Χρόνια, μήνες και μέρες Για να ξετυλίξεις το νήμα
Κουβάρι τα νεύρα σου Έμεινες στον άσο
Άγρυπνες νύχτες Στο πρόσωπο σημάδι απ' το μαξιλάρι
Χάνω τα πάντα, ακόμα και μαλλιά Πασχίζω να πάρω ανάσα
Μα πού πας, πού είσαι Πες μου πού θα πας
Κλείσ' τα όλα σε μια κρύπτη Ποτέ δεν ξέρεις
Μα πού πας, πού είσαι Πες μου πού θα πας
Δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου πια
Κάποιον κοιτάς στον καθρέφτη Μα δεν είσαι ο εαυτός σου πια
Δεν σε αναγνωρίζω Πόσες ζωές ζεις στα κρυφά
Δεν σε αναγνωρίζω πια
ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΨΙΛΑ
ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ
Σταματήσαμε την εσωτερική αιμορραγία.
Ευτυχώς προλάβαμε.
Συνήθως μας τα φέρνουν όταν πλέον είναι ετοιμοθάνατα.
Δεν υποσχόμαστε τίποτα,
μέχρι να τον κλείσουμε και να δούμε πώς θα ξυπνήσει.
Αλλά τουλάχιστον μπορούμε να ελπίζουμε τώρα.
Λένε ότι όταν αρχίζει η τελευταία πράξη ενός έργου, το καταλαβαίνεις.
Το νιώθεις στην ατμόσφαιρα.
Δεν ξέρω αν ισχύει, όμως,
γιατί πάνε 20 χρόνια από εκείνο το αυγουστιάτικο απόγευμα
που η παράσταση έλαβε τέλος.
Τι κάνεις το Σάββατο το απόγευμα; Πάμε στην έκθεση Γουόρχολ;
Χέστηκα για τον Γουόρχολ,
αλλά μόλις είχε χωρίσει τον φίλο της, άρα είχα ευκαιρία να κάνω κάτι,
πριν να εμφανιστεί ο επόμενος να αλωνίζει ελεύθερα.
Παλιά θα είχα πει…
Φυσικά. Έχω εμμονή με τον Γουόρχολ!
Θα χτυπούσα τατουάζ τη σούπα και τη Μέριλιν, που θυμίζει Μόιρα Ορφέι.
Πόσο αυνανίστηκα.
Θα τα είχα κάψει όλα.
Εξετάσεις, δουλειά, γιατρούς, φίλους, φίλες.
Όπως πάντα, θα είχα κάψει κάθε γέφυρα προς την αξιοπρέπεια, και θα είχα πει…
Δεν έχω κανονίσει, κάνουμε ό,τι θες.
Αντ' αυτού, κρατήθηκα και είπα…
Νομίζω ότι το Σάββατο έχω κανονίσει.
Ήταν ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει στη ζωή μου.
Πιο δύσκολο κι απ' όταν είπα στη μάνα μου ότι δεν σπούδαζα
κι ότι κάθε πρωί πηγαινοερχόμουν στο μετρό οχτώ ώρες σαν ψυχάκιας.
Γιατί ένιωθα ότι η πρόταση…
Ίσως έχω κανονίσει.
…σήμαινε το τέλος μιας όμορφης ιστορίας που δεν συνέβη ποτέ.
Αλλά γι' αυτό παρέμενε ανεκπλήρωτη,
αγνή όπως κάτι που δεν συμβαίνει ποτέ ή που διήρκησε ελάχιστα.
Έτσι είμαστε τα χαλάκια.
Όταν οι άλλοι μας στήνουν, μας γράφουν,
όταν είμαστε η τελευταία προτεραιότητα ή και χειρότερα…
Τι να κάνω; Έχω πιλάτες. Έχουμε επίδειξη στα τέλη Ιουνίου.
Και…
Τις Τετάρτες βλέπω Εύρεση Εξαφανισμένων.
Αυτό είναι βλασφημία!
Η προτεραιότητα της εκπομπής είναι συζητήσιμη.
Είναι καθήκον κάθε πολίτη!
Ναι, αλλά αν σου προτείνουν να βγεις…
Πάψε, δείχνουν τα τελευταία μηνύματα της Ισότα.
Βγήκε να αγοράσει ένα ιγκουάνα
για τον 13χρονο εραστή της, που τον γνώρισε στο TikTok,
αλλά δεν έφτασε ποτέ στο κατάστημα εξωτικών ζώων.
Τεσπά, όταν οι άλλοι μας ποδοπατάνε, το δεχόμαστε.
Λέμε "Δεν πειράζει, την επόμενη φορά".
Αλλά όταν είναι σειρά μας να βάλουμε ένα όριο,
πρέπει να πούμε…
Όχι, λυπάμαι, δεν μπορώ.
Ένα "Δεν μπορώ" χειρότερο κι από αυτομαχαίρωμα.
Διότι πλέον μεγαλώνει η αμφιβολία,
τώρα που μπορούσαμε να είμαστε μαζί,
αν φταίω εγώ που δεν γίνεται.
Και θα το μετανιώνω μια ολόκληρη ζωή.
Ίσως από ξαφνική έξαρση αξιοπρέπειας.
Ίσως απ' τη ζέστη μπλόκαρε ο αδένας που με κάνει χαλάκι.
Αλλά πρόσθεσα…
Δηλαδή έχω κανονίσει με μια κοπέλα.
Έτσι! Της το 'πες! Δώσε, λέμε!
Δώσε!
Και τι θα σου πει;
Κι αν φρικάρει;
Ίσως πάθει κρίση ζήλιας και εσύ θα της πεις επιτέλους
"Μετανιώνεις τώρα, κούκλα;
Άργησες, αυτό το κορμί είναι πιασμένο.
Έχει κι αλλού πορτοκαλιές".
Τι ωραία, χαίρομαι για εσένα. Πρέπει να μου τα πεις όλα.
Όχι, χέστηκε εντελώς.
Δεν ξέρω αν χέστηκε όντως.
Όλοι μαζί! Μεγάλος μαλάκας!
Έναν μακιάτο, παρακαλώ.
Δεν τραβούσε και τα μαλλιά της.
Αλλά εμένα μου φάνηκε
ότι κάτι πολύ μικρό, κάτι αδιόρατο,
είχε ραγίσει μέσα της.
Αλλά δεν άκουγα τα κομμάτια να θρυμματίζονται,
γιατί ήταν της άποψης ότι κάθε άβολη σιωπή
έπρεπε να καλύπτεται
από κάποιον που ουρλιάζει μέχρι να του βγει το λαρύγγι.
ΚΑΜΙΑ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ
Ακόμα εδώ, δεν θα μας νικήσετε
Ποτέ
Γιατί το κάνεις αυτό;
Ξέρω 'γώ; Για προστασία, σε περίπτωση που με μαχαιρώσει.
Βάλε ανανά καλύτερα.
Τι εννοείς;
Η φλούδα του ανανά είναι σκληρή. Και πυρίμαχη.
Αν τον βάλεις στο χέρι, σταματάς και φλογοβόλο χωρίς να καείς.
Ο Τσινιάρης δεν θα έρθει με φλογοβόλο.
Να περάσουμε απ' το σπίτι μου, έχω φτιάξει πανοπλία.
Δεν καταλαβαίνω γιατί έφτιαξες μια πανοπλία από ανανά.
ΠΑΝΟΠΛΙΑ ΑΠΟ ΑΝΑΝΑ
Κι αν ένας εχθρός θέλει να μας βάλει φωτιά;
Ποιος εχθρός;
Έτοιμος είμαι. Να πιούμε καφέ ή φεύγουμε;
Παιδιά, δεν χρειάζεται να πάμε όλοι μαζί.
Ας το δούμε κάπως λογικά, δεν πάμε εκδρομούλα.
Όλο αυτό έγινε εξαιτίας μου. Νομίζεις ότι δεν θα έρθω;
Τρόπος του λέγειν.
Γιατί αν εσύ ειδικά δεν ερχόσουν μαζί μου, θα σε θεωρούσα μαλάκα, το κέρατό σου.
Οι υπόλοιποι μην έρθετε.
Είναι ο πρώην μου. Εγώ φώναξα τον Κάρλο και τον Εμίλιο.
Θα έρθω, για να σιγουρευτώ ότι δεν θα το παρακάνουν.
Ναι, θέλω να πω κάτι ως προς αυτό.
Δεν θα εκπλαγώ αν πέσουν ψιλές.
Αλλά δεν θέλω να βρεθώ μες στη μέση ενός…
Ενός τι;
Θέλω να πω, πρέπει να είμαστε αποφασιστικοί.
Αλλά μετά θα πρέπει να μπορεί να το αφηγηθεί, έτσι;
Τι να αφηγηθεί;
Θεωρητικά!
Πώς σκατά να το πω;
Δεν θέλω να εμπλακώ σε φόνο, εντάξει;
Παναγιά μου, Ζε!
Θα βρεθείτε στις οχτώ το πρωί σε πλατεία. Ανταλλάξατε μηνύματα.
Όταν κάποιος θέλει να σκοτώσει,
παίρνει ορισμένες προφυλάξεις.
Εννοείς ότι κάποια στιγμή θα εμφανιστούν,
μάλλον πριν να με ξεκοιλιάσει σαν ψάρι, αλλά δεν θα κάνουν κάτι υπερβολικό;
Ζε, σήμερα η μέρα επιφυλάσσει μπόλικο εκφοβισμό,
κι ίσως και λίγο ξύλο.
Θα έρθω για να φροντίσω να υπάρξει μια ισορροπία.
Δεν ξέρω γιατί έρχεσαι κι εσύ.
Τι να πω; Για να υπάρχει κι άλλη γυναίκα.
Ζέχνει πατριαρχία αυτή η ιστορία.
Φέρνουμε λίγη γυναικεία αλληλεγγύη στη διαδικασία, με την οποία διαφωνώ.
Εσένα δεν θα σε ρωτήσω.
Εγώ ελπίζω να υπάρξει φωτιά, για να ζητήσεις συγγνώμη για τον ανανά.
Ντρακάρις.
Θυμάμαι ότι περπατήσαμε πολλή ώρα.
Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει
κι ο Αρμαντίλο επαναλάμβανε το μόνο που με προβλημάτιζε.
Κι αν ο Κάρλο κι ο Εμίλιο δεν έρθουν; Αν τους πάρει ο ύπνος;
Συναντάς τον Τσινιάρη. Τι σκατά κάνεις; Κι αν έχει μαχαίρι;
Σε παρακαλώ, αρκετό άγχος έχω.
Γι' αυτό έβαλα περιοδικά εδώ.
Καλά, ούτε ο ανανάς δεν σε σώζει.
Θα σημαδεύσει ψηλά, θα σ' το μπήξει σε λαιμό ή στέρνο, εκεί πονάει.
Είπες ότι ήταν καλύτερο να με μαχαιρώσει αυτός,
γιατί μαχαιρώνει με ακρίβεια.
Αυτό ήταν πριν.
Μπες στη θέση του τώρα.
Του ψεκάσατε τα μούτρα, του σπάσατε τη μύτη.
-Του πήδηξες τη γυναίκα. -Δεν πήδηξα καμία!
Η εντύπωση μετράει.
Απολύθηκε από την οικογενειακή επιχείρηση όπου εργαζόταν ο καημένος.
Δεν τον υπερασπίζομαι.
Αλλά έτσι που έχουν τα πράγματα, αν σε μαχαιρώσει, άδικο θα 'χει;
Δεν έχω δύναμη να απαντήσω
και εστιάζω στο μόνο που μου δίνει παρηγοριά.
Είναι κάτι αμφιλεγόμενο, να ξέρετε.
Δεν θέλω να πεθάνω μόνος.
Θα πείτε "Σιγά το νέο, κανείς δεν θέλει".
Δεν εννοώ ότι θέλω να μου κρατάνε το χέρι οι δικοί μου άνθρωποι.
Δεν θέλω να πεθάνω μόνο εγώ. Θέλω να πεθάνουν κι αυτοί μαζί μου.
ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΦΙΛΟΣ
Γιατί εγώ θα πεθάνω κι όσο αυτοί θα ζουν θα συμβούν άπειρα πράγματα,
κλωνοποίηση δεινοσαύρων, εισβολή εξωγήινων,
οι ξεπεσμένοι παρουσιαστές του Zanzara στο Νησί των Διασήμων.
Θα συμβούν όλα όσα ήθελα να δω με τα μάτια μου
και θα 'μαι ο μόνος που δεν θα τα δει.
Κι άλλωστε δεν το αξίζουν περισσότερο.
Εγώ εύχομαι ο κόσμος μας να αφανιστεί μαζί μου.
Με τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς μου
να πέσει μετεωρίτης και να αφανίσει κάθε ζωή.
Πατσίζουμε και δεν με τρώει κι η ζήλια.
Αλλά καταλαβαίνω ότι είναι μεγαλομανία κι εγωισμός.
Δεν είμαι τρελός, δεν έχω την απαίτηση απ' όλη την ανθρωπότητα.
Μου αρκεί να πεθάνουν οι φίλοι μου.
Όσο σκεφτόμουν ποιος είχε πιθανότητες να πεθάνει μαζί μου,
περνούσαν διαρκώς περιπολικά και είπα μέσα μου
"Τι σκατά συμβαίνει σήμερα;"
Αλλά όλα κατευθύνονταν προς την πλατεία κι είπα…
Λες να τελείωσαν κιόλας τα αδέρφια σου;
Δεν απάντησε. Άρχισε να τρέχει και την ακολουθήσαμε.
Αλλά δεν βλέπαμε τίποτα.
Είχε μαζευτεί πολύς κόσμος και όλοι ρωτούσαν
"Μα τι έγινε;"
Άρχισα να πανικοβάλλομαι, σκέφτηκα
"Τι σκατά έκαναν αυτοί οι δύο; Τον σκοτώσανε;
Ή μήπως το αντίθετο; Μήπως τους σκότωσε αυτός;
Μάλλον έφτασαν με πολύ υφάκι
και αυτός τους μαχαίρωσε.
Ή ο Σέκο είχε δίκιο
και όντως εμφανίστηκε με φλογοβόλο.
Γι' αυτό μυρίζει καμένο".
Αλλά τότε γύρισα το βλέμμα
και τους είδα, είχαν μια έκφραση που μου 'φερνε ανατριχίλα.
Το βλέμμα μας συναντήθηκε για ένα δευτερόλεπτο
και ο Κάρλο έκανε τη διεθνή χειρονομία που σημαίνει "Την πουλεύουμε".
Μα γιατί; Τον σκότωσαν;
Την έκαναν, δεν έβλεπα πια τη Σμεράλντα κι είπα "Πού σκατά είναι;"
Ίσως είναι πιο έξυπνη από εμάς και το έσκασε, και καλά έκανε.
Μα όχι.
Δεν θέλω να κάνω τις φωνές σ' αυτό το σημείο,
γιατί ακόμα παγώνω σύγκορμος όταν θυμάμαι εκείνη τη στιγμή.
Μάλλον πέθανε.
Πάμε, Ζε.
Άντε, πάμε!
Η Σμεράλντα είναι εκεί.
Στείλ' της μήνυμα ότι είμαστε στο καφέ.
Δεν θα την αφήσουμε…
Γαμώτο σου, πρέπει να φύγουμε!
Ήμουν σχεδόν υπνωτισμένος, δεν ξέρω τι μου περνούσε απ' τον νου.
-Πρόσεχε λίγο. -Σιγά.
Είχα φρικάρει, έπρεπε να ανακτήσω τον αυτοέλεγχο και σκέφτηκα
"Θα τα ξαναβάλω όλα στη θέση τους. Σαν να ήταν νεκροψία".
Ανοίγω το κεφάλι μου, βγάζω κάθε σκέψη, την ακουμπώ στο τραπέζι.
Και ξεκινάμε.
Πρώτα ένα απαίσιο συναίσθημα.
Ανακούφιση.
Ξέρω, δεν είναι ωραίο.
Κάποιος βρίσκεται σε λίμνη αίματος και δεν μπορώ να πω ότι λυπάμαι.
Λες και στεναχωριέται ο Φρόντο που πέθανε ο Σάουρον.
Τι περιμένατε; Σε τρεις ταινίες ήθελε να με σκοτώσει.
Να τον κλάψω; "Τον καημένο, ήταν ευγενικός".
Το πολύτιμό μου!
Δεν θα κάνω χορό του TikTok,
αλλά δεν πενθώ κιόλας, άντε τώρα.
Και μετά ο φόβος.
Πολύς φόβος.
Ο θάνατος.
Ό,τι πιο τρομακτικό υπάρχει στον κόσμο.
Ακόμη κι ο θάνατος από φυσικά αίτια μοιάζει κάτι μακρινό, έξω απ' τη ζωή μας.
Ποτέ, όμως, δεν το συνειδητοποιούμε.
Μόνο όταν έρχεται.
Αλλά ο βίαιος θάνατος,
το μαχαίρωμα μέχρι θανάτου
θεωρείς ότι απέχει χίλιους βαθμούς διαχωρισμού από εσένα.
Αλλά βρίσκεται λίγα μέτρα πιο πέρα.
Σε αυτό το σώμα που ακόμη έχει τη μυρωδιά σου
κι εσύ τη δική του.
Ανταλλάξατε άτομα, μόρια, ιδρώτα…
Για παιχνίδι το περνάς;
Τώρα κείτεται νεκρός.
Τον διαπέρασε ένα αιχμηρό σιδερένιο αντικείμενο,
που τον ξέσκισε πολλές φορές.
Ακολουθεί ένα συναίσθημα που μου φέρνει ντροπή.
Δεν θέλω καν να το πω,
το ένιωσα όταν είδα τη Σμεράλντα μες στην απελπισία.
Ένα πολύ μικρό κομμάτι του εαυτού μου σκέφτηκε…
Γιατί σκατά κλαις;
Όλο έλεγες ότι σε δέρνει, ότι ήταν καθίκι.
Κάνεις όπως όταν πέθανε ο Ντέρεκ απ' τα Μαθήματα Ανατομίας. Χέσε μας!
Ξέρω ότι η λογική απάντηση είναι ότι για εμένα ήταν τέρας,
αλλά για εκείνη πολλά περισσότερα.
Έζησε μαζί του εφτά χρόνια.
Είναι λογικό να στεναχωριέται βλέποντάς τον ξεκοιλιασμένο.
Φυσικά κι είναι λογικό, μωρέ.
Ευχαριστούμε για το κήρυγμα, Γρύλλε.
Αλλά εγώ εκνευρίζομαι που κλαίει γι' αυτό το καθίκι.
Μπορώ; Ή πρέπει να σου ζητήσω άδεια;
Βλάκα, θες ένα αναψυκτικό;
Παιδιά, δεν ξέρω καν αν συνέβη αυτό.
Συνέβη, το έχουν γράψει παντού.
Κι η Σμεράλντα;
Την παίρνω, δεν απαντάει.
Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω πώς είστε τόσο ήρεμοι.
Πάντως ήταν καλό αυτό.
Γιατί ήταν καλό;
Πέθανε ένας άνθρωπος. Και μόνο ως συνέπεια…
Θα πέθαινε αργά ή γρήγορα.
Δεν έχει νόημα η αναβολή.
Δεν είχα όρεξη να διερευνήσω
πού θα κατέληγε η θεωρία του Σέκο περί ζωής και θανάτου.
Δεν πρόλαβα να ρωτήσω, γιατί ακούστηκε το καμπανάκι…
Είμαστε κλειστά.
Σιγά που είσαστε κλειστά.
Αγάπη μου! Νόμιζα ότι δεν διάβαζες τα μηνύματα!
Αγάπη μου!
Συνέβησαν τόσα πολλά!
Δεν είχα σχέση, αλλά ο Τσινιάρης πέθανε. Ορκίζομαι ότι δεν είχα σχέση.
Οι Ταρταλέγκρα δεν θέλουν τα λεφτά. Δεν ξέρω τι έγινε, αλλά είπαν…
Αγάπη μου, περίμενε.
Νόμιζα ότι δεν θα σε ξανάβλεπα.
Τι εννοείς; Σκότωσαν τον Τσινιάρη; Ποιος το έκανε;
-Για κάτσε, αυτός είναι… -Πάψε.
Ακόμη κρατάει το μαχαίρι.
Δεν αφήνουν, πάμε να φύγουμε.
Δεν επιτρέπεται.
Είμαι ακόμη συγκλονισμένος,
γιατί είδα ποιος κρατούσε το μαχαίρι.
Είδα, δηλαδή, με όλη τη σημασία της λέξης
τον δολοφόνο.
Και απ' όσους ανθρώπους είχα γνωρίσει στη ζωή
δεν είχε πάει ποτέ το μυαλό μου
ότι τον μανδύα του δολοφόνου θα τον έφερε
ο Λορέντζο Μοντίνι.
Μοντίνι…
ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ
Μπορώ να περιμένω εδώ;
Στην αίθουσα αναμονής, αλλά δεν μπορείτε να μπείτε.
Πηγαίνετε σπίτι να ξεκουραστείτε. Θα σας ειδοποιήσουμε αν ξυπνήσει.
Πώς λέγεται ο μικρούλης;
Τζούλιο.
Τζούλιο τον λένε.
Φανταστείτε σε ποια κωλο-άβυσσο τον είχαμε πετάξει
για να κάνει κάτι τέτοιο.
Ψάχναμε λύση για τις μαλακίες του Αγριόχοιρου,
μετά για τις δικές μου,
ενώ στο μεταξύ βρισκόταν απέναντί μας και βυθιζόταν σταδιακά στην κόλαση.
Κι εμείς δεν τον βλέπαμε.
Ώσπου μετατράπηκε ο ίδιος σε κόλαση.
Γιατί το έκανε ο Μοντίνι;
Αγάπη, άκουσες τι είπα;
Δεν χρωστάω πια στους Ταρταλέγκρα.
Αγάπη, τέτοια χρέη δεν εξαφανίζονται έτσι απλά.
Μα δεν ξέρω τι μπορεί να συνέβη, είναι θαύμα.
Θαύματα κάνει η Παναγία. Εμείς κάνουμε δοσοληψίες.
Συγγνώμη, πού κολλάει αυτός;
Αλήθεια δεν ξέρεις τίποτα;
Δεν καταλαβαίνω.
Μα δεν αναρωτήθηκες,
όταν οι Ταρταλέγκρα ρώτησαν τον Βεγγαλέζο ποιος έφταιγε,
γιατί κανείς δεν ρώτησε τον Καρλίτο, που ήταν ο μεσάζοντας;
Εγώ είχα αναρωτηθεί πάντως,
αλλά νόμιζα ότι τους ενδιέφερε μόνο από πού είχε αρχίσει αυτό.
Όχι. Δηλαδή ναι, αλλά σας διαφεύγει κάτι.
Πήγαν στον Καρλίτο.
Και του είπαν…
Εξαιτίας σου μπλόκαραν 99.000. Πρέπει να τα επιτρέψεις.
Οδηγός δεν είσαι;
Και τι είπες;
Ότι είμαι οδηγός, αλλά όχι επαγγελματίας σοφέρ.
Είμαι οδηγός μόνο του ντον Ντιέγκο Κοκοντρίτο.
Επιτέλους μια ανατροπή που εξηγεί την ύπαρξη του ψιλοσέξι Κουβανού.
Μπράβο, σεναριογράφοι.
Και εγώ που αναρωτιόμουν γιατί οι Κοκοντρίτο δεν έπαιζαν ρόλο.
ΚΟΚΟΝΤΡΙΤΟ
Είναι ανταγωνιστές των Ταρταλέγκρα.
Στον ίδιο τομέα, ναρκωτικά, τοκογλυφία, εκβιασμοί.
Αν και πιο δημιουργικοί, με ανθοπωλεία και αντιπροσωπείες αυτοκινήτων.
Αλλά σε άλλη περιοχή.
Είναι ανταγωνιστές, όχι αντίπαλοι.
Υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός, δεν μπαίνουν στα χωράφια του άλλου.
Απ' αυτούς αγοράζει η Φίλη Λεμούρια χόρτο.
Άρα γι' αυτό δεν σε έπρηξαν.
Δεν ήθελαν να ξεσπάσει πόλεμος.
Ο πόλεμος κάποτε θα ξεσπούσε.
Ο Τσινιάρης ερχόταν κάθε μέρα εδώ και έκανε σαν τρελός.
Έδειρε τον Μοντίνι στη μέση του δρόμου, έκανε φασαρία.
Οι εντάσεις φέρνουν μπάτσους, βλάπτουν τη δουλειά.
Άρα κάναμε μια συμφωνία που βόλευε τους πάντες.
Συγγνώμη, αγάπη μου, τι έκανες;
Αγόρασαν το χρέος σου.
Τι εννοείς;
Το πλήρωσαν, αγόρασαν αυτοί το χρέος μας.
Τι σημαίνει αυτό;
Δεν χρωστάω στους Ταρταλέγκρα, αλλά στους Κοκοντρίτο;
Ναι, κάτι παραπάνω, αλλά δεν επείγει.
Τι περίμενες; Τέτοια χρέη δεν εξαφανίζονται.
Συγγνώμη, σ' αγαπώ πολύ, αλλά εξήγησέ μου. Τι κερδίσαμε απ' όλο αυτό;
-Έναν μήνα. -Δηλαδή; Τι μπορώ να κάνω σε έναν μήνα;
Είναι ένας μήνας.
Άρα έχουμε έναν μήνα ακόμη;
Εγώ ξέρω ότι σε έναν μήνα πρέπει να έρθω εδώ.
Αφού δουλεύει για τους Κοκοντρίτο,
γιατί έφερε τον Βεγγαλέζο, που ήταν βιτρίνα των Ταρταλέγκρα;
Δηλαδή πώς συνδέονται αυτά;
Μήπως ήταν κόλπο τύπου Κάιζερ Σόζε;
Μήπως είχαν προβλέψει κάθε κίνηση, σαν ντόμινο,
που καταλήγει με τους Κοκοντρίτο να αγοράζουν το χρέος;
Όχι, τα παιδιά τους πάνε μαζί σχολείο.
Ο Καρλίτο σκέφτηκε ότι οι γονείς του Άριαν ίσως χρειάζονταν 2.000 ευρώ.
Ανακαλώ.
Η ζωή είναι χαοτική, σαν κακογραμμένο σενάριο.
Τεμπέληδες.
Τουλάχιστον κερδίσαμε έναν μήνα.
Έχουμε λίγο χρόνο παραπάνω, για να σκεφτούμε…
Ζε…
Δεν είπε τίποτα, αλλά το βλέμμα προς το πάτωμα ήταν μια τελεία.
Μια τελεία από εκείνες που βάζουν τέλος. Χωρίς ανάκληση.
Τελεία και παύλα.
Στην αρχή νόμιζα ότι η τελεία ήταν το τέλος της ιστορίας μας.
Έπρεπε να το αποδεχτώ ότι είχε λήξει.
Λίγους μήνες μετά κατάλαβα
ότι ήταν το τέλος μιας ιδέας που μας ακολουθούσε 40 χρόνια.
Ότι πάντα μπορούμε να είμαστε τα Γκούνις.
Να είμαστε, μαζί, όλη η παρέα ενωμένη.
Όσο είμαστε μαζί, καταφέρνουμε τα πάντα, τα βάζουμε με τον κόσμο όλο.
Για να καταλάβω,
εσύ είχες μια έμο στιγμή,
αλλά εγώ γιόρταζα που όλοι έπαιρναν τον πούλο.
Γιατί είναι ακόμη εδώ αυτές;
Δεν ξέρω. Να τις ρωτήσω;
Θεέ μου, δεν παλεύεσαι πια!
Συγγνώμη, Σάρα, με όλον τον σεβασμό του κόσμου…
-Του κώλου! -Πάψε!
Σκοπεύετε μήπως να κατευθύνετε τα ποδαράκια σας προς την πόρτα κάποτε;
Ναι, χαλάρωσε.
Θα πάμε στη μητέρα μου, την ειδοποίησα. Έχει χαρεί.
Αλλά έχω κάτι να κάνω πρώτα.
Θα έρθω να την πάρω σε 20 λεπτά.
Αν θες να της πεις κάτι, είναι η τελευταία ευκαιρία.
Γεια σου.
Μα τι βλακείες είναι αυτές; Δεν πιστεύω να την ακούσεις.
-Δεν κατάλαβα τι εννοούσε. -Εσύ τι λες;
Όρμα, ο τύπος πέθανε.
Σειρά σου, άντε.
Δεν είναι κατάλληλη στιγμή.
Προφανώς και δεν είναι.
Ποτέ δεν είναι η κατάλληλη στιγμή γι' αυτά.
Τι θα πει όρμα; Πού είσαι; Σε καμιά γέφυρα;
Αυτά είναι σοβαρά θέματα. Πρέπει να προχωράς αργά, πολύ αργά.
-Ακριβώς. -Ναι.
Βγαίνετε μερικές φορές, βλέπετε πώς πάει, δεν βιάζεστε να βάλετε ετικέτες.
Και μετά, σιγά σιγά, όταν θα έχετε συνηθίσει,
μετά από εφτά ή οχτώ χρόνια προσαρμογής,
αν όλα πάνε καλά εκείνη τη στιγμή, θα αξιολογήσεις την κατάσταση και θα πεις
"Εντελώς αντικειμενικά φαίνεται ότι έχουμε σχέση".
Αλλά δεν μπορείς να το προσχεδιάσεις.
-Πλέον είμαστε μαζί. -Και πλέον χωρίζετε.
Μα μόλις αρχίσαμε.
Όχι, έχετε εφτά χρόνια φαγούρα. Ένας απ' τους δύο δεν αντέχει πια.
Τι να της πω;
Παίξ' το χαζός, πες κάνα αστείο.
Πόσο είπε; 20 λεπτά. Ο χρόνος περνάει, μετά θα την κάνει.
Γεια σου.
Δεν ξέρω τι να πω σε τέτοιες περιστάσεις.
Το "πώς είσαι" φαίνεται χαζό.
Μην πεις τίποτα, εγώ πρέπει να σε ευχαριστήσω για αυτές τις μέρες.
Σίγουρα ταλαιπωρήθηκες πολύ,
αλλά μου έδειξες έναν διαφορετικό τρόπο.
Πρώτη φορά ζούσα μια φυσιολογική ζωή με κάποιον που νοιάζεται για μένα.
Είχα συνηθίσει να ζω με καζάνι που βράζει, που μπορούσε να σκάσει ανά πάσα στιγμή.
Ναι, συγγνώμη που δεν σου είπα να μείνεις τις προάλλες.
Δεν ήθελα να σε διώξω.
Δεν τα μπορώ αυτά.
Δεν είναι ότι δεν μ' αρέσεις, το αντίθετο. Αλλά…
Δεν το λέω αυτό επειδή θέλω να μείνω μαζί σου, εντάξει;
Ο άνθρωπος με τον οποίο ήμουν εφτά χρόνια μαχαιρώθηκε σήμερα.
Δεν είμαι σε θέση για σχέση.
Έχει δίκιο.
Μου διαφεύγει διαρκώς ότι ο άλλος πέθανε. Δεν το χωράει ο νους.
Δεν το έλεγα γι' αυτό. Απλώς μου χάρισες κάτι όμορφο.
Ναι, αλλά έπρεπε να σε είχα προστατέψει περισσότερο,
ή έστω να πατσίσουμε,
γιατί εσύ με έσωσες όταν με στραγγάλιζε.
Ποτέ στη ζωή μου δεν θέλησα να με προστατέψει κάποιος.
Πάντα σ' άρεσαν οι σκληροί, που έπαιζαν ξύλο.
Μην κοροϊδευόμαστε, δεν μπορώ να τους ανταγωνιστώ.
Είσαι πολύ βλάκας.
Μου άρεσαν αυτοί που με διάλεγαν,
που ήταν σίγουροι ότι με ήθελαν.
Με εσένα πάντα εγώ έπρεπε να κάνω κάτι. Εσύ ποτέ δεν ρίσκαρες.
Οι άλλοι είναι στην κοσμάρα τους και ρισκάρουν να γίνουν ρεζίλι.
Ήθελα να της πω "Δεν ισχύει,
εγώ πάντα ήμουν πρόθυμος να αλλάξω σχέδια όταν γύριζες".
Αλλά ένιωσα τον Αρμαντίλο να με χτυπάει στον ώμο και να λέει…
Μην απαντάς, έχουν βίντεο. Συγγνώμη, ζητώ διακοπή της διαδικασίας.
Δεν πειράζει, Ζέρο. Δεν είναι ώρα να το συζητήσουμε.
Πώς πήγε; Έκανες αυτό που έπρεπε;
Ναι, άργησα λιγάκι, γιατί είχε μπαστακωθεί ένας γέρος.
Στεκόταν εκεί πέρα, λες και ήταν ο φρουρός της κοσμιότητας.
Εκείνο το γκράφιτι πάντα με άγχωνε, εδώ που τα λέμε.
Ήταν σαν ισόβια καταδίκη.
Τώρα μ' αρέσει.
ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΚΟΜΗΤΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ;
ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΣ
Ακολούθησαν μέρες παράξενες, μετέωρες.
Μετά από τόσα μηνύματα, τα αδέρφια της Σμεράλντα,
όλα όσα συζητήσαμε χωρίς καμία προφύλαξη,
τελικά κανείς δεν θα ερχόταν να μας ρωτήσει τι σκατά κάναμε;
Όχι, δεν ήρθε κανείς.
Το έπος του Τσινιάρη, μια ζωή μες στη βαρβαρότητα,
ο εφιάλτης τριών τουλάχιστον γενεών παιδιών,
αρχειοθετήθηκε σαν παλιά είδηση,
με λάθος επώνυμο και στραβό γκράφιτι.
Στην αρχή όταν το έβλεπα,θύμωνα, γιατί έλεγα "Αρχηγός, μη χέσω".
ΑΝΤΙΟ, ΜΑΣΙΜΟ ΑΡΧΗΓΕ!
Ο τύπος έδερνε κορίτσια και εκφόβιζε παιδιά.
Μετά σκέφτηκα ότι οι οδοί της πόλης φέρουν ονόματα πολιτικών και στρατιωτικών
που βομβάρδισαν λαούς,
που σκότωσαν οικογένειες, άντρες, γυναίκες και παιδιά.
Κανείς δεν κατέβασε τις πλάκες τους.
Θα ήταν ταξική διάκριση αν αντιδρούσαμε για τον Τσινιάρη.
Και τελικά διατηρήσαμε το γκράφιτι.
Με τον καιρό πάψαμε να το σκεφτόμαστε.
Ενσωματώθηκε στον δημόσιο διάκοσμο.
Ξέρω ότι δεν το έκανες για μας.
Δεν ξέρω καν αν το έκανες για εσένα ή αν είχες επιλογή.
Κι αν τώρα βρίσκεσαι εδώ,
είναι επειδή μετράνε τα γεγονότα, όχι οι προθέσεις.
Υπάρχουν κι άλλα γεγονότα, εξίσου σημαντικά,
αν και αποσιωπήθηκαν στη δίκη.
Για παράδειγμα, αν βρισκόμαστε σήμερα εδώ,
αν σήμερα συνεχίζουμε με τη ζωή μας,
με τις διαφωνίες μας, τα άγχη μας, τα γέλια μας,
είναι χάρη σε εσένα.
Εσύ πληρώνεις για κάτι που επιτρέπει σε εμάς να συνεχίζουμε να ζούμε.
Δεν κάναμε τίποτα για να το αξίζουμε, το αντίθετο.
Δεν σου 'χαμε δώσει τίποτα τόσα χρόνια και δεν μας χρωστούσες τίποτα.
Κι ωστόσο μας έδωσες τα πάντα.
Η γιαγιά μου πάντα ευχαριστούσε την αγία Λουκία,
γιατί θεωρεί ότι την έσωσε από θάνατο στη γέννα.
Έλεγε "Όλοι έχουμε έναν άγιο στον παράδεισο.
Να τον ευχαριστείς που είσαι ζωντανός και υγιής".
Δεν είχα δώσει σημασία, αλλά τώρα πιστεύω ότι είχε δίκιο.
Μόνο που ο δικός μας άγιος δεν είναι στον παράδεισο.
Είναι στο μοναδικό μέρος που θυμίζει κόλαση επί Γης.
Πώς είναι;
Καλά, καλύτερα απ' την τελευταία φορά. Έβαλε και μερικά κιλά.
-Του έδωσαν το γράμμα; -Ναι, χάρηκε πολύ, συγκινήθηκε.
Είπε ότι θα σου γράψει. Έβαλες τη διεύθυνσή σου;
Ναι, στο τέλος.
Πήρε τη φωτογραφία;
Ναι, σε ευχαριστεί πολύ. Αυτό ήταν που τον ανησυχούσε περισσότερο.
Ξέρει ότι εγώ δεν μπορούσα να τον κρατήσω.
Μαζί σου είναι πολύ καλά.
Ευχαριστώ που με συνόδεψες, αν και φεύγεις σήμερα.
Όχι, προλαβαίνω.
Εξάλλου μόνο τρεις μέρες θα λείψω.
Μιλάμε όταν γυρίσω.
Εντάξει, αλλά πρόσεχε με τόσα ταξίδια.
Πρέπει να ξεκουράζεσαι.
Γεια σου, Τζούλιο.
-Συγγνώμη, να σας ρωτήσω κάτι; -Αμέ.
Γιατί τον βγάλατε Τζούλιο; Δεν είναι όνομα για σκύλο.
Κοίτα.
Ποιον σου θυμίζει;
Δεν ξέρω.
Τον πιο όμορφο πολιτικό στην ιστορία της Ιταλίας!
Δεν ξέρω, με ποιον; Με τον Ρουτέλι; Στα νιάτα του ήταν όμορφος…
Τον Τζούλιο Αντρεότι!
Πρόεδρε;
Πρόεδρε!
Δεν τον έπεισες τελικά τον βλάκα, έτσι;
Με τίποτα.
Τι να κάνουμε, έχει παιδί.
Δεν μπορεί να φύγει και να αφήσει μόνη τη μάνα.
Ναι, ακριβώς.
Μάλιστα.
Αυτό είναι το μεγάλο λογικό επιχείρημα,
που χτίζαμε για τον Σέκο για να δικαιολογήσουμε τη συμπεριφορά του.
Αυτός δεν αναφέρει ποτέ το παιδί. Εμείς το λέμε για να το αποδεχτούμε.
Στην πραγματικότητα είχα πει κάτι ακόμη στον Σέκο.
Αλλά δεν το είπα στη Σάρα. Κάτι τελευταίο πριν τον αποχαιρετήσω.
Σκέφτηκα "Είμαστε πλέον 40.
Μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά, σαν ώριμοι άνθρωποι".
Και το είπα.
Είσαι πολύ μαλάκας, η ιστορία με το παιδί τα κατέστρεψε όλα.
Δεν κάνουμε τίποτα μαζί. Σκότωσες το ντουέτο μας.
Απάντησε εξίσου ώριμα.
Τι σκατά θες;
Εσύ το ξεκίνησες με τα κόμικ σου και το Netflix.
Εσύ τα χάλασες όλα. Το ότι εγώ έκανα παιδί δεν άλλαξε τίποτα.
Προσέξτε ότι δεν το είπε με ύφος πικρό ή στενάχωρο.
Ήταν το κλασικό μεταλλικό ύφος του.
Αλλά για μια στιγμή άνοιξε μια μικρή χαραμάδα,
και είδα τα προηγούμενα χρόνια
κι όλα τα τρεχάματα που είχα λόγω της δουλειάς.
Τα καλά και τα άσχημα.
Πώς ήταν το Κομπανί;
Και συνειδητοποίησα ότι ο Σέκο δεν ήταν ποτέ δίπλα μου.
Και κανείς από τους φίλους μου.
Γιατί δεν βρήκα χρόνο ή χώρο για αυτούς μες στη ζωή μου.
Ίσως, όμως, αυτό είναι το μέγα λογικό επιχείρημά μου,
για να δικαιολογώ τη δική μου συμπεριφορά.
Παράλληλα αναρωτήθηκα
"Τι έκανε άραγε ο Σέκο όσο ζούσε στο περιθώριο της φιλίας μας;"
Παρόλο που η προφανής απάντηση είναι
"Έπαιζε πόκερ και προφανώς πηδιόταν, αφού έχει παιδί",
είδα φευγαλέα ότι πίσω απ' αυτές τις σκέψεις κρυβόταν κάτι φρικτό,
κάτι που απειλούσε να ισοπεδώσει
ολόκληρο το σύστημά μου δικαιολογίας.
Όταν βλέπεις σύννεφα, σταμάτα.
Κάνε ανάλυση, εμβάθυνση, ενδοσκόπηση.
Γιατί αυτά τα σύννεφα αποκαλύπτουν κάτι για εσένα.
Έτσι ψηλώνεις.
Όταν κοιτάς κατάματα τους δαίμονές σου και το συζητάς με άλλους.
Γι' αυτό βρήκα κουράγιο κι είπα…
Άντε και γαμήσου!
Μπράβο.
Τον πούλο.
Της μάνας σου.
Μ' αυτά και μ' αυτά, δεν μου είπες εσύ πώς είσαι.
Καλά, αλλά είναι δύσκολο που μένω με τη μάνα μου.
Στο τσακ είμαστε να μας πουν στις ειδήσεις.
Πάντως αντιστάθηκες στη Στέλλα. Έχασα ένα πενηντάρικο.
Στοιχημάτισα ότι θα τα ξαναβρίσκατε σε μία βδομάδα.
Κι εγώ έχασα. Στοιχημάτισα κι εγώ.
Πέρασαν έξι μήνες, έσπασες πλέον τα μάγια.
Δεν έσπασα τίποτα.
Δεν πάω καλά στο κεφάλι.
Έχουμε έξι μήνες να μιλήσουμε, αλλά κάτι μέσα μου λέει ότι δεν χωρίσαμε.
Είναι λες και σε αυτήν τη φάση δεν μιλάμε απλώς,
σαν ένα διάλειμμα.
Αλλά όποτε μου συμβαίνει κάτι,
το πρώτο που σκέφτομαι είναι ότι θέλω να της το πω.
Νομίζω ότι είναι φυσιολογικό.
Είναι φυσιολογικό να έχεις μια λίστα;
Να τη συμπληρώνεις όποτε συμβαίνει κάτι,
ώστε όταν την ξαναδείς να της τα πεις όλα για να μην έχει χάσει τίποτα;
Εντάξει, δεν ξέρω. Τουλάχιστον έχεις καταφέρει να την αποφύγεις.
Ναι, τα βράδια με κοιτάω στον καθρέφτη και λέω "Μπράβο, άντεξες και σήμερα".
Σαν πρεζάκι.
Αλλά κατά βάθος πάντα το σκέφτομαι. Σαν μια εφαρμογή που συνεχίζει να τρέχει.
Και ξέρεις το χειρότερο;
Όχι, αλλά αυτό ήδη είναι σκληρό. Δεν ξέρω αν θέλω λεπτομέρειες.
Στο μυαλό μου είναι μόνο στο χέρι μου.
Αν μία μέρα σηκώσω το τηλέφωνο, νομίζω ότι θα με περιμένει.
Λες κι είναι αδύνατον να συνέχισε η Στέλλα τη ζωής της,
να βρήκε άλλη ή να έχει κάνει παιδί.
Ας μην το σκεφτόμαστε τώρα αυτό.
Έτσι κι αλλιώς στη χώρα μας δεν επιτρέπεται η υιοθεσία.
Όντως.
Ευτυχώς που οι φασίστες δεν αφήνουν την πρώην μου να ευτυχήσει.
-Αντέχει ο σκύλος τόσο μεγάλο ταξίδι; -Δεν το έκανε περπατώντας.
Έκανε κακά, έφαγε το φαγητό του, τώρα θα κοιμηθεί.
Ζει τη δική του ζωή.
ΤΟΡΤΙΓΙΑ 2 ΕΥΡΩ
Να στείλουμε φωτογραφία στον Σέκο!
Κάτσε, θα τραβήξω βίντεο.
Μαλάκα, γιατί δεν ήρθες;
Σιγά μην πάρει τα πόδια του.
Αγάπη μου, μου φέρνεις άλλη μία μπίρα;
Πώς πάει;
Δεν σας έχει ψάξει κανείς, έτσι;
Όχι, κάθε πρωί λέω ότι είναι η μέρα που θα έρθουν,
και κάθε βράδυ ότι είμαστε τυχεροί που δεν ήρθαν.
Μακάρι να ερχόντουσαν, όμως, γιατί τέτοια ζωή…
Θα σε ηχογραφήσω, για να το ακούσεις όταν έρθουν. Θα πω…
Κάντε λίγο χώρο, ενώ του βγάζετε τα νύχια.
Θέλω να ακούσει μια ηχογράφηση.
Μακάρι…
Φτάνει πια. Πες μου για εσένα και τη Σμεράλντα.
Και τη Σμεράλντα;
Έλα τώρα!
Ένας άνθρωπος πήγε φυλακή για να πηδήξεις, μην το χαραμίζεις.
Άντε γαμήσου.
Σοβαρά δηλαδή; Δεν την ξαναείδες;
Χάθηκε η μικρή Ντεμπορά.
Ο παππούς της ο Ούγκο την περιμένει στον Φτυσιάρη Τζο.
Τζούλιο!
Γαμώτο σου, σταμάτα να πρήζεις τα άλλα σκυλάκια!
Από πότε έχεις σκύλο;
Ήρθε το τέλος του κόσμου;
Άντε από εδώ!
Τζούλιο! Σταμάτα!
Σκιόκο! Σταμάτα!
Τι έκανε το καημένο το σκυλάκι και κατέληξε μαζί σου;
-Ο Πρίμπκε ήταν στην προηγούμενη ζωή; -Ποιος;
Ο Πρίμπκε, ο Ναζί.
Απ' τη σφαγή της Αρδεατίνης. Απορώ πώς δεν το ξέρει ένας αριστεριστής.
Δεν σ' ακούω, γαβγίζει αυτό εδώ.
Πώς είσαι;
-Καλά! -Το κέρατό σου!
Έλα, μην του φέρεσαι άσχημα, θα ηρεμήσει.
Το δικό σου κέρατο εννοούσα.
Γιατί είπες καλά; Είναι μεγάλη αλαζονεία.
Αν δεν είμαι καλά; Να φάω στη μάπα τις ενδορφίνες σου;
Γιατί; Δεν είσαι καλά;
Δεν ξέρω, έτσι λέω απλώς.
Πάρε τις ενδορφίνες και μη μας πρήζεις. Ίσως γαβγίζει, γιατί θέλει να σου μοιάσει.
Ίσως έτσι λέει "Κοίτα, μπαμπά, σπάω κι εγώ αρχίδια".
Ποιος μπαμπάς; Αηδία.
Εντάξει, ηρέμησε τώρα.
Να δοκιμάσουμε ξανά;
Τζούλιο! Έλα εδώ!
Σκιόκο! Σταμάτα!
Μπα.
Δεν χωνεύονται.
Ή τους αφήνουμε να τσακωθούν ή φεύγουμε.
Αμολήστε τα σε κάνα πάρκο. Τι τα φέρνετε σε εμπορικό;
Τι σκατά σε νοιάζει;
Αμόλα εσύ το παιδί σου στο πάρκο, που είναι σαν τον βούδα.
-Ωραίο, έτσι; -Ναι.
Θες να βρεθούμε χωρίς σκυλιά;
Γιατί πάντα λέμε να βρεθούμε, αφού ποτέ δεν βρισκόμαστε;
Αυτήν τη φορά θα βρεθούμε, το υπόσχομαι.
Άσε τις υποσχέσεις.
Αφού το υπόσχομαι.
Θα δεις, πλάκα θα πάθεις.
Μπαμπά, διάβασέ μου.
Αγάπη μου, ο μπαμπάς έχει μια σοβαρή συζήτηση.
Όταν ο θείος Ζέρο μού πει αν πήδηξε, θα έρθω.
Τι του διαβάζεις;
Το ίδιο παραμύθι κάθε βράδυ.
Λένε ότι είναι νορμάλ, αλλά πώς γίνεται να θέλεις το ίδιο παραμύθι κάθε βράδυ;
Και με τα ίδια λόγια.
Είναι η μέθοδος Λούντβιχ.
Είτε έχεις γνωστική διαταραχή είτε είσαι τρελός.
Διάβασέ του το εσύ, τι σόι θείος είσαι;
Τα Τρία Γουρουνάκια; Τρελάθηκες;
Αυτό διδάσκει κερδοσκοπία μέσω ακινήτων.
Το ξέρεις;
Είναι χάλια. Το έξυπνο γουρούνι τα 'κανε πλακάκια με τον λύκο.
Οι δύο χίπηδες ζούσαν σε ξύλινα και αχυρένια καλυβάκια.
Ο λύκος τα καταστρέφει
και πάνε στο γουρούνι-μεσίτη, που χτίζει σπίτια από πέτρα.
Τους δημιουργεί τύψεις που έφαγαν τα λεφτά της μαμάς,
τους πουλάει σπίτι και μοιράζεται τα κέρδη.
Όχι!
Ο Τζίμι χτίζει το σπίτι, γιατί είναι προνοητικός.
Καλέ, ξεστραβώσου λίγο, ξύπνα.
Στην εκδοχή των Γκριμ λέγεται Τζίμι Καλταριτζόνε.
Κάνει έξωση σε έναν γεράκο απ' το σπίτι από μπαλόνια.
Κι εσύ ήρθες να μείνεις εδώ,
επειδή ο λύκος σού κατέστρεψε το σπίτι, όπως και το δικό μας;
Παναγιά μου, εσύ του το είπες αυτό;
Η Κριστίνε.
Ταυτίζεται με τα παραμύθια με γουρούνια, λέει ότι υποεκπροσωπούνται.
Το καταλαβαίνω.
Είναι δύσκολο όταν τα πρότυπά σου είναι η Πέπα και ο Μπέιμπ.
-Και αυτή απ' τα Μάπετς. -Μην την αναφέρεις, θα τ' ακούσω.
Λοιπόν, όχι.
Ήρθα να σας δω, στου διαόλου το κέρατο, αλλά έχω σπίτι. Ήρθα για δύο μέρες.
Το σπίτι σου είναι από πέτρα;
Σκέφτηκα "Πού σκατά να ξέρω;
Αυτά τα σπίτια μάλλον είναι από τσιμέντο.
Τοπογράφος θες να γίνεις;"
Αλλά το κατάλαβα.
Ίσως στα μάτια αυτού του τρίχρονου
εμείς είμαστε πετυχημένοι ενήλικες,
όπως βλέπαμε εμείς τους 40χρονους, όταν ήμασταν παιδιά.
Ανθρώπους που μάλλον είχαν πέτρινα σπίτια, γιατί κι αυτοί έμοιαζαν να ήταν από πέτρα.
Ίσως όταν μας κοιτάει αυτό το αθώο λουκανικάκι, κατά κύριο λόγο χοιρινό,
να μας βλέπει έτσι,
ακλόνητους σαν τα γλυπτά στο Νησί του Πάσχα.
Θα σοκαριστεί, όταν καταλάβει τι είμαστε.
Θαλασσοδαρμένοι ναυαγοί.
Χωρίς να υπολογίζουμε καν όσους χάθηκαν στην πορεία,
όσους πνίγηκαν,
όσους κολύμπησαν ως την ακτή
και μετά σύρθηκαν και κρύφτηκαν στην πιο σκοτεινή γωνιά της νύχτας,
στα πέρατα του σύμπαντος.
Τα δικά μας σπίτια δεν είναι από πέτρα, αλλά ούτε από άχυρο.
Είναι απ' τα σκουπίδια που συσσωρεύσαμε στο πέρασμα των χρόνων.
Σάπια ξύλα, σίδερα, αποφάγια.
Ένας μπόγος που τον συγκρατούν σάλιο και ηρεμιστικά.
Με αβάσταχτα χρέη
και με αμοιβαίες υποσχέσεις που κανείς δεν τηρεί.
Και στη μέση βρισκόμαστε εμείς, κουλουριασμένοι και μόνοι,
προσευχόμαστε να μην έρθει ο λύκος να φυσήξει τη δική μας πόρτα απόψε.
Το σπίτι σου είναι πάντως από ξύλο;
Να σου πω,
μην κολλάς στα υλικά, δεν έχουν καμία σημασία.
Σημασία έχει να ζεις κοντά σε άλλους.
Όταν οι τοίχοι σου τρέμουν, το σπίτι σου ακουμπάει σε άλλα σπίτια.
Εδώ δεν ζει δίπλα μας κανείς.
Δεν ισχύει, μικρέ.
Εμείς τώρα είμαστε εδώ.
Είμαστε εδώ κι όταν δεν μας βλέπεις.
Τώρα κάνουμε ένα διάλειμμα, αλλά θα τα φτιάξουμε όλα.
Το υπόσχεσαι;
Σου είπα ότι το υπόσχομαι.
Θα δεις, θα πάθεις πλάκα.
Ξέρεις γιατί δεν μπορώ να σ' τα χώσω;
Γιατί στην τελική έχω κι εγώ το ίδιο θέμα.
Ποιο θέμα;
Δεν μου είπε, αλλά ξέρω τι ήταν.
Είναι αυτό που πάντα μένει μέσα σου,
στα σωθικά σου.
Ακόμη κι όταν είσαι σίγουρος ότι το έχεις αποβάλει,
όταν νομίζεις ότι δεν πονάει πια.
Αλλά ξανασκάει και συνεχίζει να σε διαλύει.
Και σε σκοτώνει χίλιες φορές σε μία και μόνο ζωή.
Η ελπίδα ότι ήρθε επιτέλους η κατάλληλη στιγμή.
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΑΓΩΤΟ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΩ;
ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΨΙΛΑ
-Θα ξανανοίξει το καφέ; -Γύρισε ο ιδιοκτήτης;
Άλλαξε ο ιδιοκτήτης, κύριε.
Υποτιτλισμός: Μάρθα Λυρώνη