Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Πάμε να κρυφτούμε πίσω από τον τοίχο... Πέστε κάτω!
Είναι κλειδωμένα;
Είμαι η Λίνζι Αντάριο, στο χωριό Νοβολουχάνσκ.
Μας βομβαρδίζουν.
Γιατί στέκεται εκεί αυτή η γυναίκα;
Ποια πλευρά βομβαρδίζει τώρα;
- Εχθρικά πυρά είναι. - Είναι εχθρικά.
Εντάξει.
Θεέ μου, έχουν τρελαθεί;
Δεν ανησυχεί για το παιδί της;
Έλα, έλα.
Πού είναι η πρώτη γραμμή;
Προς τα εκεί.
Εδώ δεν είναι και το καλύτερο μέρος, έτσι;
Γαμώτο.
Πού είναι το καταφύγιο εδώ πέρα;
Μπορείτε να μας δείξετε ένα υπόγειο;
- Δεν καταλαβαίνω. - Μια κρυψώνα;
Κρυψώνα;
Γιατί δεν ζείτε σαν εμάς, αντί να κρύβεστε;
Έτσι ζούμε όλη την ώρα.
Πού μπορούμε να κρυφτούμε;
Είναι μακριά;
Κατεβείτε εκεί κάτω.
Ευχαριστούμε!
Δεν θέλει να έρθει κάτω;
Μη φοβάσαι!
- Κατάλαβες; - Έλα.
Μπορώ να τη βγάλω;
Να σε βγάλουμε μια φωτογραφία;
- Σε παρακαλώ! - Πώς τη λένε;
Πώς σε λένε;
Λιούμπα.
Σήμερα ξυπνήσαμε με έναν πόλεμο στην Ευρώπη.
Οι πρώτοι στόχοι χτυπήθηκαν
με βαλλιστικούς πυραύλους στην πρωτεύουσα του Κιέβου.
ΚΙΕΒΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ: 2,9 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ
Χριστέ μου.
Που να πάρει.
Βαρέθηκα πια.
Κυρίες, πάμε στο υπόγειο.
- Είναι αγόρι. - Πώς τον λένε;
- Δεν έχουμε αποφασίσει ακόμα. - Είναι αγόρι και δεν έχει όνομα.
Το κτίριο δίπλα στο σπίτι μου.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν ξέρω τι να κάνω.
Είναι τρελό.
Ζήτω η Ουκρανία! Ζήτω οι ήρωες!
Ζήτω το έθνος!
Και είσαι δασκάλα;
- Φοβάσαι; - Φυσικά.
Θέλω απλώς να ζήσω στη χώρα μας.
Λίνζι, πού είσαι τώρα;
Είμαι στο Κίεβο.
Τα πράγματα αγρίεψαν.
Είσαι στο κέντρο της πόλης και είναι στόχος. Γιατί μένεις εκεί;
Γιατί, όταν το κάνεις αυτό,
ξέρουμε πλέον ότι θέλεις να βρίσκεσαι
σε μέρος με πολλούς δημοσιογράφους μαζί.
Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο ασφαλές μέρος.
Όταν οι New York Times ρώτησαν, "Αν γίνει πόλεμος στην Ουκρανία,
θες να τον καλύψεις;",
άρπαξα την ευκαιρία.
Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ πολύ, ήξερα ότι θα ήταν ιστορική στιγμή.
- Έχεις κρατήσει ποτέ όπλο; - Όχι.
Υπάρχει μια ολόκληρη υπόγεια επιχείρηση.
Μέσα στο καταφύγιο.
Τι είπε;
Ότι ο συναγερμός για την επιδρομή έληξε.
Εντάξει. Πάμε γρήγορα.
Άρχισα να δουλεύω με τον Άντρι Ντούμπτσακ πριν τον πόλεμο.
Στην Ουκρανία, είναι πολύ γνωστός φωτογράφος και κινηματογραφιστής.
Πώς λέγεται αυτό το όπλο;
Βασικά, είναι ο συνεργάτης μου.
Για να δω.
Έχουμε ξηρά τροφή.
Μπισκότα, γιατί, όποτε πάω για ψώνια, αγοράζω μπισκότα.
Στρώμα ύπνου, μην τυχόν καταλήξετε σε καταφύγιο.
Έχουμε νερό στην μπανιέρα για το καζανάκι, αν κοπεί το νερό
ή για να κάνουμε μπάνιο.
Κανένα καλό νέο; Κακό νέο;
Καπνός, πολύς καπνός. Κοίτα.
- Πολύς, ναι. - Αλλά δεν τον βλέπουμε.
Κατατοπίστε με λίγο.
- Αυτοί είναι εδώ... - Ναι,
εκεί είναι η πρώτη γραμμή.
Ακούτε τα μικρά όπλα
και τα αντιαρματικά, μάλλον.
- Μάλλον είναι η αρχή της επίθεσης. - Ναι.
Προτείνω να προχωρήσουμε. Πάμε.
Έλα.
ΓΕΦΥΡΑ ΙΡΠΙΝ, ΚΙΕΒΟ
Πάμε. Θα χτυπήσουν οι πύραυλοι.
- Πιο γρήγορα. - Άφησαν τον άντρα μπροστά.
- Τι; - Δεν θέλουν να βλέπουν γυναίκες εδώ.
Εμένα πάντα με διώχνουν, εσύ πας όπου θες.
Η ιστορία της ζωής μου.
- Εδώ, λιγότερη έκθεση. - Ναι.
Πάμε πιο γρήγορα!
- Σημαδεύουν τους πολίτες; - Ναι.
Είπαμε, λίγο βάρος, για να τρέξετε!
Γρήγορα, γρήγορα!
Γαμώτο!
Πού έπεσε;
Γαμώτο, δίπλα στον κόσμο.
Τι έλεγες ότι έπαθαν τα παιδιά χθες;
Ήταν άσχημο.
Εκκενώνονταν 200 παιδιά, ειρηνικοί πολίτες...
Σκατά.
Σκατά, γαμώτο.
Σκατά!
Σκατά.
Αιμορραγώ;
- Όχι. - Εντάξει.
- Μείνε εκεί! - Εντάξει.
Ελάτε, γιατροί!
Ένας γιατρός!
Γαμώτο, άνθρωπος είναι.
Πρόσεχε, είναι πολύ ευαίσθητοι.
Χριστέ μου!
- Τον νου σου! - Γαμώτο!
Σκοτώνουν πολίτες! Τους μισώ τους μπάσταρδους!
Λίνζι, πάμε!
Πέσε κάτω!
Οι πιθανότητες για περαιτέρω κλιμάκωση μεγαλώνουν...
Έστειλα μήνυμα στον αρχισυντάκτη μου ότι ήθελα να δημοσιεύσω τη φωτογραφία,
γιατί είδα τη ζώνη εκκένωσης πολιτών
να γίνεται σκοπίμως στόχος.
Είναι έγκλημα πολέμου.
Αλλά κανείς μας δεν ήξερε ποιοι ήταν στις φωτογραφίες.
Κι αν κάποιος συγγενής το μάθει από τη φωτογραφία σου;
Ο Πρόεδρος Πούτιν σήμερα...
Έπρεπε να αποφασίσουν αν θα το ρισκάρουν ή όχι.
Σε ό,τι αφορά τους στρατιώτες,
κάνουν ό,τι μπορούν
για να μη χαθούν ζωές στις ουκρανικές πόλεις.
Αντέδρασα που ο Πούτιν έλεγε
ότι δεν στόχευε πολίτες.
Και είπα, "Ήμουν στην επίθεση.
- Ήταν σκόπιμη". - Μείνε εκεί!
Εντάξει.
Αυτή η φωτογραφία άνοιξε τα μάτια πολλών ανθρώπων στον κόσμο
σχετικά με τις συνέπειες της εισβολής του Πούτιν σε μια αυτόνομη χώρα
και την επίθεση σε απλούς πολίτες.
Ο Πούτιν έχει αρνηθεί επανειλημμένα ότι οι δυνάμεις του στοχεύουν πολίτες.
Αλλά την Κυριακή, ο κόσμος είδε την αλήθεια.
Η φωτογραφία ήταν το πρωτοσέλιδο στους New York Times σήμερα.
Είναι η ωμή εικόνα του πολέμου.
Στην Ουκρανία, μια εικόνα δείχνει το κόστος του πολέμου.
Τραβήχτηκε από τη βραβευμένη με Πούλιτζερ Λίνζι Αντάριο.
Κι έγινε αντιπροσωπευτική φωτογραφία του πολέμου.
Χρησιμοποιήθηκε και σε ομιλία του Ντικ Ντέρμπιν στη Γερουσία.
Έχω καλύψει πολλούς πολέμους, αλλά μάλλον ήταν η πρώτη φορά
που υπήρχε τόσο βαθιά, εκτεταμένη αντίδραση σε μια φωτογραφία μου.
Απέκτησαν φωνή.
Οι φωτογραφίες μιλάνε. Ο κόσμος πρέπει ν' ακούει.
ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ - ΣΕΡΧΙ ΠΕΡΕΜΠΙΝΙΣ ΣΥΖΥΓΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑΣ
Η πρώτη φωτογραφία εμφανίστηκε στο Twitter με θολά πρόσωπα.
Αλλά αναγνώρισα τα παιδιά από τα ρούχα.
Θυμάμαι ότι φορούσε αυτό.
Χριστέ μου.
Αν μπορούσαμε να σας ρωτήσουμε,
αν μπορούμε να βάλουμε τη φωτογραφία στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας.
Ναι.
Όλος ο κόσμος πρέπει να μάθει τι συμβαίνει εδώ.
ΟΥΚΡΑΝΙΑ / ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΠΟΛΩΝΙΑ
Θα σταματήσουμε στο βενζινάδικο.
- Εντάξει; - Ναι.
- Πιες έναν καφέ, αν θέλεις. - Εντάξει.
Θα πάμε στο Μπαλίτσε, στο αεροδρόμιο, σωστά; Ή στο ξενοδοχείο;
Αεροδρόμιο Κρακοβίας.
Θέλω να πάω στη συναυλία του γιου μου απόψε.
Τέλεια!
- Πώς είναι η μέρα σου; - Καλή.
Απολαμβάνεις τον καλό καιρό;
- Όχι, μόλις προσγειώθηκα. - Αλήθεια; Από πού;
- Από την Ουκρανία. - Αλήθεια;
- Καλώς ήρθες στο Λονδίνο! - Ευχαριστώ!
Πολύ πολιτισμένα!
Πώς είναι τα πράγματα;
Ξέρω, προφανώς.
Ναι, είναι δύσκολα.
Γεια.
Να μπω στα γρήγορα στο ντους;
Τι ώρα θες να φύγεις;
Πάχυνα από τότε που έφυγες.
- Δεν πάχυνες. - Ναι, ήταν πολύ αγχωτικό.
Τι; Έπινες;
- Κάποιος έπινε... - Δεν τρώω καλά.
- Κάνω γυμναστική, αλλά... - Περίεργο.
Πρέπει να κάνω δίαιτα.
Κάνε τη δίαιτα της Ουκρανίας, αν θες.
- Ναι. - "Άγχος" το λένε.
Κατάφερες να γυρίσεις.
Ζωντανή. Κατόρθωμα ήταν.
Να τος!
Τι είναι αυτό στο γόνατό μου;
Έλα.
Γεια!
Γεια σου, αγάπη μου.
Γεια.
Θεέ μου. Δεν μ' έχεις αγκαλιάσει ποτέ έτσι!
Γεια!
- Πολύ ωραία παράσταση, Λούκας! - Πολύ καλή!
Πώς τα θυμάσαι όλα αυτά;
Σήμερα, έφυγα από την Ουκρανία, πήγα στην Πολωνία, πέταξα για Λονδίνο,
πήρα τρένο από το Γκάτγουικ και ήρθα εγκαίρως για την παράστασή σου!
Θεέ μου!
Πέφτω πάνω!
- Πέφτεις κάτω, όχι πάνω. - Πέσε πάνω!
Λίνζι, διάβασε πρώτη το παραμύθι για καληνύχτα.
- Πιάσ' το! Πιάσ' το! - Γύρισες!
Πιάσ' το! Πιάσ' το!
Δεν το έχεις κάνει πέντε βδομάδες, κανένας οίκτος.
Δεν έχω διάθεση να διαβάσω παραμύθι.
- Όχι, τότε διάβασε ένα μικρό. - Ρε, Πολ.
Άλφρεντ. Θες να σου διαβάσει η μαμά ένα παραμύθι;
Ναι.
Καθόλου δεν θέλω.
"Ζούσε με την κακιά μητριά της και τις δύο χαζές θετές αδερφές της.
Η Σταχτοπούτα έκανε τα πάντα για την τεμπέλικη οικογένεια".
Ναι. Πολύ καλύτερα.
Πότε έκανε μπάνιο τελευταία φορά ο Λούκας;
- Καλή ερώτηση. - Γαμώτο.
- Έκανε ντους. - Σοβαρά, Πολ!
- Μάλλον πρέπει να κάνει. - Ναι, πριν πέντε μέρες.
Την Κυριακή δεν ήταν;
Θεέ μου.
Θες να πάμε με τα πόδια σχολείο αύριο;
- Ναι. - Αλήθεια;
Πρέπει να σου έλειψα πολύ.
Ο Λούκας ή ο Άλφρεντ είναι;
Ο Λούκας.
Τι ώρα πέφτει για ύπνο;
Στις 8:15, 8:30.
Τι πρέπει να κάνεις για να πάει για ύπνο;
Το ξέχασες;
Ναι, το ξέχασα.
Κρεβάτι.
Δεν ξέρεις εσύ. Μετά βλέπουμε Modern Family.
- Τώρα; - Ναι!
- Φώναξε τον μπαμπά. - Εντάξει.
- Όχι με το iPad σου. - Το ξέρω.
Θεέ μου. Τα παιδιά είναι πιο δύσκολα από τον πόλεμο!
Θεέ μου!
Έχω όλα τα πρωτοσέλιδα εδώ.
- Κι αυτό. - Μ' αρέσει αυτό.
Αυτό είναι το άλλο.
Αυτή είναι πολύ καλή.
Αυτή, προφανώς.
Το βίντεο με τους βομβαρδισμούς.
Δεν μου είπε γι' αυτό, αλλά το είδα στο Twitter πρώτα,
και μου λέει, "Γαμώτο. Ναι.
Δεν περίμενα να το δεις αυτό".
Ήταν αγχωτικό, αλλά αν τα σκέφτεσαι συνεχώς,
θα τρελαθείς. Οπότε, δεν τα σκέφτομαι.
- Εγώ θα έβαζα την άλλη. - Ναι, δεν ξέρω γιατί.
Ήμουν δημοσιογράφος, υπεύθυνος στα γραφεία του Reuters.
Αν ήταν να κάνουμε και οι δύο 24ωρη επικαιρότητα,
θα ήταν δύσκολο. Λίγοι είναι οι παντρεμένοι δημοσιογράφοι
που έχουν οικογένεια, και δεν μιλάμε καν για εμπόλεμες αποστολές.
Ο κόσμος των ειδήσεων είναι πολύ δύσκολος.
Θεέ μου, είμαι πολύ κουρασμένη.
Δεν ήθελα να αλλάξει.
Να είναι μια άλλη.
Γεια σου, μαμά.
- Είναι κι ο Πολ. - Γεια σου, Καμίλ!
- Πώς πάει; - Γεια σου, Πολ.
Είσαι χαρούμενο αγόρι;
Ναι, χαίρομαι που γύρισε.
Δεν θα χρειάζεται να ξυπνάω στις 5:20 το πρωί.
Το ξέρω.
Μόνο γι' αυτό είναι χαρούμενος.
Όταν τον πρωτογνώρισα,
θυμάμαι να αναρωτιέμαι ποιος είναι αυτός ο αλαζόνας.
Μου είχε φανεί φωνακλού Αμερικανίδα.
Αλλά είχαμε γίνει πολύ καλοί φίλοι.
Έχουν εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο.
Η Λίνζι μεγάλωσε με κομμωτές.
Ο Πολ έχει πλούσια οικογένεια.
Ο πατέρας του είναι κόμης, κι αυτός το ίδιο, ή κάτι τέτοιο.
Μεγάλωσα πολύ προνομιούχα.
Ο πατέρας μου μεγάλωσε στη Γαλλία.
Ως παιδί, ζούσε σε ένα μεγάλο κάστρο έξω από το Μονακό
και είχε ιδιωτικό ζωολογικό κήπο.
Πάντα φαντασιωνόμουν να είμαι σε σχέση.
Αλλά ο τρόπος που δουλεύω με απορροφά.
Οι περισσότεροι δεν το δέχονται.
Δεν περίμενα να βρω κάποιον σαν τον Πολ.
Είχα τις ομάδες μου, έγραφα, κάλυπτα τα έκτακτα νέα.
Έλεγα, "Λοιπόν, πάω στο Αφγανιστάν για έναν μήνα".
Κι έλεγε, "Εντάξει".
Ήξερα ότι ταιριάζαμε.
Έστειλε μαζικό email σε φίλες της που έλεγε, "Είμαι έγκυος".
Το επόμενο email στάλθηκε σ' εμένα μόνο κι έλεγε,
"Δεν παραιτούμαι!"
Χαρακτηριστική Λίνζι.
Έχεις ένα μωρό δέκα εβδομάδων.
Ναι.
Θα συνεχίσεις να το κάνεις αυτό;
Το ρωτάς αυτό στους άντρες;
Μ' έχουν ρωτήσει 300 φορές τις τελευταίες δέκα βδομάδες.
Γέννησα πριν δέκα βδομάδες!
Ξεκίνησα να δουλεύω τρεις μήνες μετά τη γέννα.
Αλλά μπήκα στη λίστα με τα ονόματα που ήταν για τα σημαντικά θέματα.
Κάποιοι συντάκτες μού ανέθεταν δουλειές.
Ιστορίες λίγο πιο ήπιες και λιγότερο πολιτικές.
Αλλά είμαι πολεμική φωτογράφος.
Κάνω αυτήν τη δουλειά για να έχω αντίκτυπο, να επηρεάζω πολιτικές.
Όταν το στερήθηκα αυτό, κατέληξε σαν κρίση ταυτότητας.
Άρχισα να αμφισβητώ τα πάντα για μένα και την καριέρα μου.
Το 2018 ζήτησα από τον υπεύθυνο φωτογραφίας να καλύψω τη Μοσούλη.
Είπε, "Δεν σε στέλνω στη Μοσούλη, είσαι μάνα πια".
Και λέω, "Αν έχεις πρόβλημα μ' εμένα,
θα σου φέρω μια λίστα δέκα γυναικών
που πρέπει να προσλάβεις".
Κάθεται πίσω και κρατά ένα ουίσκι.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Κάθεται έτσι, πίνει ουίσκι και λέει,
"Δουλεύω στους New York Times επτά χρόνια
και καμία γυναίκα δεν είναι αρκετά καλή για τους New York Times".
Υπάρχει το αφήγημα ότι ο χώρος κυριαρχείται από άντρες.
Αλλά γυναίκες φωτογραφίζουν πολέμους από πολύ παλιά.
Το πρόβλημα είναι ότι σε υποτιμούν.
Θεωρούν ότι μια γυναίκα φωτογράφος δεν έχει τα προσόντα
να καλύπτει πολέμους και επικίνδυνες αποστολές.
Θέλουμε οι φωτογράφοι δημοσιογράφοι μας
να αντανακλούν όσο γίνεται καλύτερα τον κόσμο που καλύπτουμε.
Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται όσο πιο ευρεία εκπροσώπηση γίνεται.
Περισσότεροι άνθρωποι από ποτέ κρατούν κάμερες στα χέρια τους.
Κάτι που αλλάζει τις εικόνες και τις ιστορίες που βλέπουμε.
Συμβαίνουν πολλά στον πόλεμο που δεν μπορούν να μαθευτούν.
Στον πόλεμο του Ιράκ, είδα απίστευτες βαρβαρότητες.
Συνειδητοποίησα τη θεμελιώδη σημασία της δημοσιογραφίας.
Τότε ήταν που σκέφτηκα, "Αυτό είναι το παν για μένα".
Ήξερα ότι δεν θα έκανα ποτέ κάτι άλλο.
Είναι πολύ καλή στη δουλειά της.
Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει
ότι βρίσκεσαι σε απαίσια μέρη
που οι περισσότεροι δεν θα πήγαιναν ποτέ.
Καταφέρνεις να εισχωρείς, να πιάνεις το ανθρώπινο δράμα σε μια στιγμή,
και μετά να ξαναβγαίνεις, κι εκείνη είναι πολύ καλή σ' αυτό.
Η απόδειξη είναι οι φωτογραφίες της και το ότι είναι ακόμα ζωντανή.
Ήμασταν στο Ιράκ στη χειρότερη φάση του πολέμου.
Ήρθαν οι Αμερικανοί και η χώρα βυθίστηκε στην αναρχία.
Το είδαμε να συμβαίνει.
Ο κόσμος δεν είχε ρεύμα, δεν έβρισκε προπάνιο για μαγείρεμα.
Δεν μπορούσαν να κάνουν αναλήψεις.
Χάος, διαδηλώσεις, η γένεση της εξέγερσης.
Θέλω να γράψω άρθρο για την επιδρομή.
Ζούσαμε όλοι μαζί σε ένα σπίτι. Οι New York Times.
Πέντε δημοσιογράφοι και δύο φωτογράφοι.
Είχαμε 45 ένοπλους να προστατεύουν τον χώρο.
Είχαμε τοίχους αντιεκρηκτικής προστασίας, πολυβόλα.
Ήταν φρούριο. Κανονικό φρούριο.
Λέγεται ότι οι δράστες άνοιξαν πυρ και σκότωσαν τέσσερις αλλοδαπούς,
μα τα θύματα φορούσαν πολιτικά ρούχα κι αλεξίσφαιρα,
που συνήθως χρησιμοποιούν ξένοι εργολάβοι, τα ΜΜΕ...
Πριν την εισβολή στο Ιράκ, υπήρχε ο άγραφος νόμος
ότι δεν σκοτώνεις Αμερικάνους δημοσιογράφους.
Εντελώς διαφορετικό.
Ήμασταν στόχοι.
Μας κυνηγούσαν.
Η Λίνζι κι ένας άλλος δημοσιογράφος, ο Τζέφρι, μπήκαν στο αμάξι
για να πάνε στη Φαλούτζα.
Απαίσιο μέρος, πολύ επικίνδυνο.
Τους απήγαγαν.
Είδαν τον Τζέφρι και είπαν, "Πιάσαμε Αμερικάνο".
Τον πήγαν στο αμάξι τους. Και τέλος.
Αρχικά σκέφτηκα ότι θα τον σκοτώσουν.
Βγήκα από το αμάξι μετά τον Τζέφρι, άρπαξα το χέρι του
και είπα, "Είναι ο άντρας μου".
Αμέσως λένε, "Από πού είσαι; Τι κάνεις εδώ;"
Φυσικά, μόνο Αμερικάνος δεν ήθελες να είσαι στο Ιράκ τότε.
Έτσι, πήρα τα δύο διαβατήρια και τα έβαλα
στο εσώρουχό μου, κάτω από την αμπάγια.
"Δημοσιογράφοι. Εγώ Ιταλίδα, αυτός Έλληνας".
Τον έσωσε.
Δεν ήξεραν τι να κάνουν και τελικά είπαν, "Εντάξει, φύγετε".
Και τον άφησαν.
Τόσο κοντά έφτασαν.
Πριν συμβεί αυτό, νόμιζα ότι ήμουν άτρωτη.
Οι δημοσιογράφοι γίνονται όλο και πιο πολύ στόχοι.
Όχι μόνο τους σκοτώνουν, αλλά τους απάγουν και τους χτυπούν.
Συμβαίνει όλο και πιο συχνά σε όλον τον κόσμο.
Είναι η 12η δημοσιογράφος του Al Jazeera που σκοτώνεται.
Τον αποκεφάλισε το Ισλαμικό Κράτος.
Χτυπήθηκε από τον συριακό στρατό.
Πάμε, πάμε.
ΟΥΚΡΑΝΙΑ, 2022
Δεν έχεις κράνος;
Είναι αθάνατος.
Γαμώτο. Μην το λες αυτό.
Χριστέ μου, δεν έχει ξύλο;
Πού είναι οι ρωσικές θέσεις;
Σ' αυτές κατευθυνόμαστε.
Πάμε προς τις ρωσικές θέσεις.
Μπορεί να είναι νάρκες.
Χριστέ μου.
Πρόσεχε.
Άλλη μια φορά.
Κοιτάξτε τη Γιούλια.
Με λένε Γιούλια Μπονταρένκο.
Και είμαι 30.
Πες μου για τη ζωή σου πριν καταταγείς στον στρατό.
Τώρα ξέρω ότι είχα πολύ ωραία ζωή πριν τον πόλεμο.
Διάβαζα πολύ.
Ήταν πολύ απλή, αλλά πολύ ωραία ζωή.
Γνώρισα τη Γιούλια τη δεύτερη μέρα του πολέμου. Κάποτε ήταν δασκάλα.
Η ανταπόκριση στη φωτογραφία της ήταν τεράστια,
γιατί μιλούσε για όλους εκείνους που θυσίαζαν τον εαυτό τους
παρά τον φόβο τους.
Σκέφτηκα να την ακολουθήσω για έναν χρόνο.
Σε είχες φανταστεί να παντρεύεσαι
και να κάνεις παιδιά; Τι σκέφτεσαι τώρα για το μέλλον σου;
Τώρα φοβάμαι να κάνω παιδιά,
γιατί ξέρω ότι μπορώ να κάνω διαφορετικά πράγματα.
Δεν φοβάμαι για τον εαυτό μου,
αλλά, αν κάνω παιδιά, θα είναι πολύ δύσκολο για μένα.
Είμαστε στο τμήμα της πόλης που βάλλεται συνεχώς;
- Ναι. - Κι είμαστε δίπλα σε στρατιωτική βάση;
Γαμώτο.
- Όχι πολύ μακριά. - Όχι.
Γαμώτο. Είναι κοντά.
- Πολύ κοντά. - Να φύγουμε από 'δω;
- Μάλλον. - Πάμε στο νοσοκομείο.
Να πάμε στο νοσοκομείο;
Οι καλύτερες ιστορίες είναι στα πιο επικίνδυνα μέρη.
Πρέπει να ζυγίζω συνεχώς για τι θα ρισκάρω τη ζωή μου.
Συχνά είναι για πολίτες.
Ζω κάτω από βομβαρδισμούς μέρα νύχτα!
Λέτε ότι δεν υπάρχουν θραύσματα.
Γι' αυτό οι βόμβες είναι θανατηφόρες. Αυτά σε διαπερνάνε και πεθαίνεις.
ΖΑΠΟΡΙΖΙΑ, ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Κατέστρεψαν το σπίτι μου.
Κατέστρεψαν το διαμέρισμα, τα έκαψαν όλα.
Δεν έχει μείνει τίποτα στη Μαριούπολη.
Στη Ζαπορίζια φωτογραφίζαμε την έξοδο από τη Μαριούπολη.
Τότε η Μαριούπολη ήταν ακόμα υπό πολιορκία.
Υπήρχαν οικογένειες που ζούσαν υπογείως έξι εβδομάδες.
Οι λίγοι που κατάφεραν να επιζήσουν ήταν διαλυμένοι.
Άκουσα ένα κορίτσι να κλαίει.
Δραπέτευσε με τη μητέρα της την προηγούμενη εβδομάδα
κι άφησαν πίσω τη 18χρονη αδερφή της, επειδή η 18χρονη αδερφή της
δεν ήθελε να αφήσει το αγόρι της.
Το κορίτσι νόμιζε ότι δεν θα ξαναέβλεπε την αδερφή του
και η αδερφή της εμφανίστηκε μια βδομάδα μετά.
Φτιάχνω τα μαλλιά μου, φτιάχνω νύχια. Μωρό μου, πώς νιώθεις;
Ο αληθινός πόλεμος δεν είναι όπως στις ταινίες.
Τα αστεία για τον θάνατο, για τον ακρωτηριασμό,
μας βοηθούν να ξεπεράσουμε τη στιγμή του φόβου.
Πέφτω για ύπνο και σκέφτομαι, "Ελπίζω να μη με βομβαρδίσουν απόψε".
Γιατί όλοι κοιμόμασταν σε κτίρια
δίπλα σε κτίρια που είχαν χτυπηθεί από οβίδες
και ήταν απλώς θέμα τύχης.
Αν σε κάνει χαρούμενο
Ο πόλεμος είναι απρόβλεπτος.
Και συνειδητοποιείς ότι κάθε στιγμή
μπορεί να είναι η τελευταία.
Γεια σου, Λινς!
Γεια σου, μαμά!
- Τι κάνεις; - Καλά. Έχεις παγώσει.
Ήταν να φύγω σήμερα, αλλά έχει απαγόρευση κυκλοφορίας.
- Γυρνάς σπίτι; Δόξα τω Θεώ. - Μην το γρουσουζεύεις!
- Το είπα και στη Λίσα... - Όχι, όχι, όχι.
Δεν το γρουσουζεύω. Απλώς χαίρομαι που σε βλέπω,
γιατί δεν ανοίγω την τηλεόραση. Δεν μπορώ.
Ναι, καλύτερα όχι.
Όλα καλά.
Δεν κινδυνεύουμε, όλα καλά. Είμαστε ασφαλείς εδώ.
Μία από εμάς μάθαινε νέα κι ενημέρωνε, "Η Λινς είναι καλά".
Μετά το λέγαμε στους γονείς, μεταξύ μας.
Δύο φορές τη μέρα, όσο ήταν στην Ουκρανία.
Ναι. Πρωινή και βραδινή ενημέρωση.
Είμαι η μικρότερη αδερφή.
Πάντα θαύμαζα τις αδερφές μου και ήθελα να είμαι μαζί τους.
- Ήταν λίγο γκρινιάρα. - Ήταν γκρινιάρα.
Ήταν μπελάς, αλλά ατρόμητη από τη μέρα που γεννήθηκε.
Δεν έμαθε κολύμπι.
Απλώς βούτηξε στην πισίνα κι άρχισε να κολυμπάει.
Οι δύο μεσαίες ήταν πολύ δεμένες και την πείραζαν συνεχώς.
Της κρεμούσαμε ταμπελίτσες
ενώ κοιμόταν που έγραφαν, "Είμαι άσχημη".
Νομίζω ότι της είχα αδειάσει ένα αναψυκτικό στο κεφάλι.
Όμως, συχνά λέμε ότι αυτό την έκανε
αυτή που είναι σήμερα. Τη σκληραγωγήσαμε, ήμασταν ανελέητες.
- Ζούσε σε πόλεμο. - Ναι.
Οι γονείς μου ήταν κομμωτές στο Κονέκτικατ.
Είχαμε πολλούς δημιουργικούς ανθρώπους στη δούλεψή μας
και πολλούς δημιουργικούς φίλους.
Έκαναν συνέχεια πάρτι.
- Ντραγκ κουίν. - Ναι.
Υπήρχε πολύ χρώμα.
Όλοι ήταν πάντα ευπρόσδεκτοι.
Κανείς δεν έκρινε κανέναν, πάνω απ' όλα αυτό.
Δεν μεγάλωσα σε οικογένεια με μουσεία ή γκαλερί τα σαββατοκύριακα.
Δεν ήμασταν διανοούμενοι, δεν είχαμε καν βιβλία
στο σπίτι.
Θυμάμαι ότι η οικογένειά μας ήταν ευτυχισμένη.
Κι όταν ήμουν οκτώ, θυμάμαι τη μαμά μου να μας χώνει στο αμάξι,
να οδηγούμε στο πάρκινγκ και να λέει,
"Ο μπαμπάς θα μείνει με έναν φίλο στη Νέα Υόρκη και δεν θα γυρίσει".
Σκέφτηκα, "Θα μείνει με συγκάτοικο.
Με κάποιον φίλο".
Δεν είχα ιδέα. Δεν είχα καταλάβει τίποτα.
Ήταν παντρεμένος, οπότε υπέθεσα ότι δεν ήταν γκέι.
Αλλά το κατάλαβα όταν με πλησίασε.
Η μετάβαση από κολλητός της μαμάς σε σύντροφο του μπαμπά
ήταν πιο δύσκολη για τη μαμά, προφανώς.
Για εμάς, δεν ήταν προδοσία, γιατί ήταν όλα πολύ φιλικά,
- αλλά όλοι μιλούσαν γι' αυτό. - Αυτό το κομμάτι ήταν δύσκολο.
Ζορίστηκα πολύ με τον μπαμπά μου.
Ήμασταν πάντα σε επαφή.
Πήγαινα στο σπίτι του, αλλά υπήρχαν πολλά απωθημένα.
Ένας πελάτης τού έδωσε μια φωτογραφική και μου την έδωσε
όταν ήμουν 12 ή 13.
Έπαθα εμμονή. Έμενα στον σκοτεινό θάλαμο
όλη νύχτα.
Δεν ήξερα τι σημαίνει φωτορεπορτάζ.
Σπούδασα Διεθνείς Σχέσεις και Ιταλικά στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν.
Αλλά, όταν αποφοίτησα, το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να φωτογραφίζω.
Συνειδητοποίησα ότι μπορείς να λες ιστορίες με εικόνες.
Και μετά η μηχανή μου έγινε κάτι σαν δικαιολογία
για να μπαινοβγαίνω στις καταστάσεις.
Έλεγα, "Θέλω να φωτογραφίσω, μπορώ να μπω;"
Ταξίδευα και γνώριζα κόσμο, γιατί είχα φωτογραφική μηχανή.
Μαμά!
- Μαμά! - Άλφρεντ.
- Θέλεις κι άλλο ψωμί, Άλφι; - Τυρί!
Θα γίνεις φωτογράφος σαν τη μαμά;
Ναι!
Απαγορεύεται να γίνει φωτογράφος!
Φόβοι για νέες επιθέσεις από τις ρωσικές δυνάμεις.
Πάνω από 5500 πολίτες
φέρεται να σκοτώθηκαν στις μάχες.
- Λούκας; - Ναι. Το φορτίζω,
το βάζω μέσα.
- Τι είναι αυτό; - Τίποτα.
Τι είναι αυτό;
- Τι είναι; - Μια πλάκα.
Για το γιλέκο μου.
Ο Λούκας σίγουρα αρχίζει να καταλαβαίνει περισσότερα,
αλλά έχει πολλούς μηχανισμούς προστασίας,
είτε κλείνεται στον εαυτό του είτε κάνει ότι δεν έχει σημασία.
Δεν μιλάει για τίποτα.
Η δασκάλα είπε ότι ο Άλφρεντ έκλαψε όταν μια άλλη μαμά,
ένα παιδί είπε ότι θα δει τη μαμά του.
Τέλεια. Γιατί δεν με κάνεις να νιώσω λίγο χειρότερα;
- Χειρότερα ακόμα, γαμώτο. - Και έκλαιγε.
Η Σάρα τον αγκάλιασε.
Ήταν λίγο ευαίσθητος.
Όταν δεν φωτογραφίζω, είμαι πολύ πιεσμένη.
Προσπαθώ να κλείσω θέματα, να μοντάρω, να βάλω λεζάντες.
Κι όλα αυτά εντός προθεσμίας.
Αφότου ξεκίνησε ο πόλεμος, λείπει πολύ.
Έναν μήνα στην Ουκρανία, μετά δύο εβδομάδες πίσω,
μετά ίσως μια ομιλία
ή μια έκθεση και μετά για λίγο πίσω.
Σε λένε μαμάκα.
Ναι, μαμάκα με λένε.
Μετά Ουκρανία, και μετά κάτι άλλο.
ΦΥΛΗ ΚΑΝΑΜΑΡΙ, ΒΡΑΖΙΛΙΑ
Για να παραμείνει στα πράγματα, πρέπει να είναι διαθέσιμη.
Την ανησυχεί αυτό.
Μεγαλώνει, κι αν δεν τα κάνει αυτά,
όσο καταπληκτική κι αν είναι, δεν θα την προτιμήσουν.
Ένας από εμάς πρέπει να είναι σταθερός για τα παιδιά.
Ο Πολ άφησε το Reuters, έγινε σύμβουλος.
Έτσι κάναμε οικογένεια.
- Καλό; Σου αρέσει; - Αυτόν καλεί το σχολείο.
Αυτός πάει στις συγκεντρώσεις των γονέων.
Αυτός τα πηγαίνει σχολείο το πρωί.
Το έφτιαξα έτσι ώστε αν κάτι μου συμβεί, να έχουν τον Πολ.
Εξασκείσαι κάθε μέρα τώρα;
Ναι.
Φοβάσαι ακόμα;
Ξέρεις,
για βδομάδες, δεν μπορούσα να κλάψω.
Δεν ξέρω γιατί, αφού είδα απαίσια βίντεο,
φωτογραφίες με νεκρούς, παιδιά,
αλλά τώρα είμαι απλώς θυμωμένη.
Και δεν φοβάμαι. Όχι.
Θα το μετανιώσω, αν δεν πάμε στο δάσος.
Ναι, φυσικά. Πάντα μετανιώνω για όλα.
Θα μετανιώσεις που πήγες, αν χάσεις τα πόδια σου.
Το ξέρω.
Το χρησιμοποιεί κανείς αυτό ή απλώς το έχουν εδώ;
Περιμένουμε, κυρία, για το...
Κάτσε, μακιγιάρονται;
Θεέ μου, είναι...
Ξέρεις ότι είσαι μακριά από την πρώτη γραμμή
αν οι στρατιώτες πρέπει να βάλουν τα γιλέκα τους για τον Τύπο.
Είναι πολύ ψεύτικο.
Θέλουν να δουν την καθημερινότητά μας, τι κάνουμε...
Δεν μ' αρέσει αυτό.
Μήπως να πάμε κάπου αλλού;
Θα βγάλω φωτογραφία για να χαρούν,
γιατί φόρεσαν τα ρούχα τους για την κάμερα.
Μάλλον φέρνουν δημοσιογράφους εδώ κάθε μέρα.
Έχω πολύ κακή διάθεση. Και το φως είναι χάλια.
"Δεν θέλω να είμαι στο μέτωπο. Πρέπει να είμαι!
Είναι επικίνδυνα στο μέτωπο. Γιατί δεν είμαστε εκεί;"
Καλώς ήρθατε στις εσωτερικές διεργασίες του μυαλού μου.
Εμπόλεμη ζώνη δεν σημαίνει ενεργές συγκρούσεις
σε όλα τα τμήματα της χώρας.
Στην Ουκρανία, κάποια μέρη πλήττονται περισσότερο από άλλα.
Στο Κιέβο, για παράδειγμα, η ζωή συνεχίζεται.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2022
Η Ουκρανία ήταν πάντα στην κορυφή για παρένθετη μητρότητα παγκοσμίως.
Με τον πόλεμο, οι οικογένειες δεν μπορούσαν να πάρουν τα μωρά τους.
Πάρε ένα μαζί σου!
Πολλές γυναίκες ήταν έγκυες με τα παιδιά άλλων.
Σε πειράζει να τραβήξουμε το πρόσωπό σου ή όχι;
Χωρίς πρόσωπο.
Χωρίς πρόσωπο, εντάξει. Τα παιδιά;
Πειράζει αν τα παιδιά είναι στο πλάνο;
- Πού θα το δείξουν; - Στην Αμερική.
Δεν ξέρουμε κανέναν στην Αμερική.
Δεν ξέρει κανέναν στις ΗΠΑ.
Ναι, αλλά αν βγουν στο ίντερνετ ή...
Και πάλι μπορεί να διαδοθεί.
Έχω εδώ τον Κινέζο πρίγκιπά μας.
Τον προστατεύω.
Από πού οι γονείς;
Είναι αγόρι ή κορίτσι; Κορίτσι. Από τη Βραζιλία.
Οι γυναίκες που γεννούν για άλλες γυναίκες είναι κάτι σαν άγγελοι.
Δημιουργούν ζωή σε καταστάσεις που δεν μπορούν όλοι.
Είχαμε παρένθετη για τον Άλφρεντ.
Και, φυσικά, ένιωσα αυτήν τη σύνδεση.
- Είχα ένα σοβαρό τροχαίο το 2009. - Βαθιά ανάσα.
Με πέταξαν από αμάξι σε αυτοκινητόδρομο του Πακιστάν.
Η πλάτη μου χειροτέρεψε με τα χρόνια.
Όταν γέννησα τον Λούκας, τα πάντα κατέρρευσαν.
Όταν σκεφτόμασταν να κάνουμε κι άλλο παιδί,
δεν μου φαινόταν καν πιθανό.
- Νιώθεις καλά; - Ναι.
Στον ελεύθερο χρόνο μου, προσπαθώ να δυναμώσω για να πάω σε αποστολές.
- Γαμώτο! - Τα κατάφερα!
Μόνο 20 κιλά.
Η άσκηση είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μου.
Έτσι γειώνομαι.
Έτσι δίνω χώρο στον εαυτό μου να επεξεργαστεί πράγματα.
Είναι ο μόνος τρόπος για να μείνω σ' αυτό το επάγγελμα
για περισσότερα χρόνια.
Είναι η ζωή μου.
Είναι πάντα σε αποστολή.
Συγκεντρωμένη και αφοσιωμένη στο τι πρέπει να κάνει στον κόσμο.
Θα το κάνει με οποιοδήποτε τίμημα.
Όταν παντρευτήκαμε, οι μπαμπάδες μας μας έδωσαν 10.000 δολάρια ως δώρο.
Η Λινς είπε στον μπαμπά και τον Μπρους, "Δεν θα παντρευτώ ποτέ,
οπότε τα θέλω για φωτογραφικό εξοπλισμό".
Το '90, ήμουν στο Associated Press,
αλλά πάντα ήθελα το διεθνές.
Έτσι, μετακόμισα στην Ινδία το 2000.
Άρχισα να αντιλαμβάνομαι τα προβλήματα των γυναικών.
Και το γεγονός ότι πολλές γυναίκες δεν έχουν βασικά δικαιώματα.
Στο Αφγανιστάν, υπό τους Ταλιμπάν,
τα κορίτσια μπορούν να μείνουν στο σχολείο μέχρι τα 12 τους.
Οι γυναίκες δεν βγαίνουν από το σπίτι χωρίς την άδεια του συζύγου
ούτε δουλεύουν εκτός σπιτιού.
Πολλές έχουν κακοποιηθεί ή εξαναγκάστηκαν σε προξενιά.
Όταν ξεκίνησα στο Αφγανιστάν,
δεν μπορούσα να δίνω τις φωτογραφίες δωρεάν.
Και μετά ήρθε η 11η Σεπτεμβρίου.
Όταν όλα τα ειδησεογραφικά μέσα
επεξεργάζονταν τις διαφορετικές θεωρίες
στον απόηχο των γεγονότων,
είχε την ιδέα.
Είπε ότι ήθελε να πει την ιστορία των γυναικών της τζιχάντ.
Να δείξω μια αληθινή εικόνα της κοινότητας που λίγοι γνώριζαν
τι πραγματικά συνέβαινε πίσω από κλειστές πόρτες.
Στη δουλειά της, πολλοί επιλέγουν το ασπρόμαυρο,
κάτι που τους επιτρέπει να δείχνουν πιο καλλιτεχνικοί, αλλά εκείνη όχι.
Ένας καλός φωτορεπόρτερ καθορίζεται από την ικανότητα
να δημιουργεί αξιομνημόνευτες εικόνες, αλλά και να βρίσκει το θέμα,
να αποκτά πρόσβαση.
Στο δυτικό Αφγανιστάν, πολλές γυναίκες επιχειρούσαν να αυτοκτονήσουν.
Περιλούζονταν με βενζίνη
ή κάποιο λάδι και αυτοπυρπολούνταν, μα συχνά δεν πέθαιναν.
Πέρασα μία βδομάδα στο νοσοκομείο, σε μονάδα εγκαυμάτων,
παρακολουθώντας γυναίκες, ενίοτε κορίτσια, να έρχονται καμένες
και να τις μυρίζεις πριν τις δεις.
Όλες είχαν κακοποιηθεί.
Και κατάλαβα ότι γι' αυτό οι γυναίκες αυτοπυρπολούνται,
γιατί το οτιδήποτε είναι καλύτερο από τη ζωή τους.
Θυμάμαι να με ταράζει πολύ.
Δεν μπορώ να εσωτερικεύσω αυτόν τον πόνο και την κακοποίηση.
Με είχε κυριεύσει το αίσθημα της αδικίας.
Συνειδητοποίησα ότι μπορώ να μπω στις ζωές των γυναικών
με την κάμερα και το ρεπορτάζ.
Η Λίνζι μπορεί και εισχωρεί σε θέματα που οι άντρες δεν είναι ευπρόσδεκτοι.
Μπορεί να καλύψει τεράστια κομμάτια ενός θέματος που αυτοί δεν μπορούν.
Θέλει να τραβάει σκληρές φωτογραφίες και να δείχνει την πραγματικότητα,
ελπίζοντας ότι θα έχει αντίκτυπο.
ΣΙΕΡΑ ΛΕΟΝΕ, 2010
Όταν γνώρισα τη Μάμα Σίσεϊ, είχε γεννήσει το πρώτο από τα δίδυμα
και το δεύτερο δεν έβγαινε.
Πήγε με κανό στο ασθενοφόρο,
και μετά χωματόδρομο για έξι ώρες, για να φτάσει στο νοσοκομείο.
Θεέ μου.
Τελικά, γέννησε και το δεύτερο μωρό.
Τι είναι αυτό;
Τι αίμα είναι αυτό;
Από τον πλακούντα;
Τότε δεν ήξερα τίποτα για τον τοκετό.
- Εξήντα-σαράντα. - Εξήντα-σαράντα;
Χάνει τις αισθήσεις της.
Σταμάτησα να φωτογραφίζω και είπα στις μαίες, "Πού είναι ο γιατρός;"
Ένας μόνο γιατρός στην περιοχή και μάλλον έχει χειρουργείο.
Έτρεξα στο χειρουργείο και είπα, "Νομίζω ότι πεθαίνει μια γυναίκα".
Και πλέον, προφανώς εμπλέκομαι,
και δεν θα έπρεπε, αλλά βλέπω μια γυναίκα να πεθαίνει.
Βγήκε ο γιατρός, της πήρε την πίεση και ήταν νεκρή.
Τότε, πάνω από 500.000 γυναίκες πέθαιναν στον τοκετό κάθε χρόνο.
Και στην πλειονότητά τους, θα μπορούσαν να είχαν σωθεί.
Ήθελα να γίνει γνωστό
για να έρθει κάποια αλλαγή.
Οι Κίνδυνοι της Εγκυμοσύνης Ο Θάνατος μιας Γυναίκας στη Γέννα
Γεια σου, Άλφρεντ.
Θα έπρεπε να κοιμάσαι ακόμα.
Είναι μόλις 6:30. Έλα, έλα.
Όχι, είναι 6:30, Άλφρεντ.
Έλα, θα σε πάω στο δωμάτιό σου.
- Πεινάω. - Ναι, σ' ένα λεπτό. Έλα.
Άλφρεντ.
Πού είναι η μαμά μου;
Η μαμά δουλεύει, Άλφρεντ.
Είναι κάτω;
Είναι σε άλλη χώρα, αλλά θα γυρίσει σύντομα.
- Πρέπει να πεις "Γεια μας". - Γεια μας.
Γεια μας.
Είναι η διάρκεια της αποστολής.
Αυτό ήταν που δυσκόλευε πάντα τη σχέση μας.
Η μία ή οι δύο βδομάδες δεν είναι πρόβλημα,
αλλά όταν διαρκεί πάνω από τρεις, η κατάσταση ξεφεύγει στο σπίτι.
Πρόσεχε, Άλφρεντ!
Εντάξει.
Σπάσε. Σπάσε!
Μέσα μου, το μόνο που θέλω είναι να φωτογραφίζω.
Είναι βασανιστικό να νιώθεις συνέχεια ότι δεν είσαι στο σωστό μέρος.
Αλλά, όταν επιστρέφω, πρέπει να είμαι πολύ χαρούμενη.
Τότε νιώθω ότι πρέπει να είμαι αλλού κι ότι είμαι κακή δημοσιογράφος.
Το μυαλό μου είναι πάντα εκεί που δεν είμαι.
- Γεια σου, Λούκας! - Πότε θα γυρίσεις;
Σε δέκα μέρες.
Το ξέρω, αγάπη μου.
Είναι ο συμβιβασμός, σωστά;
Θέλει να τα κάνει όλα και να είναι και στο σπίτι,
αλλά δεν γίνεται.
ΝΤΑΡΙΕΝ ΓΚΑΠ
Όλα έχουν καθυστερήσει.
Μπορεί να μη γυρίσω πριν το Σάββατο.
Είμαι χάλια γονιός. Χάλια δημοσιογράφος.
Πάντα συμβιβάζομαι. Δεν μπορώ. Θα αλλάξω με κάποιον.
Όχι, όχι, όχι.
- Αυτό είναι... - Τι;
Το ζητάει συνεχώς ο Άλφρεντ.
Σοβαρά δεν θα το κάνεις; Γιατί δεν φέρεσαι σαν μητέρα;
Μπαμπάκα, σ' αγαπώ.
Ο Άλφρεντ ξαφνικά είχε μεγάλο πισωγύρισμα,
έβρεχε το κρεβάτι πάλι.
Νέος γύρος πυραύλων σφυροκόπησε την Ουκρανία.
Ο Λούκας βλέπει στην τηλεόραση τους πυραύλους στην Ουκρανία.
Δεν ξέρω τι μπορείς να κάνεις για να εμποδίσεις
το άγχος που δημιουργείται.
Θεέ μου.
Πρόσεχε! Προσοχή!
Πρόσεχε το κεφάλι σου, έχει χαμηλό ταβάνι.
Εδώ φωτογραφίζουμε. Σωστά;
Ναι, μπορείς.
Από 'δω.
- Γεια. - Μας χτυπάνε με πυροβολικό.
Δεν έχουμε ντυθεί.
Μπήκαν οι Ρώσοι στην πόλη;
Θεέ μου. Λάθος μέρα διαλέξαμε.
Όταν δουλεύεις σε πόλεμο,
μετράς τα πάντα με το λεπτό.
Η Λίνζι έχει επίγνωση των ορίων,
αλλά θέλει να φτάνει στα άκρα,
σε σημείο που νιώθουμε κι οι δύο άβολα που βρισκόμαστε εκεί.
Η Λίνζι συνεχίσει να πιέζει
μέχρι να πάρει αυτό που θέλει.
Χριστέ μου.
Γαμώτο.
Το μισώ αυτό.
Ο κόσμος πάντα με ρωτάει, σίγουρα και τη Λίνζι,
"Εθίστηκες στην αδρεναλίνη;
Εθίστηκες στον πόλεμο;"
Ελάχιστοι έχουν καταφέρει να το κάνουν αυτό για ένα καλό χρονικό διάστημα
χωρίς να διαλύσουν τη ζωή τους.
Αρκεί να κοιτάξετε τη λίστα.
Χωρισμένος, χωρισμένος, με εξωσυζυγική σχέση, πίνει πολύ.
Σε μια επίδειξη δύναμης όμοια με του Ψυχρού Πολέμου.
Εθίζεσαι στη σπουδαιότητα του πράγματος.
Ίσως ο μεγαλύτερος χερσαίος πόλεμος στην Ευρώπη μετά τον Β' ΠΠ.
Αυτές οι χώρες αλλάζουν πολύ γρήγορα.
Ο ουκρανικός στρατός ανακατέλαβε τη Χερσώνα.
Η ιστορία σε γρήγορη κίνηση.
Όλα πάνε πολύ γρήγορα.
Είναι εκπληκτικό να βρίσκεσαι εκεί.
Αναπνέεις καθαρό οξυγόνο όλη την ώρα.
Είμαι παρούσα όταν δουλεύω.
Νιώθω σαν στο σπίτι μου.
Νιώθω έμπνευση και ενθουσιασμό, όταν καλύπτω κάτι
που ξέρω ότι θα συνεισφέρει στην ιστορική εικόνα των γεγονότων.
Η πτώση των Ταλιμπάν, ο πόλεμος του Ιράκ,
η κοιλάδα Κόρενγκαλ του Αφγανιστάν.
ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ 2007
Όταν πήγαμε στην κοιλάδα Κόρενγκαλ,
ήταν το μέρος που οι ΗΠΑ
έριχνε τις περισσότερες βόμβες.
Οι στρατιωτίνες απαγορεύονταν στην πρώτη γραμμή,
αλλά δεν ίσχυε το ίδιο για τις δημοσιογράφους.
Κάθε μέρα, οι διμοιρίες έβγαιναν έξω για περιπολία.
Αντί για όπλα,
η Λίνζι είχε πάνω της δεμένες κάμερες και φακούς, παντού.
Σχεδόν σαν ρολόι, όταν επέστρεφαν τις πυροβολούσαν.
Αν δεν ήταν σε καλή φόρμα, θα μας έβαζαν σε κίνδυνο.
Αλλά αυτές οι δύο γυναίκες είναι σκληρές σαν ράμφος δρυοκολάπτη.
Κέρδισαν την εμπιστοσύνη μας αμέσως.
Περάσαμε περίπου δύο μήνες μαζί τους.
Κάναμε διάφορες συζητήσεις,
για τη ζωή τους, για το τι θα ήθελαν να κάνουν μετά.
Η Κατολίσθηση ήταν η πιο δύσκολη επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν.
Η ιδέα ήταν να πηδήξουμε από ελικόπτερα μέσα στη νύχτα
στην καρδιά των Ταλιμπάν,
θέλοντας να μας ρίξουν, ώστε ο στρατός των ΗΠΑ να ανταποδώσει τα πυρά
κι έτσι να δείξουν τη θέση τους.
Μπορούμε να βάλουμε ένα να πηγαίνει από δυτικά προς ανατολικά. Όβερ.
Όβερ.
Είχαμε τον Τιμ Χέδριγκτον με τη μια διμοιρία.
Η Λίνζι και η Ελίζαμπεθ ήταν μαζί μου.
Ξέρουμε ότι κάτι θα συμβεί,
αλλά δεν ξέρουμε πότε θα συμβεί.
Δεν ξέρουμε από πού θα έρθει.
Τα δέντρα σε εμποδίζουν να δεις τον εχθρό.
Ήταν σαν να πολεμάς φαντάσματα.
Σε όλη εκείνη τη φάση, η Λίνζι, δεν θέλω να πω ότι ικετεύει,
αλλά είναι πολύ επίμονη.
Θέλει να βρεθεί εκεί που θα γίνει η μάχη.
Και μόλις η Λίνζι έφτασε εκεί, η κοιλάδα εξερράγη.
Ήταν το απόλυτο χάος ξαφνικά,
σφαίρες παντού, ενέδρα από τρεις πλευρές.
Τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν.
Τους είδα να βγαίνουν με μια σακούλα για τις σορούς.
Άρχισα να κλαίω και σταμάτησα και είπα, "Μπορώ;
Μπορώ να βγάλω μια φωτογραφία;" Και είπε, "Ναι".
Ζητάμε πολλά από τους νεαρούς μας στρατιώτες.
Μάλλον κι αυτός αναρωτιέται ό,τι κι εγώ κάθε βράδυ.
"Τι κάνω εδώ;"
Το έθνος μας πρέπει να καταλάβει το κόστος του πολέμου.
Αυτό που κάνει η Λίνζι και όλοι σ' αυτό το επάγγελμα
είναι πολύ σημαντικό.
Δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα. Είναι σχεδόν καθήκον ή λειτούργημα.
Ο πόλεμος είναι πάντα κάτι μακρινό, γιατί δεν μπορείς να φωτογραφίσεις
τα φέρετρα που επιστρέφουν στην Αμερική,
το τίμημα που πληρώνουν χιλιάδες οικογένειες,
που κανείς δεν δείχνει, είτε λόγω λογοκρισίας
ή γιατί δεν είμαστε εκεί ή γιατί δεν έχουμε άδεια δημοσίευσης.
Δεν συμφωνώ να λογοκρίνουμε τον πόλεμο.
Όταν αποφασίζουμε να εισβάλουμε σε χώρες,
ο κόσμος πρέπει να κατανοεί τις συνέπειες.
ΟΥΚΡΑΝΙΑ, ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2022
Τους έφεραν εδώ.
Οι γυναίκες και το ιατρικό προσωπικό κρατούνταν εδώ.
Τους είπαν να αλλάξουν πολιτικές απόψεις
και να μη φέρονται κατά της Ρωσίας.
Πήραμε δείγματα για ανάλυση DNA.
Χρησιμοποίησαν μάσκα αερίων.
Μπαστούνια, σωλήνες...
Τα ουρλιαχτά ήταν ασταμάτητα.
Οι ανακρίσεις ήταν συνεχείς.
Σημείωναν τις μέρες τους.
Όλη αυτή η κάλυψη παρέχει στη διεθνή κοινότητα αποδείξεις
για το πώς οι Ρώσοι φέρονταν στους ανθρώπους,
και πώς τους σκότωναν.
Μόνος σου ξέθαψες την οικογένειά σου;
Με βοήθησε ένας στρατιώτης.
Το πήγαμε εναλλάξ.
Έχουμε καταγράψει πάνω από 5000 εγκλήματα πολέμου.
Πώς νιώθεις τώρα; Πίστευες ότι θα ήσουν ακόμα εδώ;
Τις πρώτες μέρες,
ήλπιζα ότι ο πόλεμος θα τελείωνε ίσως σε λίγους μήνες.
Και τώρα καταλαβαίνω ότι μπορεί να πάρει χρόνια.
Τις πρώτες δύο εβδομάδες ή δέκα μέρες, δεν ήξερα ποια ήμουν.
Ήταν απαίσιο για μένα, γιατί ξέρω ότι είμαι δασκάλα,
είμαι η Γιούλια, είμαι φίλη, είμαι κόρη.
Τι να πω; Μέχρι να ξαναβρεθούμε.
"Σ' εσένα που ελπίζω να πεις 'Συγχαρητήρια που γύρισες'".
Θεού θέλοντος!
Το συντομότερο.
Προσεύχομαι κάθε μέρα.
Της δείχνω το προσευχητάρι μου.
Και την ηλίθια φωτογραφία μου;
Όχι, είσαι γλυκιά! Ήσουν πολύ μικρή!
Κι εγώ στην ηλικία της είχα μεγάλο πρόσωπο.
Τώρα ξέρω ποια είμαι.
Έχω νέους φίλους, έχω νέα οικογένεια.
Νομίζω ότι είμαι ένας άλλος άνθρωπος.
Είμαι άλλος άνθρωπος από πριν την εισβολή, φυσικά.
Ξέρεις, αν παρατηρείς τον πόνο σου, τρελαίνεσαι.
Οπότε, τον απορρίπτεις.
Έχω καλύψει πάρα πολλές δύσκολες ιστορίες.
Κι αναρωτιέμαι πώς ζουν όλες αυτές στο μυαλό και στην καρδιά μου.
Ξέρω ότι είναι εκεί
και μιλάω γι' αυτές κάπως διαδικαστικά,
μα είναι δύσκολο να τις βλέπεις.
Είναι παράξενος τρόπος να ζεις.
Η Λίνζι, για παράδειγμα,
βλέπει πολύ πόνο καθημερινά.
Ουσιαστικά το βάζεις σε ένα κουτί και γυρίζεις το κλειδί.
Ο Λούκας να το φάει αυτό.
Όχι!
Η μαμά θα ξετρελαθεί με το δείπνο, Άλφρεντ.
Δεν δείχνει ωραίο.
Τώρα!
- Ανυπομονείς να τη δεις; - Ναι.
Πόσο;
- Περισσότερο. - Περισσότερο από τι;
Από οτιδήποτε. Είναι εργάτρια.
Φωτογράφος και εργάτρια.
- Ποιος είναι; - Η μαμά.
Το ήξερες;
Ήξερες ότι θα έρθω;
Αγάπη μου!
Μαμά! Μαμά!
Χαίρεσαι, Άλφρεντ;
Είδες πόσο γρήγορα έγινε υπερήρωας.
Είναι πολύ καινοτόμος.
Είναι έτσι από τότε που έφυγα;
Τι εννοείς; Όχι, απλώς χαίρεται.
Όχι!
Πρόσεχε το μάτι μου.
Τι θα ήταν η μαμά χωρίς το μάτι της;
Δεν θα ήσουν τίποτα.
Ναι, ακριβώς!
Λούκας!
- Γεια σου, μαμά! - Γεια!
Γεια σου, αγάπη μου!
Μου έλειψες πολύ.
Μαμά!
Η καλύτερη μέρα του κόσμου!
Εύχομαι να σε έχω πάντα.
Να με έχεις στο σπίτι;
Να μη φύγεις ποτέ.
Το ξέρω, αλλά η μαμά δουλεύει.
Δεν θα χρειαστεί να ξαναπάς στη δουλειά.
Αλήθεια;
Πρέπει, αγάπη μου.
- Τελευταία φορά. - Που πάω στη δουλειά;
Ναι.
Τι λες για μία μέρα και μετά τέλος;
Για μία μέρα είναι λίγο δύσκολο, αλλά...
Τι λες για τρεις μέρες; Και τέρμα.
Τρεις. Μία, δύο, τρεις και τέρμα.
- Γυρνάς πίσω. - Γυρίζω πίσω;
Ναι.
Εξαρτάται από το πού πάω.
Κάποια μέρη που πάω είναι πολύ μακριά,
οπότε, μερικές φορές, θέλω τρεις μέρες μόνο για να φτάσω εκεί.
Κατάλαβες;
Βγάζει νόημα;
Γιατί δεν πας στο πιο κοντινό μέρος που υπάρχει;
Θες να δουλέψω στο Λονδίνο;
- Ναι. - Όχι, δεν μπορώ.
Βάλιουμ χρειάζεται, αυτό χρειάζεται.
Δεν ξέρω πώς μπορεί να τον αντέχει κανείς όλο το 24ωρο.
Έχει πολλή ενέργεια.
Νομίζω ότι χρειάζεται μια αλλαγή.
Χρειάζεται ήρεμο περιβάλλον.
Ναι.
Μιλήσαμε σοβαρά για τη σημασία του να καλύψει την Ουκρανία
και συμφώνησα λέγοντας ότι θα ήταν καλή ιδέα να το κάνει.
Δεν πίστευα ότι θα κρατήσει τόσο.
Θα το θέσω έτσι.
Το βασικό θέμα που πρέπει να προσέχουμε είναι ότι θα αρχίσουμε
να ζούμε εντελώς χωριστές ζωές.
Πολ, δεν μπορώ.
Έχει ξανασυμβεί, κλείστηκε στον εαυτό του και περάσαμε δύσκολα.
Αρχίσαμε να πηγαίνουμε σε σύμβουλο γάμου, το δουλέψαμε πολύ.
"Φίμπι, σ' αγαπώ, αλλά η δουλειά μου είναι η ζωή μου".
Και λέω,"Η δουλειά σου;
Πώς μπορείς να το λες αυτό;"
Και μετά λες, "Το ξέρω, με διαλύει".
Είναι σαν τις συζητήσεις που κάναμε.
Λούκας, τι έχεις αύριο μετά το σχολείο;
Θες πάλι μαύρο μπακαλιάρο για το πάρτι του Σαββάτου;
Γιατί, τι συμβαίνει;
Γιατί έχεις σπασμούς;
Γιατί γαργαλιέσαι τόσο;
Ο Άλφρεντ μιλάει συνέχεια όταν έρχεσαι.
Γεια σου, λουκουμάκι μου.
Καταλαβαίνει τον χρόνο και είναι πολύ δεμένος μαζί σου.
Έκλεισες τα δέκα όταν έλειπα;
Πόσων χρόνων είσαι τώρα;
Όχι ακόμα.
Λες σε όλους ότι είσαι πέντε;
Σχεδόν πέντε.
Δεν μπορώ να τα ελέγχω όλα. Καταλαβαίνεις;
Ναι, το ξέρω.
Αλλά δεν σκοπεύω να κάνω άλλες τέσσερις με έξι βδομάδες βάρδιες.
Όχι τώρα.
Με το που παντρευτήκαμε είπε, "Ας κάνουμε οικογένεια".
Είπα, "Αποκλείεται".
Δεν θα το είχε κάνει, αν δεν την πίεζα.
Πάντα φανταζόμουν τον εαυτό μου με οικογένεια,
γιατί μεγάλωσα με πολλή αγάπη.
Αλλά, όχι σήμερα.
Ήμουν στο απόγειο της καριέρας μου.
Δεν ήξερα γυναίκες φωτογράφους με παιδιά.
Δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου.
Ο Πολ ήταν πολύ σοβαρός.
Εκεί που τρώγαμε είπε, "Ξέρεις ότι θέλω οικογένεια".
Δεν είχα καταλάβει πόσο δύσκολο είναι, ειδικά στη δουλειά της.
Για τον άντρα είναι εύκολο, είσαι διευθυντής,
δεν χρειάζεται να πας κάπου, κανένα πρόβλημα.
Νομίζω πως κι εγώ έτσι το έβλεπα τότε.
Είπα, "Πρέπει να είμαστε παντρεμένοι τουλάχιστον έναν χρόνο".
Διαπραγματεύτηκα να κόψω το χάπι την 1η Ιανουαρίου 2011.
Το έκοψα, αλλά δεν γύρισα σπίτι.
Πήγα στο Νότιο Σουδάν, στο Ιράκ,
και μετά άρχισε η Αραβική Άνοιξη.
Μαζικές διαμαρτυρίες για τη διαφθορά, την πολιτική καταπίεση...
Παρόμοιες διαδηλώσεις άρχισαν σε Υεμένη και Αλγερία.
Εξαπλώνονται σε όλη την περιοχή, ειδικά στη Λιβύη
όπου ο Μουαμάρ Καντάφι διοικεί
ένα από τα πιο καταπιεστικά καθεστώτα.
Έκανα ρεπορτάζ για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική για χρόνια.
Είπα, "Θέλω να πάω στη Λιβύη".
Ήταν τέλη Φεβρουαρίου 2011.
Είχα έδρα τη Βεγγάζη και κάλυπτα μια παράλληλη διακυβέρνηση
που έστηναν οι νέοι στην ανατολική Λιβύη.
Προχωρήσαμε με την πρώτη ομάδα εθελοντών.
Ο Καντάφι είχε περισσότερα όπλα, τεχνολογία, εκπαιδευμένους μαχητές.
Ακούω ένα αεροπλάνο.
Δεν είχαμε πού να κρυφτούμε.
Η περιοχή ήταν τελείως επίπεδη και οι βόμβες απλώς έπεφταν δίπλα μας.
Κάθε μέρα ήταν τρομακτική.
Ήμουν δύο βδομάδες στην πρώτη γραμμή με αδιάκοπο σφυροκόπημα.
Είπα στον αρχισυντάκτη μου, "Πρέπει να φύγω από 'δω". Συμφώνησε.
Η ομάδα τότε ήταν ο Άντονι Σαντίντ,
ο Στιβ Φάρελ, ο Τάιλερ Χικς.
Ο Τάιλερ Χικς είναι, για τον υπόλοιπο κόσμο, ένας από τους πιο διάσημους,
ατρόμητους πολεμικούς φωτογράφους.
Για μένα είναι κάποιος που μεγαλώσαμε μαζί.
Τον ξέρω από 13 χρόνων.
Είμαι ελεύθερη επαγγελματίας,
αλλά ο Τάιλερ είναι βασικός φωτογράφος των New York Times, και του είπαν,
"Πρέπει να μείνεις".
Οπότε αποφάσισα να μείνω μαζί του. Δεν θα αφήσω μόνο τον Τάιλερ.
Για κάποιον λόγο, εκείνη τη μέρα, είχα ένα φρικτό προαίσθημα.
Τα πράγματα ήταν τεταμένα στην πρώτη γραμμή.
Και όλες οι οβίδες στόχευαν κυριολεκτικά
το σημείο που βρισκόμασταν.
Ο Μοχάμεντ, ο οδηγός μας, μίλησε στο τηλέφωνο με τον αδερφό του,
"Ο στρατός του Καντάφι είναι στην πόλη. Φύγετε".
Ο Καντάφι έλεγε επανειλημμένα στον στρατό του,
"Αν βλέπετε δημοσιογράφους, πρέπει να τους εκτελείτε".
Διαδίδουν ψέματα σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις.
Είμαστε δημοσιογράφοι που μπήκαμε παράνομα.
Έχω φρικάρει, αλλά δεν λέω τίποτα, γιατί είμαι η μόνη γυναίκα.
Ο Μοχάμεντ αρχίζει να ουρλιάζει, "Πρέπει να φύγουμε από 'δω".
Καθώς βγαίνουμε στον κεντρικό δρόμο, πέρα στον ορίζοντα,
βλέπω φιγούρες στρατιωτών και λέω,
"Παιδιά, ο στρατός του Καντάφι".
Φτάσαμε στο σημείο ελέγχου.
Οι στρατιώτες μάς σημαδεύουν με όπλα φωνάζοντας,
"Βγείτε, σταματήστε το αμάξι".
Ο Μοχάμεντ ανοίγει την πόρτα,
σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει "σαχάφι".
"Δημοσιογράφοι".
Ο στρατός του Καντάφι είναι παντού.
Κοιτούσα την κάννη του όπλου και κοίταξα δεξιά και είδα τον Τάιλερ,
τον Άντονι και τον Στιβ να ικετεύουν.
Ο νεαρός οδηγός μας, ο Μοχάμεντ, εκτελέστηκε.
Διηύθυνα την επιχείρηση του Reuters στο Δελχί.
Με πήρε, νομίζω το απόγευμα,
η Νίκι, η κοπέλα του Τάιλερ,
"Έχεις νέα από τη Λίνζι ή τον Τάιλερ;" Και λέω, "Όχι".
Ήμουν σπίτι,
αλλά πήγαινα στη μητέρα μου και έλεγξα τον τηλεφωνητή μου.
Ο διευθυντής των New York Times είχε αφήσει μήνυμα να του τηλεφωνήσω.
Τον πήρα και μου είπε, "Κυρία Αντάριο,
έχουμε άσχημα νέα".
Μου έπεσε το τηλέφωνο.
Έβαλα την υπάλληλό μου να μιλήσει στους New York Times,
γιατί δεν μπορούσα να τους μιλήσω και να συνεχίσω.
Η γυναίκα μού είπε, "Σε παρακαλώ, σταμάτα. Δεν πειράζει. Πήγαινε σπίτι.
Δεν με νοιάζει πότε θα με κουρέψεις". Λέω, "Πρέπει να το κάνω".
Τα δάχτυλα στο δεξί μου πόδι είναι στρεβλωμένα από την πίεση,
γιατί συνέχεια πίεζα το πόδι μου στο έδαφος.
Κανένα νέο από τους δημοσιογράφους.
Η Λίνζι Αντάριο αγνοείται.
Θα μιλήσω στον σύζυγό της σε αποκλειστική συνέντευξη.
Κάνω έκκληση στον Καντάφι και στον γιο του
να τους βρουν και να τους φέρουν πίσω ασφαλείς.
Να φέρουν πίσω τη Λίνζι μου.
Δεν ήταν η πρώτη απαγωγή και είχαν πεθάνει κι άλλοι άνθρωποι.
Ήμουν άυπνος.
Πρέπει να γυρίσεις, γιατί πρέπει να κάνουμε παιδιά.
Αυτό είναι που προσπαθώ να...
Τη μέρα που μίλησε ο Πολ,
δεν είχα καν κλάψει μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Είδα το πρόσωπο του στην τηλεόραση,
τον άκουσα να μιλάει και ξέσπασα σε κλάματα.
Δεν ήξερα αν ήταν νεκρή, ζωντανή, ή σεξουαλικά κακοποιημένη.
Ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου.
Τις πρώτες τρεις μέρες, ήταν πολύ βίαιοι.
Μας είχαν δεμένους, με κλειστά τα μάτια.
Έσπαγαν στο ξύλο τον Τάιλερ, τον Άντονι και τον Στιβ.
Ήταν ένας τύπος που με χάιδευε στο πρόσωπο κι έλεγε κάτι συνεχώς.
Ρώτησα, "Άντονι, τι λέει;"
Λέει, "Θα πεθάνεις απόψε".
Οδηγήσαμε για ώρες, κατά μήκος της πρώτης γραμμής,
μέσα από εχθρικά χωριά, πιστά στον Καντάφι.
Όποτε επιβραδύναμε σε σημείο ελέγχου, έρχονταν πλήθη και προσπαθούσαν
να μας βγάλουν και να μας δείρουν.
Ήταν ένας στρατιώτης δίπλα μου και με άγγιζε παντού.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν, "Δεν θέλω να με βιάσουν".
Οι αρχισυντάκτες των New York Times ήρθαν σε επαφή
με τους δημοσιογράφους την Τρίτη το πρωί.
Δεν ξέραμε αν ήταν ζωντανοί ή νεκροί.
Δεν κοιμόμουν καθόλου.
Μιλούσα με κόσμο, με τον Τούρκο πρόεδρο, τον πρωθυπουργό.
Πρώτα για να μάθω αν ζουν και μετά για να τους φέρω πίσω.
Μας πήγαν σ' ένα δωμάτιο, μας κάθισαν στο χαλί,
μας έλυσαν τα μάτια και κοιταχτήκαμε,
κι εκείνος είπε, "Εντάξει, είστε ασφαλείς τώρα.
Δεν θα σας ξαναχτυπήσουμε". Κι όλοι κλαίγαμε.
Βασικά, είχαμε όλοι διαλυθεί.
Ένας από τους αξιωματούχους μού έδωσε το κινητό του
και το έβαλα στο αυτί μου και ήταν ο Πολ.
Βασικά είπε, "Είστε ελεύθεροι,
θα σε δω στην Τυνησία".
ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΞΑΝΑΔΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!
Και οι τέσσερις δημοσιογράφοι
που αιχμαλωτίστηκαν για έξι μέρες, αφέθηκαν ελεύθεροι.
Ήταν χάλια. Όλοι μας, δηλαδή.
Έκλαψε πολύ και συγκινήθηκε πολύ.
Ένιωσες τον φόβο ότι θα χάσεις τη ζωή σου πάνω στη δουλειά.
Σε κακοποίησαν σεξουαλικά;
Με έπιαναν.
- Επανειλημμένα. - Πόσο συχνά;
Σχεδόν κάθε φορά που άλλαζε η βάρδιά τους.
Είναι πολύ ειλικρινής με ό,τι συνέβη. Κι αυτό βοήθησε πολύ.
Συζητήσαμε για το τι σκέφτεσαι,
για τον αντίκτυπο που έχουν οι τόσο συγκινητικές φωτογραφίες,
το πώς δείχνεις τους κινδύνους,
ειδικά για τις γυναίκες, αλλά και για τους ευάλωτους.
Αξίζει τον κόπο;
Είναι δύσκολη ερώτηση.
Σίγουρα, όταν μου έδεσαν τα μάτια,
και με χτυπούσαν στο πρόσωπο, αναρωτήθηκα γιατί το κάνω.
"Ποιος νοιάζεται για τη Λιβύη; Τι με νοιάζει η Λιβύη;"
Αναρωτιέμαι συνεχώς για όλα αυτά.
Το κάνω επειδή πιστεύω σε αυτό, αλλά αξίζει τη ζωή μου;
Αξίζει να το κάνω αυτό στους δικούς μου;
Είναι δύσκολο ερώτημα.
Πήρε λίγο χρόνο.
Νομίζω ότι υπάρχουν πολύ λίγοι άνθρωποι στον πλανήτη
που μπορούν να καταλάβουν πώς ζούμε και γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε.
Τα τελευταία νέα για δύο δημοσιογράφους
που πέθαναν στο ρεπορτάζ.
Σκοτώθηκαν χθες στη Λιβύη.
Ο Κρις Χόντρος και ο Τιμ Χέδριγκτον...
Με τον Τιμ Χέδριγκτον ήμουν στην Κόρενγκαλ
και τον Κρις Χόντρος τον ήξερα χρόνια.
Ο θάνατος του Τιμ και του Κρις με επηρέασε πιο πολύ από την απαγωγή.
Δεν καταλάβαινα γιατί επιζήσαμε εμείς κι αυτοί όχι.
Λέω, "Γάμα το.
Αρκετά.
Αρκετά με τον θάνατο".
Έπρεπε να συνέλθω και να συνειδητοποιήσω πόσα μπορούσα
να αντέξω συναισθηματικά, όχι μόνο εγώ,
αλλά και η οικογένειά μου.
Μια μέρα έλαβα ένα τηλεφώνημα.
Είπε, "Είμαι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της φαρμακευτικής Merck.
Θέλω να σας πω μια ιστορία για τη Μάμα Σίσεϊ".
Είπε, "Όταν βγήκε αυτή η ιστορία,
έδωσα αντίγραφο σε όλα τα μέλη του συμβουλίου
και αποφάσισαν ομόφωνα να διαθέσουν 500 εκατομμύρια
για τον θάνατο στον τοκετό".
Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα είχαν δει την ιστορία
και εφάρμοσαν ένα πρόγραμμα ασθενοφόρων στην επαρχία Μπο.
Μόνο εκεί, μείωσαν το ποσοστό θνησιμότητας κατά 60%.
Για μένα, ήταν μια φοβερή στιγμή.
Βλέπω πολλές γυναίκες να πεθαίνουν. Βλέπω πολύ κόσμο να πεθαίνει.
Κι ένιωσα σαν να βγήκε κάτι απ' αυτό και μπόρεσε να βοηθήσει τον κόσμο.
Ποτέ δεν συνηθίζεται να έχεις αδερφή πολεμική φωτογράφο.
Δεν πρέπει να το πολυσκέφτεσαι, γιατί δεν μπορείς να λειτουργείς.
- Λες, "Ποιο είναι το νόημα;" - Σωστά.
Για το κρέας ή για το κοτόπουλο;
Στην υγειά μας!
Ξέρει ότι ανησυχώ για εκείνη.
Τη ρώτησα, "Δεν θα πας πίσω, έτσι;"
"Ναι. Ίσως τον Αύγουστο".
Η συζήτηση τελείωσε εκεί.
Γιατί, τι θα κάνεις; Θα της πεις, "Δεν μπορείς να πας;"
Ακόμα κι αν δεν έχουμε λεφτά.
Κι άλλο Loggins and Messina.
Όλα θα φέρουν μια αλλαγή αγάπης
Το πρωί που θα ξυπνάω Θα κλαίω από χαρά
Κλαις;
Το μετατραυματικό στρες.
Αυτά συμβαίνουν πού και πού,
καταρρέει όταν δεν το περιμένεις.
Θεέ μου, τραγουδάμε σαν τον Κένι Λόγκινς.
Ξενέρωμα.
Το ξέρω.
Πώς πήγε το σχολείο;
- Καλά. - Ναι;
Ναι.
Θα μας τηλεφωνήσει ο κ. Μπούλαρντ;
- Πόλαρντ. - Πέισον Μπούλαρντ δεν είναι;
- Ναι. Ναι. - Βλέπεις;
Κάτι ξέρω.
Από τα λίγα που ξέρεις για το σχολείο.
Λούκας, υπερασπίσου με.
Τουλάχιστον ξέρεις πού είναι το σχολείο.
Ξέρω πού είναι το σχολείο. Πάντα ήξερα πού είναι το σχολείο.
Δεν ξέρω πού είναι οι τάξεις τους, αλλά το σχολείο, ναι.
Όταν η μαμά είναι στη δουλειά, βλέπεις Netflix.
Ναι, ευχαριστώ, Λούκας!
Δουλεύω σκληρά!
Μιλάει πολύ στο τηλέφωνο.
Λούκας, γιατί δεν απαντάς όταν σε παίρνω;
Η μόνη φορά που μου έγραψες στην Ουκρανία ήταν
για να σου στείλω λεφτά.
Όταν σε ρωτάω πώς είσαι, αν σου λείπω, όταν σου λέω ότι σ' αγαπώ,
δεν απαντάς.
Ο Λούκας είπε, "Δεν θέλω να φύγεις. Πρέπει να γυρίσεις στην Ουκρανία;"
Αν ο Λούκας, που δεν εκφράζεται γενικά, το ρωτάει αυτό,
τότε σίγουρα τον βαραίνει.
Ο κόσμος αναρωτιέται πώς πηγαίνω στον πόλεμο ως μητέρα.
Υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς και νομίζω ότι υπερέχει.
Κάτι που ξεκινάει ως δοκιμή.
Μπλέκεσαι και μετά γίνεται αποστολή και μετά γίνεται η ζωή σου.
Και μετά γίνεται ευθύνη.
Οκτώ χρόνια πολέμου, 869 νεκροί.
Είναι πεδίο μάχης για πάνω από 20 χρόνια.
Πάνω από 10.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει στην Υεμένη.
- Δύο εκατομμύρια εκτοπισμένοι. - Εκατομμύρια χωρίς τροφή.
Όλα θύματα ενός πολέμου που ο κόσμος αγνόησε.
Οι άνθρωποι έχουν την τάση να προχωρούν.
Δουλειά μου είναι να τους κάνω να δίνουν προσοχή.
Η περισσότερη καριέρα μου ήταν στο Αφγανιστάν.
Ήμουν στη χώρα, όταν επέστρεψαν οι Ταλιμπάν
και πάλι, κανείς δεν είχε νοιαστεί.
Όλα όσα είχα καλύψει...
Πώς τη λένε;
τα προγράμματα, η χρηματοδότηση, η εκπαίδευση...
εξαφανίστηκαν σε μια νύχτα.
Εννέα μέρες μετά την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς,
το Ισραήλ ετοιμάζεται για χερσαίο πόλεμο στη Γάζα.
Η ανθρωπιστική κρίση αφορά 1,1 εκατομμύριο ανθρώπους.
Καλύπτω πολέμους πάνω από 20 χρόνια
και δεν το πιστεύω αυτό που βλέπουμε τώρα.
Ο Τύπος δεν έχει σχεδόν καθόλου πρόσβαση στη Γάζα.
Μερικές φορές νιώθω ανήμπορη.
Συνεχίζω να φωτογραφίζω και να προχωρώ μπροστά.
Πρέπει να πείθω τον εαυτό μου ότι αξίζει κι ότι κάνει τη διαφορά.
Δεν θα μπορούσα να συνεχίσω, αν δεν πίστευα στη δουλειά μου.
Κι αν δεν πίστευα ότι αξίζει το τίμημα που πληρώνουν οι αγαπημένοι μου.
Είναι χάλια εδώ.
Περίμενε.
Φωτογράφιση είναι! Κοίτα!
- Σταμάτα! - Απίστευτο.
Πες "Δόξα στην Ουκρανία"!
Πρόσεχε πού πατάς.
Νύφη και γαμπρέ, σας προσκαλούμε στην αίθουσα τελετών.
...να κάνετε αυτό το βήμα λαμπρά, θαρραλέα και μαζί.
Επίσημα, σας ονομάζω συζύγους!
Απόδοση: Τζίνα Ρουμανά