1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:16,057 --> 00:00:20,186
กุมภาพันธ์ ปี 2005 ฉันจะไม่มีวันลืมวันนั้นเลย

4
00:00:21,229 --> 00:00:26,067
ตอนนั้นฉันอายุ 26 ปี
ฉันเบื่อหิมะและน้ำแข็งในมิชิแกนเต็มที

5
00:00:27,402 --> 00:00:29,112
ตอนนั้นฉันทำงานเป็นครูสอนแทน

6
00:00:29,195 --> 00:00:32,407
ฉันไม่ชอบขับรถตอนหิมะตก ฉันเลยชอบอยู่บ้าน

7
00:00:33,908 --> 00:00:36,870
ประมาณเที่ยง ฉันเพิ่งตื่น

8
00:00:36,953 --> 00:00:39,497
ฉันมองออกไปนอกมูลี่

9
00:00:39,581 --> 00:00:42,709
แล้วก็เห็นรถแปลกๆ คันหนึ่ง
จอดอยู่ด้านหลังอะพาร์ตเมนต์

10
00:00:42,792 --> 00:00:44,169
มันจอดแบบไม่ยอมไปไหนเลย

11
00:00:45,170 --> 00:00:47,839
แล้วจู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูห้องฉัน

12
00:00:48,673 --> 00:00:51,676
พ่อเคยสอนไว้ว่า "อย่าไว้ใจคนแปลกหน้า"

13
00:00:51,760 --> 00:00:53,762
ให้พวกเขาพิสูจน์ตัวตนก่อนว่าเป็นใคร

14
00:00:55,805 --> 00:00:58,683
ฉันเลยแง้มประตู แล้วเอาเท้ายันไว้

15
00:00:58,767 --> 00:01:01,269
ในใจก็คิดว่า "ฉันอาจกันไม่ให้เขาเข้ามาได้"

16
00:01:01,352 --> 00:01:03,480
เขาพูดว่า "ผมต้องสอบถามอะไรคุณหน่อย"

17
00:01:03,563 --> 00:01:05,690
ฉันก็ตอบว่า "เกิดอะไรขึ้นคะ"

18
00:01:06,399 --> 00:01:08,651
เขาถามว่า "เคยได้ยินเรื่องฆาตกรบีทีเคไหม"

19
00:01:08,735 --> 00:01:10,403
("ฆาตกรฆ่ารัดคอบีทีเค"
ฆาตกรบีทีเค)

20
00:01:10,487 --> 00:01:14,240
คนที่มีความต้องการฆ่าแบบที่ห้ามตัวเองไม่ได้

21
00:01:16,284 --> 00:01:21,247
คนทั้งชุมชนต่างตกตะลึงเมื่อมีการจับกุม
ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นฆาตกรบีทีเค

22
00:01:21,998 --> 00:01:25,460
บีทีเค ย่อมาจากภาษาอังกฤษ
ที่แปลว่ามัด ทรมาน และฆ่า

23
00:01:26,169 --> 00:01:29,005
แล้วเขาก็พูดขึ้นว่า "พ่อของคุณคือฆาตกรบีทีเค"

24
00:01:30,423 --> 00:01:32,133
- เดนนิส เรเดอร์
- เดนนิส เรเดอร์

25
00:01:32,217 --> 00:01:33,885
เดนนิส แอล. เรเดอร์

26
00:01:33,968 --> 00:01:37,472
เรเดอร์ อายุ 59 ปี แต่งงานแล้ว
และมีลูกสองคน

27
00:01:37,555 --> 00:01:41,142
เขาเป็นสมาชิกที่มีบทบาท
ของโบสถ์คริสต์ลูเธอรัน เป็นผู้นำลูกเสือ

28
00:01:41,226 --> 00:01:45,313
และทำงานให้ชุมชนชานเมืองปาร์กซิตี
ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ควบคุมระเบียบ

29
00:01:45,396 --> 00:01:48,358
ชายผู้ดูเป็นหัวหน้าครอบครัวธรรมดา
ถูกกล่าวหาว่าฆ่า

30
00:01:48,441 --> 00:01:51,444
อย่างน้อยสิบคนในช่วงสามทศวรรษที่ผ่านมา

31
00:01:52,237 --> 00:01:55,490
ตำรวจในวิชิตา แคนซัสกล่าวว่า
เดนนิส เรเดอร์ก่อเหตุฆาตกรรม

32
00:01:55,573 --> 00:01:58,785
ระหว่างใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเพื่อนฝูง
และเพื่อนบ้านของเขาเป็นเวลาหลายปี

33
00:01:58,868 --> 00:02:02,705
เขาทำทุกอย่างเหมือนที่พ่อคนอื่นๆ ทำ

34
00:02:04,749 --> 00:02:05,917
ผู้มีรสนิยมทางเพศแบบซาดิสม์

35
00:02:06,709 --> 00:02:08,837
รู้สึกตื่นเต้นกับการฆ่า

36
00:02:10,046 --> 00:02:12,841
คุณนึกภาพออกไหมถ้าได้รู้ว่าพ่อของคุณ

37
00:02:12,924 --> 00:02:15,635
เป็นหนึ่งในคนที่ชั่วร้ายที่สุดบนโลกนี้

38
00:02:15,718 --> 00:02:18,555
ฉันไม่รู้เลยว่าพ่อของฉันเป็นใคร ปิดบังอะไรไว้

39
00:02:18,638 --> 00:02:20,723
พ่อใช้ครอบครัวเพื่อปิดบังตัวเองหรือเปล่า

40
00:02:20,807 --> 00:02:22,976
พ่อใช้เราเป็นเครื่องมือมาตลอดใช่ไหม

41
00:02:25,061 --> 00:02:29,732
มันก็ยากที่จะรู้ว่าตัวฉันเป็นใคร
ถ้าทุกช่วงชีวิตของฉันเป็นเรื่องโกหก

42
00:02:29,816 --> 00:02:33,820
(พ่อฉัน ฆาตกรบีทีเค)

43
00:02:39,742 --> 00:02:43,496
(ปี 2023)

44
00:02:45,748 --> 00:02:48,001
ถ้าเป็นปีก่อน ฉันคงมั่นใจว่า

45
00:02:48,084 --> 00:02:51,212
พ่อของฉันฆ่าคนไปสิบคน

46
00:02:51,296 --> 00:02:55,133
เอฟบีไอกับตำรวจสายสืบบอกฉันมาตั้งแต่ต้น

47
00:02:55,216 --> 00:02:57,844
"โอ้ แค่สิบคน ก็แค่สิบคน"

48
00:02:57,927 --> 00:02:59,637
(เจาะลึกคดีฆาตกรบีทีเคอีกครั้ง)

49
00:02:59,721 --> 00:03:03,600
มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดความพลิกผัน
ในคดีที่เกี่ยวข้องกับฆาตกรบีทีเค

50
00:03:03,683 --> 00:03:07,395
เช้านี้เจ้าหน้าที่บอกว่าฆาตกรบีทีเคผู้ฉาวโฉ่

51
00:03:07,478 --> 00:03:10,648
ที่เคยสร้างความหวาดกลัว
ให้กับคนในรัฐแคนซัสช่วงยุค 1970

52
00:03:10,732 --> 00:03:14,652
อาจเกี่ยวข้องกับคดีที่ยังไม่คลี่คลาย
อีกสองคดีที่เกิดขึ้นในรัฐอื่น

53
00:03:15,320 --> 00:03:17,530
ฉันก็แบบว่า "นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

54
00:03:17,614 --> 00:03:19,782
แล้วรู้ตัวอีกที

55
00:03:19,866 --> 00:03:22,577
ตำรวจก็โทรมาคุยเรื่องนี้กับฉัน

56
00:03:23,870 --> 00:03:28,374
(วิชิตา แคนซัส)

57
00:03:29,250 --> 00:03:32,295
ฉันน่าจะรู้จักพ่อดีกว่าใครบนโลกนี้

58
00:03:33,129 --> 00:03:36,174
ต่อให้เจ้าหน้าที่สืบสวน
จะมีข้อมูลและหลักฐานทุกอย่าง

59
00:03:36,257 --> 00:03:39,677
แต่ฉันนี่แหละที่ถอดรหัสของพ่อได้
และเข้าใจตัวตนของพ่อ

60
00:03:40,637 --> 00:03:43,097
ถ้ามีเหตุฆาตกรรมที่พ่อฉันก่ออีก

61
00:03:43,181 --> 00:03:44,599
ฉันก็จำเป็นจะต้องรู้

62
00:03:44,682 --> 00:03:49,103
เพราะมันจะให้คำตอบครอบครัวต่างๆ
ที่รอคอยมานานเป็นทศวรรษ

63
00:03:49,938 --> 00:03:53,191
ครอบครัวเหล่านั้นสมควรได้รู้คำตอบ
และความจริงก็คือความจริง

64
00:03:54,734 --> 00:03:59,656
แต่ในอีกด้านหนึ่งก็คือ…
ชีวิตของฉันก็มีค่าเหมือนกัน

65
00:04:00,365 --> 00:04:02,659
และฉันจะต้องเสียสละถึงไหน

66
00:04:02,742 --> 00:04:07,413
ฉันต้องยอมเจอความบอบช้ำอีกแค่ไหน
กับการพยายามช่วย

67
00:04:15,880 --> 00:04:20,260
พ่อของฉันถูกจับในปี 2005 ตอนนั้นฉันอายุ 26

68
00:04:20,343 --> 00:04:24,472
ทั้งโอปราห์ แลร์รี่ คิงและไดแอน ซอว์เยอร์
พยายามติดต่อขอสัมภาษณ์เรา

69
00:04:24,555 --> 00:04:26,307
แต่ครอบครัวฉันปฏิเสธทั้งหมด

70
00:04:26,391 --> 00:04:28,184
เราปฏิเสธทุกอย่าง

71
00:04:29,269 --> 00:04:32,689
ฉันพยายามใช้ชีวิตตามแบบแผน
ฉันทำอาหาร เลี้ยงลูกๆ

72
00:04:32,772 --> 00:04:35,733
เป็นแม่บ้านเต็มตัว เป็นผู้นำกลุ่มสตรีที่โบสถ์

73
00:04:35,817 --> 00:04:37,944
คุณคงพูดว่า "นี่ เธอไปได้ดีออก"

74
00:04:38,027 --> 00:04:42,365
แต่ความจริงคือฉันกำลังตายอยู่ข้างใน
พวกเขาแค่ไม่รู้ว่าฉันปิดบังอะไรอยู่

75
00:04:42,448 --> 00:04:45,994
เกือบสิบปีที่ฉันรู้สึกเหมือนเน่าเปื่อยอยู่ข้างใน
หลังจากที่พ่อถูกจับ

76
00:04:46,077 --> 00:04:49,414
พูดอะไรไม่ได้ และคิดว่าฉันไม่มีสิทธิ์พูดด้วย

77
00:04:49,497 --> 00:04:53,835
ตามธรรมเนียมมิดเวสต์
เราไม่เอาเรื่องในบ้านมาเปิดเผย

78
00:04:53,918 --> 00:04:57,213
เราแค่เก็บมันไว้ข้างใน
ทำตัวให้ดูเหมาะสมเข้าไว้

79
00:04:57,297 --> 00:04:58,756
ฉันถูกสอนมาแบบนั้น

80
00:04:58,840 --> 00:05:03,094
แล้วในเดือนกันยายน ปี 2014
ฉันกำลังจะเข้านอน

81
00:05:03,177 --> 00:05:06,514
แดเรียน สามีของฉันในตอนนั้น

82
00:05:06,597 --> 00:05:09,851
พูดขึ้นว่า "นี่ สตีเฟน คิง
ไปออกรายการตอนเช้าละ"

83
00:05:10,435 --> 00:05:12,228
"เขาพูดถึงพ่อแม่คุณด้วย"

84
00:05:12,312 --> 00:05:17,066
"เพราะเขาเขียนเรื่องสั้นและทำหนัง
เรื่องอะกู๊ดแมริจ"

85
00:05:17,650 --> 00:05:20,403
เล่าเรื่องนี้ให้เราฟังหน่อยครับ เดนนิส เรเดอร์

86
00:05:20,486 --> 00:05:23,781
คนที่เป็นแรงบันดาลใจ ที่มีชีวิตอยู่จริงๆ นี่น่ะ

87
00:05:23,865 --> 00:05:28,703
เขาเป็นต้นแบบตัวละครในเรื่องราวของผม

88
00:05:28,786 --> 00:05:33,458
เขาฆ่าคนสิบคน สองคนในนั้นเป็นเด็ก

89
00:05:33,541 --> 00:05:38,338
เขาแต่งงานมานาน มีลูกสองคน
และภรรยาเขาบอกว่า

90
00:05:38,421 --> 00:05:40,423
หลังจากที่เขาถูกจับน่ะ

91
00:05:40,506 --> 00:05:42,425
เธอบอกว่า… เธอไม่เคยรู้เลย

92
00:05:43,760 --> 00:05:47,347
ฉันลุกขึ้นนั่งบนเตียง ทั้งเสียใจ ร้องไห้
ฉันลุกจากเตียง

93
00:05:47,430 --> 00:05:50,892
เดินไปเดินมา รู้สึกแย่มาก

94
00:05:50,975 --> 00:05:54,854
ทั้งโกรธสามีตัวเอง โกรธสตีเฟน คิง
และก็แบบว่า…

95
00:05:54,937 --> 00:05:57,565
อยากให้ทุกอย่างนี้ไม่เคยเกิดขึ้น

96
00:05:57,648 --> 00:05:59,108
ฉันปิดปากเงียบมานานมาก

97
00:05:59,192 --> 00:06:01,778
และมันก็มีอะไรมากมายที่ต้องถูกพูดออกมา

98
00:06:01,861 --> 00:06:03,196
(เดอะวิชิตาอีเกิล)

99
00:06:03,279 --> 00:06:04,739
(ลูกสาวของฆาตกรบีทีเค)

100
00:06:04,822 --> 00:06:09,827
การสัมภาษณ์ครั้งแรกของฉัน
ฉันพูดทุกอย่างออกไปเกือบ 40 นาที

101
00:06:09,911 --> 00:06:13,915
ว่าฉันเป็นใคร พ่อฉันเป็นใคร

102
00:06:13,998 --> 00:06:18,586
แม่ฉัน ชีวิตแต่งงานของฉัน
ตลอดสิบปีที่ผ่านมามันเป็นยังไง

103
00:06:18,669 --> 00:06:22,382
แล้วฉันก็กลายเป็นข่าวพาดหัวคืนนั้นเลย

104
00:06:22,465 --> 00:06:25,009
และกลายเป็นข่าวระดับโลกในวันถัดมา

105
00:06:25,510 --> 00:06:28,137
แคร์รี่ครับ ขอบคุณที่สละเวลามาร่วมรายการ

106
00:06:28,221 --> 00:06:29,347
ขอบคุณที่เชิญฉันมาค่ะ

107
00:06:29,430 --> 00:06:32,934
ตอนที่เอฟบีไอบอกฉัน
ฉันถึงกับต้องเกาะกำแพงประคองตัว

108
00:06:33,017 --> 00:06:34,727
ทุกอย่างที่ฉันแคร์มลายหายไป

109
00:06:34,811 --> 00:06:38,272
ฉันเก็บทุกอย่างไว้ในใจ
ไม่กล้าพูดอะไรจนมันทำร้ายตัวฉันเอง

110
00:06:38,356 --> 00:06:41,275
(เวสเทิร์นฮอลิเดย์โมเต็ล)

111
00:06:41,359 --> 00:06:43,986
ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น

112
00:06:44,070 --> 00:06:45,738
ฉันไม่ได้ระวังคำพูดมากนัก

113
00:06:46,406 --> 00:06:52,203
ฉันทำให้คนจำนวนมากรู้สึกไม่ดี
กับสิ่งที่พูดออกไปโดยไม่ได้คิด

114
00:06:53,246 --> 00:06:56,624
ฉันก็แค่รู้สึกโกรธ

115
00:06:56,707 --> 00:07:01,045
ที่เขาเลือกเอาพ่อแม่ฉันไปเป็นแรงบันดาลใจ

116
00:07:04,715 --> 00:07:07,802
ฉันจะรักพ่อเสมอ ก็เขาเป็นพ่อของฉัน

117
00:07:08,344 --> 00:07:10,388
แต่ฉันไม่เคยเผชิญหน้าจริงๆ จังๆ

118
00:07:10,471 --> 00:07:13,724
กับสิ่งที่พ่อฉันทำในฐานะฆาตกรบีทีเค
ฉันไม่เคยลงลึกในอาชญากรรมเหล่านั้น

119
00:07:13,808 --> 00:07:16,644
ตอนนั้นฉันต้องเข้าบำบัด
และมันก็สับสนยุ่งเหยิงไปหมด

120
00:07:17,228 --> 00:07:20,815
พ่อใช้ครอบครัวเพื่อปิดบังตัวเองหรือเปล่า
พ่อรักแม่ฉันจริงไหม

121
00:07:20,898 --> 00:07:24,318
พ่อรักเราจริงไหม หรือว่าหลอกใช้เรามาตลอด

122
00:07:25,778 --> 00:07:29,282
ฉันเริ่มรวบรวมทุกอย่าง ค้นข้อมูลชีวิตตัวเอง

123
00:07:29,365 --> 00:07:32,535
ค้นข้อมูลชีวิตของพ่อ เพื่อจะได้พูดถึงเรื่องนี้ได้

124
00:07:33,953 --> 00:07:35,705
ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปหมด

125
00:07:37,874 --> 00:07:41,169
(โมเต็ล)

126
00:07:42,086 --> 00:07:46,340
ในปี 1974 พ่อฉันทำลายชีวิตคนสี่คน
ในครอบครัวที่มีกันอยู่เจ็ดคน

127
00:07:47,383 --> 00:07:51,345
ไม่กี่เดือนก่อนหน้านั้น พ่อถูกบริษัทเซสนาเลิกจ้าง

128
00:07:51,971 --> 00:07:53,514
พ่อชอบงานนั้นมาก

129
00:07:54,140 --> 00:07:58,269
พ่อบอกว่าตอนถูกเลิกจ้าง
ช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 1973 พ่อเป็นซึมเศร้า

130
00:07:58,352 --> 00:08:00,396
หงุดหงิด เบื่อหน่าย

131
00:08:00,480 --> 00:08:03,941
แล้วพ่อก็พูดว่า "เวลาที่คนเราไม่มีอะไรทำ
ความคิดไม่ดีจะเข้าครอบงำ"

132
00:08:04,609 --> 00:08:08,738
และพ่อก็เริ่มคิดเรื่องแย่ๆ และลงมือทำจริงๆ

133
00:08:12,909 --> 00:08:16,704
(วิชิตา แคนซัส
ปี 1974)

134
00:08:17,622 --> 00:08:22,960
ในปี 1974 ผมเป็นหัวหน้าหน่วย
ในกรมตำรวจวิชิตา

135
00:08:23,044 --> 00:08:27,173
ผู้บัญชาการตำรวจของเราเกษียณ
เลยมีการหาคนจากทั่วประเทศ

136
00:08:27,256 --> 00:08:28,883
เพื่อมาเป็นผู้บัญชาการตำรวจคนใหม่

137
00:08:28,966 --> 00:08:32,386
ผมเลยคิดว่า "จะเป็นไรไปล่ะ
ฉันจะลองสมัครดูสักตั้ง

138
00:08:32,470 --> 00:08:35,181
ยังไงก็คงไม่ได้ แต่ก็สมัครไว้ก่อน"

139
00:08:35,264 --> 00:08:37,767
(ตำรวจวิชิตารับตำแหน่ง
ลามันยอนเริ่มงานใหม่วันนี้)

140
00:08:37,850 --> 00:08:40,770
ผมคิดว่ามีคนสมัครประมาณ 110 คนได้

141
00:08:40,853 --> 00:08:42,313
สุดท้ายผมก็ได้งานนั้น

142
00:08:43,648 --> 00:08:47,193
วิชิตาเป็นเมืองมิดเวสต์ที่เงียบสงบมาก

143
00:08:47,276 --> 00:08:49,278
ผู้คนใช้ชีวิตกันตามปกติ

144
00:08:49,362 --> 00:08:50,738
และวิชิตาในเวลานั้น

145
00:08:50,821 --> 00:08:53,533
คุณไม่ต้องล็อกประตู ไม่ต้องล็อกรถด้วยซ้ำ

146
00:08:53,616 --> 00:08:57,161
มันเป็นเมืองที่เงียบสงบและน่าอยู่มาก

147
00:08:58,246 --> 00:09:00,039
(ตำรวจวิชิตา)

148
00:09:00,122 --> 00:09:03,251
งานบางอย่างที่ผมทำตอนที่เริ่มรับตำแหน่งใหม่ๆ

149
00:09:03,334 --> 00:09:07,588
มันมีคดีใหญ่ๆ ที่เกิดขึ้นในอดีตที่ยังคงดำเนินอยู่

150
00:09:09,715 --> 00:09:11,759
แน่นอนว่าตอนผมได้เป็นผู้บัญชาการ

151
00:09:11,842 --> 00:09:15,304
ผมไม่เคยนึกถึงความเป็นไปได้
ว่าจะมีฆาตกรต่อเนื่องเลย

152
00:09:19,225 --> 00:09:23,396
ศพของโจเซฟ โอเทโร
จูลี่ ภรรยาและโจเซฟีน ลูกสาว

153
00:09:23,479 --> 00:09:27,441
กับโจเซฟที่สอง ลูกชายของพวกเขา
ถูกพบในบ้านตัวเองทางฝั่งตะวันออกของวิชิตา

154
00:09:28,359 --> 00:09:32,738
ในปี 1974 ผมเป็นแค่ช่างภาพข่าว
ที่สถานีโทรทัศน์เคก

155
00:09:32,822 --> 00:09:35,408
ผมถูกส่งไปที่บ้านหลังหนึ่ง

156
00:09:35,491 --> 00:09:37,577
เรารู้ว่าที่นั่นมีเหตุฆาตกรรม

157
00:09:37,660 --> 00:09:40,121
แต่ไม่รู้ว่ามีกี่ราย เราไม่มีรายละเอียดอะไรเลย

158
00:09:42,081 --> 00:09:45,084
ผมสังเกตว่าไม่มีใครพูดอะไรเลย

159
00:09:45,167 --> 00:09:47,003
ตำรวจสายสืบพากันเงียบกริบ

160
00:09:49,005 --> 00:09:51,549
ชาร์ลี ลูกชายคนโต กลับมาจากโรงเรียน

161
00:09:51,632 --> 00:09:55,261
เขาเดินเข้าบ้านไปเจอกับภาพอันน่าสยดสยอง

162
00:09:55,344 --> 00:09:58,639
พ่อแม่ของเขาถูกฆ่า น้องชายกับน้องสาวก็ด้วย

163
00:09:59,140 --> 00:10:01,183
เขาเสียขวัญจนคุมตัวเองไม่อยู่เลย

164
00:10:03,561 --> 00:10:05,855
เขาพยายามแก้มัดพวกเขา

165
00:10:05,938 --> 00:10:08,691
และวิ่งไปขอความช่วยเหลือที่บ้านข้างๆ

166
00:10:10,192 --> 00:10:13,571
มันสะเทือนใจเขามาก
ใครเจอแบบนั้นก็คงไม่ต่างกัน

167
00:10:17,241 --> 00:10:20,703
นี่เป็นคดีที่ประหลาดมาก
สำหรับพื้นที่แถบนี้ของประเทศ

168
00:10:20,786 --> 00:10:22,663
ผมว่านี่เป็นคดีที่เลวร้ายที่สุดที่ผมเคยเห็น

169
00:10:22,747 --> 00:10:25,374
ในระยะเวลา 30 ปีที่ทำคดีฆาตกรรมมาเลย

170
00:10:25,458 --> 00:10:27,335
และเราจะไม่ยอมเลิกสืบคดีแน่

171
00:10:27,418 --> 00:10:31,005
มันเป็นคดีฆาตกรรมที่โหดเหี้ยมและเลวร้ายสุดๆ

172
00:10:31,088 --> 00:10:34,842
คนเราฆ่าเด็กลงคอได้ยังไง

173
00:10:34,925 --> 00:10:36,177
(ตำรวจต่างงงงวย)

174
00:10:36,260 --> 00:10:37,553
เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นที่นี่

175
00:10:37,637 --> 00:10:39,263
(แรงจูงใจในการสังหารหมู่คืออะไร)

176
00:10:39,347 --> 00:10:42,308
(เมอร์ด็อก
เอดจ์มัวร์)

177
00:10:42,391 --> 00:10:45,353
ผมได้ฟังการบรรยายสรุปคดีโอเทโร

178
00:10:45,436 --> 00:10:48,898
จากผู้บังคับบัญชาการสืบสวน

179
00:10:49,857 --> 00:10:54,737
ทิศทางที่พวกเขาคิดก็คือ
ดูจากลักษณะของอาชญากรรม

180
00:10:54,820 --> 00:10:57,990
พวกเขาเลยคิดว่า
มันอาจเป็นการล้างแค้นบางอย่าง

181
00:10:58,074 --> 00:11:00,826
หรือไม่ก็เกี่ยวข้องกับยาเสพติด

182
00:11:01,702 --> 00:11:06,832
แต่ก็มีเจ้าหน้าที่สืบสวนคนอื่นที่คิดว่า
คดีนี้อาจเกี่ยวข้องกับแรงจูงใจทางเพศ

183
00:11:06,916 --> 00:11:10,211
อย่าลืมนะ เจ้าหน้าที่สืบสวนที่ทำคดีนี้
ไม่ได้มีแค่คนสองคน

184
00:11:10,294 --> 00:11:14,090
มีหลายคนเลย และทุกคนก็กำลัง
มองกันไปคนละทิศคนละทาง

185
00:11:14,173 --> 00:11:16,258
เพื่อพยายามไขคดีนี้

186
00:11:24,308 --> 00:11:28,437
มันชวนหดหู่มาก
ที่เห็นบางพื้นที่ของวิชิตาทรุดโทรมลง

187
00:11:28,521 --> 00:11:31,482
คือมันเคยทรุดโทรมในบางส่วนอยู่แล้วละ

188
00:11:31,565 --> 00:11:33,275
แต่มันก็ชวนให้หดหู่ใจสุดๆ

189
00:11:35,319 --> 00:11:37,446
การไปวิชิตาไม่ใช่เรื่องน่ารื่นรมย์เลย

190
00:11:37,530 --> 00:11:40,241
มันกระตุ้นระดับความเครียด
หลังเจอเหตุการณ์สะเทือนใจ

191
00:11:45,162 --> 00:11:47,915
จะมีบางอย่างมากระตุ้นทันที แล้วฉันก็จะ…

192
00:11:47,998 --> 00:11:50,835
ฉันจะเข้าสู่โลกของบาดแผลในใจเลย

193
00:11:52,253 --> 00:11:56,006
ฉันลืมไปแล้วว่าเคยเดินป่า ปั่นจักรยาน

194
00:11:56,090 --> 00:11:59,635
เดินเล่นเลียบคลองกับพ่อ

195
00:12:01,178 --> 00:12:02,763
พ่อสอนฉันให้รู้จักเส้นทางลัด

196
00:12:02,847 --> 00:12:05,474
สอนให้ใช้เส้นทางเหล่านั้นแทนที่จะใช้ทางหลวง

197
00:12:06,809 --> 00:12:10,730
ที่จริงพ่อฉันมีความอดทนและใจเย็นกว่าแม่ฉันอีก

198
00:12:10,813 --> 00:12:12,648
แม่ฉันจะออกแนวสติแตก

199
00:12:12,732 --> 00:12:16,193
พ่อเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสนุก
เพราะเขาจะปล่อยให้คุณ

200
00:12:16,277 --> 00:12:18,446
ทำสิ่งที่อยากทำ เล่นซน

201
00:12:18,529 --> 00:12:20,364
เล่นเลอะเทอะ เขาไม่ว่าอะไรเลย

202
00:12:25,161 --> 00:12:28,581
นี่คือโบสถ์คริสต์ลูเธอรันบนถนน 53 ตัดฮิลล์ไซด์

203
00:12:30,249 --> 00:12:33,252
แม่กับพ่อเจอกันที่โบสถ์เดือนสิงหาคมปี 1970

204
00:12:35,379 --> 00:12:38,215
มันเหมือนรักแรกพบสำหรับพวกเขาทั้งคู่

205
00:12:38,299 --> 00:12:41,260
แล้วประมาณเก้าเดือนต่อมา
พวกเขาก็แต่งงานกัน

206
00:12:43,721 --> 00:12:47,183
ความทรงจำแรกๆ ของฉัน
น่าจะเป็นตอนสองสามขวบได้

207
00:12:47,266 --> 00:12:51,604
บ้านเรามีสามห้องนอน
ตอนเด็กเรามีสวนผักขนาดใหญ่

208
00:12:51,687 --> 00:12:54,774
พ่อสร้างบ้านต้นไม้หลังเบ้อเริ่ม
บนเสาสูงๆ ให้เราด้วย

209
00:12:55,441 --> 00:12:57,943
เราเคยตั้งแคมป์กันในบ้านต้นไม้

210
00:12:59,487 --> 00:13:02,239
เราจะไปช่วยงานในสวน พ่อสอนฉันทำสวน

211
00:13:02,323 --> 00:13:03,532
สอนปลูกดอกไม้

212
00:13:03,616 --> 00:13:06,160
พ่อพาฉันไปร้านเครื่องมือ

213
00:13:06,243 --> 00:13:09,455
ทุกวันเสาร์เพื่อซื้อของกันตอนเราสร้างบ้านต้นไม้

214
00:13:10,456 --> 00:13:13,083
พ่อไม่เคยทำเหมือนฉันเป็นเด็กผู้หญิง

215
00:13:13,167 --> 00:13:16,879
พ่อทำเหมือนฉันเป็นเด็กห้าวๆ
และให้ฉันทำทุกอย่างที่พ่อทำ

216
00:13:17,713 --> 00:13:20,508
ทันทีที่ฉันเริ่มเดินได้ ฉันก็ตามพ่อต้อยๆ

217
00:13:23,135 --> 00:13:26,680
ฉันกับแคร์รี่อายุเท่ากัน
เราเลยเรียนโรงเรียนเดียวกันตลอด

218
00:13:26,764 --> 00:13:28,849
เธอมาจากย่านเดียวกับฉัน

219
00:13:28,933 --> 00:13:32,561
เราเลยฉลองฮาโลวีนด้วยกัน
เข้าทีมฟุตบอลด้วยกัน

220
00:13:32,645 --> 00:13:34,188
เราทำทุกอย่างด้วยกัน

221
00:13:35,231 --> 00:13:39,235
ชุมชนมันเล็กมาก เป็นเมืองเล็กๆ
คุณเลยรู้จักกันหมด

222
00:13:40,611 --> 00:13:44,782
การโตมากับครอบครัวเรเดอร์
พวกเขาก็เหมือนกับครอบครัวทั่วไป

223
00:13:45,366 --> 00:13:48,410
เขาทำทุกอย่างที่พ่อคนอื่นก็ทำกัน

224
00:13:48,994 --> 00:13:51,622
เราเรียกเขาว่าคนจับหมาแห่งปาร์กซิตี

225
00:13:54,875 --> 00:13:58,879
เราตามจับพวกมันอยู่
หมาพวกนี้ค่อนข้างหวงถิ่นและก้าวร้าว

226
00:13:58,963 --> 00:14:02,424
เราพยายามตามจับและควบคุมพวกมัน
ให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้

227
00:14:02,508 --> 00:14:05,469
โดยทำงานร่วมกับคนที่แจ้งว่ามีแกะถูกฆ่า

228
00:14:07,179 --> 00:14:08,848
เขาไม่ได้ทำแค่จับหมา

229
00:14:08,931 --> 00:14:13,227
เขายังออกใบแจ้งเตือนด้วย
เช่นถ้าหญ้าบ้านคุณขึ้นสูงเกินไป อะไรแบบนั้น

230
00:14:13,310 --> 00:14:14,854
(วิชิตาไฮต์ส)

231
00:14:15,646 --> 00:14:19,817
ถ้าใครโดนใบแจ้งเตือนในปาร์กซิตี
เราก็จะล้อกันว่า…

232
00:14:20,317 --> 00:14:22,695
"เดนนิสเอาไม้บรรทัดออกมาวัดอีกแล้ว"

233
00:14:24,280 --> 00:14:30,119
พ่อของฉัน ภายนอกดูเป็นคนเรียบร้อย
สุภาพอ่อนโยน

234
00:14:30,202 --> 00:14:32,288
แต่พ่อก็มีบางช่วงที่ไม่เหมือนพ่อ

235
00:14:32,997 --> 00:14:35,583
บางอย่างจะกระตุ้นพ่อ
แล้วเขาก็จะเปลี่ยนอารมณ์ทันที

236
00:14:35,666 --> 00:14:37,126
และมันก็อาจอันตรายได้

237
00:14:37,751 --> 00:14:39,545
ในฐานะเด็กคนหนึ่ง ฉันรู้ได้เองว่า

238
00:14:39,628 --> 00:14:43,507
"ฉันต้องไม่วางรองเท้าเกะกะ
ไม่งั้นจะโดนดุเรื่องรองเท้า"

239
00:14:43,591 --> 00:14:46,552
ฉันรู้ได้เองว่าอย่านั่งเก้าอี้ของพ่อที่โต๊ะกินข้าว

240
00:14:46,635 --> 00:14:48,429
รู้ว่าต้องให้พ่อกินมื้อเที่ยงก่อน

241
00:14:48,512 --> 00:14:51,473
ให้เขาเป็นคนเลือกกิจกรรมที่เราจะทำ

242
00:14:51,557 --> 00:14:53,559
หนังที่จะดู ที่ที่จะไป…

243
00:14:54,101 --> 00:14:56,145
ฟังเหมือนมีการควบคุมเยอะเลยเนอะ

244
00:14:57,938 --> 00:15:02,276
และตอนนี้ฉันก็ได้รู้แล้วว่า
พ่อของฉันเป็นใคร ปกปิดอะไรไว้

245
00:15:03,277 --> 00:15:05,362
(เดอะวิชิตาอีเกิล)

246
00:15:05,446 --> 00:15:09,116
(ตุลาคม ปี 1974)

247
00:15:11,619 --> 00:15:14,330
เดอะวิชิตาอีเกิลเป็นหนังสือพิมพ์รายวัน

248
00:15:14,955 --> 00:15:16,707
เรามีคนประมาณ 125 คน

249
00:15:16,790 --> 00:15:18,417
ทำงานในห้องข่าว

250
00:15:18,500 --> 00:15:20,961
นั่นรวมถึงช่างภาพข่าว…

251
00:15:21,045 --> 00:15:22,880
คอลัมน์กีฬา ธุรกิจ อะไรก็ว่าไป

252
00:15:24,048 --> 00:15:25,466
เรียกว่ามีเกือบทุกคน

253
00:15:26,091 --> 00:15:27,301
มันน่าตื่นเต้นนะ

254
00:15:27,384 --> 00:15:29,219
(ตำรวจวิชิตาตามหาผู้ต้องสงสัย
ที่ฆ่าครอบครัวโอเทโร)

255
00:15:29,303 --> 00:15:32,765
คดีโอเทโรถูกพูดถึงอยู่นาน เพราะว่า…

256
00:15:33,390 --> 00:15:37,686
ไม่เคยมีคดีที่มีคนถูกฆ่าถึงสี่คนมาก่อน
แถมมีเด็กด้วย

257
00:15:37,770 --> 00:15:38,979
(มีเบาะแสการฆ่าน้อยมาก)

258
00:15:39,063 --> 00:15:41,857
ผมต้องบอกก่อนว่ามีข้อมูลหลายอย่างในคดีนี้

259
00:15:41,941 --> 00:15:44,151
ที่เพิ่งมารู้เอาทีหลัง

260
00:15:45,444 --> 00:15:47,571
ตำรวจจะพูดว่า "นี่เป็นคดีที่อำมหิต"

261
00:15:47,655 --> 00:15:50,282
หรือ "คนร้ายทำแบบนี้"
หรือ "คนร้ายมัดเหยื่อแบบนั้น"

262
00:15:50,991 --> 00:15:53,535
แต่ก็มีหลายอย่างมากที่เราไม่รู้

263
00:15:54,662 --> 00:15:57,581
เรารู้ว่ามันเลวร้าย
แต่เราไม่รู้ว่ามันเลวร้ายขนาดไหน

264
00:15:59,458 --> 00:16:03,671
เราต้องเก็บข้อมูลบางอย่างในการสืบสวน
ไว้เป็นความลับ

265
00:16:03,754 --> 00:16:07,216
พูดอีกอย่างคือเราไม่ต้องการให้ชุมชน
รู้รายละเอียดบางอย่าง

266
00:16:08,342 --> 00:16:10,594
แล้วในเดือนตุลาคม ปี 1974

267
00:16:10,678 --> 00:16:13,973
กรมตำรวจก็จับกุมพี่น้องตระกูลซีบริง

268
00:16:14,056 --> 00:16:16,850
คนพวกนี้เป็นพวกโรคจิตคลั่งเด็ก

269
00:16:16,934 --> 00:16:21,689
พอถูกจับ พวกเขาก็รับสารภาพ
ว่าเป็นคนฆ่าครอบครัวโอเทโร

270
00:16:22,898 --> 00:16:25,275
แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่

271
00:16:26,193 --> 00:16:29,405
สื่อต่างๆ ให้ความสนใจอย่างมาก

272
00:16:29,488 --> 00:16:30,948
และนี่ทำให้เกิดจดหมายฉบับนั้น

273
00:16:31,031 --> 00:16:32,908
(คดีโอเทโร)

274
00:16:32,992 --> 00:16:35,077
เดอะวิชิตาอีเกิลได้รับจดหมายฉบับนี้

275
00:16:36,161 --> 00:16:38,706
มีคนออกมาบอกว่า "เฮ้

276
00:16:38,789 --> 00:16:40,916
สามคนที่คุณจับไปไม่ใช่คนทำ

277
00:16:41,000 --> 00:16:43,127
และเหตุผลที่ผมรู้ ก็เพราะว่า…"

278
00:16:43,210 --> 00:16:44,545
พูดง่ายๆ คือ "ผมทำเอง"

279
00:16:46,046 --> 00:16:48,757
รายละเอียดที่ถูกเขียนในจดหมาย

280
00:16:48,841 --> 00:16:50,926
บ่งบอกชัดเจนว่า

281
00:16:51,010 --> 00:16:54,430
คนที่เขียนจดหมายคือคนก่อเหตุ

282
00:16:55,639 --> 00:16:58,267
ตอนนั้นเขาต้องการแสดงตัวตน

283
00:16:58,350 --> 00:17:00,185
(ขอให้โชคดีกับการล่า)

284
00:17:00,269 --> 00:17:02,938
ในจดหมายเขียนว่า ผมขอยกคำพูดมาเลยนะ

285
00:17:03,022 --> 00:17:08,110
"ผมเขียนจดหมายนี้เพื่อประหยัด
ภาษีประชาชนและเวลาของคุณ

286
00:17:08,193 --> 00:17:10,612
สามคนนั้นที่คุณจับกุม

287
00:17:10,696 --> 00:17:13,449
พวกเขาไม่รู้อะไรเลย ผมทำเองทั้งหมด"

288
00:17:13,532 --> 00:17:15,868
(ผมทำเองทั้งหมด)

289
00:17:15,951 --> 00:17:18,912
จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าถึงแต่ละคนที่เขาฆ่า

290
00:17:19,913 --> 00:17:24,585
"พันธนาการ มัดมือด้วยเชือกดึงมูลี่

291
00:17:24,668 --> 00:17:29,381
เท้า เข่าล่าง เข่าบน และเอว
มัดด้วยเชือกตากผ้า

292
00:17:29,465 --> 00:17:31,300
เส้นเดียวกัน

293
00:17:32,634 --> 00:17:34,762
สาเหตุการตาย ถูกรัดคอ"

294
00:17:36,638 --> 00:17:38,849
ตำรวจคงขนลุกไปหมดแน่ๆ

295
00:17:38,932 --> 00:17:41,518
เพราะพวกเขามีภาพถ่ายที่เกิดเหตุ

296
00:17:43,312 --> 00:17:47,608
เขาอธิบายได้ตรงเป๊ะ แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์

297
00:17:48,484 --> 00:17:50,569
เขาเขียนข้อความท้ายจดหมายมาด้วย

298
00:17:51,195 --> 00:17:56,950
"ป.ล. เพราะอาชญากรทางเพศไม่เปลี่ยนวิธีฆ่า
หรือโดยธรรมชาติแล้วเปลี่ยนไม่ได้

299
00:17:57,034 --> 00:17:58,452
ผมก็จะไม่เปลี่ยนเหมือนกัน

300
00:17:58,535 --> 00:18:00,913
รหัสของผมคือ

301
00:18:00,996 --> 00:18:04,041
มัด ทรมาน ฆ่า

302
00:18:04,625 --> 00:18:08,837
บีทีเค คุณจะได้เห็นผมลงมืออีกแน่

303
00:18:08,921 --> 00:18:12,466
มันจะอยู่บนร่างเหยื่อรายต่อไป"

304
00:18:15,177 --> 00:18:18,639
แน่นอน ต้องเข้าใจก่อนว่า
คุณไม่ได้กำลังรับมือกับอาชญากร "ธรรมดา"

305
00:18:18,722 --> 00:18:22,351
คุณกำลังรับมือกับคนวิปริต นี่คือคนจิตป่วย

306
00:18:22,434 --> 00:18:25,854
และถ้าสมมุติว่าคนร้ายยังมีชีวิตอยู่

307
00:18:25,938 --> 00:18:27,397
เขาจะลงมืออีกแน่นอน

308
00:18:28,816 --> 00:18:33,028
เรามีนักวิเคราะห์พฤติกรรมจากเอฟบีไอ
มาให้ข้อมูลกับเรา

309
00:18:33,904 --> 00:18:37,866
ข้อมูลที่เราได้รับก็คือ
"ถ้าเขาไม่ได้กำลังฆ่าคนที่นี่

310
00:18:37,950 --> 00:18:40,994
เขาก็อาจกำลังฆ่าใครสักคน อยู่ที่ไหนสักแห่ง"

311
00:18:41,912 --> 00:18:45,791
เราเลยแจ้งเตือนไปยังหน่วยอื่นๆ

312
00:18:45,874 --> 00:18:49,002
และส่งตำรวจสายสืบไปหลายพื้นที่

313
00:18:49,086 --> 00:18:53,340
เพื่อดูว่ามีฆาตกรแบบเดียวกันนี้
ลงมือในพื้นที่อื่นหรือไม่

314
00:18:53,423 --> 00:18:56,301
แต่เราก็ไม่เคยเชื่อมโยงข้อมูลเหล่านั้น
ด้วยกันได้เลย

315
00:18:57,511 --> 00:19:02,641
ข้อสรุปของเราก็คือเหตุผลที่เราหาคนคนนี้ไม่พบ

316
00:19:02,724 --> 00:19:04,309
เพราะเขาเป็นหนึ่งในพวกเรา

317
00:19:07,396 --> 00:19:11,733
ตอนนี้เรารู้แล้วว่า
เราต้องมุ่งความสนใจไปที่คนในพื้นที่

318
00:19:11,817 --> 00:19:13,485
และเราต้องระบุตัวตนของเขาให้ได้

319
00:19:15,612 --> 00:19:17,614
(ตุลาคม ปี 1974)

320
00:19:21,118 --> 00:19:23,579
(มีนาคม ปี 1977)

321
00:19:23,662 --> 00:19:25,330
(เชอร์ลีย์ ไวแอน)

322
00:19:25,414 --> 00:19:28,667
เชอร์ลีย์ ไวแอนเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว

323
00:19:29,293 --> 00:19:30,919
เธอมีลูกสามคน

324
00:19:31,628 --> 00:19:33,755
เธอนอนป่วยอยู่ที่บ้าน

325
00:19:33,839 --> 00:19:36,508
ในตอนนั้น และรู้สึกไม่ค่อยสบาย

326
00:19:36,592 --> 00:19:40,387
เชอร์ลีย์เลยให้ลูกชายวัยหกขวบ
ออกไปที่ร้านขายของ

327
00:19:41,388 --> 00:19:45,225
จากนั้นขากลับ เขาเจอกับผู้ชายคนหนึ่ง

328
00:19:45,309 --> 00:19:46,560
ที่มีกระเป๋าเอกสาร

329
00:19:46,643 --> 00:19:49,062
และพวกเขาก็เริ่มคุยกัน

330
00:19:49,563 --> 00:19:52,441
และผลจากการคุยกันนั้น
ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องอะไร

331
00:19:53,192 --> 00:19:56,486
ผู้ชายคนนั้นก็ได้เข้าไปในบ้าน

332
00:19:58,739 --> 00:20:02,743
ผู้ก่อเหตุขังลูกทั้งสามคนไว้ในห้องน้ำ

333
00:20:03,410 --> 00:20:08,832
เด็กๆ รู้ว่าเขากำลังทำเรื่องเลวร้ายกับแม่

334
00:20:09,666 --> 00:20:12,502
นั่นทำให้เด็กพากันหนีออกมา

335
00:20:13,170 --> 00:20:15,589
ทางหน้าต่างห้องน้ำ

336
00:20:15,672 --> 00:20:18,050
เพื่อตะโกนขอให้คนช่วย

337
00:20:19,426 --> 00:20:22,304
เมื่อผู้ก่อเหตุวิ่งออกจากบ้าน

338
00:20:22,387 --> 00:20:27,851
เด็กๆ ก็กลับเข้าไป และแน่นอน
พวกเขาพบแม่เสียชีวิตอยู่บนเตียง

339
00:20:35,234 --> 00:20:40,447
ตอนที่คดีนี้เข้ามา เจ้าหน้าที่สืบสวนบอกกับผมว่า

340
00:20:40,530 --> 00:20:44,284
หลังจากดูที่เกิดเหตุแล้ว พวกเขาเชื่อว่า

341
00:20:44,368 --> 00:20:48,163
คดีนี้อาจเชื่อมโยงกับคดีโอเทโร

342
00:20:48,789 --> 00:20:52,376
เพราะลักษณะของที่เกิดเหตุคล้ายกัน

343
00:20:53,418 --> 00:20:57,589
เชอร์ลีย์ ไวแอน วัย 26 ปี
ถูกพบในสภาพมีถุงพลาสติกคลุมหัว

344
00:20:57,673 --> 00:21:00,008
และมีเชือกรัดอยู่รอบคอ

345
00:21:00,092 --> 00:21:03,262
ลูกๆ ของเธอที่ถูกขังไว้ในห้องน้ำ
บอกกับตำรวจว่า

346
00:21:03,345 --> 00:21:06,932
คนร้ายเป็นชายผมสีเข้ม
อายุประมาณปลาย 30 ถึง 40

347
00:21:09,142 --> 00:21:14,189
ในตอนนั้นตำรวจตัดสินใจว่า
จะยังไม่เชื่อมโยงคดีเหล่านี้เข้าหากันโดยตรง

348
00:21:14,273 --> 00:21:16,775
จนกว่าจะพิสูจน์ได้แน่ชัด

349
00:21:16,858 --> 00:21:18,860
(มีนาคม ปี 1977)

350
00:21:21,905 --> 00:21:24,157
(ธันวาคม ปี 1977)

351
00:21:25,951 --> 00:21:30,747
มีเหตุฆาตกรรมที่เซาท์เพอร์ชิง

352
00:21:31,331 --> 00:21:32,249
แนนซี่ ฟอกซ์

353
00:21:33,041 --> 00:21:34,584
ที่เซาท์เพอร์ชิงนะ

354
00:21:34,668 --> 00:21:35,794
ใช่ครับ ถูกต้อง

355
00:21:36,378 --> 00:21:38,171
(พบศพหญิงสาวที่วิชิตาตะวันออกเฉียงใต้)

356
00:21:38,672 --> 00:21:40,465
แนนซี่ โจ ฟอกซ์ อายุ 25 ปี

357
00:21:40,549 --> 00:21:43,385
ถูกพบเสียชีวิตในอะพาร์ตเมนต์ของตัวเอง
ที่ถนนเพอร์ชิง

358
00:21:43,468 --> 00:21:45,429
เธอถูกมัดและรัดคอ

359
00:21:45,512 --> 00:21:48,473
ชายคนหนึ่งโทรแจ้งเหตุจากตู้โทรศัพท์

360
00:21:48,557 --> 00:21:51,518
ตำรวจเชื่อว่าชายที่โทรมาเป็นตัวฆาตกรเอง

361
00:21:52,144 --> 00:21:56,732
ถ้าคุณจำเสียงนี้ได้ กรุณาโทร 268-4156

362
00:21:58,442 --> 00:22:02,362
ในคดีแนนซี่ ฟอกซ์ สายโทรศัพท์บ้านถูกตัด

363
00:22:02,446 --> 00:22:04,448
เหมือนกับในคดีโอเทโร

364
00:22:06,825 --> 00:22:10,829
จากหลักฐานที่เรามี ในตอนนั้นมันชัดเจนมาก

365
00:22:10,912 --> 00:22:14,750
ว่าคดีโอเทโร คดีเชอร์ลีย์ ไวแอน

366
00:22:14,833 --> 00:22:16,960
และคดีแนนซี่ ฟอกซ์

367
00:22:17,044 --> 00:22:19,504
เป็นฝีมือของคนคนเดียวกัน

368
00:22:20,088 --> 00:22:22,841
และนั่นทำให้การสืบสวน

369
00:22:24,259 --> 00:22:25,969
มุ่งไปที่ฆาตกรต่อเนื่อง

370
00:22:26,803 --> 00:22:32,225
(กุมภาพันธ์ ปี 1978)

371
00:22:34,311 --> 00:22:37,105
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ปี 1978

372
00:22:37,898 --> 00:22:40,984
ผมได้รับโทรศัพท์จากแลร์รี่ แฮตเทอเบิร์ก
ขอให้ผมไปหา

373
00:22:41,068 --> 00:22:44,613
เพื่อดูจดหมายฉบับหนึ่ง
ที่พวกเขาได้รับที่สถานีโทรทัศน์เคก

374
00:22:45,739 --> 00:22:48,742
พนักงานต้อนรับที่แยกจดหมายของเรา

375
00:22:48,825 --> 00:22:50,994
พบจดหมายฉบับนี้ที่ส่งมาจากฆาตกรบีทีเค

376
00:22:53,497 --> 00:22:57,334
เธอเลยเอามันมาที่ห้องข่าว แล้วยื่นให้ผม

377
00:22:57,417 --> 00:22:59,461
ผมเปิดจดหมาย อ่านมัน

378
00:22:59,544 --> 00:23:02,756
แล้วก็คิดว่า "โอ้ พระเจ้า เอาแล้วไง"

379
00:23:03,715 --> 00:23:06,218
เราตรงไปหาผู้บัญชาการตำรวจ

380
00:23:06,301 --> 00:23:08,470
บอกว่า "เรามีจดหมายฉบับนี้"

381
00:23:08,553 --> 00:23:10,138
"นี่ครับจดหมาย

382
00:23:10,222 --> 00:23:15,102
เราขอมอบให้ แลกกับการที่คุณ
มาออกรายการข่าวของเราคืนนี้"

383
00:23:15,185 --> 00:23:17,646
ผมนึกว่าเขาจะปฏิเสธแน่ๆ

384
00:23:17,729 --> 00:23:20,482
แต่เขาเรียกหัวหน้าหน่วยสืบสวนมา

385
00:23:20,565 --> 00:23:22,734
พวกเขาคุยกันอยู่ประมาณ 20 นาที

386
00:23:22,818 --> 00:23:25,070
แล้วเขาก็ออกมาพูดว่า

387
00:23:25,153 --> 00:23:28,156
"ตกลง ผมจะไปออกรายการข่าวคืนนี้"

388
00:23:28,657 --> 00:23:31,451
ตอนนี้เราอยู่กับผู้บัญชาการตำรวจ
ริชาร์ด ลามันยอน

389
00:23:31,535 --> 00:23:33,286
ผมมีคำถามสองสามข้อครับ

390
00:23:33,370 --> 00:23:36,248
คุณมั่นใจได้ยังไงว่า
จดหมายจากฆาตกรบีทีเคเป็นของจริง

391
00:23:36,331 --> 00:23:39,418
ไม่มีข้อสงสัยเลยครับว่าคนคนเดียว

392
00:23:39,501 --> 00:23:43,839
ที่รู้ข้อมูลแบบที่เขียนไว้ในจดหมาย

393
00:23:43,922 --> 00:23:46,091
ต้องเป็นฆาตกรตัวจริงเท่านั้น

394
00:23:47,259 --> 00:23:50,053
ฆาตกรบีทีเคเปิดหัวจดหมายวันนี้ด้วยคำถามที่ว่า

395
00:23:50,137 --> 00:23:53,473
"ผมต้องฆ่าอีกกี่คนถึงจะได้มีชื่อบนหน้าหนังสือพิมพ์

396
00:23:53,557 --> 00:23:55,350
หรือได้รับความสนใจระดับประเทศ"

397
00:23:55,434 --> 00:23:58,895
ฆาตกรบีทีเคอ้างว่า
เขาฆ่ารัดคอผู้หญิงไปแล้วทั้งหมดเจ็ดคน

398
00:23:58,979 --> 00:24:02,190
เขาระบุรายชื่อเหยื่อ โดยเริ่มจากหมายเลขห้า

399
00:24:02,274 --> 00:24:05,902
ที่เขาเขียนว่า "คุณลองเดาเอาเอง
ว่าแรงจูงใจคืออะไร และเหยื่อคือใคร"

400
00:24:07,612 --> 00:24:12,117
นี่เป็นครั้งแรกที่คนนอกกรมตำรวจ

401
00:24:12,200 --> 00:24:15,245
ได้รู้ว่ามีความเชื่อมโยงกัน

402
00:24:15,328 --> 00:24:19,499
ระหว่างคดีฆาตกรรมโอเทโร
คดีไวแอน และคดีฟอกซ์

403
00:24:19,583 --> 00:24:23,587
รวมถึงคดีที่เจ็ด ที่ยังไม่มีการระบุตัวเหยื่อ

404
00:24:24,337 --> 00:24:29,050
เรามีหน้าที่ต่อชุมชนที่จะต้องหาว่า
เหยื่อคนใหม่นี้คือใคร

405
00:24:29,134 --> 00:24:32,304
เราพยายามทำทุกวิถีทาง
เพื่อให้เขายังสื่อสารกับเราต่อไป

406
00:24:32,387 --> 00:24:35,765
โดยหวังว่านี่จะเปิดโอกาสให้เรา

407
00:24:35,849 --> 00:24:40,061
รวบรวมหลักฐานให้มากพอที่จะไขคดี
และรู้ว่าคนคนนี้เป็นใคร

408
00:24:42,022 --> 00:24:45,692
ผมคิดมาตลอดว่าริชาร์ด ลามันยอน
เป็นผู้บัญชาการตำรวจที่ดีที่สุด

409
00:24:45,775 --> 00:24:47,777
ที่วิชิตาเคยมีมา

410
00:24:48,278 --> 00:24:51,490
ริชาร์ด ลามันยอนเป็นผู้บัญชาการตำรวจแบบที่

411
00:24:51,573 --> 00:24:57,704
ถ้าเขาเริ่มไล่ล่าอาชญากรแล้ว เขาไม่มีวันปล่อย

412
00:24:57,787 --> 00:25:01,082
เขาเหมือนหมาเลยครับ เขางับข้อมูลไว้แน่น

413
00:25:01,166 --> 00:25:04,628
เขาไม่ยอมให้ใครมาทำให้ไขว้เขวจากภารกิจ

414
00:25:05,337 --> 00:25:09,799
เช้านี้ ผู้บัญชาการตำรวจริชาร์ด ลามันยอน
ได้ประชุมกับสายสืบในคดีนี้

415
00:25:09,883 --> 00:25:12,761
ตำรวจยอมรับตรงๆ ว่า
พวกเขามีเบาะแสเยอะมากที่ต้องตรวจสอบ

416
00:25:12,844 --> 00:25:15,096
แต่ยังไม่มีอะไรที่ดูจะทำให้คดีคืบหน้า
อย่างมีนัยสำคัญ

417
00:25:15,180 --> 00:25:18,225
คืนนี้ ลามันยอนจะประชุม
กับกลุ่มผู้เชี่ยวชาญเพื่อวิเคราะห์

418
00:25:18,308 --> 00:25:20,727
หลักฐานทั้งหมดที่มีในการสืบสวน

419
00:25:20,810 --> 00:25:23,939
ในจดหมายที่ส่งถึงเคก
ฆาตกรบีทีเคพูดถึงการฆ่าเหยื่อเจ็ดราย

420
00:25:24,022 --> 00:25:26,691
แต่เขาไม่ได้ระบุชื่อเหยื่อรายหนึ่ง

421
00:25:26,775 --> 00:25:29,694
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
มีคดีฆาตกรรมที่ยังไม่คลี่คลายหลายคดี

422
00:25:29,778 --> 00:25:33,281
และตำรวจยังไม่แน่ใจว่า
เหยื่อรายที่เจ็ดของฆาตกรบีทีเคคือใคร

423
00:25:33,365 --> 00:25:37,077
แต่เจ้าหน้าที่หลายคนในกรมเชื่อว่า
เหยื่อคือแคทเธอรีน ไบรต์

424
00:25:42,541 --> 00:25:44,876
เดือนเมษายน ปี 1974

425
00:25:44,960 --> 00:25:47,587
ชายชื่อเควิน ไบรต์

426
00:25:47,671 --> 00:25:51,591
ถูกยิงที่ศีรษะ เขาวิ่งออกมาข้างนอก

427
00:25:51,675 --> 00:25:55,262
ตะโกนโวยวายว่ามีผู้ชายอยู่ในบ้าน

428
00:25:55,345 --> 00:25:59,391
ที่ยิงเขา และบอกว่าน้องสาวเขา
ที่ชื่อแคทเธอรีนยังอยู่ข้างใน

429
00:26:00,141 --> 00:26:02,644
เขาบอกว่าคนร้ายน่าจะเข้ามาปล้น

430
00:26:02,727 --> 00:26:04,312
(แคทเธอรีน ไบรต์)

431
00:26:04,396 --> 00:26:08,233
เควิน ไบรต์ พี่ชายของแคทเธอรีน
เห็นเหตุการณ์ฆาตกรรมบางส่วน

432
00:26:08,316 --> 00:26:12,445
เขาสามารถบอกตำรวจได้บางส่วน
ว่าเกิดอะไรขึ้น

433
00:26:14,072 --> 00:26:17,784
เราพบแคทเธอรีน ไบรต์
ถูกแทงอยู่ในบ้านของเธอ

434
00:26:19,035 --> 00:26:22,956
แคทเธอรีนเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยรัฐวิชิตา

435
00:26:23,039 --> 00:26:24,624
เธอมักจะกลับบ้านคนเดียว

436
00:26:24,708 --> 00:26:27,919
แต่วันนั้น เธอกลับมาพร้อมเควินที่เป็นพี่ชาย

437
00:26:28,003 --> 00:26:29,421
ตอนกลางวัน

438
00:26:30,880 --> 00:26:36,094
ผู้ก่อเหตุซ่อนตัวอยู่ในบ้าน รอเธออยู่แล้ว

439
00:26:36,803 --> 00:26:39,180
จากที่เควินบอกเรา

440
00:26:39,264 --> 00:26:40,974
พอทั้งสองเข้าไปในบ้าน

441
00:26:41,057 --> 00:26:45,937
ผู้ชายคนนั้นก็เอาปืนจ่อเควิน

442
00:26:46,021 --> 00:26:49,774
แล้วสั่งให้เขามัดแคทเธอรีน

443
00:26:50,358 --> 00:26:51,776
เขาทำตาม

444
00:26:51,860 --> 00:26:55,864
แล้วเควินก็ถูกพาไปอีกห้องหนึ่ง

445
00:26:56,823 --> 00:27:00,035
จากนั้นชายคนนั้นก็พยายาม
ใช้เชือกไนลอนรัดคอเควิน

446
00:27:00,118 --> 00:27:03,455
นั่นคือตอนที่เกิดการต่อสู้ขึ้น และเควินก็ถูกยิง

447
00:27:05,790 --> 00:27:07,834
เขาล้มลงกับพื้นและแกล้งตาย

448
00:27:08,376 --> 00:27:10,629
('พอหายใจไม่ออก ผมก็ขัดขืน
แล้วเขาก็ยิงผม')

449
00:27:10,712 --> 00:27:13,798
เควินถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล
พร้อมบาดแผลที่ศีรษะ

450
00:27:13,882 --> 00:27:18,637
เราทำงานกับเขาเพื่อพยายามระบุตัวผู้ก่อเหตุ

451
00:27:19,679 --> 00:27:22,265
คำบรรยายรูปพรรณของเควินค่อนข้างกว้าง

452
00:27:22,349 --> 00:27:25,769
บอกว่าเป็นชายผิวขาว อายุประมาณ 30 ปี

453
00:27:25,852 --> 00:27:28,063
รูปร่างปกติ หนักประมาณ 82 กิโลกรัม

454
00:27:28,146 --> 00:27:30,565
สรุปก็คือ เขาช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

455
00:27:32,442 --> 00:27:34,444
(ถูกผู้บุกรุกแทงและยิงจนเสียชีวิต)

456
00:27:34,527 --> 00:27:39,157
อย่าลืมว่ากว่าจะถึงตอนที่ฆาตกรบีทีเค
ยอมรับว่า "ใช่ เป็นฝีมือของผมทั้งหมด"

457
00:27:39,240 --> 00:27:42,410
ความต้องการจากสังคม
ที่อยากให้ทำอะไรสักอย่าง

458
00:27:42,494 --> 00:27:44,162
ก็เพิ่มขึ้นเป็นห้าเท่า

459
00:27:44,663 --> 00:27:46,956
และความรู้สึกว่าเขายังอยู่ที่นี่

460
00:27:47,540 --> 00:27:52,420
ยังออกไปทำมาหากิน และเท่าที่ผมรู้
เขาอาจอยู่บ้านข้างๆ ก็ได้

461
00:27:52,504 --> 00:27:54,172
ซึ่งปรากฏว่าเป็นไปตามนั้นเลย

462
00:28:02,806 --> 00:28:04,599
ถนนสายนี้ชำรุดหมดแล้ว

463
00:28:08,103 --> 00:28:09,813
เพื่อนสนิทของฉันเคยอยู่หลังนั้น

464
00:28:11,481 --> 00:28:12,732
ฉันเคยไปเลี้ยงเด็กที่นั่น

465
00:28:12,816 --> 00:28:16,277
พี่เลี้ยงของฉันก็อยู่ฝั่งตรงข้าม ตรงนั้นเลย
เพราะงั้นตรงนี้แหละ

466
00:28:20,740 --> 00:28:22,784
นี่แหละที่ที่ฉันเติบโตมา

467
00:28:22,867 --> 00:28:25,662
พวกเขารื้อบ้านทิ้ง เพื่อไม่ให้มันโดนแยกชิ้นส่วน

468
00:28:25,745 --> 00:28:29,249
ไม่ให้คนเอาไปขายแยกชิ้นส่วนบนอีเบย์

469
00:28:31,584 --> 00:28:35,588
มันมีเรื่องมากมายเกิดขึ้น
หลังจากที่ฉันออกมาพูดในสื่อ

470
00:28:35,672 --> 00:28:39,217
และมันเหมือนกับว่า
วิชิตากลายเป็นดินแดนศัตรูไปแล้ว

471
00:28:40,051 --> 00:28:43,304
ครั้งแรกที่ฉันกลับมาที่สวนของตัวเองคือปี 2015

472
00:28:43,388 --> 00:28:47,308
ฉันไม่ได้กลับมาเหยียบที่นั่นมาเป็นสิบปีได้

473
00:28:47,392 --> 00:28:50,228
ฉันเล่าความทรงจำให้คุณฟังได้เป็นล้านๆ เรื่อง

474
00:28:50,311 --> 00:28:53,106
เช่นว่าฉันเคยทำอะไรบนต้นไม้ต้นนั้นต้นนี้บ้าง

475
00:28:54,524 --> 00:28:57,569
นี่คือที่ที่พ่อกับฉันทำสวนด้วยกันตลอด

476
00:28:57,652 --> 00:29:01,698
พ่อปลูกผักแทบทุกชนิด ส่วนตรงนี้เป็นสวนดอกไม้

477
00:29:05,785 --> 00:29:08,288
ตรงนี้เคยเป็นสวนหมดเลย

478
00:29:08,913 --> 00:29:11,040
เคยมีทางเดินตรงนี้

479
00:29:11,833 --> 00:29:13,960
ด้านหลังตรงนี้ก็มีทางเดินเล็กๆ

480
00:29:14,627 --> 00:29:18,631
พ่อเคยปลูกองุ่นในนี้ด้วย มันบ้ามาก

481
00:29:18,715 --> 00:29:20,550
มันเปรี้ยวและไม่อร่อยเลย

482
00:29:20,633 --> 00:29:24,387
คุณยังพอจะเห็น… ฉันว่ายังพอเห็นเถาวัลย์อยู่นะ

483
00:29:24,471 --> 00:29:27,348
องุ่นเป็นหนึ่งในไอเดียสุดเพี้ยนของพ่อเลย

484
00:29:29,768 --> 00:29:31,269
โอ้ เธอกำลังถ่ายรูปหรือเปล่า

485
00:29:35,565 --> 00:29:37,525
มีใครบอกได้ไหมว่าเธอกำลังถ่ายรูปหรือเปล่า

486
00:29:37,609 --> 00:29:38,485
ไม่ได้ถ่ายค่ะ

487
00:29:41,404 --> 00:29:43,823
มันยากมากที่จะไปที่นั่น เพราะ…

488
00:29:44,616 --> 00:29:47,577
มันเหมือนพาฉันย้อนกลับไปในช่วงเวลาเหล่านั้น

489
00:29:47,660 --> 00:29:50,830
ต่อให้สวนของฉันดูดีไปหมด
แต่ฉันก็ยังคงอยู่ตรงนั้น

490
00:29:50,914 --> 00:29:53,333
ติดอยู่กับบ้านที่ไม่ใช่ทุกอย่างจะดีเสมอไป

491
00:29:53,416 --> 00:29:55,460
อยู่ในที่ที่พ่อเคยอยู่

492
00:29:56,461 --> 00:29:58,880
แม้แต่วันนี้ ฉันก็พูดถึงมันได้นะ

493
00:29:58,963 --> 00:30:01,841
พูดถึงสิ่งที่พ่อเคยทำแบบลงรายละเอียด

494
00:30:01,925 --> 00:30:04,135
เราได้รู้แล้วว่าพ่อทำอะไรไปบ้าง

495
00:30:04,677 --> 00:30:08,264
แต่มันก็ยากที่จะเชื่อมันแบบสนิทใจ

496
00:30:08,348 --> 00:30:11,017
มันเหมือนกับว่า "พ่อคือฆาตกรบีทีเค"

497
00:30:11,100 --> 00:30:12,560
"โอ้ ว่าไงนะ หา"

498
00:30:12,644 --> 00:30:15,313
เหมือนกับว่าสมองยังไม่ยอมรับเต็มร้อย

499
00:30:17,106 --> 00:30:20,485
อีกเรื่องหนึ่งคือ
คนชอบตั้งคำถามแบบ "เดี๋ยวนะ"

500
00:30:20,568 --> 00:30:22,946
แบบ "ทำไมอยู่ดีๆ เธอถึงพูดว่า

501
00:30:23,029 --> 00:30:26,115
ตัวเองเป็นเหยื่อล่ะ แล้วทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ

502
00:30:26,199 --> 00:30:27,534
ทำไมเธอถึงโมโหล่ะ"

503
00:30:28,117 --> 00:30:31,913
แล้วนาทีต่อมาเธอกลับพูดว่า
ชีวิตเธอยอดเยี่ยมแค่ไหน ฉันก็จะแบบ…

504
00:30:32,413 --> 00:30:34,082
เพราะชีวิตฉันมันเคยดีเยี่ยมจริงๆ

505
00:30:34,165 --> 00:30:36,626
ส่วนใหญ่แล้วมันดี

506
00:30:36,709 --> 00:30:39,587
มีช่วงเวลาแย่ผุดขึ้นมาแค่ครั้งคราว

507
00:30:40,588 --> 00:30:42,924
และเราแค่ไม่เข้าใจว่า

508
00:30:43,007 --> 00:30:47,136
ใต้ช่วงเวลาแย่ๆ ที่ผุดขึ้นมานั้น
มีภูเขาน้ำแข็งอันเลวร้ายทั้งลูกซ่อนอยู่

509
00:30:58,773 --> 00:31:00,692
ถ้าคุณมองไปรอบๆ มันถูกทิ้งร้าง

510
00:31:00,775 --> 00:31:02,819
มันแบบว่า "เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวฉันเนี่ย"

511
00:31:02,902 --> 00:31:05,905
รั้วผุพังไปหมดแล้ว

512
00:31:05,989 --> 00:31:08,408
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมมันตั้งอยู่ตรงนั้นได้

513
00:31:08,491 --> 00:31:10,618
มันพัง แล้วก็ดูแย่มาก

514
00:31:13,329 --> 00:31:15,164
ครอบครัวของเราพังทลายจากภายใน

515
00:31:15,748 --> 00:31:17,250
มันใช้เวลานานอยู่

516
00:31:17,959 --> 00:31:21,546
แต่ความบอบช้ำที่พ่อก่อขึ้นทำให้เราพังทลาย

517
00:31:21,629 --> 00:31:23,631
เราเลยมาอยู่กันจุดนี้

518
00:31:29,762 --> 00:31:33,182
พวกคุณไม่เคารพความเป็นส่วนตัวของคนอื่นเลย

519
00:31:33,266 --> 00:31:35,018
เธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนะ

520
00:31:36,060 --> 00:31:39,397
เธอไม่ต้องทนอยู่กับเรื่องนี้ทุกวันแบบพวกเรานะ

521
00:31:39,480 --> 00:31:41,024
เข้าใจบ้างไหม

522
00:31:45,653 --> 00:31:49,365
แคร์รี่ รอว์สันต้องแบกรับชีวิต
ที่เธอไม่ได้เลือกเอง

523
00:31:51,534 --> 00:31:56,289
ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน
พอคนรู้ว่าฆาตกรบีทีเคคือพ่อของเธอ

524
00:31:56,372 --> 00:31:58,917
เธอก็กลายเป็นลูกสาวของฆาตกรบีทีเค

525
00:31:59,000 --> 00:32:00,543
คุณจะทนใช้ชีวิตกับเรื่องนั้นได้ยังไง

526
00:32:03,713 --> 00:32:07,508
ฉันปิดบังทุกอย่างเกี่ยวกับพ่อ
เกี่ยวกับชีวิตของฉัน ความรุนแรง

527
00:32:07,592 --> 00:32:08,676
ความบอบช้ำทางใจ

528
00:32:08,760 --> 00:32:12,597
เพราะคนบางคน…

529
00:32:12,680 --> 00:32:16,309
จะปฏิบัติต่อคุณแบบแย่ที่สุด
เพราะคุณเป็นลูกของฆาตกรต่อเนื่อง

530
00:32:16,392 --> 00:32:19,562
พวกเขาจะถามว่า "คุณปิดบังอะไร
คุณไม่รู้อะไรเลยเหรอ

531
00:32:19,646 --> 00:32:22,357
ทำไมคุณไม่เปิดโปงเขา"

532
00:32:22,857 --> 00:32:25,777
ฉันรอให้ใครสักคนเข้ามา

533
00:32:25,860 --> 00:32:28,154
และให้โอกาสฉันได้ช่วย หรือได้พูด

534
00:32:30,365 --> 00:32:34,702
ตอนนี้โอเซจเคาน์ตีขอให้ฉัน
ให้คำปรึกษาในการสืบสวนครั้งนี้

535
00:32:37,038 --> 00:32:38,873
ไม่ใช่ว่าฉันเลือกที่จะมีส่วนกับเรื่องนี้

536
00:32:39,540 --> 00:32:42,794
แต่มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน มันคือชีวิตของฉัน

537
00:32:42,877 --> 00:32:45,380
และฉันต้องเลือกว่าจะทำยังไงกับมัน

538
00:32:50,218 --> 00:32:52,470
พร้อมลงลึกเรื่องพวกนี้ไหมครับ

539
00:32:52,553 --> 00:32:54,055
ก็อยากนะ แต่ไม่เคยพร้อมเลย

540
00:32:55,640 --> 00:32:58,768
ผมคิดว่าสิ่งหนึ่งที่จะช่วยให้คำตอบบางอย่างได้

541
00:32:58,851 --> 00:33:01,813
นั่นคือต้องพาคุณกลับไปที่นั่น

542
00:33:01,896 --> 00:33:03,690
เพื่อดูว่าคุณจำอะไรได้บ้าง

543
00:33:04,190 --> 00:33:06,359
นั่นจะช่วยให้เราเข้าใจ

544
00:33:06,442 --> 00:33:09,737
และเห็นภาพชัดขึ้นว่า
พ่อของคุณอาจเคยไปที่ไหนบ้าง

545
00:33:09,821 --> 00:33:13,616
หรือเขาไม่ได้ทำอะไรเลยเท่าที่คุณรู้

546
00:33:17,328 --> 00:33:22,458
ในช่วงปี 1974 ถึง 1979

547
00:33:23,793 --> 00:33:27,588
ฆาตกรบีทีเคได้ทำการส่งจดหมายหลายฉบับ
ในวิชิตา

548
00:33:28,256 --> 00:33:30,466
มันถูกส่งไปให้หนังสือพิมพ์ ตำรวจ

549
00:33:30,550 --> 00:33:31,801
และสถานีข่าวต่างๆ

550
00:33:32,552 --> 00:33:34,470
มีตัวอักษรแปลกๆ กลอน

551
00:33:35,179 --> 00:33:37,974
ใครบางคนกำลังอ้างว่าฆ่าคนไปเจ็ดคน

552
00:33:40,643 --> 00:33:44,981
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก่อนฉันเกิด
หรือไม่ก็ตอนฉันยังเล็กมาก

553
00:33:45,773 --> 00:33:48,818
จดหมายฉบับสุดท้ายถูกส่งในปี 1979

554
00:33:48,901 --> 00:33:52,447
ต่อมาฉันถึงรู้ว่ามันเป็นคืนวันเกิดหนึ่งขวบของฉัน

555
00:33:52,530 --> 00:33:55,241
พ่อจัดงานวันเกิดขวบแรกให้ฉัน

556
00:33:55,324 --> 00:33:58,786
จากนั้นก็ใส่เสื้อแจ็กเกตยีนทั้งที่เป็นหน้าร้อน
ออกไปส่งจดหมายฉบับนั้น

557
00:33:59,871 --> 00:34:03,541
และนั่นก็เป็นจดหมายฉบับสุดท้าย
จากฆาตกรบีทีเคก่อนที่เขาจะหายไปนาน

558
00:34:04,542 --> 00:34:06,294
(ความสุขจากพันธนาการของข้า)

559
00:34:06,377 --> 00:34:11,716
พ่อบอกทีหลังว่าการมีลูกทำให้เขาฆ่าคนน้อยลง

560
00:34:11,799 --> 00:34:15,928
พ่อบอกว่าเขายุ่งกับการเลี้ยงลูก
แต่ฉันคิดว่าเขายุ่งกับการไล่จับฉัน

561
00:34:27,815 --> 00:34:32,737
ฉันมีรูปอยู่ตรงนี้ ถ่ายมาจากหลายๆ ช่วง

562
00:34:33,529 --> 00:34:37,950
เรื่องนึงที่ฉันชอบมาก
คือการไปแกรนด์แคนยอนกับพ่อ

563
00:34:38,034 --> 00:34:41,454
เราไปที่นั่นปี 1986 ไปแค่ตรงขอบผา

564
00:34:41,537 --> 00:34:45,333
แล้วก็ไปอีกครั้งปี 1995
เราพักอยู่ที่ขอบผาสัปดาห์หนึ่ง

565
00:34:45,416 --> 00:34:47,376
ตอนนั้นหิมะตก อากาศหนาวมาก

566
00:34:47,460 --> 00:34:50,922
ฉันต้องนอนข้างๆ พ่อในเต็นท์เพราะฉันหนาว

567
00:34:51,005 --> 00:34:53,299
ฉันดีใจที่ได้นอนข้างพ่อ เพราะพ่อตัวอุ่น

568
00:34:57,512 --> 00:34:59,889
เราไปเที่ยวพักร้อนสนุกๆ กันแบบครอบครัว

569
00:35:01,682 --> 00:35:03,309
เราตั้งแคมป์และเดินป่าเยอะมาก

570
00:35:03,392 --> 00:35:06,062
ตกปลาและตั้งแคมป์ในแคนซัส

571
00:35:06,145 --> 00:35:10,733
เดินป่าที่โคโลราโด แถวดูแรนโก
อ่างเก็บน้ำด้านบน

572
00:35:10,817 --> 00:35:14,445
เราจะเดินป่าตอนกลางวัน ตกปลาเทราต์กัน

573
00:35:14,529 --> 00:35:17,949
แล้วก็เที่ยวที่เยลโลว์สโตน

574
00:35:18,032 --> 00:35:20,326
กับที่ทีทันส์ อะไรพวกนั้น

575
00:35:22,161 --> 00:35:24,914
พอดูรูปพวกนี้

576
00:35:24,997 --> 00:35:27,250
คุณจะเห็นแค่ครอบครัวธรรมดา

577
00:35:27,333 --> 00:35:29,460
(อุทยานแห่งชาติแกรนด์ทีทัน)

578
00:35:29,544 --> 00:35:32,380
พ่อของฉันก็แค่กบดาน

579
00:35:32,880 --> 00:35:34,966
ตำรวจตามหาตัวเขาไม่เจอตลอด 31 ปี

580
00:35:35,049 --> 00:35:37,760
เพราะพ่ออยู่ใต้จมูกพวกนั้นนี่เอง

581
00:35:39,512 --> 00:35:41,931
ตำรวจไม่มองหาคนแบบพ่อฉัน

582
00:35:42,014 --> 00:35:44,767
ผู้ชายธรรมดาๆ ที่มีครอบครัวจริงๆ

583
00:35:48,604 --> 00:35:50,898
คดีโอเทโรเกิดขึ้นในปี 1974

584
00:35:51,482 --> 00:35:55,153
เริ่มจากคดีโอเทโร ตามด้วยอีกคดี แล้วก็อีกคดี

585
00:35:55,236 --> 00:36:00,116
จากนั้นก็มีคดีอื่นเพิ่มมาเรื่อยๆ

586
00:36:01,534 --> 00:36:03,703
จากนั้นก็เงียบไปเลย

587
00:36:06,539 --> 00:36:08,249
(วันที่ 15 มกราคม ปี 2004)

588
00:36:08,332 --> 00:36:13,379
วันนี้เมื่อ 30 ปีก่อน
ชาร์ลี โอเทโรวัย 15 ปีกลับจากโรงเรียน

589
00:36:13,462 --> 00:36:17,800
แล้วพบว่าทุกคนในครอบครัวของเขาถูกฆ่า
และนั่นคือจุดเริ่มต้น

590
00:36:17,884 --> 00:36:21,220
ของคดีสังหารหมู่ในประวัติศาสตร์ของวิชิตา
ที่ไม่เคยคลี่คลายได้

591
00:36:23,347 --> 00:36:25,933
หนังสือพิมพ์ลงบทความครบรอบ 30 ปี

592
00:36:26,017 --> 00:36:28,436
สามสิบปีก่อน ครอบครัวโอเทโรถูกฆ่า

593
00:36:28,519 --> 00:36:30,771
ตามด้วยคดีอื่นๆ อีกหลายคดี

594
00:36:30,855 --> 00:36:33,399
แต่ตั้งแต่นั้นมา
เราไม่ได้ยินข่าวจากฆาตกรบีทีเคอีกเลย

595
00:36:33,482 --> 00:36:34,692
(พงศาวดารนักฆ่า)

596
00:36:34,775 --> 00:36:36,485
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

597
00:36:36,569 --> 00:36:39,405
มีหลายทฤษฎีที่ผมก็จำได้

598
00:36:39,488 --> 00:36:42,533
คือหนึ่ง เขาถูกจับในคดีอื่น

599
00:36:42,617 --> 00:36:44,243
สอง เขาตายแล้ว

600
00:36:44,327 --> 00:36:48,915
หรือไม่ก็ออกนอกประเทศ
ออกจากพื้นที่ไปแล้ว ไม่มีใครเห็นเขาอีก

601
00:36:50,124 --> 00:36:52,960
ตอนฉันเริ่มงานที่ตลาดข่าววิชิตา

602
00:36:53,044 --> 00:36:54,921
ในปี 1984 ในฐานะผู้ประกาศข่าว

603
00:36:55,004 --> 00:36:59,467
ฆาตกรบีทีเคเป็นเหมือนเรื่องเล่าที่ใครๆ พูดว่า
"อ้อ ใช่ มีฆาตกรชื่อบีทีเคนะ

604
00:36:59,550 --> 00:37:03,888
เขาฆ่าคนในยุค 70
แต่ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว

605
00:37:03,971 --> 00:37:06,349
เขาคงตายไปแล้ว หรือไม่ก็ติดคุก"

606
00:37:06,432 --> 00:37:09,393
มันเป็นเหมือนตำนานเรื่องหนึ่ง

607
00:37:10,311 --> 00:37:12,688
ไม่มีใครคิดถึงฆาตกรบีทีเคอีก

608
00:37:12,772 --> 00:37:14,690
ไม่มีใครพูดถึงเขา

609
00:37:15,274 --> 00:37:18,236
และนั่นคือเหตุผลที่เขาปรากฏตัวอีกครั้ง

610
00:37:18,319 --> 00:37:21,656
นี่คือข่าวด่วนจากเคก ออนยัวร์ไซด์

611
00:37:21,739 --> 00:37:25,451
สวัสดีครับ ฆาตกรต่อเนื่องที่เคยทำให้
วิชิตาขวัญผวามาหลายปี

612
00:37:25,534 --> 00:37:27,370
กลับมาสร้างความหวาดกลัวอีกครั้งในคืนนี้

613
00:37:27,453 --> 00:37:30,790
ตำรวจกล่าวว่าดูเหมือนว่า
ฆาตกรบีทีเคจะกลับมาลงมือที่วิชิตาอีกครั้ง

614
00:37:30,873 --> 00:37:31,958
(บิล โธมัส คิลล์แมน)

615
00:37:32,041 --> 00:37:34,585
และวิธีที่เขาปรากฏตัวอีกครั้ง

616
00:37:34,669 --> 00:37:38,881
ก็ชวนให้อกสั่นขวัญหาย

617
00:37:39,382 --> 00:37:42,260
สิ่งที่เขาส่งไปให้หนังสือพิมพ์วิชิตา

618
00:37:43,052 --> 00:37:46,347
คือใบขับขี่ที่ได้จากการฆ่า

619
00:37:46,430 --> 00:37:50,643
ที่ไม่มีใครรู้มาก่อนว่าเขามีส่วนในคดีนั้นด้วย

620
00:37:51,269 --> 00:37:53,396
(มีนาคม ปี 2004)

621
00:37:53,479 --> 00:37:57,608
จดหมายที่เคกทีวีได้รับ
ถูกส่งต่อให้เราแล้วเมื่อวันพุธที่ผ่านมา

622
00:37:57,692 --> 00:38:01,112
เรากำลังพิจารณาความเป็นไปได้
ที่จดหมายนี้อาจมาจากฆาตกรบีทีเค

623
00:38:01,195 --> 00:38:04,573
และเราได้ส่งต่อให้สำนักงานสอบสวนกลางแล้ว

624
00:38:05,700 --> 00:38:09,078
หลังจากฆาตกรบีทีเคส่งจดหมายนั้นมา
หัวหน้าของผมมาหา แล้วถามว่า

625
00:38:09,161 --> 00:38:13,332
"นี่ เราได้รับเชิญให้เข้าร่วมการสืบสวน
คุณอยากไปไหม"

626
00:38:13,416 --> 00:38:15,334
ผมตอบทันทีว่า "แน่นอนอยู่แล้ว"

627
00:38:15,418 --> 00:38:16,752
(พบสาววิชิตาถูกฆ่ารัดคอ)

628
00:38:16,836 --> 00:38:18,587
ฆาตกรบีทีเคอ้างในจดหมายว่า

629
00:38:18,671 --> 00:38:21,132
วิคกี้ เวเกอร์ลีเป็นเหยื่อคนที่แปดของเขา

630
00:38:21,215 --> 00:38:24,635
เธอถูกพบเสียชีวิตจากการรัดคอ
ในบ้านตัวเองเมื่อเดือนกันยายน ปี 1986

631
00:38:24,719 --> 00:38:28,014
หลายปีหลังจากที่ฆาตกรบีทีเค
ติดต่อมาเป็นครั้งสุดท้าย

632
00:38:29,807 --> 00:38:34,228
จดหมายนั้นแนบภาพถ่ายที่เกิดเหตุมาด้วย

633
00:38:34,312 --> 00:38:37,481
ที่เกิดเหตุเป็นบ้านของเหยื่อชื่อวิคกี้ เวเกอร์ลี

634
00:38:38,524 --> 00:38:40,651
เธอถูกฆ่าที่บ้านของตัวเอง

635
00:38:42,361 --> 00:38:47,825
เรื่องของคดีนี้ก็คือ
ตอนที่เจ้าหน้าที่ฉุกเฉินไปถึงที่เกิดเหตุ

636
00:38:47,908 --> 00:38:52,413
รถพยาบาลรีบนำเธอออกมาเพื่อพยายามช่วยชีวิต

637
00:38:52,496 --> 00:38:54,957
ก่อนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจสายสืบจะไปถึง

638
00:38:55,041 --> 00:38:57,501
หรือจะมีใครถ่ายภาพที่เกิดเหตุซะอีก

639
00:38:57,585 --> 00:39:01,380
ตำรวจไม่ได้ถ่ายภาพที่เกิดเหตุนั้นไว้เลย

640
00:39:02,340 --> 00:39:05,301
แต่ภาพที่ฆาตกรบีทีเคส่งมาให้เรา

641
00:39:05,384 --> 00:39:08,179
แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเหยื่อ

642
00:39:08,262 --> 00:39:11,515
อยู่ในบ้านของเธอเอง และเสียชีวิตแล้ว

643
00:39:11,599 --> 00:39:12,558
(ฆาตกรบีทีเค)

644
00:39:12,641 --> 00:39:16,145
เราจึงรู้ทันทีว่าใครก็ตามที่ส่งจดหมายนี้มา
คือตัวจริง

645
00:39:16,228 --> 00:39:17,855
เขาคือฆาตกรบีทีเคจริงๆ

646
00:39:17,938 --> 00:39:19,940
(ฆาตกรบีทีเคปรากฏตัวอีกครั้ง
หลังหายไป 25 ปี)

647
00:39:20,024 --> 00:39:22,068
คุณนึกภาพออกไหม

648
00:39:22,151 --> 00:39:26,197
ว่าเขาดีใจแค่ไหนตอนเห็นพาดหัวข่าวนี้

649
00:39:26,280 --> 00:39:28,115
(บีทีเคปรากฏตัวอีกครั้งหลังผ่านไป 25 ปี)

650
00:39:29,033 --> 00:39:32,078
นั่นแหละเป้าหมายของเขา การได้เป็นข่าว

651
00:39:32,870 --> 00:39:33,871
เขาทำได้แล้ว

652
00:39:33,954 --> 00:39:36,665
(หญิงสาวในวิชิตาต้องหวาดกลัว
ฆาตกรบีทีเคอีกครั้ง)

653
00:39:36,749 --> 00:39:41,420
พวกเราต่างก็ตกใจกันมาก

654
00:39:41,504 --> 00:39:45,174
พอๆ กับคนทั่วไปเลย

655
00:39:45,758 --> 00:39:47,885
ทุกคนในวงการสื่อ

656
00:39:47,968 --> 00:39:52,765
แม้แต่ตำรวจเองก็พากันพูดว่า "อะไรกันเนี่ย"

657
00:39:52,848 --> 00:39:57,186
เช่นเดียวกับทุกคนในวิชิตา
พนักงานของเคกก็หวังว่าฆาตกรบีทีเค

658
00:39:57,269 --> 00:39:59,772
จะเป็นแค่เรื่องเล่าเก่าๆ เป็นคดีเก่าๆ

659
00:39:59,855 --> 00:40:03,818
แต่ตอนนี้ตำรวจแจ้งว่าฆาตกรบีทีเคกลับมาแล้ว
ความกลัวเก่าๆ ก็กลับคืนมา

660
00:40:04,318 --> 00:40:07,988
สตีฟ เรลฟอร์ดอายุเพียงห้าขวบ
ตอนแม่ของเขาถูกฆาตกรบีทีเคฆ่า

661
00:40:08,072 --> 00:40:12,284
แต่สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือเขากับพี่น้องอีกสองคน
ต้องได้ยินทุกอย่างที่เกิดขึ้น

662
00:40:12,368 --> 00:40:14,036
ผมยังต้องเผชิญกับมันจนถึงวันนี้

663
00:40:14,537 --> 00:40:16,288
- จริงเหรอคะ
- ใช่ครับ

664
00:40:16,372 --> 00:40:18,124
คุณต้องเผชิญอะไรคะ

665
00:40:18,207 --> 00:40:21,335
ผมเป็นคนเปิดประตูให้ไอ้เวรนั่นเอง

666
00:40:22,878 --> 00:40:24,630
ผมเป็นคนให้เขาเข้ามา

667
00:40:25,297 --> 00:40:26,715
คุณไม่มีวันลืมเรื่องแบบนั้นหรอก

668
00:40:28,384 --> 00:40:32,596
มันเป็นหนึ่งในเรื่องชวนช็อกที่สุด
ตั้งแต่ฉันทำงานมาเลย

669
00:40:33,180 --> 00:40:34,765
และสิ่งที่แย่ที่สุดก็คือ

670
00:40:36,434 --> 00:40:39,478
เขาจะทำอะไรต่อเพื่อให้สื่อสนใจ

671
00:40:39,979 --> 00:40:43,816
(เคก เอบีซี)

672
00:40:43,899 --> 00:40:48,654
ทันทีที่เรื่องนี้ออกสื่อ โทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด

673
00:40:48,737 --> 00:40:50,614
อีเมลหลั่งไหลเข้ามา

674
00:40:50,698 --> 00:40:52,700
มีเบาะแสถูกส่งเข้ามามากมาย

675
00:40:52,783 --> 00:40:55,953
ผู้คนพากันเสนอชื่อว่าใครอาจเป็นฆาตกรบีทีเค

676
00:40:56,036 --> 00:40:57,955
หรือส่งเบาะแสอะไรก็ตามเข้ามา

677
00:40:58,914 --> 00:41:00,624
แต่คุณไม่สามารถตามสืบทุกเบาะแสได้

678
00:41:00,708 --> 00:41:02,960
คุณจัดการทั้งหมดไม่ได้

679
00:41:04,336 --> 00:41:08,466
แต่คุณจะเลือกไม่ตามเบาะแสไหนล่ะ
เพราะมันอาจเป็นเบาะแสสำคัญก็ได้

680
00:41:08,549 --> 00:41:10,092
มันยากมากๆ

681
00:41:10,676 --> 00:41:12,470
ผมจะบอกให้นะว่าเรามีอะไรบ้าง

682
00:41:12,553 --> 00:41:15,139
เราได้รับจดหมายที่น่าสงสัยมากฉบับหนึ่ง

683
00:41:15,222 --> 00:41:17,558
บนซองระบุว่าส่งมาจากโธมัส บี. คิง

684
00:41:19,351 --> 00:41:25,107
จดหมายฉบับที่สองหลังจากที่เขากลับมา
ถูกส่งมาที่เคกทีวี

685
00:41:25,191 --> 00:41:26,567
ครับ ผมเกลน ฮอร์นพูด

686
00:41:26,650 --> 00:41:29,945
และมันคือ "เรื่องราวของฆาตกรบีทีเค"

687
00:41:30,029 --> 00:41:33,949
หนังสือที่เขาอยากเขียนเกี่ยวกับตัวเอง

688
00:41:34,033 --> 00:41:37,912
แล้วเขาก็ใส่หัวข้อมาว่า
"บทที่หนึ่ง บทที่สอง บทที่สาม บทที่สี่"

689
00:41:38,662 --> 00:41:40,873
"เรื่องราวของฆาตกรบีทีเค
กำเนิดฆาตกรต่อเนื่อง

690
00:41:40,956 --> 00:41:42,750
รุ่งอรุณ รสนิยมเฉพาะ โลกจินตนาการ

691
00:41:42,833 --> 00:41:45,211
การไล่ล่าเริ่มต้น ที่ซ่อนของฆาตกรบีทีเค ชุดนอน

692
00:41:45,294 --> 00:41:47,588
วิธี-ตัวตน-กลอุบาย ความทรงจำล้ำค่า

693
00:41:47,671 --> 00:41:50,382
ม่านสุดท้าย ราตรีกาล จะมีอีกไหม"

694
00:41:51,300 --> 00:41:53,219
บทที่ 13

695
00:41:54,136 --> 00:41:55,888
"จะมีอีกไหม"

696
00:41:58,974 --> 00:42:04,230
ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยากดังขนาดนั้น

697
00:42:05,189 --> 00:42:06,732
จนถึงกับจะฆ่าอีกครั้งไหม

698
00:42:08,859 --> 00:42:11,070
เอฟบีไอ หน่วยพฤติกรรมศาสตร์

699
00:42:11,153 --> 00:42:13,906
ให้คำแนะนำเราตั้งแต่แรก บอกว่า

700
00:42:13,989 --> 00:42:18,160
"โอกาสดีที่สุดที่คุณจะจับฆาตกรบีทีเคได้
คือต้องทำให้เขาติดต่อกับเราต่อไป

701
00:42:18,244 --> 00:42:21,163
ทำให้เขารู้สึกสบายใจ

702
00:42:21,247 --> 00:42:23,040
ที่จะสื่อสารกับคุณ"

703
00:42:23,123 --> 00:42:27,920
หลังจากนั้น เราก็เริ่มได้รับจดหมายทุกเดือน

704
00:42:28,003 --> 00:42:29,171
หรือหกสัปดาห์

705
00:42:29,255 --> 00:42:30,506
เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

706
00:42:30,589 --> 00:42:33,968
มีพัสดุสามชิ้นถูกส่งไปยังสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น
ข้างในมีเครื่องประดับ

707
00:42:34,051 --> 00:42:35,928
ที่อาจเป็นของเหยื่อ

708
00:42:36,011 --> 00:42:37,763
มันอยู่ในกล่องพัสดุยูพีเอส

709
00:42:37,846 --> 00:42:41,308
เจ้าหน้าที่ของยูพีเอสเปิดซองออกมา
ข้างในมีภาพถ่าย

710
00:42:41,392 --> 00:42:42,893
กับจดหมายจากฆาตกรบีทีเค

711
00:42:43,978 --> 00:42:46,564
ตอนนี้เขาเหมือนจะท้าให้เราหาตัวเขาให้เจอ

712
00:42:46,647 --> 00:42:50,484
เล่นเกมกับเราโดยให้เบาะแสบางอย่าง
ที่อาจจริงหรือไม่จริงก็ได้

713
00:42:50,568 --> 00:42:51,735
(มาช่วยสื่อกันเถอะ)

714
00:42:56,240 --> 00:43:00,786
เรารู้ว่าเขาคอยดูเราในรายการข่าว
เพราะเขาเขียนบางอย่าง

715
00:43:00,869 --> 00:43:04,748
ที่บอกว่าเขาดูเราอยู่ทุกคืน

716
00:43:04,832 --> 00:43:08,002
ฉันเคยพูดตอนรายงานข่าวช่วงสี่ทุ่ม

717
00:43:08,502 --> 00:43:10,254
ว่าเจฟฟ์กับฉันเป็นหวัด

718
00:43:10,838 --> 00:43:12,673
เราต้องติดเชื้ออะไรสักอย่างมาแน่

719
00:43:12,756 --> 00:43:15,593
สองวันต่อมา เราได้รับจดหมาย

720
00:43:15,676 --> 00:43:19,388
เขียนมาว่า
"ขอให้ซูซานกับเจฟฟ์หายเป็นหวัดไวๆ"

721
00:43:19,471 --> 00:43:21,140
(เสียใจด้วยที่ซูซานกับเจฟฟ์เป็นหวัด)

722
00:43:21,223 --> 00:43:22,433
ฉันยัง

723
00:43:23,642 --> 00:43:25,477
รู้สึกแบบนั้นอยู่เลย

724
00:43:26,895 --> 00:43:31,066
เป็นความกลัวที่แล่นปราดไปทั่วร่าง

725
00:43:31,150 --> 00:43:32,735
ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้

726
00:43:33,235 --> 00:43:38,699
นี่คือหนึ่งในคดีที่ท้าทายที่สุดที่ผมมีส่วนเกี่ยวข้อง

727
00:43:40,242 --> 00:43:44,788
ผมรู้สึกว่าการได้คุยกับคนที่ทำเรื่องนี้
คงน่าสนใจมาก

728
00:43:44,872 --> 00:43:46,874
(พฤษภาคม ปี 2004)

729
00:43:50,711 --> 00:43:53,714
(มกราคม ปี 2005)

730
00:44:02,014 --> 00:44:04,350
ฉบับนี้เป็นโปสต์การ์ด ไม่ใช่จดหมาย

731
00:44:04,933 --> 00:44:06,268
มันเขียนว่า

732
00:44:06,352 --> 00:44:11,815
"ระหว่างถนน 69 เหนือตัด 77 เหนือ
บนถนนเซเนกา

733
00:44:11,899 --> 00:44:14,401
ของอยู่ในกล่องซีเรียลโพสต์โทสตี้ส์

734
00:44:14,485 --> 00:44:16,737
พีเจลิตเติลแม็กซ์ กับตุ๊กตา

735
00:44:17,696 --> 00:44:20,991
แจ้งให้ผมรู้ด้วยถ้าคุณหรือกรมตำรวจวิชิตา
ได้รับจดหมายนี้"

736
00:44:21,742 --> 00:44:23,869
ในจดหมายฉบับนี้

737
00:44:23,952 --> 00:44:26,664
เขาให้เบาะแสกับตำรวจอีกครั้ง

738
00:44:26,747 --> 00:44:30,542
มีกล่องซีเรียลโพสต์โทสตี้ส์วางอยู่ที่มุมถนน

739
00:44:32,294 --> 00:44:35,297
เราส่งผู้สื่อข่าวกับช่างภาพไปทันที

740
00:44:36,799 --> 00:44:39,677
มันอยู่บนถนนชนบท ใต้ป้ายหยุดรถ

741
00:44:39,760 --> 00:44:42,262
เราได้ภาพเยอะมาก

742
00:44:44,181 --> 00:44:46,934
ร้อยโทเคน แลนด์เวร์
กับสายสืบเคลลี่ โอทิสไปถึงที่นั่น

743
00:44:47,017 --> 00:44:50,813
ไม่นานหลังจากนั้น เจ้าหน้าที่สืบสวน
ใช้เวลาหลายชั่วโมงตรวจสอบที่เกิดเหตุ

744
00:44:50,896 --> 00:44:53,357
ตำรวจขอร้องไม่ให้เราเปิดเผยตำแหน่ง

745
00:44:53,440 --> 00:44:55,734
จนกว่าจะสืบสวนเสร็จ

746
00:44:56,944 --> 00:44:59,238
ตำรวจมาเอากล่องซีเรียลไป

747
00:44:59,321 --> 00:45:01,281
พวกเขาเป็นคนเปิดมัน

748
00:45:01,865 --> 00:45:04,410
ข้างในมีตุ๊กตาบาร์บี้

749
00:45:05,327 --> 00:45:07,037
ที่มีเชือกรัดคออยู่

750
00:45:09,915 --> 00:45:10,833
(ซีเรียลโทสตี้ส์)

751
00:45:10,916 --> 00:45:13,711
ในจดหมายที่อยู่ในกล่องซีเรียล

752
00:45:13,794 --> 00:45:17,798
เขาบอกเราว่าอยากติดต่อกับเราผ่านฟลอปปี้ดิสก์

753
00:45:17,881 --> 00:45:22,928
เขากังวลว่าเราจะตามรอยเขาได้

754
00:45:23,011 --> 00:45:25,806
เขาถามว่า "มันจะระบุตัวผมได้ไหม"

755
00:45:25,889 --> 00:45:29,810
แล้วเขาก็พูดบางอย่างที่น่าสนใจมาก
เขาพูดว่า "บอกมาตรงๆ นะ"

756
00:45:29,893 --> 00:45:32,855
(บอกมาตรงๆ นะ)

757
00:45:32,938 --> 00:45:37,943
แล้วเขาก็สั่งให้เราตอบเขาผ่านทางหนังสือพิมพ์

758
00:45:38,026 --> 00:45:40,320
โดยให้พิมพ์ว่า "เร็กซ์ มันจะไม่เป็นไร"

759
00:45:41,113 --> 00:45:44,575
เคนนี่ แลนด์เวร์เลยลงโฆษณา
ตามที่ฆาตกรบีทีเคขอ

760
00:45:44,658 --> 00:45:46,910
แล้วเขาก็ทำตามนั้น และส่งแผ่นดิสก์มาให้เรา

761
00:45:48,537 --> 00:45:53,834
ข้อมูลเมตาระบุว่าแผ่นดิสก์นั้น
ถูกใช้ที่ห้องสมุดสาธารณะปาร์กซิตี

762
00:45:53,917 --> 00:45:55,461
โบสถ์คริสต์ลูเธอรัน

763
00:45:55,544 --> 00:45:57,212
มันบอกยูสเซอร์เนม

764
00:45:57,296 --> 00:45:59,131
และชื่อนั้นก็คือเดนนิส

765
00:45:59,214 --> 00:46:00,549
(ยูสเซอร์เนม: เดนนิส)

766
00:46:00,632 --> 00:46:05,053
ไม่กี่นาที หลังจากตรวจสอบ
เทียบชื่อจากทั้งสองแห่ง

767
00:46:05,137 --> 00:46:07,973
ก็พบชายชื่อเดนนิส เรเดอร์

768
00:46:08,056 --> 00:46:12,060
เป็นประธานสภาของโบสถ์คริสต์ลูเธอรัน

769
00:46:14,438 --> 00:46:18,692
ทีมไอทีของตำรวจวิชิตาตื่นเต้นกันสุดๆ

770
00:46:18,776 --> 00:46:19,693
(วิชิตา)

771
00:46:19,777 --> 00:46:20,736
(ปาร์กซิตี)

772
00:46:20,819 --> 00:46:23,864
สุดท้าย พวกเขาก็หาที่อยู่หนึ่งในปาร์กซิตีได้

773
00:46:23,947 --> 00:46:25,407
มันอยู่นอกวิชิตานิดเดียว

774
00:46:26,408 --> 00:46:29,495
ผมนี่อย่างพร้อม ผมแบบ
"นี่แหละ ไปจับเขากันเลย"

775
00:46:29,578 --> 00:46:33,707
แต่เคนนี่ แลนด์เวร์บอกว่า
"เราต้องมั่นใจก่อนว่านี่คือฆาตกรบีทีเค

776
00:46:33,791 --> 00:46:35,167
เราต้องเอาดีเอ็นเอเขามา"

777
00:46:36,627 --> 00:46:40,464
ผมเห็นว่าลูกสาวเขา
เคยเรียนที่มหาลัยแคนซัสสเตต

778
00:46:40,547 --> 00:46:43,467
และผมรู้จากประสบการณ์ตรงว่า
การสมัครเข้าเรียนที่นั่น

779
00:46:43,550 --> 00:46:47,805
ถ้าคุณเป็นนักศึกษาที่นั่น
แล้วมีปัญหาสุขภาพใดๆ ก็ตาม

780
00:46:47,888 --> 00:46:50,307
คุณต้องไปที่ศูนย์สุขภาพนักศึกษาลาฟีน

781
00:46:50,390 --> 00:46:53,560
ผมเลยบอกว่า "ผมจะลองแวะไปดู
ว่าพวกเขามีข้อมูลอะไรไหม"

782
00:46:54,269 --> 00:46:57,898
จากบันทึกพบว่าตอนเธอเรียนที่นั่น
เธอเคยเข้ารับการตรวจเซลล์ปากมดลูก

783
00:46:57,981 --> 00:46:59,858
พวกเขายอมมอบตัวอย่างให้ผม

784
00:46:59,942 --> 00:47:02,444
ผมส่งตัวอย่างนั้นไปวิเคราะห์ดีเอ็นเอ

785
00:47:02,528 --> 00:47:04,905
แล้วในที่สุดผมก็ได้รับโทรศัพท์

786
00:47:04,988 --> 00:47:07,825
"นี่คือลูกของฆาตกรบีทีเคที่คุณตามหาอยู่"

787
00:47:09,660 --> 00:47:12,204
สายแรกที่ผมโทรหาคือเคนนี่ แลนด์เวร์

788
00:47:12,287 --> 00:47:13,413
"เคนนี่ หมอนี่แหละ"

789
00:47:13,914 --> 00:47:16,792
"โอ้ โอเค งั้นเจอกันพรุ่งนี้เช้า"

790
00:47:17,835 --> 00:47:21,839
(วันที่ 25 กุมภาพันธ์ ปี 2005)

791
00:47:30,764 --> 00:47:34,643
เช้าวันนั้น ห้องข่าวเริ่มจับสัญญาณ

792
00:47:34,726 --> 00:47:38,105
จากวิทยุตำรวจได้ ทีมมอบหมายข่าวบอกว่า

793
00:47:38,188 --> 00:47:40,482
"มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นที่ปาร์กซิตี

794
00:47:40,566 --> 00:47:43,652
ไม่รู้ว่าอะไร แต่มีใครสักคนต้องไปดูที่นั่นแล้ว"

795
00:47:43,735 --> 00:47:45,946
แคปหก นี่เช็กเมต 16 เปลี่ยน

796
00:47:46,029 --> 00:47:48,824
เรารู้ว่าเดนนิส เรเดอร์ทำงานให้เมืองปาร์กซิตี

797
00:47:48,907 --> 00:47:51,910
และเขาจะกลับบ้านไปกินมื้อเที่ยงทุกวัน

798
00:47:51,994 --> 00:47:56,498
เราก็เลยไปดักที่ถนนข้างบ้านเขา

799
00:47:56,582 --> 00:47:59,042
แล้วรอให้เขาขับรถมา

800
00:48:01,962 --> 00:48:05,674
พอเขาขับผ่าน รถสายตรวจที่จอดอยู่ก็ขับตามไป

801
00:48:05,757 --> 00:48:09,136
ก่อนจะเปิดไฟไซเรน แล้วให้เขาจอดรถ

802
00:48:11,471 --> 00:48:14,725
ในใจผมนี่คิดเลยว่า "เขารู้แน่ๆ ว่านี่คือจุดจบ

803
00:48:14,808 --> 00:48:17,477
และเขาอาจอยากจบแบบยิ่งใหญ่"

804
00:48:17,561 --> 00:48:19,104
และผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

805
00:48:20,188 --> 00:48:23,483
ผมขับรถไปจอดข้างรถสายตรวจ

806
00:48:23,567 --> 00:48:28,113
ผมไปถึงรถของเดนนิส เรเดอร์
ตอนเขาเปิดประตูพอดี

807
00:48:28,196 --> 00:48:30,073
และกำลังจะลงจากรถ

808
00:48:30,157 --> 00:48:32,159
ผมก็คว้าตัวเขามา และ…

809
00:48:32,242 --> 00:48:35,412
ผลักเขาให้หมุนตัว แล้วกดลงกับพื้นคอนกรีตทันที

810
00:48:39,207 --> 00:48:43,503
ตอนนั้นสมาชิกหน่วยสืบสวนคนอื่นๆ ก็ตามมาสมทบ

811
00:48:47,090 --> 00:48:49,426
เราจับเขาใส่กุญแจมือ พยุงเขาให้ลุกขึ้น

812
00:48:49,509 --> 00:48:52,471
ผมยืนอยู่ตรงนั้น ยังจับตัวเขาไว้แน่น

813
00:48:52,554 --> 00:48:55,432
เขาหันมามองผมแล้วพูดว่า

814
00:48:55,515 --> 00:48:58,852
"ช่วยบอกเมียผมด้วยได้ไหม
ว่าผมจะไม่กลับไปกินมื้อเที่ยง

815
00:48:58,936 --> 00:49:00,479
ผมเดาว่าคุณรู้ว่าบ้านผมอยู่ไหน"

816
00:49:06,610 --> 00:49:10,906
พ่อฉันถูกจับปี 2005 ตอนนั้นฉันอายุ 26

817
00:49:10,989 --> 00:49:14,701
แล้วโลกของฉันกับสามีก็กลับตาลปัตร

818
00:49:14,785 --> 00:49:16,161
เราเพิ่งแต่งงานได้ 18 เดือน

819
00:49:16,244 --> 00:49:19,122
เรายังเป็นแค่เด็ก อยู่กันลำพังในมิชิแกน
ไม่มีครอบครัว

820
00:49:20,123 --> 00:49:23,418
เอฟบีไอมาสัมภาษณ์เรา
แค่สุดสัปดาห์แรกครั้งเดียว

821
00:49:23,502 --> 00:49:27,172
แล้วก็เหมือนว่า…
"ไว้เจอกันนะ ไปจัดการกันเอาเอง"

822
00:49:30,050 --> 00:49:33,136
ฉันโกรธมาก ฉันโกรธเรื่องดีเอ็นเอ

823
00:49:33,220 --> 00:49:35,263
ฉันคิดว่ามันละเมิดสิทธิ์ความเป็นส่วนตัวของฉัน

824
00:49:35,347 --> 00:49:37,557
ฉันอายเรื่องที่ตรวจเซลล์ปากมดลูก

825
00:49:37,641 --> 00:49:42,020
ฉันโกรธตำรวจอยู่แล้ว ฉันโกรธเอฟบีไอด้วย

826
00:49:42,104 --> 00:49:43,730
ฉันโกรธไปหมดทุกคน

827
00:49:43,814 --> 00:49:45,607
ชีวิตเราหายวับไปเลย

828
00:49:45,691 --> 00:49:48,235
ทุกอย่างมันวุ่นวาย บ้าคลั่ง ฉันโกรธมันหมดทุกคน

829
00:49:50,195 --> 00:49:54,324
หลังจากการจับกุม
ผมได้รับมอบหมายให้เข้าตรวจค้น

830
00:49:54,408 --> 00:49:57,744
บ้านที่เดนนิส เรเดอร์อยู่กับภรรยา

831
00:49:58,328 --> 00:50:01,289
ตอนผมเดินเข้าบ้าน สิ่งแรกที่ผมเห็น

832
00:50:01,373 --> 00:50:04,793
คือภาพแขวนบนผนังเหนือโซฟา

833
00:50:04,876 --> 00:50:09,840
เป็นภาพเขากับครอบครัว
ไปร่วมกิจกรรมของมหาลัยแคนซัสสเตต

834
00:50:09,923 --> 00:50:13,468
พวกงานของมหาวิทยาลัย แมตช์ฟุตบอล
อะไรแบบนั้น หลายเหตุการณ์เลย

835
00:50:13,552 --> 00:50:16,388
ผมก็แบบ "โอ้ ว้าว"

836
00:50:17,055 --> 00:50:19,182
ของที่เราเจอในบ้าน

837
00:50:19,266 --> 00:50:22,144
ยิ่งทำให้ผมมีคำถามในใจมากขึ้น

838
00:50:23,103 --> 00:50:25,605
อย่างเช่น พอคุณเดินเข้าประตูหน้า

839
00:50:26,148 --> 00:50:27,774
จะเจอตู้เก็บเสื้อโค้ตอยู่ทางขวามือ

840
00:50:28,525 --> 00:50:30,485
แต่บนชั้นวางของ

841
00:50:30,569 --> 00:50:33,113
ที่อยู่เหนือเสื้อโค้ตพวกนั้น มีกระเป๋าใส่อุปกรณ์ฆ่า

842
00:50:34,156 --> 00:50:38,326
เป็นกระเป๋าใบเล็กที่มีเชือกผูกเตรียมไว้
มีผ้าโพกหัว

843
00:50:38,410 --> 00:50:42,080
มีทั้งกุญแจมือ ปืนพกออโต้ขนาดจุดสามสอง

844
00:50:44,791 --> 00:50:48,045
โรงเก็บของข้างหลังบ้าน
ก็มีของแปลกๆ หลายอย่างอยู่

845
00:50:48,128 --> 00:50:52,340
ของที่เหมือนเป็นถ้วยรางวัล เครื่องประดับ
ของที่เคยสัมผัสผิวหนังของเจ้าของ

846
00:50:52,424 --> 00:50:54,718
เสื้อผ้า โดยเฉพาะชุดชั้นใน

847
00:50:54,801 --> 00:50:56,178
เขาเก็บไว้หมด

848
00:50:57,429 --> 00:51:00,640
ของที่เห็นได้ชัดว่าอาจถูกใช้

849
00:51:00,724 --> 00:51:04,019
หรือเคยถูกใช้ทรมานเหยื่อบางคน

850
00:51:10,567 --> 00:51:13,445
ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวน
ผมรู้สึกว่ามันรบกวนใจมาก

851
00:51:13,528 --> 00:51:17,657
ผมคิดว่า
"นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้เราเห็นจิตใจของเขา"

852
00:51:18,867 --> 00:51:21,620
ที่นี่กลายเป็นจุดสนใจ คนหลายร้อยแห่กันมาที่นี่

853
00:51:21,703 --> 00:51:23,705
เพื่อมาดูสถานที่นี้

854
00:51:23,789 --> 00:51:27,167
ปาร์กซิตี เมืองเล็กๆ ที่ทุกคนรู้จักกัน

855
00:51:27,250 --> 00:51:28,710
หรือพวกเขาก็เคยคิดแบบนั้น

856
00:51:31,379 --> 00:51:33,173
ผมคุยกับภรรยาของเขา

857
00:51:33,256 --> 00:51:36,635
เธอปฏิเสธทั้งหมด เธอบอกว่า
"โอ้ ไม่หรอกค่ะ"

858
00:51:36,718 --> 00:51:39,513
เธอสุภาพมาก ร่วมมือดีมาก
เธอไม่ได้ตะโกนใส่พวกเราเลย

859
00:51:39,596 --> 00:51:41,890
เธอพูดว่า "โอ้ ไม่ใช่หรอก คุณจับผิดคนแล้ว"

860
00:51:41,973 --> 00:51:45,227
ระหว่างที่เราคุยกับเธอ แคร์รี่ก็โทรมา

861
00:51:46,436 --> 00:51:49,564
เราติดต่อแม่ไม่ได้เลย
จนกระทั่งช่วงต่อมาของวันนั้น

862
00:51:50,107 --> 00:51:52,317
แม่สภาพย่ำแย่มาก เหมือนฉันเลย

863
00:51:52,400 --> 00:51:54,736
เราสองคนคิดอะไรไม่ออก

864
00:51:55,320 --> 00:51:57,656
เธอบอกแคร์รี่ว่า "ลูกก็รู้จักพ่อนี่นา

865
00:51:57,739 --> 00:52:01,576
ลูกรู้ว่านี่มันไม่ถูกต้อง
ต้องมีอะไรผิดพลาดมหันต์แล้ว

866
00:52:01,660 --> 00:52:04,246
เขาไม่ใช่ฆาตกร

867
00:52:04,329 --> 00:52:05,455
มันไม่ใช่เขา"

868
00:52:07,666 --> 00:52:10,168
ฉันไม่คิดว่าจะผ่านคืนนั้นมาได้

869
00:52:13,505 --> 00:52:15,507
คุณคือคนสองคน

870
00:52:16,258 --> 00:52:19,302
ที่ใช้ชีวิตด้วยกัน พูดคุยกัน

871
00:52:19,845 --> 00:52:22,681
มีหลายสิ่งหลายอย่างเหมือนกัน

872
00:52:22,764 --> 00:52:25,183
ผมคิดว่าเธอรู้อะไรไหมเหรอ

873
00:52:25,767 --> 00:52:26,768
ไม่ครับ

874
00:52:28,103 --> 00:52:30,397
ผมว่าเธอระแคะระคายที่สุด

875
00:52:31,231 --> 00:52:32,149
คงเป็น…

876
00:52:32,232 --> 00:52:35,193
ตอนพวกเขานั่งดูทีวีด้วยกัน

877
00:52:35,277 --> 00:52:37,195
แล้วสื่อเจ้าไหนสักเจ้า

878
00:52:37,279 --> 00:52:39,614
เอาจดหมายฉบับหนึ่งออกมาอ่าน

879
00:52:39,698 --> 00:52:43,743
แล้วพอช่วงข่าวจบไป

880
00:52:43,827 --> 00:52:46,079
เธอก็พูดว่า "ฆาตกรบีทีเคนี่น่ะ

881
00:52:46,663 --> 00:52:48,623
วิธีการเขียนเขาเหมือนคุณเลย"

882
00:52:49,541 --> 00:52:51,543
แล้วเขา…

883
00:52:52,627 --> 00:52:54,880
เขาไม่ได้พูดอะไรเลย

884
00:52:54,963 --> 00:52:58,758
แต่ผมรู้สึกลึกลงไปในสัญชาตญาณของตัวเองเลย

885
00:52:58,842 --> 00:53:00,343
ว่าถ้าเธอถามจี้ต่อ

886
00:53:01,970 --> 00:53:03,638
เขาคงกำจัดเธอ

887
00:53:04,973 --> 00:53:06,683
(ดิเออร์ลี่โชว์)

888
00:53:06,766 --> 00:53:08,185
(กรมตำรวจวิชิตา)

889
00:53:08,268 --> 00:53:10,020
เดนนิส ผมมีคำถามจะถามคุณ

890
00:53:10,687 --> 00:53:13,190
คุณคิดว่าอะไรทำให้เรามาคุยกันวันนี้

891
00:53:14,399 --> 00:53:15,567
ไม่รู้สิ

892
00:53:16,943 --> 00:53:20,238
ในเมื่อผมเป็นผู้ต้องสงสัย ก็เดาว่า
คุณต้องมีหลักฐานบางอย่างละมั้ง

893
00:53:20,322 --> 00:53:21,823
คุณไม่อยากรู้เหรอว่ามันคืออะไร

894
00:53:21,907 --> 00:53:22,782
อยากสิ

895
00:53:24,868 --> 00:53:26,536
อยากให้เราบอกคุณไหม

896
00:53:26,620 --> 00:53:29,331
เคนนี่ แลนด์เวร์เป็นคนสัมภาษณ์ครั้งแรก

897
00:53:29,414 --> 00:53:32,626
ทำกับนักวิเคราะห์พฤติกรรมจากเอฟบีไอ

898
00:53:33,793 --> 00:53:36,087
หลักๆ ก็คือเคนนี่

899
00:53:36,171 --> 00:53:39,674
เอาหลักฐานสำคัญทั้งหมดที่เรามี
ไว้เล่นงานเขาออกมาวางตรงหน้า

900
00:53:40,258 --> 00:53:42,469
- คุณรู้ไหมว่านี่คืออะไร
- ฟลอปปี้ดิสก์

901
00:53:42,552 --> 00:53:43,678
ใช่

902
00:53:43,762 --> 00:53:48,308
เหตุผลที่ต้องทุ่มงบประมาณจำนวนมาก

903
00:53:48,391 --> 00:53:51,645
จ้างผู้เชี่ยวชาญด้านนิติคอมพิวเตอร์
เพื่อเรื่องสื่อลามกเด็ก

904
00:53:51,728 --> 00:53:53,772
- ว่าไงนะ เปล่าๆ
- สื่อลามกเด็ก

905
00:53:53,855 --> 00:53:57,025
เพราะงั้นเอฟบีไอกับตำรวจท้องถิ่น

906
00:53:57,817 --> 00:53:59,152
เลยชำนาญมาก

907
00:53:59,236 --> 00:54:01,029
ในการตรวจสอบแผ่นดิสก์

908
00:54:01,112 --> 00:54:03,490
และตามรอยต้นตอ

909
00:54:03,573 --> 00:54:05,659
- น่าสนใจดี
- ดังนั้นถ้าเราได้…

910
00:54:05,742 --> 00:54:10,205
ถ้าเราได้รับของพวกนี้มา เราก็จะตามรอยได้

911
00:54:10,288 --> 00:54:15,377
เราหาได้ว่ามันมาจากโบสถ์คริสต์ลูเธอรัน

912
00:54:15,460 --> 00:54:18,505
แล้วเราก็ไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่นั่น
และหาได้ว่า

913
00:54:18,588 --> 00:54:21,758
ใครเป็นคนล็อกอินเข้าใช้
และได้เห็นว่าเป็นคนชื่อเดนนิส

914
00:54:22,550 --> 00:54:25,679
พอพูดถึงเรื่องดีเอ็นเอ เขารู้ทันทีว่านี่แหละจุดจบ

915
00:54:25,762 --> 00:54:27,681
เคนนี่ แลนด์เวร์บอกเขาว่า

916
00:54:27,764 --> 00:54:30,267
"เราได้ดีเอ็นเอที่ตรงกันมาจากลูกสาวของคุณ"

917
00:54:30,350 --> 00:54:33,019
ลูกคุณเคยมีเหตุจำเป็นทางการแพทย์

918
00:54:33,103 --> 00:54:35,897
ผมเลยใช้ตัวอย่างนั้นมาตรวจสอบได้

919
00:54:35,981 --> 00:54:39,901
เลยได้รู้ว่าฆาตกรบีทีเคคือพ่อของลูกคุณ

920
00:54:39,985 --> 00:54:41,695
นั่นแหละสิ่งที่ทำให้ผมตามรอยคุณจนเจอ

921
00:54:42,946 --> 00:54:45,824
ผมว่าจุดนั้นแหละ ที่ทำให้เขาจำยอม

922
00:54:45,907 --> 00:54:46,908
คุณดูออกเลย

923
00:54:46,992 --> 00:54:50,745
เคนนี่พูดว่า "เดนนิส บอกเรามา
บอกเราว่าคุณคือใคร"

924
00:54:50,829 --> 00:54:52,372
ทำไมไม่พูดออกมาเลยล่ะ

925
00:54:53,081 --> 00:54:54,541
พวกคุณก็คงรู้แล้ว

926
00:54:55,083 --> 00:54:57,252
- แล้วยังไงต่อ
- พูดเลย บอกมาว่าคุณเป็นใคร

927
00:54:57,335 --> 00:54:58,295
ฆาตกรบีทีเค

928
00:54:58,378 --> 00:54:59,462
คุณคือฆาตกรบีทีเค

929
00:55:03,133 --> 00:55:06,678
พอเขาได้พูดแบบนั้นกับตำรวจ

930
00:55:06,761 --> 00:55:10,724
มันก็เหมือนเขื่อนแตก เขาเล่าทุกคดีเลย

931
00:55:10,807 --> 00:55:12,517
มีสองคดีที่ก่อนหน้านี้

932
00:55:13,476 --> 00:55:15,854
เราไม่เคยเชื่อมโยงถึงเขามาก่อน

933
00:55:16,646 --> 00:55:18,315
นั่นโปรเจกต์ "ด็อกไซด์"

934
00:55:19,441 --> 00:55:21,359
เป็นชื่อรหัสของเธอ

935
00:55:21,943 --> 00:55:25,196
หลักๆ ก็คือผมมีเวลาว่างช่วงเย็น

936
00:55:25,280 --> 00:55:27,407
ผมฆ่าเธอคืนวันศุกร์

937
00:55:27,490 --> 00:55:28,658
(โดโลเรส เดวิส)

938
00:55:28,742 --> 00:55:34,372
วันที่ 19 มกราคม ปี 1991
โดโลเรส ดี. เดวิสถูกลักพาตัวจากบ้าน

939
00:55:34,456 --> 00:55:36,666
ร่างของเธอถูกพบอีก 13 วันให้หลัง

940
00:55:36,750 --> 00:55:39,336
ใต้สะพานทางตอนเหนือของเซดจ์วิคเคาน์ตี

941
00:55:40,754 --> 00:55:42,380
ผมจับเธอมัด

942
00:55:42,464 --> 00:55:45,300
ผมคิดว่าเธอเริ่มรู้ตัวแล้วว่ามันจะจบไม่สวย

943
00:55:45,383 --> 00:55:47,052
เธอพูดว่า "อย่าฆ่าฉันเลย"

944
00:55:47,135 --> 00:55:49,971
ผมก็เอาถุงน่องคลุมหัวเธอ แล้วรัดคอเธอจนตาย

945
00:55:51,389 --> 00:55:54,100
ผมเอาเธอไปทิ้ง

946
00:55:55,226 --> 00:55:56,353
ใต้สะพาน

947
00:55:58,229 --> 00:55:59,939
มกราคม ปี 1991

948
00:56:00,899 --> 00:56:04,778
ตอนนั้นแม่ฉันป่วยหนักจนเข้าโรงพยาบาล

949
00:56:04,861 --> 00:56:07,238
เพราะปอดอักเสบอยู่สักสิบถึงสิบสองวันได้

950
00:56:07,322 --> 00:56:10,700
ส่วนพ่อก็เครียดมาก เพราะตกงาน

951
00:56:11,534 --> 00:56:13,953
เรามีเงินไม่พอ พ่อพยายามทำอาหารให้เรากิน

952
00:56:15,622 --> 00:56:17,874
พ่อทำไม่เป็น ได้แต่ทำไข่แปลกๆ

953
00:56:21,753 --> 00:56:24,339
ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ฆ่าคุณนายเดวิส

954
00:56:28,385 --> 00:56:31,221
เขาเอาศพเธอใส่ท้ายรถสเตชันแวกอนของเรา

955
00:56:34,057 --> 00:56:37,644
แล้วเขาก็เอารถคันนั้นแหละ
ให้ฉันใช้ตอนเรียนม.ปลาย

956
00:56:37,727 --> 00:56:39,687
(เรียบจบแล้ว ปี 96)

957
00:56:39,771 --> 00:56:42,399
ฉันรู้สึกว่า "ไม่ แบบนี้ไม่โอเค"

958
00:56:43,483 --> 00:56:46,403
แค่คิดว่าศพของคุณนายเดวิส
เคยอยู่ในรถคันนั้นก็ทำใจยากแล้ว

959
00:56:49,489 --> 00:56:52,700
ผมได้รับมอบหมายให้ทำคดีมารีน เฮดจ์

960
00:56:53,410 --> 00:56:54,661
และ…

961
00:56:55,912 --> 00:56:59,999
ผมอยากรู้ว่าคุณเลือกเธอยังไง

962
00:57:00,708 --> 00:57:02,502
อย่างที่ผมอธิบายให้คนอื่นฟัง

963
00:57:02,585 --> 00:57:04,879
ผมมีโปรเจกต์พวกนี้ตลอดน่ะ

964
00:57:04,963 --> 00:57:07,632
ผมเรียกพวกเธอว่าโปรเจกต์
เธอคือ "โปรเจกต์ฟลาวเวอร์"

965
00:57:07,715 --> 00:57:09,384
ไม่สิ คุกกี้ "โปรเจกต์คุกกี้"

966
00:57:09,467 --> 00:57:13,430
(มารีน เฮดจ์)

967
00:57:15,390 --> 00:57:17,058
ฉันจำได้ว่าตอนอายุหกขวบ

968
00:57:17,142 --> 00:57:19,769
คุณนายเฮดจ์ เพื่อนบ้านของเราหายตัวไป

969
00:57:20,520 --> 00:57:24,899
ตำรวจพบศพเธอหลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์
และพบว่าเธอถูกฆ่ารัดคอ

970
00:57:25,567 --> 00:57:26,901
ใช่ ผมทำเอง

971
00:57:27,402 --> 00:57:29,070
ตอนออกไปทำกิจกรรมลูกเสือ

972
00:57:29,154 --> 00:57:31,281
เป็นฉากหน้าที่ดีเลยนะสำหรับคนแบบผม

973
00:57:31,364 --> 00:57:34,159
คุณออกไปตั้งแคมป์ แล้วก็แอบหายตัวไปได้

974
00:57:34,242 --> 00:57:36,744
ผมจอดรถไว้ที่ลานโบว์ลิ่ง

975
00:57:37,996 --> 00:57:41,374
หยิบกระเป๋าโบว์ลิ่ง แล้วซื้อเบียร์

976
00:57:41,458 --> 00:57:44,544
ตัดสายโทรศัพท์ แอบเข้าบ้านเงียบๆ

977
00:57:44,627 --> 00:57:45,962
ย่องเข้าไป

978
00:57:48,381 --> 00:57:50,967
กระเป๋าใส่อุปกรณ์ฆ่า
ที่พ่อฉันใช้ตอนฆ่าคุณนายเฮดจ์

979
00:57:51,050 --> 00:57:54,429
เป็นกระเป๋าโบว์ลิ่งสีแดงเลือดหมูเก่าๆ
ที่มีแถบสีขาว

980
00:57:55,722 --> 00:57:58,641
พ่อไม่เล่นโบว์ลิ่ง เราไปเล่นแค่ไม่กี่ครั้ง

981
00:57:59,225 --> 00:58:02,061
แล้วทำไมแม่ถึงไม่ถามเลยว่า

982
00:58:02,145 --> 00:58:04,939
"นี่ ทำไมจู่ๆ คุณถึงมีกระเป๋าโบว์ลิ่งล่ะ"

983
00:58:06,649 --> 00:58:11,571
แต่ที่มันบ้ากว่านั้นก็คือ
หลังจากพ่อฆ่าคุณนายเฮดจ์บนเตียงของเธอ

984
00:58:12,530 --> 00:58:14,657
พ่อใช้ผ้าห่มห่อตัวเธอ

985
00:58:15,241 --> 00:58:18,369
เอาเธอใส่ท้ายรถของเธอ

986
00:58:20,079 --> 00:58:23,541
พาเธอไปที่โบสถ์คริสต์ลูเธอรัน
ที่ครอบครัวเราไปกัน

987
00:58:23,625 --> 00:58:26,419
จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อผ้าเธอ เปลี่ยนชุดให้

988
00:58:27,504 --> 00:58:32,050
แล้วถ่ายภาพขณะที่ใช้เชือกมัดศพเธอ

989
00:58:33,468 --> 00:58:36,971
แปลว่าคุณตั้งใจไว้แล้วว่าจะพาเธอไปที่โบสถ์

990
00:58:37,055 --> 00:58:40,600
ไม่ว่าเธอจะมีชีวิตหรือไม่
เธอก็ต้องไปที่โบสถ์อยู่ดี

991
00:58:41,351 --> 00:58:45,688
พูดง่ายๆ ก็คือผมพยายาม
สร้างรังของฆาตกรบีทีเค

992
00:58:45,772 --> 00:58:48,316
ให้เป็นเหมือนบ้าน เหมือนห้องทรมาน

993
00:58:48,942 --> 00:58:52,111
นั่นคือที่ผมวางแผนไว้ในจินตนาการ

994
00:58:55,240 --> 00:58:58,243
ตอนเด็ก ฉันจำได้ว่าวันอาทิตย์วันหนึ่ง

995
00:58:58,326 --> 00:59:00,620
ฉันอยู่ที่โบสถ์คริสต์ลูเธอรัน

996
00:59:00,703 --> 00:59:06,626
ฉันจะปีนต้นสนสูงเรียวที่ชอบปีนตอนไปโบสถ์

997
00:59:09,420 --> 00:59:12,257
ตอนพวกเขาพบศพคุณนายเฮดจ์ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา

998
00:59:12,340 --> 00:59:15,718
พวกเขาเจอใบเข็มสนยาวๆ แปลกๆ
อยู่ข้างร่างของเธอด้วย

999
00:59:16,469 --> 00:59:20,265
ตำรวจไม่รู้ว่าพวกมันมาจากไหน
เพราะต้นสนหายากในแคนซัส

1000
00:59:20,348 --> 00:59:22,850
จะมีต้นสนได้ ก็ต้องปลูกขึ้นมาเอง

1001
00:59:25,019 --> 00:59:28,856
ใบเข็มสนพวกนั้นมาจากต้นสนที่ฉันปีนที่โบสถ์

1002
00:59:37,031 --> 00:59:41,661
สำหรับผม มันเห็นชัดเลยว่า
เขาภูมิใจมากกับการฆ่าคนพวกนี้

1003
00:59:41,744 --> 00:59:43,162
เขา…

1004
00:59:43,746 --> 00:59:47,125
เขาพูดออกมาตรงๆ ว่าเขาอยากให้มีมากกว่านี้

1005
00:59:48,001 --> 00:59:51,713
เขาบอกเราแบบนั้นเลย
เขาบอกว่า "ถ้าผมเป็นหมาป่าเดียวดาย

1006
00:59:51,796 --> 00:59:56,384
ไม่มีพันธะทางสังคม ไม่มีครอบครัว โบสถ์ งาน"

1007
00:59:57,260 --> 00:59:59,387
เขาบอกว่า "ถ้าผมไม่ต้องทำอะไรพวกนั้น

1008
01:00:00,305 --> 01:00:02,557
คงมีเหยื่อมากกว่านี้อีกเยอะ"

1009
01:00:02,640 --> 01:00:06,019
(ฆาตกรบีทีเคกลับมาอีกครั้ง
ย่านใจกลางเมืองวิชิตา)

1010
01:00:06,102 --> 01:00:07,979
สื่อระดับชาติเริ่มมารวมตัวกันที่นี่

1011
01:00:08,062 --> 01:00:10,398
เรามีคนจากรายการกู๊ดมอร์นิ่งอเมริกา
ซีเอ็นเอ็น

1012
01:00:10,481 --> 01:00:12,025
เดตไลน์ ไพรม์ไทม์ไลฟ์

1013
01:00:12,108 --> 01:00:15,653
ทุกคนต่างมายังวิชิตาในวันนี้

1014
01:00:15,737 --> 01:00:19,324
เพราะเรื่องนี้เป็นข่าวสำคัญระดับประเทศ

1015
01:00:24,037 --> 01:00:29,917
แน่นอนว่าทุกช่องมารายงานสด
แล้วผู้บัญชาการตำรวจวิชิตาก็พูดว่า…

1016
01:00:30,585 --> 01:00:33,963
สรุปคือฆาตกรบีทีเคถูกจับกุมแล้วครับ

1017
01:00:38,843 --> 01:00:40,595
เสียงเฮดังขึ้นในหมู่ฝูงชน

1018
01:00:40,678 --> 01:00:43,514
มีฝูงชนมาร่วมการแถลงข่าวครั้งนั้น

1019
01:00:45,975 --> 01:00:50,188
สื่อระดับชาติพากันงงว่า "คนพวกนี้เฮอะไรกัน"

1020
01:00:50,271 --> 01:00:54,025
แต่พวกเขาไม่เข้าใจความโล่งใจที่เรารู้สึก

1021
01:00:54,108 --> 01:00:56,444
ที่เขาถูกจับได้สักที

1022
01:00:57,528 --> 01:01:00,990
สำหรับเมืองวิชิตา
เจ้าหน้าที่ตำรวจ และเหยื่อทุกราย

1023
01:01:01,074 --> 01:01:05,453
ต่างพากันโล่งอกในวันนี้
หลังตำรวจจับกุมเดนนิส เรเดอร์ วัย 59 ปีได้

1024
01:01:05,536 --> 01:01:07,789
มันเหลือเชื่อมากครับ แต่เป็นเรื่องดี

1025
01:01:07,872 --> 01:01:09,165
(เดล ฟอกซ์
พ่อแนนซี่ ฟอกซ์)

1026
01:01:09,248 --> 01:01:11,209
เราจะได้ก้าวข้ามมันสักที

1027
01:01:11,292 --> 01:01:14,712
ความจริงจะเปิดเผยในที่สุด
และเขาจะได้รับในสิ่งที่สมควรได้รับ

1028
01:01:14,796 --> 01:01:16,506
นี่คือความร่วมมือจากเจ้าหน้าที่หลายฝ่าย

1029
01:01:16,589 --> 01:01:18,508
คุณคิดยังไงกับความจริงที่ว่า

1030
01:01:18,591 --> 01:01:21,427
เขาอาศัยอยู่ในชุมชนนี้มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

1031
01:01:23,179 --> 01:01:25,139
ใช้ชีวิต หายใจ ทำงาน

1032
01:01:26,933 --> 01:01:29,310
ไอ้สารเลวนี่มันฉลาด

1033
01:01:30,812 --> 01:01:31,896
ไม่เป็นไรนะคะ

1034
01:01:33,731 --> 01:01:36,984
ฉันจำได้ว่าน้องชายฉันโทรมา
ตอนเช้าของวันแถลงข่าว

1035
01:01:37,068 --> 01:01:41,114
เขาพูดว่า
"ว่ากันว่าเป็นคนจับหมาในปาร์กซิตีละ"

1036
01:01:41,197 --> 01:01:44,742
ฉันจำได้ว่าถึงกับอุทานว่า "ว่าไงนะ"

1037
01:01:44,826 --> 01:01:49,038
"คนจับหมาในปาร์กซิตี" เนี่ยนะ
ปาร์กซิตีมีคนจับหมาคนเดียวนะ

1038
01:01:50,331 --> 01:01:51,874
นั่นก็คือพ่อของแคร์รี่

1039
01:01:54,460 --> 01:01:57,672
ฉันไม่มีวันลืมที่พ่อฉันพูดว่า
"ไม่มีทางเป็นเดนนิสไปได้หรอก"

1040
01:01:57,755 --> 01:01:59,966
แล้วฉันก็เกาะติดหน้าจอทีวีเลย

1041
01:02:00,758 --> 01:02:03,553
เพื่อนบ้านที่ฉันคุยด้วยจำได้ว่า

1042
01:02:03,636 --> 01:02:06,514
คนที่อาศัยอยู่ในบ้านที่ตำรวจเข้าปิดล้อมเป็นใคร

1043
01:02:06,597 --> 01:02:11,269
มันน่ากลัวมากค่ะ พ่อแม่ฉันโทรมาหา
พ่อนี่แทบจะร้องไห้เลย

1044
01:02:11,352 --> 01:02:14,856
แค่คิดว่าฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
อยู่บ้านนี้กับลูกอีกสองคน

1045
01:02:14,939 --> 01:02:16,983
และผู้ชายคนนี้ก็เคยเข้าบ้านฉันหลายครั้ง

1046
01:02:17,066 --> 01:02:21,612
ฉันตกใจจริงๆ มันอาจเป็นใครก็ได้ในโบสถ์นี้

1047
01:02:21,696 --> 01:02:22,947
อาจเป็นใครก็ได้ที่ฉันรู้จัก

1048
01:02:23,030 --> 01:02:27,410
ตลอดเวลาที่ผมรู้จักเดนนิส
ผมบอกได้เลยว่าไม่มีสักครั้ง

1049
01:02:27,493 --> 01:02:32,123
ที่เราคุยกัน ที่จะเผยให้เห็น
ข้อกล่าวหาเหล่านั้นแม้แต่นิดเดียว

1050
01:02:32,665 --> 01:02:34,250
เขาเป็นหัวหน้าลูกเสือที่ดีมาก

1051
01:02:34,751 --> 01:02:38,045
พอเขาแก่ขึ้น ลูกๆ เขาก็โตและแยกย้ายกันไป

1052
01:02:38,129 --> 01:02:40,006
เขาก็แค่เริ่มเพี้ยนๆ นิดหน่อย

1053
01:02:40,548 --> 01:02:45,595
ผมว่าสิ่งที่ทำให้วิชิตาช็อกที่สุด
คือเขาดูเป็นคนธรรมดาทั่วไป

1054
01:02:45,678 --> 01:02:48,389
มีงานทำ ไปทำงานทุกวัน

1055
01:02:48,473 --> 01:02:51,100
มีครอบครัว มีภรรยา มีลูกสองคน

1056
01:02:51,809 --> 01:02:53,603
แล้วเขาดันเป็นฆาตกรต่อเนื่องเนี่ยนะ

1057
01:02:53,686 --> 01:02:57,190
ทุกคนอยากสัมภาษณ์พอลล่า
แคร์รี่ หรือน้องชายเธอ

1058
01:02:57,273 --> 01:02:58,858
ทุกคนอยากรู้เรื่องพวกเขา

1059
01:03:01,903 --> 01:03:03,196
แน่นอน คนพูดกันว่า

1060
01:03:03,279 --> 01:03:05,615
"เธอไม่รู้ได้ยังไง พวกนั้นไม่รู้ได้ยังไง"

1061
01:03:05,698 --> 01:03:08,409
ฉันจำได้ว่าฉันอยากปกป้องพวกเขามากๆ

1062
01:03:08,493 --> 01:03:10,453
อยากบอกไปว่า ก็พวกเขาไม่รู้

1063
01:03:10,536 --> 01:03:11,704
พวกเราไม่มีใครรู้เลย

1064
01:03:12,955 --> 01:03:15,500
เขาไม่ได้แค่หลอกครอบครัวตัวเองนะ

1065
01:03:15,583 --> 01:03:17,293
เขาหลอกคนทั้งโบสถ์

1066
01:03:18,336 --> 01:03:20,546
เขาหลอกคนทั้งเมือง

1067
01:03:20,630 --> 01:03:23,132
เขาหลอกทุกคนเลย

1068
01:03:25,468 --> 01:03:30,473
(พระเยซูรักวิชิตา)

1069
01:03:38,231 --> 01:03:42,819
สุดสัปดาห์แรก หลังจากที่พ่อฉันถูกจับ

1070
01:03:43,486 --> 01:03:46,697
แม่ฉันอาการไม่ดีเลยค่ะ

1071
01:03:46,781 --> 01:03:48,407
แม่ช็อกไปเลย ฉันเองก็ช็อก

1072
01:03:48,491 --> 01:03:50,535
คุณตาคุณยายฉันมาที่บ้าน

1073
01:03:50,618 --> 01:03:52,161
ญาติๆ ของฉันก็มากัน

1074
01:03:52,829 --> 01:03:55,957
ป้าฉันออกไปซื้อไก่ทอดเคนทักกี้

1075
01:03:56,040 --> 01:03:58,292
พร้อมกับอาหารเต็มเซต

1076
01:03:58,793 --> 01:04:00,628
แล้วพวกเราก็มานั่งกินกัน

1077
01:04:00,711 --> 01:04:03,172
สำหรับฉัน มันเหมือนอยู่ในงานศพเลย

1078
01:04:06,759 --> 01:04:09,470
เราแค่นั่งลงแล้วก็กินอาหารกัน

1079
01:04:09,554 --> 01:04:12,348
และแม้แต่ในเวลาแบบนั้น
เรายังหัวเราะออกนิดหน่อย

1080
01:04:12,431 --> 01:04:14,433
หรือไม่ก็ร้องไห้ไปด้วย

1081
01:04:14,517 --> 01:04:15,977
เราเล่าเรื่องราวต่างๆ

1082
01:04:16,561 --> 01:04:21,315
แล้วจู่ๆ แม่ฉันก็พูดขึ้นมาว่า

1083
01:04:21,399 --> 01:04:24,944
"รู้สึกเหมือนพ่อของลูกตาย
และพวกเรามารวมตัวกันที่นี่

1084
01:04:25,027 --> 01:04:26,445
หลังจัดงานศพให้เขาแล้วเลย"

1085
01:04:27,071 --> 01:04:28,865
ฉันก็ตอบแม่ว่า "นั่นสิคะ แม่"

1086
01:04:32,368 --> 01:04:34,579
แล้วในคืนแรก แม่ฉัน…

1087
01:04:34,662 --> 01:04:37,498
แม่ร้องไห้และอยากให้ฉันไปนอนที่เตียงด้วย

1088
01:04:37,582 --> 01:04:40,501
ฉันก็แบบ ฉันทำไม่ได้ มันมากเกินไป

1089
01:04:41,043 --> 01:04:43,796
ฉันยังตัวสั่นอยู่ ยังตัดขาดทางอารมณ์อยู่

1090
01:04:43,880 --> 01:04:46,674
นี่มันมากเกินไป ฉันรับไม่ไหว และฉันก็แบบ…

1091
01:04:47,592 --> 01:04:50,636
ฉันต้องผละห่างจากแม่ ไปอยู่ตามลำพัง

1092
01:04:50,720 --> 01:04:54,265
มันเยอะเกินไป ฉันทำไม่ได้

1093
01:04:58,519 --> 01:05:03,733
ตอนนี้ฉันไม่เหลือความสัมพันธ์กับแม่แล้ว

1094
01:05:03,816 --> 01:05:05,318
เราห่างเหินกัน

1095
01:05:06,903 --> 01:05:09,071
ตอนฉันโตมา เราสนิทกันดี

1096
01:05:09,155 --> 01:05:13,743
และก็ยังดีอยู่หลังจากพ่อถูกจับ

1097
01:05:15,161 --> 01:05:16,412
แต่ฉันขีดเส้นกั้น

1098
01:05:18,831 --> 01:05:22,835
เราไม่พูดถึงมัน เราแค่ฝืนลุกขึ้นไปทำงาน

1099
01:05:23,753 --> 01:05:25,087
เราไม่บอกใครทั้งนั้น

1100
01:05:28,215 --> 01:05:30,384
ฉันเป็นคนเดียวในครอบครัว
ที่เปิดเผยตัวต่อสาธารณะ

1101
01:05:33,304 --> 01:05:37,058
ไม่รู้สิ มันน่าหงุดหงิดเป็นบ้าเลย เพราะ

1102
01:05:38,351 --> 01:05:41,646
พ่อยังมีชีวิตอยู่ เขายังเป็นพ่อของฉัน จริงไหม

1103
01:05:41,729 --> 01:05:45,024
สำหรับแม่ แม่ยังหย่ากับพ่อได้

1104
01:05:45,107 --> 01:05:47,318
แม่ตัดขาดกับพ่อได้ แม่มีอำนาจแบบนั้น

1105
01:05:47,401 --> 01:05:49,278
แยกชีวิตตัวเองออกไป พยายามเดินหน้าต่อ

1106
01:05:49,862 --> 01:05:52,281
แต่กับฉันและน้องชาย เราไม่มีอำนาจแบบนั้น

1107
01:05:52,365 --> 01:05:54,867
เขาจะเป็นพ่อฉันตลอดไป ฉันหน้าตาเหมือนเขา

1108
01:05:55,534 --> 01:05:56,744
ดังนั้นสำหรับฉัน

1109
01:05:56,827 --> 01:05:58,913
ฉันไม่เคยคิดว่าพ่อตายจากไปแล้ว

1110
01:06:03,250 --> 01:06:06,295
ช่วงแรกๆ บาทหลวงบอกว่า
เขาคิดว่ามันอาจช่วยได้

1111
01:06:06,379 --> 01:06:09,465
ถ้าเราเขียนจดหมายหาพ่อ
แล้วบอกสิ่งที่เราอยากจะบอก

1112
01:06:10,841 --> 01:06:15,096
ฉันเลยเริ่มเขียนจดหมายถึงพ่อ
ในเดือนมีนาคม ปี 2005

1113
01:06:15,805 --> 01:06:18,599
"พ่อคะ หวัดดีค่ะ หนูสบายกายดี

1114
01:06:18,683 --> 01:06:20,643
หนูปลอดภัยที่บ้านในมิชิแกน

1115
01:06:21,394 --> 01:06:23,688
สื่อบอกว่าหนูเป็นคนทำให้พ่อถูกจับ

1116
01:06:23,771 --> 01:06:24,855
นั่นไม่จริงเลย

1117
01:06:24,939 --> 01:06:29,193
หนูก็ไม่รู้อะไรเหมือนคนอื่นๆ
จนกระทั่งเอฟบีไอมาบ้านหนูนั่นแหละ

1118
01:06:29,777 --> 01:06:32,363
หนูพยายามบอกพวกเขาว่า
พ่อเป็นคนที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน

1119
01:06:32,446 --> 01:06:33,906
เป็นพ่อที่วิเศษแค่ไหน

1120
01:06:33,990 --> 01:06:36,951
บอกว่าพวกเขาทำพลาดมหันต์และจับผิดคนแล้ว

1121
01:06:37,034 --> 01:06:39,829
หนูพยายามแล้ว เราทุกคนเลย แต่พวกเขาไม่ฟัง

1122
01:06:40,746 --> 01:06:43,290
เราไม่รู้ว่าผู้ชายอีกคนเป็นใครหรอกนะ

1123
01:06:43,374 --> 01:06:47,044
แต่เรารักสามีและพ่อ
และผู้ชายที่เรารู้จักคนนี้สุดหัวใจ

1124
01:06:48,212 --> 01:06:50,631
หนูสงสัยว่าตอนพ่อเป็นเด็ก
พ่อเจอเรื่องอะไรมาหรือเปล่า

1125
01:06:50,715 --> 01:06:52,842
และอยากรู้ว่าพ่ออยากเปิดใจคุยกันไหม

1126
01:06:52,925 --> 01:06:55,594
หนูเสียใจจริงๆ ถ้าพ่อเคยเจอเรื่องอะไรมา

1127
01:06:55,678 --> 01:06:59,432
พ่อควรรู้ไว้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของพ่อ
ถ้าพ่อเคยเจอเรื่องอะไรมาตอนยังเด็ก

1128
01:06:59,515 --> 01:07:03,728
หวังว่าสักวันเราจะได้คำตอบจากพ่อ
หรือขอให้พ่อมีคำตอบให้ตัวเองนะคะ"

1129
01:07:04,687 --> 01:07:07,356
ฉันพยายามระมัดระวังคำพูดมากๆ
ตอนเขียนจดหมาย

1130
01:07:07,440 --> 01:07:09,233
และไม่แสดงความโกรธออกไป

1131
01:07:09,316 --> 01:07:12,903
ไม่แสดงอารมณ์มากเกินไป
เพื่อให้พ่อรู้ว่าฉันยังรักเขา

1132
01:07:12,987 --> 01:07:14,447
(ถึงแคร์รี่)

1133
01:07:15,573 --> 01:07:18,701
พ่อตอบจดหมายฉันวันที่ 26 มีนาคม 2005

1134
01:07:19,326 --> 01:07:22,538
"ถึงแคร์รี่ สุขสันต์วันอีสเตอร์ย้อนหลัง

1135
01:07:22,621 --> 01:07:24,290
ขอบคุณที่เขียนจดหมายถึงพ่อนะ

1136
01:07:24,373 --> 01:07:26,751
พ่อดีใจมากและมีความสุขมาก

1137
01:07:26,834 --> 01:07:28,002
พ่อเริ่มคิดแล้วว่า

1138
01:07:28,085 --> 01:07:30,379
คนที่บ้านจะไม่เขียนจดหมายหาพ่อแล้ว

1139
01:07:31,172 --> 01:07:32,548
จดหมายของลูกจริงใจมาก

1140
01:07:32,631 --> 01:07:35,885
จนพ่อรู้ว่าส่งมาจากลูกสาว
ที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ

1141
01:07:35,968 --> 01:07:38,095
การไต่สวนจะมีขึ้นวันที่ 19 เมษายน

1142
01:07:38,179 --> 01:07:41,682
เราคุยกันเรื่องจะไม่รับสารภาพ
เพราะวิกลจริต แต่พ่อไม่แน่ใจว่า

1143
01:07:41,766 --> 01:07:46,145
ระหว่างโรงพยาบาลรัฐกับเรือนจำ
อยู่ที่ไหนจะเป็นผลดีกว่ากันในระยะยาว"

1144
01:07:48,606 --> 01:07:50,733
พ่อลังเลไปมา

1145
01:07:50,816 --> 01:07:52,985
เราไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

1146
01:07:53,069 --> 01:07:55,404
แบบว่าพ่อรู้ว่าพวกเขามีหลักฐานมาใช้เล่นงานพ่อ

1147
01:07:55,488 --> 01:07:57,615
พ่อเป็นคนทำ ก็แค่กล้าๆ ยอมรับไปสิ

1148
01:07:58,240 --> 01:08:00,534
มันน่าหงุดหงิดมากเลย

1149
01:08:01,410 --> 01:08:03,454
เราไม่อยากไปศาล

1150
01:08:04,330 --> 01:08:08,959
แต่แล้วในเดือนมิถุนายน ปี 2005
พ่อของฉันก็ยอมรับสารภาพ

1151
01:08:09,585 --> 01:08:13,506
และนั่นเป็นครั้งแรก
ที่เราต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ตรงๆ

1152
01:08:13,589 --> 01:08:14,965
(เซดจ์วิคเคาน์ตี
ศาล)

1153
01:08:15,049 --> 01:08:19,095
มันยากที่จะเชื่อว่า
ผู้ชายคนนี้คือคนที่เจ้าหน้าที่บอกว่า

1154
01:08:19,178 --> 01:08:23,516
สร้างความหวาดผวาให้กับเมืองวิชิตา
รัฐแคนซัส มาตั้งแต่ปี 1974

1155
01:08:23,599 --> 01:08:26,393
แต่เรเดอร์ถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมสิบกระทง

1156
01:08:26,477 --> 01:08:30,022
ในคดีที่รู้จักกันในชื่อฆาตกรบีทีเค

1157
01:08:30,898 --> 01:08:35,694
ในห้องพิจารณาคดี
ครอบครัวของเหยื่อฆาตกรบีทีเคบางคน

1158
01:08:35,778 --> 01:08:38,697
ได้เห็นหน้าคนที่ตำรวจเชื่อว่า
เป็นคนฆ่าคนที่พวกเขารักเป็นครั้งแรก

1159
01:08:39,198 --> 01:08:40,407
กรุณาลุกขึ้น

1160
01:08:42,993 --> 01:08:47,706
การไต่สวนเบื้องต้นของเดนนิส เรเดอร์
มีขึ้นในเดือนมิถุนายน ปี 2005

1161
01:08:48,374 --> 01:08:51,544
และเขายอมรับสารภาพ เราก็คิดกันว่า
"โอเค ดีแล้ว ทีนี้เรากลับบ้านได้"

1162
01:08:51,627 --> 01:08:52,920
ไม่ใช่เลย

1163
01:08:55,172 --> 01:08:59,093
เดนนิส เรเดอร์เล่าการฆ่าแต่ละครั้ง

1164
01:08:59,176 --> 01:09:01,720
แบบลงลึกถึงรายละเอียด

1165
01:09:01,804 --> 01:09:06,517
ผมอยากให้คุณบอกด้วยคำพูดของตัวเอง
ว่าทำไมคุณถึงคิดว่าตัวเองมีความผิด

1166
01:09:07,184 --> 01:09:09,228
เราจะเริ่มจากข้อหาที่หนึ่ง

1167
01:09:09,979 --> 01:09:12,439
ผมไม่เคยบีบคอใครมาก่อน

1168
01:09:12,523 --> 01:09:15,359
เลยไม่รู้ว่าต้องออกแรงแค่ไหน

1169
01:09:15,442 --> 01:09:16,819
หรือใช้เวลานานเท่าไร

1170
01:09:16,902 --> 01:09:20,030
เธอพยายามสู้ และเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้

1171
01:09:20,114 --> 01:09:24,493
การบีบคอใช้ไม่ได้ผลกับเธอ ผมเลยใช้มีด

1172
01:09:24,577 --> 01:09:27,621
ให้เธอดื่มน้ำหนึ่งแก้ว ปลอบเธอนิดหน่อย

1173
01:09:27,705 --> 01:09:30,457
แล้วก็จับเธอมัดไว้ แล้วจากนั้น

1174
01:09:30,541 --> 01:09:33,043
ก็เอาถุงมาครอบหัวแล้วบีบคอเธออีกครั้ง

1175
01:09:33,127 --> 01:09:36,338
มันเป็นแบบนี้ตลอด 45 นาทีที่เลวร้าย

1176
01:09:36,422 --> 01:09:38,716
เดนนิส เรเดอร์ วัย 60 ปี

1177
01:09:38,799 --> 01:09:42,887
เล่ารายละเอียดการฆ่าสิบครั้งอย่างสงบ
ถึงขั้นดูเป็นวิชาการ

1178
01:09:43,762 --> 01:09:46,557
เราไม่ไปศาล เราไม่อยากไปอยู่ในนั้น

1179
01:09:46,640 --> 01:09:48,309
เรารับมือสื่อไม่ได้

1180
01:09:48,392 --> 01:09:51,437
เราอยากให้ครอบครัวเหยื่อได้ใช้เวลานั้นในศาล

1181
01:09:51,520 --> 01:09:55,441
เราไม่อยากก่อความวุ่นวาย
เรารับมือไม่ไหวจริงๆ

1182
01:09:56,692 --> 01:10:00,863
มันยากมากที่จะฟังพ่อรับสารภาพ

1183
01:10:00,946 --> 01:10:02,865
และได้ยินเขาเล่าจากปากตัวเอง

1184
01:10:02,948 --> 01:10:04,783
ถ้าคุณอ่านเรื่องของฆาตกรต่อเนื่องมากพอ

1185
01:10:04,867 --> 01:10:07,578
พวกเขาจะผ่านสิ่งที่เรียกว่าระยะต่างๆ

1186
01:10:07,661 --> 01:10:10,789
ระยะนึงที่พวกเขาต้องเจอคือช่วงล่อเหยื่อ

1187
01:10:10,873 --> 01:10:13,209
พูดง่ายๆ ก็คือคุณมองหาเหยื่อในตอนนั้น

1188
01:10:13,292 --> 01:10:16,587
แต่พอคุณเล็งเหยื่อคนใดคนหนึ่งแล้ว
คุณก็จะเริ่มสะกดรอยตาม

1189
01:10:16,670 --> 01:10:20,132
ซึ่งอาจมีหลายคนก็ได้
แต่คุณจะโฟกัสที่คนคนเดียวจริงๆ

1190
01:10:20,716 --> 01:10:22,051
คนนั้นแหละคือเหยื่อ

1191
01:10:22,968 --> 01:10:24,970
โอเค ถูกต้องไหม

1192
01:10:25,554 --> 01:10:28,432
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ คดีทั้งสิบ

1193
01:10:28,515 --> 01:10:32,811
เกิดขึ้นเพราะคุณอยากตอบสนอง
จินตนาการทางเพศ ถูกต้องไหม

1194
01:10:33,437 --> 01:10:34,480
ครับ

1195
01:10:35,439 --> 01:10:37,858
เอาละ คุณนั่งลงได้ คุณเรเดอร์

1196
01:10:40,361 --> 01:10:43,906
นั่นคือเดนนิส เรเดอร์ที่กำลังอธิบาย
การฆ่าอันเหี้ยมโหดทั้งสิบคดี

1197
01:10:43,989 --> 01:10:45,574
เหมือนมันเป็นแค่งาน

1198
01:10:45,658 --> 01:10:48,327
ใช่เลยค่ะ มันเหมือนเป็น
แค่งานงานหนึ่งสำหรับเขา

1199
01:10:48,410 --> 01:10:51,330
และเขาก็แค่ทำตามขั้นตอนของงานไปเรื่อยๆ

1200
01:10:51,413 --> 01:10:54,083
ฉันกับผู้ประกาศร่วมนี่แบบ

1201
01:10:54,792 --> 01:10:56,502
"นี่มันไม่จริงใช่ไหม"

1202
01:10:56,585 --> 01:11:00,172
ลองนึกภาพดูสิ ถ้าคุณเป็นลูกสาว
ลูกชาย หรือภรรยาของเขาในวันนั้น

1203
01:11:01,882 --> 01:11:05,511
เรื่องมากมายถูกเปิดเผยออกมา
จนฉันต้องตัดขาดทางอารมณ์กับมัน

1204
01:11:06,595 --> 01:11:09,098
มันเป็นหายนะเลยละ มัน…

1205
01:11:09,682 --> 01:11:13,060
ฉันรับไม่ไหวจริงๆ ฉันรับมันไม่ไหว

1206
01:11:14,103 --> 01:11:15,145
ทุกคนกรุณาลุกขึ้น

1207
01:11:15,896 --> 01:11:19,692
เป็นสองสามวันที่เต็มไปด้วยอารมณ์
ในห้องพิจารณาคดีรัฐแคนซัส

1208
01:11:19,775 --> 01:11:22,027
การพิพากษาอย่างเป็นทางการ
จะเริ่มขึ้นในเช้าวันนี้

1209
01:11:22,111 --> 01:11:23,946
สำหรับฆาตกรต่อเนื่อง เดนนิส เรเดอร์

1210
01:11:24,029 --> 01:11:28,117
ทั้งเมืองวิชิตารอฟังการพิจารณาคดี
เมืองที่มีประชากร 350,000 คน

1211
01:11:28,200 --> 01:11:31,412
ที่ซึ่งหลายคนเกิดมาก็รู้จัก
เรื่องของฆาตกรบีทีเคเลย

1212
01:11:31,996 --> 01:11:34,373
โนล่า โฟลสตันที่เป็นอัยการเขต

1213
01:11:34,456 --> 01:11:37,501
ตั้งใจแข็งขันว่าระหว่างการพิจารณาคดีนั้น

1214
01:11:37,584 --> 01:11:42,840
เธอจะทำให้เดนนิส เรเดอร์อับอายอย่างถึงที่สุด

1215
01:11:42,923 --> 01:11:44,258
นี่อะไรคะ

1216
01:11:44,341 --> 01:11:47,886
นี่คือหน้ากากพลาสติกครับ

1217
01:11:48,470 --> 01:11:52,224
มีการออกหมายค้นหลายฉบับทั่วเมืองวิชิตา

1218
01:11:52,308 --> 01:11:55,686
เดนนิส เรเดอร์พูดว่า
"คุณจะพบของสำคัญสุดๆ ในออฟฟิศผม

1219
01:11:55,769 --> 01:11:57,187
อยู่ในตู้เก็บเอกสาร"

1220
01:11:57,771 --> 01:12:01,942
มันเป็นตู้เอกสารที่ไม่ได้ล็อกไว้
แปลว่าเขารู้สึกปลอดภัยมาก

1221
01:12:02,026 --> 01:12:04,153
กับการเก็บของพวกนั้นไว้ในนั้น

1222
01:12:04,236 --> 01:12:06,322
มีรูปถ่ายเยอะมาก

1223
01:12:06,405 --> 01:12:10,326
รูปที่เขาถ่ายไว้ตลอดระยะเวลาหนึ่ง

1224
01:12:10,409 --> 01:12:11,952
และมีรูปวาดเยอะมาก

1225
01:12:13,329 --> 01:12:17,666
เขาใส่รายละเอียดทุกอย่าง
ทั้งวันที่ ทั้งเรียงตามตัวอักษร

1226
01:12:17,750 --> 01:12:20,669
มีระบบเชื่อมโยงข้อมูลเพื่อให้หาอะไรได้ง่าย

1227
01:12:20,753 --> 01:12:24,923
พูดง่ายๆ คือเหมือนเขาทำใบงาน

1228
01:12:25,007 --> 01:12:26,967
โปรเจกต์ของเขาขึ้นมา

1229
01:12:27,051 --> 01:12:29,803
พวกนี้คืออุปกรณ์ที่เขาถ่ายรูปเอาไว้

1230
01:12:30,387 --> 01:12:34,058
ตอนฉันเขียนจดหมายถึงพ่อ
พ่อบอกว่าจะมีอะไรแย่กว่านี้โผล่ออกมา

1231
01:12:34,141 --> 01:12:36,518
ฉันนี่แบบ "ยังมีอะไรแย่กว่าการฆ่าคนอีก"

1232
01:12:36,602 --> 01:12:38,062
โอ้ ยังมีอีกเหรอคะ

1233
01:12:38,145 --> 01:12:40,189
เขามีเป็นร้อยๆ พันๆ เลยละ

1234
01:12:40,272 --> 01:12:43,609
อัยการเขตโชว์รูปของเดนนิส เรเดอร์

1235
01:12:43,692 --> 01:12:46,612
ที่กำลังเอาถุงน่องไนลอนสวมหัว

1236
01:12:46,695 --> 01:12:51,533
เธออยากให้ทั้งโลกได้เห็นว่า
คนคนนี้จิตป่วยแค่ไหน

1237
01:12:52,618 --> 01:12:55,954
จู่ๆ ก็มีเรื่องโผล่ออกมา ทั้งเรื่องพ่อมัดตัวเอง

1238
01:12:56,038 --> 01:13:00,250
แก้ผ้าในห้องใต้ดินของคุณปู่คุณย่า
เอาเสื้อผ้าเหยื่อมาใส่

1239
01:13:00,751 --> 01:13:03,670
มันเหมือนโชว์จากนรกที่ไม่มีวันจบเลย

1240
01:13:12,388 --> 01:13:15,349
อัยการกำลังเปิดเผยรายละเอียด
อันน่าสะพรึงกลัว

1241
01:13:15,432 --> 01:13:18,685
ครอบครัวของเหยื่อบางคนอยู่ในศาล
และต้องหวนนึกถึงฝันร้ายอีกครั้ง

1242
01:13:18,769 --> 01:13:22,272
และวันนี้ ครอบครัวเหล่านั้น
จะได้เผชิญหน้ากับเรเดอร์ตรงๆ

1243
01:13:26,985 --> 01:13:30,614
ถึงแม้เดนนิส เรเดอร์พยายามทำลาย
ครอบครัวของผม แต่เราก็รอดมาได้

1244
01:13:30,697 --> 01:13:33,033
แข็งแกร่งและใกล้ชิดกันยิ่งกว่าที่เคยเป็น

1245
01:13:33,117 --> 01:13:35,953
ความรักที่เรามีให้กันถูกหล่อหลอม
จากความเจ็บปวดและการสูญเสีย

1246
01:13:36,036 --> 01:13:38,956
สำหรับผม เมื่อทุกอย่างจบลง

1247
01:13:39,039 --> 01:13:42,126
เดนนิส เรเดอร์ฆ่าครอบครัวโอเทโรไม่สำเร็จ

1248
01:13:42,835 --> 01:13:46,547
แม้ว่าเราไม่เคยเจอกัน
แต่คุณเคยเห็นหน้าฉันมาก่อน

1249
01:13:47,172 --> 01:13:50,134
เป็นใบหน้าที่เหมือนกับคนที่คุณฆ่าเมื่อ 30 ปีก่อน

1250
01:13:50,217 --> 01:13:52,803
เป็นใบหน้าของแม่ฉัน จูเลีย โอเทโร

1251
01:13:53,762 --> 01:13:57,099
ความเจ็บปวดและทุกข์ทรมาน
ที่เขาทำไว้กับครอบครัวเรา

1252
01:13:57,182 --> 01:14:00,602
และการสูญเสียเด็กสาวแสนงดงาม
ในวัยเพียง 21 ปี

1253
01:14:01,311 --> 01:14:04,398
เขากลับได้มีชีวิตต่อมาอีก 31 ปี

1254
01:14:04,481 --> 01:14:07,067
ได้มีครอบครัว ได้มีลูก

1255
01:14:08,569 --> 01:14:11,238
ฉันไม่อาจอธิบายให้คุณเข้าใจได้

1256
01:14:11,321 --> 01:14:15,492
ไม่มีคำพูดไหนทำให้คุณเข้าใจได้ว่า
การสูญเสียแนนซี่

1257
01:14:15,576 --> 01:14:18,245
มีผลต่อฉันและครอบครัวแค่ไหน

1258
01:14:19,496 --> 01:14:22,875
ฉันต้องสูญเสียเพื่อน สูญเสียคนรู้ใจ

1259
01:14:23,500 --> 01:14:26,170
ลูกๆ ฉันจะไม่มีวันได้มีน้า

1260
01:14:26,253 --> 01:14:28,255
ฉันจะไม่มีวันมีน้องสาวได้อีก

1261
01:14:28,338 --> 01:14:31,842
ผ่านมาเกือบ 19 ปีแล้วที่ฉันกับน้องชาย

1262
01:14:31,925 --> 01:14:34,761
ถูกพรากผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตเราไป

1263
01:14:36,763 --> 01:14:40,684
มันไม่ยุติธรรมเลยที่เราได้ใช้เวลา
อยู่กับแม่เพียงน้อยนิด

1264
01:14:44,313 --> 01:14:47,733
สิ่งเดียวที่ผมอยากขอต่อศาล
คือลงโทษปีศาจตนนี้สูงสุด

1265
01:14:48,233 --> 01:14:51,570
ตามที่กฎหมายกำหนด

1266
01:14:53,155 --> 01:14:54,448
ผมไม่ได้…

1267
01:14:58,619 --> 01:15:00,621
เตรียมคำพูดมาเลย แต่…

1268
01:15:01,955 --> 01:15:03,290
แบบว่า

1269
01:15:03,373 --> 01:15:07,503
ผมแค่อยากให้เขาทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต

1270
01:15:09,505 --> 01:15:10,589
และ

1271
01:15:11,840 --> 01:15:13,050
แบบว่า ผมไม่…

1272
01:15:17,554 --> 01:15:18,805
แค่นั้นแหละ

1273
01:15:22,142 --> 01:15:25,437
ในนามของแม่ผมที่จิตวิญญาณยังคงอยู่กับเรา
ในนามของครอบครัวของผม

1274
01:15:25,521 --> 01:15:28,524
และหวังว่าจะในนามของครอบครัว
ของผู้รอดชีวิตทุกคนที่นี่วันนี้ด้วย

1275
01:15:28,607 --> 01:15:32,277
เราขออุทิศวันนี้ให้กับความทรงจำ
ของผู้ที่ไม่อาจอยู่กับเราได้อีก

1276
01:15:32,361 --> 01:15:35,697
วันนี้ เราทุกคนจะรำลึกถึงพ่อ

1277
01:15:35,781 --> 01:15:37,449
พี่ชาย

1278
01:15:37,533 --> 01:15:38,617
ภรรยา

1279
01:15:39,368 --> 01:15:40,827
แม่

1280
01:15:40,911 --> 01:15:42,037
น้องสาว

1281
01:15:43,121 --> 01:15:45,707
ลูกสาว คุณยาย

1282
01:15:47,125 --> 01:15:49,753
ขณะที่คุณต้องทรมานกับความจริงที่ว่า

1283
01:15:49,836 --> 01:15:53,423
เหยื่อรายสุดท้ายของคุณก็คือครอบครัวของคุณเอง

1284
01:15:54,049 --> 01:15:56,385
เราจะโอบกอดครอบครัวใหม่ที่เรามีในตอนนี้

1285
01:15:56,468 --> 01:15:59,054
ครอบครัวที่เราจะมีสายใยร่วมกันตลอดไป

1286
01:15:59,137 --> 01:16:01,640
สายใยที่หล่อหลอมจากความเจ็บปวดทรมาน
และการสูญเสีย

1287
01:16:04,434 --> 01:16:07,813
ครอบครัวเหยื่อน่าทึ่งมากค่ะ

1288
01:16:07,896 --> 01:16:11,191
ตอนผู้พิพากษาเปิดโอกาสให้เดนนิส เรเดอร์พูด

1289
01:16:11,275 --> 01:16:16,321
พวกเขาไม่อยากให้เดนนิส เรเดอร์
รู้สึกว่าตัวเองชนะ

1290
01:16:16,405 --> 01:16:19,992
คุณเรเดอร์ คุณต้องการพูดอะไร

1291
01:16:20,075 --> 01:16:22,369
เพื่อลดหย่อนโทษของคุณไหม

1292
01:16:22,452 --> 01:16:25,914
แล้วครอบครัวเหยื่อ
ก็ลุกออกจากห้องพิจารณาไปเลย

1293
01:16:28,375 --> 01:16:31,670
ท่านผู้พิพากษา เซดจ์วิคเคาน์ตี
เหยื่อทั้งหลายครับ

1294
01:16:32,754 --> 01:16:35,299
ผมตระหนักดีว่าอาชญากรรมที่ผมก่อขึ้น

1295
01:16:38,885 --> 01:16:40,637
ผมควรพูดต่อไหม หรือว่า…

1296
01:16:40,721 --> 01:16:41,597
โอเค

1297
01:16:42,889 --> 01:16:46,184
หลังจากครอบครัวของเหยื่อพูดแล้ว
ศาลก็ให้เขาพูด

1298
01:16:46,268 --> 01:16:48,437
นี่เป็นโอกาสที่เขาจะขอโทษ

1299
01:16:48,520 --> 01:16:52,899
หรือพูดอะไรที่มีความหมาย
หรือบอกว่าเขาเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

1300
01:16:52,983 --> 01:16:55,527
แต่แทนที่จะทำอย่างนั้น
พ่อกลับลุกขึ้นขอบคุณทุกคน

1301
01:16:55,611 --> 01:16:57,696
เขาขอบคุณตำรวจ ขอบคุณอัยการ

1302
01:16:57,779 --> 01:17:00,866
ขอบคุณครอบครัวของเหยื่อ ขอบคุณผู้พิพากษา

1303
01:17:00,949 --> 01:17:03,201
มันเป็นอะไรที่ประหลาดที่สุด

1304
01:17:03,785 --> 01:17:05,829
คุณเรเดอร์ กรุณายืนขึ้นด้วย

1305
01:17:08,790 --> 01:17:10,334
จากคำรับสารภาพของคุณ

1306
01:17:10,417 --> 01:17:14,630
ซึ่งเกิดขึ้นวันที่ 27 มิถุนายน ปี 2005
ต่อหน้าศาลแห่งนี้

1307
01:17:14,713 --> 01:17:17,215
ศาลขอตัดสินอีกครั้งว่าคุณมีความผิด

1308
01:17:18,091 --> 01:17:21,928
ผู้พิพากษาตัดสินโทษจำคุก 175 ปี

1309
01:17:22,012 --> 01:17:26,016
และนั่นคือครั้งสุดท้าย
ที่ผู้ชายคนนั้นได้อยู่นอกเรือนจำ

1310
01:17:34,441 --> 01:17:39,029
(โมเต็ล)

1311
01:17:47,079 --> 01:17:50,791
หลังจากพ่อของฉันถูกจับ
ฉันก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย

1312
01:17:50,874 --> 01:17:55,462
ฉันไม่เคยเผชิญหน้ากับมันมาเกือบสิบปีแล้ว

1313
01:17:56,880 --> 01:17:59,966
เวลามีคนมาถามว่า "เล่าเรื่องชีวิตเธอ
หรือเรื่องพ่อของเธอหน่อย"

1314
01:18:00,050 --> 01:18:02,427
หรือเวลาคุยกันธรรมดาๆ

1315
01:18:02,511 --> 01:18:06,390
ฉันก็มักจะตอบว่าฉันตัดขาดกับพ่อแล้ว
หรือไม่ก็แค่บอกว่าพ่อฉันติดคุก

1316
01:18:06,473 --> 01:18:09,935
ฉันทำตามธรรมเนียมมิดเวสต์
คืออย่าพูดถึงเรื่องแย่ๆ

1317
01:18:10,018 --> 01:18:12,979
แล้วคืนนั้นฉันก็รู้เรื่องสตีเฟน คิง

1318
01:18:13,647 --> 01:18:18,110
ตอนนักข่าวจากเดอะอีเกลโทรหาฉัน

1319
01:18:19,027 --> 01:18:23,156
มันเหมือนเป็นครั้งแรกที่มีคนอนุญาต
ให้ฉันได้พูด ได้ปลดปล่อยทุกอย่าง

1320
01:18:23,240 --> 01:18:26,660
และทันทีที่มีคนพูดว่า "ไม่เป็นไร คุณพูดถึงมันได้"

1321
01:18:26,743 --> 01:18:30,247
มันเหมือนฉันปล่อยมันออกมา
แล้วฉันก็เริ่มเยียวยาตัวเอง

1322
01:18:31,748 --> 01:18:34,251
ปี 2015 ฉันเริ่มหัดเขียน

1323
01:18:34,751 --> 01:18:37,087
ฉันใช้เวลาสี่ปีกว่าจะเขียนหนังสือเล่มแรกจบ

1324
01:18:37,170 --> 01:18:42,259
แล้วมันก็กลายเป็นหนังสือขายดี
ระดับประเทศในปี 2019

1325
01:18:42,801 --> 01:18:46,471
คุณกล้าหาญมากที่เขียนหนังสือเล่มนี้
กล้าหาญมากที่ออกมาพูด

1326
01:18:46,555 --> 01:18:50,225
ฉันผ่านนรกมาแล้วและฉันยังอยู่ตรงนี้
ดังนั้นสิ่งที่ฉันอยากบอกคือจงอดทน

1327
01:18:50,308 --> 01:18:53,019
ความหวังอยู่ใกล้แค่เอื้อม อย่าได้ยอมแพ้

1328
01:18:55,063 --> 01:18:57,899
ตอนฉันนั่งอยู่ที่นี่

1329
01:19:00,694 --> 01:19:03,530
ถูกรายล้อมด้วยสิ่งของที่เกี่ยวกับพ่อ

1330
01:19:03,613 --> 01:19:07,033
ทั้งรูปของพ่อ หนังสือที่ฉันเขียนถึงพ่อ

1331
01:19:07,826 --> 01:19:10,203
หลายอย่างที่ฉันเป็นอยู่ในตอนนี้

1332
01:19:10,287 --> 01:19:14,499
รวมถึงตัวตนของฉัน โชคร้ายที่มันผูกโยง
อยู่กับพ่อของฉันอย่างเลี่ยงไม่ได้

1333
01:19:15,834 --> 01:19:21,798
ที่ผ่านมาฉันเจอปัญหาในเฟซบุ๊ก มีคนอีเมลมาหา

1334
01:19:21,882 --> 01:19:25,010
ส่งข้อความมาทางไอจี ส่งข้อความหาฉัน

1335
01:19:25,093 --> 01:19:27,888
สะกดรอยตามฉัน ขู่จะฆ่าฉัน

1336
01:19:27,971 --> 01:19:32,267
พูดว่าพวกเขาอยากให้พ่อฉัน
ทิ้งเหยื่อรายที่ 11 ไว้ ซึ่งก็คือฉัน

1337
01:19:33,894 --> 01:19:36,354
เมื่อเร็วๆ นี้นักบำบัดบาดแผลทางใจ
ของฉันบอกว่า

1338
01:19:36,438 --> 01:19:39,816
"จะเป็นยังไงถ้าคุณเดินหนีจากเรื่องทั้งหมดนี้"

1339
01:19:39,900 --> 01:19:42,736
ฉันตอบว่ามันก็คงจะสงบสุขมาก

1340
01:19:43,820 --> 01:19:48,158
แต่ในความเป็นจริงคืออาชีพของฉันในตอนนี้
ผูกติดอยู่กับเรื่องทั้งหมดนี้

1341
01:19:53,538 --> 01:19:57,209
(โอเซจเคาน์ตี
สำนักงานนายอำเภอ)

1342
01:19:58,084 --> 01:19:59,961
ถ้าดูตรงนี้ แล้วก็ตรงนั้น

1343
01:20:00,045 --> 01:20:02,798
นี่เกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมที่ยังไม่คลี่คลาย

1344
01:20:05,467 --> 01:20:07,677
ผมถึงอยากไปพบเขาเพื่อคุยเรื่องนี้

1345
01:20:08,178 --> 01:20:10,555
"แม่วัย 26 ปีที่หายตัวไปในวันเสาร์

1346
01:20:10,639 --> 01:20:13,600
ตอนออกไปตากผ้า
อาจตกเป็นเหยื่อของการกระทำผิดกฎหมาย

1347
01:20:14,684 --> 01:20:16,436
เดนิส ราธเบิร์น อายุ 25 ปี

1348
01:20:16,520 --> 01:20:20,023
ออกจากบ้าน
ช่วง 15.00 น.ถึง 20.30 น.วันเสาร์

1349
01:20:20,106 --> 01:20:22,484
โดยเข็นรถเด็กที่เต็มไปด้วยผ้าเปียก

1350
01:20:22,567 --> 01:20:23,819
เธอไม่ได้กลับมาอีก"

1351
01:20:26,029 --> 01:20:28,073
คุณคิดยังไงกับพื้นที่แถวนี้

1352
01:20:28,156 --> 01:20:30,200
เราเคยขี่จักรยานกันตรงนั้น

1353
01:20:30,283 --> 01:20:34,120
เราจะขี่จักรยานกันที่นั่น
เพราะงั้นเราไปดูกันได้เลย

1354
01:20:34,871 --> 01:20:37,666
เรานั่งคุยกัน ฉันได้ดูสมุดบันทึกของพ่อ

1355
01:20:37,749 --> 01:20:40,710
พ่อมีสมุดสันเกลียวเล่มเล็กๆ
และเขาจะเขียนบันทึกขึ้นมาใหม่

1356
01:20:40,794 --> 01:20:44,756
และโปรเจกต์ของเขาซึ่งก็คือการสะกดรอย
บางครั้งก็รวมถึงการฆาตกรรม

1357
01:20:44,840 --> 01:20:48,134
และการบุกรุกเข้าไปในบ้าน
เขามีแบบนี้อย่างน้อย 70 หรือ 80 เล่ม

1358
01:20:48,218 --> 01:20:51,346
พวกเขาก็แค่ปล่อยให้ฉันดู

1359
01:20:51,429 --> 01:20:55,225
ของพวกนี้อยู่ในการสืบสวนมาตั้งแต่ปี 2005

1360
01:20:55,308 --> 01:20:57,644
แต่ไม่เคยมีใครให้ฉันดูเลย

1361
01:20:57,727 --> 01:21:02,357
มีรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่
ที่เราขับรถไปตรวจสอบได้

1362
01:21:02,440 --> 01:21:05,861
ฉันกำลังอ่านบันทึกของพ่อ
และพ่อเขียนเครื่องหมาย

1363
01:21:05,944 --> 01:21:07,863
พ่อใช้ '81 สำหรับปี 1981

1364
01:21:07,946 --> 01:21:10,866
ตอนนั้นฉันคงอายุสองสามขวบได้

1365
01:21:10,949 --> 01:21:17,038
พ่อเขียนด้วยตัวใหญ่ว่า "แคร์รี่/บี/ดี"
ซึ่งก็คือเกม/มัด

1366
01:21:18,081 --> 01:21:21,293
พอเห็น ฉันก็แบบ "มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย"

1367
01:21:22,419 --> 01:21:26,423
แล้วมันก็มีอีกอัน ถัดจากอันนั้น

1368
01:21:26,506 --> 01:21:29,843
ที่เขียนว่า "เด็ก/อาบน้ำ/เอส"

1369
01:21:29,926 --> 01:21:31,761
สำหรับพ่อฉัน เอสหมายถึงเซ็กซ์

1370
01:21:32,596 --> 01:21:37,309
ฉันเลยแบบ "พ่อเคยลวนลามฉัน
ตอนฉันอาบน้ำตอนสามขวบเหรอ"

1371
01:21:38,268 --> 01:21:41,688
แล้วทำไมชื่อฉันไปอยู่ในเกมมัดได้ล่ะ

1372
01:21:42,856 --> 01:21:48,194
ตอนนั้นฉันรู้สึกเหมือนหมุนติ้วเลยค่ะ
ฉันสับสนมาก

1373
01:21:50,113 --> 01:21:52,657
พ่ออาจเคยซ้อมอะไรบางอย่างในห้องฉัน

1374
01:21:52,741 --> 01:21:54,409
เขาเคยซ้อมกับฉันหรือเปล่า

1375
01:21:57,120 --> 01:22:00,415
ฉันเคยขวัญผวาตอนกลางคืน
และมีปัญหาในห้องนอนตอนเด็ก

1376
01:22:05,795 --> 01:22:08,465
บางส่วนของเรื่องอาการขวัญผวาตอนกลางคืนนั้น

1377
01:22:09,132 --> 01:22:13,845
เช่นฉี่รดที่นอน กลัวความมืด
หวาดผวาเวลาอยู่บนเตียง

1378
01:22:13,929 --> 01:22:17,015
เป็นความกลัวเกี่ยวกับการที่มีผู้ชายไม่ดีอยู่ในบ้าน

1379
01:22:17,933 --> 01:22:19,893
แต่เหมือนกับการบุกรุกบ้านอะไรแบบนั้น

1380
01:22:21,519 --> 01:22:23,313
ซึ่งมันคือสิ่งที่พ่อทำกับเหยื่อ

1381
01:22:23,980 --> 01:22:26,316
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าความรู้สึกแบบนั้นมาจากไหน

1382
01:22:28,944 --> 01:22:33,281
ฉันคิดว่าจิตใต้สำนึกของฉัน
พยายามบอกอะไรบางอย่างมาตั้งแต่เด็ก

1383
01:22:35,825 --> 01:22:38,453
มันกำลังบอกว่า "มีผู้ชายไม่ดีอยู่ในบ้านของฉัน"

1384
01:22:42,624 --> 01:22:47,754
การได้เห็นชื่อของตัวเองที่เขียนด้วยลายมือพ่อ
ในบันทึกโปรเจกต์ของเขา มันหนักหนามาก

1385
01:22:47,837 --> 01:22:50,048
คนคนเดียวที่คุยกับฉันจริงๆ

1386
01:22:50,840 --> 01:22:53,218
หรือคนกลุ่มเดียวเลยที่คุยกับฉันคือโอเซจเคาน์ตี

1387
01:22:53,927 --> 01:22:57,055
แน่นอนว่าฉันต้องถูกลากเข้าไป
ในเรื่องเล่าที่เกี่ยวกับพ่อด้วย จริงไหม

1388
01:22:57,931 --> 01:23:00,475
เราพยายามหาคำตอบว่า "พ่อฆ่าใครอีกไหม"

1389
01:23:00,558 --> 01:23:02,268
ฉันไม่รู้ว่าพ่อฆ่าใครอีกไหม

1390
01:23:06,606 --> 01:23:09,401
ตอนนี้เหมือนทุกคนอยากได้อะไรจากฉันเลย

1391
01:23:09,484 --> 01:23:13,530
"เราเขียนถึงพ่อคุณได้ไหม
ช่วยพาเราไปคุยกับพ่อคุณได้ไหม"

1392
01:23:14,406 --> 01:23:18,910
ตอนนี้มีไม่กี่คนที่ฉันไว้ใจได้
ที่อยากทำความรู้จักฉันจริงๆ

1393
01:23:19,661 --> 01:23:23,039
เพราะทุกอย่างวนเวียนรอบพ่อฉันหมดเลย

1394
01:23:23,790 --> 01:23:25,208
แล้วฉันก็โดนปั่นในทวิตเตอร์

1395
01:23:25,291 --> 01:23:27,794
มีคนพูดว่า "ถ้าไม่มีพ่อ เธอก็ไม่มีค่าอะไรเลย

1396
01:23:27,877 --> 01:23:30,088
เธอไม่มีชีวิต ไม่มีงานทำ"

1397
01:23:30,672 --> 01:23:32,465
วันนี้ฉันเลยอารมณ์เสีย

1398
01:23:33,425 --> 01:23:36,720
ทั้งหงุดหงิด โกรธและเสียใจ

1399
01:23:36,803 --> 01:23:38,596
แล้วก็อยากยอมแพ้

1400
01:23:39,264 --> 01:23:42,058
และแค่หนีไปเลย

1401
01:23:44,519 --> 01:23:47,647
ฉันรู้สึกแย่มากกับเรื่องทุกอย่างนี้
นักบำบัดของฉันก็บอกว่า

1402
01:23:47,731 --> 01:23:50,191
"รู้ไหม ตำรวจก็แค่ตรวจสอบข้อมูล

1403
01:23:50,275 --> 01:23:52,402
พวกเขาแค่ถามคำถาม และนั่นก็โอเคนะ"

1404
01:23:52,485 --> 01:23:54,612
ประมาณว่า "มันเป็นงานของพวกเขา มันโอเค"

1405
01:23:54,696 --> 01:23:57,282
มันช่วยฉันได้มากเลยค่ะ
เวลามีใครบอกว่ามันโอเค

1406
01:24:02,203 --> 01:24:06,416
พวกเขาขอให้ฉันไปเจอพ่อในคุก
เพื่อหาคำตอบว่า

1407
01:24:07,292 --> 01:24:10,128
เขาก่ออาชญากรรมอื่นอีกไหม
มีการฆาตกรรมอื่นอีกไหม

1408
01:24:11,129 --> 01:24:13,173
ถ้าพ่อฉันก่อเหตุฆาตกรรมอื่นอีก

1409
01:24:13,256 --> 01:24:15,467
งั้นเราก็ต้องหาความจริงให้ได้

1410
01:24:15,550 --> 01:24:18,303
และต้องรีบทำก่อนที่พ่อของฉันจะตายด้วย

1411
01:24:19,763 --> 01:24:21,431
พวกเขาดูออกเลยว่าฉันกังวล

1412
01:24:21,514 --> 01:24:23,975
ก็ฉันไม่ได้เจอพ่อมา 18 ปีครึ่งได้

1413
01:24:24,059 --> 01:24:26,853
แต่พวกเขาจะไม่มีทางได้เจอพ่อ
ถ้าฉันไม่ได้ไปด้วย

1414
01:24:27,645 --> 01:24:30,565
เพราะงั้นยังค่ะ ฉันยังไม่จบเรื่องกับพ่อ

1415
01:24:36,780 --> 01:24:39,908
ฉันเตรียมหัวข้อที่จะคุยกับพ่อนานหลายวันเลย

1416
01:24:39,991 --> 01:24:41,743
ตำรวจไปกับฉันด้วย พวกเขาบอกว่า

1417
01:24:41,826 --> 01:24:43,620
"คุณพูดเรื่องการล่วงละเมิดทางเพศไม่ได้

1418
01:24:44,579 --> 01:24:46,623
มันจะทำให้เขาปิดกั้นตัวเองทันที"

1419
01:24:49,292 --> 01:24:53,963
ตอนเราไปถึงเรือนจำ
คุณต้องผ่านหอสังเกตการณ์ด้านใน

1420
01:24:54,047 --> 01:24:58,468
แล้วก็ผ่านประตูล็อกหลายชั้น

1421
01:24:59,010 --> 01:25:02,430
ฉันเข้าไปพร้อมเจ้าหน้าที่สืบสวนสองคน
ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง

1422
01:25:05,016 --> 01:25:06,810
พ่อดูอ่อนแอมาก

1423
01:25:06,893 --> 01:25:08,603
เขานั่งรถเข็น

1424
01:25:08,686 --> 01:25:12,232
และเขาก็ถึงกับร้องไห้ออกมา ดีใจที่ได้เจอฉัน

1425
01:25:12,774 --> 01:25:15,652
เหมือนดีใจสุดๆ ที่ได้เจอลูกตัวเอง

1426
01:25:16,486 --> 01:25:20,115
พ่อนั่งอีกด้านของโต๊ะ ห่างจากฉันไปเมตรกว่า

1427
01:25:20,824 --> 01:25:24,119
ฉันอยู่คุยกับพ่อในนั้นสองสามชั่วโมงได้

1428
01:25:24,202 --> 01:25:28,289
ถามเขาเกี่ยวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น

1429
01:25:30,583 --> 01:25:32,585
ฉันพูดว่า "มีผู้หญิงหายตัวไปหลายคน

1430
01:25:32,669 --> 01:25:35,296
มีคดีที่ดูเหมือนเป็นฝีมือของพ่อ

1431
01:25:35,380 --> 01:25:39,134
มันตรงกับวิธีการของพ่อ หรือไม่ก็ใกล้เคียง
หรือไม่ก็อยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน"

1432
01:25:39,217 --> 01:25:41,261
พ่อพูดขึ้นว่า "ลูกพูดเรื่องอะไร

1433
01:25:41,845 --> 01:25:43,638
เรามารำลึกความหลังกันไม่ได้เหรอ

1434
01:25:43,721 --> 01:25:47,183
มานั่งคุยกันแบบพ่อกับลูกสาว
มามีความทรงจำดีๆ กันไม่ได้เหรอ"

1435
01:25:47,267 --> 01:25:49,352
ฉันตอบไปว่า "พ่อ นั่นไม่ใช่เหตุผลที่หนูมาที่นี่"

1436
01:25:51,312 --> 01:25:53,606
เขาเลี่ยงไม่ตอบ บอกว่าลืมไปแล้วบ้างล่ะ

1437
01:25:53,690 --> 01:25:55,233
แต่กลับจำเรื่องต่างๆ ได้ดีมาก

1438
01:25:55,316 --> 01:25:56,901
พ่อเอาแต่ปฏิเสธ

1439
01:25:56,985 --> 01:25:58,486
บอกว่าเขาบริสุทธิ์

1440
01:25:58,570 --> 01:26:01,239
บอกว่าเขาเป็นคนดี
เว้นแต่เรื่องอื่นๆ ที่เขาทำไป

1441
01:26:03,158 --> 01:26:05,827
เขาพูดว่า "โอ้ ก็นะ พ่อแค่… มันแค่สิบคนเอง"

1442
01:26:06,703 --> 01:26:08,872
แล้วพ่อก็เปลี่ยนท่าทีทันที

1443
01:26:09,581 --> 01:26:11,875
พ่อโกรธเรื่องการสืบสวน

1444
01:26:11,958 --> 01:26:15,128
พ่อโกรธสื่อ พ่อคิดว่าทุกอย่างมันจบไปแล้ว

1445
01:26:15,211 --> 01:26:16,671
เขาแค่โกรธน่ะ

1446
01:26:18,298 --> 01:26:22,093
ฉันไม่ควรทำแบบนั้นเลย สุดท้ายฉันก็ถามพ่อไป

1447
01:26:22,177 --> 01:26:24,262
เรื่องที่เขียนไว้ในสมุดบันทึกของเขา

1448
01:26:24,345 --> 01:26:27,640
ฉันถามว่า "พ่อ 'เกมมัดแคร์รี่' หมายถึงอะไร"

1449
01:26:27,724 --> 01:26:31,227
พ่อฉันตอบว่า "อ๋อ นั่นแค่จินตนาการน่ะ
พ่อไม่เคยแตะต้องคนในครอบครัว"

1450
01:26:32,312 --> 01:26:36,691
เขาบอกว่า "ลูกแค่อยากดัง
เลยแต่งเรื่องเกี่ยวกับพ่อขึ้นมาเอง"

1451
01:26:36,774 --> 01:26:38,318
อาการพีทีเอสดีของฉันนี่พุ่งแบบ…

1452
01:26:42,530 --> 01:26:45,366
ทุกอย่างเหมือนปิดล้อมฉัน
ฉันมองไม่เห็น คิดอะไรไม่ออก

1453
01:26:45,450 --> 01:26:47,577
ฉันเลยแบบ "แค่นี้แหละ พอแล้ว ฉันไม่สนแล้ว"

1454
01:26:47,660 --> 01:26:51,206
มันเหมือนกับว่าความโกรธที่สะสมมา 45 ปี

1455
01:26:51,289 --> 01:26:52,999
ระเบิดใส่พ่อเลย

1456
01:26:55,001 --> 01:26:57,462
ฉันไม่สนบทพูดอะไรอีกแล้ว

1457
01:26:57,545 --> 01:27:00,590
ฉันซัดพ่อทุกเรื่อง เรื่องคุณนายเฮดจ์

1458
01:27:00,673 --> 01:27:03,009
เรื่องใบเข็มสน เรื่องตอนฉันอายุหกขวบ

1459
01:27:03,092 --> 01:27:05,553
ที่พ่อจับฉันนั่งข้างหลังรถโอลด์สโมบิล

1460
01:27:05,637 --> 01:27:07,639
ซึ่งต่อมาเขาเอาร่างของคุณนายเดวิสใส่ไว้

1461
01:27:08,389 --> 01:27:11,309
ฉันซัดเขาด้วยทุกเรื่องที่เก็บไว้ในใจ

1462
01:27:12,477 --> 01:27:16,356
เหมือนลูกบอลยักษ์ของความบอบช้ำทางใจเลย
ฉันพุ่งใส่เขาเต็มแรง

1463
01:27:17,732 --> 01:27:20,860
มันเหมือนฉันย้อนกลับไปอยู่ในบ้าน
ที่ผู้ชายคนนั้นจะกลับมาบ้าน

1464
01:27:20,944 --> 01:27:23,738
เดินเข้ามาทางประตู
และฉันไม่รู้ว่าใครจะเข้ามาในบ้าน

1465
01:27:23,821 --> 01:27:26,908
จะเป็นพ่อ หรือจะเป็นผู้ชายที่โกรธเกรี้ยว

1466
01:27:31,829 --> 01:27:35,166
ฉันโกรธมาก และพ่อก็พูดว่า
"แคร์รี่ๆ ลูกนั่นแหละหาเรื่องใส่ตัว"

1467
01:27:40,088 --> 01:27:44,550
แล้วพ่อก็พูดปั่นประสาทฉัน ปั่นหัวฉัน

1468
01:27:44,634 --> 01:27:47,762
โกหกฉัน ทั้งที่นั่งห่างจากฉันแค่เมตรกว่าๆ

1469
01:27:50,348 --> 01:27:52,141
เหมือนฉันไม่ได้กำลังคุยกับพ่อด้วยซ้ำ

1470
01:27:52,225 --> 01:27:54,811
เหมือนฉันกำลังคุยกับอะไรที่ไม่ใช่คน

1471
01:27:55,979 --> 01:27:58,731
แล้วพอมีคนพูดว่าเขาเป็นคนจิตวิปริต

1472
01:27:58,815 --> 01:28:01,734
เป็นคนหลงตัวเอง และไม่มีใครอยากอยู่ใกล้

1473
01:28:02,735 --> 01:28:06,948
ฉันยังพอเห็นความเป็นมนุษย์ในตัวเขาอยู่บ้าง
แต่หลังจากเรื่องนี้ ฉันทำไม่ได้อีกเลย

1474
01:28:10,201 --> 01:28:13,830
ฉันไม่อยากเข้าใกล้คนคนนี้อีกเลย

1475
01:28:13,913 --> 01:28:16,332
เขาไม่ใช่พ่อของฉัน
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร

1476
01:28:38,187 --> 01:28:41,691
ฉันจะไว้อาลัยให้ความทรงจำเหล่านั้น
ให้กับเด็กสาวคนนั้นและครอบครัว

1477
01:28:42,442 --> 01:28:43,901
ฉันสูญเสียมันไปหมดแล้ว

1478
01:28:44,902 --> 01:28:48,906
แต่ฉันไม่อยากให้เขาได้อะไรจากฉันอีกแล้ว

1479
01:28:48,990 --> 01:28:52,076
และฉันก็ไม่อยากให้เรื่องพวกนั้น
มาอยู่ในชีวิตของฉันอีก

1480
01:28:55,788 --> 01:28:59,500
ฉันเริ่มสร้างระยะห่างระหว่างตัวเองกับ…

1481
01:28:59,584 --> 01:29:02,920
ความโหดร้ายที่อยู่ตรงนี้ในตัวพ่อของฉัน

1482
01:29:03,421 --> 01:29:08,676
มันเป็นการตัดสินใจตัดตัวเองออกจากสิ่งชั่วร้าย

1483
01:29:10,053 --> 01:29:11,804
ตั้งแต่ตอนนั้น มันก็กี่ปีแล้วนะ

1484
01:29:11,888 --> 01:29:14,223
- เท่าไรนะ ตั้งแต่ม.ปลาย
- ยี่สิบ…

1485
01:29:14,307 --> 01:29:15,767
- ปี 96 หรือเปล่า
- คิดเลขไม่ออกเลย

1486
01:29:15,850 --> 01:29:16,809
ฉันก็ด้วย

1487
01:29:16,893 --> 01:29:19,228
นั่นสิ ฉันจำได้ว่ามันประมาณ 25…

1488
01:29:19,312 --> 01:29:20,521
ยี่สิบเจ็ดจ้ะ

1489
01:29:20,605 --> 01:29:21,689
ไม่จริงน่า

1490
01:29:21,773 --> 01:29:25,526
ตั้งแต่ม.ปลายก็ 27 ปีแล้ว
ถ้านับตอนปีหนึ่งก็ 26 ปี

1491
01:29:26,486 --> 01:29:28,321
ใช่ แย่อะ แย่มาก

1492
01:29:28,404 --> 01:29:31,908
พอเอาไปบวกกับอายุตอนนี้แล้ว ก็แบบ "ไม่อะ"

1493
01:29:31,991 --> 01:29:33,910
เธอไม่ได้ไปงานเลี้ยงรุ่น

1494
01:29:33,993 --> 01:29:37,121
คุณพระ ฉันไม่ไปงานเลี้ยงรุ่นหรอก
ล้อเล่นใช่ไหม

1495
01:29:37,205 --> 01:29:40,208
พวกนั้นคงแบบ "โตมากับเขานี่เป็นยังไงเหรอ
เธอหน้าเหมือนเขาเลย"

1496
01:29:40,291 --> 01:29:43,961
- พวกเธอรู้จักแม่ของฉัน ฉันหน้าเหมือนแม่
- ใช่ ฉันคงพูดแบบนั้นเลย

1497
01:29:44,045 --> 01:29:47,799
แต่ไม่มีใครรู้ว่าแม่ฉันหน้าตายังไง
ฉันเลยแบบ "ฉันหน้าเหมือนแม่ หยุดเถอะ"

1498
01:29:47,882 --> 01:29:49,926
ใครก็ตามที่รู้จักฉัน

1499
01:29:50,009 --> 01:29:53,888
ก่อนพ่อถูกจับ จะรู้จักฉันในชื่อแคร์รี่
และรู้จักครอบครัวฉันแบบนั้น

1500
01:29:53,971 --> 01:29:55,390
และพวกเขาจะเคารพเรื่องนั้น

1501
01:29:56,891 --> 01:30:01,229
กับแอนเดรีย ฉันรู้จักเธอมาตั้งแต่อนุบาล

1502
01:30:01,938 --> 01:30:04,899
ส่วนริต้า ฉันรู้จักตั้งแต่ม.ต้น

1503
01:30:06,109 --> 01:30:08,903
พวกเธอยังคงมองเห็นฉันในแบบที่ฉันเป็น

1504
01:30:09,529 --> 01:30:12,949
วันก่อนฉันคุยกับสามี ฉันพูดว่า

1505
01:30:13,032 --> 01:30:15,701
"สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ฉันหวังให้แคร์รี่ได้รับ

1506
01:30:15,785 --> 01:30:18,579
คือให้เธอพบความสงบ

1507
01:30:18,663 --> 01:30:21,624
และใช้ชีวิตได้โดยไม่มีเรื่องร้ายมาปกคลุม"

1508
01:30:21,707 --> 01:30:23,501
- เธอสมควรมีชีวิตแบบนั้น
- ใช่ จริงๆ

1509
01:30:23,584 --> 01:30:24,752
เธอสมควรได้มีชีวิตแบบนั้น

1510
01:30:24,836 --> 01:30:25,753
ฉันรู้

1511
01:30:27,004 --> 01:30:30,258
ฉันได้เรียนรู้ที่จะสร้างขอบเขต
เรียนรู้ที่จะพูดในสิ่งที่ควรพูด

1512
01:30:30,341 --> 01:30:34,303
ฉันกลายเป็นบุคคลสาธารณะ
เพื่อช่วยเหลือเหยื่ออาชญากรรม

1513
01:30:34,387 --> 01:30:37,306
ผู้ได้รับบาดแผลทางจิตใจ และผู้รอดชีวิต

1514
01:30:37,390 --> 01:30:42,311
และใช้เสียงของฉัน
ไม่ใช่แค่เพื่อคนที่ผ่านสิ่งเดียวกับฉันมา

1515
01:30:42,395 --> 01:30:44,397
แต่เพื่อครอบครัวที่เหมือนกับฉัน และ…

1516
01:30:45,231 --> 01:30:46,816
และเหยื่อรายอื่นๆ ด้วย

1517
01:30:47,650 --> 01:30:50,987
ฉันจะพยายามใช้เสียงของฉันต่อไป

1518
01:30:51,070 --> 01:30:54,157
เพื่อเป็นกระบอกเสียงให้ครอบครัวอื่นเมื่อจำเป็น

1519
01:30:57,577 --> 01:31:01,038
พาดหัวข่าวทุกข่าวตลอดสิบปีที่ผ่านมาเขียนว่า

1520
01:31:01,122 --> 01:31:03,082
"ลูกสาวของฆาตกรบีทีเค"

1521
01:31:03,166 --> 01:31:04,792
มีสื่อเจ้าหนึ่งเขียนถูกว่า

1522
01:31:04,876 --> 01:31:08,796
"แคร์รี่ รอว์สัน ลูกสาวของเดนนิส เรเดอร์
ฆาตกรบีทีเค"

1523
01:31:10,173 --> 01:31:14,552
ฉันอยากถูกเรียกว่าแคร์รี่ รอว์สัน

1524
01:31:17,346 --> 01:31:20,850
ด้วยรวมแล้ว ฉันก็เข้าใจว่านั่นคือภาพจำของฉัน

1525
01:31:20,933 --> 01:31:22,768
แต่ฉันเป็นมากกว่านั้นเยอะ

1526
01:31:22,852 --> 01:31:24,854
เก่งมาก เก่งมากจ้ะ

1527
01:31:24,937 --> 01:31:28,900
ฉันเป็นแม่ ฉันใช้เวลากับลูกๆ เราไปชายหาดกัน

1528
01:31:28,983 --> 01:31:32,236
ฉันชอบอ่านหนังสือ ดูทีวี เหมือนคนอื่นๆ

1529
01:31:32,320 --> 01:31:35,448
แค่อยากอยู่อย่างสบายใจ
ฉันเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง

1530
01:31:37,492 --> 01:31:41,078
ในวันส่วนใหญ่
ฉันแทบไม่ได้นึกถึงว่าพ่อฉันเป็นใคร

1531
01:31:41,162 --> 01:31:42,580
ฉันไม่ได้นึกถึงเขาเลย

1532
01:31:43,164 --> 01:31:46,000
มาเถอะ ไปดื่มน้ำกัน เด็กดี

1533
01:31:48,169 --> 01:31:49,212
ฉันเป็นแค่ตัวเอง

1534
01:31:54,383 --> 01:32:01,390
(ขณะนี้ยังไม่มีการตั้งข้อหาฆาตกรรมเพิ่มเติม
กับเดนนิส เรเดอร์)

1535
01:32:01,891 --> 01:32:05,686
(ทีมผู้สร้างได้ติดต่อไปยังครอบครัว
ของเหยื่อของเรเดอร์)

1536
01:32:05,770 --> 01:32:07,605
(และผู้รอดชีวิตจากการโจมตีของเขา)

1537
01:32:07,688 --> 01:32:10,441
(พวกเขาเลือกที่จะไม่มีส่วนร่วม
ในสารคดีเรื่องนี้)

1538
01:32:10,525 --> 01:32:14,320
(หากคุณหรือคนที่คุณรู้จักตกเป็นเหยื่อ
ของการล่วงละเมิดทางเพศ)

1539
01:32:14,403 --> 01:32:19,116
(สามารถรับข้อมูลและความช่วยเหลือได้ที่
WWW.WANNATALKABOUTIT.COM)

1540
01:33:07,665 --> 01:33:10,585
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์