WYBUCHOWY POCAŁUNEK
SEON-U
W takim razie będę się zbierać.
Zjedzmy kolację.
Razem.
Mam już plany.
Odwołaj je.
Zostań ze mną.
Co?
Nie idź.
Nie chcę tego.
Nie możesz tego robić, nawet jak myślisz, że jestem łatwa.
Kto mówi, że jesteś łatwa?
Rozczarowałeś mnie.
Rozczarowałem?
Da-rim.
Zaczekaj. Chwileczkę.
Podobasz mi się.
Bardzo.
Od samego początku
tak było.
Co ty mówisz?
Nie możesz robić czegoś takiego.
Co z panią Yu?
Niedługo się pobieracie.
To nasze rodziny nalegają na ten ślub.
My nic do siebie nie czujemy.
Zależy mi
na tobie.
Dlaczego miałbyś się we mnie zakochać?
- Co? - Nie ma ku temu żadnego powodu.
Masz mnie za łatwą?
Chcesz się odegrać za to, co zrobiłam?
O to chodzi?
Nie.
Mówię szczerze.
Będę udawała,
że nic się dziś nie wydarzyło.
Jak najszybciej znajdę nową pracę.
Zaczekaj.
Da-rim.
Seon-u.
Chodźmy zjeść.
Sorki, ale pójdę dziś prosto do domu.
Czy coś się stało?
Nie, wszystko w porządku.
Po prostu chcę iść do domu.
Zaczekaj…
ODCINEK 10
Kleił się do niej.
Dlaczego kłamie?
Szlag by to.
Ale w sumie
ja pierwsza skłamałam.
Nie mam argumentów.
Coś okropnego.
Ty też tego doświadczyłaś, prawda?
Nie mów, że on ciebie też…
Zrobił mi to samo.
Tobie też, Go-eun?
Oczywiście.
Zobacz, on nie ma hamulców.
Ciągle przekracza granice…
Proszę spojrzeć.
Wykres w ogóle nie odzwierciedla danych tekstowych, prawda?
Nie widzę wyraźnie.
- To już ten wiek. - Ale…
Niech pani tu zerknie.
Widzi to pani?
Czy to wygląda dobrze?
Ile razy mam powtarzać podstawowe rzeczy?
Jak można tego nie rozumieć?
Proszę wyjść.
Dobrze.
To nasze rodziny nalegają na ten ślub.
My nic do siebie nie czujemy.
Przywidziało mi się?
Czyli…
Podobasz mi się.
Bardzo.
Od samego początku
tak było.
Mówił prawdę?
Nie, to niemożliwe.
Jego rodzina ma czebol,
jest przystojny i odnosi sukcesy.
Można powiedzieć, że to ideał.
Ja natomiast nie mam nic.
Żadnych talentów.
Jestem tylko notoryczną kłamczuchą.
Nie mógł się zakochać.
Mnie ciągle to spotyka. Nie widziałaś, jak mnie ochrzanił?
Pan Gong potrafi być brutalny, jak się wkurzy.
Racja. Nie przejmuj się, Nan-suk.
Zawaliłam.
Wciąż nie umiem stworzyć prostego dokumentu.
Chciałabym być taka jak ty, Da-rim.
Nauczysz mnie później?
Pewnie.
Z chęcią.
Jestem do niczego.
Wcale nie.
Wszystkie bardzo na tobie polegamy.
Racja.
- Na mnie? - Tak.
Jesteś kobietą czynu.
Pomyśl o livie sprzedażowym.
Kierownik był przeciwny,
ale nalegałaś, więc się udało.
Dzięki temu sprzedaż wzrosła dziesięciokrotnie.
Nie było łatwo, ale taki był tego finał.
Każdy ma mocne i słabe strony. Nikt nie jest doskonały.
- Czy ktoś się z tym nie zgadza? - Ona ma rację.
- Mówisz? - Oczywiście.
Kierownik Gong czasami bywa bucem,
ale musimy się trzymać.
Racja.
Każda firma ma swojego Gonga. Nie sądzicie?
Ożeż.
Kto mnie ma?
No więc my po prostu…
rozmawiałyśmy o tym, że każda firma potrzebuje kogoś takiego.
- Odpoczęłyście? Wracajmy do pracy. - Tak.
Go Da-rim.
Pójdziesz ze mną kupić upominki na wystawę.
Troszczysz się o innych.
Słucham?
Skąd ta uwaga?
Słyszałem, jak przed chwilą dodawałaś otuchy koleżankom.
Potrafisz to robić, bo się nimi interesujesz
i darzysz je sympatią.
Kiedyś
będziesz dużo lepiej kierować zespołem niż ja.
Dziękuję.
Dlatego mi się podobasz.
Co?
Nie wsiadasz?
Mamy robotę.
Racja.
Musimy pracować.
A może mydło w płynie i krem do rąk?
Pasuje dla osób w każdym wieku.
Dobrze.
Ciekawe, jaki ma zapach. Sprawdźmy.
Momencik.
O rety, ładnie pachnie i łatwo się rozprowadza.
Jesteś proaktywna
i wszystkiego ciekawa.
Twoja chęć zaspokojenia ciekawości
jest godna podziwu.
Przeprowadzasz test umiejętności i osobowości?
Albo ocenę wyników pracy?
Nie.
Mówię, czemu mi się podobasz.
Sprawdźmy, czy mają wystarczającą ilość.
Gdzie to było?
Jesteś kobietą czynu.
Zawsze wykazujesz inicjatywę.
Dlatego mi się podobasz.
Kierowniku.
Strasznie dziwnie się zachowujesz.
To nowa forma dręczenia?
Zachwalenie na śmierć?
Mówiłaś, że nie mam powodów, by się zakochać.
Więc ci je podaję.
Moje powody.
GALERIA SZTUKI TAEYU
Trzeba dodać więcej liści u góry.
Dobrze.
Okej.
Spróbujmy za chwilę
zamienić miejscami
to trzecie zdjęcie
i zdjęcia po lewej stronie.
- Dobrze. - Super.
Panie Kim.
Może zrobimy sobie przerwę?
Dobrze.
Czekasz na telefon od Da-rim?
Jak długo zamierzasz się tak stresować?
To nie tak.
- Wyznałem jej, co czuję. - Szok. Naprawdę?
Cudownie!
Poczekaj.
Wkrótce usłyszysz dobre wieści.
„Dobre wieści”?
Tak.
Odmowę.
To mają być dobre wieści?
Oczywiście.
Spójrz, w jakim jesteś stanie.
Cierpisz i nic nie możesz robić.
Na tej ładnej buzi z każdym dniem przybywa zmarszczek.
Lepiej powiedzieć, co się czuje,
dostać kosza, zresetować umysł
i skupić się na mnie.
Niech cię odtrąci,
żebyś zaczął nowe życie.
Ale…
jest szansa,
że się zgodzi.
No weź.
Przyjaźnicie się. Naprawdę jej nie znasz?
Nie wygląda na intelektualistkę.
Jest inteligentna.
Błagam cię. Gdyby była taka mądra i znała się na mężczyznach,
to już dawno by cię dostrzegła.
Tylko ja się na tobie poznałam.
Pani Lee.
Mogę pożyczyć nożyczki?
Dziękuję.
Od dawna chcę panią o coś zapytać.
Co oznaczają pani tatuaże?
Tata jest szefem gangu Yongho w Bulgye-dong.
Wytatuowałam sobie ich symbol.
„Szefem gangu”?
Rozumiem.
Proszę pani.
Znaczy pani Lee.
Jeśli kiedykolwiek sprawiłem, że źle się pani poczuła,
to przepraszam.
- Żartowałam. - Co?
Dawno temu się oparzyłam, gotując makaron.
Pomyślałam, że blizny przestraszą Ji-yu.
O to chodziło?
Ji-yu uwielbia smoki i tygrysy.
Robię z nimi teatrzyk.
„Nie zjem cię, jak dasz mi ciastko ryżowe”.
- Pani syn… - Córka.
Pewnie wdała się w mamusię.
Miło, że pan zapytał.
Słucham?
Nikt mnie nigdy
o to nie pytał.
Każdy udaje, że ich nie zauważa.
Widzą tylko młodą matkę z tatuażami,
więc nie chcą mnie bliżej poznać.
Bez przesady.
Zapytałem, bo zdziwiły mnie tatuaże
u tak uroczej osoby.
Pomyślałem, że musi się za tym kryć jakaś ważna historia.
Jestem urocza?
No pewnie.
Nie tylko.
Fajna, inteligentna.
I o wiele więcej.
Lepiej to dokończę.
SZPITAL UNIWERSYTECKI KANGKUK
Zatrzymasz się u znajomej, a nie u mnie?
Ledwo ją znasz.
Można jej zaufać.
Gdyby nie ona, nie zdecydowałabym się na rozwód.
A może hotel?
Zarezerwuję najlepszy.
W hotelu albo u ciebie bym się stresowała.
Od razu by mnie rozpoznano.
Powiedz ojcu, że wyjechałam za granicę.
Będziesz się czuła nieswojo.
Ktoś taki wrażliwy jak ty na pewno na tym ucierpi. Nie ma mowy.
Zarezerwuję ci hotel…
Mamo!
Na pewno umówiłyście się tutaj?
Czemu jej nie ma?
Tak, tutaj.
Przepraszam.
Spóźniliśmy się, prawda?
Nie szkodzi. Dopiero przyszłyśmy.
Mamo!
Zaczekaj.
Moment.
- Da-rim. - Tak?
To twój kierownik, prawda?
Zgadza się.
Mamo.
To jest znajoma, u której się zatrzymasz?
Tak.
O rety.
Tak!
Nie do wiary.
Jaki ten świat mały. Miło pana znowu widzieć.
Cieszę się, że mama szybko wydobrzała.
„Mama”?
Pani córka pracuje w naszej firmie?
Tak.
A niech mnie.
Nie miałam o tym pojęcia.
Co za zbieg okoliczności.
- Ma na imię Da-rim? - Tak.
Wiele o tobie słyszałam.
Nie będzie ci przeszkadzać, że u was będę?
Nasz dom to nic specjalnego.
Mam nadzieję, że nie będzie zbyt niekomfortowy.
Nie ma takiej opcji.
Moja mama nie jest taka wymagająca.
U znajomej będzie się czuła dużo lepiej
niż w hotelu.
Idziemy?
Witamy z powrotem.
Cześć.
Mój słodziaku, ależ ty urosłeś.
Przywitaj się.
Dzień dobry.
Jaki uroczy. Pani wnuczek?
Jego syn.
To przyjaciel Da-rim.
Mieszka na górze.
Kim Seon-u. Miło panią poznać.
Wzajemnie.
Idą.
- Cześć. - Hej, Seon-u.
Proszę wybaczyć.
Pan Gong?
Co pan tu robi?
Mama Da-rim i moja
bardzo się zakolegowały.
Więc oto jestem.
Rozumiem.
To dlatego.
O rety.
Seon-u, sam to przygotowałeś?
Nie, Jun mi pomógł.
- Prawda? - Tak.
Smacznego.
Bardzo dziękuję.
Zjem ze smakiem.
O rety. Jedzmy.
Nie wiem, od czego zacząć.
Ciekawe, co to jest.
Proszę spróbować mięsa.
Dziękuję. Wygląda smakowicie.
Jesteś super.
Spróbujmy.
Mamo.
Proszę, mięsko.
Warto spróbować twardziaków i sardeli.
Są zdrowe na kości.
Dziękuję.
Pyszne.
Japchae jest doskonałe.
Cieszę się, że pani smakuje.
Jesteś taki miły, a do tego świetnie gotujesz.
Tacy mężczyźni to rzadkość.
Zdecydowanie.
To idealny materiał na męża.
Jest też dobrym ojcem.
Wymarzony zięć.
Częstujcie się owocami.
Ale gorąco.
Powolutku.
Ostrożnie.
Pomóc ci?
Wygląda super.
Ojej.
Usunął pan nawet nasionka z kiwi.
Jeszcze jedno.
Zaczekaj.
Dokąd idziesz?
Mówiłeś, że sam pozmywasz.
Dotrzymaj mi towarzystwa.
Nudzi mi się.
Niemożliwe. Zmywanie cię nudzi?
To odsuń mi grzywkę. Ciągle wpada mi do oczu.
Tutaj. Tuż nad oczami.
Okej, momencik.
Da-rim.
Wiesz, że jesteś bardzo ładna?
Co?
Co cię znowu napadło?
To kolejny powód.
Jesteś ładna.
Chcę, żebyś wiedziała.
Jak możesz mówić takie rzeczy?
A jeśli ktoś usłyszy?
No to co?
Jak to? Może sobie coś pomyśleć.
Nikogo tu nie ma.
Przepraszam.
Przesuń się.
Mów ciszej. Co z tobą?
- Nie mogę się na ciebie napatrzeć. - Ciszej!
- Nikogo tu nie ma. - Nieprawda!
Czemu on nie wychodzi?
Już późno.
Mogę je wyrzucić.
Daj mi jeden worek.
- Spoko. Jestem silny. - Czekaj. Daj.
- Moment. - Czemu oni…?
- Ja to zrobię. - Nie. Zaczekaj.
Naprawdę nie musisz.
To obowiązek syna.
Robicie mamie przysługę. Choć tyle mogę zrobić.
Już późno. Powinien pan iść.
Zajmę się tym.
Oddaj. Poradzę sobie.
Zaczekaj.
Nie.
Ja to zrobię.
Nie, bo ja.
- Ja. - Zaczekajcie.
Nie. Stop.
Ja to zrobię.
- I co teraz? - Momencik.
Rozsypały się. To same puszki.
Ktoś rozerwał worek.
A właśnie. Żarówka.
- Co? - Masz w domu zapasową?
Raczej nie mam.
Pójdę kupić.
Wezmę najmocniejszą.
Macie za ciemno.
- Ja ją kupię. - Co?
I to najmocniejszą.
- Okej! - Kierowniku!
- Nie musisz… - Ja chciałem…
Gotowe.
Dobra. Oświetlenie gotowe.
Nastała jasność, co?
Kto wiesza coś takiego w łazience?
No właśnie.
Jak w domu towarowym.
Będzie zużywać więcej prądu niż lodówka.
- Szybko, no już. - Zaczekaj.
Nie to, że nie chcę iść.
Moja mama tu zostaje, więc jako syn muszę…
Nie ma dla ciebie pokoju.
Idź się wyspać w domu.
- Mamo! - Ale…
Mam sobie iść?
Mówi, że nie.
Ktoś do ciebie dzwoni.
Czego?
PRALNIA YONGHO
Zabawna ilustracja.
- Urocza. - Siema.
- Rozkoszna. - Ej!
Cześć.
Coś ty taki rozkojarzony?
Kto prosi o radę o tej porze?
Byłem bardzo zajęty.
Ji-hyeok.
Pamiętasz tę kobietę z Czedżu?
Tak. A co?
Zamierzasz ją poderwać?
Jesteś na nie?
Idź za głosem serca.
W miłości to jest tak,
że w głowie masz dziesiątki powodów na nie,
ale gdy serce mocniej zabije,
to jesteś, chłopie, bezradny.
Tak jak one.
Jak wciśniesz „start”, to nie możesz się w połowie zatrzymać.
Aż cykl się skończy
i wszystko dobiegnie końca.
Zakochałeś się?
Chyba tak.
Czemu głowa jest na nie?
No bo
ona pracuje w naszej firmie.
Wiem, że jesteś przeciwny związkom w pracy.
A co w nich złego?
Są w dechę.
Serio?
Jasne.
Kiedy blisko z kimś współpracujesz,
to przyjaźń naturalnie przeradza się w miłość.
Nie da się temu zapobiec.
Racja, to kompletnie niemożliwe.
Całymi dniami widzę przed sobą uroczą i piękną kobietę.
Nie wiem, co mam robić.
Chwila. Stop.
„Uroczą i piękną kobietę”?
- Tak. - Czy ty…?
Zgadza się.
- Go… - Go?
Go…
Nie. Nie ma mowy.
Ona nie wchodzi w grę!
Dlaczego?
Mówiłeś, że mogę!
To dlatego, że Go-eun jest w naszym zespole?
Mówiłeś o Go-eun?
Tak.
Czyli o nią chodzi.
To świetna dziewczyna. Pasujecie do siebie.
Pranie gotowe.
Wyjmij.
Co z nim?
BADANIA RYNKU
Pani dyrektor, przepraszam.
Nie chciałem mu powiedzieć.
Mówił tak, jakby z panią o tym rozmawiał.
Czyli
lekko pana podszedł, a pan wszystko mu wyśpiewał
bez chwili zawahania?
Kierowniku Ma.
Dałam panu to zadanie, bo miał pan intuicję,
ale jak tak dalej pójdzie…
- Nie będę miała wyboru i… - Przepraszam!
To się więcej nie powtórzy.
Przysięgam na honor rodziny,
że już nigdy do tego nie dojdzie.
Zadbam o to.
Kogo obchodzi rodzina?
Proszę wstać z tych kolan i usiąść.
Dobrze.
Dotarło do mnie, że Yu Tae-yeong to przebiegły cwaniak.
Lepiej się z nim nie zadawać.
Trzymajmy się razem i…
O wilku mowa.
Jakby nas słyszał.
Jest pan wolny.
YU TAE-YEONG
Byli pełni radości.
Świetnie się razem bawili.
Patrzcie na Da-rim.
A to wypad na Jirisan w podstawówce.
Jęczała, że bolą ją nogi, więc tata wniósł ją na szczyt.
Na szczyt góry?
O rany.
Patrzcie.
W każde urodziny nasz dom był pełen bitej śmietany.
Wasza rodzina wygląda na taką szczęśliwą.
Mąż był taksówkarzem.
Dzieciaki nie miały wiele,
ale zabierał je na wycieczki po całym kraju,
kiedy tylko miał wolne.
Byliśmy zgraną rodziną.
To też Da-rim.
Na co patrzycie?
Mamo!
Czemu im to pokazujesz?
Bo pani In-ae była ciekawa.
To zbiór moich największych wpadek.
Wcale nie. Byłaś urocza.
Żałuję, że nie zabierałam Ji-hyeoka na takie wycieczki,
kiedy był dzieckiem.
Ale nie mogłam, bo ciągle byłam w szpitalu.
Czemu tak mówisz?
Może teraz zrobimy sobie mały wypad? Pogoda jest piękna.
Teraz?
Tak.
Trzeba tylko spakować jedzenie i koc.
Co wy na to? Fajny pomysł?
- Dobra. - Super.
- Chodźmy. - Dobrze.
- Świetnie. - Ale fajnie.
Do dzieła.
Piękny park.
To naprawdę pani dzieło?
Nie moje, tylko naszej firmy.
Gdyby nie pani, nie zrobiliby tego,
więc to pani zasługa.
Będę tu często przychodzić.
- W takim razie ja… - Ja!
Będę tu panią zabierał.
Spacery wśród natury są bardzo dobre dla zdrowia.
Jak zawsze tylko Seon-u naprawdę się o mnie troszczy.
Ej.
Jun nie ma zajęć dodatkowych?
Ponoć dzieciaki są bardzo zajęte.
W niedziele przedszkola są zamknięte.
Drogie panie.
Chce wam się pić?
- Skoczę… - Kupię coś do picia!
Idźcie sobie odpocząć pod tamtym drzewem.
Niedługo wrócę z napojami.
Pod tamtym drzewem?
Tak, właśnie tam.
Nie, nie.
Ja pójdę po napoje.
Nie, bo ja.
To nasz park, więc ja je kupię.
Co lubi mama Da-rim?
Ten, kto wie, powinien iść.
Nie kłóćcie się.
Zagrajcie w coś.
Zwycięzca pójdzie po napoje.
Dwa do dwóch.
Kim Seon-u serwuje.
Co z nimi?
Trenują do olimpiady?
Dobre pytanie.
Chwila.
To mój serw.
- Proszę oddać. - Był out. Ja serwuję.
Nieprawda. Wpadła w boisko.
Był out. Nie oszukuj.
Wpadła. Mój serw!
Był out. Ja serwuję!
- Wpadła! - Nie!
Tadam!
Dla pań napój cynamonowy i ryżowy.
A dla Juna mleko bananowe.
Dla ciebie herbata ziołowa, prawda?
- Tak. Dzięki. - Spoko.
Ji-hyeok.
Nie chcesz pić?
Nie czuję pragnienia.
Na pewno? Masz suche usta.
A wiecie co?
Ji-hyeok też jest bardzo dobry w sportach.
Jako dziecko wygrał zawody w taekwondo.
Naprawdę?
A właśnie.
Seon-u też brał udział w zawodach.
W gimnazjum trenował w drużynie badmintona.
Był trzeci w zawodach krajowych.
Drugi.
- Tak, drugi. - Rozumiem.
Co takiego?
Byłeś w drużynie?
Jak były sportowiec może dawać wycisk amatorowi?
Nie masz skrupułów.
Nie do wiary.
Wygrałbym, gdybyśmy stoczyli walkę w taekwondo.
Oczywiście.
Żona pojechała na wycieczkę?
Myślałam, że dochodzi do zdrowia.
Właśnie w tym celu pojechała do Szwajcarii.
Nie chce, by syn się ożenił?
W zasadzie nam się nie śpieszy.
Najmocniej przepraszam za wszystko.
Ustalimy datę, gdy tylko żona wróci.
Trochę mnie to niepokoi.
A co ze stanowiskiem Ji-hyeoka?
Zapewne nie pozwolisz, żeby ożenił się jako kierownik.
Oczywiście, że nie.
Niebawem zostanie wiceprezesem. Bez obaw.
Ojcze.
„Wiceprezesem”?
Tak nagły awans wzbudzi ostry sprzeciw zarządu.
Kto będzie oponował, że szkolę syna?
Dokona wielkich rzeczy. Tytuł ma o tym świadczyć.
Ojciec ma rację.
Tak.
Chcesz mi pomóc zapobiec ich ślubowi.
Muszę poznać powód.
Jak możesz tak od razu przechodzić do interesów?
Zamówiłem twoją ulubioną whisky.
Bez lodu, nie?
Odważnie.
Mów.
O co ci chodzi?
O kasę.
Chcę trochę zarobić. A co innego?
Mam tylko jeden cel.
Odwołanie ślubu to efekt uboczny.
Sprawię,
że firma będzie twoja.
Jak?
Gong Chang-ho. Gong Ji-hyeok.
Pozbądźmy się ich.
No właśnie. Jak?
Jestem jednym z głównych udziałowców Natural BeBe.
Co? Ty?
Wasza firma szukała inwestorów,
by zwiększyć kapitał na ekspansję zagraniczną.
Kupiłem wszystkie akcje.
Jak połączymy siły, nasze udziały będą takie jak twojego ojca.
Nie.
To za mało.
Wniosek o odwołanie prezesa
musi zostać poparty
przez mniejszych udziałowców.
Dlaczego mieliby chcieć
zmiany prezesa?
Właśnie dlatego masz ważne zadanie.
Od dziesięciu lat nadzorujesz wszystkie operacje
i znasz wszelkie…
słabości prezesa Gonga.
Mam działać na szkodę ojca?
I to publicznie?
Wtedy ja…
Nie. Wtedy my, inwestorzy, mianujemy cię na nową panią prezes,
a w zamian
będziesz wypłacała nam hojne dywidendy.
A twój ojciec?
Myślisz, że na to pozwoli?
Jest jeszcze gorszy niż ja.
Dla niego liczą się tylko pieniądze.
Może wydać Ha-yeong za kogoś innego.
Pewnie nawet się ucieszy.
To ma sens.
Ale jak mogę ci zaufać?
Co? Myślisz, że żartuję?
W takim razie
muszę ci pokazać,
że mówię poważnie.
Wkrótce.
Ale pycha.
Ale dużo zamówił.
Jest pan super!
Wcinaj.
Jun, mów do mnie po imieniu.
Dobrze.
To chyba lekka przesada.
Mów na niego „wujek Ji-hyeok”.
Czemu? Do przystojniaków można po imieniu.
Nie jesteś chyba aż taki przystojny.
Więc ogólnie jestem?
Nie to miałam na myśli.
- Proszę pani. - Tak?
Naleje mi pani?
Oczywiście. W taki dzień trzeba się napić.
My nie możemy, więc wypijcie za nas.
Wezmę to na siebie.
Powoli.
Spokojnie.
W porządku?
- Okej? - Jestem w formie.
Sam widok, jak on pije, poprawia mi nastrój.
- Mnie też pani naleje? - Ale…
- Do tej szklanki? - Tak.
Wypiję za panią.
Ekscytujące.
STAN CYWILNY KIM IN-AE
REJESTR RODZINNY KIM IN-AE
Proszę.
Sama mogłam sobie przynieść.
Dziękuję.
Ma pani sporo lekarstw.
To leki nasenne
i jeszcze trochę psychotropowych.
Rozumiem.
Dotrzymasz mi towarzystwa przez chwilę?
Dlatego postanowiłam zapobiec temu ślubowi.
Chcę, żeby Ji-hyeok
wiódł szczęśliwe życie
z osobą, którą kocha.
Nie miałam pojęcia,
że kierownik ma za sobą takie przeżycia.
Od dawna nie widziałam, żeby narzekał i się popisywał
jak małe dziecko.
Przeze mnie musiał szybko dorosnąć.
Zawsze był dojrzały
i dusił w sobie uczucia.
Dojrzały? On?
A co?
Przy tobie zachowuje się inaczej?
Nie, po prostu
od razu widzę, co czuje w danym momencie.
Czasami chyba celowo to pokazuje.
Na pewno przyciąga go to, że roztaczasz taki jasny blask.
Wcale nie.
Ledwo widzę, co jest przede mną.
Osoby, które dorastały
w kochającej rodzinie jak ty, promienieją światłem
ze swego wnętrza.
Możesz tego nie zauważać,
ale to wyraźnie widoczne
dla takich jak ja i Ji-hyeok,
których miłość skrzywdziła.
To silna i ciepła energia.
Gdy tylko się z nią zetkniemy, zachwyca nas ona
i przyciąga.
Mam nadzieję,
że będziecie się dobrze dogadywać.
Ty harujesz jak wół, a ja sobie żyję w dostatku.
Pani In-ae już śpi?
Jeszcze nie.
Przeglądała jakieś dokumenty.
Ona też dużo przeszła.
Nie wiem, jak to wszystko zniosła.
Ale świetnie wychowała syna.
Przystojniak z niego.
Twój tata też taki był za młodu.
Mamo.
W jaki sposób
tata wyznał ci, że mu się podobasz?
A co? Wpadłaś komuś w oko?
Nie, po prostu zaciekawiło mnie to, gdy oglądaliśmy zdjęcia.
Czy można rozpoznać,
że komuś naprawdę na tobie zależy,
gdy mówi, że mu się podobasz?
Co za pytanie.
Twój tata nigdy nie wyznał mi uczuć.
Naprawdę?
Więc jak zostaliście parą?
Ciągle się zjawiał.
Nigdy nie zaprosił mnie na randkę,
ale gdy tylko miałam kłopoty,
zjawiał się znikąd i mi pomagał.
Z czasem, gdy to się powtarzało,
po prostu wiedziałam.
„Zależy mu na mnie”.
Takie buty.
Żeby kogoś rozgryźć, patrz na to, co robi,
a nie na to, co mówi.
Wtedy dostrzeżesz,
czy jest z tobą szczery.
Jak cieplutko.
Mam patrzeć na to, co robi?
Go Da-rim!
Wyjdź stamtąd!
Co za ulga.
Wątrobę, trzustkę, płuca…
Co sprzedamy najpierw?
Ja je kupię.
Można kartą?
RYŻANKA MIŁOŚCI
Co to jest?
Mam alergię na uchowce. Nie chciałem, żeby się zmarnowało.
Mieli promocję.
Tylko na to.
Żołądek cię bolał.
W taki dzień muszę się napić.
Więc przynajmniej coś zjedz.
Wiecznie nawalasz, ranisz się i chorujesz.
Mogłabyś się ogarnąć?
Źle się czujesz?
Go Da-rim?
Go Da-rim.
Da-rim.
Żeby kogoś rozgryźć, patrz na to, co robi,
a nie na to, co mówi.
Dlatego mi się podobasz.
ROZWÓJ W ROZKWICIE
ZADBAJMY O ZIELONĄ PRZYSZŁOŚĆ WYSTAWA FOTOGRAFICZNA
W tej części
połączyliśmy fioletowe i błękitne motyle,
aby ukazać harmonię w naturze.
Skupiliśmy się na tym, jak wpływa na nie środowisko.
Można sobie nakładać na to.
- Smacznego. - Dziękujemy.
- Można użyć tego. - Dziękuję.
Smacznego.
Dziękujemy za przybycie.
Smacznego.
Witamy, to dla państwa.
Proszę. Dziękujemy za przybycie.
Świetna wystawa.
Dziękujemy.
Proszę.
Miłego oglądania. Dziękujemy.
Proszę.
Miłego oglądania. Dziękujemy.
Miło, że przed ślubem pracujecie razem
nad dużym projektem.
Ji-hyeok to dla mnie wielka pomoc.
Dziękuję, to miłe.
Miałem wątpliwości, bo nie znałem fotografa,
ale zdjęcia są piękne.
Prawda? Nazywa się Kim Seon-u.
- Ja go odkryłam. - Witamy.
- Umówię was. - Dziękuję.
Chodźmy.
Promujesz Kim Seon-u, jak tylko możesz.
Oczywiście.
Jak wspierająca partnerka.
Miło.
- Coś… - Tak.
Da-rim, chodź tu.
- Już. - Szybko.
Chwileczkę.
Pomyślałyśmy, że będziesz lepsza niż my.
Miałam angielski w szkole, ale…
W czym mogę pomóc?
Czy zdjęcia wykonano tylko w Korei?
Interesują mnie te miejsca.
Planujecie może
sesje zagraniczne na kolejną wystawę?
„Miejsca”?
Pyta pani, gdzie było pstryk, pstryk, tak?
Cóż… Gangwon-do?
- Gangwon-do. - Właśnie.
Sokcho jest… Pyszne jedzenie.
- Tradycyjne koreańskie. - A niech mnie.
Proszę spojrzeć na te kury domowe.
Mam się ich pozbyć?
Po co?
Świetnie im idzie.
Im są głupsze, tym lepiej. Może prezes się o tym dowie.
I co teraz?
Dziękujemy za zainteresowanie.
Zdjęcia zrobiono w różnych miejscach.
Oprowadzę państwa.
Dziękujemy.
Chodź, złotko. Pan się orientuje.
- Dziękuję. - Nawzajem.
Bawcie się dobrze.
Skąd on zna angielski?
Na wszelki wypadek powiem,
że moje spacerowanie z Ha-yeong ma charakter czysto biznesowy.
Czemu mi to mówisz?
Żebyś nie miała wątpliwości.
Ja też dziwnie się z tym czuję.
Rany.
- Daj. - Nie, ja to zrobię.
Pozwól mi.
- W porządku? - Przepraszam.
Proszę usiąść. Zajmę się tym.
Nie wyglądałeś na skrępowanego.
Jesteście nawet ubrani pod kolor.
Trzymaliście się pod rękę
i cały czas byłeś w nią wpatrzony.
Jestem dobrym aktorem.
Nie wydaje mi się.
Wyglądaliście jak zakochani.
Ale okej, rozumiem.
To tylko udawanie.
Ji-hyeok.
Biznes cię wzywa.
Ja też mam coś do zrobienia.
Już idę!
Dobry wieczór państwu.
Jestem Kim Seon-u, fotograf wystawy „Zadbajmy o zieloną przyszłość”.
Przestań!
Najpierw chciałbym podziękować wszystkim za przybycie.
- Oprowadzę państwa po wystawie. - Przestań!
- Zdjęcie po zdjęciu. - Dość!
Daj spokój!
- Za mną widzą państwo… - Stop!
Przestań wreszcie!
- Seo-yeon. - Przestań!
Sama przestań!
Nie rób tak!
Nie bądź taki!
- Przepraszam. - Ty przestań.
Dzieciaki najwyraźniej się nudzą.
Przepraszam.
Chcą się pobawić, więc musimy wyjść.
Jeśli pani pozwoli,
zajmiemy się nimi, gdy pani będzie oglądać wystawę.
Naprawdę?
- Pewnie. - Tak.
- Pobawmy się na zewnątrz. - Idziemy.
- Już dobrze. - Chodźcie.
- Będzie fajnie. - Dziękujemy za wyrozumiałość.
W takim razie teraz oprowadzę państwa po wystawie.
Cześć!
Jesteśmy rodziną dinozaurów.
Zgadniecie, jakim jestem?
Wiecie?
Brachiozaurem!
Ale z was mądrale. A ten?
- Tyranozaur! - Tak jest!
Bardzo dziękuję.
Dzięki wam obejrzałam wystawę.
Trzy miesiące temu wróciłam do pracy, więc mało się z nimi bawię.
To było niesamowite.
Gdzież tam.
Sama mam trójkę,
więc przychodzi mi to naturalnie.
- Dziękuję. - Mamusiu!
- Tak, Seo-yeon? - O nie.
Powinnaś była uważać.
- Przepraszam. - Ojej.
Nic się nie stało.
Wszystko w porządku.
Tak bywa.
- Zapłacę za czyszczenie. - Poradzę sobie.
Na pewno?
Pójdę to zaprać.
Okej.
Pa. Piątka!
Tak!
Sprawiamy same kłopoty.
To bardzo miły człowiek.
Cześć.
Chodźmy stąd.
Tak szybko? Dopiero przyszedłeś.
Nic tu nie ma.
Pokażę ci coś lepszego.
GALERIA SZTUKI TAEYU
YU HA-YEONG
Kim jesteś?
Coś ty za jeden?
A to? To żółwik.
Co to?
Uwaga!
Ewakuacja! Szybko!
Pośpieszcie się!
Chodźmy stąd.
Szybko!
Stać!
Posłuchajcie.
Działając w sposób uporządkowany, wszyscy bezpiecznie wyjdziemy.
Stańcie jeden za drugim i spokojnie udajcie się do wyjścia.
Proszę podążać za światełkami.
- Tędy! - Proszę zachować spokój!
Powoli!
- Iść za światłami! - Powoli!
Proszę nie biec!
- Powoli! - Bez nerwów!
- Nie biegać! - Idziemy.
- Powoli! - Proszę iść.
Spokojnie!
Powoli!
- Bez biegania! - Powoli!
- Nie biegniemy! - Proszę zachować spokój!
Powoli!
Spisz nazwiska osób w tej grupie.
- Dobrze. - Nazwisko?
- Lee Min-cheol. - Dobrze. Potwierdzone.
Jak się nazywa pani dziecko?
- Proszę, woda. - Ha-eun?
Tak, Ha-eun. A pani nazwisko?
Czy kogoś brakuje?
- Moja grupa wyszła. - Moja też.
- Moja tak samo. To wszyscy. - Okej.
- Uff. - Chwila.
A kierownik Gong?
- Pan Gong? - Nie widziałam go.
- Ja też nie. - Nie wyszedł z nami?
Pójdę to zaprać.
Dawno go nie widziałam.
- Da-rim! - Pani Go!
- Dokąd to? - Stój!
- Pani Go! - Da-rim!
To niebezpieczne!
Stój! Rany, co teraz?
Kierowniku!
Kierow…
Kierowniku!
Ocknij się!
O nie!
Kierowniku!
Kierowniku.
Musisz się ocknąć.
O nie.
Kierowniku!
Kierowniku.
Nic ci nie jest?
Ocknij się!
O nie…
Kierowniku!
Kierow…
Kierowniku?
Spróbuj usiąść.
Nic ci nie jest?
O nie.
Słyszysz mnie?
Całe szczęście.
Wiesz, jak bardzo się bałam,
że coś ci się stało?
Muszę…
ci coś powiedzieć.
Nie ma konkretnego powodu,
dla którego mi się podobasz.
Lubię cię taką, jaka jesteś.
Bo jesteś sobą.
Dlatego mi się podobasz.
Kocham cię.
WYBUCHOWY POCAŁUNEK
Związki w pracy są super.
W biurze musimy się pilnować.
- Wiesz, jak się stresuję? - Umrę z tęsknoty. Jak żyć?
Może zespół matek wesprze zespół ds. obsługi klienta?
Pozbędę się ich wszystkich.
Proszę tego nie robić.
To nieporozumienie.
Że co?
Ty jesteś tą walniętą suką?
Tak, to jej głos!
Romans z kobietą, która szarga wizerunek firmy.
To wystarczy, by się go pozbyć, co?
W porządku. Nie jesteś już sam.
Będę przy tobie.
Już na zawsze.
Napisy: Joanna Kuboń