Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
O ÚLTIMO AMENCER
O meu corpo volveuse contra min.
Mais aquí sigo, coma outra partícula da Terra.
O océano é indiferente á enfermidade, á vida ou á morte.
É indiferente á nosa loita ou dor.
Ou a que eu daría todo
por un último verán coma este.
Un último amencer…
con el.
3 MESES ANTES HOUSTON, TEXAS
Ry.
Ry!
Abride paso! Encárgome eu. Tranquila.
Tranquila. Respira, Ry. Respira, miña rula.
Neste estadio, recomendaría operar, Oriah.
Aínda podemos extirpar os tubérculos
e evitar convulsións.
E pode que perda a memoria.
Persoas, lugares, a maneira de camiñar, de bailar e de vivir.
Todo o que me fai ser quen son.
Trátase da túa vida, Ry.
Por iso, mamá, é a miña vida.
Podemos aumentar a medicación,
pero traerá máis efectos secundarios.
Pon alarmas para non esquecer doses, ou non farán efecto.
Faralo?
Ry.
Sei que che fan sentir fatal.
Mellor dito: non me deixan sentir.
Lena, reserva un chofer
- para levala onde queira. - Si.
Hai unha farmacia a dúas rúas do hotel
para recoller a súa medicación.
Polo demais, as precaucións de sempre pola súa epilepsia:
evitar luces intermitentes, durmir ben e nada de estrés e alcohol.
Vaites. As monxas e eu darémolo todo este verán.
Os primeiros catro días serán intensos co xefe de localizacións e cos avogados.
- Tentei sacar tempo libre, pero… - E o de pasar tempo xuntas?
Prometiches ensinarme onde medraches.
A ver, ruliña, imos pasar moito tempo xuntas.
Temos seis semanas por diante.
Pasarémolo xenial. É Mallorca.
Sempre que cumpras o prometido.
BASEADA NA NOVELA DE ANNA TODD
Grazas.
Ben, déixame revisar a axenda. Si.
- Hola. - Benvidas.
- Agardabámolas, Sra. Pera. - Chámame Isolde.
Benvida.
Grazas. Esta é a miña filla, Oriah. Ruliña?
- Ola! - Ten trastorno horario.
- Ola. - Instálate e véxote no cuarto, si?
Teño unha videoconferencia.
A recepción está desexando darlles a benvida.
Ola, benvida ó noso hotel.
- Ola. - Como foi o voo?
- Foi ben. - Perfecto.
Perdoa, tes algo no…
Vino en TikTok. Levoume 20 minutos.
Dime con sinceridade: paga a pena investir tempo no outro ollo?
En horario laboral, diría que si.
Cáesme ben. Acompáñame.
Ensinareiche o cuarto. Por aquí.
- Son Amara, por certo. - Eu, Ry.
Ben, este é o vestíbulo.
Podes atoparme aquí cando queiras.
E que te trae ó noso paraíso español?
Miña nai está pechando unha venda.
Si, queren construír un novo hotel.
Outro hotel, que ben. Ós de aquí vailles encantar.
- Coñeces a illa? - Non, é a primeira vez que veño.
Non saín moito de Texas.
Vaia, unha texana. Que exótico.
Que che gusta facer para divertirte, Ry?
Non sei. Quizais ir á praia ou estar na piscina.
Podes facer iso, pero hai moitas máis opcións.
- Gústanche as covas? - Covas?
Estás solteira?
- Estou. - Os de aquí están coma un pan.
Son coma unha mestura de cartaxineses, romanos
e cataláns de Francia e España.
O que che guste. É coma un bufete de amoríos.
E non te sorprendas se ves cabras nas árbores.
- Cabras nas árbores? - Nas árbores.
En resumo: terás un verán inesquecible.
O cuarto da túa nai está ó outro lado,
e este é o teu.
A empresa da túa nai creou un lugar incrible.
Xa.
Perdoa.
18:00 TOMAR A MEDICACIÓN
Deixo que te instales.
Se precisas algo, estaremos abaixo.
Auf Wiedersehen. Abur.
Grazas, Amara.
Que temos na axenda para mañá?
Teño unha reunión tras outra e unha festa que organizar.
Que festa?
Unha gala.
Si. Xunto co permiso para construír o hotel, de boa fe,
crearemos un centro de artes para os nenos locais.
Pois está moi ben.
Vai todo ben?
Son os da compañía. Queren saber se volverei no outono.
Pero vas volver, non si?
Toma este verán de descanso,
logo xa volverás ó traballo.
Xa.
Esta noite imos celebrar o fin da temporada.
Oxalá estiveses aquí.
Como estás? Funciona a nova medicación?
É algo ó que hai que adaptarse.
Estivemos moi preocupados por ti.
Primeiro: non fai falta.
Segundo: estou ben.
Miña nai ten todo listo para mañá.
- Vaime ensinar onde se criou. - Túa nai é unha raíña.
Esquece o que dixen. Gustaríame estar aí con vós.
Avisa se ves algún español xeitoso.
- Vale? - Si.
- Avisarei. - Querémoste! Chámame.
Querémoste, Ry!
Eu tamén. Abur.
23:00 TOMAR A MEDICACIÓN
Vale, temos uns 150 convidados.
Este é chulo.
Oe, Ry, cal che gusta máis: casca de ovo ou avea?
Por que teñen nomes de comida?
Non o sei.
Rula, por que non te vas divertir e nos vemos logo?
- Pensaba ir á praia. - Boa idea.
Vai co chofer.
E leva medicación extra.
E auga. E pon protección solar.
- E, Ry… - Vai con tento?
Divírtete.
Eu voto polo coco.
Fai coma que non, pero impórtalle.
- Ola. - Ola.
Unha mañá tranquila?
- Por que? - Polos ollos.
- Encántame a liña. - Grazas.
E ben, a onde toca?
Si, íache pedir que me recomendases algunha praia.
Creo que sei dun sitio perfecto.
É unha xoia oculta.
- Grazas. - Pásao ben.
Bárbaro.
Precisas axuda?
Non.
- Non está ben mirar. - Non…
Non miraba. Só…
Miraba o que había detrás.
Vaites. Bonitas vistas.
- Pois nada, marcho. - Si, mellor que marches.
- Perdón? - Dixen que mellor que marches.
- Fixen algo? Hai algún problema? - Hai, si.
Isto é unha praia para os de aquí.
Non queremos turistas que nos miren mentres tomamos o sol.
Síntoo. Non sabía que era só para os de aquí.
Só quería nadar.
Creo que estarías máis cómoda na piscina do Mares & Mar Hotel.
Como…?
Por que? Distráiote?
Non.
Xa marcho.
Boas. Hola. Ten un…?
Vale.
Hola. Perdoe.
Fala inglés?
Teño moitos cadros para vender.
Preciso… Ten un cargador?
Todo recto? Ou cara a arriba?
Preciso…
Síntoo.
Xa, perdoe. Que teña un bo día. Gracias.
- Merda. - Cabrón.
Síntoo moito.
Escoita, señorita.
Podes mirar, pero non tocar.
Teño que denunciarte?
Non digas parvadas. Vou para a casa.
Por favor, desculpa.
Non é por aí.
Por aí tampouco.
Perdícheste, Miss América?
Non me perdín.
Só gozo destas fermosas rúas.
Podes negalo
ou admitilo e pedirme axuda.
Estou ben.
Estou ben, grazas.
E ti que fas? Estasme seguindo?
Pois si. Deixáchesme impresionado co teu xeito de mirarme na praia
e non puiden resistirme.
- Sempre es así de rariño? - Rariño?
Estaba preocupado por ti,
pero teño moito que facer,
así que a miña oferta de axuda caduca en dez segundos.
Vale.
Como chegar a Mares & Mar Hotel.
Podes collelo
para que vexas que non te vou asasinar.
- Por aí. - Claro que era por aí.
Os guapos asasinan mulleres.
Pero adoitan ser encantadores, así que igual quedas fóra.
Logo cres que son guapo?
E non estaba mirándote.
Estaba estudando.
- A todos. - Abofé.
Unha nova especie de homes nus
nestas praias de area branca de Mallorca.
- En Texas non temos praias nudistas. - Ai, non?
Pois agardo que aprendeses algo novo sobre anatomía humana.
Queres probar?
- Non, grazas. - Veña, vin que che caía a baba.
Non sexas testalana.
Non son testalana.
Proba.
Chámase "ensaimada".
É coma un croissant.
- Pero mellor. - Moito.
Non sabía que tiña tanta fame. Grazas.
Se queres, podemos ir cear algo.
É unha cita?
Non.
No hotel tes servizo.
Espero que goces do céspede do hotel.
Tamén tes problemas co céspede?
Pois si.
Sabías que os químicos que o manteñen tan verde
fíltranse á auga na que pescamos?
Mentres sexa perfecto para os turistas,
a quen lle importa?
Coma se fosen o peor que lle pasou á illa.
Quen compra as camisetas "I Love Mallorca" ou os chaveiros?
Que ben que saibas o que lles convén ós mallorquinos.
Canto levas aquí?
Un día. Pero a miña nai é de aquí.
En serio?
Pois perdoa por dubidar da túa experiencia.
Adeus.
Oe!
Mudaches de idea moi rápido.
Non aguantabas nin dous minutos?
Só quería o meu móbil, por favor.
Xa. Toma.
Polo menos aprendes a lingua.
Nena, onde estiveches? Estás ben?
Si. Perdoa, fun á praia e quedei sen batería.
Sen batería?
Tes que levar o móbil cargado.
Non tomaches as pastillas?
Mamá, levei medicación. Estou ben.
Vale, perdoa.
Xa sabes como son.
Mírate. Estás estupenda. Tes boa cor.
Bríllanche os ollos.
Cóntame. Que fixeches?
Nada especial.
"Nada especial"? Iso é todo? Nada?
Nada especial.
Coas pastillas estou sen azos, quero durmir.
Esta dose mátame.
Xa, vale. Veña, falamos mañá.
Pero, oe,
estou moi contenta de terte aquí.
De que siga aquí, dis?
Non ten graza. Non volvas facer esa broma.
Vale, perdón.
Falamos mañá. Quérote. Que descanses.
- E eu. Boas noites. - Boas noites.
Ry, que tal na praia?
Ocultaches a mellor parte.
- Ocultei? Un momento. - Estaban todos nus.
Si, diso se trataba. Pasáchelo ben?
- A praia e o mar eran preciosos. - E que tal a fauna?
Non sei.
- Había un rapaz, Julián. - Si.
Veume cunhas gaitas…
- Perdón, que dis da gaita…? - Non, xa oín. Si.
Non sei dicirche. Non me fixei.
- Xa. - Era rabuxento.
- Por? Que fixo? - Pois…
Acompañoume ó hotel porque quedei sen batería e…
deume de comer.
Si, o tipo ten pinta de cabrón.
- Tiñas que velo. - Estou de broma.
Coñezo a Julián e, si, ás veces pode ser malhumorado,
pero é que ten moitas cousas na cabeza.
- Agarda. Coñécelo? - É unha illa pequena.
E pola túa cara, talvez lle queiras dar outra oportunidade.
El e uns cantos imos saír de festa.
- Deberías vir. - A unha discoteca?
Si. Grande, con moito ruído e música alta.
Pero a maioría da xente irá vestida.
- Pódoche confirmar logo? - No problemo. Escríbeme despois.
Será divertido. Pero non che prometo vaqueiros.
Vale. Veñan.
- Ola. - Ola. Benvidos ó noso hotel.
Isto non remata nunca.
Non está mal.
Estou co tema dos permisos.
A ver, cóntame.
Que che parece isto?
É precioso.
E paréceme gracioso
imaxinarte de nena correndo pola illa.
Foi marabilloso medrar aquí.
Por que marchaches?
Cando miña nai faleceu, xa non me sentía na casa,
entendes?
Tiña grandes soños e estaba nunha illa pequena.
Para min, esta sempre foi a súa casa, e eu quería a miña.
E canto che levou?
Uns cinco anos e nove meses.
Cando chegou o cachiño de felicidade?
Non, cando te tiven a ti.
- Que graciosa son. - Es tal, si.
A JULIANGARCIA E MÁIS GÚSTALLES
13:00 TOMAR A MEDICACIÓN
ALARMAS 08:00 - 13:00 - 18:00 - 22:00
AMARA Esta noite acompáñote.
Pero non teño que poñer.
Olé!
A miña amiga Sofía e eu pasaremos polo teu cuarto.
Si ou non?
O lombo é espectacular.
- Ry. - Non.
Non.
Igual podo atalo.
- Non é o que pensaba… - Xa.
- E así? - É…
- Este gústame. - Nin falalo!
E este…? Moi atrevido.
Non me gusta.
Si, Ry!
Mi madriña!
Encántame!
Que ben!
Así me gusta! A dalo todo!
MAMÁ Vou quedar no cuarto.
Estou groggy polas pastillas.
Quería pedir tres.
- Vaites! - Malo será!
- Tes que practicar máis o español. - Chopos!
- Saúde. - Saúde.
- Raios! - Julián!
Ven tomar un chopo! Ry pediu para todos.
Ola, rapazas.
Ola, xenerosa!
Encántame esta canción.
- Quen vén bailar? - Eu!
Ry?
- Veña, chica. - Veña, sorpréndenos, Miss América.
Veña, parrula.
Vou contigo.
Ignórao!
Para!
Tío, déixame!
Eh, déixaa!
Estou contigo.
Estás ben, non?
- Estou. - Si?
Si, é que…
Non podo beber tequila.
- Talvez che botaron algo na copa. - Estou ben.
Ben, porque hai que marchar.
- Como? - Pon isto.
- Fuximos de alguén? - Logo cho explico.
- Nunca montei nunha moto. - Non?
Pois vaiche encantar.
Vas ben?
Vou.
Quero ensinarche algo.
Es mariñeiro?
É o negocio familiar.
Crecín no mar. É o que coñezo.
Un día, pescarei no canto do meu pai.
Espero.
Esperas?
Os caladoiros da illa están en perigo polos turistas,
e as firmas comerciais prexudican a illa.
Pero, á vez, sobrevive grazas a elas.
Agora xa sabes por que nunca compro esas camisetas de "I corazón Mallorca".
Máis xente pode traer progreso.
Acabar cos negocios familiares non parece progreso.
E ti que fas?
Que tes alá en Texas?
Son bailarina.
Exótica?
- Bailo nunha compañía. - Vale.
Pero…
non sei se volverei.
A miña vida alá parece un bucle infinito.
E o baile é o único que lle dá sentido
e algo de liberdade.
- E por que deixalo? - Xa non depende de min.
Perdoa, os meus problemas parecen banais.
Non, está ben. As nenas ricas tamén poden sufrir.
- Deberiamos poñelo nunha camiseta. - Si.
Pero que fas?
Veña. Podo ensinarche a nadar.
Sei nadar.
Ves? Sei nadar.
Quería que desta vez quitaras ti a roupa.
Vale, tregua.
- Vale. - Haxa paz.
Haxa paz.
Que ben está isto.
Este verán quería probar cousas novas.
Vivir este verán coma se fose o último.
É unha boa forma de vivir.
E que vai despois?
Ir durmir sen cepillar os dentes?
Iso nunca.
Ou non comer verduras?
Talvez.
Ou bicar un descoñecido atractivo?
Podo finxir que o es.
AMARA CHAMADA PERDIDA
AMARA Estou ben. Con Julián.
- Todo ben? - Si.
Estás preciosa.
Non es tan malhumorado.
O que?
É algo que dixo Amara.
Veña. Debería levarte.
Vale.
Síntoo.
Creo que te molestei.
É o estrés.
Polo traballo. Teño moito que facer.
Xa.
Douche o meu número?
Encantaríame.
Se non, sentiríame usado.
Cámbiocho. Ten.
Toma.
Chamareite.
Vale.
Boas noites, Oriah.
Boas noites.
Nin un bico de boas noites.
Aínda non teño os cartos.
Pero estou niso.
Conseguireichos.
Claro que os conseguirás,
porque se non,
daramos a túa moza.
Debe ter moitos cartos se se aloxa nun sitio así.
Estamos a ultimar o acordo co propietario,
pero o hotel construirase.
A ver, falemos de ti. Tomaches as pastillas da mañá?
É que aínda me estou afacendo á nova medicación.
Xa, perdoa.
Estou quedando con Amara, a da recepción.
- Xa. Si. - E con algúns amigos dela.
Vale, sempre que non te namores dun español guapo.
Que dis? Xa?
Vale, non vou preguntar.
Pero se puideses deixalo un par de días,
viríame ben a túa axuda.
Que os teus chamen os meus e a ver que sae.
Encárgome eu.
É sempre así.
Encántame a alcachofa.
Preocúpame…
Gústame este.
Incrible! Que ben!
Vaites. Tócanos.
Así se fai, mamá!
Por fin te atopo.
Acompáñasme ó centro para unha cita de Tinder?
Non. Non podo acompañarte a unha cita.
Si, tes que estar aí por se é unha asasina en serie.
Podes vir de acompañante. Seremos un triciclo feliz.
A non ser que pasemos ó interesante e me volva posesiva.
Vaite cambiar. Quero que me contes o de Julián.
Veña.
- E quen é a rapaza? - Prisha.
Unha estudante de medicina que vén de Londres.
- Canto tempo vai estar? - Creo que tres semanas.
Non é moito. E se te encariñas?
Que non dure para sempre
non significa que non pague a pena.
E, en calquera caso, isto é unha illa turística.
A xente vai e vén.
Ou sexa, ti non vas quedar e, aínda así, bicaches a J.
Sabíao! Bicaches un moinante!
Só foi un bico.
Pero non souben máis del.
Tan mal bicas?
Non.
Pero só un bico e máis nada?
Sen lingua?
Demasiada lingua?
Ai, por favor!
A ver, xa o viches espido, así que xa sabes o que hai.
Vale.
Aí está.
- Queres que agarde aquí? - Non, pode ser perigosa.
Ti…
- Prisha? - Amara.
- Ola. - Ola.
Esta é Ry, unha amiga de Texas.
- Ola. Encantada. - Igualmente.
Que non che pareza raro que a trouxese. Non ten amigos.
- Ía secuestrarte, pero agora… - Ves?
- Vaia. - Sabe de que vai. Tomas algo?
Si, encantaríame.
- Queres algo, Ry? - Si. Grazas.
- Que vos apetece? - Unha margarita.
- Teño un punto picante. - Que ben.
Perdoe. Ponme tres margaritas, por favor?
Claro.
Encántame esta canción!
Din que no ceo o amor é quen manda.
Converteremos o ceo nun lugar da Terra.
O ceo é un lugar na Terra.
Sodes incribles.
- Quero lembrar esta noite. - Claro!
Vai unha foto.
- Vaia fotón. - Estás ben?
- Que bonita. - Si.
- Seguro? - Si.
- Saídes ben sexys! - Que va. Ti estás espectacular!
Así que es sensible ás luces intermitentes?
Son.
Si, máis ou menos. Teño epilepsia.
Vale.
- Pero é levadío? - Non.
Non, a miña é bastante grave. Queren operarme,
pero existe un risco importante de perda de memoria,
e a medicación déixame aparvada,
así que non a tomo.
Sei que moitos pacientes o pasan mal con iso.
Perdoa, non sei por que cho contei.
Non o sabe ninguén.
É máis fácil falar cun descoñecido.
Grazas.
Mira quen reaccionou á nosa foto cun corazón.
- A alguén lle gusta o que ve. - Ese alguén ignoroume, Amara.
- Ignoroute? - Ignoroume.
- Como? - Ry, por favor.
Non quere admitir que está namorada.
Vale, vou ó servizo.
Vaia abdominais.
É encantadora.
Tedes que vir no barco.
Grazas.
- Pois vai facelo. - Mañá.
Un camándula é alguén que presume de máis,
pero non fai nada, queda atrás.
Fala e fala do que quere obter mentres non levanta un dedo para facelo.
Non, non quero o teu número.
Non, non che penso dar o meu.
E non, non quero saber nada de ti.
Non, non quero dedicarche o meu tempo.
E non, non quero camándulas.
Un camándula é alguén que non pode ter nada de min.
Vamos, rula!
Vai no lado do copiloto no coche do seu mellor amigo
intentando mocear comigo.
- Ven aquí. Canta a segunda estrofa. - Amara!
E ten pinta de desastre. Non quero un tipo sen rumbo, así que…
Non, non quero o teu número, non.
Non che penso dar o meu.
E non, non quero verte en ningunha parte.
Non quero o teu tempo.
Ry. Ry, agarda.
Oe, perdoa por non chamarte.
Espera, que…?
Estás ben?
Que pasou?
Carlos.
Quen é?
Un prestamista.
E débeslle cartos.
Si.
- Se precisas… - Non me insultes con axuda.
Non te chamei porque non é seguro estar comigo.
Mentres non arranxe isto con Carlos…
Tes que andar con coidado, vale?
Tranquilo.
Non é doado asustarme.
Gústasme, Oriah.
Estarei aquí pouco tempo.
Pois estamos malgastándoo.
É preciosa.
Si.
Unha preciosidade.
Pero hai moitísima xente.
Chamámoslles guiris.
- Como? - Turistas.
- Pois hai unha morea de guiris. - Si.
Eu tamén o son? Inclúesme? Xa.
Si. Es unha guiri.
- Vai todo ben atrás? - Vai. E ti que?
Vaia marabilla.
Isto só é a entrada.
Imos meternos?
É impresionante.
Entón, por que acudiches a Carlos?
Era iso
ou o meu pai acabaría asinando un acordo cun promotor.
Promotor?
- Que gañan eles? - Queren os nosos peiraos.
Están apremándoo moito.
E non temos moitas opcións.
É moita responsabilidade.
O meu pai carga co peso dunha empresa
de máis de 100 anos.
E eu tamén.
Coidado.
- Vives aquí? - Si.
Levo tempo vivindo neste barco.
Cústame durmir sen o mar debaixo.
E a túa nai?
Morreu cando eu tiña oito anos.
Síntoo.
Velaquí vén o vello.
Ven.
Preséntoche a Oriah.
Ola, Oriah.
Meu fillo faloume moito de ti.
- En inglés, papá. - Perdoa.
- Son Mateo. - Ry. Un pracer.
Coñecémonos? Resúltasme familiar.
Non creo. Nunca estivera aquí.
Non sexas rariño. Iamos dar unha volta.
- Vale, pasádeo ben. - Grazas.
Imos traballar?
Traballar?
- Claro, xefe. - Vamos.
Escoitade.
Esta é Oriah.
Hoxe vén botar unha man, vale?
Nunca subiches unha rapaza a bordo.
- Que dixo? - Nada.
Veña, ó choio.
- Os pequenos non, vale? - Vale. Entendido.
Que non morran se non os imos comer.
Dáseche ben.
Bo traballo.
Creo que nunca na miña vida cheirei tan mal.
Toca bañarse, logo.
Tírate! A auga está boísima.
Hai quenllas?
Pois claro. É o mar.
Veña! Cría que non te asustabas á lixeira.
Teu pai estará orgulloso.
Toca gozar dos froitos do noso traballo.
Non probarás peixe mellor na vida.
- Vaia, está boísimo. - A que si?
- É como doce e manteigoso. - E saudable.
Gozas co que fas, non?
Como non vou gozar?
Podo vivir no mar,
traballar coa miña familia, nadar e pescar.
É unha forma de honrar o meu pai
e o meu avó.
Eu non coñecín o meu pai.
- En serio? - Si.
É un empresario de Texas que nin se preocupou.
Pero a miña nai é marabillosa.
Deixou Mallorca para ir na procura do soño americano.
Cando chegou ós EUA non tiña nada,
mais traballou arreo e…
o que logrou é realmente incrible.
Tivo moito éxito.
- Que? - Síntoo, pero…
ás veces sorpréndeme o que os estadounidenses consideran éxito.
Por que o dis?
Porque parece que só traballades e traballades
para ir de vacacións,
e logo comprar máis e máis, e…
Non sei. Mira como vivimos aquí.
Claro que temos problemas, pero estamos satisfeitos co que temos.
Que máis podemos pedir? Ata Miss América acabou no meu barco.
Ás veces hai que gozar do que tes
mentres o tes.
Enténdese o que digo?
Máis do que cres.
Estar aquí…
Este lugar, este verán, fixo…
Fíxome pensar moito sobre onde quero estar.
Pois…
eu non quero estar noutro lugar que non sexa este.
Ensínasme o cuarto?
Pois toca traballar na fin de semana…
Vale, impórtache se…?
- Ola. Como te atopas? - Moi ben.
- Pareces feliz e radiante. - Pois si.
Vale. Prefiro non sabelo mentres teñas coidado.
Non coñeces os españois.
Se quedase nesta illa, Deus sabe cantos irmáns terías.
Mamá, por favor.
Cando poidas, gustaríame falar da compañía de baile.
Claro.
Perdoa, o… Non me convence.
- Este mellor. - Vale, cámbioo.
Agarda. Coñeces os Garcia?
Si, é a empresa que imos mercar.
Cría que xa tiñades o terreo.
Os Garcia posúen algúns dos peiraos máis valiosos da illa.
E non haberá hotel se non os mercamos.
Ese é o rapaz co que andas?
Un Garcia?
- Lena, podes deixarnos? - Claro.
Desculpade, poderiades acompañarme ata…?
- Filla… - Non, mamá, non o fagas.
- Coñezo a situación. Non o fagas. - É o mellor.
O seu negocio está… acabado.
Están pendentes dun préstamo. Precisan tempo.
Outro préstamo?
Iso só os vai endebedar máis.
Estou a darlles independencia.
Liberdade para saíren dun negocio que vai á deriva.
Non están atrapados. Adoran este lugar.
Teñen paixón polo que fan.
Para eles é…
Non é cuestión de diñeiro.
É moito máis ca iso, é a familia e as súas raíces…
Que si, coñezo os Garcia,
e síntoo por eles.
Vale? Síntoo.
Pero entre ti e mais eu, ofrecinlles o dobre do que vale.
Eu non son a mala.
Mateo Garcia non terá que traballar máis.
- Nin o fillo. - Non é iso.
Isto é o que os enche.
Isto dálles razón de ser.
É doado ser idealista,
pero o negocio é o negocio, non é persoal.
Por favor.
Faino por min.
Vou ver que podo facer, pero non prometo nada, vale?
Podo falar contigo dunha cousa?
Podemos pasar un día sen pensar en nada?
Por favor?
Vale.
Ry, ruliña, estás aquí?
Ola.
Teño moitas reunións, pero quería verte antes de marchar.
Xa repuxeches a medicación?
Merqueiche dous vestidos, o verde e o rosa,
así que dime cal queres levar á gala benéfica.
Pensaches en algo para os Garcia?
Aínda non, pero estouno mirando, vale?
- Perdón, imos tarde. - Si.
Mira.
Hoxe vou estar ocupada, pero almorzamos mañá?
Atópaste ben? Estás un pouco pálida.
Estou ben.
Vale. Quérote.
Ata despois.
JULIAN Teslle medo á escuridade?
Confías en min?
Si.
Apaga a luz.
Vale.
Esta é a miña sensación favorita.
Déixaste levar e fúndeste co que te rodea.
Así esquezo os problemas que teño coa luz acesa.
É bo enfrontarse ós medos, Oriah.
Se non, como os vas superar?
Aquí coñecémonos.
Agarda aquí.
Se non sabes nadar, ensínoche.
UNHA NOITE PARA AS ARTES
Ola.
Por que tes cara de canivete?
Veña, conta.
Digamos que temos moito que poñernos ó día.
Que pasa nesa illa? Cóntamo todo.
Creo que estou namorada.
- Ata a medula. - Ata a me…?
Pero ti quen es?
Vale, que vas facer? Non volves á casa dentro duns días?
Non che sei.
Vaia! Así que vai en serio?
Serio coma Romeo e Xulieta.
Espera, non morrera un deles?
- Ola, son Lena. - Teño que deixarte.
- Vale, falamos. Chámame. - Si?
Ola, Ry. Túa nai non virá esta mañá.
Anda a mil cousas co evento desta noite.
Mira, sei que non é cousa miña,
pero…
os Garcia aceptaron vender.
Os de REDWYN están pechando o trato.
- Que? - Síntoo moito, Ry…
Teño que marchar.
Non.
Julián!
Julián, que pasou?
Quen o fixo?
Foi Carlos, onte á noite.
Para o meu pai…
foi a última pinga.
Asinou con REDWYN.
É culpa miña.
Non.
Non tal.
Miña nai traballa para REDWYN.
- Síntoo. Decateime agora… - Tes que marchar, Ry.
- Como? Pero… - Marcha!
Marcha.
Mamá?
Mamá, que pasou?
Permítesme un momento? Grazas.
Prometiches axudalos.
Cariño, fíxeno. Estaban a piques de afundir e salveinos.
Agora teñen cartos e bens, pero non orgullo nin raíces, coma ti.
- Que queres dicir? - Que o mides todo con cartos.
Gústache o poder, es unha xefa de imaxe corporativa.
Mamá, trouxéchesme á túa terra e apenas saíches do hotel.
Por que fas todo isto?
Por que?
Por que fago isto? Fágoo por ti.
Non o ves?
Cres que me gusta estar sempre ocupada?
Claro que quero pasar tempo contigo.
Pero tamén dou grazas cada día
por ter este traballo que se me dá ben,
porque así podo coidarte e darche todo o que necesitas, Ry.
Es a miña razón de ser.
Así que…
se puidese cambiar o destino dos Garcia, faríao.
Creme que o faría.
Así que imos coller aire
e aviarnos para a gala.
É unha noite moi importante.
Só nos quedan uns días e necesítote.
Sei que estás
nunha especie de momento introspectivo co espello,
pero que conste:
estás espectacular.
E nada disto é culpa túa, por certo.
Así funciona o mundo.
Se non fósedes vós, sería calquera outro.
Seguramente feo.
Julián entrará en razón.
Prométocho.
Non.
Putos químicos.
Que queres?
Verás,
o teu mozo débeme moita pasta.
E como che gusta tanto a súa cara bonita,
igual queres evitar que lla estrague.
- Cobrarás o teu. - Relaxa, reina.
Non todo xira arredor dos cartos.
Hai cousas que valen máis,
- coma a comida, o viño e as mulleres. - Déixame.
Se a volves tocar, mátote.
Entendido?
Os cartos.
Unha mágoa. Había ser divertido.
Lisca de aquí!
Non volvas achegarte nunca máis.
Xa. Ata a próxima.
- Estás ben? - Estou.
- Seguro? - Estou ben, si.
Estou ben.
Boa labazada.
Lémbrame non enfadarte nunca.
Perdoa por non contarche o da miña nai.
- Crin que podía arranxalo. - Tranquila.
Non é culpa túa.
Estragóuseche o vestido.
Estaba a facer constar a túa queixa ecolóxica.
Todo iso da herba, os químicos e…
Vaia.
Necesítote.
Saúde.
RY Ven ó cuarto. Precisamos da túa axuda!
Iso é.
Non deixa de sorprenderme o que os ricos deixan atrás.
Obxectos perdidos é un tesouro.
Que tal estou?
Ben.
Véxovos abaixo.
Quero saber se hai algunha solución.
Xa, pero quizais sexa tarde.
Listo?
Vamos aló.
Mamá?
Preséntoche a Julián Garcia.
Un pracer coñecela, señora Pera.
Oín falar moito de ti.
Vou por algo de beber.
Contácheslle quen son e a miña relación con REDWYN?
Si.
Sabe o da túa epilepsia?
Buenas noches, boas noites.
Grazas a todos por estardes aquí con nós
para celebrar este novo e emocionante capítulo para Mallorca.
Énchenos de ilusión presentar un centro de artes
que conservará a esencia cultural desta fermosa illa.
Moitos de vós sabedes que me criei aquí hai anos,
así que é fantástico poder contribuír,
non só con este marabilloso centro das artes,
senón tamén cun resort de categoría mundial en Mallorca.
Ergamos as copas
e fagamos un…
E fagamos un brinde por Mallorca.
- Por Mallorca! - Mallorca!
Mateo.
Alégrome de verte.
Non pensei que te volvería ver.
Pasou moito tempo.
Pasou.
Mira, quero que saibas que nada disto foi persoal.
Isolde,
todo entre nós é persoal.
Só quero deixar claras as miñas intencións.
Non precisas aclarar nada. É que tes razón.
A illa está cambiando e non podo manter o ritmo.
Intenteino.
Aguantei co negocio todo o que puiden.
Pero ó final…
- Só che pedirei unha cousa. - Dime.
Cando constrúas o hotel e marques o rumbo,
non esquezas o que había antes.
Non podería esquecelo.
Polo menos, algo bo saíu de todo isto.
Quizais teñan o futuro que nós nunca puidemos ter.
Vamos.
Este traxe parece unha camisa de forza.
Vai co teu pai. Véxote logo no peirao.
- Ata despois. - Adeus.
Cría que dixeras que me aburrirían as túas historias de nena.
Mateo Garcia.
O meu primeiro amor.
Coñecémonos de nenos,
e, de adolescentes, non podiamos separarnos.
Era o aire que respiraba e a auga na que nadaba.
Sempre falabamos do futuro, faciamos plans e…
E de súpeto, todo mudou.
Morreu a túa nai.
Nunca sentira unha dor coma esa.
E cada recuncho da illa lembrábama.
Tiña que marchar, fuxir. Só quería afastarme e…
pedinlle que viñese comigo.
Supliqueillo.
El non quería deixar a súa familia nin o negocio.
Escribímonos cartas durante anos,
ata que, un día, non houbo máis.
Así que, cando souben
que iamos construír o hotel e mercar o terreo,
aproveitei para axudalo.
Oxalá mo contases antes.
Xa.
E agora só son a cara de quen lle roubou os soños á súa familia.
Non.
Fixeches o que puideches.
E el sábeo.
Podemos trasnoitar?
Nunca vin o amencer.
Como que non?
Dende o mar?
Dende ningures.
Ben.
Podo ofrecerche o mellor lugar da casa.
Mira.
Grazas por reservarme o teu primeiro amencer.
Dareiche todas as primeiras e últimas veces.
Mamá, vai todo ben?
Cando deixaches a medicación?
Uns días despois de chegar.
Deixábame anestesiada.
Mamá, precisaba un verán no que sentir algo.
Son unha idiota. Non debín deixarte soa.
- Para! Non. - Debín vixiarte
- para que tomases a medicación! - Non, é cousa miña.
Seguro que empeoraches todo!
Dáme igual.
- A min si. - A min non.
- Ben. - Que fas?
- Veña, marchamos. - Non imos marchar.
- Marchamos. - Non.
Non, por favor. Vin o amencer por primeira vez.
Ai, si? Que ben.
Podo sentir cousas: a Julián tocándome,
e o mar na pel.
Polo menos hai algo que paga a pena lembrar.
Quero quedar aquí.
Quero vivir.
Queres quedar?
Queres vivir? Agora queres vivir?
Durante canto, Ry? Canto tempo queres vivir?
Marchamos. Díxenlle a Lena que adiantase o voo.
Non.
- Fai as maletas. Marchamos. - Non, mamá!
- Non. - Ry!
Ry!
Ry, onde vas?
Ry!
Abride paso!
Ry!
Tranquila. Está todo ben, ruliña.
Tranquila. Estou aquí.
Todo vai saír ben.
Si. Estás aquí.
- Ola. - Ola.
Chegas en bo momento. Vou por un café.
- Vale. - Volvo enseguida.
Xa espertou.
Nena, estaba moi preocupada.
Viría antes, pero o xefe non me deu tregua co traballo.
Mantiveches todo isto en segredo.
Epilepsia e tubérculos.
Non son o mesmo que os tumores, aínda que soen igual de mal.
Perdón polo segredo.
Enténdoo.
Querías pasalo ben, por iso te achegaches a min.
Por certo, Prisha está aquí?
Non.
As cousas boas non duran para sempre.
Marchou.
Si. E volvería facelo?
Con gusto, nena.
JULIAN Temos que falar. Podemos vernos?
Que pasou?
Mancácheste?
Teño esclerose tuberosa.
Provócame epilepsia.
É de nacemento.
Que se pode facer? Hai tratamento?
Si e non.
A medicación axuda, pero non é estable.
E cando cheguei aquí, deixei de tomala.
Por que?
Porque me insensibilizaba.
Julián, non quero deixar de sentir.
- É posible operar? - Si, pero o risco é alto.
Podería perder a memoria.
Entón…
iso sería o peor caso?
Estarías sa.
Todo o que vivín desaparecería.
Por que non me dixeches nada?
Quería descubrilo.
Por min mesma.
Saber para que vivo.
E é por este lugar.
Ʌ
por ver a miña nai facer o que lle gusta.
É por ver a Amara probar novas maquillaxes.
É por estar contigo nunha cova escura.
Porque fas que a escuridade sexa tranquila.
Perder eses recordos…
ou non poder crear outros…
é peor cá morte.
Quérote, Oriah.
E eu a ti.
Ry?
Ry.
Ry!
Oriah! Ry!
Merda.
Ry.
Ry, por favor.
O pulso é moi débil.
- Entrou en parada, pero estabilizouse. - Aguanta, si?
Estou aquí, vale?
Aguanta, pero a duras penas.
As probas mostran que empeorou.
A decisión é súa, pero recomendamos firmemente operar.
- Que máis hai que pensar? - Ry nunca quixo operarse.
Levo anos intentando convencela, e fíxome prometerllo.
Podemos estabilizala e aliviar o seu malestar,
pero sen cirurxía, o seu estado agravarase
e será cuestión de tempo.
Isolde.
Entendo os riscos.
Oriah faloume dos seus desexos.
Pero mentres exista a posibilidade de salvala
e de que poida levar unha vida normal,
rógoche que a aproveites.
Preocupáballe perder as partes máis valiosas da súa vida.
Pero, se isto funciona,
os mellores recordos serán os que están por chegar.
Padece a mesma enfermidade cá miña nai.
Síntoo moito, Izzy.
Ela sábeo?
Que lle transmitín algo terrible que a fai sufrir?
Non o sabe.
Non te culparía.
Eu nunca planeei ter un bebé.
Non o tiña na lista.
Non.
Se non me equivoco, querías unha mansión, tres coches e un poni.
Nunca tiven o poni.
Cando souben que estaba embarazada, sentín que a miña vida tiña un propósito.
Desexábaa moitísimo.
E pensei que me arriscaría.
Criaches unha moza forte e décheslle unha vida marabillosa.
Así que, pase o que pase, Izzy, non tes nada do que avergoñarte.
Nada.
- Ola, grazas por vir. - Sen problema.
Temos moito traballo.
Temos alternativas, pero son bastante complexas.
Levo esta.
É unha noticia excelente, moitas grazas.
- Julián. - Isolde.
Ola. Senta.
Teño…
Teño algo que é teu.
Cando tiña oito anos,
atopei as cartas do meu pai ó seu primeiro amor.
Sempre me intrigou para quen eran.
Pero agora sei quen é Izzy.
Ola, rapaces.
- Ola. - Falaches co doutor?
Pois non. Non…
Non falei. Non hai cambios aínda, pero…
xurdiu algo.
Entón atopaches unha parcela nova para construír o hotel.
Sei o importante que é para ti.
Pensei que xa era tarde, pero…
nunca o é.
Tiñas razón. Este é o meu fogar.
E debería protexelo.
Así que…
imos investir no teu negocio.
É o que Ry desexaría.
O que desexo eu.
Creo que tamén haberá que conseguirche unha destas camisetas.
Grazas, Izzy.
Xa me tarda empezar.
Gústame o barco.
Está moi ben.
Un segundo.
Si.
Agora mesmo.
Espertou!
Benvida, meu ben.
Ry.
Os recordos volven a min, un tras outro.
É coma se puidese tocalo.
Alguén que coñecín.
Pregúntome…
se o destino seguirá comigo.
O que cría que sería o meu último verán,
o meu primeiro e último amencer,
converteuse no comezo da miña vida.
Son Julián.
O ÚLTIMO AMENCER
Subtítulos: Estefanía Prol Lusquiños
Supervisora creativa: Paula Maneiro