najgorsze?
Nie, ale to już brzmi hardkorowo. Nie wiem, czy chcę wiedzieć.
W mojej głowie wszystko zależy ode mnie.
Myślę, że jeśli pewnego dnia zadzwonię, ona będzie czekać.
Jakby to było niemożliwe,
że Stella ułożyła sobie życie, znalazła kogoś innego, ma dziecko…
Nie myślmy o tym teraz.
I tak nie pozwolą jej adoptować dziecka w tym kraju.
Serio? Jak dobrze, że są faszyści, którzy nie pozwolą jej znaleźć szczęścia.
Ten pies zniesie taką długą podróż?
Przecież nie idzie pieszo. Załatwił się, zjadł, a teraz będzie spał.
Ma swoje życie!
Za 20 metrów cel podróży będzie po lewej stronie.
Wyślij Secco zdjęcie!
Czekaj, nagrywam filmik.
Ty gnido! Mogłeś przyjechać!
Wiadomo, że nie ruszy dupska.
Skarbie, przyniesiesz mi drugie piwo?
Jak tam? Nikt cię tu nie szukał, prawda?
Codziennie rano myślę, że dziś po mnie przyjdą,
i co wieczór cieszę się, że nie przyszli.
A może lepiej by było, gdyby przyszli, bo takie życie…
Nagrywam cię, żeby ci to puścić, jak przyjdą.
Przepraszam, możecie wyrywać mu paznokcie, ale chciałbym mu coś puścić.
…lepiej by było…
Dobra, wystarczy. Co z tobą i Smeraldą?
- Co ze Smeraldą? - No weź!
Facet poszedł siedzieć, żebyś mógł zaruchać, a ty to marnujesz!
Spierdalaj!
Serio? Nie spotkaliście się więcej?
Debora się zgubiła.
Jej dziadek Ugo czeka na nią przed Plującym Joe.
Debora się zgubiła.
Jej dziadek Ugo czeka na nią przed Plującym Joe.
Giulio!
Kurde, przestań naskakiwać na inne psy!
Masz teraz psa?
To koniec świata!
Hej, głupku!
Giulio! Przestań!
Czoko! Przestań!
Biedaczek. Czym sobie zasłużył na takiego pańcia?
- Może w poprzednim życiu był Priebkem! - Kim?
Priebkem! Tym nazistą od masakry w Grotach Ardeatyńskich!
Taki lewak jak ty powinien to kojarzyć!
Nie słyszę cię przez to szczekanie!
Co u ciebie?
- Dobrze! - Kurna twoja mać.
Nie bądź dla niego niemiły. Zaraz się uspokoi.
Mówię o tobie! Kurna twoja mać!
Jak to „dobrze”? To aroganckie. Nie słyszysz się?
Może u mnie jest źle, a ty mi emanujesz endorfinami!
Jest źle?
Nie wiem. Tak tylko mówię.
To bierz te endorfiny i nie truj dupy!
Może szczeka, bo chce być taki jak ty!
W ten sposób mówi: „Patrz, tato, ja też truję dupę”.
Jakie „tato”? Fuj!
No już. Chyba się uspokoił.
Spróbujemy jeszcze raz?
Giulio!
Giulio, chodź!
Czoko! Przestań!
To bez sensu.
Nienawidzą się!
Albo damy im walczyć, albo wychodzimy.
Może zabierzecie psy do parku zamiast do galerii?
O chuj ci chodzi?
Może zabierzesz syna do parku? Wygląda jak Budda!
- Widzisz, jaki ładny? - Tak.
Może spotkamy się bez psów?
Po co mówić, że się spotkamy, skoro nigdy tego nie robimy?
Tym razem się spotkamy. Obiecuję.
Obiecanki cacanki.
Mówię, że obiecuję!
Zobaczysz. Zaskoczę cię.
Tato, poczytasz mi?
Kochanie, tatuś rozmawia o czymś ważnym.
Jak tylko wujek Zero powie mi, czy zaruchał, to przyjdę.
Co ty mu czytasz?
Codziennie tę samą książkę.
Mówią, że to normalne, ale jak można słuchać codziennie
tej samej historii z tymi samymi słowami?
To jak terapia Ludovica!
Albo masz problem poznawczy, albo jesteś szalony!
Ty mu poczytaj. Choć raz odegraj rolę wujka.
Trzy małe świnki! Zwariowałeś?
To uczy dzieci, jak spekulować nieruchomościami.
Znasz ją?
Tak. Jest do kitu. Wiesz, że mądra świnka dogadała się z wilkiem?
Pomyśl. Dwoje hipisów mieszka w domach z drewna i słomy,
potem wilk niszczy ich domy
i muszą iść do spekulanta, który buduje domy z kamienia.
Robi im wyrzuty, że wydali pieniądze matki,
sprzedaje im dom i dzieli kasę z wilkiem.
Nie!
Jimmy buduje dom z kamienia, bo jest rozważny.
Jasne. Otwórz oczy. Obudź się!
W wersji braci Grimm nazywa się Jimmy Caltagirone.
To dupek, który wyrzuca na bruk staruszka od domu z balonami.
Przyjechałeś tu zamieszkać,
bo wilk zniszczył twój dom tak jak nasz?
Powiedziałeś mu, że to twoja historia?
To Christine.
Uwielbia historie o świnkach. Mówi, że mają słabą reprezentację.
Zrozumiałe. Słabo, gdy twoje jedyne wzorce to Świnka Peppa i Babe.
I ta z Muppetów.
Nie wspominaj o niej, bo się pokłócimy.
Nie. Przyjechałem tylko was odwiedzić na tym zadupiu.
Mam swój dom. Będę tu dwa dni.
Twój dom jest z kamienia?
Najpierw pomyślałem: „Chuj wie. Budynki z lat 80. są pewnie z betonu.
Chcesz zostać geodetą, jak dorośniesz?”.
Potem zrozumiałem.
Może w oczach trzylatka byliśmy ułożonymi dorosłymi.
Też tak postrzegaliśmy 40-latków, gdy byliśmy dziećmi.
Oni musieli mieć domy z kamienia,
bo sami wydawali się zrobieni z kamienia.
Może ta mała niewinna parówka, głównie z mięsa wieprzowego,
tak nas widzi.
Myśli, że jesteśmy niezłomni jak posągi z Wyspy Wielkanocnej.
Ale się zdziwi, gdy zrozumie, jacy naprawdę jesteśmy.
Rozbitkowie rozrzuceni po morzu.
Przestaliśmy już liczyć, ile osób straciliśmy po drodze,
ile osób utonęło,
ile osób dopłynęło do brzegu,
a potem ukryło się w najciemniejszym kącie
na krańcu wszechświata.
Domy, w których mieszkamy, nie są z kamienia ani ze słomy.
Są zbudowane ze śmieci, które gromadziliśmy przez lata.
Zgniłego drewna, blachy, resztek.
Ustrojstwo sklejone na ślinę i Xanax.
Z niespłaconymi długami
i obietnicami, których nikt nie dotrzymuje.
W środku siedzimy my.
Skuleni i samotni.
Modlimy się, żeby wilk nie przyszedł
i nie zdmuchnął naszych drzwi.
Ale jest przynajmniej z drewna?
Słuchaj, nie skupiaj się na materiałach. To nie ma znaczenia.
Ważniejsze jest, by mieszkać blisko innych.
Gdy ściany się trzęsą, twój dom może oprzeć się na sąsiednim.
Ale obok nas nikogo nie ma.
To nieprawda, młody.
My tu jesteśmy.
Jesteśmy tu nawet wtedy, gdy nas nie widzisz.
Teraz tylko łapiemy oddech, ale potem wszystko naprawimy.
Obiecujesz?
Mówię, że obiecuję!
Zobaczysz. Zaskoczę cię.
Wiesz, czemu nie mogę mieć pretensji?
Bo jestem taka sama. Mam to samo.
Co masz?
Nie odpowiedziała, ale zrozumiałem.
To coś, co zawsze siedzi głęboko w tobie.
Nawet gdy myślisz, że pozbyłeś się tego w całości
i już nie może cię zranić.
Ale potem wraca i znów cię rozpieprza.
Zabija cię tysiąc razy w jednym życiu.
Nadzieja, że tym razem będzie dobrze.
JAK WRÓCĘ, PÓJDZIEMY NA LODY?
MOJE 3 GROSZE
KUBKI
TALERZE
Bar się otwiera?
Wrócił właściciel?
Nowe kierownictwo, proszę pana.
Napisy: Sylwia Szymańska