(บากิ จอมระห่ำ: ซามูไรไร้เทียมทาน)
เอ๋
เมื่อกี้มันอะไรน่ะ
ฟันจากระยะที่แทบจะเป็นศูนย์
แต่ถึงอย่างนั้น เขาฟันจากระยะนั้นได้จริงๆ เหรอ
เด็กหนุ่มรู้สึกได้
ฉันโดนฟันแล้ว
ร่างเขาไม่ได้โดนฟันจริงๆ
เขาไม่ได้ถูกดาบฟันจริงๆ
แต่ดูนี่สิ
นั่น…
โดนจังๆ เลย
เขาไม่อาจต้านทานความรู้สึกที่ถูกฟันได้ แม้จะพยายามแล้วก็ตาม
ต่อให้พยายามปฏิเสธ แต่ร่างกายก็รับรู้
ข้าก็ชอบต่อสู้ด้วยมือเปล่าเหมือนกันนะ
เขาเรียนรู้แล้ว
กระแทกเหรอ
กลายเป็นทะเลาะวิวาทไปแล้ว
เข้าใจละ
เป็นท่าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
มิยาโมโตะ มูซาชิ ที่ถูกส่งมาจากสนามรบในอดีต
เขาจะไม่ใช้แค่ดาบหรอก
มือฟัน ต่อย จิ้มตา บีบคอ ทุ่ม
"มูซาชิสู้ด้วยมือเปล่าไม่เก่ง"
เราจะคาดหวังกับข่าวลือแบบนั้นไม่ได้
สมองจะส่งสัญญาณออกไปก่อนรู้ตัวครึ่งวินาที
บากิจับสัญญาณได้ ก่อนที่มูซาชิจะรู้ตัวครึ่งวินาที
การต่อสู้ของยอดฝีมือ ที่จับการเคลื่อนไหวได้ตั้งแต่ต้น
บากิหลงกลเข้าแล้ว
เพื่อนในห้องคนหนึ่งแกล้งดึงเก้าอี้ของเขา
เขาดึงสุดแรง
เอ๊ะ
ใช่ครับ ตอนนั้นผมรู้เลย
หมอนั่นต้องฝึกมาแน่ๆ
(คุโบอิ เพื่อนร่วมชั้น)
เปล่าครับ ผมไม่ได้พูดออกมา แต่ผมมั่นใจว่าเป็นแบบนั้น
ผมสังเกตมาก่อน
ว่าบากิแข็งแกร่งกว่านักกีฬาในชมรม
แข็งแกร่งแน่ๆ
โคตรจะแข็งแกร่งเลย
อย่างนี้สู้ไม่ไหวอะดิ
ฝีมือคนละชั้นเลย
ไม่ใช่ว่าฝีมือด้อยกว่า แต่เป็นเพราะเขาหลงกล
สัญญาณสมองที่ปล่อยออกมาก่อนการรับรู้
เขารับรู้ถึงสัญญาณนั้น ก่อนที่มูซาชิจะรู้ตัวเสียอีก
พอมูซาชิตัดสินใจลงมือ บากิก็ขยับตัวก่อนแล้ว
บากิออกตัวตั้งแต่เริ่มแรกของเริ่มแรก
ฉันพอจะตามทันถึงแค่จุดนั้นแหละ
แต่สิ่งที่มูซาชิแสดงออกมาเหนือชั้นกว่านั้น
เขาใช้สัญญาณสมองเป็นเหยื่อล่อ
พอปะทะกันก็รู้ผลทันที
ความพ่ายแพ้หมายถึงความตายในยุคนั้น
เป็นการเผชิญหน้าระหว่างยอดฝีมือ
การอ่านใจกันในระดับนั้น คงไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไร
ถ้าแบบนี้ก็คงเอาชนะไม่ได้สินะ
คิดอย่างนั้นรึ
ว่าไงนะครับ
เทพแห่งการต่อสู้ที่เหล่านักสู้ยุคนี้ต่างยกย่อง
บัดนี้ต้องมาเผชิญหน้ากับ "มิยาโมโตะ มูซาชิ" ตัวจริง
สุดยอดผลงานชิ้นเอก ของศิลปะการต่อสู้ในยุคปัจจุบัน
จะสิ้นท่าตรงนี้หรือ
ในวันที่โมโตเบะ อิโซเผชิญหน้ากับมูซาชิ ในตอนเช้าที่บ้านของโมโตเบะ
เมื่อพูดถึงการฝึกฝนในแต่ละวัน
ไอ้เวรโมโตเบะได้พ่นประโยคที่น่าทึ่งออกมา
จิตใจของผมหลงไปจากวิถีการต่อสู้ วันละหลายครั้ง
ไม่ว่าจะเดิน ยืน นั่ง หรือนอน
ใจฉันคิดถึงแต่ศิลปะการต่อสู้ทั้งวัน
ชิบุคาวะ โกคิคนนี้ รักศิลปะการต่อสู้มากขนาดนั้นเลยรึ
แล้วอาจารย์มิโคชิบะของฉันล่ะ
แล้วผู้ก่อตั้งไอคิ ทาเคดะ โซคาคุล่ะ
โมโตเบะ
สิ่งนั้นน่ะ ไปเรียนมาจากใคร
ต่อให้เดินอยู่ก็มีวิถีการต่อสู้อยู่ในใจ
ผมคิดว่าผมใช้ชีวิตโดยยึดถือหลักการนั้น แต่…
แต่…
มีคนทำให้ผมเปลี่ยนความคิด
เป็นคนที่ท่านรู้จักดีทีเดียว
ฮันมะ บากิครับ
ไม่ว่าจะเดิน ยืน นั่ง หรือนอน
ไม่ว่าจะเป็นการฝึกฝนหรือความอดทน ทุกอย่างในชีวิตประจำวันของเขาคือการเล่น
เขาใช้เวลาทั้งวันเล่นกับศิลปะการต่อสู้
ผมทำแบบนั้นไม่ได้
ไม่มีทางที่คนขยัน จะเอาชนะอีกฝ่ายที่สนุกกับการต่อสู้ได้
เจ้าหนู
เจ้าคิดจะทำอะไร ถึงได้ยื่นดาบให้มูซาชิคนนี้
เลียนแบบนายไง
เลียนแบบข้าทำไม
เพราะมันคือทางของนายไงล่ะ
เจ้าโดนฟันไปหลายครั้งทั้งที่ข้าไม่ใช้ดาบ
ถ้าฉันกำจัดนายก่อนที่นายจะชักดาบออกมา มันก็ออกจะโหดร้ายไปหน่อย
กำจัดเหรอ
กำจัดรึ เสียสติไปแล้วรึไง เจ้าหนู
ใครจะกำจัดใครกันแน่
ฉันมาเพื่อบอกลานายตลอดกาล
แน่นอน แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่จะไม่ใช่เจ้าหรอกนะ
ข้าจะรอดและใช้ดาบ ไต่เต้าขึ้นไปบนสุดของประเทศนี้
ฟันแล้วก็ฟันอีกจนถึงจุดสูงสุด จากนั้นก็จะมองประเทศนี้จากข้างบน!
โกหก
ยุคนี้ไม่มีทางใช้ดาบขึ้นไปยังจุดสูงสุดได้
นายเองก็รู้ตัวตั้งนานแล้ว
มูซาชิซัง นายไม่ควรอยู่ที่นี่
ท่าจับดาบนั่น
นั่นคือท่าจับดาบของมูซาชิ
เขาขว้างมันเหรอ
- ใกล้มาก! - ใกล้เกินไป!
เขาจับไว้ได้ด้วยมือเปล่า!
ไม่จริงน่า!
มูซาชิซัง ฉันเชื่อในตัวนาย
ฉันรู้ว่านายจะหยุดดาบเอาไว้ได้
ดังนั้น
มันทำให้นายไม่มีมือ
ยินดีต้อนรับกลับมา
เอาละ
เด็กหนุ่มกำลังเปรียบเทียบ
การต่อสู้ด้วยมือเปล่าในยุคปัจจุบัน สามารถทำซ้ำได้หลายครั้ง
ในทางตรงกันข้าม การต่อสู้ในยุคซามูไรคือความเป็นความตาย
ไม่มีช่องว่างให้ลังเล
ความรุนแรงของการต่อสู้ เทียบกันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ไม่มีอะไรเทียบได้กับการต่อสู้จนตัวตาย
แต่…
แล้วไงล่ะ
โดนน็อกเอาต์ไปสิบวินาที
ตบเบาะยอมแพ้จากการโดนล็อกข้อ
ถูกรัดคอจนหมดสติ
เข้าใจหรือยังล่ะ
ไม่ว่าจะเป็นผลลัพธ์แบบไหน ผู้ชนะก็ถือครองอำนาจแห่งความเป็นความตาย
เข้าใจหรือยังล่ะ
มันไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิต
แต่
การต่อสู้ด้วยมือเปล่าในยุคนี้ สามารถฆ่าคนได้ถ้าต้องการ
เอาละ
จิ้มจึ๊ก!
มูซาชิซัง
มาจบเรื่องนี้กันเถอะ
ดาบหล่น
จากมือทั้งสองข้างของข้างั้นรึ
ไม่ว่าจะถืออะไรอยู่ในมือ มันก็หลุดมือได้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ
ถ้านายยังถือมันอยู่ ฉันคงโดนฟันเป็นชิ้นๆ
ก็ยังถ่อมตัวอยู่ได้เนอะ
ที่สำคัญกว่านั้น มูซาชิซัง
ฉันต้องฝังนาย
เดี๋ยวนี้เลย
ฝังข้าเนี่ยนะ ด้วยดาบนั่นรึ
อย่าดีกว่า
คิดว่าฉันใช้ดาบไม่เป็นเหรอ
เจ้าเป็นมือสมัครเล่น แต่ก็เข้าใจตรรกะของดาบได้ดีทีเดียว
แม้แต่มือสมัครเล่นก็ฟันได้นะ
ถ้ามีดาบที่คมขนาดนี้
มันฆ่าได้
จะฟันเขาเหรอ
จะทำจริงเหรอ
เจ้าเห็นมาหลายครั้งแล้วนี่
ดาบหลุดมือได้
"กระบองในกำมือยักษ์"
เป็นความคิดที่ทำให้อุ่นใจ
อย่างแรกเลย ปีศาจกับกระบอง เป็นสองสิ่งที่แยกจากกัน
มันไปด้วยกันไม่ได้
ดาบที่ติดมือ
ข้าต้องการดาบที่ติดมือ
ข้าทนความเหงาได้ แต่การพรากจากดาบนั้นเป็นเรื่องน่าเศร้า
นี่คือไร้ดาบ
นักสู้มือเปล่า
มันคือสิ่งที่พวกเจ้ามีอยู่แล้ว
นักสู้มือเปล่าที่เปลี่ยนร่างกายเป็นอาวุธ
ร่างกายไม่อาจแยกจากมือ
วิถีแห่งดาบ แท้จริงคือวิถีสู่การไร้ดาบ
จนในท้ายที่สุด
ก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า มันคือเครื่องมือชนิดไหน
ข้าจะเดินบนเส้นทางนี้
คือแบบว่า…
ลำบากใจแฮะ
ขอโทษจริงๆ ที่มาขัดจังหวะเอาตอนนี้
แต่ไอ้ที่ว่ามาน่ะ ไปทำต่อที่โลกโน้นจะได้ไหม
โลกโน้นรึ
ก็เมื่อก่อนไง ที่ที่มูซาชิซังเคยอยู่ หรือจะเรียกว่าล่องลอยอยู่ดีล่ะ
ไม่ใช่โลกนี้ แต่เป็นโลกโน้น
ถ้างั้น…
ขอบุกเลยนะ
อย่างนี้ก็หวานหมูเลยสิ เล่นรับทุกอย่างที่ส่งไปแบบนี้
ฮาระ กยาเต
- ฮาระโซ กยาเต - ใครน่ะ
ใครกัน
ขอนอบน้อมกราบไหว้ด้วยความเคารพยิ่ง
ขอกล่าวด้วยความยำเกรงอย่างสูงสุด
ขออัญเชิญดวงวิญญาณของมิยาโมโตะ มูซาชิ
ยายแก่เหรอ
ขอท่านโปรดรับฟังคำอ้อนวอนของข้า และนำเขากลับคืนสู่สวรรค์
ความปรารถนาอันแรงกล้าที่สถิตอยู่ภายในใจ โปรดดลบันดาลให้สัมฤทธิ์ผลด้วยเทอญ
ขอกราบทูลด้วยความเคารพ และยำเกรงอย่างสูงสุด
เอ๊ะ
อะไรน่ะ
ตายแล้วเหรอ
(ตำรวจนครบาล ฮิโนะ โทโยคาซึ)
ไม่ได้แพ้ แต่ตายเหรอ
เป็นรายงานจากสายลับที่แฝงตัวเข้าไปครับ
ดูเหมือนจะเกิดอะไรขึ้นหลายอย่าง แล้วจู่ๆ ดวงวิญญาณก็ออกจากร่างมูซาชิไปครับ
ดวงวิญญาณงั้นเรอะ
นี่แก…
แล้วจะให้ฉันทำยังไงกับพวกนี้ ตำรวจหนึ่งพันนาย
นั่นสินะครับ
ซาบุโกะซัง
ขอโทษที่รบกวนนะครับ
พูดตอนนี้ก็คงสายไปแล้ว แต่ฉันคิดน้อยไปเอง
ฉันเรียกดวงวิญญาณของมิยาโมโตะ มูซาชิมา
เมื่อเรื่องนี้กลายเป็นความจริง
สิ่งที่ต้องเกิดขึ้น
สิ่งที่จะไม่มีวันเกิดขึ้น
พวกเราย่อมจินตนาการถึงมันได้อยู่แล้ว
แต่กลับไม่คิดที่จะยับยั้งชั่งใจ
การปล่อยอสูรที่ดุร้ายออกมาสู่เมืองเช่นนี้
ถึงพอจะรู้อยู่ แต่ก็อดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้
ทั้งตัวฉัน และเจ้าคนไม่เอาไหนนี่
ทำเรื่องที่สมควรตายเป็นหมื่นๆ ครั้งจริงๆ
ความจริงคือทุกคนต่างหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกันก็เฝ้ารอคอย
ทุกคนอยากลองของ
และสุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะต้องพิสูจน์
ทั้งอานุภาพของดาบนั่น
ความคม
นั่นรวมถึง
ความโหดเหี้ยมอำมหิตนั่นด้วย
พวกเรามีความผิดเท่าๆ กัน
ประเทศนี้ก็แค่ปฏิบัติตามวิถีของมัน
และมูซาชิซังเองก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเป็นตัวของตัวเอง
ทุกคน
นี่ไม่ใช่ขบวนแห่ศพ
แต่เป็นการอำลาของนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุด บรรพบุรุษในตำนาน
อย่าพนมมือ
แต่จงยืดอกอำลานักรบเป็นครั้งสุดท้าย
ขอให้ทุกคนยืนตรงส่งเขาอย่างหนักแน่น
ชีพจร การหายใจ ความดันโลหิต และอุณหภูมิร่างกาย
ปกติทั้งหมด
และอย่างที่เห็น ไม่มีการทำงานของคลื่นสมอง
เขากลับไปแล้ว
ใช่ครับ
ยุคสมัยนั้น…
เขากลับไปยังยุคสมัยนั้นครับ
เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม โนโนมูระ
เชื่อมือผมได้เลยครับ
ผมจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้
ของเหลวนี้คืออะไร
ไนโตรเจนเหลวครับ
อันที่อุณหภูมิติดลบหนึ่งร้อยกว่าองศานั่นเหรอ
ไม่ครับ ตอนนี้ยังคงอยู่ที่ศูนย์องศา
ค่อยๆ ลดอุณหภูมิลงทีละ 0.5 องศา ทุกๆ หกชั่วโมง
จะใช้เวลาหกสัปดาห์ กว่าจะถึงอุณหภูมิสุดท้ายที่ลบ 196 องศา
เราใช้วิธีลดอุณหภูมิแบบช้ามากๆ
พอเขาถูกแช่แข็ง เซลล์จะไม่ถูกทำลายเหรอ
ปัญหานั้นทีมเราแก้ได้แล้วเมื่อสองปีก่อน
ท่อที่สอดเข้าไปทางปาก
เรายังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการ
แต่เป็นยาตัวใหม่ที่ทีมของเราพัฒนาขึ้นมา
ด้วยอัตรา 0.9 มิลลิกรัมต่อนาที
ทีละนิด ทีละนิด
ยาจะถูกกลืนลงไป
ใน 15 วัน ผ่านกระบวนการย่อยอาหารตามปกติ
ยา 20 ลิตร หรือ 20,000 มิลลิลิตรจะถูกย่อย
เพราะงั้นมันจะแทรกซึมในระดับนาโน ไปทุกซอกทุกมุมของเซลล์
ของเหลวที่ไม่แข็งตัวจะซึมไปทั่วทั้งร่าง
พูดอีกอย่างคือ มันเป็นของเหลวที่ไม่ทำลายเซลล์
วิทยาศาสตร์ของทีมเราจะไม่มีวันสมบูรณ์
จะจัดการกับการแข็งตัวของเลือดยังไง
ท่อที่สอดผ่านต้นขาเชื่อมต่อกับ หลอดเลือดแดงใหญ่และหลอดเลือดดำใหญ่
การไหลเวียนเป็นไปอย่างราบรื่น
หลังผ่านไป 77 ชั่วโมง
ต้นสัปดาห์หน้า สารละลายจะเข้าไปอยู่ในหลอดเลือดทั้งหมด
ขอบคุณนะ โนโนมูระคุง
ขอบคุณนะ ทุกคน
ยุคปัจจุบันจะตั้งข้อหามิยาโมโตะ มูซาชิได้ไหม
ไม่ต้องถามเลย
สิ่งมีค่าขนาดนี้ คุณก็ต้องเก็บไว้เองอยู่แล้วปะ!
มูซาชิจะยังคงอยู่ต่อไป!
เราใช้วิธีการเก็บรักษาด้วยไนโตรเจนเหลว
การเก็บรักษาเริ่มขึ้นเมื่อห้าวันก่อน
อุณหภูมิจะลดลงสององศาทุก 24 ชั่วโมง
วันที่ห้า อุณหภูมิของของเหลวอยู่ที่ลบสิบองศา
จะถึงอุณหภูมิสุดท้ายที่ลบ 196 องศา ในอีกประมาณห้าสัปดาห์
ก็อย่างที่เห็น
มูซาชิจะอยู่ต่อไป
การเก็บรักษานี้
ตั้งใจจะคืนชีพให้เขาในสักวันหรือครับ
หรือว่า…
หรือว่าอะไร
นี่คือมิยาโมโตะ มูซาชิ ที่ถูกดองไว้ตลอดกาลงั้นเหรอ
มีปัญหารึไง
ฉันไม่ได้พูดเพื่อตัวเองหรอกนะ
อย่าบอกนะ ตาแก่
ว่าหลังจากนี้
คิดจะปลุกเขาขึ้นมา สลับกับเก็บใส่โหลดองตามใจชอบน่ะ
ทุกคน
มิยาโมโตะ มูซาชิที่อยู่ตรงนี้ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
แน่นอนว่าเขาไม่ได้มีชีวิตอยู่
แล้วเขาตายหรือเปล่า ก็ไม่ใช่อีกเช่นกัน
เราได้หยุดเวลาไว้
ร่างที่สมบูรณ์แบบของมิยาโมโตะ มูซาชิอยู่ที่นี่
คิดว่าการเผาศพหรือทำพิธีฝังอย่างดี จะเป็นการทำเพื่อผู้ตายอย่างนั้นเหรอ
ฉันไม่วันยอมรับเด็ดขาด
มูซาชิที่ออกเดินทางไปสามารถกลับมาได้เสมอ
เราจะรักษา "บ้าน" แห่งเนื้อหนังนี้ ให้คงอยู่ชั่วนิรันดร์!
นี่คือความจริงใจต่อผู้ที่จากไป
ถึงเขาจะไม่มีวันกลับมาเหยียบที่นี่อีก แต่การมีบ้านเกิดรออยู่
คือการไว้อาลัยที่แท้จริงมิใช่หรือ
(อวสาน)
คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี