Wczoraj wieczorem na stadionie Wembley w Londynie
wszyscy poczuliśmy satysfakcję.
Było tyle wyjątkowych chwil,
że znów czuję, co robi z tobą koncert, kiedy dasz z siebie wszystko.
Ale niezależnie od poziomu każdy koncert to ogromne przedsięwzięcie.
I ciężka praca.
Wyzwanie, przygoda
i praca każdego człowieka na trasie koncertowej.
Każdego wieczoru, co by się nie działo,
zrobimy wszystko, co w naszej mocy, by powalić was na kolana.
Moim celem na Eras Tour było sprawić, żeby fani nie czuli,
że czegoś im zabrakło.
Zawsze starałam się
dać fanom coś, czego się nie spodziewają.
Byliśmy po pierwszej połowie trasy
i fani jeszcze nie wiedzieli,
że pracuję nad nowym albumem, THE TORTURED POETS DEPARTMENT,
i że będąc już blisko jego wydania,
musieliśmy połączyć siły, stworzyć nową Erę
i dołączyć do programu coś, co będzie reprezentowało album.
Ale fajnie.
- Robimy przedstawienie. - Tak.
Robiliśmy to w tajemnicy
w czasie króciutkiej przerwy między Azją i Europą.
Czy w Fortnight są dźwięki nie pochodzące z syntezatora?
A może wchodzą smyczki?
Czuję, jakby to był bardzo podniosły etap.
Tworzymy ściśle tajną salę prób
i ustalamy kolejność piosenek.
Who's Afraid? Trochę Down Bad.
Może zwrotka, refren, wstęp i refren.
Chyba będzie dobrze.
Wprowadzam chirurgiczne poprawki do każdej piosenki
i mówię: „Dobra, te piosenki,
ale wyrzuć łącznik i drugą zwrotkę”.
A potem…
Chodzi o to, żeby zmieścić wiele piosenek w programie.
I dalej!
I dwa razy tyle…
Chyba się załamię nerwowo
w czasie tej piosenki.
Ale będzie fajnie.
A potem dodamy zupełnie nową choreografię.
Uczymy się choreografii, słysząc muzykę w głowach.
Nie mogą puścić jej z głośników, bo jeszcze nie wyszła.
Pierwszy wers: „Czy naprawdę mnie uratowałeś?”.
Chcę tu mieć światło bezpośrednio na mnie jak…
Jak statek kosmitów.
Prosto na mnie. Jak światło kosmitów.
- A potem… - Potem nie wiem…
Tak!
Tak.
Zupełnie nowa kolejność rozdziałów.
Uczę się na nowo całego show.
To szaleństwo, rozłożyć wszystko na czynniki pierwsze,
a potem złożyć je w innej kolejności.
Tak. I chyba wolę
czuć się trochę zdezorientowana, trochę tak…
- niż na autopilocie. - Tak.
Bo program z Azji mogłabym powtórzyć przez sen.
Z początku każdy bał się zmian,
- ale potem załapaliśmy. - Tak, daliśmy radę.
Bo całe życie mierzymy się z trudnościami.
Boże, to dopiero było ryzyko. Wszystko mogło się posypać.
Było ryzyko, że pomyślimy,
że nawciskała tam wszystko na siłę,
że ludziom nie spodoba się show tak bardzo jak ten stary.
Słowo daję, gdybym przeczytała online:
„Tęsknię za poprzednim show”, powiedziałabym:
„Nie masz pojęcia, jaki ten był trudny do zrobienia”.
Będziemy świadkami, jak 45 000 osób
ogląda coś, czego nikt nigdy nie widział.
Pierwszy nowy show pokażemy
na nowej scenie w Paryżu.
Tłum nie ma pojęcia, że dodaliśmy zupełnie nową sekcję
i wszystko przearanżowaliśmy. Ale się cieszę.
Lubię mieć dobre tajemnice.
Kiedy pokazaliśmy nowy show w Paryżu,
mieliśmy wielką satysfakcję, bo…
Bo te wszystkie tajemnice,
praca w jedynym wolnym czasie, bardzo się opłaciła,
bo fani byli zachwyceni.
To był bardzo dynamiczny nowy dodatek do programu.
A teraz, jadąc na ostatni koncert do Londynu,
mam okazję
jeszcze to przebić.
Taylor chce, żeby ten ostatni koncert w Londynie był jak najpotężniejszy.
Mówi: „Chcę powalić ich na kolana. Zrobimy to, jak należy”.
Chce zaśpiewać Florida!!! z Florence Welch.
Florence + The Machine.
Zawsze chciałam wykonać Florida!!! z Florence.
Od kiedy tylko napisałyśmy tę piosenkę.
A potem tak się złożyło, że w Londynie miała na to czas.
Nie denerwujesz się tym koncertem,
wiesz, co i jak,
aż tu nagle Florence przyjeżdża zaśpiewać Florida!!!.
Choreografia spotyka się z muzyką i z automatyką,
czyli z ruchem scenicznym, i wszystko zaczyna się od nowa.
Wiem, że kiedy im mówię,
że chcę zaśpiewać Florida!!! z Florence,
do tego z pełną produkcją,
wiem, że dojdzie do kreatywnej burzy mózgów,
ale wiem też, że to wykonalne,
bo wszyscy tancerze,
choreografowie, scenografowie,
cała ekipa i zespół,
każdy człowiek, jakiego mamy, jest najlepszy w całej branży.
6 DNI DO WYKONANIA „FLORIDA”
Zabawne.
Musimy przećwiczyć piosenkę.
Robimy to, co zwykle robimy w zaciszu studia,
ale też staramy się nie zdradzić z niespodzianką.
To stadion, bez dachu, na zewnątrz są fani,
więc musimy wyłączyć głośniki.
Musimy to zrobić po cichu.
To mnóstwo dodatkowej pracy,
żeby utrzymać to w tajemnicy.
Coś wam powiem.
Na samą myśl chce mi się spać,
ale warto to zrobić dla tego efektu.
Programujesz dźwięki na próbie dźwięku.
Tancerze znajdują miejsce, żeby popracować nad choreografią gdzieś,
gdzie ludzie nie domyślą się, co się dzieje.
CHOREOGRAF
I nagle trafiam do przypadkowej sali balowej
w środku hotelu, z Amandą, o 21:30.
Może ona potem…
- Zejdź tam. - Dobrze.
Florence otworzy się na…
- Może po skosie? - Tak.
Jeśli chodzi o choreografię, zapytałam koleżankę, Emmę Stone,
która często pracowała przy tańcach w swoich filmach,
kogo z osób, z którymi pracowała, mogłaby polecić.
Powiedziała, że jest tylko jedna taka osoba: Mandy Moore.
W życiu bym nie pomyślała,
że będę pracować nad programem Taylor Swift.
Zawsze byłam jej fanką, ale – śmieszna sprawa –
częściej robię w filmie i telewizji.
Nie zajmuję się występami artystów.
Teraz rozumiem, po co tam byłam.
Chciała czegoś innego.
Lubi opowiadać historie, a jej piosenki są jak minifilmy.
Kiedy ich słucham,
słowa i melodia wirują w mojej głowie,
a potem zaczynam tworzyć.
- Tak. - Jest coś w tym…
- „kurwa” takiego, że… - Tak.
I nagle wszystko się układa.
A potem…
Tak, chcesz może…
Siedem. Pięknie.
Wspaniale, Amand. Jeden, dwa, trzy…
Amanda Balen. Kiedy pierwszy raz zobaczyłam ją przy pracy…
Zaczynamy.
…była choreografką trasy koncertowej. Nie była tancerką.
Miała mi pokazać, co będę robiła z tancerzami.
- Tak bardzo… - Raz, dwa, trzy…
…mnie inspirowała swoją pracą artystyczną.
Powtarzałam tylko: „Amanda, jesteś jak gwiazda popu”.
To było moje marzenie. Serio.
Marzyłam, by pracować przy koncertach na żywo, trasach,
bardziej niż na Broadwayu czy innych. Zawsze mnie do tego ciągnęło.
Nie przeglądałam ich. Tylko je tam dorzucam.
Zaczynałam od drobiazgów,
a potem pracowałam na zmiany przy trasie Janet Jackson,
co było… Zawsze chciałam u niej tańczyć.
Byłam też w trasie z Celine Dion.
Co jeszcze robiłam?
Przez ponad pięć lat tańczyłam u Lady Gagi.
Pięć lat ciągle w trasie. Pracowałam przy Glee,
serialu telewizyjnym, który ciągnął się przez jakiś czas.
To była wspaniała praca.
Potem pracowałam przy filmach, takich jak La La Land.
Występowałam chyba na wszystkich najważniejszych rozdaniach nagród
i na wielu różnych trasach koncertowych.
Chociaż chcesz, by trwało to wiecznie,
taniec to nie praca na zawsze.
Twoje ciało temu nie podoła.
Jeśli będziemy wystarczająco silne, wykonując te dzikie ruchy,
to ustabilizujemy kręgosłup, co pomoże…
Mam dwa pęknięcia obrąbka w mięśniach zginaczy bioder.
Pomału się rozpadam.
W końcu postanowiłam, a była to bardzo trudna decyzja,
z godnością wycofać się
z tańca zawodowego
- i działać za kulisami. - A potem idę… w prawo.
- Z ręką na szyi… o tak. - Dobrze.
Pamiętam, jak pytałam Mandy, czy Amanda jeszcze z nami zatańczy,
a ona na to: „Ona jest już na emeryturze.
Jakiś czas temu zrezygnowała z tańca”.
W którymś momencie Mandy przyszła do mnie, mówiąc:
„Zespół pyta, czy z nimi wystąpisz”.
Trasa koncertowa? W pierwszej chwili roześmiałam się.
„A skąd!” Nie wiem nawet, czy dałabym radę.
Zaangażowanie w pracę za kulisami a robienie tego na scenie
to dwie różne rzeczy.
Wątpiłam w swoje możliwości. Martwiłam się,
że nie będę taka dobra jak wtedy, kiedy tańczyłam.
Ale jednak, pomimo tego całego strachu,
to była wspaniała szansa.
Druga szansa… Aż mam ciarki.
Druga szansa, której większość ludzi nie dostaje.
To piosenka w szybkich ósemkach.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Mówi… i pięć, dwa, trzy, cztery.
Na pięć. Śpiewa „zioło”,
a wy się trochę rozluźniacie.
Tak, tak, tak.
I do góry.
Na pięć piątych.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
- Dobrze, już rozumiecie. - Tak.
A potem… Czekajcie!
Tak!
Hej, Dewey.
Byłyśmy wczoraj z Amandą w pustej sali balowej.
Jak kretynki.
Szkoda, że nas nie widzieliście. Sami wiecie, że to normalne.
- Jasne. - Czekaj.
Z tą choreografią zawsze jest dziwnie.
Jeszcze tydzień temu to nie istniało.
Właśnie. Już to zrobiliście?
Mniej więcej, ale…
Zarąbiście!
Czemu wszyscy zrobiliście, co trzeba?
I tak tancerze stają się pomocnikami Taylor,
na scenie i w całym tym doświadczeniu.
To naprawdę ważne i traktuję to bardzo poważnie.
Zawsze się denerwuję,
kiedy pokazuję Taylor coś nowego,
bo chcę dobrze wypaść, chcę, żeby była zadowolona,
bo po prostu… bardzo ją szanuję. Kocham ją.
PRÓBY DO ERAS TOUR 2023
Strasznie się bałam, kiedy pierwszy raz miałam jej coś pokazać.
Pomyślimy nad tym razem.
Na szczęście od samego początku
dobrze się obie dogadujemy.
Zachowuje się tu jak czarownica. Coś wymyślimy.
W tej części będę musiała przenieść się na scenę A.
Dobrze.
Taylor podrzuca mi pomysły, kolory, idee,
a ja chyba rozumiem, o co jej chodzi.
Chcę tu pokazać Rites of Spring, Florence Machine.
Świetnie.
- Jakby przejęły nasze ciała. - Dobrze, jasne.
- Sięgają… rozumiesz… - Super, podoba mi się.
Tak jakby…
Jak dziewczyna w zakładzie dla obłąkanych czy leśna nimfa.
- Super. - Tak.
Czy się denerwowałam?
Zawsze się denerwuję, pocę.
Zastanawiam się, czy zrobiłam, co trzeba. Czy dobrze wybrałam.
Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Dobrze. - Cieszę się.
- Chcesz popatrzeć? - Chętnie.
- To będzie Florence. - Wziąć słuchawki?
- Z głośnika. - Dobrze.
No dobra, gotowi?
- Tak. - Tak.
No dobra, 4306.
Raz, dwa, trzy.
Czekajcie, 4306, krok w lewo.
Jedynka.
- Super. - Dalej.
Tempo spada.
Już.
Tempo w górę.
Już.
O Boże!
Kiedy tylko tu będzie, Taylor…
Tu możecie grać.
A potem… tak.
Zrobiliśmy taką falę.
- Będzie fajnie, co? - Bardzo.
Szkoda, że to wszystko odbywa się bez nas.
Można zrobić to wcześniej.
Nie wiedziałam…
Wspaniale, a nikt na to nie spojrzy.
Nie, bo będą patrzeć na ciebie.
Chciałabym móc być tam z Florence.
- Byłoby zajebiście. - Rozumiesz?
Martwi mnie, że jeśli ja i Florence tu będziemy,
- nikt tego nie obejrzy. - Nie przejmą się.
I to mi się nie podoba. Poza tym Florence będzie naprawdę…
Wciągnie się w to.
Ona uwielbia być w grupie, robić odjechane rzeczy.
Jak tutaj.
Tak.
Super by było, gdyby zejść niżej…
A potem się podnieść.
- Tak. - Prawda?
A potem wszystko unosi się W tym samym, kurwa, czasie
I wszyscy mogą to zobaczyć
- Dobrze. - Super.
Powtórzmy to.
Po tej rozmowie z Taylor
mogę to poprawić. Mamy już wszystko.
Muszę to przerobić. Dobra robota.
- Dziękuję. - Wyszło wspaniale.
Często zdarza się, że kiedy szukasz ludzi na trasę,
choreografowie mają swoje wyobrażenia.
Szukają konkretnego typu sylwetki, wyglądu.
Chcą tylko kobiet albo mężczyzn.
Są tacy pewni siebie,
chcą, żeby było jednakowo.
Ale na Eras Tour tego nie chciałam.
Myślę, że kiedy fani patrzą na scenę
i widzą ludzi, którzy reprezentują ich czy ich przyjaciół,
ludzi, których widzą na świecie,
jest to bardziej wzruszające, silniejsze i bardziej łączy.
Chciałam, żeby każdy, patrząc na scenę, pomyślał:
„W tej osobie widzę siebie”.
Przestrzeń taka, jaką tworzy Taylor…
TANCERZ
…każdego wieczoru…
Chciałbym częściej to widywać.
Nie tylko w rozrywce
ważne jest, by być zauważonym, usłyszanym, zrozumianym.
Jeśli chodzi o moje przygotowanie, miałem wielu nauczycieli,
którzy nie byli tacy mili. Zwykle chodziło o moje rozmiary.
Mówili, że jeśli chcę tańczyć zawodowo, muszę schudnąć.
Pamiętam takie przesłuchania,
kiedy dyrektor firmy powiedział:
„Dobra, to co zrobimy z twoim ciałem?”.
W życiu ludzie próbują cię krytykować.
Chcą, żebyś robił coś innego,
niż to, co naprawdę kochasz.
Ale są też mili ludzie, którzy cię wspierają.
W moim życiu takimi ludźmi byli mama i brat.
Trzeba wiedzieć,
że pochodzę z rodziny, w której było mnóstwo miłości.
Moja mama dużo poświęciła,
żebyśmy z bratem mogli spróbować różnych rzeczy.
Mój brat zakochał się w sporcie.
Ja zakochałem się w tańcu. Treningi mieliśmy
w tym samym czasie. Gimnazjum, szkoła średnia, studia.
To było…
Cudownie było patrzeć, jak kwitnie, robiąc coś, co tak bardzo kocha.
Teraz gra w NFL.
Trzy razy oglądałem brata w Super Bowl.
Skończyłem studia
i myślałem, że do końca życia będę uczył tańca.
Pamiętam, jak dostałem e-mail:
„Zamknięte przesłuchania. Nie możemy zdradzić, u jakiego artysty,
ale choreografką jest Mandy Moore”.
Nie miałem wtedy grosza przy duszy.
Zadzwoniłem do brata i mówię: „Słuchaj,
nie wiem, co to,
ale coś mi mówi, że muszę tam być”.
On na to: „Dobra, załatwimy to”.
I kupił mi bilet na samolot.
PRZESŁUCHANIE KAMA
Kiedy wszedł do sali, pomyślałam, że jest magnetyczny.
To wspaniały tancerz, w jego uśmiechu jest 1000 watów uśmiechu.
Jest świetnie wyszkolony.
Uosabiał to, jak wyobrażałam sobie
tych wszystkich ludzi.
Kam to człowiek, który rozświetla
nie tylko scenę, ale też atmosferę w trasie.
Jest po prostu sobą.
Nie chcę takich samych tancerzy.
Co z tego, że przyciągają uwagę. Tego właśnie chcę.
Chcę, żebyście czuli,
że widzieliście na scenie całą grupę różnych gwiazd.
A teraz,
kiedy wiem, że istnieją dla mnie takie miejsca,
gdzie mogę być najpełniejszą wersją siebie,
gdzie mogę zaoferować swoje ciało takie, jakie jest,
czuję się jak na własnym Super Bowl.
Nie wychodziłam z pokoju hotelowego.
Obudziłam się z kotem na głowie.
Załatwię ci van z wypożyczalni.
Dzień dobry.
Cześć.
Każdy etap trasy kończy się tak,
że Taylor przygotowuje premie dla tancerzy, muzyków i członków ekipy.
Dzień premii jest bardzo ważny, bo precedens
na Eras Tour jest dla mnie istotny.
Jeśli trasa przyniesie większe zyski,
to ludzie dostaną wyższe premie.
Oni bardzo ciężko pracowali
i są najlepsi w tym, co robią.
Do każdego członka ekipy napisałam odręczny liścik.
Zajęło mi to parę tygodni,
ale fajnie się je pisze.
Fajnie myśleć, że każdy wróci do swojego życia,
zrobi sobie wolne, tyle czasu nie widział dzieci,
bo jesteśmy w trasie od kilku miesięcy.
Muszą czuć, że było warto.
Czuję się trochę, jakby to była Gwiazdka. Wreszcie mogę im podziękować.
Dzień wręczania premii. Uwielbiam to.
No dobrze.
- Każda w osobnej torebce. - Skarbie…
Myślałam, żeby je rozłożyć.
Pokaż… pieczęć woskowa.
Wszystkie tak zaplombowałaś?
- Tak. - Chyba żartujesz.
Omal nie przyjechała straż pożarna.
Coś ci pokażę, Taylor.
Sześciu dźwiękowców ma taki tatuaż.
„Cruel Summer, 152 występy”.
O Boże.
- Nie wiem… - Szaleństwo.
…czy pamiętasz, ale po Reputation
- wszyscy mieli węże. - Ale kostucha?
Nie rozumiem.
Muszą mieć coś strasznego. Nie mogą mieć…
To pasuje do ich…
…tatuaży z motylkiem i kociakiem.
Myślę, że chodzi o to, że 152 pokazy prawie ich zabiły,
ale dali radę.
- To właśnie znaczy. - Dokładnie tak.
- Takie są realia. Chryste. - Tak.
- Będę za wami. - Pozbędę się torebek.
- To trochę jak dochodzenie. - Masz te ponumerowane?
Świetnie.
- Mam 7, 7, 5, 6, 7, 8. - I 1, 2, 3, 4.
- No dobrze. - Zaczynamy.
Wszyscy mają na kartkach taki sam tekst.
Miałam nadzieję, że je otworzycie.
Ale zanim je przeczytacie,
chciałam powiedzieć, że ta część trasy
była najtrudniejsza ze wszystkiego, co robiłam na żywo.
A wy podeszliście do tego z taką radością,
ciekawością i… wytrwałością.
Zapał, jaki okazywaliście, to, ile daliście publiczności,
sama czerpię z tego każdego wieczoru.
Trasa wyszła tak świetnie dzięki waszej ciężkiej pracy.
- Dlatego przeczytajcie, proszę… - Okej.
…co napisałam.
„Taylor Swift”.
Dobrze.
„Drogi Kamie, wspólnej podróży czas właśnie minął.
Zachwycaliśmy tłumy, tęskniąc za rodziną.
Moja wdzięczność z banku się nie bierze, ale tu masz…
…dolarów na zielonym papierze. Całusy, Taylor”.
Taylor rozdała 197 mln $ premii członkom ekipy Eras Tour
Bardzo was wszystkich kocham.
My też cię kochamy. To szaleństwo.
Tata wręczył naszym kierowcom czeki
i odręcznie napisane liściki od Taylor. Niesamowite.
Znam kierowców na trasach. Zapytałem,
czy artyści zawsze dają tak duże premie. To się nie zdarza.
Taylor Swift zaskoczyła ekipę Eras Tour niewiarygodnymi premiami
Co się stało, Max?
ASYSTENT KIEROWNIKA PRODUKCJI
Po prostu się wzruszył.
O rety, przytulić cię?
- W porządku, synu? - Zaraz zemdleję.
Chodźcie tu.
Bardzo was kocham.
Pierwsze kroki były fajne,
z początku powolne, potem już szybciej.
Dobrze.
Wszyscy robią to, w czym są dobrzy.
Dużo czasu minęło, zanim podciągnęłam się w choreografii.
Mandy wie, jak podejść
do uczenia mnie choreografii z perspektywy liryki.
Co to było, te drobne kroczki?
Tak, to kroki.
Dlatego zaczynajcie…
Dobrze. Tak. Tak dobrze.
Ja nie liczę do ośmiu.
Uczę się w zależności od tego, na którą sylabę tekstu
przypada dany krok.
Inaczej się nie nauczę. Próbowałam.
Nie wiedziałam, czy to powinno być…
Zaśpiewaj
Rzucasz się albo śpiewasz…
- Dobrze. Tak myślałam. - Tak.
Przepraszam.
Nauczenie się choreografii w 30 minut,
zapamiętanie jej, zgranie z rytmem,
pamiętanie, w którym momencie staną obok mnie tancerze
naprzeciwko 90 000 osób…
Mózg by mi eksplodował.
To dopiero wyzwanie.
Nie wspominając o tym, że przez cały ten czas
ona śpiewa i jednocześnie robi to wszystko.
To jak trzy i pół godziny żonglerki.
Uczenie się choreografii
to nie tylko poszczególne kroki.
To efekty wizualny, który ma sens z punktu widzenia narracji.
Ciekawie też móc być
w grupie fachowców.
Jest w tym coś, co pomaga mi dawać z siebie wszystko
i bardzo się skupić.
To taki moment,
kiedy ta presja jest przywilejem.
Oni nic nie skopali, więc ja nie mogę być pierwsza.
Tak było dobrze.
- Tak. - Jest dobrze.
Jutro dojdzie Florence,
- będzie tam z tobą. - Świetnie.
Jesteśmy zadowoleni…
- Podoba mi się. - Dziękuję, Taylor.
To będzie coś wyjątkowego.
Piękna robota, naprawdę.
Dzięki za piosenkę.
- Hej… - Tak!
Jesteście wspaniali. To moja jedyna praca.
Cieszę się, że znów zobaczę program.
- Tak. - Kierowca pytał,
czy to mój pierwszy raz.
- Odpowiedziałem, że nie. - Nie.
- Tak. - Ja nie…
MAMA KAMA
Z moim kolanem już lepiej.
A nie chcę jeździć na wózku.
Czasem go potrzebuję,
- ale… - Żeby dojechać.
- Ale ja chcę tańczyć. - Powiedz im.
Powiem im, bo poczuję się jak hipokrytka,
kiedy siedząc w części dla wózków, nagle zacznę podrygiwać.
Myślę, że przyjdą
- i zabiorą mi wózek. - Co zaczniesz?
- Podrygiwać. - Czyli tańczyć?
Coś w tym rodzaju.
- A kiedy… - Czasem to jak shimmy.
Innym razem fala.
A kiedy to…
- Kiedy tak robisz? - Mam tego dużo.
A często to ta wasza choreografia…
W tę stronę.
Coś tak…
Tak. Tak też robię.
- Przy Shake It Off. - Tak.
Tak też się ruszam.
To moja piosenka.
Uwielbiam ją.
To było niesamowite doświadczenie.
Dla mnie.
Już dobrze.
Widziałem, jak się poświęcałaś.
Nie szkodzi.
Tyle razy.
Żebyśmy mogli robić to, co robimy.
Gonić za marzeniami,
- aż do końca… - Tak.
No i…
Cieszę się, że możesz to zobaczyć.
Tak.
Khalen i ja możemy robić to, co uwielbiamy,
we wspaniałych miejscach…
To efekt tego, jak nas kochasz.
Tak.
Dlatego
cieszę się, że możesz zobaczyć
owoce swojej pracy.
Nie mógłbym nie mieć cię
tutaj przy sobie,
świętować bez ciebie.
Ja się napracowałem,
ale mam też pełną świadomość,
jak ty się napracowałaś, żebyśmy my mogli to robić.
Dlatego tak bardzo staram się
- dobrze tobą opiekować. - Wiem o tym.
- Kocham cię, synku. - Kocham cię.
- Tak. - To będzie dobry koncert.
- Wiem. - Spodoba ci się.
Będę tańczyła. Wiem.
Cześć!
Jesteś! Przyjechałaś.
- Cześć. - Mandy.
- To jest Florence. - Rety.
- Co za zaszczyt. - Miło cię poznać.
Widziałam ostatnio twój koncert, był niesamowity.
To jest Flo,
- a to nasi tancerze. - Miło was poznać.
Będzie wspaniale.
- Ale wielki. - Szaleństwo, co?
- Ale wielki. - Fakt.
Mnóstwo tu przestrzeni.
Pokażemy ci, co i jak,
całą choreografię.
Reagują na to, co my zrobimy.
My śpiewamy „Florida”,
a oni robią tak…
Występowałam już na dużych scenach, ale to nie jest…
Myślałam, że się pojawię i przebiegnę,
bo tak robię w swoich programach.
Pojawiam się, przebiegam… Biegnę dookoła.
Wyjedziesz windą z tyłu, ale zobaczysz…
Nigdy nie wyjeżdżałam windą.
- Nie? Są fajne. - Jak gwiazda popu.
Będziemy się świetnie bawić.
Po przyjeździe usłyszałam:
„To twoja choreografia”.
Ja na to: „Nie, nic nie rozumiem. Nie robię takich rzeczy.
Wszystko wam spieprzę”.
- Gotowe? Raz, dwa, trzy, odchodzicie. - Raz, dwa.
Tak, jest dobrze.
Świetnie.
To jest Karen.
Cześć, Karen.
To Nat, za tobą Tamiya, a tu Raph.
Wszystko jest w porządku.
Tu podnosimy na „starałam się”.
- Świetnie. - Ona położy…
Albo wejdzie tutaj, jeśli ci pasuje.
- Tak. - I położy tu głowę.
Fajnie by było, gdybyś dotknęła jej głowy.
Na „dlatego starałam się, by spoczęły wszystkie ciała,
- które były na moim ciele”. - Tak.
Ma to sens.
Dobrze.
Pięknie.
Podnieś rękę. Pięknie. Nie, przepraszam. Na…
„Czy nie można tego zaśpiewać?”.
Przepraszam. Na „pogrążają się w bagnie” leżycie.
- Tak. - Dobrze.
Pogrąż się w bagnie.
Piosenka. Do góry.
- Jasne. - Dobrze.
Teraz zaczynacie.
Pięknie.
Do środka. I jeszcze raz.
Jak cudownie.
Jesteśmy podobne w tym, że nasza postać jest wielka, ale miękka.
Pewnie dlatego tak się dogadujemy.
Na zewnątrz wszystko wydaje się duże,
ale kiedy jesteśmy razem,
wygłupiamy się i śmiejemy.
Na tym koncercie
najpiękniejsze były tłumy ludzi.
Miłość i atmosfera.
- Tak. - Ja po prostu…
W każdym sektorze
dziewczyny w sukienkach, tańczyły.
- To było niesamowite. - Tyle radości i…
Kobiecość, która nie jest…
- Której nikt się nie wstydzi. - To było piękne.
Tak.
Natalie i Odee stoją tutaj.
Cofacie się, obie,
a potem zostawiacie ślady stóp tutaj.
Wchodzicie do środka.
Odwracacie się do przodu.
A potem na dół.
A potem dołącza do was Dewey.
Ale będzie fajnie.
Możemy? Chciałabym…
Taylor, możesz też to poprowadzić? Od góry windy?
Nie, nie ma czasu.
Wyobrażasz to sobie? Mówisz:
„Florence, powodzenia. Będzie super”.
- Na pewno będzie świetnie. - Tak.
Chcesz spróbować?
Dobrze.
Tak, Florence!
Gotowa na zjazd?
Tak! Pierwsza winda.
Mogę ci opowiedzieć, co i jak?
- Powiem: „W prawo”. - Dobrze.
- Świetnie. - Co!
Nie, bracie.
Z TOBĄ od czasu Shepherd’s Bush Empire, 6 maja 2009
Londynie,
Wembley,
niespodziewanie pojawiła się Florence.
I co wy na to?
Kiedy pierwszy raz jechałam windą na scenę, czułam się,
jakbym lądowała na Marsie.
Wcześniej nie widziałam świateł na scenie, odgłosów tłumów.
To było niesamowite.
Patrzysz z zewnątrz na to wydarzenie kulturalne
i nagle jesteś w jego środku.
To było szalone, cudowne
i iście przerażające.
Taylor to moja przyjaciółka,
znam ją jako bardzo ciepłą osobę,
a zeszłam z windy i pomyślałam: „Boże,
to pieprzona Taylor Swift”.
Wembley,
zróbcie jak najwięcej hałasu dla naszego skarbu narodowego,
niezwykłych Florence + The Machine.
Zwykle wychodziłam z koncertu,
widziałam ludzi wracających do domu i myślałam:
„Mam nadzieję, że dostali to, czego oczekiwali.
Mam nadzieję, że dostali to, na co odkładali pieniądze”.
Kocham cię, Taylor!
Mam poczucie dumy i satysfakcji,
bo wychodząc z Eras Tour nie miałam takich wątpliwości.
Taylor! Taylor!
W powietrzu była prawdziwa magia.
Te wszystkie drobinki brokatu,
confetti, młodość, koraliki z bransoletek przyjaźni…
No wiecie, magia Eras.
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka