[ผู้ชาย] ประธานพิธีศพ ท่านอดีตนายกรัฐมนตรีคิชิ โนบุสุเกะ
ขึ้นกล่าวคำไว้อาลัยครับ
[คิชิ] อาจารย์ยาสุนางะ
ในช่วงเวลาแห่งความสับสน ทั้งในและนอกประเทศ
ผู้นำจากหลายภาคส่วน ต่างก็มาพบท่านเพื่อขอคำชี้แนะจากท่าน
ท่านมักจะหยิบยกคำสอนภูมิปัญญา
จากทุกยุคทุกสมัยและทุกวัฒนธรรม
มาชี้แนะให้พวกเราได้เห็น ถึงหลักการที่ถูกต้องอยู่เสมอ
แต่คนผู้นั้นได้จากไปแล้ว
ญี่ปุ่นจากนี้จะเดินไปทางไหน
[สั่นกระดิ่ง]
[ผู้ชาย 2] เชิญข้างหน้า
[ผู้หญิงตะโกนก้องสะท้อน] อาจารย์!
[ดนตรีออร์เคสตราคลาสสิกอลังการ]
ที่ฉันไม่ได้อยู่ดูใจท่าน ยกโทษให้ฉันด้วย อาจารย์!
- [นักข่าวโหวกเหวกเบียดเสียด] - [เจ้าหน้าที่ร้องห้ามปราม]
[นักข่าว] เฮ้ย บังแบบนี้ก็มองไม่เห็นน่ะสิ
[คาซึโกะร่ำไห้คร่ำครวญต่อเนื่อง]
- [ก้องสะท้อน] อาจารย์! - [ดนตรีหยุด]
[มิโนริ] การแต่งงาน ระหว่างคาซึโกะและยาสุนางะ
ถูกเพิกถอนหลังจากที่ครอบครัว ยื่นฟ้องต่อศาลแขวงโตเกียว
ผลการไกล่เกลี่ย
ความสัมพันธ์ทางการสมรสตามทะเบียนราษฎร์ ถูกประกาศให้เป็นโมฆะ
[ฝีเท้าเดินมา]
ไปนอนก่อนละนะ
อื้อ ราตรีสวัสดิ์
[มิโนริ] แต่ว่าคาซึโกะยังคงประกาศ ต่อสาธารณชนว่าเธอคือภรรยาของยาสุนางะ
และใช้มันเพื่อเสริมสร้างบารมีของตนเอง
(สิ้นตำนานยุคโชวะ สัมภาษณ์พิเศษ "เอาสามีของฉันคืนมา")
ด้วยความที่เคยเป็นผู้จัดการให้ชิมาคุระ จิโยโกะ
คาซึโกะจึงรู้ว่าสื่อชอบนำเสนอเรื่องราวแบบไหน
- และรู้วิธีดึงสื่อมาอยู่ข้างตัวเอง - [ดนตรีปี่ญี่ปุ่นผสานบีตระทึก]
และตามคาด
หมอดูผู้มีประวัติปูมหลังไม่ธรรมดา โฮโซกิ คาซึโกะ
กลายเป็นที่สนใจของสังคมในทันที
(คว้าชัยในรอบ 21 ปี โฮโซกิ คาซึโกะ กับ "แก่นแท้โหราศาสตร์หกดาว")
หลังจากนั้น เธอได้ทำนายเรื่องราวใหญ่ๆ ที่สังคมให้ความสนใจ
ได้อย่างแม่นยำถึงสองเรื่อง
ทำให้เธอถูกดึงตัวไปออกรายการวาไรตี้ต่างๆ
แต่ในความเป็นจริงนอกจากสองเรื่องนี้แล้ว
คำทำนายเธอแทบจะไม่เคยถูกเลย
(นากาโมริ อากินะ)
โลกกำลังเฟื่องฟูด้วยภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่
ในระหว่างนั้น คาซึโกะค่อยๆ สร้างชื่อเสียง ในฐานะคนดังวงการโทรทัศน์
และขณะเดียวกัน หนังสือดูดวงก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า
(ยอดขายทะลุ 5 ล้านเล่ม ผลงานชิ้นเอก ของนักวิจัยโหราศาสตร์โฮโซกิ คาซึโกะ)
[ดนตรีบีตระทึกต่อเนื่อง]
(เซย์ มิเรย์ (77) อาจารย์หมอดู โฮโซกิ คาซึโกะได้พบเซย์ มิเรย์ในปี 1973)
[ดนตรีหยุด]
[เปิดปิดประตู]
ขออภัยที่ให้คอยค่ะ
ฉันก็อุตส่าห์คิด ว่าจะเป็นสัมภาษณ์นิตยสารต่อจากคราวที่แล้ว
ถึงได้ตกลงรับนัดคุณ
มีนิตยสารมาขอสัมภาษณ์เหรอคะ
ทางนิตยสารบอกว่า จะเปิดโปงความผิดที่คนคนนั้นได้ทำเอาไว้
แล้วคุณ
มีอะไรอยากจะถามฉันงั้นเหรอ
ฉันได้ยินว่าคุณเป็นอาจารย์หมอดู ของคุณโฮโซกิเขาน่ะค่ะ
คนคนนั้นไปพูดเอาไว้แบบนั้นเหรอ
ไม่ใช่เหรอคะ
[เซย์สูดหายใจลึก ระบายลมหายใจ]
มีอยู่ช่วงหนึ่งที่มาปรึกษาด้วยประจำ
และเคยชี้แนะ พื้นฐานศาสตร์สี่เสาแห่งโชคชะตาให้
แต่มาเรียกเป็นอาจารย์กันแบบนี้
บอกตามตรงนะ
ฉันไม่สบายใจ
[ดนตรีบีตหนักหน่วงตึงเครียด]
เห็นว่ามีเอาตำราให้คุณโฮโซกิยืมไป
ใช่
ยืมไป 20 ปีแล้ว แต่ยังไม่ได้เอามาคืนเลยละ
หลังจากนั้นหนึ่งปี เขาก็ออกหนังสือเล่มแรกค่ะ
ถ้าอยากเป็นหมอดูจะรู้วิชาแค่ฉาบฉวยไม่ได้หรอก
ฉันเคยบอกหล่อนไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่า ต้องศึกษาให้แตกฉานอย่างน้อยเป็นเวลาสิบปี
เห็นว่าเรียนศาสตร์สี่เสาแห่งโชคชะตา จากคุณยาสุนางะด้วยน่ะค่ะ
อาจารย์ยาสุนางะ เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านศาสตร์อี้จิง
ไม่เคยปรากฏหลักฐาน ว่าท่านเคยศึกษาศาสตร์สี่เสาแห่งโชคชะตาด้วย
[ดนตรีหยุด]
[เซย์] สุดท้ายก็คงไม่พ้นเอาไปเขียนนิยาย เพื่อยกยอเชิดชูผู้หญิงคนนั้นให้ดูดีสินะ
[มิโนริ] เปล่า ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น
ช่วยกลับไปจะได้รึเปล่า
ขอถามอีกเรื่อง
คุณโฮโซกิในตอนนี้ คุณคิดยังไงคะ
การทำนายดวงชะตาเป็นสิ่งที่อันตรายมาก
อันตรายเหรอ
- หากมีอะไรผิดพลาด - [คาซึโกะบรรยาย]
คุณจะกลายเป็นผู้บงการ ที่ควบคุมชะตาชีวิตของผู้อื่นไป
ในจำนวนนั้น ก็มีคนที่สนุกกับมันซะด้วยซ้ำ
ตอนนี้คนคนนั้นน่ะ
ดูไม่ต่างอะไรกับผู้มีอำนาจเลยใช่มั้ยล่ะ
ที่สำคัญ
ยังดู… น่าสงสารอีกด้วย
น่าสงสารเหรอคะ
ในเมื่อตัวหล่อนเป็นคนสร้างตัวตนจอมปลอม ที่ชื่อโฮโซกิ คาซึโกะขึ้นมา
หล่อนก็กลับเป็นอย่างเดิมไม่ได้แล้ว
ต้องมีชีวิตในฐานะ ตัวตนจอมปลอมของตัวเองต่อไป
เหมือนกับการพอกเครื่องสำอางหนา
โกหกเรื่องใหม่ซ้อนทับเรื่องเก่า
นิยายที่คุณเขียนก็คงจะถูกใช้เป็น อีกชั้นหนึ่งของเรื่องโกหกอีกเช่นกัน
[นาฬิกาตีบอกเวลาดังแผ่ว]
ดวงของคนคนนั้นจะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ นับจากนี้ไป
ถ้าพูดตามคำที่หล่อนถือวิสาสะแต่งขึ้นมา
ในปีหน้า…
ช่วงมหาวิบัติ
ตัวของคุณโฮโซกิจะเจอกับช่วงมหาวิบัติ
[ผู้คนปรบมือกึกก้อง]
[เสียงต่างๆ แผ่วลงจนเงียบ]
[เซย์] ไม่ว่าใครก็ฝืนลิขิตชะตาไม่ได้
[ฝีเท้าสะท้อนก้องขึ้นเรื่อยๆ]
ผู้มีอำนาจมักจะมีจุดจบที่น่าสังเวช
มันเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดมาช้านานแล้ว
[เด็กๆ เล่นกันดังแว่ว]
กำลังสร้างอะไรเหรอ
สร้างบ้าน
[มิโนริขำแผ่ว]
บ้านของใครเหรอ
คุณมดเหรอ
หรือคุณแมลงเต่าทอง
บ้านของเรนะกับคุณแม่ต่างหาก
เหรอ
แม่ว่า แม่เลิกเขียนหนังสือดีกว่ามั้ยนะ
ก็เลิกสิ
เอ๋ [หัวเราะ] ได้เหรอ
ถ้าเลิกเขียน จะมีบ้านของเรนะกับแม่ไม่ได้สักพักเลยนะ
ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรนะสร้างให้เอง
งั้นเหรอ
ขอบคุณนะ
[มือถือสายเข้า]
ฮัลโหล
คุณยานางิ เทปเปใช่มั้ยคะ
[ยานางิ] ได้ยินที่ฝากข้อความแล้ว
ไปเอาเบอร์โทรฉันมาจากไหน
ฉันตามรอยเจอคนของตระกูลเอโดงาวะ
มาปุบปับ ขอโทษค่ะ
ได้ยินว่าคุณเป็นคนสนิท ของประธานใหญ่โฮตตะ มาซายะเหรอคะ
ช่วยเล่าเรื่องคุณโฮโซกิ กับประธานโฮตตะให้ฟังได้มั้ยคะ
พรุ่งนี้เก้าโมง มาศาลาว่าการเมืองคาชิวะได้รึเปล่า
จับโยนเข้าไปอยู่ที่เหมือนเล้าหมู แล้วกินเงินสวัสดิการเจ้าพวกนั้นอร่อยเหาะ
ธุรกิจคนจนเหรอคะ
เรียกซะฟังดูดีเลยนะ
ที่ยากูซ่าอยู่แบบยากูซ่าได้มันถึงแค่ยุคโชวะ
ตั้งแต่ฟองสบู่แตก ก็มีแต่ต้องปากกัดตีนถีบเอาเอง
แล้วจะถามอะไรเรื่องป๋าโฮตตะล่ะ
คุณโฮโซกิบอกว่าเขาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว ที่รักจากใจจริงในชีวิตน่ะค่ะ
แต่พอไปรู้มาหลายเรื่อง
จริงๆ แล้ว…
จะบอกว่าที่จริง แค่อยู่ด้วยกันเพราะความโลภน่ะเหรอ
ค่ะ
ตั้งแต่เมื่อก่อน ป๋าเป็นยากูซ่าหัวโบราณ
ป๋าหาเงินไม่เก่งก็เลยต้องพึ่งรายได้ที่เจ๊หามา
สำหรับเจ๊แล้ว ประธานใหญ่แห่งเอโดงาวะคือป้ายอาญาสิทธิ์
แค่เอ่ยชื่อป๋า ใครๆ ก็ยอมสยบแทบเท้าหมด
เจ๊เข้าไปรู้จักหัวหน้าแก๊งใหญ่ๆ ผ่านทางป๋า
ตอนนี้ก็เลยทำตัวเป็นขาใหญ่ ยกหูหาใครก็ได้
ตอนนี้ก็ยังเชื่อมโยงกับยากูซ่าอยู่เหรอคะ
ยุคแบบนี้ทำแบบนั้นออกนอกหน้าไม่ได้
เท่ากับว่า ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับคุณโฮตตะ เพราะความรักเลยสินะคะ
ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
หมายความว่าไงคะ
[ยานางิ] ตอนที่อยู่ดูใจป๋าเป็นครั้งสุดท้าย เจ๊เขาน่ะ…
เดี๋ยวก่อนนะคะ
พวกเขาแยกทางกัน เพราะเรื่องของคุณชิมาคุระไม่ใช่เหรอ
[ดนตรีธีมเนิบหม่น]
[ยานางิ] ป๋าเป็นมะเร็ง หมอบอกอยู่ได้อีกไม่นาน ป๋าเลยกลับไปหาเจ๊
เจ๊เองก็รับป๋ามาอยู่โดยไม่พูดอะไร
อร่อยมั้ย
[ถอนหายใจยาว]
ไม่อร่อยเลย
ลองถ้ายังปากเก่งได้แบบนี้น่ะ คงไม่ตายไปอีกสักพักแน่
ฉันจะอยู่ไปให้ถึงร้อยเลย
ขอกินอีกคำนึง
[ขำปนสะอื้น]
[ยานางิ] แบบนั้นละมั้งที่เขาเรียกคู่แท้ไม่ทิ้งกัน
พอมีเจ๊อยู่เคียงข้าง ป๋าก็วางใจไม่ต้องห่วงอะไรอีก
เหมือนเป็นผัวเมียที่อยู่ด้วยกันไม่เคยห่าง
ยากูซ่าที่ตายอย่างมีความสุขแบบนั้นหายากนะ
[ดนตรีหยุด]
[รถไฟแล่น]
เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไอ้ฉันก็ไม่ค่อยสันทัดนักหรอก
แต่ก็คงเป็นชะตาให้ได้อยู่ด้วยกันไปจนตาย
ชะตา
ความสัมพันธ์ของผู้ชายกับผู้หญิง มันสรุปจบไม่ได้ในคำคำเดียวหรอกนะ
ระยะนี้ได้พบกับคุณโฮโซกิบ้างรึเปล่าคะ
ก็… บางทีก็มีงานทำแลกค่าขนมมาน่ะ
งานค่าขนมอะไรเหรอคะ
จะอะไรก็ช่างมันเหอะน่า
ถ้าเป็นพวกเดียวกัน เจ๊จะดูแลอย่างดี
แต่ถ้ากลายเป็นศัตรู เจ๊จะขยี้จนถึงที่สุดเลย
ไม่ใช่แค่ผู้หญิงของยากูซ่า
ยากูซ่าหญิงต่างหาก
เธอเองก็ระวังตัวไว้จะดีกว่า
(สำนักพิมพ์วาโคฉะ)
[ผู้ชาย] คาวาทานิ
มันอะไรกันน่ะ ยัยนักเขียนผีนั่น
เปล่า เอ่อ ก็บอกแล้ว ว่าคุณอุโอซึมิไม่ใช่นักเขียนผีนะครับ
เธอเป็นนักเขียนตัวจริงอะ
นักเขียนที่ได้รางวัลมีตั้งถมเถไม่ใช่รึไง
คนที่ไม่ออกผลงานยังเรียกนักเขียนได้อยู่เรอะ
ประธานสั่งให้นักเขียนไปขอโทษเดี๋ยวนี้
ครับ
เสร็จแล้วก็ไล่ออก แล้วหานักเขียนใหม่มาด้วย
เอ่อ เมื่อกี้บอกไล่ออกเหรอครับ
หัวหน้า!
[ถอนหายใจ ซี้ดปาก]
[รำพึง] โอ๊ย… แย่แล้วแบบนี้
[ถอนหายใจหนักใจ]
โอ๊ะ…
[เก้อๆ] เออะ…
ได้ยินเมื่อกี้เหรอ
ค่ะ
พักนี้ คุณไม่ยอมรับสาย ของอาจารย์เลยอย่างงั้นสินะ
อาจารย์เห็นท่าทางผิดสังเกต
เห็นว่าจ่ายเงินจ้างยากูซ่า ให้ไปคอยตามสืบเรื่องคุณอุโอซึมิด้วย
ยากูซ่าเหรอ
อ๋อ งานหาเงินค่าขนม
- เอ๊ะ - อ๋อ เปล่า
อาจารย์โทรหาประธานโดยตรง
ข้ามผมไปเลย ไม่มาคุยกับผมก่อน หัวหน้าก็เลยลนลานแบบนั้นน่ะ
เห็นว่าคุณไปหาน้องชายอาจารย์ กับครอบครัวคุณยาสุนางะมางั้นเหรอ
ได้ฟังเรื่องที่ทำอาจารย์โฮโซกิ เสียผลประโยชน์มารึเปล่า
ค่ะ
ที่มาวันนี้จะมาพูดถึงเรื่องพวกนั้นอย่างงั้นเหรอ
เปล่าค่ะ
ฉันควรจะเขียนนิยายนี้ต่อไปดีรึเปล่า กำลังลังเลอยู่
นิตยสารฉบับนึง
มีข่าวลือว่า กำลังทำแคมเปญเปิดโปงคุณโฮโซกิอยู่น่ะค่ะ
รู้ข่าวมั้ยคะ
ตายแล้ว รู้จากอดีตสามีเหรอ
ค่ะ
เขากำลังมองว่ามาจ้างให้ฉันเขียนนิยาย
สร้างภาพตัวเองเพื่อไว้ต่อสู้กับนิตยสารรึเปล่า
เรื่องจริงเหรอคะ
เห็นว่าทางผู้ใหญ่เขาคุยกันไว้แบบนั้นน่ะครับ
คุณคาวาทานิก็รู้เรื่องสินะ
ผมคิดว่าเป็นโอกาสน่ะ ที่คุณอุโอซึมิจะได้ออกผลงานเล่มสอง
ก็ผมเป็นแฟนนิยายของคุณอุโอซึมินี่นา
[มิโนริ] มีผลงานอยู่แค่เล่มเดียวน่ะนะ
ถ้าเป็นคุณอุโอซึมิ คงเขียนตรงไปตรงมาอย่างไม่เอาใจใครแน่
ผมอยากอ่านนิยายแบบนั้นมากเลยละครับ
แสร้งทำเป็นถูกหลอกใช้ แล้วลองเขียนแบบจัดหนักดูมั้ยครับ
ผมจะช่วยคุณเท่าที่ทำได้
แต่จะพึ่งได้แค่ไหนก็ยังไม่รู้อะนะ
[สองคนพากันขำ]
หรือว่าคุณไม่อยากจะเขียนมันแล้ว
เปล่า อยากเขียนขึ้นมาแล้วค่ะ อย่างแรงเลย
- โอ๊ะๆๆ โอ้ - [หัวเราะ]
แต่ฉันถูกไล่ออกแล้วนี่
อ้า คือ… เมื่อกี้ก็ไม่ต้องสนใจก็ได้นะครับ
คุณโฮโซกิอาจจะไม่เอาฉันไว้อยู่ดีน่ะนะ
[อึกอัก] อันนั้นก็เดาใจไม่ถูกซะด้วยสิ คนคนนั้นน่ะ
ยังไงก็ไปขอโทษไว้ก่อนดีกว่าสินะ
ขอโทษนะครับ
[รถแล่นมา]
[ทุกคนกล่าวอรุณสวัสดิ์]
[คาซึโกะ] อรุณสวัสดิ์
อาจารย์ อรุณสวัสดิ์ครับ
(ห้องสำหรับคุณโฮโซกิ คาซึโกะ)
[ฝีเท้าคนมากมายเดินมา]
[ฝีเท้าคาซึโกะก้องสะท้อน]
[ดนตรีตึงเครียด]
[ฝีเท้าคาซึโกะก้องสะท้อนดังขึ้นเรื่อยๆ]
คาวาทานิจัง มาแล้วเหรอ
เอ่อ คือว่า…
คะคะ… คือ…
เชิญข้างใน
ว่าไง วันนี้มีอะไร
คุณอุโอซึมิอยากขอขมาอาจารย์น่ะครับ
ขอขมาเหรอ
ครับ
ที่ไม่รับสาย ทำอะไรโดยพลการ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ
ฉันไม่อยากโดนขุดคุ้ยลับหลัง
จนมาทำลายความเชื่อใจกันแบบนี้เลยน่ะนะ
เธอจะไปฟังอะไรจากใคร มันก็เป็นเรื่องของเธอ
แต่ว่านะ
ฮิซาโอะเป็นความอับอายของสายเลือด ที่มีเรื่องถึงตำรวจแล้วสองครั้ง
คุณหนูลูกสาวอาจารย์ยาสุนางะด้วย
หล่อนอิจฉาที่ถูกฉันแย่งอาจารย์ไปน่ะนะ
ยังไงซะ ก็คงไม่พ้นโดนสองคนนั้นโกหกเป่าหูมาสิท่า
ให้ฉันถอนตัวไปดีกว่ามั้ยคะ
เฮอะ! บ้าจริงนะ พูดอะไรของเธอ
ถ้าเธอไม่เขียนแล้วใครจะเป็นคนเขียน จะเขียนงานชิ้นเอกถูกมั้ย
เพียงแต่…
เฉพาะเรื่องโกหกที่ทำให้ฉันเสื่อมเสีย ฉันขอเลยนะ
เข้าใจนะ
เข้าใจแล้วค่ะ
[เคาะประตู]
เชิญค่ะ
[ผกก.ยาซาวะ] ขออภัยที่ขัดจังหวะตอนกำลังมีแขก
พอดีเรามีเวลาไม่มาก
ขออนุญาตเริ่มบรีฟก่อนเลยได้ไหมครับ
ได้สิ ทางนี้คุยธุระเสร็จแล้ว
[ยาซาวะ] อ้อ งั้นก็…
[คาวาทานิ] งั้นพวกผมขอตัวก่อน
นี่
ไหนๆ ก็อุตส่าห์มาแล้ว อยู่ดูอัดรายการก่อนสิ
(กำลังออกอากาศ)
[พิธีกร] แล้วไว้พบกันใหม่สัปดาห์หน้าครับผม
- ลาก่อนครับ - [ดนตรีปิดรายการโหมบรรเลง]
[ผช.ผกก.] โอเคครับ ขอบคุณทุกคนมากเลยนะครับ
[HG] อาจารย์โฮโซกิ เมื่อครู่ต้องขออภัยจริงๆ ครับ
[ทีมงาน] คุณเอชจี ไปเถอะครับ ไปได้แล้วนะคุณเอชจี ไปเถอะ
- [HG] ขอตัวครับ - [พิธีกร] เหนื่อยแล้วนะครับ
- [ทีมงาน] พยายามเข้านะ - [HG] ขอบคุณนะครับ
[พวกทีมงานพูดขอบคุณ สั่งงานดังแว่ว]
[ดนตรีซามิเซ็นผสานบีตระทึก]
นี่ วันนี้น่ะนะ
มีคนที่อยากให้ฉันดูดวงให้มาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ
จะใช้ออกอากาศได้รึเปล่าก็ไม่รู้หรอก
- ขอยืมใช้รายการหน่อยได้มั้ย - [ผช.ผกก.] เอ่อ คือว่า…
[พิธีกรและทีมงานอึกอัก]
คงเสียเวลาไม่ถึง 30 นาทีหรอกน่า
นานๆ มีเซอร์ไพรส์ก็ไม่เลวใช่มั้ยล่ะ เนอะ
- ครับ งั้นก็ตามนั้นละกันเนอะ - อือ
- อื้อ - อื้อ นั่นสิเนอะ
เอาไงดีครับคุณยาซาวะ
ครับ เอ่อ คือ…
ตกลงว่าไง
อ๊ะ ขอโทษครับ สักครู่นะครับ
[ยาซาวะ] ครับอาจารย์ เอาเลยครับ
เอาเลยๆ เอาเลยครับ
[คาซึโกะ] ขอบใจนะ
กล้องเดินอยู่ใช่มั้ย
[ตากล้อง] ครับ กล้องพร้อมครับ
ทุกท่านคะ อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนอีกนิดนะคะ
มิโนริจัง มานี่หน่อยจ้ะ
มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบๆ มาเร็ว
อ๊ะ กระเป๋า
อ๊ะ ฝากทีค่ะ
[ดนตรีมืดหม่น]
[พวกผู้ชมปรบมือ]
[ทีมงาน 2] ขออนุญาตติดไมค์ค่ะ
[เอฟเฟกต์ไฟวูบ]
เรียบร้อยแล้วค่ะ
งั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่า
ช่วยทีนะ
[หยิบกระดาษ]
ก่อนอื่นก็ช่วยบอกชื่อ วันเดือนปีเกิดมาหน่อย
เอ๊ะ
ทำไมล่ะ ตื่นเต้นอยู่รึไง
ก็แหงอยู่แล้วล่ะครับ จู่ๆ ถูกเรียกมาแบบนี้
ช่วยไม่ได้สินะ
จู่ๆ ไปลากเอาคนที่ไม่เคยออกทีวีมานั่งแบบนี้
- เดี๋ยวๆ คนที่ลากมาคืออาจารย์เองนะครับ - [ผู้ชมหัวเราะ]
ขอโทษทีนะ
พวกเราก็โดนอาจารย์ปั่นหัวหมุน บอกตรงๆ ว่าสุดจะทนแล้ว
- [คาซึโกะ] ฟังพูดเข้าสิ [หัวเราะ] - [พิธีกรหลัก] ก็พูดเกินไป
[ดนตรีหยุด]
เป็นไง รู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้างมั้ย
ค่ะ
งั้นขอชื่อกับวันเดือนปีเกิดหน่อย
ไม่ต้องห่วงหรอกน่า
ตรงไหนที่ไม่สะดวก เดี๋ยวดูดเสียงเซนเซอร์ให้ทีหลังก็ได้
แล้วหน้าเธอน่ะ เดี๋ยวบังเซนเซอร์ให้ด้วยละกัน
อุโอซึมิ มิโนริ
เกิดปีโชวะที่ 44 เดือน 7 วันที่ 12 ค่ะ
อาชีพล่ะ
นักเขียนค่ะ
นักเขียน!
ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อเลย อุโอซึมิ มิโนริเนี่ย
ผลงานนิยายที่เคยได้ออกตีพิมพ์มีแค่เล่มเดียว
งั้นก็เป็นนักเขียนที่ขายไม่ออกเนอะ
[พิธีกรหลัก] อาจารย์ครับ เลือกคำหน่อยดีกว่ามั้ยครับ
[ขำ] ขอโทษทีนะ มันเคยปากน่ะ โทษที
- อ้าว อาจารย์ก็รู้ตัวนี่ - [ผู้ชมหัวเราะ]
เนอะ
[ผู้ชมขำ]
เธอน่ะนะ
อยู่ช่วงมหาวิบัติจนถึงปีที่แล้ว
รู้ตัวมั้ย
ค่ะ
ไม่มีโชคเรื่องผู้ชายถูกมั้ย
ค่ะ
มีตำหนิด้วยใช่มั้ย
เอ๊ะ
ประวัติการหย่าร้าง
ค่ะ หนึ่งครั้ง
ก็ต้องอย่างนั้นล่ะ
หน้าบูดบึ้งไม่มีเสน่ห์เลยสักนิด
แบบนั้นผู้ชายที่ไหนก็คงหนีไปหมดละ
งานการก็ไม่เห็นจะมีอะไรดี
ชีวิตคงลำบากล่ะสิท่า
ฉันว่าชีวิตเธอ วันๆ มีแต่ดิ้นพล่านกับเรื่องทุกข์สารพัด
ฉันพูดถูกมั้ย
ถูกค่ะ
แต่ไม่ต้องห่วงนะ
เพราะเธอจะได้เจอกับคนที่ช่วยเธอได้
ไม่สิ
เธอได้เจอไปแล้วละ
คนที่เจอนั่นน่ะ
ถนอมน้ำใจกันให้ดี
[ดนตรีตะวันตกผสานปี่ญี่ปุ่นเร้าอารมณ์]
ขอปรึกษาเรื่องกลุ้มใจตอนนี้ได้มั้ยคะ
ได้สิ
เรื่องกลุ้มใจของฉัน
คือเรื่องนิยายที่กำลังจะเขียนอยู่ตอนนี้
[คาซึโกะ] แล้วยังไง
ฉันเก็บข้อมูลเพื่อจะเขียน เรื่องราวชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ค่ะ
แต่ตัวเอกคนนี้
กลับเป็นคนที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ฉันคิดเอาไว้
[คาซึโกะ] ก็ดีแล้วนี่
ดูเหมาะสมเป็นตัวเอก กว่าพวกตื้นเขินสมองกลวงเป็นไหนๆ
ค่ะ
เป็นมนุษย์ที่มีเสน่ห์มาก ฉันคิดแบบนั้น
แต่ว่า…
แต่ว่าอะไร
หล่อนกำลังโกหกฉันอยู่
ตายละสิ
ถ้าเชื่อตามที่หล่อนบอก
ตัวเอกคนนี้
เป็นนางเอกที่ถูกโชคชะตากลั่นแกล้ง แต่ก็ต่อสู้ดิ้นรนจนเอาชนะมันมาได้ค่ะ
แต่หล่อนมีอีกโฉมหน้า
หล่อนหลอกลวงผู้คน เหยียบย่ำผู้อื่น
เพื่อสร้างความมั่งคั่งและอำนาจให้ตัวเอง
เป็นคนเลวที่สกปรกโสมม
แล้วเธอน่ะจะเขียนถึงด้านไหน
ฉันจะเขียนตามแบบนิยายของฉัน
เป็นคำท้าจากนักเขียนที่ขายไม่ออกสินะ
ค่ะ
ฟังดูน่าสนุกดีนี่
ฉันอยากอ่านนิยายของเธอแล้วสิ
[ดนตรีหยุด]
("ภาพเหมือนตนเองของผู้หญิง" อุโอซึมิ มิโนริ)
("ภาพเหมือนตนเองของด้านมืดของฉัน")
[พิมพ์แป้นคีย์บอร์ด]
(จุดเริ่มต้น)
[นาฬิกาตีบอกเวลาต่อเนื่อง]
[ลมพัดหวูดหวู่]
[นาฬิกาตีบอกเวลาดังแว่วไกลๆ]
[ฮิซาโอะ] พวกเราน่ะ เจอกับยุคที่โหดร้ายตั้งแต่ยังเด็ก
อดอยากไม่มีกินอยู่เสมอ
เพราะงั้นคนยุคพวกเรา เลยมีความโลภมากกว่าใคร
พี่สาวผมคือตัวอย่างอย่างดีเลย
มีอยู่ครั้งนึง
แม่เอาเงินที่มีทั้งหมดไปซื้อเบียร์จากตลาดมืด
แต่ที่อยู่ในขวดนั่นมันเป็นแค่ชามุงิ
พี่สาวเลยบอกว่า ถ้าถูกหลอกก็แค่ไปหลอกคนอื่นแทน
เลยเอาเบียร์นั่นไปหลอกขายต่ออีกที
ขอบคุณมากเลยค่ะ
ขอบคุณครับ โอ๊ย
มาหลอกฉันเหรอไอ้พวกเด็กเวร
[ฮิซาโอะ] แต่สุดท้าย มันก็ไม่สำเร็จอย่างที่คิดน่ะนะ
- แม่คะ - อะไรเหรอ
คนอ่อนแอมีแต่ตกเป็นเหยื่อเท่านั้นใช่มั้ยคะ
ฝ่ายถูกหลอกแย่กว่าฝ่ายที่หลอกลวงใช่มั้ย
การหลอกลวงคนเป็นสิ่งไม่ดี
คาซึโกะ
คนที่ทำเรื่องไม่ดีจะต้องตกนรกนะลูก
[ฮิซาโอะ] แต่สุดท้ายพี่สาวก็เลือกทำ สิ่งที่ตรงกันข้ามกับที่แม่สอน
[ดนตรีหดหู่หม่นเศร้า]
ทุกวันนี้พี่สาวก็ยังไปไหว้สุสานแม่ ทุกวันครบรอบวันตายทุกปีไม่เคยขาด
ไปแต่เช้ามืดเพื่อเลี่ยงไม่เจอพวกเรา
ก็ไม่รู้ว่าทำเพื่อไถ่บาปตัวเองอยู่รึเปล่า
[ดนตรีสื่อพลังมีความหวัง]
[รัวพิมพ์แป้นคีย์บอร์ดต่อเนื่อง]
ทั้งหมดนี้ เป็นเงินมากกว่าสิบล้านเยนค่ะ
ลูกชายอายุเลย 40 แต่ยังหมกตัวอยู่กับบ้าน
แถมใช้ความรุนแรงในครอบครัว
ค่ะ
ไม่เป็นไร
ความลำบากของเธอจะต้องได้รับผลตอบแทนแน่
ก่อนอื่นนะ ไปจัดแจงทำบุญบรรพบุรุษให้ดีๆ
[หญิงชรา] ทำยังไงได้ล่ะคะ
ก็อาจารย์โฮโซกิบอกว่า ฉันทำบุญให้บรรพบุรุษไม่พอแบบนั้น
แผลนี่เหรอคะ
ฝีมือลูกชายค่ะ
ตอนนี้ก็ยังเอาแต่หมกตัวอยู่บ้านเหมือนเดิม
แต่กลับใช้ความรุนแรงในบ้านยิ่งกว่าเดิม
แต่ว่า
ฉันเชื่อว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้นแน่นอน
ก็อาจารย์โฮโซกิอุตส่าห์บอกเอาไว้แบบนั้นนี่นา
- ก็ท่านเป็นคนที่มีชื่อเสียงขนาดนั้น - [พวกโฮสต์ส่งเสียงเชียร์]
- [โฮสต์] บรั่นดีตัวท็อป - [โฮสต์อื่นๆ] ครับ!
- ริชาร์ด เฮนเนสซี่ - ครับ
มีคนซื้อไปแล้วครับ
- [ดนตรีสื่อพลังต่อเนื่อง] - [รัวพิมพ์คีย์บอร์ดต่อเนื่อง]
[ริทสึโกะ] ที่ฉันมีอยู่ตอนนี้ได้ทั้งหมด ก็เพราะคำทำนายของอาจารย์ค่ะ
ตอนนั้น ฉันเชื่อทำตามที่อาจารย์บอก
ตัดสัมพันธ์กับผู้ชายที่เป็นชู้อย่างเด็ดขาด
ชีวิตฉันก็เลยเปลี่ยนไปค่ะ
ได้มารู้จักกับสามี
มีลูกที่น่ารักกับเขา
เริ่มทำร้านจิวเวลรี่เล็กๆ ด้วยกันสองคนค่ะ
จนตอนนี้ฉันมีร้านอยู่ทั่วประเทศสิบสาขาแล้วค่ะ
ถ้าวันนั้นไม่ได้เจออาจารย์ละก็ ตอนนี้ชีวิตจะเป็นยังไงนะ
การทำนายโชคชะตาสุดยอดเลยเนอะ
มันมีพลังที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตคนได้เลยทีเดียว
สำหรับฉันแล้วอาจารย์โฮโซกิ เธอเหมือนกับเป็นพระเจ้าเลยค่ะ
[ช่างภาพ] ครับ น่ารักมาก เยี่ยมเลยครับ
โอเคครับ งั้นถ่ายคู่กับเทียร่าจังเลยมั้ยครับ
แหมน่าจังจริงๆ เลยเทียร่าจัง
- ขอบคุณค่ะ - [หญิงเสื้อเขียว] อาจารย์โฮโซกิ
- คือว่าขอจับมือหน่อยจะได้รึเปล่าคะ - [หญิงผมยาว] อาจารย์โฮโซกิ
[ทุกคนวี้ดว้ายซาบซึ้งตื้นตัน]
ขอบใจนะ
- โหย สุดยอดเลย สุดยอด - ขอจับมือด้วยค่ะ
- ขอฉันด้วยอีกคนได้มั้ยคะ - ขอบใจนะ
[ดนตรีสื่อพลังต่อเนื่อง]
[ดนตรีหยุด]
[ฟ้าร้อง]
โอ๊ย ตายละ
- [มิโนริ] ขอโทษที่มารับช้าค่ะ - ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่มานะคะ
ขอบคุณจริงๆ ค่ะ
- แล้วเจอกันนะ - เอ้า กลับกันเถอะ
เอ้า ฮึบ
บ๊ายบาย
- ขอบคุณมากเลยค่ะ - กลับดีๆ นะเรนะจัง พรุ่งนี้เจอกัน
- บ๊ายบาย - เอ้าเรนะ มาหลบในเสื้อฝนเร็ว
ฝนตกหนักระวังด้วยนะ
- ค่า ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ - กลับดีๆ นะคะ
- เกาะดีๆ นะ - [เรนะ] เย่!
จ้า
[เรนะหัวเราะ]
(เทศบาลเมืองสุมิดะ โรงเรียนอนุบาลวาคาบะ)
[รถราวิ่ง กิจกรรมต่างๆ ดำเนินอยู่ด้านนอก]
[กิจกรรมต่างๆ ด้านนอกเงียบหายไป]
[ดนตรีเปียโนหน่วงอารมณ์]
โอเคๆ ดูดวง วู้ว
เป็นไงครับ อาจารย์โฮโซกิ เอวผมพริ้วดีอ๊ะเปล่า [หัวเราะ]
ดูผมสิครับ ดูช่วงล่างของผมให้เต็มตาเลยครับ
เฮ่อ เฮ่อ!
แทนที่จะดูดวงลายมือ ดูดวงช่วงเอวผมดีกว่ามั้ยครับ
ดูเขาทำดิ
[คาซึโกะ] ผู้ชายถ้าจะโยกเอว ไปโยกแค่บนเตียงที่เดียวก็พอ
[HG] ฮ่าๆ ต้องเซ่สิครับ แบบนั้นหยุดเอวผมไม่ได้หรอกครับอาจารย์
[คาซึโกะ] พอกันที
- เซ่เซ่อ่า - เลิกๆ
- เดี๋ยวก่อน - เดี๋ยวครับอาจารย์ เดี๋ยวๆๆ
อาจารย์ๆ ใจเย็นก่อนนะครับ นั่งลงก่อนนะครับ ใจร่มๆ นะครับ
- [คาซึโกะ] บ้าเหรอ - [คนในทีวีหัวเราะ]
[ยาซาวะ] อาจารย์โฮโซกิ เป็นเอนเตอร์เทนเนอร์ยอดอัจฉริยะ
พวกผมไม่จำเป็นต้องสั่งอาจารย์เลย
ต้องทำยังไงผู้ชมถึงจะสนใจ
มันไม่ใช่หลักการ แต่อาจารย์รู้เองด้วยสัญชาตญาณ
อาจารย์ต้องเจอกับผู้คนมากมาย
ทั้งจากงานกลางคืนและลูกค้าดูดวงใช่มั้ยล่ะ
ผมว่าคงได้จากประสบการณ์ตรงนั้นล่ะนะ
โดนจับแขวนหน้ากล้องแบบนั้น แย่เลยนะครับ
[ถอนหายใจ]
คือว่าอันนั้นไม่ได้ออนแอร์นะครับ
เฮ้อ! ผมละโคตรจะไม่ชอบนิสัยแบบนั้นเลย
เป็นความเก๋า ของคนที่ผ่านอะไรมาเยอะล่ะมั้งครับ
แบบว่าคำพูดฟังดูมีน้ำหนักน่ะครับ
ก็ดีแต่บลัฟไปวันๆ เนื้อหากลวงโบ๋ใช่มั้ยล่ะ
แล้วคนญี่ปุ่นก็ดันชอบแบบนั้นซะด้วย
ผมนี่โคตรเซ็งเลยอะ
[ยาซาวะ] ข่าวอื้อฉาวเหรอครับ
อ๋อ ก็… ก็เมื่อก่อนคงผ่านอะไรมาเยอะน่ะครับ
เรื่องพวกนั้นผมไม่เคยได้ยินด้วยสิ
โกหกทั้งเพ
คนเขาลือกันให้แซ่ด
กำลังจะโดนนิตยสารเปิดโปงอยู่
ถึงตอนนี้ยังดูท่าทีอยู่ แต่พวกผู้ใหญ่ก็หนาวๆ ร้อนๆ กันหมดแล้ว
[พวกพนักงานทีวี] เหนื่อยแล้วนะครับ!
[ผช.ผกก.] ถ้าจำเป็นขึ้นมา ก็คงตัดจบรายการแล้วก็หาคนอื่นที่ไหนมาแทน
แป๊บเดียว เดี๋ยวคนดูก็ลืมหมดแล้ว
วงการทีวีมันก็เป็นแบบนี้
พอขึ้นจนสุดแล้ว ก็เหลือแค่ร่วงตกลงมา
[ดนตรีหนักหน่วงอารมณ์]
[รัวพิมพ์คีย์บอร์ดต่อเนื่อง]
- [ดนตรีหนักหน่วงอารมณ์ต่อเนื่อง] - [รัวพิมพ์คีย์บอร์ดต่อเนื่อง]
(อีกไม่ช้าสื่อที่เคยเทิดทูนให้เป็นจักรพรรดินี อาจพลิกจากหน้าเป็นหลังมือ)
(และหันอาวุธใส่ตัวเองขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว)
(จากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับโฮโซกิ คาซึโกะ)
(แม้แต่ศาสตร์พยากรณ์หกดาว ก็ไม่สามารถตอบได้)
[ดนตรีหยุด]
เสร็จสมบูรณ์แล้ว
[บิดตัวเมื่อยขบ]
ฮะ…
[เลื่อนปิดหน้าต่าง]
(ปี 2006)
[ประตูโรงรถเปิด]
[มิโนริ] ขอโทษค่ะ
คุณคาวาทานิก็ยังไม่ได้อ่าน อยากให้คุณอ่านก่อนใครค่ะ
เดี๋ยววันอาทิตย์หน้า
ฉันจะเชิญพวกสำนักพิมพ์ กับสถานีมาร่วมโฮมปาร์ตี้ที่บ้าน
มาตอนกลางวันได้มั้ย
มาได้ค่ะ
แล้วฉันจะรอนะ
[พลิกกระดาษ]
[ดนตรีเมโลดี้หม่นเศร้า]
[สะอื้นต่อเนื่อง]
[ดนตรีหยุด]
[เทียร่าครางหงิง]
[คนพูดคุยกันจอแจ]
[ยาซาวะ] แหม เชื่อมือได้เลยครับ [หัวเราะชอบใจ]
ฝากกระเป๋าก่อนดีมั้ยครับ
อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ
ตามสบายนะครับ
[ชาย] ต้องรบกวนอาจารย์เสมอเลยนะครับ
อ๊ะ สวัสดีค่ะ
[ยาซาวะ] คุณอุโอซึมิ
อ๊ะ…
วันนี้มาด้วยเหรอครับ
มาคนเดียวเหรอ
ค่ะ ตอนนั้นต้องขอบคุณมากเลยค่ะ
แขกที่มามีแต่สื่อเจ้าใหญ่ๆ ทั้งนั้น
อย่างกับเป็นจักรพรรดินีตัวจริงเลย
- เอ่อ ขอเวลาสักครู่ได้มั้ย - ค่ะ
นิยายที่เขียน คืบหน้ามั้ยครับ
ค่ะ ก็ดี
เนื้อหาเป็นยังไงเหรอครับ
อันนั้นยังบอกไม่ได้
เรื่องที่สตูฯ วันนั้น ผมนี่ใจหายแว้บเลย
เทปนั้นไม่ใช่ของที่จะเอาไปออนแอร์ได้จริงๆ
ถึงเรื่องนี้มันอาจจะไม่ใช่กงการอะไรของผม
แต่อย่าเขียนอะไรที่ทำให้อาจารย์โกรธดีกว่า
คุยอะไรกันอยู่
[ปนหัวเราะแก้เก้อ] อ้าว อาจารย์ เปล่าๆ ก็แค่คุยเรื่อยเปื่อย
ขอตัวครับ
ที่เชิญฉันมา ขอบคุณมากนะคะ
วันนี้อยู่จนงานเลิกได้มั้ย
ค่ะ
มีเหล้าดีๆ เตรียมไว้มากมาย ไงก็ตามสบายนะ
[ประตูเลื่อนเปิด]
อยู่กับคนเยอะๆ เนี่ยมันเหนื่อยจริงๆ นะ
ฉันได้อ่านแล้ว
ขอบคุณที่อ่านค่ะ
มันสนุกมากเลย
ตรงที่ใช้คำศัพท์ยากๆ เกินความจำเป็น หรือเล่าอมพะนำอ้อมไปอ้อมมานั่น
จะดูเป็นนักเขียนที่ขายไม่ออกไปหน่อยก็เถอะ
แต่ก็ถือว่าเขียนได้ดี
แต่ว่า
ฉันให้เอามันไปตีพิมพ์วางขายไม่ได้
ทำไมเหรอคะ
เธอก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าทำไม
ฉันคิดว่าเราน่าจะเข้ากันได้
คิดว่าน่าจะรู้ใจกันและกัน
ฉันก็เคยคิดแบบนั้น
แต่น่าผิดหวัง
มีแต่เรื่องโกหกเพื่อใส่ร้ายฉัน
ฉันไม่เคยมีเจตนาแบบนั้น
แบบนี้ก็ไม่ต่างกับนิตยสารตลาดล่าง
นิยายไม่เหมือนบทความในนิตยสารค่ะ
คนเขาอ่าน ในฐานะเรื่องราวของโฮโซกิ คาซึโกะ
ทั้งเรื่องที่หาว่าฉันหลอกขโมยเอาเงินโอจิโยะไป
หรือเรื่องที่ฉันบังคับแต่งงาน กับอาจารย์ยาสุนางะเพื่ออาศัยชื่อของเขา
[ตะคอก] เธอเชื่อเรื่องพวกนี้ไปได้ยังไง
ข้อเท็จจริงคืออะไร ฉันไม่รู้หรอกค่ะ
แต่ว่าฉันน่ะ หลงใหลในวิถีชีวิตของตัวเอกนี้
จากวัยเด็กที่แร้นแค้น
ถูกพวกผู้ชายหลอกลวง ถูกขูดรีด ถูกกดขี่ข่มเหงมากมาย
กลายมาเป็นฝ่ายหลอกลวงคน เป็นคนกอบโกยเงินทอง
และครอบงำบงการผู้อื่นแทน
ระหว่างที่ฉันเขียนนิยายเรื่องนี้ ฉันรู้สึกถูกสะกดด้วยความโลภอันยิ่งใหญ่
ต่อให้เสียงแตก แต่ฉันเชื่อว่าผู้อ่าน…
ฉันไม่สนตรรกะไร้สาระพวกนั้น
กลับไปแก้ใหม่ตามที่ฉันบอกซะ
ฉันไม่แก้ค่ะ
ถ้าอย่างนั้น นิยายนี่ก็ไม่มีวันได้ออกตลอดกาล
ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเตรียมใจไว้แต่แรกแล้ว
เหรอ
งั้นไอ้นี่ก็เป็นแค่ขยะ
[กระดาษปลิวว่อน]
ทำไมถึงเลือกเอาตัวเองเป็นต้นแบบ เพื่อเขียนเป็นนิยายล่ะคะ
เพราะสำนักพิมพ์ขอร้องมาแบบนั้น
ฉันได้ยินว่ามีนิตยสารกำลังทำแคมเปญ เปิดโปงเรื่องในอดีตของคุณโฮโซกิอยู่น่ะค่ะ
คุณกลัวที่จะตกจากจุดสูงสุด ของวงการบันเทิงเหรอคะ
นี่เธอพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่
คุณตั้งใจใช้ฉันเป็นเครื่องมือต่อสู้กับนิตยสารที่ว่า
ด้วยนิยายของฉัน
นิยายสำหรับฉันแล้ว
มันไม่ได้เป็นแค่อาชีพไว้เลี้ยงปากท้อง
แต่เป็นความหมายของตัวฉัน
มันคือความหมายทั้งชีวิตของฉัน
[สูดน้ำมูก]
คุณมีเรื่องที่เสียใจในชีวิตบ้างมั้ย
ถ้าจะมีเรื่องอะไรที่ฉันเสียใจ
ก็คงมีแค่เรื่องที่ตัวเองไม่มีลูก
นอกนั้นล่ะ
ไม่มีสักเรื่อง
ไม่มีเลยเหรอ
ใช่
จริงเหรอคะ
[ลากเสียงยืนยัน] ใช่
ตัวเอกในนิยายของฉัน
หล่อนรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวด จากการถูกหลอกและตกเป็นเหยื่อมากกว่าใคร
เมื่อตัวเองได้กลายเป็นฝ่ายที่หลอกลวงคน
เธอจึงทรมานกับความรู้สึกผิด จนเสียใจภายหลังครั้งแล้วครั้งเล่า
เสียใจซ้ำแล้วซ้ำอีก
แต่ว่าหล่อนถอยกลับไปไม่ได้อีกแล้ว
เพราะถูกอำนาจของเงินตราครอบงำจนหมดสิ้น
มีแต่ต้องซ่อนตัวเองที่อ่อนแอแล้วเดินต่อไป
ที่จริงคุณโฮโซกิก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ
ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเงินมาจนถึงวันนี้
เพื่อความสำเร็จแล้วฉันทำได้หมดทุกอย่าง
แล้วมันผิดตรงไหนล่ะ
ฉันไม่เสียใจอะไรทั้งนั้น
ฉันน่ะนะ
จะไม่มีวันให้อภัยไอ้พวกที่เหยียดหยามฉันเด็ดขาด
ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้ไอ้พวกที่ฉุดรั้งชีวิตฉันเด็ดขาด
นั่นคือวิถีชีวิตของฉัน
และนั่นแหละคือโฮโซกิ คาซึโกะ
ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเธออีกแล้ว
กลับไปได้แล้ว
เมื่อครู่คุณบอกว่าอ่านนิยายของฉันแล้วสนุกมาก
นั่นคุณพูดจริงเหรอคะ
ใช่
แต่ว่านั่นน่ะนะ
เป็นเพราะชีวิตของฉันสนุกต่างหากล่ะ
เธอก็แค่ลากเส้นตามรอยเท่านั้น
ชีวิตของฉัน ต้องเจอกับเรื่องที่เลวร้ายมาแล้วหลายครั้ง
ทุกข์จนแทบกระอักเลือดก็หลายครั้ง
แต่ฉันก็ไม่เคยยอมแพ้มัน
ไม่ว่าฉันต้องใช้วิธีไหน ฉันก็ผ่านมันมาจนได้
เพราะฉะนั้นแล้วคำพูดของฉันจึงมีพลัง
และคนหมู่มากต้องฟังฉัน
แล้วเรื่องราวที่เธอแต่งขึ้นล่ะ
มีพลังแบบนั้นรึเปล่า
[ดนตรีเนิบหม่นบีบคั้นอารมณ์]
ฉันไม่รู้ค่ะ
แต่สักวันหนึ่ง จะทำให้ได้
พยายามเข้าก็แล้วกันนะ
ค่ะ
มิโนริจัง
น้ำตาที่แท้จริงน่ะ
อย่าไปหลั่งให้ใครเห็นเข้า
รักษาตัวด้วย
คุณโฮโซกิดวงจะเข้าช่วงมหาวิบัติแล้วค่ะ
ฉันไม่เชื่อเรื่องดวงพวกนั้นหรอก
[หลุดขำ]
[ขำหึแผ่ว]
[มือถือสายเข้า]
ฮัลโหล
แม่ขา งานยังไม่เสร็จเหรอคะ
เสร็จแล้วจ้ะ
เสร็จหมดแล้ว
จะกลับมาบ้านแล้วเหรอ
อื้อ
เดี๋ยวแม่รีบกลับก่อนนะจ๊ะ
อื้อ
เจอกันจ้ะ
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์ต่อเนื่อง]
[คาซึโกะ] เทียร่า
เทียร่า
ไปไหนของเขากันนะ
เทียร่า
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์ต่อเนื่อง]
[ดนตรีตัดจบ]
[ลมพัดหวูดหวู่]
[ลมกระโชกแรง]
[ก้อง] เธอน่ะ ต้องตกนรกแน่
ฉันเห็นนรกมาจนเบื่อแล้วละ
ไม่เห็นจะต้องกลัวเลยสักนิด
[ลมกระโชกแรงต่อเนื่อง]
[มิโนริ] ปี 2006
นิตยสารชูคังเก็นไดลงบทความ ต่อต้านโฮโซกิ คาซึโกะต่อเนื่อง 15 สัปดาห์
เรื่องอื้อฉาวในอดีตของคาซึโกะ จึงถูกเปิดในที่แจ้ง
คาซึโกะถูกบีบให้ต้องออกจากรายการที่ทำอยู่
และหายหน้า ไม่ปรากฏตัวต่อหน้าสื่ออีกเลย
แต่ว่า
หลังจากนั้นเธอยังคงมีบทบาทในฐานะหมอดู
ทันทีที่เว็บไซต์มือถือโหราศาสตร์หกดาวเปิดตัว
มันทำรายได้ให้เธอปีละเจ็ดพันล้าน
เป็นเงินมากกว่าสิบเท่าของค่าตัวรายการทีวี
ช่วงบั้นปลายเธอรับหลานสาวเป็นบุตรบุญธรรม
ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ท่ามกลางครอบครัวที่รายล้อม
โฮโซกิ คาซึโกะ
เธอได้ทุกอย่าง
ไปไว้ในมือหมดแล้ว
[ดนตรีปี่ญี่ปุ่นโหยหวน]
(โฮโซกิ คาซึโกะ)
(เสียชีวิตในวันที่ 8 พฤศจิกายน ปี 2021 สิริอายุ 83 ปี)
[คาซึโกะหัวเราะหึๆ]
[ดนตรีตะวันตกผสานปี่ญี่ปุ่นเร้าอารมณ์]
(หมอดูดวงนรก)
[คาซึโกะหัวเราะหยัน]
[คาซึโกะหัวเราะหยันยาวนาน]
[คาซึโกะหัวเราะสมเพชแผ่ว]
[คาซึโกะขำหึ]
[คาซึโกะถอนหายใจยาว]
[ดนตรีบีตหนักหน่วงผสานปี่ญี่ปุ่นหลอนประสาท]