[เพลงประกอบเปิดตอน]
(บากิ จอมระห่ำ: ซามูไรไร้เทียมทาน)
[เพลงหยุด]
นานๆ ได้เจอกันทั้งที
มาประลองกันหน่อยไหม
[อึกอัก]
[ถอนหายใจแผ่วเบา]
ภายในโรงฝึกนั้นมีกฎ มีระเบียบวินัย มีสามัญสำนึก
[ไกอา] เพราะงั้นโรงฝึกถึงได้ปลอดภัย
โกหกทั้งเพ
[โมโตเบะทำเสียงครุ่นคิด]
อีกฝ่ายเป็นนักสู้ศึกจริง
โมโตเบะ อิโซเชียวนะครับ
- [ดนตรีระทึก] - อาจารย์
โรงฝึกเนี่ยเป็นที่ที่อันตรายจริงๆ นั่นแหละ
แล้วโอเคไหมล่ะ ถ้าจะให้เริ่มเลยน่ะ
ไม่ว่าจะเป็นตอนไหนที่ไหนกับใครก็พร้อม
ท่านนี่ดูจะชอบศึกมากจริงๆ เลยนะครับ
แล้วจะใช้อะไรวัดผลแพ้ชนะกันล่ะ
[โมโตเบะทำเสียงครุ่นคิด]
ไว้ดวลกันก่อนค่อยคิดละกัน
[หัวเราะชอบใจ]
รับทราบครับ
[ขบฟัน]
[ผิวหนังถูกเผาไหม้]
แคปซูลบรรจุกรดอย่างงั้นเหรอ
ฉันเป็นคนสอนนายเองนี่นา
ถ้าเข้าหน้าละก็ ฉันคงจะผงะไปแล้วล่ะ
แหมๆ
สมเป็นอาจารย์เลยครับ
[ไกอาร้องออกแรง]
[ร้องผงะ]
[ร้องตกใจ]
[ร้องเจ็บ]
[ครวญครางเจ็บปวด]
[ครวญครางเจ็บปวดต่อเนื่อง]
[ตบพื้นรัว]
[ไกอาร้องเสียงหลง]
[ไกอาหอบ]
[บรรยากาศจริงจัง]
ผลการดวลคือนายยังปลอดภัยดี
[โมโตเบะ] ว่าไงล่ะ ไกอาคุง
แบบนี้คิดว่าโรงฝึกของเราปลอดภัย…
[อุทานตกใจ]
สงสัยจะไม่แฮะ
[พูดปนหัวเราะ] สู้ไม่ได้เลยเว้ย
คืนเข็มขัดให้ฉันเถอะนะ ไกอาคุง
[หัวเราะเสียงแผ่ว]
[ไกอา] ประเทศบ้านเกิดที่ไร้ศึกจริง ญี่ปุ่น
อาจารย์โมโตเบะนี่แหละ ที่เป็นศึกจริง
[แจ็ค] นี่เป็นความจริงที่ใครๆ ก็รู้กัน
ว่ายิ่งคนเราตัวใหญ่ ก็ยิ่งแข็งแกร่งมากกว่าคนตัวเล็ก
- และทั้งๆ ที่ทุกคนก็รู้กัน… - [โทคุกาวะอึกอัก]
แต่ก็ไม่มีใครลงมือทำจริง
[แจ็ค] ความสูง 2 เมตร 43 เซน น้ำหนัก 201 กิโล
นี่เป็นขนาดตัวที่จะไม่เกินขีดจำกัดของกำลังกาย
ขอให้ผมประลอง กับมิยาโมโตะ มูซาชิด้วยเถอะครับ
คือว่า… [อึกอัก]
ที่เขาว่ายิ่งตัวใหญ่มันก็ยิ่งดีน่ะคือเรื่องจริง
แต่มันมีชายคนนึง ที่ไม่ต้องการให้เจ้าสู้กับมูซาชิด้วยนะ
[แจ็ค] โมโตเบะ
ใช่ โมโตเบะ
โมโตเบะนี่คือหมอนั่นเหรอ
- โมโตเบะคนนั้นนั่นแหละ - [ฝูงปลารุมกินอาหารต่อเนื่อง]
ไม่เข้าใจ
ทำไมอิโซ โมโตเบะคนนั้น ถึงไม่ยอมให้ผมประลองล่ะ
ทำไมโมโตเบะคนนั้นถึงไม่ยอมน่ะเหรอ
[โทคุกาวะ] แจ็ค แฮมเมอร์เอ๋ย
งั้นก็ลองไปดวลกับโมโตเบะ อิโซคนนั้นดูสิ
[อุทานแปลกใจ]
[แจ็คอึกอัก] ให้สู้
กับโมโตเบะคนนั้นน่ะเหรอ
[โทคุกาวะ] คนนั้นแหละ
เจ้าคนอ่อนแอ ขาดความเฉียบคม
และสังขารโรยราคนนั้น
เจ้าคนมากปริศนา โมโตเบะ อิโซ
[โทคุกาวะ] พวกเราต่างหาก ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย
ทั้งข้าและเจ้าก็ด้วย แจ็ค
พวกเราไม่ได้รู้จักตัวจริง ของคนที่ชื่อโมโตเบะ อิโซคนนั้นเลย
ข้าพลาดไปจริงๆ
[แจ็คอึกอัก]
แจ็คเอ๋ย เจ้ามีวิชาต่อกรกับอาวุธหรือเปล่า
ไม่มี
ไม่มี แต่ว่า
[บรรยากาศจริงจัง]
[แจ็ค] ก็เคยมีประสบการณ์อยู่
[ตะลุมบอน]
[แจ็ค] ไม่เคยมีสักครั้งที่พลาดท่า
[หัวเราะ]
นั่นก็ถือว่ายอดเยี่ยม
แบบนี้คงต้องสั่งสอนโมโตเบะให้หลาบจำซะแล้ว
เพียงแต่ว่า
[โทคุกาวะ] ไม่ได้จะให้สู้กัน ในลานประลองหรอกนะ
[ดนตรีลึกลับ]
[โทคุกาวะ] สถานที่คือ สวนสาธารณะตอนกลางคืน
กติกาในคราวนี้ ถูกคิดค้นโดยต้นตำรับยิวยิตสูสไตล์บราซิล
เซียนนักสู้ยูโดแห่งโคโดคัง คอนเด โคม่า
หรือมาเอดะ มิตสึโยะคนนั้นนั่นเอง
บางครั้งก็เป็นแชมเปี้ยนรุ่นเฮฟวี่เวท โลกแห่งวงการมวยปล้ำ
โดยมีผู้กล้าฉายา "ราชสีห์แห่งรัสเซีย" นามว่าฮัคเคินชมิดท์
มาเอดะไปพูดกับชมิดท์ในงานปาร์ตี้แห่งนึง
โดยที่ไม่ทันได้ทักทาย ว่าขอท้าประลองข้ามสำนักบ้าง
และตอนนั้นเขาก็ได้เสนอกติกาอย่างนึง
ทั้งคู่ต่างก็สวมชุดไปรเวท ออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ
แล้วการเดินเล่นก็ยังดำเนินต่อไป จนทั้งสองมาเผชิญหน้ากัน
เจอปุ๊บ ก็เริ่มประลองกันปั๊บ
และหลังจากได้ยินคำเชิญชวน ที่ไร้มารยาทของมาเอดะนั้น
ชมิดท์ก็ตอบสนองอย่างใจเย็นและเป็นเหตุเป็นผล
แต่ว่าคุณเป็นนัมเบอร์วันยูโด
ส่วนผมก็เป็นนัมเบอร์วันมวยปล้ำ
แค่นั้นก็พอแล้วนี่ครับ
[โทคุกาวะ] ขอเตือนเอาไว้ก่อนล่วงหน้า
ว่าโมโตเบะ อิโซในชุดไปรเวท ไม่ได้มาแบบตัวเปล่า
ไม่ดาบก็มีดสั้น
ไม่เคียวก็ดาวกระจาย
หรือจะเป็นระเบิด ไม่ก็โซ่
ไม่ว่ายังไง คู่ต่อสู้ของเจ้า ก็ไม่ใช่นักแข่งหรือว่านักกีฬาในลานประลอง
[แจ็คทำเสียงครุ่นคิด]
[แจ็คทำเสียงชอบใจ]
[โทคุกาวะ] แต่เป็นนักสู้ในศึกจริง โมโตเบะ อิโซต่างหาก
[ขบฟันและคำราม]
[ดนตรีค่อยๆ เบาลง]
อย่างนี้นี่เอง
ก็ตัวใหญ่ขึ้นจริงๆ ด้วยแหละนะ
- [หักนิ้วเสียงดัง] - เห็นว่าแกใช้อะไรตั้งหลายอย่าง
แบบนั้นสิถึงจะแฟร์
ยุคนี้สมัยนี้ พื้นที่สำหรับสิงห์อมควันยิ่งมีน้อย
[บรรยากาศกดดัน]
[ดนตรีระทึกยิ่งใหญ่]
[ร้องผงะ]
[ร้องเจ็บ]
[แจ็คฮึดฮัดหงุดหงิด]
ถึงตาจะใช้การไม่ได้
แต่มันต้องสู้กันอย่างนี้แหละ
[ผู้บรรยาย] ด้วยการดีดบุหรี่เล่นทีเผลอ
ตามด้วยกระโดดดร็อปคิกต่อเนื่อง
ทำให้ตัวแจ็ค รับรู้จนถึงขั้วกระดูกว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น
หรือควรจะเป็นแบบนั้น
[อุทานตกใจ]
[แจ็คร้องเจ็บ]
[ครวญครางเจ็บปวดดังลั่น]
โอ้
ขนาดเข่าทรุดไปแล้วยังสูงกว่าฉันอีก
[แจ็คคำราม]
[ฟาดดังลั่น]
[ดนตรีหยุด]
[โมโตเบะถอนหายใจ]
[ทำเสียงครุ่นคิด]
ไอ้เบื๊อกเอ๊ย
[โมโตเบะ] แกไม่ใช่คนที่จะเดี้ยง เพราะดาบไม้นี่หว่า
[แจ็คทำเสียงชอบใจ]
[ดนตรีระทึกยิ่งใหญ่]
[แจ็คคำรามเสียงต่ำ]
[แจ็คร้องออกแรง]
ต้องให้แกใช้อาวุธถึงจะแฟร์
ฉันเข้าใจถูกแล้วจริงๆ
[แจ็คคำราม]
[ผู้คนอุทานตกใจ]
[ผู้ชาย 1] โอ้โฮ
ไม่ว่ายังไงคู่ต่อสู้ของเจ้า ก็ไม่ใช่นักแข่งหรือว่านักกีฬาในลานประลอง
มันต่างกับโมโตเบะ อิโซ ที่เห็นในลานประลองแบบหน้ามือเป็นหลังเท้าเลย
ก็จริงอย่างที่ว่าไว้
[แจ็ค] ว่านี่ไม่ใช่โมโตเบะคนนั้น
แทนที่จะเรียกว่านักกีฬา ต้องเรียกว่านักรบ
เป็นนักรบที่ผ่านการฝึกวิชามาเป็นอย่างดี
แต่ว่า จะมาหยามนักกีฬาเอาตอนนี้ก็แย่น่ะสิ
หยามเหยิมอะไรกันเล่า
นักกีฬาที่ฝึกร่างกายอย่างดี
สำหรับนักสู้แล้ว ย่อมเป็นภัยคุกคามเสมอ
[โมโตเบะ] ต่อให้คู่ต่อสู้ จะเป็นนักกีฬาฟุตบอลก็ตาม
แต่การเอาชนะนักกีฬาชั้นเลิศก็ทำได้ยาก
นักสู้เกินกว่าครึ่ง คงไม่พ้นลงเอยที่แพ้ให้กับพลังที่เหนือกว่า
แล้วยิ่งคู่ต่อสู้เป็นแจ็ค แฮมเมอร์คนนั้นอีกด้วย
[แจ็คร้องออกแรง]
[ผู้ชายทั้งสองร้องตกใจ]
[โมโตเบะร้องตกใจ]
[โมโตเบะร้องเสียหลัก]
[ร้องผงะ]
[อุทานตกใจ]
[ฮึดฮัดฉุนเฉียว]
แล้วยิ่งคู่ต่อสู้…
คู่ต่อสู้คือแจ็ค แฮมเมอร์คนนั้น
ชายผู้สูง 2 เมตร 43 เซน หนัก 201 กิโล
สัตว์ประหลาดทางกายภาพ
ที่ควบคุมร่างยักษ์ได้ตามที่ใจต้องการ
[แจ็ค] ฮะ
ถ้าเป็นนักสู้ธรรมดาคงทำอะไรไม่ได้
จะใช้ดาบใช้หอกก็พ่ายแพ้
อะไรน่ะ
ถ่ายหนังกันเหรอ
[ผู้ชาย 2] ตัวเบ้อเริ่มเลย
[ผู้ชาย 3] วิวาทกันเหรอ
แต่ไม่รู้โชคดีหรือว่าดวงซวย
เพราะว่าฉันก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน
[แจ็คคำรามลั่น]
[โลหะกระทบกัน]
[ร้องผงะ]
[โมโตเบะ] สมแล้วจริงๆ นะแจ็ค
มวลกระดูกหนาแน่นมากจริงๆ
กะเอาไว้ว่าไม่น่าพลาด
เล็งตัดขาแกได้แล้วแท้ๆ
[แจ็คคำรามลั่น]
[แจ็คร้องออกแรงงับ]
[อึกอัก] คืนดีกันแล้วเหรอ
[อึกอัก] ไม่ใช่
- [ร้องออกแรงงับต่อเนื่อง] - [ผู้ชาย 4] หมอนั่นกัดเข้าไปเต็มแรงต่างหาก
[ดนตรีหยุด]
[ร้องออกแรงงับต่อเนื่อง]
แปลกจังเลยนะพี่ชาย
ถ้าเป็นแจ็คตามปกติละก็ ควรจะงับกระดูกแหลกในทีเดียวแล้วสิ
[โมโตเบะ] แปลกจังนะพี่ชาย
- [แจ็ค] หือ - [โมโตเบะ] เพราะแรงงับระดับนี้น่ะ
- [แจ็คอุทานแปลกใจ] - [โมโตเบะ] ไอ้งับแรงมันก็แรงอยู่นะ
แต่มันไม่ใช่ศาสตร์ยุทธ์นี่สิ
[แจ็คร้องผงะ]
[แจ็คครวญครางเจ็บปวด]
[เศษฟันร่วงกระทบพื้น]
[แจ็คอุทานตกใจ]
เอ๋
อะไรอะ
- นั่นฟันนี่ - [อุทานตกใจ]
การดวลกับแพ็คแมนไซบอร์ก แจ็ค แฮมเมอร์แบบตัวต่อตัว
จะให้ฉันมาแบบใส่เสื้อผ้าธรรมดาก็คงไม่ได้ด้วย
[แจ็คอึกอัก]
เส้นใยอะรามิด
[โมโตเบะ] ใช้เสริมความทนทานของเครื่องบิน
เชือกจูงพาราไกลเดอร์
และเป็นวัสดุให้กับยางเรเดียล
ฉันสั่งทำเอาไว้กันกระสุนและของมีคม
แต่ราคามันค่อนข้างแพงเอาเรื่อง
[แจ็คอึกอัก]
[โมโตเบะ] แรงกัดที่ทรงพลัง จนงับลูกมะพร้าวให้ขาดได้
ถ้าโดนงับเข้าไปที่ไหล่คงเจ็บหนักมาก
แต่ถึงอย่างงั้นก็ต้องกันไว้
[โมโตเบะ] ด้วยการชิงอาวุธ ที่ภูมิใจแบบถอนรากถอนโคน
[แจ็คคำรามลั่น]
มันจบแค่นี้แหละ
[ผู้คนอุทานตกใจ]
[โมโตเบะ] ขาซ้ายก็เหมือนกับตายไปแล้ว
- อาวุธที่เตรียมไว้ที่กรามก็ไม่มีอีก - [แจ็คคำรามเสียงต่ำ]
ตอนนี้ส่วนสูงที่อุตส่าห์เพิ่มขึ้นมาก็ไร้ความหมาย
ยอมแพ้ซะดีกว่า
[แจ็คคำรามลากเสียงยาวต่อเนื่อง]
- [ผู้ชาย 5] หา - [ผู้ชาย 6] โอ้โห
[โมโตเบะ] ดูออกหรือเปล่า พวกนายทุกคน
ถึงจะสูญเสียเขี้ยวไปแล้ว แต่หมอนี่ก็ยังเป็นแจ็ค แฮมเมอร์
แม้จะสูญเสียเขี้ยวไป แต่ราชสีห์ก็ยังเป็นราชสีห์
ถึงแม้เล็บจะหักไปจนหมด แต่หมีก็ยังเป็นหมี
สัตว์ร้ายที่ไร้เขี้ยวเล็บ
นายน่ะ จะเอาชนะมันได้ไหม
- [ดนตรีร็อกหนักหน่วง] - [แจ็คแหกปากคำรามต่อเนื่อง]
- แย่แล้วไง - จบสิ้นแล้ว
เรียกตำรวจเร็ว
[โมโตเบะ] สมแล้วจริงๆ แจ็ค
ถ้าเรื่องกายภาพเพียวๆ ยังไงก็สู้ไม่ได้
[ระเบิดดังสนั่น]
[ผู้คนอุทานตกใจ]
[ผู้ชาย 7] แย่แล้วล่ะ
[ผู้ชาย 8] มีระเบิดด้วยอะ
[แจ็คคำรามอย่างบ้าคลั่งต่อเนื่อง]
เอาจริงดิ
โกหกน่า
[ผู้ชาย 9] สุดยอด ยังต่อยไม่หยุดเลย!
[ผู้ชาย 10] ยังต่อยไม่หยุดอีก ไม่มียั้ง
[โมโตเบะร้องผงะ] นี่ นี่ แจ็ค
นี่ แจ็ค
ปกติมันต้องยั้งมือกันแล้วสิ
ที่สำคัญ…
โอ้โห!
[โมโตเบะ] ยังเพิ่มความเร็วขึ้นอีก
[ผู้ชาย 11] เล่นซัดซะจนตัวลอยเลย!
[โมโตเบะครวญคราง]
[โมโตเบะ] มีพรสวรรค์มากขนาดนี้
ยังไงก็ยอมให้มูซาชิเชือดไม่ได้
[แจ็คร้องผงะ]
[แจ็คฮึดฮัดฉุนเฉียว]
- [ดนตรีหยุด] - [อุทานแปลกใจ]
[แจ็ค] เอ๊ะ กลิ่นนี่มัน…
- [โมโตเบะหอบ] - โมโตเบะ อิโซ
หือ
นี่แก บังอาจซ่อนดินระเบิดเอาไว้สินะ
- [ผู้ชาย 12] ระเบิดเหรอ - [ผู้คนอุทานตกใจ]
ไอ้นี่มันเจ๋งสุดๆ
คนที่เกิดมาเป็นนักสู้ไปถึงสันดาน มันทรงพลังขนาดนี้เชียว
- [ระเบิดดังสนั่น] - [โมโตเบะ] เอาแต่สนใจอยู่กับการรัวหมัด
จนไม่สนใจแรงระเบิดเลยสักนิด
ฉันคงคิดตื้นเกินไปจริงๆ
ที่ดันคิดว่าไม่ควรเล่นแรงมาก
ก็เลยคำนวณดินระเบิดน้อยไป
คู่ต่อสู้คือแจ็ค แฮมเมอร์
ฉันควรเพิ่มปริมาณดินระเบิดมากกว่านี้
[ดนตรีระทึก]
[แจ็คร้องผงะ]
[โมโตเบะ] โทษทีนะแจ็ค
- ฉันจะทุ่มสุดตัวละกัน - [แจ็คร้องเสียหลัก]
[โมโตเบะ] เพราะไม่งั้นฉันคงไม่รอดซะเอง
[แจ็คกัดฟันออกแรง]
[ร้องผงะ]
[แจ็คร้องเจ็บ]
[แจ็คอึกอัก]
- [ร้องเจ็บ] - [กระดูกลั่น]
[แจ็คครวญคราง]
- [กล้ามเนื้อบีบรัด] - [แจ็คกระอัก]
[ผู้ชาย 13] โอ้โห ยังจะสู้กันอีกเหรอ
[ผู้คนอุทานอึ้ง]
[ผู้ชาย 14] สุดยอด รัดตัวคนโตๆ นั่นเอาไว้ได้ด้วย
[ผู้ชาย 15] รู้ผลกันสักที
[แจ็คอึกอัก]
[โมโตเบะ] นี่คือคำพูดจากฮันมะ ยูจิโร่ ยักษาจอมโหด
จะรู้ผลกันก็ต่อเมื่อดูตำแหน่งของหัว
คนที่หัวอยู่เหนือกว่า คนนั้นคือผู้ชนะ
ถ้าจะวัดด้วยมุมมองนั้นละก็
สภาพแบบนี้คงถือว่าฉันชนะแล้วสินะ
[แจ็คฮึดฮัดฉุนเฉียวต่อเนื่อง]
แต่ว่า
มันค่อนข้างขัดกับมุมมองของฉันพอสมควร
[อุทานตกใจ]
[โมโตเบะ] อำนาจชี้เป็นชี้ตาย
จะสั่งให้ฆ่าก็ได้ จะปล่อยเอาไว้ก็ดี
[โมโตเบะทำเสียงครุ่นคิด]
[โมโตเบะ] ผู้มีสิทธิ์เลือก ให้คู่ต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายได้ก่อน
คือผู้ชนะอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
และฉันก็ไม่คิดจะไปเถียงใคร
[โมโตเบะ] แต่ฉันจะต้องปกป้องนายให้ได้
[ดนตรีค่อยๆ เบาลง]
[ผู้บรรยาย] ช่วงที่ข่าวลือนั้นเริ่มแพร่กระจายไป
ก็เมื่อราวๆ ช่วงสิ้นปีที่แล้ว
ว่าปลาคาร์ปในแม่น้ำคันดะหายไป
ทั้งที่บริเวณนั้น
มักจะมีปลาคาร์ปให้เห็นได้โดยทั่วไป
แต่มันกลับหายไปหมด
[ชาวประมงหัวเราะชอบใจ]
จุดลับที่ไม่มีใครรู้
[ชาวประมง] มันมักจะอยู่ในที่ที่คาดไม่ถึงเสมอ
อ้าวนั่น ตอดแล้ว
[ร้องออกแรงและอุทานแปลกใจ]
[ชาวประมงร้องออกแรง]
[น้ำกระเซ็น]
[ร้องเสียหลัก]
อูย ปลาอะไรแรงเยอะอย่างงั้น
[ชาวประมง] อ๊ะ ปลาทูน่าเหรอ
โอ้โห
หลังเป็นหนามแบบนี้ ปลาอะไรเนี่ย!
[ชาวประมงอุทานตกใจ]
- [เฮลิคอปเตอร์บินเสียงดังต่อเนื่อง] - บิดไปทั้งลำเลยครับ
นี่เป็นเรือสำหรับจัดงานเลี้ยง ที่มีขนาดถึงสิบเมตร
ในทางกายภาพแล้วมันเป็นไปไม่ได้
ที่ตัวเรือจะถูกบิดให้เบี้ยวตั้งแต่กลางลำ
[โยชิดะ] ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ
ต้องเป็นคลื่นแรงแบบไหนถึงทำได้แบบนี้
หรือไม่ก็มีอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นมาหรือเปล่า
(หน่วยดับเพลิงโตเกียว)
[โยชิดะ] ขณะนี้ ทางตำรวจกับนักดับเพลิง กำลังร่วมมือกันเพื่อสืบสวนข้อเท็จจริงครับ
- [นักข่าวในสาย] คุณโยชิดะครับ - แล้วก็ คนขับเรือ
- คุณทาเคนากะ เท็ตสึนั้น… - [นักข่าวในสาย] คุณโยชิดะ
ขณะนี้ถูกหามส่งไอซียูและยังไม่ได้สติ
- [นักข่าวในสาย] คุณโยชิดะ - [โยชิดะ] ทางเรากำลังรอสอบถามเหตุการณ์
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าเสียงฮ.มันดังไปหรือเปล่า
หากเขาได้สติขึ้นมาแล้วครับ…
[นักข่าวในสาย] สงสัยคงไม่ได้ยินนะครับ
แล้วก็ยังมีข่าวด่วนเพิ่มเติมนะครับ…
[นักข่าวในสาย] อ๊ะ คุณโยชิดะ ข้างหลังคุณ!
ว่าปลาคาร์ปในแม่น้ำคันดะหายไปจนหมด
[นักข่าวในสาย] คุณโยชิดะ!
มีข่าวลือแบบนั้นด้วย
[นักข่าวในสายตะเบ็ง] โยชิดะ ข้างหลังโว้ย!
[อุทานตกใจ]
- [จระเข้คำรามลั่น] - [นักข่าวในสาย] ข้างหลังนู่น ข้างหลังๆๆ
[ดนตรีระทึก]
โยชิดะคุง
- [นักข่าวในสาย] คนคนนั้นใครอะ - [โยชิดะอึกอัก]
- [แผดเสียงคำราม] - [นักข่าวในสาย] แล้วนี่ใครเนี่ย
[ผู้บรรยาย] มนุษย์หิน พิคเคิลได้ปรากฏตัวขึ้นมา
- จระเข้น้ำเค็มตัวใหญ่มหึมาที่ถูกเจ้าของทอดทิ้ง - [จระเข้คำรามต่อเนื่อง]
[ผู้บรรยาย] แม้จะมีขนาดใหญ่เกินจระเข้ทั่วไป
แต่ในสายตาของพิคเคิลแล้ว
เมื่อวัดจากปูมหลังของพิคเคิลเองก็เป็นแค่
ไดโนเสาร์ตัวเล็กเท่านั้น
แต่ในสายตาของเขามันเป็นได้แค่
- เหยื่อ - [อึกอัก] แต่มันเล็กมากนะ
[ตำรวจ] รูท่ออะ
[นักดับเพลิงร้องตกใจ]
เดี๋ยว
ยัดไม่เข้าหรอก มันเจ็บมากนะ
[จระเข้คำราม]
[โยชิดะอึกอัก] พลังแบบไหนกันเนี่ย
อย่างกับรถขุดดินเลย
[ทั้งหมดร้องผงะ]
เข้าไปจนได้เว้ย
[ดนตรีหยุด]
เราไม่ได้ยินคำกล่าวอะไร จากคุณโยชิดะ ผู้สื่อข่าวยอดเยี่ยมเลยครับ
แต่ก็ไม่แปลกหรอก เรื่องนี้เขาไม่ได้ผิดอะไร
[นักข่าวในทีวี] เพราะมีจระเข้ตัวมหึมา ที่มองเผินๆ ดูเหมือนไดโนเสาร์โผล่ออกมา
แถมยังมีเรือจัดงานเลี้ยงที่ถูกพัง
ที่สำคัญ
ยังมีสัตว์ประหลาดปริศนา ที่จู่ๆ ก็ปรากฏ…
[ฟันดาบอย่างรวดเร็ว]
- [ไฟช็อตต่อเนื่อง] - [โทคุกาวะอึกอัก] เดี๋ยว!
ทำอะไรของคุณเนี่ย มูซาชิ
ข้าฟันโดนมันแล้วนี่
แล้วมันหายไปไหน
ไอ้ชายคนเมื่อกี้
คุณจะบ้าเหรอ!
ฟันทีวีไปแล้วจะได้อะไร
ที่จริงภาพมันมาจากสัญญาณทีวี
ภาพวิดีโอถ่ายจากกล้อง ถ่ายทอดสดมาฉายบนทีวีเฉยๆ
แล้วไอ้คนผู้นั้นน่ะ มันเป็นใครกัน
[ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย]
[สูดปาก] มันคือพิคเคิล
"พริงเกิ้ล" เหรอ
มนุษย์หิน พิคเคิล
ยอดฝีมือแห่งยุคครีเตเชียส ที่กินไดโนเสาร์เป็นอาหาร
"นุดหิน"
"ขี้ตอนเชือด"
"ไดโนเฉา"
เป็นวิชาที่ไม่รู้จักเลย
[ขึ้นเสียง] เพราะเดิมทีแล้ว มีที่มาจากรัฐนิวเม็กซิโก!
ตอนที่นักวิจัยขุดเจอผงเล็กๆ
ในชั้นหินเกลือจาก 250 ล้านปีก่อนยังไงเล่า!
แล้วเจ้าคนเมื่อกี้ ตอนนี้อยู่ไหนล่ะ
แสดงว่าสนใจเขาสินะ
เจ้าพิคเคิลนั่นน่ะ
- [ฟันดาบอย่างรวดเร็ว] - [โทคุกาวะร้องผงะ]
แหม
ถ้าจะให้เป็นคู่ต่อสู้ ก็ยังถือว่าอ่อนหัดเกินไป
- [โทคุกาวะ] ฟันแล้วสินะ - อื้อ น่าสนใจ
[มูซาชิ] ความแข็งแกร่ง ที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน
ขี้โกงนี่
จะว่าไปแล้ว มันก็คล้ายกับข้านะ
[โทคุกาวะอึกอัก]
ให้ข้าสู้กับมัน!
(มนุษย์หิน พิคเคิล ยุคจูราสสิคมาเยือนแม่น้ำคันดะ)
[ดนตรีตึงเครียด]
[ถอนหายใจ]
- [โมโตเบะ] ลืมไปสนิทเลย - [เปิดหัวไฟแช็ก]
[โมโตเบะ] คงจะปล่อยให้หมอนั่น ไม่ถูกปกป้องอยู่คนเดียวไม่ได้สินะ
[ดนตรีหยุด]
[เพลงประกอบปิดตอน]
[เพลงหยุด]