BAKI-DOU: THE INVINCIBLE SAMURAI
Co?
Co tam się stało?
Cięcie z prawie zerowej odległości.
Ale czy naprawdę go przeciął?
Chłopiec to poczuł.
Ciął mnie, ale nie fizycznie.
Miecz wcale nie naruszył ciała.
A jednak zobaczcie.
To…
…było skuteczne.
Choćby próbował się temu oprzeć,
nie potrafi pozbyć się wrażenia bycia przeciętym.
Choćby próbował to zanegować, jego ciało potwierdzało ów fakt.
Też lubuję się w walce w zwarciu.
Nauczył się tego.
Szarża?
To uliczna bójka.
Ach tak.
Tego ruchu jeszcze nie widzieliśmy.
Musashi Miyamoto, przeniesiony z pola bitwy do teraźniejszości.
Nie skończy się skrzyżowaniem mieczy.
Cięcie. Pchnięcie. Dźgnięcie. Dławienie. Rzut.
„Musashi nie jest mocny bez broni”.
Nie możemy liczyć na taki cud.
Mózg wysyła sygnał pół sekundy przed świadomą percepcją.
On wyczuwa go pół sekundy przed Musashim.
Starcie mistrzów, którzy wychwytują impuls u źródła.
Rozproszył sygnały.
Jeden z moich kolegów dla żartu wyciągnął mu krzesło.
Zrobił to z całej siły.
Od razu zrozumiał.
Koleś na pewno trenował.
KUBOI, KOLEGA
Nie powiedziałem tego głośno, ale nie miałem wątpliwości.
Już wcześniej zauważyłem,
że Baki jest silniejszy od sportowców ze szkolnych klubów.
Był naprawdę silny.
Jest nadludzko silny.
To niemożliwe.
Jest na innym poziomie.
Nic dziwnego, że połknął haczyk.
Sygnał mózgu wysyłany jest, nim świadomość to zarejestruje.
Wyczuł ten impuls przed samym Musashim.
Zanim Musashi postanowił zadziałać, Baki już go wyprzedzał.
To wyższy poziom sen-no-sen, wczesnego przejęcia inicjatywy.
Do tego momentu byłem jakoś w stanie za tym nadążać,
ale Musashi pokazał coś więcej.
Jego kontra zamienia sygnały mózgu w rodzaj przynęty.
Kontakt oznaczał natychmiastowy koniec.
W jego czasach porażka równała się śmierci.
Pojedynek mistrzów.
Ten poziom odczytywania intencji pewnie nie był niczym wyjątkowym.
Nie zdoła z tym wygrać.
Tak myślisz?
Słucham?
Mierzy się z prawdziwym Musashim Miyamotą,
bogiem wojny hołubionym przez sztuki walki.
Czy pokonane zostanie
największe arcydzieło współczesnej walki wręcz?
Rankiem tego dnia, w którym Izo Motobe starł się z Musashim,
poruszyliśmy temat ilości codziennych treningów.
Ten drań Motobe powiedział rzecz niesłychaną.
Kilka razy dziennie odbiegam myślami od sztuk walki.
Gdy chodzi, stoi, siedzi czy leży, ciągle myśli o sztuce walki.
Czy Goki Shibukawa też aż tak ukochał sobie sztuki walki?
A mój mistrz, Mikoshiba?
A założyciel aiki-jujutsu, Sokaku Takeda?
Motobe.
Od kogo się tego nauczyłeś?
Niechaj sposób chodzenia uosabia cnoty walki.
Sądziłem, że kierowałem się w życiu tą myślą, ale…
Ale?
Ktoś wywrócił do góry nogami moje postrzeganie treningów.
Ktoś doskonale ci znany.
Baki Hanma.
Gdy idzie, stoi, siedzi czy leży,
przez ciężką pracę lub wytrwałość, jego codzienność to zabawa.
Cały dzień bawi się w sztuki walki.
Temu nie da się przeciwstawić.
Ktoś oddany treningom nie pokona rywala, któremu to przynosi radość.
Chłopcze.
Cóż to za fortel? Wręczasz klingę samemu Musashiemu?
Naśladuję cię.
- Dlaczegoż naśladujesz mnie? - Bo to twoja domena.
Wielekroć ciąłem cię bez ostrza.
Unicestwienie cię, nim wyjmiesz prawdziwy miecz, byłoby za okrutne.
Unicestwienie?
Unicestwienie? Czyżbyś w obłęd popadł?
Kto tu kogo unicestwi?
Przyszedłem się z tobą pożegnać raz na zawsze.
I tak też będzie, lecz to nie ty się ostaniesz na nogach.
Przetrwam i wykroję sobie drogę na sam szczyt.
Mieczem wytnę sobie ścieżkę i z góry spojrzę na kraj u mych stóp.
To kłamstwo. Tu nie wytniesz sobie drogi na szczyt.
Już dawno temu to zauważyłeś.
Panie Musashi. Nie powinno cię tu być.
Ten chwyt…
To chwyt Musashiego.
Rzuca nim?
- Tak blisko! - Za blisko!
Złapał go ręką!
Niemożliwe!
Panie Musashi, wierzyłem w ciebie. Wiedziałem, że możesz zatrzymać katanę.
Wskutek tego
masz zajęte obie ręce.
Witaj z powrotem.
A teraz…
Chłopiec porównywał.
Współczesne walki wręcz można powtarzać raz za razem.
Z kolei pojedynki z ery samurajów były na śmierć i życie.
Nie było miejsca na wątpliwości.
Srogie skutki starcia są nieporównywalne.
Nic się nie równa z walką na śmierć.
A jednak…
Co z tego?
Dziesięciosekundowy nokaut po ciosie.
Poddanie się po dźwigni.
Utrata przytomności po duszeniu.
Rozumiecie już?
Niezależnie od rozstrzygnięcia zwycięzca ma władzę nad życiem i śmiercią.
Rozumiecie?
Nie toczą boju o życie.
Jednak,
jeśli jest taka wola, współczesna walka wręcz może zabić.
A teraz…
No to dźgam.
Panie Musashi.
Zakończmy to.
Czyżby katana wyślizgnęła się z obu mych rąk?
Wszystko, co dzierżą dłonie, może wypaść z rąk.
Gdybyś nie puścił, pociąłbyś mnie na kawałki.
Nawet nie miarkujesz pokory.
Ważniejsze jest to,
że muszę cię pochować.
Teraz.
Pochować? Mnie? Tą klingą?
Lepiej ustąp.
Myślisz, że nie umiem się nią posługiwać?
Jesteś jeno laikiem, lecz dobrze pojmujesz logikę ostrza.
Nawet laik potrafi ciąć
tak ostrym mieczem.
Może unicestwić.
Chce go ciąć?
Mówi poważnie?
Nieraz to widziałeś.
Miecz może wypaść z rąk.
„Ogr z maczugą”.
Cóż za krzepiąca myśl.
Najsampierw ogr i maczuga są na wskroś rozdzielne.
Nie operują razem.
Klinga, która nie opuści rąk.
Pożądam miecza, który nie opuści rąk.
Zdzierżę samotność, lecz smuci mnie rozstanie z orężem.
Być bez miecza.
Pięściarz i jego gołe pięści. Tymże już dysponowałeś.
Pięściarz przemienia swe ciało w broń.
Ciało nie opuści twych rąk.
Droga miecza w końcowej rachubie jest drogą bez miecza.
Już niebawem
niepomni będziemy, czymże jest to narzędzie.
Będę kroczyć tą ścieżką.
Jasne.
Stary.
Jesteś w połowie drogi.
Wybacz, ale mógłbyś to zrobić tam?
Tam?
Tam, gdzie byłeś wcześniej. W miejscu, w którym dryfowałeś.
Nie tutaj, tylko tam.
No to…
do roboty.
To wszystko ułatwia. Bo zawsze chwytasz katanę.
- Szedł, szedł, szedł na drugi brzeg… - Kto to?
Kim ona jest?
Korzę się przed boskim bytem
i pokornie proszę.
- Co? - Dusza Musashiego Miyamota.
Wysłuchajże mej pokornej prośby, ażeby wrócił do niebiańskich wrót.
Spełnijże to przemożne życzenie, które dźwigam w sercu.
Z najgłębszą czcią pokornie proszę.
Co to jest?
On nie żyje?
POLICJA STOŁECZNA, TOYOKAZU
Umarł, zamiast zostać pokonanym?
Tak donosi nasz agent.
NACZELNIK NAO MABUCHI
Po serii zdarzeń wygląda na to, że jego dusza opuściła ciało.
Jego dusza, powiadasz?
Ejże…
Co mamy z tym zrobić? Tysiąc osób.
No tak.
Pani Sabuko.
Przepraszam za kłopot.
Spóźniona pokora, lecz zabrakło mi rozwagi.
Przyzwałam duszę Musashiego Miyamoty.
Kiedy to urzeczywistniłam,
to, co było nieuniknione…
To, co nie miało racji bytu…
Powinniśmy byli wyobrazić sobie i jedno, i drugie.
A jednak nie powstrzymaliśmy się.
Jak skończyłoby się wypuszczenie monstrum w mieście?
Choć mieliśmy pewne podejrzenia, ciekawość wzięła górę.
Dotyczy to mnie, ale także tego nędznika.
Za ten czyn zasłużyliśmy na tysiąc ścięć.
Prawda jest taka, że każdy się bał, ale też miał wobec niego oczekiwania.
Wszyscy czuli się sprowokowani.
Nikt nie zdołał wycofać się z konfrontacji.
Od potęgi tego miecza. Jego ostrości.
Powiem nawet…
że od brutalności też.
Wszyscy są równie winni.
Ten naród działał na swój sposób.
Musashi nie miał wyboru. Musiał postąpić po swojemu.
Powiadam wszystkim.
To nie jest kondukt żałobny.
Opuszcza nas najpotężniejszy szermierz, legendarny ascendent.
Nie składajcie rąk.
Wypnijcie dumnie piersi. Pożegnajmy żołnierza.
Proszę was, abyście stali na baczność.
Puls, oddech, ciśnienie i temperatura ciała.
Wszystko w normie.
Ale jak widać, nie ma fal mózgowych.
Wrócił do siebie.
Tak jest.
Do wtedy…
Wrócił do tamtego czasu.
Nic mu nie będzie, Nonomura?
Proszę mi to powierzyć.
Zamrożę teraz czas.
Co to za ciecz?
Ciekły azot.
O temperaturze minus sto stopni?
Nie, na ten moment ma wciąż w przybliżeniu zero stopni.
Obniżamy temperaturę o 0,5 stopnia co sześć godzin.
Osiągnięcie minus 196 stopni zajmie sześć tygodni.
Stosujemy skrajnie wolną metodę chłodzenia.
Zamrożenie nie zniszczy jego komórek?
Nasz zespół zaradził temu problemowi dwa lata temu.
Chodzi o rurkę, którą ma w ustach.
Jeszcze tego nie ogłosiliśmy,
ale nasz zespół opracował nowe lekarstwo.
W tempie 0,9 miligrama na minutę
bardzo powoli…
jest połykane.
Przez 15 dni za pomocą normalnych procesów trawienia
zostanie strawione 20 litrów, 20 000 mililitrów.
Przeniknie na poziomie nano do każdego zakątka komórek.
Niezamarzająca ciecz konserwująca przeniknie wszędzie.
Innymi słowy, ta ciecz nie niszczy komórek.
Badania naukowe naszego zespołu nigdy nie ustaną.
Jak poradzicie sobie z zamarzaniem krwi?
Rurka wprowadzona przez udo jest połączona z aortą i żyłą główną.
Krążenie przebiega sprawnie.
Po 77 godzinach,
czyli z początkiem następnego tygodnia, roztwór wypełni naczynia krwionośne.
Dziękuję, Nonomura.
Dziękuję wam wszystkim.
Czy współczesna era może oskarżyć Musashiego Miyamotę?
Zanim zadamy to pytanie…
Wiadomo, że zachowamy coś tak cennego!
Musashi pozostanie z nami!
Zakonserwujemy go ciekłym azotem.
Proces rozpoczął się pięć dni temu.
Temperatura jest obniżana o dwa stopnie na dobę.
Piątego dnia temperatura cieczy to minus dziesięć stopni.
Osiągnie temperaturę minus 196 stopni za około pięć tygodni.
Jak widzicie,
Musashi przetrwa.
Ta konserwacja…
Czy to oznacza, że kiedyś będzie można go ożywić?
Czy…
Czy co?
Czyli to jest na zawsze zakonserwowany Miyamota?
Czyżby to stanowiło jakiś problem?
Nie mówię o własnej wygodzie.
Dziadku, tyle jest pewne.
Zakładam,
że nie zamierzasz go odtajać i sprowadzić, kiedy najdzie cię ochota?
Mówię to wam wszystkim.
Czy ten Musashi Miyamoto żyje?
Oczywiście, że nie.
Czyli nie żyje? To też fałsz.
Zamroziliśmy czas.
Przed wami jest idealna forma Musashiego Miyamoty.
Czy kremacja i troskliwy pochówek przyniosą ukojenie?
Nie godzę się na to.
Musashi, który wyrusza w podróż, zawsze może wrócić.
Utrzymamy to ciało jako jego dom.
Tyle wymaga uczciwość wobec tego, który odszedł.
Choćby już nigdy nie przekroczył progu życia,
jego dom będzie dalej istnieć.
Czyż to nie jest prawdziwy rytuał żałobny?
KONIEC
Napisy: Przemysław Stępień