Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Już można.
No więc...
Wyobraźmy sobie nagłą sytuację w szkole.
Oto Shelter Shutters, kuloodporna okiennica.
Swift Shield to składana tarcza balistyczna.
Jest z nami robot Go1 Unitree
o konstrukcji opartej na anatomii psa.
Przyrząd łatwo zastosować w razie zdarzenia masowego.
Osłania obszar o wymiarach metr na półtora metra.
Pasuje do kończyn o niewielkim obwodzie.
Uczeń podstawówki może to podnieść i wyprowadzić resztę uczniów pod osłoną.
Postawiony na sztorc, blat staje się osłoną przeciwkulową.
Wystarczy jeden ruch.
Kto by przewidział zamachowców w sklepach?
Widzisz broń?
Kto by pomyślał, że będą w kinach?
Tak, widzę broń.
Może przenosić granaty hukowe, postawić zasłonę dymną
albo pobiec prosto na intruza, odwracając jego uwagę.
Nasze systemy stosuje się w szkołach, na uczelniach, lotniskach...
w portach.
Strzelaniny w szkołach są dziś tak częste,
że zainteresowanie naszym produktem jest olbrzymie.
MYŚLI I MODLITWY
CZYLI JAK PRZETRWAĆ ATAK ZAMACHOWCA W AMERYCE
Na terenie szkoły pojawiło się aktywne zagrożenie.
Zabarykadujcie się i bądźcie gotowi do ucieczki bądź obrony.
Centrum alarmowe zostało powiadomione.
Policja jest w drodze.
Bądźcie gotowi do ucieczki bądź obrony.
Pojawiło się aktywne zagrożenie.
Bądźcie gotowi do ucieczki bądź obrony.
Uruchomiono procedury.
Centrum alarmowe zostało powiadomione.
Policja jest w drodze.
Bądźcie gotowi do ucieczki bądź obrony.
Pojawiło się aktywne zagrożenie. Zabarykadujcie się...
Ćwiczenia z blokady szkoły robimy, odkąd pamiętam.
Uruchomiono procedury.
Czasem podczas ćwiczeń boję się trochę za bardzo,
zaczynam się trząść
i nie robię tego, co trzeba.
Na przykład nie jestem cicho. Bo jestem roztrzęsiona.
Tak, to jest naprawdę przerażające.
W sporcie mówi się: jak ćwiczysz, tak grasz.
Podobnie jest podczas tych alarmów.
Staram się stanąć blisko drzwi.
Jestem dość duży,
więc staję blisko, żeby w razie czego
spróbować obezwładnić gościa z chłopakami.
Bidon z wodą to coś, czym można rzucić,
by odwrócić jego uwagę.
Jeśli nie mam, wyjmuję z plecaka coś ciężkiego, podręcznik albo segregator.
Uciekać.
Ludzie mówią:
"Usłyszysz coś, zobaczysz coś - wiej".
Włączyły się zraszacze. Gdzie oni są?
Gdzie oni są?
Co się dzieje?
Nie mam pojęcia.
Co tu się dzieje?
Ktoś strzelał. Mój Boże, gdzie?
Nie wiem.
Ludzie wybiegają na boisko.
Przepraszam państwa, ale ktoś właśnie oddał około dziesięciu strzałów.
Przerywamy.
Tak myślisz?
Dlaczego startujesz w Idolu?
W maju 2018 roku do mojej szkoły wszedł zamachowiec.
Byłem w pracowni nr 1.
Wdarł się do dwójki.
Zabił ośmioro uczniów i dwie nauczycielki.
Co robisz, Katie?
Nasz kraj nas zawiódł!
LONG ISLAND, NOWY JORK
Pamiętam, że w połowie ósmej klasy
w mojej szkole doszło do strzelaniny.
Nie powiem, gdzie dokładnie,
ale przez całą następną noc szukałam, co trzeba przygotować
na wypadek strzelaniny w szkole.
Szukam w Internecie,
na TikToku...
Przeglądam, robię research.
Myśl nieschematycznie.
Sprawdź, czy masz dostęp do sufitu.
Czy są tam zdejmowane panele?
Wolę oberwać w nadgarstek albo kostkę
niż w płuco, serce lub głowę.
Przyglądam się, poznaję doświadczenia innych.
Wiem co robić,
jeśli zostanę sama w łazience.
Wiem, co robić na zewnątrz
i w klasie.
Wiem, co robić w każdej sytuacji. I nie podoba mi się to.
Jak mówiłaś -
prawie, jakby uczono nas myśleć jak dorośli.
Szczerze mówiąc,
zrobiło się z tego coś takiego, jak tornado albo huragan.
O rany.
Na dół, szybko!
W szkole podstawowej w South Homewood
zjawił się dziś przedszkolak z bronią w tornistrze.
Trwa śledztwo w sprawie studenta, który wniósł broń
- na teren kampusu. - Nie pierwszy raz w tym tygodniu.
Nie jest to coś, co zajmuje mi głowę.
To stało się naturalne.
Jak każda inna groźna sytuacja.
Może to być tornado, może huragan,
a czasem przyjdzie ktoś z bronią,
kto chce zabić ciebie i twoich przyjaciół. To samo.
Nie jesteśmy bezpieczni w szkołach,
w miejscach pracy, w sklepach...
Co my robimy?
Chcecie bezpieczeństwa dzieci?
Najlepsze, co można zrobić, to postawić policjantów...
Zakazać broni automatycznej.
Dyskryminacja posiadaczy popularnych rodzajów broni.
Co my robimy?
Postrzał to główna przyczyna zgonów dzieci.
Więcej ludzi ginie od noży niż od kul.
- Co my robimy?! - Odbierzmy wszystkie noże do masła.
Martwi was zakazywanie książek? Martwe dzieci nie czytają.
Chronić dzieci tak samo, jak prezydenta.
- Po co tu jesteście? - Mają się za mądrzejszych, lepszych...
Władza nie robi nic.
Zróbmy coś, zgoda, ale zróbmy coś, co działa.
W CAŁYCH STANACH CYWILE SZKOLENI SĄ Z REAGOWANIA KRYZYSOWEGO.
SZKOLENIA SĄ DZIŚ POWSZECHNE W SZKOŁACH,
ZAKŁADACH PRACY I WIELU SPOŁECZNOŚCIACH W CAŁYM KRAJU.
SZKOLENIE NA WYPADEK ZAMACHU PRZESZŁO PONAD 20 MILIONÓW DOROSŁYCH.
Proszę państwa, mamy dziś dużą grupę. zaczynajmy. Nazywam się Francis Brooke.
Jestem instruktorem ALICE.
Zacząłem tę pracę w 2018,
po 32 latach kariery w organach ścigania.
Byłem też belfrem. Robiłem wszystko,
od uczenia dzieci po nocne naloty narkotykowe.
Chris Taylor, major w stanie spoczynku z biura szeryfa.
W ostatnich latach kariery współpracowałem z Secret Service.
Chris Morris, właściciel Active Shooter America.
Służę też w straży granicznej w San Diego.
Jestem pogodnym gościem, nastawionym optymistycznie do życia,
więc choć będziemy rozmawiać
o paskudnych sprawach,
postaramy się dobrze bawić, tak?
Najważniejsza rzecz:
zamachowiec chce jak najszybciej zabić jak najwięcej osób.
Serio wierzycie,
że gdyby grasował tu uzbrojony napastnik,
to najlepiej byłoby schować się pod biurkiem?
A tego uczy się nas od ćwierćwiecza.
Co, jeśli blokada nie zadziała?
Co, jeśli jest się w części szkoły, której nie da się zamknąć?
Udzielacie pomocy.
Jesteście tam przed nami.
Szybko, zaraz tu będzie.
Blokujemy stawami, nie mięśniami.
Gotowi? Start!
Dobrze.
Mój ciężar i tarcie
pomiędzy mną a dywanem wystarczy, by drzwi się nie otworzyły.
Wkładamy ranną rękę w pętlę
i zaciągamy.
O Boże!
Świetnie ci idzie. Obfity krwotok.
Co za ból!
To moje pierwsze ćwiczenia.
Świetna robota. Odtąd będzie już tylko łatwiej.
Musicie dojść do punktu,
w którym nie będziecie już pisklęciem w gnieździe.
Macie być jastrzębiem, który próbuje to pisklę zjeść.
Wciąż jesteście pisklakami.
Jak utrzymać jastrzębia z dala od gniazda?
Kiedy znajdziecie się w tej sytuacji,
macie myśleć jak jastrząb.
Chodzi o to, by ludzie aktywnie starali się przetrwać.
On ma broń!
Wpuśćcie mnie!
Patrz na mnie!
Przeszłam przez salę,
metodycznie rozstrzeliwując ludzi i wrzeszcząc na nich.
Ten dźwięk ma udawać strzały. Postanowili użyć czegoś takiego.
Teraz się go boję.
Patrz na mnie!
Czymś, co mną wstrząsnęło,
była siła poczucia realności tych ćwiczeń.
To tylko duża plastikowa zabawka.
Ale szczerze mówiąc, daje prawdziwe poczucie władzy,
kiedy biegnie się korytarzem, a ludzie uciekają.
To przerażające.
I prawdę mówiąc... ohydne.
To daje po głowie.
Przepraszam.
KUP SOBIE BROŃ I AMUNICJA
NAUCZYCIELE MOGĄ NOSIĆ W SZKOLE BROŃ W 30 AMERYKAŃSKICH STANACH.
W UTAH KAŻDY NAUCZYCIEL Z POZWOLENIEM NA BROŃ MOŻE JĄ NOSIĆ,
NIE POWIADAMIAJĄC RODZICÓW ANI SZKOŁY.
Teraz chwila przerwy.
Zamknijcie oczy...
i przenieście się myślą do czasu
i miejsca,
które postrzegacie
jako spokojne,
odprężające, szczęśliwe.
Właśnie tam chcemy być.
Zamknij oczy na chwilę.
Na trochę dłużej.
Bo widzę, że drżą ci powieki.
To znaczy, że jesteś spięta.
Głęboki oddech. Wdech nosem, wydech ustami.
Spójrz na pistolet. Skup się na tym punkcie.
Spokojnie. Powoli.
Trening strzelecki na strzelnicy Lee Kay.
Ale to nie są żołnierze ani policjanci.
To nauczyciele
i dyrektorzy szkół.
TEACHER'S ACADEMY TO 6-TYGODNIOWE SZKOLENIE
Podejdźcie tu na tę stronę.
Kto z was ma doświadczenie z bronią krótką?
Ile osób nie ma żadnego doświadczenia?
Będziesz strzelała po raz pierwszy?
Świetnie. Bardzo fajnie.
Brawo, Rachel.
A teraz, nie patrząc na broń,
pociągnij za spust.
Pamiętaj o tym szczęśliwym miejscu.
Powoli... aż pistolet wypali.
I nic, prawda?
Może trochę.
Ale to bardziej antycypacja niż cokolwiek innego.
Chciałam uczyć chemii od mojego przedostatniego roku w liceum,
kiedy poszłam na kurs zaawansowany.
Taka była ze mnie nerdzica.
Stwierdziłam wtedy, że to najlepszy przedmiot.
Chcę go uczyć.
Radosna myśl i naciskasz.
Czujesz to, prawda? Kiedy dochodzi do końca.
Tak.
Oddychaj spokojnie i głęboko, wdech nosem,
wydech ustami.
Wypuść z siebie napięcie,
całe zdenerwowanie, z jakim tu przyszedłeś.
Jesteśmy tylko my dwaj. Wokół nic się nie dzieje.
W dłoni masz broń.
To wszystko, co nas obchodzi. To ty panujesz nad sytuacją.
Uczę od 25 lat.
Liczba nauczycieli, którzy odeszli z edukacji
w ciągu ostatnich dwóch lat, jest ogromna.
Ci z nas, którzy poszli na ten kurs,
nie doszli do granicy wytrzymałości.
Co nie znaczy, że tam nie dojdziemy. Ale jeszcze nie teraz.
- Jak się nazywa ten kurs? - Teacher’s Academy.
Co skłoniło pana do stworzenia Akademii Nauczyciela?
Popieramy wszystko, czego uczą ich w szkołach
w kwestii procedur blokady budynku i obrony.
Sami ich tego uczymy.
Ale jeśli to nie zadziała, to co mają zrobić?
W tym miejscu szkolenia dla nauczycieli zatrzymują się.
Powiem wam od razu: zbieramy cięgi za organizowanie tych kursów.
Krytykuje się nas za...
angażowanie nauczycieli na tym poziomie.
Powtórzę jeszcze wiele razy:
nie szkolimy was po to, byście odebrali nam pracę.
Nie.
To narzędzie, nie coś strasznego.
Nie chcę mieć broni.
Nie chcę, by była w moim domu.
Popracujemy nad zwalczaniem instynktu...
Nie chcę zaczynać każdego dnia pracy
od zastanawiania się, co na siebie włożyć
i gdzie ukryć broń.
Złagodzimy to.
- Dobrze układam palce? - Bardzo dobrze.
Ale zapisałam się na ten kurs,
bo chcę być lepiej przygotowana
do obrony moich dzieci.
Słychać głosy, że nie jest to dobry pomysł.
Przykro mi, ale sam lockdown po prostu nie wystarczy.
Uczycie ich, że powinni strzelać?
Uczymy ich, że mają prawo się bronić. Mają prawo wybrać.
Nie chodzi o to, by ganiali za kimś po szkole.
Mają przestrzegać procedur, robić, czego się od nich oczekuje.
Na wszystko jest czas i miejsce. To kwestia osobista.
Trzeba o tym zdecydować samemu.
Strzelanie nie jest dla każdego.
Ale kiedy przyjdzie taki moment,
oby nigdy, co wtedy zrobisz?
Będziesz leżał i udawał martwego? Czy będziesz walczył?
Chciałabym być nauczycielką w podstawówce.
Strasznie lubię małe dzieci. Lubię z nimi pracować,
pozwalać im wyrażać siebie i uczyć,
jak odnieść sukces w życiu.
To może być frustrujące z powodu strzelanin w szkołach.
Trzeba przejść masę szkoleń, przygotować się na nie.
A gdyby moim uczniom coś się stało,
czułabym się winna, nawet jeśli to nie moja wina.
Myślałabym, co mogłam zrobić, żeby ich ochronić.
Czułabym się winna.
JULIE JEST W GIMNAZJUM.
Dawaj.
Super.
Leć, bo rzucę za ciebie.
SUMMER JEST W DRUGIEJ KLASIE LICEUM.
Dwa dni temu byłam u lekarki.
Pytała mnie o szkołę i takie tam.
I dosłownie spytała mnie, czy w szkole czuję się bezpieczna.
Okazało się,
że to trudne pytanie. W pierwszym odruchu chciałam powiedzieć,
że tak, ale kiedy zaczęłam nad tym myśleć...
Czy na pewno czuję się bezpieczna?
Nie jesteśmy bezpieczni.
Smutne, że w ogóle musi o to pytać.
Dlaczego w ogóle do tego dopuszczamy?
Nawet w wypadku Kristophera Claya. Już wcześniej było wiadomo,
że ma porąbaną sytuację, choć nie jakoś bardzo.
Kto to?
Kristopher Clay? Woźny.
Mijałam się z nim, nawet nie wiem, ile razy.
Ten woźny pracował u nas chyba ze dwa lata.
I nagle, na tydzień przed rozpoczęciem roku, pomyślał:
"postrzelam sobie do uczniów w pierwszy dzień szkoły".
Zgłosił się na policję.
A kiedy policjanci przeszukali mu dom,
znaleźli tam tonę broni, amunicję,
plany szkoły...
Wcześniej wiedziałem o strzelaninach w szkołach,
ale nie traktowałam ich zbyt poważnie,
dopóki nie usłyszałem o naszym woźnym. Pomyślałem: "Kurde, doszło i do nas".
To był pracownik szkoły.
Czyli nie było to typowe zagrożenie, gdy ktoś z zewnątrz chce nas skrzywdzić.
To był ktoś, kto miał klucze do wszystkich sali,
znał szkołę i nasz rozkład zajęć.
Czytałam artykuły o nim, choć próbowałam tego nie robić.
Nazywał się... Mogę powiedzieć?
20 lipca podejrzany zgłosił się na policję w Medford,
by wyznać, że ma mordercze myśli
i plany ich zrealizowania.
Policja zbadała sytuację.
Śledczy znaleźli broń, amunicję, sprzęt taktyczny
oraz pisemne plany masakry.
Podejrzany został uznany za winnego
próby morderstwa drugiego stopnia.
To mogło się skończyć o wiele gorzej.
Gdyby przyszedł, co mogłabym zrobić?
Mam się przedstawić?
- Tak, bardzo proszę. - Ron Havinear.
Okręgowy dyrektor do spraw bezpieczeństwa.
RON JEST DYREKTOREM DS. BEZPIECZEŃSTWA W MEDFORD.
W szkołach mamy pełne spektrum incydentów,
wiele o niskim bądź średnim poziomie zagrożenia,
ale zdarzyło się nam też otrzeć o tragedię.
Pracownik szkoły
planował masakrę uczniów i personelu,
i był bliski jej zrealizowania.
Człowiek ten miał dostęp do szkoły, miał wszystkie klucze.
Nie wchodząc w szczegóły, powiem tylko,
że podjął konkretne kroki w celu popełnienia zbrodni.
Budował broń.
Zdarzenie to wstrząsnęło naszą społecznością,
dobitnie uświadamiając nam, że takie rzeczy mogą zdarzyć się i tutaj,
i że musimy być przygotowani. Niedbalstwo zabija.
WIELE SYMULACJI ZDARZEŃ MASOWYCH ODTWARZA STRZELANINY NA DUŻĄ SKALĘ.
SZKOŁY ORGANIZUJĄ TE SZKOLENIA,
BY PRZYGOTOWAĆ SIĘ NA ZAMACHOWCÓW.
AKTYWNĄ ROLĘ W SZKOLENIACH ODGRYWAJĄ RATOWNICY,
NAUCZYCIELE I NIEKTÓRZY UCZNIOWIE.
Okręg szkolny Medford
wraz z licznymi agencjami organizuje ćwiczenia bezpieczeństwa.
Setki osób wzięły udział w ćwiczeniach
w gimnazjum Oakdale,
w tym ochotnicy odgrywający role rodziców
i dzieci, jak podczas prawdziwego zamachu.
W całym kraju mieliśmy już setki strzelanin w szkołach.
W tym roku było już 20.
Do jednej omal nie doszło w naszym okręgu.
Nie pytajmy, czy będziemy mieli taki problem,
ale kiedy i jak poważny.
Zamachowcy sforsują ogrodzenie.
Czterej strzelcy wedrą się do budynku.
Dwaj pobiegną tym korytarzem.
Jeden wejdzie tutaj, skręci w prawo
i zacznie powodować ofiary w ludziach w tym rejonie.
Mobilizujemy zasoby całego okręgu i miasta,
ratowników, szpitale...
Jeden wejdzie na piętro.
Przejdzie do tej części budynku.
Zacznie strzelać do zbliżających się do szkoły ratowników.
Ilu denatów ma być w każdym rejonie?
Powiedzmy po pięciu.
To zwieńczenie sześciu do dwunastu miesięcy pracy i przygotowań.
Są jakieś ciała?
Dziś rano dopieścimy ostatnie szczegóły.
Zacząłem pracować w edukacji po wojsku,
ponieważ chciałem nadal zajmować się czymś, co ma wyższy cel.
Kiedy człowiek nauczy się zauważać takie rzeczy,
nie może przestać ich widzieć.
Dzień dobry.
Widzę kilka zestresowanych twarzy.
Rozumiem. Jestem Brett Champion,
dumny kurator oświaty okręgu szkolnego Medford.
Dziękuję, że znaleźliście czas, by przyjść na te ćwiczenia.
Aby ćwiczenia odbyły się sprawnie, musimy przeprowadzić kilka prób.
Kiedy zaczniemy mówić o takich rzeczach, jak zamachowcy,
emocje będą silne.
Takie rzeczy stresują, bo nie tylko działamy w dużych grupach,
ale też odgrywamy nasze najgorsze koszmary.
Poczujemy, jak to jest wziąć udział w zdarzeniu masowym, poznamy jego wygląd,
zapach, dźwięk.
Dla niektórych z nas będzie to zbyt wiele.
Chcę pierwszy powiedzieć, że to nic złego,
jeżeli ktoś się wycofa. Jeśli czujesz, że musisz,
po prostu to zrób.
Zbiórka w sali gimnastycznej o siódmej.
Będzie muzyka i mamy pięćset dolarów w pączkach.
Zjem sześćset z tych pięciuset dolców.
Kto nie zna swojej roli, niech sprawdzi na tablicy.
Tam są wasze pozycje.
Znajdźcie swoje ławki,
nie wychodźcie, jeśli macie pytania.
- Przecież nic ci się nie stanie. - To niepowtarzalne doświadczenie.
Jakie masz obrażenia?
Postrzał kręgosłupa w odcinku piersiowym.
- Ilu będzie zamachowców? - Czterech.
Ale ty nie powinnaś ich spotkać.
A jeśli spotkam?
- Nie spotkasz. - Jasne.
Dzięki.
Pamiętaj, że to tylko ćwiczenia.
Robimy to po to, by mieć to w głowach...
i móc radzić sobie w takich sytuacjach.
- Czterej zamachowcy. - Dasz radę.
LONG ISLAND, NOWY JORK
Ćwiczenia zadziałają tylko wtedy,
jeśli każdy odegra swoją rolę.
Jeśli każę wam siedzieć i krzyczeć: "Chcę do mamy",
krzyczycie: "Chcę do mamy".
Jeśli każe wam mówić: "Nie chcę umierać, pomóżcie mi,
dlaczego nikt nie chce mi pomóc?",
mówicie dokładnie to.
Dziewiętnasty sierpnia. Wtedy to się wydarzy.
Kawałek drogi stąd będzie mnóstwo postrzelonych ludzi.
Jakieś pół setki z was będzie leżało pokotem.
Będzie trochę dzieci przedstawionych jako martwe
i inne przykre rzeczy.
Rany to jedno. Zobaczycie ich całkiem sporo.
Niektórzy to uwielbiają.
Dla Emmy to druga najlepsza rzecz po krojonym chlebie,
ale każdy jest trochę inny.
Za to dźwięki...
Kim wam je opisze, bo ja niestety
z czasem stałem się na nie odporny.
Ale to najtrudniejsza część ćwiczenia.
Jedną z rzeczy, do których nie sposób się przygotować,
jest poziom wrzasków, które usłyszycie.
Najgorsze są nie rany, nie krew,
bo wiadomo, że są sztuczne,
ale hałas, od którego niektórych zaczyna boleć głowa.
To bardzo ważne, byście zdawali sobie z tego sprawę.
No dobrze.
Zapraszamy też rodziców, dla których mamy wydzieloną strefę obserwacyjną.
Powiem szczerze, niejeden rodzic patrzył na to i płakał
Ale pamiętajcie, że ci, którzy to robią, świetnie się bawią.
Będziecie żartować przedtem, będziecie żartować potem,
ale podczas ćwiczeń macie grać swoje role.
To będzie rekonstrukcja strzelaniny.
Ucharakteryzowani ochotnicy
będą udawać rannych.
A my będziemy odtwarzać różne sytuacje,
w których ktoś krzyczy, ktoś trzyma kogoś w ramionach...
Moja siostra robiła to,
kiedy była nastolatką.
Powiedziała,
że dla niektórych to traumatyczne przeżycie.
Takie rzeczy niestety
dzieją się bez przerwy.
A wy jesteście najważniejszymi osobami, które mogą to powstrzymać.
Tak, może być dziwnie.
To obłęd, że musimy uczyć się takich rzeczy w tym wieku,
bo jest duża szansa, że to się naprawdę wydarzy.
Macie znajomych w sieci.
Jeśli ktoś zaczyna się dziwnie zachowywać, powiedzcie komuś.
To będzie tylko symulacja,
ale sądzę, że przyda mi się bardziej
niż cokolwiek innego.
Moim zdaniem mnie to nie ruszy.
Głupio mi tak mówić,
bo to naprawdę mocna rzecz,
ale szczerze mówiąc,
po prostu wiem, czego się spodziewać.
Jestem przygotowana.
Ciągle mam to w głowie.
Chcę chodzić do szkoły, uczyć się przyrody,
plastyki, muzyki...
A po szkole też nie chcę się bać.
Chcę iść do Sephory, zrobić próbny makijaż,
połazić z koleżankami.
Chcę czuć się bezpieczna. Wszędzie.
Bo na razie przez cały czas tylko się martwię.
W plecaku noszę specjalną torbę pełną różnych rzeczy.
Nie ruszam ich, bo to rzeczy, które mogą mi pomóc,
gdyby w szkole doszło do... Pomóc klasie, tym, którzy będą ze mną.
W tej chwili niewiele mogę zrobić
oprócz chronienia siebie i innych, którzy będą ze mną,
kiedy to się zdarzy.
- To straszne. - Tak.
- Nie wiedziałem. - Bo o tym nie mówiłam.
Nie chciałam nikogo martwić.
Jeśli to się stanie,
przynajmniej mam coś, czym może komuś pomogę.
A jeśli nie,
to tylko dodatkowy ciężar w plecaku.
Okropność.
Kiedy wchodzę do szkoły, chcę czuć się bezpiecznie.
Każdego dnia może się zdarzyć tragedia.
Ich edukacja jest dla mnie ważna,
ale ważniejsze jest ich bezpieczeństwo.
Pamiętacie mnie?
Poprzednio demonstrowałem światu
kuloodporność naszych plecaków.
Ale być może nie znacie jeszcze wszystkich zalet
naszych niezwykłych plecaków Guard Dog Security Proshield.
W 2022 ROKU KONGRES ZATWIERDZIŁ PONAD 1 MLD $ NA BEZPIECZEŃSTWO SZKOLNE.
NATYCHMIAST POJAWIŁA SIĘ SZYBKO ROZWIJAJĄCA SIĘ GAŁĄŹ PRZEMYSŁU:
NOWE TECHNOLOGIE, SZKOLENIA I PRODUKTY.
DZIŚ WYDATKI NA SYMULACJE STRZELANIN PRZEKRACZAJĄ 3 MLD DOLARÓW.
- Już można. - Dobrze. Myślę.
Przedstawiam Revolution Shield
przestawną ławkę, mogącą służyć jako osłona balistyczna.
To jest system blokujący Nightlock.
Jestem Joe Taylor, współwynalazca.
Mam brata bliźniaka.
Opracowaliśmy systemy ASR działające jak alarm napadowy.
Wykryto osobę z bronią.
Natychmiast włączamy wizję.
Ten blat został już ostrzelany.
Nie trzeba kupować nowych kamer. Podłączymy istniejące.
Lockdown One jest najpopularniejszy.
Działa z każdymi drzwiami.
Syreny, koguty...
są teraz włączone w całej firmie.
Ma uchwyty...
Można dosłownie poruszać się razem z blatem w razie potrzeby.
Po Sandy Hook
zaczęły wydzwaniać do nas szkoły.
Uświadomiliśmy sobie zagrożenie dla dzieci i pomyśleliśmy,
że mamy te świetne rozwiązania.
Jesteśmy już w czterech tysiącach szkół.
W ciągu ostatnich lat wydano setki tysięcy dolarów,
a liczba ofiar wciąż rośnie.
Firmy wymyślają różne apki i inne rzeczy,
ale czy to faktycznie przemyślane rozwiązania?
Wystarczy zdjąć ze ściany...
i mamy pełnowymiarową,
wyjątkowo lekką tarczę przeciwkulową.
To moja córeczka. Dla niej robię to, co robię.
Naniesiemy dowolny obraz na zawieszane na ścianie dzieło sztuki.
Może posłużyć za tarczę.
Cztery lata temu, kiedy zaczynałem, branża nie istniała.
Dziś obroty zwiększają się czterokrotnie z miesiąca na miesiąc.
Ta deska jest lepsza od każdej innej na rynku,
ale to także tarcza do samoobrony.
Po każdej strzelaninie
skaczą nam obroty.
Każda tragedia wzbogaca moją rodzinę.
Nie tego chciałem.
Zanim wyjdzie ten film, możemy być warci trzysta milionów.
Kuloodporny plecak chroni dzieci.
Tak twierdzą producenci z całego kraju.
Ale czy rzeczywiście chroni,
czy raczej firmy zarabiają na strachu rodziców?
Oczy i uszy.
Zwykłe szkło, kaliber dziewięć milimetrów.
Ktoś przychodzi do szkoły...
Sięga do środka, otwiera drzwi.
To był jeden cios po strzale z pistoletu.
Jeśli firma przychodzi do was i mówi, że rozwiąże wszystkie wasze problemy,
odwróćcie się i odejdźcie.
Okłamują was.
Poszło już szesnaście pocisków. Walę z całej siły...
Wykonujemy 2500 okien tygodniowo.
Dla odbiorców z całych Stanów.
Wyobraźcie sobie: gdyby w Uvalde
ta ponad setka kul, które wystrzelił
w pierwszej minucie,
poszła w drzwi, w szkło,
i tamte dzieci zdążyły ukryć się albo uciec?
Nie chodzi mi o to,
żebyście kupili moje szkło.
Mam głęboko w dupie - pastor wybaczy -
czy je kupicie, czy nie.
Potrzebujecie kompleksowych zabezpieczeń:
kogutów, alarmów, automatycznych zamków, systemów powiadamiania,
kompletu rozwiązań, które połączone,
będą ratować życie.
Jeszcze raz.
Ile było, dwadzieścia?
Ktoś liczył? Dwadzieścia trzy?
Nie sądzę, byście trafili tu przypadkiem.
Jesteście tu z konkretnego powodu.
To nie nasz rząd, nie prezydent,
nie Kongres ani Senat, i nie gubernator.
To wy.
Czy jesteście przedstawicielami firm, szkół, politykami, szkolnymi policjantami,
siedzicie tu,
bo możecie coś zmienić.
Możecie pomóc zakończyć historię zamachowca.
KULOODPORNE SCHRONY W KLASACH
Dobra, daj. Zwolnię cię.
Stary!
Wywalę cię z roboty.
To nie wezmę cię na obiad.
Powinnaś skończyć 25 minut temu.
- Chcesz to zdjąć? - Mnie to zajmuje 12 sekund.
- Zgrywasz księżniczkę? - Dokąd idziemy?
- Do Applebee's. - Nie.
To ja płacę.
Widzisz ten popiół?
Cholera, coś się pali.
Robimy zdjęcie na plakat.
Pocałujesz mnie?
To na razie. Zresztą poczekam.
Kasa!
Chciałam ci coś powiedzieć.
Miałam dziś wprowadzenie do ćwiczeń.
Będzie czterech zamachowców.
Czterech?
Grupa?
Nie, chyba wejdą różnymi wejściami.
Dwaj pójdą dołem, dwaj górą.
Jeden z nich,
ten trzeci,
ma przejść obok naszej klasy.
Jeden zabije policjanta,
jeden zostanie zastrzelony przez policjanta,
- jeden zabije się sam. - Jezu.
To samo powiedziałam. Co, do ciężkiego...
Czterech to obłęd.
Powiedzieli, że mogę natknąć się
na trupa.
Będzie strzelanina.
Czyli jak,
będziesz w klasie na górze i ktoś przebiegnie obok?
Nie wiem.
Czułam się przytłoczona tym wszystkim.
Może nie przytłoczona, ale spięta.
Przygotowałaś się, dasz radę.
Chcesz posłuchać o futbolu?
Nie bardzo. Od dwóch dni
- nie słyszę o niczym innym. - Jak to?
Cieszę się, że to robimy.
Zawsze chodzi mi po głowie ta strzelanina w Las Vegas.
Z tym starszym gościem na festiwalu country.
Ciągle o tym myślę.
Na pewno będę się bać.
Jakby to było naprawdę.
Choć wiem, że to tylko symulacja.
I że wszystko dobrze się skończy.
Te produkty pochodzą z linii naszych samoprzylepnych ran.
Stosuje się je podczas symulacji zdarzeń masowych, takich jak ćwiczenia
obrony przed zamachowcem, do imitowania obrażeń.
Wystarczy zdjąć warstwę ochronną
i przykleić w miejscu,
gdzie chcemy mieć imitację rany.
Tragedia w Columbine zwróciła uwagę
na problem cywilnej reakcji na zamachy w szkołach
i miejscach pracy.
Ludzie zrozumieli, że szkolenia mogłyby być lepsze.
To nasza rana w pudełku.
Rana przelotowa szyi.
To jest brzuch z licznymi ranami postrzałowymi.
Bardziej realistyczne imitacje ran
pomagają lepiej poradzić sobie z traumą
zobaczenia czegoś takiego po raz pierwszy.
Obrażenia penisa i jąder nie zagrażają życiu.
Ważna jest rana, wchodząca w udo właśnie tam, gdzie jest tętnica udowa.
Pracowaliśmy z bibliotekami, szkołami,
obozami letnimi.
Jeden z najgorszych dni przeżyłem,
kiedy na kurs przyszła moja córka.
Pierwszy raz pracowała dla nas
jako aktorka.
W pewnej chwili wydała z siebie ścinający krew krzyk:
"Tatusiu! Tatusiu!".
Poczułem, że pęka mi serce.
Społeczeństwo zmieniło się.
Nasze nowe produkty mogą być trochę...
stresujące,
bo istnieje zapotrzebowanie na rany pediatryczne.
Na które postaramy się odpowiedzieć w najbliższej przyszłości.
Wszyscy mają nadstawione uszka?
MUSIAŁAM ĆWICZYĆ BLOKADĘ W ŻŁOBKU
Pięknie. A teraz łapiemy bańkę.
Świetnie. Ale bardzo proszę, siedzimy na pupach, tak?
A teraz...
Będziemy robić taką jedną rzecz.
To po to, żeby nas chronić.
Żebyśmy byli bezpieczni.
Będziemy mieli specjalne hasło.
- Wiecie, co to znaczy? - Nie.
Wytłumaczę.
Hasło to będzie takie specjalne słowo
albo zdanie.
Kiedy je wypowiem... Ale naprawdę musisz uważać, skarbie.
Kiedy je wypowiem,
w sali będzie specjalne miejsce, gdzie się schowamy.
Nie będziemy używać go często, ale gdy będziemy,
musicie pamiętać, że to ważne.
Byśmy wszyscy wrócili bezpiecznie do domu.
Tak?
Jeśli chodzi o ćwiczenia z dziećmi, jestem wielkim zwolennikiem
nieużywania takich słów jak "zamachowiec".
Jako ojciec dwóipółlatki nie chcę, by w ogóle znała takie słowa.
Nie chcę, by wróciła ze szkolenia i powiedziała:
"Tato, ktoś z bronią chciał mnie zastrzelić i zabić".
Zostańmy w tym, co wiedzą dzieci.
Mówię na przykład: "Hej, dzieciaki,
udajemy, że gdzieś w przedszkolu jest wielki, głodny dinozaur.
Nie chcemy, by się tu dostał, prawda?".
"Nie, panie Andy, jasne, że nie".
"No to co powinniśmy zrobić?"
"Zamknąć drzwi!"
Świetnie, zamykamy drzwi. Jak myślicie? Na klucz?”
"Tak, panie Andy, na klucz!"
"A co, jeśli dinozaur nauczy się otwierać zamki?"
"O rany, zastawmy drzwi biblioteczką!"
"A myślicie, że mógłby nas zobaczyć przez okna?"
"Panie Andy, niech pan zasłoni okna!"
"W porządku, pomóżcie mi.
A potem zgasimy światło
i będziemy cicho, żeby dinozaur nie zobaczył nas, ani nie usłyszał".
"Właśnie".
88 TACTICAL TO STRZELNICA I ŚRODEK SZKOLENIOWY W NEBRASCE.
Dobrze.
Znajdźcie wyjście!
To nawet fajne. Dzieciakom się podoba. Przeważnie gram zabójcę.
To pistolet na kulki z bezpiecznym dla oka laserem.
Używam go, by poczuli,
jak to jest pod ostrzałem.
Żeby ich nakręcić po przebieżce ,
lubię wziąć nóż elektryczny.
Daje zastrzyk adrenaliny. Nie robi im wielkiej krzywdy,
ale wygląda, jakby mógł.
Znajdźcie wyjście!
Widząc ten nóż, biegają szybciej.
W zeszłym tygodniu uczyłem antyterrorystów walki w pomieszczeniach.
W przyszłym może będę miał komandosów.
To fajna cecha tej pracy: codziennie coś innego.
Od sił specjalnych po piłkarskie mamuśki.
Znajdźcie wyjście!
Kto czuł kiedyś motyle w brzuchu,
był bardzo zdenerwowany, kiedy musiał coś zrobić?
Zatem doświadczyliście reakcji "walcz lub uciekaj".
To reakcja na zagrożenie i strach.
Nasze ciało uruchamia produkcję hormonów,
które czynią nas silniejszymi i szybszymi.
Jako Zielony Beret brałem udział w operacjach antyterrorystycznych.
Ludzie nie rozumieją,
że na swoim podstawowym poziomie
człowiek jest przemocowy, przesądny i dziki.
Mówią: "Nie powinienem musieć stosować przemocy".
Myślisz, że jesteś lepszy od reszty natury?
Gościu z pistoletem wpada do pokoju.
Łapiesz tutaj, przyciągasz do ramienia i robisz...
Trzeba złapać tutaj i tutaj, mocno trzymać i krzyczeć: "Na pomoc!".
Wołajcie o pomoc.
A reszta na mnie.
- Pomóż mi. - Miguel.
Jak chcecie przygotować dziecko do rzeczywistości,
jeśli boicie się pokazać mu, jaka ona jest?
Całkiem nieźle.
Dostosowuję przekaz do wieku,
jestem rozsądnym człowiekiem.
Ale z drugiej strony, jeśli chroni się ich przed tym za bardzo,
to jak mamy ich do tego przygotować?
Wal, aż się przewróci.
Brawo. Dobra robota.
Świetnie. Jeszcze raz.
Wzrost częstości zamachów...
Ma to jakiś związek z bronią?
Nie ma żadnego związku z tym, ile broni jest w kraju.
Dawniej ekspozycja na broń była jeszcze większa.
Karabin samopowtarzalny, którego wszyscy tak bardzo się boją,
istnieje od ponad stu lat, na miłość boską.
To nie wina narzędzia.
Jedyne, co się zmieniło, to użytkownik.
Chodzi o zanik struktur rodzinnych,
brak plemienności, poczucie wartości społecznych znikło,
bo ludzie stali się narcyzami.
Uważają się za pępek świata,
za byle co chcą nagrodę. Wszystko kręci się wokół nich.
Nie wydaje mi się, by wielu dorosłych
liczyło się z naszą opinią.
Codziennie czujemy ten strach.
Boimy się pójść do szkoły,
bo jeszcze ktoś nas zastrzeli.
Albo stracimy koleżankę. Albo nauczyciela.
Wiele osób bardziej niż o to
dba o... powiedziałabym, swoje prawa?
Wiele osób myśli: "chcę mieć możliwość posiadania broni,
więc nie obchodzi mnie, czy ktoś zastrzeli cię w klasie".
To przygnębiające.
Ludzie bardziej dbają o siebie
niż o wszystkich uczniów w Ameryce.
Tym bardziej, że broń palna to pierwszy zabójca dzieci w tym kraju.
To szaleństwo. Tak nie powinno być.
I nie jest wszędzie indziej na świecie.
- Pamiętam, jak usłyszałam tę statystykę. - Super.
Nawet nie byłam zaskoczona.
Musieliśmy tu kiedyś dojść i doszliśmy.
Tak że...
EDGE TO PLATFORMA DLA GRACZY,
STWORZONA Z INICJATYWY DEPARTAMENTU BEZPIECZEŃSTWA KRAJOWEGO.
GRACZE ODGRYWAJĄ RÓŻNE ROLE W WIRTUALNEJ STRZELANINIE W SZKOLE.
Zejdź mi z drogi.
Uzbrojony napastnik. Zablokować budynek.
Ciało nie zrobi tego, czego nie zrobił wcześniej umysł.
Mówimy o przygotowaniu, ale tę granicę
trzeba najpierw przekroczyć myślą.
Kto nie pomyślał o tym, co może się stać,
nie będzie reagował w sposób oczekiwany w danej sytuacji.
W branży nazywamy je
grami typu piaskownica.
Bodaj najbardziej znaną jest Grand Theft Auto.
Wielu graczy, otwarty świat.
Ale nie będę uczyć was, co macie robić.
Jako instruktorka
postawię was w krytycznej sytuacji,
w której musicie myśleć i reagować.
Jeśli macie popełniać błędy, to lepiej tutaj.
Mamy to w komercyjnych grach sportowych, strzelankach.
To jest to samo.
Zaczęliśmy od armii.
Przeszliśmy na szkoły
i szybko stało się jasne, że pierwszymi ratownikami
są nauczyciele, personel.
Cokolwiek się stanie, zachowujcie się jak w realnym świecie.
Zaczynamy.
Co tam, Martinez?
Siema, stary.
Pokręcę się tutaj.
Gdzie kawa?
Nie wiem. Poszukajmy.
- Słyszysz mnie? - Tak, czego chcesz?
Porozmawiać.
Widziałem cię z Johnnym.
Na pewno nie.
Właśnie, że tak.
No dobra, Billy mówił, że cię widział.
Odczep się.
Szkoda mojego czasu. Nigdy nie byłeś go wart.
Może powinnam być z nim.
Tak? Może nie powinnaś być z nikim.
Błagam.
Nie, czekaj! Co?
On ma broń!
Ten dzieciak ma broń!
Słyszeliście jakieś głosy?
Hej, on ma broń!
A ty dokąd?
Nie!
Pogotowie nie odbiera.
A ty dokąd? Strach cię obleciał.
Niech mi ktoś pomoże.
Wciąż trwa ta dyskusja: gry są immersyjne
i czy ta immersyjność w pewnych aspektach
nie zubaża umysłu gracza.
Z drugiej strony
immersyjność daje możliwość
wzbogacenia naszych doświadczeń na dawniej niedostępne sposoby.
Na ile różnych sposobów mogło się to potoczyć?
Dwoje uczniów kłóci się na korytarzu.
- Spodziewaliście się, że pojawi się broń? - Nie.
Jaka była wasza pierwsza reakcja?
Wyobraźmy sobie dokładnie taką samą sytuację.
Nie mam broni, nie mam paralizatora, nie mam gazu. Co robię?
Omówmy to.
Teraz już wiemy, jak to jest. Co można zrobić?
Nawiązać kontakt.
Pamiętacie Tiffany i Jordana.
Kiedy zaczną się gorączkować,
wchodzisz między nich
i mówisz stop.
Kiedy jestem stanowcza, nawet jeśli mam skrzekliwy głos,
słuchają mnie. To deeskaluje sytuację.
Z tym nie mam problemu, robię to cały dzień.
Chcę tylko powiedzieć,
że kiedy dzieciak z gimnazjum wyciągnie broń,
słowami się nie obronię.
Jakie masz alternatywy?
- Masz nóż? - Nie.
- Pałkę? - Nie.
- Łom? - Nie.
Zatem wszystko, co masz,
to twoja umiejętność komunikacji.
I twoja relacja z dzieciakiem.
- Po prostu nie lubię broni. - To absolutnie najgorsza sytuacja.
Słyszałam już propozycje,
żeby dać broń nauczycielom.
Zrobiłam to tylko raz, w ramach eksperymentu.
Skończyło się tak, że ktoś strzelił do zamachowca.
Ale chybił.
Potem prześledziliśmy zdarzenie w zapisie.
Kula przeszła przez okno,
drugie okno, i zabiła dziecko po drugiej stronie.
Powiedziałam wtedy...
O tym może opowiem później.
Szlag, nienawidzę ich.
Naprawdę, nie lubię ich.
Ale się przestraszyłam. Serce mi wali.
Świetnie wam idzie.
Będzie dobrze.
Słyszysz?
Będzie dobrze.
Wezmę to.
Nikt nie krzyczał.
Ponad 40 pedagogów bierze udział w sześciotygodniowym kursie.
Dziś zajęcia w symulatorze.
Aktorzy odgrywają rolę uczniów i sprawców.
Łatwo zapomnieć, że to tylko na niby.
Możemy być razem?
Tak, tylko żadnych Aniołków Charliego.
Dobra.
- Padły strzały. - Padł strzały.
- Nie trzymajcie się za ręce. - I żadnych Aniołków Charliego.
Pamiętajcie, że obserwujecie sporą przestrzeń.
Rozglądajcie się.
Wypatrujcie.
Stój!
- Są tam! - Strzelamy.
Ale celuj!
Symulator był straszny,
puls skoczył mi do 133, słowo daję.
Tam!
Padnij!
Odgrywałam to kilka razy w głowie:
wyjście zza rogu i strzał.
Instruktor powiedział, żeby o niczym nie myśleć.
Tylko o tym, co musimy zrobić.
Kazał wciągnąć powietrze, wypuścić,
i powiedział: "Zaczynamy".
Błagam, pomóżcie nam. Idą do biblioteki.
Stój! Na ziemię!
Skupcie się na ostatnim miejscu, gdzie był.
Dobrze. Rozejrzycie się.
Kto tam jest?
No już.
Zostańcie tam, gdzie jesteście.
Tam. Kto to był?
Plecami do siebie.
Ta symulacja była...
najprostszym z dzisiejszych treningów strzeleckich.
Zwykle za dużo myślę nad wszystkim, co robię.
Ale jeśli zamknąć mnie w sali po ogłoszeniu blokady,
i wiem, że każdy, kto sforsuje drzwi bez klucza,
idzie po moje dzieci...
To zmienia wszystko.
Dobrze.
No i jak?
Myślałam,
że będę się bała kogoś zastrzelić.
Nie boję się.
Trudno. Jeśli moje dzieci mają być bezpieczne...
Bardzo dobrze.
Musisz być matką-kwoką.
Dziś w okręgu Medford odbyła się symulacja...
...zdarzenia masowego.
Pełnoskalowe ćwiczenia obrony przed zamachowcem.
Największe ćwiczenia tego rodzaju.
Nawet 12-letni mieszkańcy...
Twarzą w twarz z uzbrojonym zamachowcem.
Po miesiącach przygotowań.
SYMULACJA ZDARZENIA MASOWEGO
Dzień dobry.
O mój Boże.
Trzeba naprawdę dobrze wymieszać.
Wymieszaj.
Widzisz, jak się zaczerwieniło?
Dziś rano wstałem z łóżka i pierwszą myślą było,
co ludzie z Uvalde daliby,
by móc wziąć w czymś takim udział
na rok, pół roku albo tydzień przed tragedią,
która się tam zdarzyła.
Oddaliby za to wszystko.
Pomyślmy zatem przez chwilę
o tragediach, które doprowadziły nas do tego miejsca.
Na wiele rzeczy nie mamy wpływu,
ale mamy wpływ na nas.
Możemy być gotowi na nagłe wypadki.
Nasze myśli i modlitwy biegną ku tym, którzy doświadczyli tego osobiście.
I nie zmarnujemy tej dzisiejszej okazji.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Próba mikrofonu.
Wszyscy gotowi?
Tak jak mówiłem: głośno, płaczliwie. Chcę do mamy!
Chcę do taty!
Gdzie mój brat? Gdzie siostra?
Dlaczego nikt nie chce mi pomóc?
Nie chcę umierać!
Nie przymilajcie się ratownikom.
- Pamiętacie trasy? - Pamiętamy.
Już czas.
- Wszyscy się właśnie uśmiechamy. - Prawie widać. Otwarte.
Wchodźcie.
Pomocy!
Proszę, pomóż mi.
Pogotowie. Podaj adres wypadku.
Tu Chip, jestem przy boisku do softballu.
Jakiś człowiek z czymś,
co przypominało karabin, przebiegł tędy, strzelając do dzieci.
Leżą tu wszędzie.
IDŹ, WALCZ, WYGRYWAJ
Pomóż mi!
Nie chcę umierać!
Pogotowie zostało powiadomione.
Policja jest w drodze.
Nauczyciele, zabezpieczcie klasy
zgodnie z procedurą.
System alarmowy został uruchomiony.
Pogotowie zostało powiadomione.
Policja jest w drodze.
Zbierzmy się tu na chwilę.
Możemy poszukać pustej klasy.
Nie jestem pewna, co się dzieje na korytarzu.
Wiem, że piętro niżej są ranni.
Na razie nie wygląda na to, by coś się stało na naszym piętrze.
Musimy zacząć myśleć o tym, co zrobimy,
bo do naszej sali zbliża się ogień.
Już teraz czuć dym.
Moim zdaniem powinniśmy uciekać. Pobiegniemy, tak?
Dopilnuję, żeby nikt się nie zgubił. Pamiętacie, dokąd macie iść?
- Tak. - Uciekamy w lewo.
Policja jest w drodze.
Wyjrzę na korytarz.
...zabezpieczcie klasy.
Z powrotem.
Pożar się rozprzestrzenił. Nie możemy dłużej tu tkwić.
Musimy uciekać.
Zygzakujemy?
Jesteście gotowi?
Biegniemy.
Za mną. Tędy.
Jeśli zobaczycie policję, podnieście ręce.
Tam nadal jest zamachowiec.
Nie rozumiem mentalności kogoś,
kto decyduje się na dokonanie masakry w szkole.
W większości wypadków
to chyba sposób na zwrócenie na siebie uwagi,
poczucie, że wpłynęło się na świat.
W negatywny sposób, ale jednak.
Gdybyśmy mogli zebrać ich wszystkich,
przytulić, zaśpiewać Kumbaya,
przekonać, że się liczą.
Że kogoś obchodzą.
Ale to jest naprawdę trudne.
Mam dwie setki dzieciaków.
Bywa ciężko.
Jestem zmęczona. Oni są zmęczeni.
Po długim dniu
zaczynam na nich warczeć, a oni na mnie.
Jestem pewna, że uczniowie
wychodzą z mojej klasy, czując,
że nie ja jestem tą dorosłą osobą w grupie.
To trudne.
Jestem zwyczajnym człowiekiem. Chodzę do pracy, staram się przetrwać...
Chciałabym być lepsza w budowaniu więzi,
ale po prostu robię, co mogę, by ochronić siebie
i ochronić jak najwięcej z nich.
Dziś, dwie minuty po dziewiątej,
nasza dyspozytornia odebrała zgłoszenie alarmu
w gimnazjum Oakdale.
Wkrótce później
zaczęły napływać dodatkowe zgłoszenia telefoniczne i tekstowe
dotyczące uzbrojonego zamachowca.
Podejrzany na ziemię!
Pokażcie ręce!
Dwoje drzwi, Rymer.
Czy to rana postrzałowa?
Witam, szefuńciu.
Doktorze, co on ma na twarzy?
Czy to rana postrzałowa?
Doszło dziś do utraty życia.
Prosimy rodziny i wszystkich zaangażowanych, by mieli na uwadze,
że potrzebujemy czasu na przeprowadzenie czynności
i dokonanie powiadomień.
To, co się dziś stało,
to niewyobrażalna tragedia,
która odciśnie swój ślad na naszej społeczności.
Ale to silna społeczność. Poradzimy sobie z tą traumą.
Wszystko będzie dobrze.
Zawiadomimy twoich rodziców.
Weź głęboki wdech.
Spróbuj wciągnąć powietrze.
Wkrótce to się skończy.
Staraj się nie otwierać oczu
i skupić na oddychaniu.
Głęboki wdech i wydech.
Wkrótce zadzwonimy do twoich rodziców.
Głęboki oddech.
Wdech i wydech.
Traktujecie swoją pracę naprawdę poważnie.
Dobra robota.
Brawo.
To jak, zmiana? Gotowi do drugiej części?
AUTENTYCZNA KONFERENCJA PRASOWA
Dziękuję, komendancie.
Poprzednią konferencję prasową zacząłem,
jakby naprawdę
doszło do tych wydarzeń.
Mówiłem, że to smutny dzień w okręgu szkolnym Medford.
I to prawda.
Ale stojąc dziś przed wami, chciałbym powiedzieć,
że to także smutny dzień dla wszystkich z nas,
którzy mamy dzieci w publicznych szkołach,
po prostu dlatego, że musimy robić takie rzeczy.
Rozumiem, że jest to konieczne.
Rzeczywistość jest taka, że jesteśmy, gdzie jesteśmy,
w tym kraju i tutaj, w tej dolinie.
Nie będę przepraszał za wydarzenie,
które tu razem zorganizowaliśmy.
Przypominałem dziś naszym załogom, że to, co robimy tu,
w Medford,
to budowanie pamięci mięśniowej i doświadczenia,
by zminimalizować ofiary w ludziach
w razie, gdyby doszło u nas do takiego zdarzenia.
Jestem zadowolony, że udało się nam przeprowadzić te ćwiczenia,
nie chcę jednak stracić z oczu faktu,
że to jednak bardzo smutne, że wciąż musimy to robić.
Nie wiem, co będę teraz robił. To było dość przykre,
więc pewnie zajmę się czymś, co pozwoli mi o tym nie myśleć.
MYŚLI I MODLITWY
PAMIĘCI DONALDA DIMMOCKA I ROSSA MCDONNELLA
Tłumaczenie: TransPerfect Media