Mga taon, buwan, at araw Inilaan sa pagkalag ng sinulid
Mula sa buhol ng iyong mga ugat Na ibinilad para matuyo
Mga gabing walang tulog At mga marka ng unan sa mukha mo
Nawala lahat sa akin, pati buhok ko At sinusubukan kong huminga
Pero saan ka pupunta, nasaan ka Sabihin mo kung saan ka pupunta
Ikandado ang lahat Hindi mo alam
Pero saan ka pupunta Saan ka pupunta ngayong…
Hindi mo na makilala ang sarili mo
May tao sa salamin Pero di na ikaw ito
Hindi na kita kilala
Ilang buhay mo na ang umiiral nang palihim
Hindi kita kilala
MY 2 CENTS
EMERGENCY 24/7
So, tumigil na ang internal bleeding. Suwerteng nakaabot tayo sa oras.
Madalas, dinadala sila sa amin pag halos patay na.
Wala kaming mapapangako
hanggang maayos namin siya at makumusta siya pagkagising niya.
Pero, at least ngayon, pwede na tayong umasa.
Sabi nila, pag nasa huling yugto na ang kuwento, malalaman mo na lang.
Dama mo 'to sa paligid.
Di ko alam kung totoo. Akala ko tapos na 'to 20 years ago,
isang hapon ng Agosto kung saan, sa wakas, nagtapos na ang dakilang pantomime.
May lakad ka ng Sabado ng hapon? Tara sa Warhol exhibition?
Wala akong pakialam kay Andy Warhol,
pero wala na sila ng boyfriend niya, at bumalik kami sa sitwasyon
kung saan makakadiskarte ako, bago magkaroon ng susunod na playboy.
Dati, sasabihin kong…
Siyempre. Hibang ako kay Andy Warhol! Ipapa-tattoo ko ang lata ng soup na 'yon.
At 'yong Marilyn portraits na mala-Moira Orfei.
Grabe ko silang pagsalsalan!
Babalewalain ko lahat: exam, trabaho, appointment sa doktor, kaibigan, babae…
Gaya ng bawat pagkakataon, sinunog ko lahat ng tulay na
ugnayan ng dignidad ko at ako, para sabihing…
Siyempre, oo. Tara kahit saan mo gusto!
Sa halip, kinagat ko ang dila ko at sinabing…
Um… may lakad ako kasama ng iba sa Sabado.
Isa 'yon sa pinakamahirap na bagay na sinabi ko sa buong buhay ko.
Mas malala pa nang aminin ko kay Mama na di ako pumapasok sa university.
Nagpapabalik-balik lang ako sa subway nang walong oras na parang psycho.
Kasi parang 'yong sentence na 'yon…
"Baka makipagkita ako sa ibang babae…"
…ay senyales na ng pagtatapos ng isang magandang bagay
na di naman nangyari.
Pero gano'n mismo kaya 'to di nangyari,
puro gaya ng mga bagay na di mangyayari, o na di talaga nagtatagal kahit kailan.
'Yon ang problema sa ating mga under.
Pag di tayo sinisipot, binabalewala,
nilalagay sa dulo ng priorities nila, kahit sa baba pa…
Ano'ng gagawin ko? May Power Pilates ako! May end-of-year show kami.
Saka…
Sorry, hon, pero tuwing Wednesday ng gabi ang Chi l'ha visto.
Wag mong banggitin basta!
Alam kong debatable 'yong halaga ng Chi l'ha visto.
Tungkulin 'to ng bawat mamamayan!
Naiintindihan ko, pero pag may nakipag-date sa 'yo…
Tumahimik ka. Pinapakita na ang huling messages ni Isotta.
Bumili siya ng iguana para sa 13-year-old niyang lover
na nakilala niya sa TikTok,
pero di siya umabot sa exotic animal store.
Anyway, pag tinatanggihan tayo,
ayos lang sa atin. Iniisip natin, "Sige, next time na lang."
Pero pag tayo na ang kailangang gumuhit ng linya, ang dapat magsabi ng…
"Hindi, sorry. Di ako pwede."
Mas malala pa sa pagsaksak sa sarili ang paghindi.
Palalaguin nito ang duda sa loob mo
na sa wakas, pagkakataon nang maging tayo at kasalanan ko pag di 'to nangyari.
At habambuhay ko 'tong pagsisisihan.
Pero baka umagos ang dignidad.
Baka huminto ang utak ko dahil sa init ng araw na 'yon.
Pero dinagdag ko 'yong…
Ibig kong sabihn, may ka-date akong babae.
Boom! Sinabi mo na! Bigyan mo ako ng G! Bigyanmo ako ng O! Tara na!
Ano'ng isasagot niya? Pag nagalit siya?
Biglang magselos, at pwede mo nang masabi sa wakas.
"Nagsisisi ka na, di ba?
Lipas na ang tsansa mo. Wala na sa tindahan ang machong 'to.
Nasa farm na siya para magpalahi."
Mabuti 'yon! Masaya ako para sa 'yo. Kuwentuhan mo ako.
Hindi. Wala siyang pakialam.
Ewan kung wala nga siyang pakialam.
Pahingi ng D! Ng "shit" Damuho!
Macchiato, please.
Malinaw na di siya nag-aalala.
Pero para sa akin, may sobrang liit, na halos di mo makikita,
'yong nabasag din sa loob niya.
Pero di ko marinig ang tunog ng pagkakapira-piraso,
dahil may idea siyang bawat nakakahiyang katahimikan, dapat laging punuan
ng pagsigaw ng kung sinuman hanggang mapaos.
8:00 AM ALARM SNOOZE
WALANG NOTIFICATION
GERA NG MGA BITUIN
Nakatayo pa rin, di mo kami matatalo
Hindi!
-Bakit mo ginagawa 'yan? -Paano ko malalaman?
-Na di babaon pag sinaksak niya ako, tama? -Mas maganda 'yong pinya.
Ano'ng sinasabi mo?
Mas matigas ang balat ng pinya saka di rin 'to nasusunog.
Pag sinuot mo sa braso,
mapapatigil mo ang blowtorch nang di nasusunog.
Tingin ko, walang blowtorch si Moody.
Pwede tayong dumaan sa bahay. Gumawa ako ng kompletong armor.
Gumawa ka ng armor galing sa pinya para sa sarili mo? Bakit?
ARMOR GAWA SA PINYA
Paano pag may kalabang kumokontrol ng apoy?
-Anong kalaban? -Uy, handa na ako.
May oras pa ba tayo sa kape?
Guys, di kailangang umalis tayong lahat.
Maging rasonable tayo. Di tayo maglalakwatsa.
Lahat 'to, nagsimula sa akin. Tingin mo, di ako sasama?
Sinasabi ko lang,
pero kung ikaw mismo, di mo ako sasamahan, iisipin kong wala kang kuwenta, lintik ka.
Pero kahit di na sumama ang iba.
Tungkol 'to sa ex ko. Tumawag ako kina Carlo at Emilio.
Sasama ako para siguruhing di sila makakapinsala nang husto.
May sasabihin ako diyan. Di ako magugulat kung may konting suntok.
Pero ayokokng maipit sa kung ano… Hmm?
Anong kung ano?
Siyempre dapat kapani-paniwala ka, obviously.
Pero dapat maikuwento niya 'yong nangyari pagkatapos, alam mo 'yon?
Kanino dapat ikuwento?
Sa teorya lang! Paano ko ba 'to lintik na sasabihin?
Ayokong masangkot sa pagpatay!
Diyos ko, Zero!
8 AM kayo sa square. Meeting na napagkasunduan sa text!
Pag nagdesisyong pumatay ang tao,
mas mag-iingat sila.
Sinasabi mong magpapakita sila sa isang punto,
siguro bago ako gilitan na parang isda, pero di sila gagawa ng kalabisan?
Zero, tungkol sa matinding pangamba ang araw na 'to
at baka may konti ring pinsala.
Sasama ako para tiyaking may balanse sa pagitan ng dalawa.
Malabo rin kung bakit ka sasama.
Ano'ng masasabi ko. At least may babae pa.
Umaalingasaw na ang patriyarka dito.
Budburan naman natin ng konting sisterhood 'tong kalakarang inaayawan ko.
Okay, di na kita tatanungin.
Sana lang may apoy para mag-sorry ka tungkol sa pinya.
Dracarys.
Naaalala kong isa 'yong napakahabang paglalakad.
Kumakabog ang puso ko, at laging inuulit ni Armadillo
ang di nawawalang pangamba sa utak ko.
Paano pag wala sina Carlo at Emilio? Kung di sila magising sa oras?
Si Moody lang. Ano'ng gagawin mo? Pag may kutsilyo siya?
Please. Balisa na nga ako. Kaya nilagay ko lahat ng magazine dito.
Whatever. Walang magagawa kahit pinya. Mataas ang asinta. Sasaksakin ka…
-Sa lalamunan, sa dibdib. Masakit 'yon. -Sabi mo, mas safe masaksak ni Moody,
kasi rasonable ka niyang sasaksakin.
Pero dati 'yon. Ilagay mo ang sarili sa sitwasyon niya.
Nag-spray ka sa mukha niya. Binali mo ang nasal septum niya.
-Ginalaw mo ang babae niya. -Wala akong ginalaw!
'Yong pagtingin ang mahalaga.
Natanggal pa siya sa pinagtatrabahuan niya.
Kawawa naman. Di ko siya pinagtatanggol.
Pero kung gano'n mo titingnan, pag nanaksak siya, ano'ng masasabi mo?
Wala akong lakas makipagtalo, at tumutok ako sa nagpapakalma sa akin.
Sinasabi ko, kontrobersyal 'to.
Ayokong mamatay mag-isa.
Baka sabihin mo, "Oo, walang gustong mamatay mag-isa."
Pero di ibig sabihing gusto kong kasama ang mga mahal ko sa buhay.
Ayokong ako lang ang mamamatay. Gusto kong mamatay silang lahat kasama ko.
NARITO SI ZEROCALCARE AYOKONG MAG-ISA
Ang idea na patay na ako at buhay sila at marami pang mangyayari.s
Makikita nilang ma-clone ang dinosaurs, 'yong alien invasion,
'yong mga lalaki sa Zanzara na namamalimos sa Celebrity Island.
Lahat ng bagay na buong buhay kong hinintay,
at ako lang 'yong nag-iisang wala doon.
Di naman sa mas karapat-dapat sila kaysa akin.
Sana kasabay ko nang magtapos ang mundo.
Sa huling pagtibok ng puso ko,
may tatamang meteorite sa Earth at mawawasak lahat ng buhay.
Para patas lahat at di ako maiinis.
Pero naisip kong makasarili at uhaw sa kapangyarihan 'yong ganito.
Di ako baliw. Alam kong di ako makakapag-demand sa sangkatauhan.
Kaya okay nang mamatay ang mga kaibigan ko.
Habang iniisip ko kung sino ang malamang na mamamatay kasama ko,
napansin ko lahat ng dumadaang sasakyan ng pulis, at naisip ko,
"Ano'ng lintik na nangyayari?"
Tapos nakita kong papunta lahat sa square, kaya sinabi kong…
Smeralda, tapos na kaya ang mga kuya mo?
Di siya sumagot. Tumakbo siya, at sinundan namin siya.
Pero may harang ang lahat.
Puno ang lahat ng tao, at lahat nagtatanong,
"Ano'ng nangyari?" Nagsimula akong mag-panic dahil naisip ko,
"Ano'ng lintik na ginawa ng dalawa? Pinatay nila?"
O 'yong kabaliktaran. Napatay niya sila!
Baka dumating silang sobrang yabang,
at sinaksak niya sila.
O tama si Secco,
at pumunta siya nang may blowtorch.
Baka 'yon ang amoy na nasusunog!
Pero pagkatingala ko,
andun sila, kinilabutan ako sa sinasabi ng mga mukha nila.
Nagkatinginan kami saglit,
tapos ginawa ni Carlo ang sikat na senyales ng, "alis na tayo rito."
Bakit? Pinatay ba nila siya? Nawala sila. Di ko makita si Smeralda,
naisip ko, "Asan siya?" Baka mas matalino siya sa amin at tumakbo na
dahil 'yon lang ang magagawa mo. Pero hindi.
'Yong totoo, ayokong maging boses ng mga tao rito,
dahil naninigas pa rin ang dugo ko pag binabalikan ko 'yon.
Patay na yata.
Zero, tara na.
-Hoy, tara na! -Andun banda si Smeralda.
Padalhan mo ng message. Sabihin mo, nasa café tayo.
-Di pwedeng iwanan… -Diyos ko, umalis na tayo rito!
Wala ako sa sarili, kaya mahirap masabi kung ano'ng nangyayari.
-Tumingin ka! -Excuse you!
Nababaliw na ako at kailangan kong mabawi 'yong kontrol,
kaya naisip ko, "Ibabalik ko sa ayos ang lahat. Na parang autopsy."
Nagbukas ako ng utak,
nilabas lahat ng iniisip ko, at nilagay sa mesa.
Okay, magsimula na tayo.
Masamang pakiramdam 'yong una.
Kaginhawahan. Alam kong di maganda 'yon. May lalaking nakahandusay sa dugo,
pero di ko masabing nagsisisi ako.
Parang tanong kay Frodo kung malungkot siyang patay na si Sauron.
Ano'ng masasabi ko? Tatlong pelikula na niya akong pinapatay.
Iiyakan ko ba siya? "Kawawa, napakagalang niya."
My precious!
Uy! Di ako gagawa ng TikTok dance,
pero di ko kayang magpanggap na nagluluksa ako. Naman!
Tapos andun 'yong takot.
Maraming takot.
Kamatayan.
Ang pinakanakakatakot na bagay sa mundo.
Kahit ang natural na kamatayan, parang ang layo,
na di nabibilang sa buhay natin.
Halos di natin 'to naiisip. Maliban na lang pag nangyari na.
Pero 'yong marahas na kamatayan, 'yong masaksak hanggang mamatay…
Isa 'yong bagay na lagi mong iisiping nakapakalayo sa 'yo.
SINAKAL NG ASAWA GINILITAN
Pero andun, ilang metro lang ang layo.
Sa katawang 'yon na katulad pa ng amoy mo
at kaamoy mo pa siya.
Nagkapalitan kayo ng atoms, molecules, pawis…
Tingin mo ba, laro 'to?
Tapos andun siya, patay na, nasaksak ng matalim na piraso ng bakal
na ilang beses pumunit sa katawan niya.
Tapos may pakiramdam na ikinahihiya ko. Ni ayoko 'tong pangalanan.
'Yon ang naramdaman ko noong makita kong nanlulumo si Smeralda.
May maliit na parte sa aking nag-isip ng…
Ano bang iniiyakan mo?
Lagi mong sinasabing binubugbog ka, na wala siyang kuwenta,
tapos iiyak kang parang namatay si Derek ng Grey's Anatomy.
Diyos ko naman! Ano ba!
Alam kong sa lohika, ang sagot ay 'yong halimaw sa akin,
maraming bagay 'yon para sa kanya. Pitong taon silang nagsama.
Nauunawaan ko ang panlulumo niya pagkakita niyang puro saksak 'yong isa.
Siyempre, kauna-unawa naman 'yon! Salamat sa masterclass, Jiminy Cricket.
Naiinis pa rin akong iniiyakan niya 'yong tarantadong 'yon.
Okay ba 'yon, o kailangan kong magpaalam sa 'yo?
Tanga, gusto mo ng soft drink?
Guys, di ko na alam kung nangyari nga 'yon.
Tingin ko, oo. Nasa Rome news na 'to.
Kumusta si Smeralda?
Tinatawagan ko siya, pero di sumasagot.
Di ko pa rin maunawaan kung paano kayo nagiging kalmado.
Tingin ko, ito 'yong tama.
Paano 'to naging tama.
May namatay, alam mo. Kahit pa dahil lang sa kinahinatnan…
Mamatay din naman siya. Walang saysay na ipagpaliban pa ang mga bagay.
'Yong totoo, wala akong ganang imbestigahan
'yong dulo ng pagrarason ni Secco sa buhay at kamatayan,
pero di ko na naitanong dahil narinig ko ang bell…
-Sarado kami! -Kalma! Ano'ng ibig sabihing "sarado"?
Mahal! Akala ko, di mo nabasa ang messages ko!
Mahal ko!
Maraming nangyari. Wala akong kinalaman, pero patay na si Moody.
Wala talaga akong alam. Di na gusto ng mga Tartallegra ang pera.
Di ko alam ang nangyari. Sinabihan kami…
-Honey! Teka. Tumigil ka. -Sorry. Akala ko, di na kita makikita.
Magpaliwanag ka. Ano, pinatay nila si Moody?
Sinong pumatay?
-Teka, di ba 'yon si… -Wag kang magsalita.
Hawak pa niya ang kutsilyo.
Pinapatigil nila ang mga tao. Umalis na tayo!
Sarado dito.
Gulat na gulat pa rin ako dahil nakita ko kung sino ang may hawak ng kutsilyo.
Ibig kong sabihin, nakita ko, literal,
'yong murderer.
At sa lahat ng taong nakilala ko sa buhay ko,
'yong pinakahuling maiisip ko
na pwedeng pumasan ng bigat ng pagpatay
ay si Lorenzo Montini.
Montini…
EMERGENCY 24/7
Pwede ba akong maghintay dito?
Pwede ka sa waiting room, pero di kita mapapapasok.
Bakit di ka muna umuwi para magpahinga? Tatawagan kami pagkagising niya.
Ano ngang pangalan niya?
Giulio.
Giulio ang pangalan niya.
Isipin mo ang lintik na kawalan kung saan namin siya itinapon para magawa 'to.
Sinusubukan naming unahin ang problema ni Cinghiale, tapos ang akin,
samantala, andun siya sa harap namin,
unti-unting nalulugmok sa impiyerno, at parang di namin siya makita.
Sa huli, siya mismo ang naging impiyerno.
Pero bakit 'to ginawa ni Montini?
Honey, narinig mo ako? Wala na 'yong utang sa mga Tartallegra!
Honey, di basta-basta nawawala 'yong gano'n kalaking utang.
Di ko alam paano 'to nangyari. Para 'tong himala!
Los milagros ang ginagawa ng Birheng Maria. Negosyo ang sa amin.
-Pero… ano'ng kinalaman niya dito? -Wala ka talagang alam?
Saan? Di ko maintindihan.
Di ka ba nagtaka, noong nagtanong ang mga Tartallegra sa Bengali
kung sino'ng puno't dulo ng gulo,
kung bakit walang nagtanong kay Carlito tungkol sa pera,
lalo, middleman siya?
Nagtaka nga ako, akala ko nakipag-usap sila sa kanya,
pero ang pinagmulan lang ang mahalaga sa kanila.
Hindi.
Oo, pero may kulang ka.
Pumunta sila kay Carlito.
At sinabi nila…
Na-block ang 99k account namin dahil sa 'yo, kailangan mo 'tong ibalik.
Driver ka, tama?
Ano'ng sinabi mo?
'Yon, oo, soy driver, pero hindi soy sa limo service.
Kay Don Diego Coccodritto lang ako nagmamaneho.
Ha?
Sa wakas, isang plot twist na may saysay
galing sa kalahating machong Cubano!
Magaling, screenwriters.
Nagtataka ako bakit di kasali ang Coccodrittos sa kuwentong 'to.
Competitor ng Tartallegras ang Coccodrittos.
Pareho sila: nagbebenta, nagpapautang, nangingikil…
Mas creative sila dahil konektado din sa florists at car dealerships.
Pero sa ibang parte ng city.
Competitors sila di magkaribal kasi lagi silang may respeto at
di nakikiaalam sa bawat teritoryo.
Sa kanila bumibili 'yong kaibigan ni Lemur ng hash.
Kaya di ka nila ginulo. Ayaw nilang magsimula ng gang war.
Mag-uumpisa rin naman 'yong gera.
Araw-araw nang pumupunta rito si Moody, nanggugulo!
Binugbog niya si Montini sa kalye. Nag-eskandalo siya.
Mainit sa pulis 'yong gano'ng drama, at masama sa negosyo.
Kaya kailangan naming gumawa ng deal na gagana para sa todos.
-Honey, ano'ng ginawa mo? -Pinabili ko sa kanila 'yong utang.
Ha? Ano'ng ibig mong sabihin?
-Binayaran nila at binili ang utang natin. -Ano'ng ibig sabihin noon?
Wala na akong utang sa mga Tartallegra, sa mga Coccodritto na?
Oo. Nang mas malaki konti, pero mas matagal pa.
Ano'ng akala mo? Di basta nawawala 'yong ganitong utang.
Mahal kita, alam mo, pero ipaintindi mo sa akin.
-Ano'ng nakuha natin dito? -Isang buwan.
Isang buwan? Ano'ng magagawa ko sa isang buwan?
Isang buwan ang isang buwan.
So, may dagdag tayong isang buwan?
Ang alam ko lang, babalik ako aquí sa isang buwan.
Pero kung nasa mga Coccodritto siya,
bakit niya dinamay 'yong Bengali na frontman ng mga Tartallegra?
Ano 'yong koneksiyon nila? Isa 'tong malaking Keyser Söze-style setup, tama?
Alam na nila lahat ng mangyayari, parang dominoes,
kung saan nauwi 'to sa pagbili ng Coccodritto family sa utang.
Hindi, nasa isang school ang mga anak nila.
Naisip ni Carlito na magagamit ng parents ni Aryan 'yong €2,000.
Binabawi ko na lahat.
Palaging pangit 'yong script sa totoong buhay.
Tamad.
At least, may isang buwan pa tayo.
May oras pa tayong mag-isip ng kung ano, so at least…
Zero…
Wala siyang sinabi, pero may tuldok sa mga malungkot niyang mata.
Isa sa mga tuldok na nagmamarka ng katapusan. Walang apila o pagdulog.
Tuldok.
Noong una, inisip kong 'yong tuldok na ang katapusan ng lahat.
Na dapat ko nang tanggapin. Tapos na.
Buwan na ang dumaan bago ko naisip na pagtatapos 'to
ng ideya na 40 taon na naming bitbit.
Na lagi kaming pwedeng maging The Goonies.
Magkasama lagi. Pinapanatiling buo ang gang.
Hanggang buo ang gang, magagawa namin ang kahit ano.
Kahit pakikipagsapalaran sa mundo.
Lilinawin ko lang.
Nasa emo moment ka at pinagdiriwang kong makakaalis tayong lahat dito.
Bakit andito pa sila? Bakit?
Ewan ko. Paano ko itatanong?
Diyos ko, nakakawalang-gana.
Sorry, Sarah. Sinusubukan kong maging sensitibo dito…
-Sensitibo, mukha mo. -Naman!
Plano mo bang igalaw ang mga maliit mong binti papuntang pinto, sa isang punto?
Oo, Zero, wag kang mag-alala!
Pupunta kami kay Mama. Sinabi ko na. Masaya siya.
Pero may gagawin muna ako. Susunduin ko siya pagtapos ng 20 minuto.
Kung may sasabihin ka, huling tsansa mo na 'to.
Bye. Bye-bye.
Hindi, baliw siya. Makikinig ka talaga sa kanya?
-Di ko naunawaan 'yong sinabi niya. -Ano'ng iniisip mo?
Talon na. Patay na siya.
Pagkakataon mo na!
-Tingin ko, di ito ang tamang oras. -Siyempre hindi!
Walang tamang oras para sa ganitong bagay!
Ano'ng ibig sabihin ng "talon"? Ano 'to, Tulay ng Ariccia?
Mahalagang bagay 'to. Dapat dahan-dahanin mo. Dahan-dahan!
-Mismo. -Tama!
Mag-date kayo, tingnan mo kung paano,
wag kang magpapadala sa tuksong maglagay ng label…
Tapos, dahan-dahan, pag sanay ka na dito,
pag pito o walong taon ka nang sanay dito,
pag maayos pa rin ang lahat, sa puntong 'yon,
simulan mo nang manimbang
at sabihing, "Sa labas, actually parang tayong dalawa."
Pero snapshot 'yon ng mga bagay. Di pwedeng pagplanuhan.
Sa puntong 'yon, kayo. At sa puntong 'yon, maghihiwalay kayo.
-Pero di ba, kasisimula lang? -Hindi, seven-year itch 'to.
Pag umabot doon, pagod na 'yong isa.
-Ano'ng sasabihin ko sa kanya? -Magpakatanga ka. Magbiro ka.
Sabi niya, 20 minutes. Mabilis lang 'yon tapos aalis na siya.
Uy.
Di ko alam 'yong sasabihin sa sitwasyon. Parang tanganaman 'yong "kumusta ka".
Di mo kailangang magsalita.
Ako 'yong dapat magpasalamat sa mga nagdaang araw.
Siguradong mahirap 'yon para sa 'yo pero pinakitaan mo ako ng ibang mundo.
Sa unang pagkakataon, nabuhay ako nang normal
kasama ng taong may malasakit talaga sa akin.
Tingin ko, nasanay na akong mabuhay nang may kasamang pressure cooker
na pwedeng sumabog anumang oras.
Oo, sorry, di kita niyayang mag-stay noong isang araw.
Ayokong paalisin ka. Di ako magaling sa bagay na 'to.
Di sa ayaw kita, medyo kabaliktaran. Pero ako…
Uy, di ko 'to sinasabi dahil gusto ko nang lumipat sa 'yo, okay?
Napatay sa saksak ngayong umaga 'yong taong pitong taon kong kasama.
Wala talaga ako sa mood para magseryoso.
Tama siya. Buong araw kong nalilimutang patay na siya.
Di tumatatak sa utak ko.
Di 'yon ang dahilan kaya ko 'to sinasabi. May magandang naibigay ka lang sa akin.
Alam ko. Pakiramdam ko lang, sana mas naprotektahan kita,
o may ginawa para makabawi,
kasi niligtas mo ako noong sinasakal niya ako sa labas.
Di ko kailanman ginusto ng poprotekta sa akin, Zero.
Pero gusto mo ng mga maton na magaling sa labanan.
Wag tayong maglokohan. Di ko kaya 'yong gano'n.
Ang tanga mo!
Gusto ng mga taong pinipili ako,
'yong siguradong gusto nila ako.
Sa 'yo, kailangan kong gawin lahat.
Hindi ka marunong tumaya.
'Yong iba, di nila naiintindihan at sumusugal magmukhang tanga.
Gusto kong sabihing, "Di 'yan totoo,
lagi akong handang magbago ng mga plano
pag nagpakita ka ulit,"
pero naramdaman ko si Armadillo
na tinatapik ang balikat ko at sinasabi…
Shh! May videos sila.
Excuse me, gusto ko ng break sa pagtatanong!
Hayaan mo na, Zero.
Hindi ito ang tamang oras para pag-usapan 'yon.
Kumusta? Nagawa mo ba 'yong gagawin mo?
Oo, natagalan ako kasi ayaw gumalaw ng matandang 'to.
Andun lang siya na parang guwardiya ng decorum.
Lagi akong nababalisa sa nakasulat na 'yon, sa totoo lang.
para 'tong life sentence.
Ngayon, mas gusto ko na.
PWEDE BA TAYONG MAGING GAYA NG MGA KOMETA… …HABAMBUHAY?
GREAT ROME FREEWAY
Weird ang mga sunod na araw, parang tigil ang oras.
Ano'ng meron sa phone records,
mga kuya ni Smeralda,
at lahat ng sinabi namin nang di nag-iingat,
wala bang pupunta at magtatanong kung ano'ng ginagawa namin?
Pero wala. Walang dumating.
Ang alamat ni Moody, habambuhay na kalupitan,
ang bangungot ng tatlong henerasyon ng mga bata,
itinabing parang pahina sa Rome News section, na may maling apelyido
at baluktot na sulat sa pader.
No'ng una, no'ng dumaan ako, nagagalit ako.
Naisip ko, "Leader, ulol!
Nambubugbog sa mga babae at nangbu-bully ng mga bata."
Pero ang mga pangalan ng kalye dito…
ay puro politiko at mga mandirigma na naghuhulog ng bomba sa mga tao,
pumapatay ng pamilya, lalaki, babae, bata…
Walang nag-aalis ng plake nila.
Medyo classist kung kay Moody lang ako tututol,
kaya hinayaan ko na rin ang nakasulat.
Di nagtagal, di na namin 'to naiisip.
Naging parte na 'to ng urban decor.
Alam ko, di mo 'to ginawa para sa amin.
Ewan kung ginawa mo 'to para sa 'yo. Ewan ko kung may choice ka.
Pero kung andiyan ka,
dahil 'to sa katotohanan ang hinuhusgahan, di mga intensiyon.
Pero may iba pang katotohanang
mahalaga rin, kahit na di sila napag-usapan sa trial.
Parang, kung andito tayo, literal, ibig kong sabihin…
Kung makakapagpatuloy tayong mabuhay,
kasama ng mga argumento namin, mga anxiety, mga tawa,
salamat dahil sa 'yo.
Nagbabayad ka sa bagay na nagpapahintulot sa aming lahat
na patuloy na mabuhay.
Wala kaming ginawa para maging karapat-dapat, kabaliktaran pa.
Wala kaming naibigay sa mga nagdaang taon,
at wala kang utang na loob sa amin.
Pero ibinigay mo ang lahat.
Buong buhay na nagpasalamat ng lola ko kay Saint Lucy,
na sa paniniwala niya, niligtas siya sa panganib ng panganganak.
"Bawat isa sa atin, may santo sa langit," lagi niyang sinasabi.
"Dapat pasalamatan mo sila araw-araw na buhay ka at malusog."
Di ako nakinig sa kanya, pero ngayon, tingin ko tama siya.
Pero 'yong santo namin wala sa langit. Kabaliktaran.
Nasa lugar siya sa mundo na pinakakatulad ng impiyerno.
Kumusta na siya?
Mabuti siya. Mas mabuti kaysa dati. Medyo tumaba pa nga.
Ibinigay ba nila 'yong sulat?
Oo, natuwa siya. Naantig siya.
Sabi niya, susulat siya pabalik. Nilagay mo 'yong address mo, 'di ba?
Oo, nasa baba 'to. Binigay mo 'yong litrato?
Oo, nagpasalamat siya.
Doon siya pinakanag-aalala, alam mo 'yon?
Alam niyang di ko siya kayang alagaan.
At least, okay siya sa 'yo.
Salamat sa paghatid sa akin, kahit na paalis ka na.
Hindi, may oras pa ako.
Di ako matagal. Nasa Rome na ako sa loob ng 3 araw.
Mag-usap tayo pagbalik ko?
Sige. Pero mag-ingat ka sa biyahe.
Magpahinga ka rin minsan.
Bye, Giulio!
-Pwede ba ako magtanong? -Sige.
Bakit Giulio ang pangalan nitong aso?
-Kakaibang pangalan ng aso. -Tingnan mo.
Sino'ng kamukha niya?
Diyos ko, di ko alam.
Ang pinakagwapong politiko sa kasaysayan ng Italy!
Di ko alam. Sino? Si Rutelli? Dati siyang gwapo, pero di siya…
Si Giulio Andreotti!
Presidente?
Presidente!
Di mo napilit ang tangang 'yon, di ba?
Walang paraan.
O, well, may anak siya.
Di siya pwedeng mawala ng 3 araw at iwan 'yon sa kawawang babae.
Oo, mismo.
Tama.
Ito 'yong dakilang rational na naratibo,
na lagi naming binubuo para kay Secco,
para bigyang-katwiran ang ugali niya.
Di siya nagrereklamong may anak siya.
'Yon ang sinasabi namin para matanggap namin 'to.
Pero 'yong totoo, may mga nasabi rin ako kay Secco.
Pero ayokong sabihin kay Sarah. 'Yon ang huli kong sinabi bago magpaalam.
Naisip ko, "40 years old na kami,
baka panahon na para mag-usap bilang mature na mga tao.
Kaya, sinabi ko 'to.
Tarantado ka!
Sinira ng batang 'to ang lahat.
Wala na tayong magawa magkasama. Pinatay mo na ang duo natin.
At mature din siyang sumagot.
Ano bang gusto mo?
Ikaw ang nagsimula nito, sa comic book at Netflix.
Ikaw ang pumatay nito. Walang binago ang pagkakaroon ko ng anak!
Isipin mo, di niya 'yon sinabi nang may galit o lungkot.
Normal na mettalic tone lang ni Secco.
Pero saglit 'tong nagbukas ng maliit na lamat,
at nakita ko rito 'yong mga huling taon,
lahat ng mga bagay na napasok ko dahil sa trabaho.
-Mabuti at masama. -Kumusta ang panahon sa Kobane?
At napagtanto kong wala si Secco sa lahat ng 'yon.
Wala doon ni isa sa mga dati kong kaibigan.
Dahil di ako nakahanap ng oras o espasyo para manatili sila sa buhay ko.
O baka ito 'yong dakilang naratibo ko,
'yong binuo ko para bigyang saysay ang kilos ko.
At naisip ko rin,
Ano'ng ginagawa ni Secco sa labas ng pagkakaibigan namin?
At kahit na halata naman ang sagot,
"Nagpo-poker siya",
"May naka-sex din siya kung nagkaaanak siya",
May nasilip akong masamang bagay
sa likod ng mga isiping 'to
na nagbabantang magpabagsak
sa lahat ng dakila kong pagbibigay paliwanag.
Pag nakita mo mga ulap na 'yon, tigil. Suriin mo, palalimin, pag-isipan.
Dahil may ipinapakita ang mga 'yon tungkol sa 'yo.
Doon ka uunlad.
Pag mature ka nang harapin ang mga demonyo mo
at pag-usapan sila kasama ng iba.
Kaya naglakas-loob ako at…
Naku, lintik ka!
Magaling.
-Bahala ka! -Ikaw at 'yong nanay mo.
Sa lahat ng 'to, di mo pa rin sinasabi kung kumusta ka.
Maayos ako. Pero mahirap tumira kasama ni Mama.
Lagi kaming muntik nang malagay sa balita.
Pero nanindigan ka kay Stella.
Alam mo, natalo ako ng €50?
Pumusta akong sa loob ng isang linggo, magiging kayo ulit.
Talo rin ako. Pumusta rin ako.
Anim na buwan na. Nabasag mo na ang sumpa.
Wala pa akong nababasag, Zero.
Tingin ko, nasa isip ko ang problema. Anim na buwan na kaming di nag-uusap,
pero parang may parte sa aking iniisip na di kami naghiwalay.
Na para lang 'tong panahong di kami mag-uusap,
parang break lang.
Pero tuwing may mangyayari sa akin,
ang una kong naiisip, gusto ko 'tong ikuwento sa kanya.
Tingin ko, normal 'yon sa simula.
Normal bang may listahan ka sa utak at i-update 'to ng lahat ng nangyari
para pag nakita ko ulit siya, masasabi ko lahat,
at wala siyang mami-miss?
Di ko alam kung normal 'yon, pero mabuting di mo siya kinokontak.
Gabi-gabi, tumitingin ako sa salamin at nagsasabing,
"Magaling, di ka bumigay ngayon."
Na parang adik.
Pero lagi ko 'yong naiisip.
Parang app na tumatakbo sa background kahit di ginagamit.
Alam mo kung ano'ng malala?
Hindi, pero parang matindi na 'to. Ewan kung pupunta pa ako diyan.
Sa isip ko, nakadepende lahat sa akin.
Kung isang araw, kunin ko 'yong phone,
tingin ko, naghihintay siya sa akin.
Na parang di posibleng nagpatuloy si Stella sa buhay niya,
may nahanap ng iba, may baby na siya…
Makinig ka, wag nating isipin 'yan.
Di naman siya hahayaang mag-ampon sa bansang 'to.
Talaga?
Salamat, may mga pasista para pigilan 'yong ex kong magig masaya.
Kaya ba nitong aso ang mahabang biyahe?
Uy, di siya nakapaglakad!
Nakadumi na siya, kumain na,
matutulog na siya! May sarili siyang buhay!
Sa loob ng 20 metro, nasa kaliwa ang destinasyon mo.
-Uy, padalhan mo ng picture si Secco! -Teka, nagvi-video ako.
Tarantado ka! Sana pumunta ka!
Oo, para namang gagalaw nga siya.
Honey, pabor. Pwedeng pakuha ng isa pang beer?
Kumusta? Wala namang naghahanap sa inyo, tama?
Tuwing umaga, iniisip kong ngayon na sila darating,
at tuwing gabi, iniisip kong suwerteng di sila pumunta.
Baka mas mabuti kung dumating sila, kasi 'yong mabuhay nang ganito…
Nire-record kita para pagdating nila, ipe-play ko sa 'yo.
"Pausog naman habang nagbubunot kayo ng kuko?
May recording akong ipapakita sa kanya."
…mabuti kung gano'n.
Tama na 'yong kuwento ko. Kumusta kayo ni Smeralda?
Ano'ng meron kay Smeralda?
Naku naman!
May nakulong para makipag-sex ka na,
at sinasayang mo 'to!
Tumigil ka nga.
Seryoso? Di mo pa siya ulit nakikita?
Nawawala si Debora.
Naghihintay sa kanya ang lolo niyang si Ugo sa harap ng Joe Spit's.
Nawawala si Debora.
Naghihintay sa kanya ang lolo niyang si Ugo sa harap ng Joe Spit's.
Giulio!
Diyos ko! Tantanan mo na 'yong ibang aso!
O, may aso ka na ngayon?
Andito na ang Apocalypse!
Uy! Baliw ka!
Giulio! Tama na!
Schiocco! Huminto ka!
Kawawa naman. Ano'ng ginawa niya para maging aso mo?
Baka siya si Priebke dati!
-Sino? -Si Priebke! 'Yong Nazi!
'Yong sa Ardeatine massacre!
Imposibleng di mo alam 'yong ganong communist basics!
Di kita marinig! Tumatahol 'to!
Kumusta ka?
-Mabuti! -Lintik ka.
Sige na. Wag kang masama sa kanya. Kakalma 'yan.
Hindi, ibig kong sabihin, lintik ka!
Bakit mo sinabing "mabuti"? Mayabang 'yon. Di mo ba 'to naririnig?
Baka di ako okay, tapos ipagyayabang mo 'yang endorphins mo!
Hindi ka ba okay?
Ewan ko. Sinasabi ko lang.
Tanggapin mo na lang 'tong endorphins at 'wag kang pasaway!
Baka tumatahol siya kasi gusto niyang maging gaya mo!
Parang, "Tingnan mo, Pa, pasaway din ako."
Ano'ng, "Pa"? Ew, kadiri!
Uy tama na. Parang tumigil na siya.
Subukan natin ulit?
Giulio!
Giulio, halika!
Uy, Schiocco! Tama na!
-Wala 'tong silbi. -Ayaw nila sa isa't isa!
Hayaan natin silang mag-away o umalis na tayo.
Bakit di mo siya dalhin sa park imbes na sa mall?
Ano'ng gusto mo?
Ba't di mo dalhin sa park 'yong anak mo? Mukha siyang Buddha!
-Ang ganda nito di ba? -Oo!
Bakit di tayo magkita nang walang aso?
Ano'ng punto ng pagsasabi ng magkita tayo kung di mangyayari?
Uy, ngayon totoo na, promise.
Ay, puro ka pangako.
Sabi ko nga, promise!
Makikita mo. Magugulat ka.
Pa, pwedeng basahin mo 'to sa akin?
Anak, may mahalagang kinukuwento si Papa.
Pag sinabi ni Uncle Zero na nakipag-sex na siya, pupunta ako diyan.
Ano'ng binabasa mo sa kanya?
Iisang libro gabi-gabi.
Sabi nila normal 'yon, pero paano magiging normal
na gusto mong marining 'yong parehong kuwento
sa parehong salita, araw-araw?
Ludovico technique 'to!
Pwedeng may problema ka sa isip o baliw ka na!
Ito, basahin mo. Maging uncle ka naman.
Ang Tatlong Biik! Balw ka ba?
Para kang nagtuturo sa mga bata ng pag-speculate sa real estate.
-Alam mo ba 'to? -Oo, pero pangit 'to.
Kasabwat ng matalinong baboy 'yong lobo.
Isipin mo. 'Yong dalawang hippie, nakatira sa dayami at kahoy,
tapos sinira ng lobo 'yong bahay nila,
kaya pumunta sila sa baboy na nagtatayo ng bahay na bato.
Pinaparamdam niya sa kanilang sinayang nila ang pera ng nanay nila,
tapos magbebenta siya ng bahay at makikihati sa lobo.
Hindi!
Nagpatayo ng bahay na bato si Gimmy dahil maingat siya.
Oo, tama. Magbukas ka ng mata. Gising!
Sa version ng Grim brothers, siya si Gimmy Caltagirone.
Itinapon niya sa kalye ang matandang may bahay na gawa sa lobo.
Titira ka ba dito
dahil sinira ng lobo 'yong bahay mo gaya ng ginawa niya sa amin?
Sinabi mo ba sa kanya ang kuwento mo?
Si Christine 'to. Mahilig siya sa kuwentong may baboy.
Underrepresented daw sila.
Nauunawaan ko. Mahirap kung ang role models mo lang,
ay sina Peppa Pig saka Babe.
Saka 'yong nasa Muppets.
Sh! Wag mong banggitin, baka mag-away kami.
Anyway, hindi. Dinalaw lang kita dito sa gitna ng kawalan,
pero may bahay ako.
At gawa ba sa bato ang bahay mo?
Sa una, naisip ko, "Paano ko malalaman?
Siguro gawa sa semento 'yong mga building noong '80s.
Gusto mo bang maging land surveyor?" Pero naintindihan ko na.
Siguro, sa tatlong taong gulang niyang mata,
mukha kaming matandang successful,
gaya ng tingin namin sa mga 40 anyos noong bata kami.
Mga taong dapat na may bahay na bato,
dahil parang gawa rin sila sa bato.
Siguro, tingin niya sa amin,
parang inosenteng maliit na sausage na gawa sa baboy gaya niya,
at nakikita kaming ganito,
hindi matitinag gaya ng mga ulo sa Easter Island.
Isipin mo ang gulat niya pag nalaman niya kung ano nga kami.
Hiwa-hiwalay pagkatapos ng sakuna.
Di pa namin binilang 'yong mga nawala sa daan,
'yong mga nalunod,
mga lumangoy papunta sa pampang
at 'yong mga gumapang para magtago sa pinakamadilim na sulok ng gabi,
sa dulo ng uniberso.
At ang mga bahay namin, di gawa sa bato, pero di rin sa dayami.
Gawa 'yon sa mga basurang naipon namin sa mga taon.
Bulok na kahoy, yero, tira-tira.
Isang gulong pinagsama-sama gamit ang laway at Xanax.
Kasama ng mga di mabayarang utang,
at mga pangakong ginawa at tinanggap na walang tumutupad.
At sa loob, kami.
Nakayakap sa sarili at nag-iisa,
nagdarasal na sana 'wag dumating 'yong lobo
para hipan 'yong pinto namin ngayong gabi.
Okay, pero gawa ba sa kahoy 'yong bahay mo?
Makinig ka,
wag mong isipin ang materyales, di 'yon mahalaga.
Sa huli, mas mahalagang malapit ka sa iba.
Para pag lumindol, makakasandal ang bahay mo sa tabi nito.
Pero wala kaming katabing bahay dito.
Hindi 'yan totoo, bata.
Andito na kami.
At andito kami kahit di mo kami nakikita.
Humihinga lang kami, pero aayusin namin ang lahat.
Promise?
Uy, sabi ko "promise"!
Makikita mo, magugulat ka.
Alam mo kung bakit di kita masabihan?
-Kasi pareho tayo. May ganyan din ako. -Ano'ng dapat mong sabihin?
Di siya sumagot, pero alam 'yon.
'Yong bagay na nananatili sa loob mo, sa kaibuturan ng sikmura mo.
Kahit sigurado kang natanggal mo na lahat,
pag akala mo di ka na nito masasaktan.
Pero nandiyan na naman, inaasar ka ulit.
Paulit-ulit kang pinapatay sa loob ng iisang buhay.
'Yong pag-asang, ngayon, tama na 'to.
PAGBALIK KO, MAG-ICE CREAM TAYO?
MY 2 CENTS
MUGS
MGA PLATO
-Magbubukas ulit ang café? -Bumalik na ang tumatao?
Bagong management na, sir.
Pagsasalin ng subtitle: KR Evangelista