Her kovanda binlerce arı bulunur.
20.000'i aşkın tür arasında…
…bal arısı dünyanın en bilinen evcil türlerindendir.
- Selam. - Siktir git.
Peki. Bugün ne… Ha, arıymış. Müthiş canlılar, değil mi?
- Değil. - Siktirsinler. İğneli adiler.
- Aynen. - Savunma amaçlı sokuyorlar.
- Adiler. - Ve genellikle sokunca ölüyorlar.
Ne güzel. Haşere işte.
Dünyada yaşamı sağlayan canlılara haşere demek de…
- Siktir git. - Peki. Arılar olmasa aç kalırdın.
Sallama!
Bir tek bal yapmıyorlar mı? Hiç sevmem.
Al balı, götüne sok! Sanırsın peynir, et yapıyorlar.
- Güzel bir halt yok. - Onu özlerdim bak!
Ama arılar çiçekleri döllemezse tüm bitkiler ölür,
tüm hayvanlar da aç kalır.
- Niye kalsın? Başka bir şey yerler. - Yiyemezler işte, onu diyorum.
Yerler! Süpermarkete gidip mis gibi tavuk falan alırlar salak herif.
- Dünyada tavuk kalmaz ki. - Tel peynir alırlar!
"Eyvah, arı bitmiş."
"Ee?" "Bal yok!"
"Hadi marketten başka bir şey alalım. Sucuk alalım!"
- Sucuk da olmaz. - Bal gibi de olur!
- Sucuğu arılar yapmıyor! - Alt tarafı bal olmaz be!
Bitki kalmayınca hayvanlar ne yiyecek? Biraz düşünün.
Bitki olmadığı için bitkiyi yiyen hayvan da olamayacağından
diğer hayvanlar ne yiyecek?
Göt.
Bildiğin göt.
Acıktıysan göte yumulacaksın. Hatta acıkmadıysan da.
- Nefis. - Gerçek anlamda mı?
- Çiğneye çiğneye? - Kalamar yer gibi mi?
Açlıktan ölüyor olsanız ilk hangi hayvanın götünü yerdiniz?
Solucanla başlardım.
- Onların götü var mı? - Yoksa da dişimle açarım.
- Peki hangi ucu götü? - Ne fark eder oğlum?
Yanlışlıkla kafasını delersen ne yapacaksın?
Sizinle konuşmak zaman kaybı.
- Jeton düştü. - Nihayet.
- İlginç bir bilgi. - Başladı.
- Niye uğraşıyorsam? - Ona bakacağız.
- Evet! - "Hikâyesi pek ilginçtir aslında."
- Aynen! - Öyle mi? Kanıtla.
Kanıtla yavşak.
Bir arı ömrü boyunca bir kavanozcuk bal üretiyor.
Tembel dallama.
- Aynen! Hangi arı? - Nasıl?
Bir arı bir kavanoz üretiyor dedin. Yavşağın adını söyle de bilelim.
- Adı ne ulan? - Söyle.
Hayır yahu, bir arı diyorum işte.
- Biz de hangi arı diyoruz! - Üstüne düşeni yapmayan kim?
Evet! Atın kovandan!
Üstüne düşeni yapıyor! Çok düşmüyor. Ufacık canlı zaten.
Bir kavanoz bal ne kadardır, yarım kilo mu?
O kovanın başında olsam derdim ki
"Buranın bir düzeni var.
Milyonlarca kavanoz bal lazım. Hangi dalyarak bir kavanozcuk çıkardı?"
İşi Bobby'ye bırakmayın, tek kavanoz yapacak.
- Evet! Mal mısınız? - Sıradaki göt en az beş çıkarır.
Ama birer kavanoz çıkaran bir milyon arı vardır.
Schindler'in Listesi'ndeki tek kollu mal gibi. Onu almayın!
Nazilerin işini bozacak!
Uzun lafın kısası, sikmişim arıları.
Tamam mı? Berbat bir canlı. Tiksinç böceğin teki.
Bu arı nefretini açıkçası biraz tuhaf buldum.
- Nasıl yani? - Korkulacak bir tarafı yok.
Korktuğum falan yok. Yerim bile lan.
- O zaman sokarlar işte. - Ne güzel.
Ağzımdayken soksunlar. Daha da hızlı yerim.
- İyi fikir. - Ne?
- Aracıyı aradan çıkarırız. - Nasıl?
Yemek yapmasalar da kendileri yemek zaten.
- Hakikaten! - Arıyı ye, geç.
- Hadi arı yiyelim lan. - Ye gitsin.
- Kötü fikir. - Evimi arasak mı?
Olur! Tabii.
Şey… Ne arayacaktık?
Üstünden köprü geçen büyük bir cadde ve de kilise miydi?
Hem belki parktaki kaydıraktan da kayarım.
Bir ipucu daha!
- Park mı var? - Evet.
Caddedeki köprünün yakınındaki parkı, sonra kiliseyi bulalım madem.
Ararken de arı yiyelim ulan.
Arı yeme projesinde ben yokum.
Bakın, Olive.
- Selam. Nasılsınız? - İyi.
- Merhaba. - Ne yapıyorsunuz?
Ufaklığın evini arıyoruz işte.
Bir de bal arısı. Gördün mü?
- Bal arısı mı? - Evet.
- O ne? Eşek arısı gibi mi? - Bir benzeri.
- Farkı ne? - Diğerleri bal yapıyor.
- Ya eşek arıları? - Hiç.
- Bir şeyler yapıyorlar. - Önemsiz şeyler.
Peki dev Asya eşek arıları?
- Onlar da mühim bir şey yapmıyor. - Anladım.
Neyse, bal arısı arıyoruz işte. Yiyip hadlerini bildireceğiz.
- Sokarsa ne yapacaksın? - Güzel soru.
- Kıçını sıkmayacaksın. - Edepsizleşmene bayılıyorum.
- Ne? - Duydun.
Sokarsa ne yaparım, biliyor musun?
- Neymiş? - Ölüşünü seyrederim.
"Saldırdın, öyle mi? Ve bağırsakların döküldü."
Bitti gitti, tahtalıköy.
Vızıltısına sıçtığımın.
Ya topluca sokarlarsa?
- Hepsi geberir. - Hoşuna gitmez.
Benim bir anlığına hoşuma gitmez, onlarınsa ebediyen.
Mevta olurlar çünkü. "Şansını denedin, siktir git."
Güzelmiş.
Ucu suda biten kaydıraklar var, değil mi?
- Su kaydırağı deniyor, evet. - Hiç istemem.
Bunlar ne ayak?
- Eyvah! - Lan!
- İyi misin? - Bir şeyim yok.
Piçler.
- Önemli değil. - Hayır, önemli.
Bir daha canını yakmaz.
- Nereden biliyorsun? - Gidip bir konuştum diyeyim.
- Ne dedi? - Dedi ki…
Bir tane yakaladım.
- Vay! - Dikkat et.
- Tadı nasıl? - Kuru üzüm gibi.
Kayış gibiymiş.
- Ne oldu? - Dur.
Dilim şişiyor.
- Sokmuş. - Yok ya?
- Nasıl oldu bu? - Nasıl mı oldu?
Sence? Arıyı yedi yahu.
- Boğazım daraldı sanki. - Bir şey yapsana!
- Nefesim daraldı. İmdat! - Sakin.
- Ne yapıyorsun? - Üstüne işiyorum.
- Acısını alır. - Geri zekâlı, denizanası için o.
Karıştırmışım.
Eyvah ki ne eyvah. Olive, çok acayip oldun lan.
Dilin öyle bir şişti ki resmen beş dil kadar oldu.
- Aklıma ne geldi. - Ne geldi?
- Çükümü sokturayım. - Dâhice.
Pek de değil aslında.
Akıllı adamsın. Kocaman çükü olacak!
- Olmayacak. - Olacak! Şunun diline bak.
Al bunu, Kusmuk'un çüküyle çarp, hesapla. Boru gibi yarağı olacak!
Ama aşırı hassas olduğundan kullanamayacak.
- Sana ne oluyor ki şimdi? - Evet! Çük uzmanı kesildi.
Mahallenin en büyük yarağı onda olacak. Helal olsun aslanıma.
- Çişin niye bu kadar kokuyor? - Şekeri vardır.
- Çok mu pasta yiyorsun? - Evet, kilo kilo.
- Aha, buldum. - Aha! Peşinde.
Köşeye kıstırdı. Çükünü de çıkarmış.
Tam arıya doğru tutuyor.
Hadi arıcık.
Korkma, gel bana. Hadi tırman kamışıma.
- Ayartıyor. - Hah, çekinme hiç.
Geri geri gel kamışıma. Atla başına, tırman köküne.
Kahretsin ya.
- Taşağını mı soktu? - Evet.
Neyse artık, yakın sonuçta. Şu koca toplara bakın.
Loto topuna döndü. Bunlarla piyangoyu kazanırsın.
- Ne yapacaksın peki? - Âlem.
Yalnız farkında mısın?
Perspektif yüzünden çükün daha da küçülmüş oldu.
Devasa hayaların oldu ama sikin içlerine gömülüp kayboldu.
- Devasa cidden. - Uzun sürmüyor.
- Bakın, âlem var. - Evet.
Taşakların sönmeseydi keşke.
Lara da burada.
Hadi git.
Selam.
- N'aber? - İyidir.
Ne yapıyorsun?
Ufaklığın evini arıyorum.
- Merhaba. - Evet.
Öyle işte.
- Ya sen? - Takılıyorum işte.
- Öyle mi? Evet. - Âlem yapıyoruz.
- Güzel. - Dans ediyoruz.
- Sen de eder misin? - Sana iyi… Yok.
Etmesem daha iyi. Acayip bir gün geçirdik de.
Arı yiyorduk, bir tanesi Olive'in dilini soktu.
- Öyle mi? - Çok acıdı.
Bir tanesi de Kusmuk'un çükünü soktu.
- Öyle mi? - Evet ama o bilinçliydi.
Niye taşağını arı soksun istedin ki?
İstemedim. Kamışı soksun istedim.
- Ne? - Pipimi.
Neden?
Çünkü beş katı büyüklüğüne çıksın istedim. Anladın mı canım?
Hayır.
- Sonu nasıl oldu peki? - Taşağından sokunca balon gibi şişti.
- Büyüdü mü? - Devasa bir hâl aldı.
25 dakika iyi eğlendik.
- Peki. - Badi badi yürüyordu.
Her yere çarpışında inliyordu.
Zıplama topuna binmiş gibiydi.
Bir kez daha dalavere peşinde rezil rüsva oldu.
- Yoğun bir gündü, ha? - Sorma.
Neyse, biz kaçalım artık.
Kusura bakma.
Hadi millet.
Niye dans etmedin?
Seyretmeyi yeğlerim.
Cidden mi?
Hayır aslında.
Dans etmeyi yeğlerim. Daha eğlenceli çünkü.
- Ama şişman ve yaşlıyım, rezil oluyorum. - Eğleniyorsan ne fark eder?
Şimdi şöyle bir şey var.
Rol model gibi bir şeyim. Çete beni örnek alır.
Ben rezil olursam örnek alacakları kimse kalmaz.
Açıkçası biraz da cesaretimi yitirdim ama…
- Ama Lara seninle dans etmek istedi. - Evet ama sorun etmedi yani.
Görünüşünü dert etmene inanamıyorum.
Hiçbir şeyden korkun yok.
Hayatını dolu dolu yaşamışsın. Mahallenin en iyi kedisisin.
Sorma.
Hiçbir şey yaşadığım yok.
Hepsi boş muhabbet. Mahallenin en iyisi kedisiymiş.
Olsam ne olur? Zaten olduğum da meçhul.
Vasat mahallenin vasat kedisiyim.
Yarınımın garantisi yok. Bazen niye yaşadığımı sorguluyorum.
Sana göz kulak olmak
bugüne kadar yaptığım en iyi şey.
Gerçekten mi?
Evet, gerçekten.
Neyse, hadi evini bulalım.
Bakın, işte burası.
- Evin burası mı? - Evet.
- Emin misin? - Evet, bu… Şunlar…
İşte çiçekler. Çiçekleri tanıdım.
- Şu da eski oyuncağım. - Öyle mi?
Evet, benim oyuncağım.
Peki.
- Tamam o zaman. - Tamam.
Aileni bulacağız demiştim, değil mi?
Neyse. Arkaya dolanıp bir giriş yolu bulayım.
Aferin çocuk. Arayı açma, tamam mı?
- Tamam. - Seni özleyeceğim.
- Hepiniz sağ olun. - Bir zevkti.
- Evet. - Kendine iyi bak, tamam mı?
- Üzme kendini. - Tamam.
- Aferin. - Sizi özleyeceğim.
Görüşürüz ama.
Vay canına! Diğerinden daha güzelmiş!
Kesinlikle.
Üzgünüm evlat.
Taşınmışlar.
- Eyvah. - Evet.
- Üzüldüm ufaklık. - Ne kötü.
- Yazık oldu. - Ben üzülmedim.
Ne?
Artık bir ailen olmadığına üzülmedin mi?
Ama ailem var ki.
Hadi eve.
Yeni yavru nasıl bir şeydi?
Senin yerini tutamaz.
Sağ ol Gus.
Hadi Gus.
Gördünüz mü o güzeli?
Bir içim su Tarzıyla, rahatlığıyla kandırdı beni
Onu salonun karşısından sezerim
Ben buna üçüncü derece aşk derim
Ah, bebeğim benim
Bakmaz mısın bana?
Ah, bebeğim benim
Durma, hadi Al bu riski
Dansla geçirecek yaştasın bu geceyi
Hadi bebeğim
Dansla geçir bu geceyi
Bizim de mi bir ilişkimiz olsa?
Neden?
İşte ne bileyim…
Yavru falan yaparız.
Evet.
Benim testisim yok.
- Ne? - Taşak.
- Taşağım yok. - Taşak sorun değil.
- Sikin olsun da. - Bu ne demek, farkında mısın?
- Ne demek? - Bende o dürtüler yok.
Hem malum, yavru mevzusu da imkânsız.
- Peki. - Selam Olive.
- Taşağın var mı? - Var.
- Görüşürüz. - Hadi.
- Dans etmek isteyen? - Ölürüm de etmem.
- Sikmişim dansı. - Ben ederim ufaklık.
- Yumuşak seni. - Tam sübyancı.
Susun be! Hadi!
Oynayalım!
Baş başayız, ha?
- Oturduk kaldık. - Aynen.
İki dangalak.
Şu hayatta hiçbir şeyi beceremedik.
Kendi adına konuş. Ben bugün çocuk öldürdüm.
- Kesin öldü mü? - Boynu kırıldı, duydum.
Gebermediyse de bitkisel hayattadır.
- Yakında hepimiz öleceğiz. - Aynen.
Alt yazı çevirmeni: Oktar Bumin Aykutlu