[dziecko śpiewa wprawkę wokalną] ♪ Mmmm-aaaaa ♪
♪ Mmmm-aaaaa… ♪
[niepokojący szum wiatru]
[nadal śpiew dziecka]
- [wiatr gwiżdże] - [warkot nadjeżdżającego auta]
[nadal śpiew dziecka]
[mroczna, niepokojąca muzyka]
[śpiew dziecka cichnie]
- [muzyka staje się przejmująca] - [narastający szum wiatru]
[nadal przejmująca muzyka]
- [ta sama przejmująca muzyka] - [skrzypienie drzew]
[upiorna muzyka]
[chrzęst]
[metaliczne zgrzytanie]
[nadal upiorna muzyka]
[muzyka cichnie]
[telefon dzwoni]
[Bilski] No cześć, Kita. Co tam słychać?
A w porządku. Ludzie się wydają mili.
[cyknięcie zapalniczki]
Aha.
A co chcesz sprawdzić?
[znowu śpiew dziecka]
[śpiew cichnie]
[mężczyzna] Spóźniliśmy się.
[Bilski] Tak, przepraszam.
[alarm ćwierka]
Ja też przepraszam.
Zaaklimatyzował się pan już u nas?
No, powoli.
Ech… zesłali pana tutaj, ale to nie koniec świata.
Przyczai się pan na parę lat
i zapomną.
Nie można karać prokuratorów za łapanie morderców.
Kto wie, może się panu u nas nawet spodoba.
- Cześć. - [Jerzyna] Cześć.
Jak wieczór?
[Bilski] Świetnie. Zwiedzałem miasto.
- Serio? - Nie.
A powinieneś. Historia Trulocza sięga neolitu.
Co to?
[Jerzyna] Twoja nowa sprawa.
- Kradzież w monopolowym? - [ironicznie] Mroczna strona miasta.
Czy ty pamiętasz sprawę zaginionego chłopca sprzed dwóch lat,
Adama Poznańskiego?
Tak, eee…
Matka zgłosiła zaginięcie.
Helikoptery, psy,
przeczesywanie lasu.
Po dwóch dniach przypomniała sobie, że mały jest u rodziny.
[prycha] To jak mogła tego nie wiedzieć?
Dlaczego pytasz?
Znajomy policjant z wojewódzkiej ma problem ze statystyką.
Chce zamknąć, wyskakuje błąd.
Normalka. Musisz iść do komendanta Adamczyka,
żeby poprawili w systemie.
Chłopak ładnie śpiewał. Pamiętam z kościoła.
Ty jesteś religijny?
Raczej przesądny.
A ty?
- [kobieta] Ruchanki. - [Jerzyna] Dzięki.
Ruchanki?
- [śmieje się] Nie pytaj. - O, a pana córeczka to kiedy przyjeżdża?
- Jutro. - [kobieta] O, to dobrze.
Zobaczy nasze dożynki, będzie wielki festyn.
A pani jest tą pisarką kryminałów, co kupiła sobie domek nad jeziorem?
- Julian Sarman. Dzień dobry. - [kobieta] A, dzień dobry.
- A to mój syn, Piotruś. - [kobieta] Ooo. [śmiech]
Elżbieta Pakosz. Przepraszam, to małe miasto, wszyscy wszystko wiedzą.
O, tu ma pani dwóch kolegów po fachu.
- Pisarze? - Prawie. Prokuratorzy.
[Elżbieta] Śliczny chłopczyk.
Mm. Jak mój Michaś.
Musi go pani poznać. Bardzo nieśmiały.
- [Michał] Mamo. - Co? [śmieje się]
Rodziłam go 24 godziny,
bo ustawił się tyłkiem do wyjścia, i tak mu już zostało. [śmieje się]
Ja Piotrusia cztery.
Urodził się oblepiony błoną. Myślałam, że nie ma twarzy.
[Elżbieta] W czepku urodzony!
[pies szczeka]
Ooo, a rachunek to kto zapłaci?
[prokurator] W naturze oddam.
[chichocze] Mój mąż.
[w tle – pogodna muzyka pop]
Panie komendancie.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie Leopoldzie.
Pamięta pan sprawę zaginionego chłopca dwa lata temu, Adama Poznańskiego?
Pamiętam.
Znajomy policjant z wojewódzkiej robi statystyki
i mówi, że nie ma raportu w systemie.
To niech pański znajomy policjant jeszcze raz sprawdzi.
U mnie wszystko się zgadza. To nie Sopot.
Przekażę. Dziękuję.
Ale… chłopak się znalazł, tak?
Jo.
Ponoć był u rodziny?
Przesłuchujesz mnie, synku?
Tak pytam.
Był u rodziny.
Jego matka to kretynka. Dosłownie.
[Bilski] Rozumiem. Dziękuję.
Proszę.
Warszawski chujek.
[znowu śpiew dziecka]
- [śpiew cichnie] - [drzwi się otwierają]
Gdzie mogą być akta Adama Poznańskiego, jeśli nie w archiwum?
Muszą tam być.
A jak nie ma, to gdzie są?
Powinny tam być.
Ale nie ma.
To może na policji. Zapytaj Adamczyka.
Pytałem. Kazał mi się odpierdolić.
Naprawdę?
Kojarzysz, gdzie mieszkają rodzice tego chłopaka?
A co, nudzisz się?
- [znowu śpiew dziecka] - [ujadanie psów]
[śpiew cichnie]
Ewelina patrzy na niego jak w obrazek. Ja wiem, że z tego będą tylko kłopoty.
Ładny dom macie.
Dziękuję. Nie wszystko wykończone. Dopiero skończyliśmy budowę.
No, przy trójce dzieci to musi być trudno.
Jakiej trójce dzieci? Ja mam czwórkę na utrzymaniu.
Ale to dobrze, że jest 800 plus. [śmiech]
No, mam nadzieję, że nie zabiorą.
Mąż czasem coś dorobi, ale… tyle dobrze, że rachunki same się płacą.
Rachunki same się płacą?
Tak mi się powiedziało.
O co chodzi?
Chodzi o pani syna, Adasia.
A co z nim?
Dwa lata temu zgłosiła pani zaginięcie syna,
a potem wycofała zgłoszenie.
No i?
- To znaczy, że syn się odnalazł, tak? - Tak.
I co, jest tutaj teraz?
- Nie, mieszka u krewnych. - W Truloczu?
Nie, nie w Truloczu.
No to gdzie?
We wsi na drugim końcu Polski. Zgubiłam adres przy przeprowadzce.
A krewni jak się nazywają?
Nie pamiętam.
Nie pamięta pani nazwiska krewnych?
Nie, to są dalecy krewni, kuzynka mojej mamy.
Chciała pomóc. Jak znajdę adres, to panu powiem, dobrze?
Może się wygłupiłam, ale on naprawdę mi się podoba.
Ewelina to młoda dziewczyna. Wszystko bierze na serio.
Ale to nawet zabawne…
Czyli nie utrzymuje pani kontaktu z synem?
[Poznańska] Jak ma się tyle dzieci, to nie ma czasu na nic.
Pan ma dzieci?
- Ja mam, tak. - No to doskonale pan wie, jak jest.
[Piotruś, głos się rozmywa] Jak umarła, mamo?
- [głuchy szum] - Mamo?
- [muzyka pełna bólu] - [skrzypienie drzew]
Mamo!
- [szum cichnie] - Mamo!
[wzdycha]
Znowu to zrobiłaś.
[Julia] Przepraszam.
[mężczyzna się śmieje]
Nie poznajesz mnie? Patryk Deczer. Chodziliśmy razem do liceum.
Cześć.
Wow, ale jaja.
Kurczę, a dlaczego nie powiedziałaś, że wróciłaś?
Ludzie ze szkoły by się ucieszyli.
Może jakiegoś grilla byśmy zorganizowali?
A co u ciebie?
Nie wiem… czy pamiętasz, ale… malowałem w liceum.
Dalej maluję.
Ostatnio miałem swój wernisaż w Kopenhadze.
- Wow. - [Patryk się śmieje]
- To twój syn? - [Julia] Mhm.
Piotruś.
Cześć, Piotrek.
Babcia pewnie… szczęśliwa, że ma wnuka.
Nie mieliśmy czasu jeszcze się z nią spotkać.
Słuchaj, a… [głos się rozmywa] może odezwij się,
to zorganizujemy jakieś spotkanie ze znajomymi.
- [Julia] Okej. - [śmieje się] Okej?
Mhm. Śpieszymy się. Cześć, Patryk.
Cześć.
Cześć, Piotrek!
[Piotruś] Czemu nie chodzimy do babci?
[Julia bierze głęboki wdech] Bo babcia nie chce mnie znać.
Co się wtedy stało?
[łagodna, tajemnicza muzyka]
Nie wiem dokładnie.
Ale coś złego.
O czym myślisz?
O tacie.
Czasami nie pamiętam już, jak wyglądał.
[w tle – kapela gra muzykę ludową]
[wesoły gwar]
[Bilski] Zobacz, pomachał!
[dziewczynka] Beczka, beczka!
[Bilski] Ale mają zamki!
[dziewczynka] Zamek, zamek!
- [Bilski] Chyba ten największy, co? - [dziewczynka] Tak.
[niewyraźne rozmowy]
[Bilski stęka]
[stęka] No, leć.
[pies skamle]
Pan prokurator?
O, cześć. Leopold.
- Julia. - Miło mi.
- Twoja córeczka? - Monika.
- [Julia] Śliczna. - [Bilski] Dzięki.
Idzie teraz do szkoły?
Za rok w Warszawie. Tam mieszka z mamą.
- [muzyka cichnie] - [oklaski]
A ty od dawna w Truloczu?
Nie, od niedawna.
A jak ci się podoba?
- [wzdycha] No, może być. - [Julia się śmieje]
Spoko. Mi też nie.
[śmieje się] To dlaczego tu jesteś?
Ludzie się spinają, jak się dowiadują, że jesteś prokuratorem.
- Jest coś takiego, tak. - [Julia] Nie przeszkadza ci to?
- [Bilski] Przeszkadza. - [Julia] Czemu ten zawód?
Sam się nad tym zastanawiam.
Czemu Trulocz?
Szukam materiału do książki.
[bierze głęboki wdech] Mroczna przeszłość Kaszub, takie tam.
[kapela znów gra]
A Monika na wakacjach u taty?
Tak.
- Na strzelnicę! - [Julia] Ach!
To jak będziecie się nudzić, zapraszamy do nas.
Mamy dom nad jeziorem.
[Bilski] Przekażę. Dzięki!
[brunet] Potrzymaj. Teraz.
[automat pika]
[mężczyzna] Dzisiaj promocja!
[mężczyzna] Wystarczy, mały, że trafisz do tarczy,
a śliczna mamusia dostanie misia do przytulania.
[strzał]
[prycha] No, słyszałem, że wróciłaś.
I co? Nie poznajesz mnie?
- Co, to twój dzieciak? - [Julia] Chodź.
- Wrócimy później. - [brunet] Młody!
Popatrz, co twoja mamusia mi zrobiła!
No spójrz!
[kobieta przez głośniki] Witam państwa bardzo serdecznie.
Tak licznie przyszliście dzisiaj.
- [kobieta] Ale pamiętam… - [Julia] Okej?
[kobieta] …kiedy 20 lat temu rozpoczynałam swoją pierwszą kadencję jako burmistrz,
dostałam radę:
„Słuchaj ludzi, Fabiola”.
Staram się to robić codziennie
i mam nadzieję, że widzicie to w mojej pracy. [śmieje się]
Dziękuję, dziękuję.
Ale tak naprawdę to miasto rozwija się dzięki wam.
Dzięki mieszkańcom, dzięki przedsiębiorcom,
dzięki naszej współpracy.
Brawo dla was!
„Słuchaj ludzi”.
Tę radę wtedy dostałam od nieżyjącego już
ojca dzisiejszego naszego specjalnego gościa,
pana Marka Chojnackiego.
Filantropa, przedsiębiorcy i wielbiciela Trulocza!
- Zapraszam do mikrofonu. - [złowieszcza muzyka]
[Chojnacki] Dziękuję, pani burmistrz. Dzień dobry, proszę państwa.
Minął rok, jak odszedł mój ojciec…
Piotruś?
[Chojnacki] …który kochał nasze miasto.
- [Julia] Piotruś? - [Chojnacki] I oddał mu serce.
Piotr!
[Chojnacki] Razem z panią burmistrz chcieliśmy…
Piotruś!
[Chojnacki] …ufundować stypendia…
[muzyka narasta]
- [dźwięki się rozmywają] - [dzieci krzyczą]
Piotruś!
Stało się coś?
[muzyka cichnie]
[brunet] Nie wiem, co się z tym gówniarzem stało.
Zaraz po spotkaniu z tą szmatą
wyszedłem z festynu, poszedłem do Zagłoby na piwo.
Barman to potwierdzi. A potem poszedłem do domu.
„Po spotkaniu z tą szmatą”? Brzmi, jakbyś nie lubił tej pani.
A widział pan moją twarz?
[komendant] Trudno nie zauważyć.
No. To ona to zrobiła, z kolegami.
Tak? A jak to się stało?
Napadła na mnie, jak byliśmy w liceum, i zostawiła nieprzytomnego
twarzą w ognisku.
- [komendant] To ona jest stąd? - [brunet] Pan nie wie, kto to?
[prycha]
To jest Julia Burchardt.
Niegrzeczna córeczka naszej pani burmistrz.
- [dramatyczna muzyka] - [wycie syren]
[muzyka cichnie]
[stukanie przedmiotów]
[brzęk garnków]
[mężczyzna] Nie wiem, jak to było dokładnie.
Syn na wakacjach pilnował ośrodka nad jeziorem.
[brzęk pokrywki]
Była tam ta Julia.
I podobno się całowali.
A potem jej koledzy go pobili
i zostawili nieprzytomnego w ognisku.
- [wózek uderza o futrynę] - Ma zmarnowane życie z tą twarzą.
- [stęka, siłuje się z wózkiem] - To może chciał się zemścić?
Arek nie porwałby dzieciaka.
Nadal jest pan organistą w kościele?
Byłem.
Organistą i chór prowadziłem.
- A jak długo prowadził pan chór? - Ze 40 lat.
Rok temu przestałem.
Ciężko na wózku.
Pamięta pan Adasia Poznańskiego? Ponoć śpiewał w chórze.
To ten, co to zaginął, a potem się odnalazł?
[Bilski] Tak.
Ładny alt.
Po tym, jak się odnalazł, widział go pan? Przychodził na próby?
Nie pamiętam.
[metaliczne dzwonienie]
[Julia wzdycha]
[oddycha nerwowo, pociąga nosem]
[powoli wypuszcza powietrze]
[Bilski] Monika!
- [Monika] Tata! [biegnie] - [Bilski stęka]
Nie znaleźliśmy Piotrusia.
Ale może jest w domu?
[rozpaczliwie łapie powietrze]
[pełna napięcia muzyka]
- [mroczna, tajemnicza muzyka] - [Julia] Piotr! Piotruś!
Piotruś!
Piotr!
[Julia dyszy]
Tutaj zabijają dzieci, rozumiesz?
Kto zabija?
Moja siostra tak umarła.
- Ktoś ją porwał? - Nie.
Jakie dzieci?
Julia.
- Julia, co się stało z twoją siostrą? - Zabiła się.
Kiedy to było?
Jak byłam mała.
[Bilski] Julia, może jest u twojej matki, co?
[Julia] Nie.
Ona nie wie, że wróciłam.
[Bilski] Ale może Piotruś jakoś się dowiedział?
Może chciał poznać babcię?
[Julia się hiperwentyluje]
[muzyka staje się pełna napięcia]
[Julia] Jest u ciebie?
Piotr?
- Piotruś? - [Fabiola] Nie ma go tu.
- Co z nim zrobiłaś? - [Fabiola] Ja?
Co ty z nim zrobiłaś?
Dopiero dowiedziałam się, że mam wnuka!
[Julia] Piotr!
[Fabiola] Co ty robisz?
Szukam syna.
Niektórzy nie nadają się, żeby mieć dzieci.
[muzyka zwalnia]
[Julia] Piotr!
Piotruś?
[muzyka staje się łagodna]
[drzwi się otwierają i zamykają]
I co, nie ma go?
Nie.
- [Fabiola] Pan jest ojcem Piotrusia? - Nie, pomagam szukać.
Leopold Bilski, prokuratura.
A. Rozmawiałam z komendantem Adamczykiem. O świcie ruszą poszukiwania.
- Dobrze. - Musimy zachować zimną krew.
[wzdycha] Proszę jej to dać.
Pomoże jej to przetrwać noc.
- [niepokojący szum wiatru] - [skrzypienie drzew]
Trzymaj.
Proszę.
[muzyka pełna napięcia]
[muzyka cichnie]
[mężczyzna] Jak się trzymasz?
Przepraszam.
[Julia] Nie pozwolili mi go szukać.
[Patryk] Szuka go całe miasto.
- [Julia szlocha] - Piotruś na pewno żyje.
Wiesz coś?
Yyy… nie, nie wiem.
Ale pomyślałem sobie, że może założę konto na Fejsie.
Ludzie tak robią w takich sytuacjach.
Liczy się przepływ informacji. Może ktoś coś widział.
[wybucha płaczem]
Jesteś znaną pisarką i to też na pewno pomoże.
- [Julia płacze] - Już dobrze.
Już dobrze.
Ja kochałem się w tobie w liceum.
Byłaś taka zagubiona.
Jak zobaczyłem cię wtedy w sklepie, to…
ja zrozumiałem, że mi nie przeszło.
[głuchy szum]
[głos się rozmywa] Kocham cię, Julia.
[szum ustaje]
[Julia się wzdryga] Co ty, kurwa?
- Pojebało cię? - Przepraszam. Ja źle odczytałem sygnał.
Wypierdalaj stąd.
[krzyczy] Wypierdalaj stąd!
[mroczna, posępna muzyka]
Jak założę ten profil, to będę się odzywał.
[muzyka staje się tajemnicza]
[muzyka narasta]
- [drzwi się zamykają] - [prysznic szumi]
[warkot auta]
[silnik gaśnie]
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka przyspiesza]
[Patryk i Fabiola jęczą]
[oboje jęczą, dyszą]
[muzyka cichnie]
[mroczna, tajemnicza muzyka]
[narastający szum wiatru]
[muzyka pełna napięcia]
[Bilski wzdycha] Znaleźliśmy ciało w lesie.
[Julia pojękuje]
Nie, przepraszam.
Przepraszam, Julia. To nie twój syn.
To nie jest Piotruś.
To nie jest twój syn, słyszysz?
To jest szkielet dziecka w wieku Piotrusia. Szkielet, rozumiesz?
Leżał w lesie co najmniej rok, jak nie dłużej.
Matka zmuszała mnie i siostrę, żebyśmy śpiewały w chórze.
W pewnym momencie siostra zaczęła się dziwnie zachowywać.
Nie chciała chodzić na próby.
Nie spała. Bała się.
Potem się otruła.
Miała dziesięć lat, ja 12.
Później widziałam mężczyznę, który na zapleczu chóru…
molestował chłopca.
Jak to molestował?
No wiesz.
Mówiłaś o tym komuś?
Mojej matce, ale nie uwierzyła mi.
Jest na to zbyt religijna.
[pociąga nosem]
Co to był za facet?
Nie wiem.
Ale rozpoznałam chłopca.
To Michał Pakosz, syn twojego szefa.
[metaliczne dzwonienie]
Monika? Jesteś tu?
Po córkę przyszedłem.
[Michał] Yyy…
Jeszcze przed chwilą tutaj siedziała.
- To gdzie jest? - Może jest w toalecie?
[Bilski] Monika?
- [drzwi się otwierają] - Jesteś tu?
[drzwi się zamykają]
Kochanie, jesteś tu?
Monika?
Nie ma jej w toalecie.
Jeszcze przed chwilą tutaj rysowała.
Może jest z twoją matką?
Nie, no mama pojechała do hurtowni.
[niepokojąca muzyka]
Kurwa.
Przepraszam. Tylko na chwilę straciłem ją z oka.
Sama tu siedziała, rysowała?
Gdzie ona jest?
- Kurwa, gdzie ona jest? - Przepraszam. Nie wiem.
Monika?
Tam mogła pójść?
- Przepraszam. Widziała pani dziewczynkę? - Dziewczynkę?
- Pięć lat, blondynka taka mniej więcej. - Nie widziałam.
A w co była ubrana?
[muzyka staje się pełna napięcia]
Monika!
[rozmyte dziecięce krzyki]
[muzyka staje się dramatyczna]
Monika!
[muzyka i krzyki cichną]
[Monika] Tata!
[Bilski] Kochanie.
Nie możesz tak robić, okej?
Nie możesz tak chodzić sama, dobrze?
- Nie możesz. - [kobieta] To pana córka?
Tak.
[kobieta] Pytałam, gdzie są jej rodzice. Mówiła, że pracują.
Dziękuję pani.
[kobieta] Niech pan pilnuje córki.
Dobrze.
- Słyszał pan o tym porwanym chłopcu? - Tak, słyszałem.
Dziękuję!
Nie możesz.
- Dobrze? - [Monika] Dobrze.
Przepraszam cię. Przepraszam.
[cmoka]
[nerwowo wypuszcza powietrze]
No cześć.
Nie, nie, nic się nie stało.
Eee…
Przepraszam cię, ale musisz zabrać małą.
[zamyka bagażnik]
Następnym razem morze.
- Tak, kochanie? - [Monika] Mhm.
- Słuchaj, tu nie jest bezpiecznie. - Jesteś beznadziejnym ojcem.
Chociaż nie.
Nie jesteś beznadziejny.
Najpierw musiałbyś być.
A ciebie po prostu nie ma.
[Bilski ciężko wzdycha]
Będziecie jechać ostrożnie, tak?
[silnik odpala]
- Pa, kochanie. - Pa!
[łoskot]
[zasuwa stuka]
[mroczna, tajemnicza muzyka]
[nadal mroczna, tajemnicza muzyka]
- Dzień dobry. - [Bilski] Dzień dobry.
[muzyka cichnie]
Przepraszam pana jeszcze raz. Wie pan, nie widziałem, kiedy ona wyszła.
Nic się nie stało. Nie powinienem był jej zostawiać.
Przyszedłem za obiad córki zapłacić.
[śmieje się] Nie, nie trzeba.
Pan śpiewał w chórze kościelnym.
Yyy… Jako chłopak.
Dlaczego?
- Nic się wtedy nie działo przykrego? - Przykrego?
Nie słyszał pan o molestowaniach w chórze?
[Michał] Nie.
Czyli pana nic takiego nie spotkało?
Nie.
Nikt pana nie… molestował?
Nie no… skąd takie informacje?
W jakich latach pan śpiewał w chórze?
Początek dwutysięcznych.
Przepraszam. Muszę wracać do pracy.
Szkielet z lasu ułożony był w dziwaczny sposób.
Głowa odcięta od ciała, ułożona między nogami.
Zwierzęta?
Zwierzęta rozwłóczyłyby szczątki, a nie wsadzały głowę między nogi.
Jesteś myśliwym, sam wiesz.
Szczątki trafiły do patologa. Za wcześnie, żeby ustalić czas zgonu, ale…
ciało może należeć do Adama Poznańskiego.
Przecież on nawet nie zaginął.
Jego matka nie potrafi powiedzieć, gdzie jest.
Trzeba wziąć od niej próbki DNA do porównania.
- Rozmawiałeś z nią? - Tak.
Po chuj?
Spokojnie.
Mi to wygląda na jakiś rytuał satanistyczny.
Trzeba ustalić, czy jakaś sekta tak robi.
Adam Poznański był członkiem chóru kościelnego.
Warto sprawdzić ten trop.
Już do szkoły też chodził. I do sklepu też. Co to ma wspólnego?
Mam informację,
że w chórze mogło dochodzić do niewłaściwych zachowań wobec dzieci.
Od kogo?
Od Julii Sarman.
Od tej wariatki?
Nawet jej tu nie było przez 20 lat. To kiedy niby to było?
Jak była nastolatką.
Słyszysz go? Andrzej.
Piotr Sarman może w każdej chwili zginąć, jeśli w ogóle jeszcze żyje.
Nie mamy czasu.
To za mało.
- [Bilski] Nie mamy nic innego na razie. - Ale nie ulegajmy histerii.
Ksiądz Wojciech to dobry człowiek. Nie polujemy na czarownice.
Idziemy po numerkach.
DNA matki, patolog, czas zgonu, okoliczności,
przestępcy seksualni z okolicy,
pacjenci psychiatryka,
sataniści…
Sami wiecie.
No.
Dobra, zrób plan śledztwa.
[drzwi się otwierają]
[znowu śpiew dziecka]
[drzwi się zamykają]
[niepokojący szum wiatru]
[dziecko śpiewa] ♪ Mmmm-aaaaa ♪
[patolog] Chłopiec około 10 lat.
Na pierwsze oględziny przyczyną śmierci był uraz czaszki.
Uderzenie jakimś tępym przedmiotem.
Głowa usunięta po śmierci.
A to mogły być zwierzęta?
[patolog] Samo przemieszczenie głowy tak, chociaż nie sądzę.
Ślady na kręgosłupie wskazują,
że została odcięta jakimś rodzajem niedużej piły.
Może… Może taka ogrodowa.
- Czas zgonu? - [patolog] Na oko dwa lata temu.
Ale potrzebne są dodatkowe badania.
[drzwi się otwierają i zamykają]
No cześć.
Co tam słychać? Jak tam mała?
A dlaczego?
No.
Dobrze.
[zniecierpliwiony] Dobrze!
Tak, dobrze. To zadzwonię później. No.
- [wzdycha] - Łopi.
Co „łopi”?
Kaszubski wampir.
Najpierw zjada własne wnętrzności, potem napada na ludzi i wypija ich krew.
Podobno przed wojną
ludziom z okolic często rozkopywali groby
i odcinali im głowy.
Nieboszczykom, kiedy bali się, że zostaną wampirami.
Jak w filmach.
Dlatego jesteś przesądny.
Jak każdy Kaszub.
[tajemnicza muzyka]
Zresztą u nas kilka lat temu na cmentarzu ktoś tak zbezcześcił grób.
Stary Filipiak, organista,
ojciec tego poparzonego,
zaskoczył go w nocy i został pobity.
A co stary Filipiak robił w nocy na cmentarzu?
No nie wiem, jak to grabarz.
A to organista był też grabarzem?
Kaszuby.
[mroczna, tajemnicza muzyka]
[w tle – szum kuchenki gazowej]
[kroki]
Proszę, synku.
Jedz, kochanie.
No jedz.
[dziewczyna szlocha]
[muzyka narasta]
[mężczyzna jęczy z bólu]
[dyszy]
[jęczy]
[muzyka staje się przejmująca]
[dyszy, wstrzymuje powietrze]
[krzyczy]
[muzyka powoli cichnie]
[spłuczka szumi]
Zobaczyłem rozkopany grób.
Wyciągniętą trumnę.
Głowa odcięta i ułożona między nogami.
Jak łopi.
Ten wampir?
Mm. Miejscowa legenda, ale ludzie w to wierzą.
To nie jest łatwa robota. Facet musiał kopać z godzinę jak nic.
Facet? Skąd pan wie, że to facet?
Nie wiem.
Nie widziałem, kto to był.
Zaszedł mnie od tyłu, walnął w plecy łopatą.
- Obudziłem się w szpitalu. - O której to było?
Po północy pewnie.
Po północy? Co pan robił po północy na cmentarzu?
Pilnowałem.
Już wcześniej ktoś się brał za rozkopywanie, ale nie kończył.
Dobrze.
Czy coś złego się działo w chórze, który pan prowadził?
Co złego?
Czy ktoś zaczepiał dzieci? Molestował?
Widział pan coś takiego?
Nie. Nie widziałem.
Przez wszystkie te lata nic?
Nie było żadnych takich zgłoszeń?
Nie.
- [w tle – muzyka rockowa] - [gwar rozmów]
[mężczyźni głośno się śmieją]
[mężczyźni nadal się śmieją]
Czołem.
- Piwo? - [mężczyźni rechoczą]
Piwo.
[mężczyzna 1] Albo nie. Łeb mu do frytownicy wpierdolili.
[wybuch śmiechu]
- Co takie śmieszne? - [nadal śmiech]
Daj spokój.
- [mężczyzna 2] Z filtrem. - [mężczyzna 1] Tak! [śmiech]
Co?
[mężczyźni milkną]
[chichoczą]
Pytałem, co jest takie śmieszne.
Nic takiego. Kolega opowiadał dowcip. [rechocze]
Tak? Ten kolega?
I o czym ten dowcip?
- Powiedz. Razem się pośmiejemy. - Idź, typie.
- Nie mamy nic do ciebie. - Stul mordę.
O czym ten dowcip?
O twojej spalonej piździe.
[wszyscy się śmieją]
[energiczna muzyka rockowa]
[mężczyzna 2 jęczy]
[mężczyzna 2] Ty, kurwa…
[barman] Co jest, kurwa?
Siadać na dupach albo wypierdalać z mojego baru! Co jest?
[jęczy]
[chrząka]
[barman] Siadajcie. Piwo na mój koszt.
[stęka]
- [głuchy szum] - [skrzypienie drzew]
[tajemnicza muzyka]
[oddycha nerwowo]
[nadal tajemnicza muzyka]
[ciężko wzdycha]
[muzyka powoli cichnie]
- Dzień dobry. - [Poznańska] Dobry.
Możemy porozmawiać w środku?
Tak, proszę.
- Dzień dobry. - [Poznańska] Dzień dobry.
W toku postępowania dowodowego
ustaliliśmy, że próbki DNA zwłok z lasu i te pobrane od pani są zgodne.
To znaczy, że ciało znalezione w lesie należy do pani syna Adama Poznańskiego.
Ale mój syn Adam jest u rodziny.
Nie jest. Pani syn Adam nie żyje.
U jakiej rodziny?
Adopcyjnej.
I gdzie mieszka ta rodzina?
W Belgii.
W Belgii, tak?
Nie. Szczątki pani syna Adama zostały znalezione w lesie. Nie żyje.
Ale powiedział pan, że Adam jest u rodziny adopcyjnej w Belgii.
[komendant] Nieprawda.
Pytałem tylko, kiedy zaginął, czy nie oddała go pani do adopcji.
Mówił pan, że to są dobrzy ludzie, że tam mu będzie lepiej.
[komendant] Pytałem, czy sprzedała pani syna.
Nie! Mówił pan, że oni są bogaci, że jest mu tam dobrze.
Pouczam panią, że za składanie fałszywych zeznań
grozi więzienie. Dzieci pójdą do domu dziecka.
Czy komendant mówił, że syn trafił do adopcji?
Co ty robisz?
Czy mówił pani po zaginięciu syna, że Adam trafił do adopcji?
Nie wierzę, Bilski.
[dziewczynka chlipie]
Czy komendant powiedział pani, że syn trafił do adopcji?
Nie.
- [przeszywająca muzyka] - Nic takiego nie powiedział?
Nie.
Komendant zastraszał świadka.
Nie, mówiłem tylko o odpowiedzialności karnej
za składanie fałszywych zeznań. Normalna procedura.
Nie, to było zastraszanie świadka.
[wzdycha] Andrzej, ściągnij ze mnie tego dzieciaka.
Dobrze, powiedz dokładnie, co jej mówiłeś, jak chłopak zaginął.
Podpuszczałem ją.
To patologia.
Równie dobrze mogli opchnąć dzieciaka komuś.
Dlaczego wycofała zgłoszenie po dwóch dniach?
Dla mnie to brzmi przekonująco. Dla ciebie nie?
[prycha] Dla mnie to brzmi jak zastraszanie świadka.
[Pakosz] To poważne oskarżenie.
Mówię tylko, że widziałem wiele przesłuchań, a nigdy takiego.
Myślisz, że jak ci tatusia odstrzeliła mafia,
to możesz takie teksty walić?
Wyciągnij kij z dupy!
Dobra, zamknijmy ten temat.
Mamy przerażoną matkę,
chłopaka, który zaginął, być może nie żyje.
Wszystkie chwyty dozwolone. Mamy go znaleźć.
Dalej przeczesujemy lasy.
Co z przestępcami seksualnymi?
Kilku gości po wyrokach za gwałt, ale normalny.
Żadnych dzieci.
Wszyscy mają alibi.
[Pakosz] To sprawdź jeszcze raz.
[Bilski] Dobrze, sprawdźmy trop związany z chórem.
- [Pakosz] To żaden trop. - Tak, ale nie mamy czasu.
Bo rośnie prawdopodobieństwo, że ten mały nie żyje.
Naprawdę myślisz, że jeszcze żyje?
Słuchaj, nie mamy żadnych poszlak, żeby się pchać w takie gówno.
Masz zakaz zbliżania się do kościoła.
No cześć, Kita.
Teraz to ty dla mnie musisz sprawdzić kilka rzeczy.
[rozmyte dziecięce krzyki]
[krzyki cichną]
[starzec mamrocze niewyraźnie]
[starzec mamrocze]
[Bilski] Ksiądz Wojciech?
[ksiądz] Eee…
Niech będzie pochwalony. Tak.
Leopold Bilski, prokuratura. Możemy chwilę?
No proszę, słucham.
Znał pan Adama Poznańskiego? Tego, którego znaleziono w lesie?
Ja panu powiem jedną rzecz. Ja jestem już starym człowiekiem.
Pamiętam rzeczy sprzed 20, nawet 40 lat, ale…
to, co było wczoraj, to…
to już nie pamiętam.
A Julię Burchardt pamięta pan?
To jej syn zaginął.
Proszę do mnie mówić „proszę księdza”, dobrze?
Ja nie jestem tu jako wierny. Pamięta pan?
[cicho] Ach tak.
Burchardt?
No, pamiętam jej… jej siostrę nieszczęsną.
No… No i…
Julia powiedziała, że była świadkiem molestowania chłopca tutaj,
na terenie kościoła, kiedy była chórzystką.
W naszej parafii takie rzeczy się nie zdarzały.
Słyszałem, że gdzieś w Polsce
byli księża,
którzy nie byli z powołania, ale nie u nas.
Dziękuję.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Do widzenia.
Pamiętasz coś jeszcze?
Przypomnij sobie tego mężczyznę. Nie wiem… był wysoki, niski, szczupły?
Nie wiem.
Ile miał lat?
[wzdycha]
Był w sutannie?
Nie, nie wydaje mi się.
Mógł to być organista?
Nie wiem. Nie… Chyba nie.
A wiesz…
Zostałem karnie przeniesiony do Trulocza po poprzedniej sprawie, którą prowadziłem.
A policjant, który mi pomagał, trafił karnie za biurko.
Robi statystyki. Nuda.
Ale trafił na jedną dziwną rzecz.
Że w całej Polsce występują przestępstwa związane z małoletnimi.
Seksualne, uprowadzenia, zaginięcia.
No wszędzie.
Ale nie tu.
Od prawie 20 lat nic.
Jedyna sprawa, jaką znalazł, to zaginięcie Adama Poznańskiego,
i to w jakimś artykule w internecie.
Bo w policyjnych aktach nie ma nic.
Ktoś… Ktoś kogoś chroni.
No właśnie.
Mogę się przytulić do ciebie?
[delikatna, smętna muzyka]
[Julia cicho szlocha]
Przepraszam.
[muzyka powoli cichnie]
- O, widzę, że kolega poszedł w len. - [Kita prycha]
- Cześć, Kita. - Cześć.
- Trzymaj. - Dzięki.
[Kita] Przejebana sprawa.
Sprawdziłem w elektrowni i wodociągach rachunki Poznańskich.
Potem sprawdziłem firmę budowlaną, która postawiła dom Poznańskim.
A potem jeszcze sprawdziłem rachunki za wodę i prąd
tutejszej plebanii.
Wie pan, co się okazało?
No na pewno zaraz mi pan powie.
Rachunki za dom Poznańskich i plebanię płaci fundacja, którą założył
Chojnacki, tutejszy baron mięsny.
[Pakosz] Wiem, kim on jest.
Trzeba mu zrobić nalot.
[parska śmiechem]
[Bilski] Zaginął Adam Poznański, którego znaleźliśmy martwego w lesie.
Jego matka najpierw zgłosiła zaginięcie, potem wycofała.
Nie umie powiedzieć, gdzie jest jej syn.
Chojnacki po zaginięciu Adama
kupił matce dom i jeszcze opłaca za nią rachunki.
Teraz zaginął Piotr Sarman,
a Julia Sarman twierdzi,
że w dzieciństwie była świadkiem molestowania innego chłopca w chórze.
Kto jest sponsorem chóru?
Fundacja kościelna Chojnackiego.
Którego chłopca?
[Bilski] Pyta pan o syna Sarman?
Nie. Powiedziałeś,
że Julia Sarman była świadkiem
molestowania jakiegoś chłopca.
Więc pytam, jak się nazywał ten chłopiec.
[Bilski] Twierdzi, że to pana syn, Michał.
[mroczna, dramatyczna muzyka]
[wycie syren policyjnych]
- Marek Chojnacki? - Dzień dobry. O co chodzi?
Mamy nakaz przeszukania.
Proszę zaczekać. Zadzwonię do pana przełożonego.
- Gdzie jest piwnica? - [policjant] Tutaj!
Chcę mieć każdy komputer, twardy dysk, kartę pamięci,
kliszę, kasetę magnetofonową, płytę gramofonową, kurwa, wszystko.
[technik gwiżdże z wrażenia] W czym facet robi?
Świnie od pokoleń.
Zazdrość.
[Bilski] Daj latarkę.
[nadal mroczna, dramatyczna muzyka]
Piotruś!
Cicho!
Dobra, otwierajcie to.
[policjant] Dawaj łom!
Piotruś!
Oż kurwa!
Piotruś?
[muzyka cichnie]
[stukanie przedmiotów]
[tajemnicza muzyka]
[techniczka] Mam coś!
[muzyka cichnie]
Dlaczego sfinansował pan dom Irenie Poznańskiej
i opłacał za nią rachunki?
Jednym z celów fundacji założonej przez mojego ojca
jest wspieranie biednych mieszkańców regionu.
Myślę, że to dość naturalne,
że pomagamy pani Poznańskiej.
A ilu jeszcze rodzinom zbudował pan dom?
Nie potrafię podać dokładnej liczby. Nie nadzoruję tego osobiście.
Czy opieka fundacji nad rodziną Poznańskich
to jedyny dowód, który ma łączyć mojego klienta ze sprawą morderstwa?
Znał pan Adama Poznańskiego?
Nie, nie znałem.
[Bilski] To zdjęcie o charakterze pedofilskim
przedstawia Adama Poznańskiego.
To zdjęcie i wiele innych
zostały znalezione w pana domu podczas przeszukania.
Pan zrobił to zdjęcie?
[mroczna muzyka]
- [cicho] Nie. - Nie?
To kto je zrobił?
[Chojnacki] Nie wiem.
Nie wie pan?
To zostanie pan osadzony w areszcie na okres
na razie trzech miesięcy.
Nie mam pewności, kto je zrobił.
Myślę, że mój ojciec.
[muzyka staje się pełna napięcia]
[Bilski] To pana syn.
[uderzenie w klawisz]
[zamyka laptopa]
[muzyka cichnie]
No nic. Trzeba rozpoznać ofiary ze zdjęcia, przesłuchać i…
I spróbować ustalić sprawcę.
Te zdjęcia zostały wykonane na przestrzeni kilku dziesięcioleci.
Najprawdopodobniej stary Chojnacki.
Jego syn twierdzi, że miał tego typu słabość.
No, stary Chojnacki nie żyje.
Nie mógł porwać Piotra.
Co, młody Chojnacki?
To możliwe, ale przeszukaliśmy dom, zakłady mięsne, wszystkie nieruchomości.
- Nie ma chłopaka. - [Pakosz wzdycha]
Czyli nie on.
Nie wydaje mi się.
Co chcesz zrobić?
Jak pan mówił,
trzeba zidentyfikować, przesłuchać ofiary, bo może ktoś pomagał staremu.
Teraz porwał chłopca.
I musimy porozmawiać z profilerem.
Okej.
Jest jeszcze jedna rzecz.
Komendant Adamczyk.
Wydaje mi się, że krył Chojnackich.
To jego kuzyn.
Odsunę komendanta.
[dziecięcy chór śpiewa po łacinie]
[śpiew dzieci cichnie]
Rozpoznaje pan ofiarę?
Angelika Burchardt.
♪ Ave ♪
♪ Maria ♪
A kto to jest?
[dzieci] ♪ Ave ♪
Patryk Deczer.
♪ Maria ♪
- [uderzenie w klawisz] - [Bilski] To zdjęcie?
- [dzieci] ♪ Gratia plena ♪ - [jęczy]
Arek Filipiak.
♪ Dominus tecum ♪
♪ Be… ♪
[uderzenie w klawisz]
[narastająca mroczna muzyka]
Rozpoznaje pan tego chłopca?
- [ksiądz] Mhm. - [dzieci] ♪ Maria ♪
[Bilski] Kto to?
Michał Pakosz.
♪ Gratia plena ♪
♪ Dominus… ♪
[uderzenie w klawisz]
[Bilski] A ona?
Kto to jest?
[intensywna, mroczna muzyka]
[muzyka cichnie]
Ja nie chcę tego oglądać. Niech pan zabiera to zdjęcie!
Musi pani zidentyfikować dziewczynkę ze zdjęcia.
Jeden ze świadków wskazał ją jako pani córkę.
Angelikę?
Nie, to nie jest Angelika.
Ofiara na zdjęciu jest bardzo młoda.
I tylko pani może potwierdzić jej tożsamość.
Przepraszam, ale musimy to zrobić. Chodzi o śledztwo.
[z jękiem wypuszcza powietrze]
[wybucha płaczem]
[szlocha] Jej…
[Bilski] Twoja matka mówiła, że to niemożliwe.
Że Chojnacki nie miał z tobą kontaktu, gdy byłaś taka mała.
Ale potem przypomniała jej się pielgrzymka.
I że pozwoliła Chojnackiemu podwieźć cię do hotelu.
Mówi, że to był jeden jedyny raz.
Ja nic nie pamiętam.
I nie chcę oglądać tego zdjęcia.
Wtedy w liceum wpadłam w jakąś katatonię.
W paraliż.
Arek się do mnie dobierać, a ja nie mogłam się ruszyć.
Jakby mnie tam nie było w środku.
Później w życiu zdarzało mi się to wielokrotnie.
Zawsze podczas seksu.
Ale muszę cię prosić,
żebyś pomogła mi zidentyfikować inną dziewczynkę.
Bo nikt jej nie pamięta.
[uderzenia w klawisz]
- Znasz ją? - Nie, nie znam.
- Nie znam. - Na pewno?
[warkot auta]
[drzwi auta się otwierają i zamykają]
Twoja matka.
Gdzie jest Piotruś?
Znajdziemy go.
[posępna muzyka pełna bólu]
Będę musiał was przesłuchać oficjalnie.
[niepokojący szum wiatru]
- [nadal posępna muzyka] - [gwizd wiatru]
[Arek] O ja pierdolę!
[muzyka cichnie]
[wzdycha] Chór pod wezwaniem Anioła Stróża.
Ty też?
Spierdalaj.
[Michał chrząka nerwowo]
[drzwi się otwierają]
[drzwi się zamykają]
[drzwi się otwierają]
[wzdycha] Kurwa.
Ja nie wiem, jak to zrobić.
[Arek] Razem czy pojedynczo?
Pojedynczo.
[Arek] Dobra, to ja chcę pierwszy.
Stary Chojnacki
trzymał w garści całe miasto.
Łożył na kościół,
płacił… za remonty,
zatrudniał ludzi.
Mój ojciec dostawał pensję od tego starego zboka.
Opowiadał pan komuś o tym, co robił Chojnacki?
Nie, nikomu. Nigdy.
On to robił sam?
Czy ktoś mu pomagał?
Nie, nikt mu nie… pomagał.
Kiedy to się skończyło?
Gdy mu powiedziałem,
że jak znowu rozepnie rozporek, to mu odgryzę chuja.
Podziałało.
Nie wiem.
Nie wiem, czy to robił sam, czy ktoś mu pomagał.
Nic nie pamiętam.
Ile mogłam wtedy mieć lat?
Cztery?
Opowiadał pan komuś o tym, co panu zrobił Chojnacki?
[Patryk] Nie.
Dlaczego?
Nie wiem.
Miałem dziesięć lat.
Moja mama wychowywała mnie sama.
Pracowała u Chojnackiego i…
Nie wiem. Może się bałem, że jej to zaszkodzi.
Dobrze. To ważne. Niech pan pomyśli. Ta osoba mogła porwać Piotra Sarmana.
Czy ktoś pana do niego zawoził, wysyłał?
Kiedy to się wydarzyło po raz pierwszy, to organista mnie wysłał na zaplecze,
żeby stemplować święte obrazki.
No tak, czyli wiedział?
Mógł nie wiedzieć.
To jest bardzo religijny człowiek.
[Bilski wzdycha]
Kiedy to się skończyło?
Jak powiedziałem mamie.
Zabroniła mówić ojcu i…
I chyba sama załatwiła to z Chojnackim, bo się skończyło.
[prycha]
A potem otworzyła restaurację.
Co teraz zrobimy?
[zbieganie po schodach]
[mroczna, tajemnicza muzyka]
[Michał oddycha ciężko, nerwowo]
[wzdycha]
[dramatyczna muzyka]
[kobieta] Jeśli zbezczeszczenie zwłok na cmentarzu,
zabójstwo Adama Poznańskiego
i porwanie tego ostatniego chłopca
są dziełem jednej osoby,
to mamy do czynienia z seryjnym zabójcą
w początkowej fazie działalności.
Najpierw fantazjował,
potem bawił się na cmentarzu,
w końcu zabił.
Ale to oczywiście, jeśli to ta sama osoba.
Schizofrenia paranoidalna rozwija się powoli.
Człowiek z nią walczy,
ale ma halucynacje, słyszy głosy,
są silne emocje.
Pojawia się też motyw przewodni.
Może być to ten łopi, o którym pan mówił. Ale niekoniecznie.
To może być jakiś obraz z dzieciństwa,
jakaś historia,
walka na śmierć i życie z urojonymi siłami,
które zagrażają choremu.
[cicho] Cholera.
- [Bilski] Proszę. - O.
Ale to nie znaczy, że szukamy osoby,
która przejawia zauważalne aberracje psychiczne?
Hm. I tak, i nie.
Może być to na przykład paragnomen,
czyli… zaskakujące, niespodziewane zachowanie osoby zdrowej,
co też często świadczy o początkowym stadium choroby.
Ale jeśli jest tak, jak mówię…
to nam się zawęża, ponieważ sprawca jest stosunkowo młody,
30, 40 lat, nie więcej.
- A psychoza może być spowodowana traumą? - Tak.
Molestowanie, doświadczenie przemocy, tragiczne wypadki.
No ale trzeba mieć predyspozycje.
Jeśli to psychopata, to jest stąd.
Działa w bezpiecznym dla siebie środowisku.
Jeśli legenda o łopim ma sens,
to jest z Kaszub.
Jeśli przetrzymuje chłopca,
to u siebie w domu albo w miejscu, które należy do niego,
czyli Trulocz i okolice.
A jemu się wydaje, że jest łopim, czy poluje na łopiego?
[śmieje się] To naprawdę trudno powiedzieć.
Tu nie ma żadnej logiki.
To jest choroba, zaburzone emocje.
Odciął głowę ofierze,
bo myślał, że do niego wróci, albo bał się odciąć swoją głowę.
Czy to może być któraś z ofiar Chojnackiego?
Może, ale nie musi.
- Może ktoś, kto mu pomagał? - Może.
Ale to też musiałaby być jakaś trauma.
[wzdycha]
Piotr Sarman jeszcze żyje?
Raczej nie.
[upiorna muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[oddycha nierówno, tłumi płacz]
[głęboko wzdycha]
[szeptem] Proszę.
[dziecko śpiewa] ♪ Mmmm-aaaaa ♪
[rumor przesuwanej ławki]
[kroki po drewnianej podłodze]
[dziecko nadal śpiewa]
[mężczyzna] I wszyscy.
[organy podają ton, mężczyzna nuci, dzieci dołączają]
- [organy podają wyższy ton] - [wszyscy] ♪ Mmmm-aaaaa ♪
[przejmująca muzyka]
[nadal wszyscy] ♪ Mmmm-aaaaa ♪
[dzieci] ♪ Mmmm-aaaaa ♪
[Michał nuci] ♪ Mmmm… ♪
Kita, bierz chłopaków, jedź przeszukać dom Michała Pakosza.
- Nie mów staremu. - [piknięcie]
[muzyka cichnie]
[pełna napięcia muzyka]
[uderza w drzwi]
- Piotruś? Piotr! - [uderza w drzwi]
Piotr, jesteś tam?
[muzyka pełna grozy]
[wbieganie po schodach]
[Julia tłumi okrzyk]
[zbieganie po schodach]
[krzyczy]
[muzyka cichnie]
[Julia dyszy]
[syreny wyją]
Nie ma tu Piotrusia.
[Julia pociąga nosem, szlocha]
[łapie powietrze]
[smutna, przejmująca muzyka]
[nadal przejmująca muzyka]
[cmoka z frustracji]
[nadal przejmująca muzyka]
[głośno wzdycha]
[cmoka z irytacją]
[Jerzyna] Na miejscu Pakosza wyjebałbym cię na zbity ryj.
Sam bym się wyjebał.
[muzyka cichnie]
[wzdycha]
A ty, Jerzyna, ile masz lat?
Trzydzieści prawie.
Trzydzieści lat około
wierzysz w łopiego,
jesteś stąd,
początki psychozy.
Pasujesz do profilu.
Cały ja.
Ochujałeś, Bilski?
Wciągnąłem zbyt pochopne wnioski po rozmowie z profilerem.
[Pakosz] Co powiedział?
Mężczyzna, miejscowy, 30, 40 lat,
doświadczenie traumy, może jedna z naszych ofiar,
psychoza.
[wzdycha] Co teraz?
Trzeba zidentyfikować dziewczynę ze zdjęcia
i przejrzeć dokumentację fundacji Chojnackiego.
[dynamiczna, tajemnicza muzyka]
[Kita] Tu, pod ścianę poproszę.
Wejdźcie, wejdźcie.
Nie. Tu, tu, tu.
- A ty gdzie? - [Bilski] Do organisty.
[muzyka cichnie]
- [łoskot wózka] - [Filipiak dyszy]
[Filipiak nadal dyszy, stęka]
Pomóż mi.
Dlaczego nic nie zrobiłeś?
Kiedy?
Kiedy mi to robił.
A dlaczego nigdy nic nie powiedziałeś?
Bo byłem dzieckiem.
On nigdy z niczym się nie zdradził.
Czasem przytulił jakieś dziecko, pogłaskał.
I co, nic nie podejrzewałeś?
Bardzo nam pomagał.
Gdyby nie on…
nie mógłbyś na ulicę wyjść.
Pamiętasz, jak to wyglądało wtedy?
- [Arek wzdycha] - On płacił za przeszczepy.
Za rehabilitację.
[posępna muzyka pełna bólu]
Czyli wiedziałeś.
Arek!
[kroki się oddalają]
Arek!
[drżącym głosem] Arek…
[łka]
[pociąga nosem]
- Jest twój ojciec? - Tak, w łazience.
Ej!
Pomóż mu.
[Bilski] Panie Filipiak?
Halo? Jest pan tu?
[muzyka cichnie]
Pamiętam, że przychodziła.
Ale nie pamiętam, jak się nazywała.
Kasia chyba.
Albo Basia.
To Kasia czy Basia?
Nie pamiętam nazwiska.
Dobrze, niech pan pomyśli chwilę.
To jest bardzo ważne.
Pamiętam, że przyprowadzała ją matka.
Jak się nazywała? Jej wygląd? Wiek?
Jak się nazywała…
Zniszczona kobieta,
koło trzydziestki.
Drobna.
Pracowała w rzeźni.
U Chojnackiego?
Wszystkie rzeźnie należą do Chojnackich.
Dobrze. Coś jeszcze?
Wie pan…
Ja…
bardzo lubiłem tę pracę.
Pracowałem z dziećmi.
Dbałem o nie.
[pociąga nosem, wzdycha]
I co, masz coś nowego?
Musimy przejrzeć kadry we wszystkich rzeźniach Chojnackich.
Szukamy drobnej kobiety,
która na początku dziewięćdziesiątych miała 30 lat i córkę Kasię.
Albo Basię.
Zajebiście. Wezwij wojsko.
Jak u was?
Nic. Tego jest tyle, że sami nie obrobimy.
- Opowiedz mi jeszcze o tym łopim. - [Jerzyna] Nie masz Internetu?
Lubię twój melodyjny głos.
[chichocze]
Co chcesz wiedzieć?
Jak można było zostać łopim?
Inny łopi musiał cię ugryźć?
[Jerzyna] Nie.
Gdy rodziło się dziecko oblepione błonami, to był zły znak.
Taką błonę suszyli,
ścierali na proszek
i podawali dziecku razem z mlekiem matki.
Inaczej stawało się łopim, a wtedy…
łopata i głowa między nogi.
[metaliczne dzwonienie]
- [nadal dzwonienie] - [dźwięki się rozmywają]
[Elżbieta] Rodziłam go 24 godziny,
bo ustawił się tyłkiem do wyjścia, i tak mu już zostało.
[Julia] Ja Piotrusia cztery.
Urodził się oblepiony błoną. Myślałam, że nie ma twarzy.
[Elżbieta] W czepku urodzony!
[pies piszczy]
[dramatyczna muzyka]
[rozmyte krzyki i śmiechy dzieci]
[Piotruś] Mamo! Zobacz!
Był wtedy w knajpie.
- Kto? - Porywacz.
Julia opowiadała wtedy, że jej syn był w czepku urodzony.
- [Jerzyna] Ale kto był w knajpie? - Facet z psem. Stłukł talerz, pamiętasz?
Widziałem go na festynie, jak pilnował zamku.
To co? Teraz szukamy psa?
Kto organizował festyn?
[niepokojąca muzyka]
[drzwi się otwierają]
[mężczyzna] Podoba ci się książka?
Będę w przyszłym tygodniu.
Uważajcie na siebie, Basiu.
[Basia] Proszę, synku.
Jedz, kochanie.
[pociąga nosem, szlocha] No jedz.
[dziewczyna wybucha głośnym płaczem]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[pies trzepie uszami]
[rozmyty głośny płacz Basi]
[narastająca dręcząca muzyka]
[nadal płacz Basi]
[w tle – szum kuchenki gazowej]
[płacz Basi cichnie]
[upiorna muzyka]
- [intensywna, pełna grozy muzyka] - [syreny wyją]
[walenie w drzwi]
[policjant 1] Jeden do mnie!
Czysto!
[policjant 2] Czysto!
[muzyka cichnie]
Panowie, gdzie macie chłopaka?
[policjant] Czysto.
Jak to, kurwa, czysto?
[policjant] Nikogo nie ma.
Piwnica na wprost.
[szum kuchenki gazowej]
Noż kurwa!
- Drzwi były zamknięte? - [policjant] Otwarte.
[w oddali – szczekanie psa]
[tajemnicza muzyka]
[muzyka staje się dramatyczna]
[policjant] Stój!
[pies ujada]
- [strzał] - [pies skamle]
[policjant] Policja! Na glebę!
- [strzały] - [krzyczy]
[Bilski] Piotruś!
[niewyraźne krzyki]
[muzyka cichnie]
[dyszy]
[syrena wyje]
[Bilski] Dobra, ją zostaw.
[wzruszająca muzyka]
[w tle – policyjne radio]
- Piotruś! - Mamo!
- [Julia śmieje się, płacze] - [Piotruś] Mamo.
[śmieje się]
Jesteś cały?
[Piotruś] Tak.
[muzyka staje się przejmująca]
[stłumione wycie syreny]
Wygodnie ci, skurwysynu?
Wygodnie ci, zjebie? Pytałem.
[krzyczy]
[oddycha nerwowo]
[narastająca przejmująca muzyka]
[drzwi auta się otwierają]
[uderzenie ciała o ziemię]
[pisk opon]
[upiorna muzyka]
[chrzęst kości]
[metaliczne zgrzytanie]
[pojękuje]
[Bilski] Nicki zeznał, że śmierć Adama Poznańskiego to wypadek.
Komendant Adamczyk miał zatrzeć ślady, a Nicki ukryć ciało.
Nicki jest synem tej…
dziewczynki ze zdjęcia?
[Bilski] I Chojnackiego.
Dziewczyna urodziła w wieku 14 lat.
Potem leczyła się psychiatrycznie.
W wieku 18 lat popełniła samobójstwo.
Na oczach syna.
Nie wiadomo, kiedy zaczęła się u niego psychoza,
ale rozwijała się powoli.
Dlatego Piotr Sarman w ogóle jeszcze żyje.
Miał być jego pierwszą ofiarą.
Nicki nie był wykorzystywany przez Chojnackiego?
Nic takiego nie mówił, nie.
Ale w ogóle mało mówi.
Chojnacki jakoś się nim opiekował.
Opiekował?
W jakiś pokrętny sposób – tak.
Dobra, postawimy…
[cmoka] …komendantowi Adamczykowi zarzuty,
a przy okazji młodemu Chojnackiemu i Filipiakowi.
Chojnackiemu i Filipiakowi ciężko będzie coś udowodnić.
Ach… Sąd rozstrzygnie, czy są winni.
Ech…
[ciężko wzdycha]
Nie mogę sobie wybaczyć, że to samo spotkało Michała.
Myślałem jeszcze o tych zaginionych aktach Adama Poznańskiego.
Tak, trzeba jak najszybciej przeszukać dom komendanta,
ale obawiam się, że do tej pory zdołał się ich pozbyć.
Też tak myślałem.
Potem przypomniałem sobie, że w niektórych prokuraturach
chowa się akta w rejestrze pozakarnym,
żeby poprawić statystyki.
Ale nie u nas.
Sprawdziłem nasz rejestr pozakarny i…
[prycha]
…okazało się, że akta sprawy cały czas tam były.
A co, sugerujesz, że ukrył jej ktoś od nas?
Tak.
Kto?
Pan.
Żartujesz.
Adamczyk poszedł na współpracę.
Zeznał, że pomagał pan kryć Chojnackiego.
- Kłamie. - Myślę, że nie.
Chronił pan człowieka, który skrzywdził pańskiego syna.
Nie chroniłem Chojnackiego.
Nie wiedziałem, że skrzywdził Michała.
To już sąd rozstrzygnie.
[drzwi się otwierają]
[drzwi się zamykają]
[pukanie]
[posępna muzyka pełna bólu]
[mroczna, tajemnicza muzyka]
[intensywna mroczna muzyka]
[muzyka cichnie]