W POPRZEDNICH ODCINKACH
- Podekscytowana? - Bardzo.
Wieki na to czekałam.
Mam cię.
Nigdy czegoś takiego nie czułem.
Mam zaledwie 38 lat.
A ja mam…
22 lata.
Powtarzam sobie, że wiek to tylko liczba.
Tego się nie spodziewasz.
Gotowa?
Mam 60 lat.
O Boziu!
Trzydzieści, 40, 50, 60…
Jest 33 lata starszy ode mnie.
Jorge jest w wieku moich rodziców.
Nie chcę być zdziwiona, że coś zrobiłeś.
Przyjechałam tu z tobą. Nie chcę czuć się samotna.
Wydaje mi się, że cię nie pociągam.
Czuję się, jak twoja kumpela.
Czy na pewno wybrałam odpowiednią osobę?
- Skończyłam rozmawiać. - W porządku.
Ściągniecie mi mikrofon, proszę?
Dobrze wiem, że niełatwo będzie znaleźć takie uczucie.
Drugi raz tego nie znajdę.
Od jutra
zaczną odwiedzać was goście.
Przyjaciele i rodziny.
- To Theresa. - Cześć.
Nigdy nie umawiał się z kobietą w tym wieku.
Mam nadzieję, że im się uda, ale…
Jest dziwnie.
Masz 23 lata.
Możliwe, że będziesz miała pod opieką dwójkę dzieci.
Zostawiam nie tylko przyjaciół,
ale wszystko, na co pracowałam.
Co ja, kurwa, wyprawiam?
Jestem wykończony i przytłoczony.
Przy tobie nie mogę być sobą.
Wprowadzenie 22-latki do mojego życia może być problematyczne.
Czy nasz związek ma przyszłość?
Czas na decyzję.
Czy podejmiecie ryzyko?
A może wybierzecie inną drogę?
W pojedynkę.
Do kitu.
1 DZIEŃ DO CEREMONII ZOBOWIĄZAŃ
Zabrałeś wszystko z łazienki?
Sprawdzę resztę pokoi.
- A ty… - Garnitury.
Przyda ci się pokrowiec.
Dobra myśl.
Jestem zestresowany i niespokojny.
Widzimy się ostatni raz przed ceremonią.
Zrobiłam, co mogłam.
Denerwuję się, co będzie, gdy zostanę sam z własnymi myślami.
Co przyjdzie mi wtedy do głowy?
Z jednej strony chcę związać się z Vanessą,
a z drugiej nie wiem, czy powinienem.
Może ta huśtawka emocjonalna nas przerasta?
Bałem się zobowiązań
i nadal się ich boję.
Prawda? Tak że tak.
Boję się.
- Co tam? - Wszystko ci naszykowałam.
Dzięki.
Jak się czujesz?
Dobrze. A ty?
Też.
- Smutno mi, że sobie idziesz. - Wiem. Nie wiem, co powiedzieć.
- No wiem. - Fajnie było.
Nasze ostatnie wspólne dni były spełnieniem moich marzeń.
W życiu nie poznałem wspanialszej dziewczyny.
- Dzięki. - Nie umiem ubrać tego w słowa.
To był najpiękniejszy czas w moim życiu.
Dziwnie tak zamknąć ten rozdział.
To rozstanie?
- Zrywasz ze mną? - Nie!
Nie wiem, co powiedzieć. A jak się rozpłaczę?
- Nie. - Mam nie płakać?
- Nie. - Dobrze.
Będzie dobrze.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
W porządku?
Tak.
Nie płaczesz?
- Wszystko gra? - Tak.
Słowo?
Możesz na mnie liczyć.
Wiem.
Dobrze?
Chyba mam zespół stresu pourazowego.
- Czemu? - Nie wiem.
Wszystkie moje związki się rozpadły.
Mam wrażenie, że to powtórka z rozrywki.
Że znowu mi się nie udało.
Nie chodzi o ciebie. Nie myśl tak.
To nie ma z tobą nic wspólnego.
Wiele razy otwierałam się przed ludźmi,
tylko żeby się sparzyć.
Mam nadzieję, że teraz będzie inaczej.
Boję się.
Na początku związku z Loganem miałam mnóstwo wątpliwości,
bo w przeszłości zostałam zraniona.
Dlatego się bronię i mówię sobie, że będzie dobrze.
Ale może nie będzie?
Mam nadzieję, że tym razem wybrałam odpowiednią osobę.
Tak mi się wydaje.
Liczę, że czujesz to samo.
Tak, czuję.
Trudno się nie bać.
Wiele lat nie byłam w żadnym związku.
Zbliżyłam się do kogoś,
więc nie chcę znowu skończyć ze złamanym sercem.
I to na oczach całego świata.
- Do zobaczenia. - Dobrze.
Trzymaj się.
Kobieta w związku z facetem młodszym o 20 lat to rzadkość.
I to bardzo.
Może tylko się łudzę, że coś z tego będzie?
Może robię źle, otwierając swoje serce?
Logan jest teraz w kwiecie wieku.
Ma zmarnować najlepsze lata na kobietę starszą o dwie dekady?
MIŁOŚĆ NIE ZNA WIEKU
Zostawiasz mnie.
Wiem. Sprawdzam, czy niczego nie zapomniałem.
Mnie zapomniałeś.
Chwila rozłąki dobrze nam zrobi.
W końcu będę miał okazję
spojrzeć na sytuację z zewnątrz
i podjąć przemyślaną decyzję.
Odkąd razem zamieszkaliśmy, bywało lepiej i gorzej.
Ale ten związek dał mi też dużo dobrego.
Nawet gdy było źle,
cały czas o siebie dbaliśmy.
Wydaje mi się,
że widać, że bardzo mi na niej zależy.
Pytanie brzmi,
czy plusów jest więcej niż minusów.
Czy dobre chwile wystarczą, by być razem?
Przytul się.
Dziękuję, że jesteś sobą. Przy tobie jestem lepszą wersją siebie.
Proszę bardzo.
Mówię poważnie.
- Czemu tak na mnie patrzysz? - Bo mnie zostawiasz.
Nigdy ze sobą nie tańczyliśmy.
- Musimy sobie sporo przemyśleć. - Wiem.
Będę…
Będę za tobą troszkę tęsknić.
Ja za tobą też.
Bardziej niż myślisz.
Tak?
Nie zaśniesz, bo będziesz o mnie myślał.
- Może. Nie wiem. - Co?
- Może jednak zasnę. - Nieprawda.
Daj buziaka.
Poranek był słodko-gorzki.
- No to na razie. - Pa.
Zaraz ceremonia. Będzie ciężko.
Już tutaj mieliśmy wątpliwości, czy nam się uda.
Poważny związek to zupełnie co innego.
Wiem, że mu się podobam.
Rozstajemy się w dobrej atmosferze.
Ale nie chcę wywierać na nim presji.
Sama nie wiem, co przyniesie przyszłość.
Co myślisz?
- O czym? - O wyprowadzce.
Do tej pory to głównie ja poruszałem
te najtrudniejsze tematy.
Jak będziemy się ze sobą kontaktować?
Cały czas żyliśmy w bańce.
Nigdy do siebie nie pisaliśmy, nie dzwoniliśmy.
Nie byłem w związku na odległość.
Dlatego naturalnie zaczynam się nad tym zastanawiać.
Cieszę się, że o tym mówisz.
Ja w ogóle nie brałam tego pod uwagę.
Po prostu jestem realistą.
- No i wiesz… - Jasne, rozumiem.
W pewnym momencie to się skończy.
No i wiesz.
Chciałbym zostać w tej bańce na zawsze,
ale na razie musimy się pożegnać.
Zobaczę Andrew dopiero na ceremonii zobowiązań
i trochę mnie to stresuje.
Martwi się, a ja wcale mu się nie dziwię.
Sama miałam wątpliwości z tyłu głowy,
ale o nich nie mówiłam.
Po części boję się,
że nasza różnica wieku nas przerośnie.
Obawiam się, że koniec końców
okaże się to dla nas nie do przeskoczenia.
Dobra.
Pa, pa.
Do zobaczenia.
Na razie.
RÓŻNICA WIEKU: 27 LAT
O Boże.
Piękne.
Gdy na nie spojrzę, pomyślę o tobie.
Myślałem sobie o nadchodzącej rozłące.
Kocham okazywać ci wsparcie.
Uwielbiam być przy tobie, gdy…
gdy ci ciężko.
Będę o tobie myślał.
Wykorzystam ten czas,
żeby to sobie przemyśleć i trochę się uspokoić.
Na pewno będę za tobą tęsknić.
Zbliżyliśmy się do siebie w bardzo krótkim czasie.
Wspaniale się z tobą mieszkało.
Będzie mi tego brakowało.
Ale rozłąka dobrze nam zrobi.
Choć nie cierpię pożegnań.
Dobrze, że mam te kwiaty.
Mam tak samo.
Dziękuję, że jesteś dla mnie wszystkim.
I…
nie uschnij z tęsknoty.
Nie obiecuję.
Jestem zakochany w Theresie.
WIEK: 27 LAT
Przy niej mogłem się otworzyć.
Nie musiałem nikogo udawać, co zdarzało mi się w przeszłości.
Daje mi tyle radości.
Budzę się, widzę ją obok siebie i czuję się jak w domu.
Przyjemne uczucie.
Kocham cię.
Czy mam nadzieję,
że wyjdziemy z tego jeszcze silniejsi?
Tak. Myślę, że to całkiem możliwe.
Ale może być inaczej.
- Dziwnie się czuję. - Wiem.
Może Theresa
wbije sobie coś do głowy
i gdy się spotkamy, będzie zupełnie inną osobą.
- Pa. - Pa.
Przede mną poważna decyzja.
Nie da się zaprzeczyć,
że od razu połączyło nas głębokie uczucie.
Ale
nadal mam wątpliwości.
Bardzo dużo mnie to kosztuje,
żeby powiedzieć,
że mężczyzna młodszy ode mnie o 27 lat
jest moim chłopakiem.
Czy jestem gotowa brnąć w ten związek
i podzielić się nim ze światem?
Nie wiem,
czy mam siłę, by się tego podjąć.
- Wypijmy za naszą przygodę. - Zdrowie.
I za poważną decyzję.
Przed nami poważna decyzja.
Jak się czujesz?
Wiem, co do ciebie czuję.
Ale wiem też, że to nie sprawi,
że wszystko się ułoży.
Rozumiem też,
że musimy się zmierzyć z problemami logistycznymi.
Dzieli nas odległość. I nie tylko.
Więc…
- Musimy wziąć to wszystko pod uwagę. - Tak.
Do tej pory nasze życie było jak z bajki.
Wszystko szło jak z płatka, nie mieliśmy problemów.
Tak było, ale od kilku dni nie jest.
Przez to, że rozstajemy się akurat teraz,
czuję się trochę niepewnie
na temat mojej decyzji.
Do tej pory ignorowałam wiele znaków zapytania.
Odkładałam je na potem, bo nie chciałam niczego popsuć
ani niczego zmieniać.
Dlatego mimo tego,
że trochę się boję,
to wiem, że ta rozłąka dobrze nam zrobi.
Bo wiem, że dzięki temu podejmę przemyślaną decyzję.
Przemyślaną i rozsądną.
Szanuję.
Jej obawy są uzasadnione.
Przez ostatnie dni liczyła się dla mnie jedna rzecz.
Starałem się skupić na jej emocjach i uczuciach,
a o sobie trochę zapomniałem.
Teraz spędzimy trochę czasu osobno.
Muszę zastanowić się nad tym, co ja czuję.
Jak to wygląda?
To spore zobowiązanie. Czy Pfeifer to udźwignie?
Na razie.
Jesteśmy na innych etapach życia
Mam dwóch synów.
Jak to pogodzimy? Jest tyle znaków zapytania.
Nie będę kłamał, że się nie stresuję.
DZIEŃ CEREMONII
Nadszedł dzień ceremonii.
Czuję się pewnie, ale nie wiem, co z Theresą.
Nie wiem, czy obawy wzięły górę.
Może stresuje się dziećmi.
Wspieram ją, może na mnie liczyć.
Moja rodzina popiera nasz związek.
Ale boję się, że Theresa da za wygraną
przez rzeczy, na które nie mam wpływu.
Chcę być z Theresą.
I mam nadzieję, że jest gotowa,
żeby podjąć ze mną to wyzwanie.
Z każdym dniem moje uczucie do Johna jest coraz silniejsze.
Muszę przyznać, że powoli się w nim zakochuję.
To zbyt piękne, by było prawdziwe.
Ale nadal mam pewne wątpliwości.
Dzieli nas ogromna różnica wieku.
To mnie przeraża.
Mogę wyjechać stąd sama.
I
wiele wtedy stracę.
Wiem, że będę żałować, że nie ma go w moim życiu.
Ale nie wiem, czy to nie za dużo.
Może lepiej
pójść na łatwiznę i po prostu się rozstać?
Wrócić do tego, jak było kiedyś.
Nie wiem, czy jestem na to gotowa.
W porządku.
Od początku nie było nam łatwo
i jestem za to wdzięczny.
Musieliśmy się wspierać, a to wiele znaczy.
Nigdy nikogo nie wspierałem.
Nie byłem na to gotowy.
Nigdy nie chciałem przyjmować pomocy
ani służyć pomocą.
Mam ogromne szczęście, że mogę być dla ciebie oparciem.
Jestem tego pewien.
Wiem, co zbudowaliśmy i co nas łączy.
Po prostu to czuję.
Gdy tylko cię widzę, od razu ogarnia mnie wewnętrzny spokój.
Potrafimy się śmiać w bardzo poważnych chwilach
i tych bardziej intymnych.
Nie mogę się doczekać…
tego, co będzie.
Poradzimy sobie z różnicą wieku.
Musisz uwierzyć, że wiek to tylko liczba.
Ale uwierz też we mnie.
Codziennie będę przy tobie i razem sobie poradzimy.
Gdy zdecydowałam się na tę przygodę,
żeby znaleźć swoją bratnią duszę,
powiedziałam sobie, że jestem gotowa.
Gdy cię poznałam,
oczarował mnie twój uśmiech,
twoja energia i twoja wytrwałość.
Rozśmieszyłeś mnie.
I dzięki tobie
poczułam się lepiej niż kiedykolwiek.
Ale z jakiegoś powodu
cały ostudziło mój zapał.
Gdy poznałeś moje dzieci, nie powiedziałam im, ile masz lat,
ale nie dlatego, że było mi wstyd,
a dlatego, że się bałam.
Bo słowa wypowiedziane na głos stają się rzeczywistością.
Bałam się też tego,
jak może odebrać nas świat.
Bo wiem, że świat nie jest sprawiedliwy
i patrzy nieprzychylnie na związek starszej kobiety z młodszym mężczyzną.
Zaczęłam się zastanawiać.
Może będzie lepiej, jeśli odejdę,
zanim wszystko się skomplikuje…
i
zrobi się zbyt poważnie.
Żartujesz.
Jestem przytłoczona.
Bardzo się boję.
Jeśli pozwolę sobie…
otworzyć się
przed tobą
i przed światem,
to podejmę największe ryzyko w moim życiu.
Tego się nie spodziewałem.
Zrobiłaś zwrot o 180 stopni.
Spędziliśmy razem cudowne chwile.
Wykazałeś się ogromną cierpliwością i zrozumieniem.
Ale obawiam się, że to dla mnie za dużo.
Nie chcesz zawalczyć?
Walki się nie boję.
Ale próbuję chronić siebie i ciebie.
Nie wiem, co powiedzieć.
Moje dzieci napisały do ciebie list.
Chcę ci go przeczytać.
No dobrze.
„Drogi Johnie.
Bardzo miło było Cię poznać i zobaczyć Cię u boku mamy.
Wydawała się taka szczęśliwa,
a od dawna taka nie była”.
Daj mi chwilę.
„Nie wiemy, ile dokładnie lat was dzieli,
ale po tym, co zobaczyliśmy, nie ma to dla nas znaczenia.
Chcemy, by mama była szczęśliwa,
a Ty ją uszczęśliwiasz.
Popieramy wasz związek i cieszymy się na to, co dalej.
Ściskamy. Lauren, Richard i Michael”.
Muszę mieć pewność, że to w wierzysz.
Że jesteś na to gotowa.
I że wierzysz, że dzieci wspierają cię w tej decyzji.
Chcę, żebyś budziła się co rano
i widziała, wierzyła i ufała,
że twoje dzieci to popierają.
A co będzie potem…
Na pewno sobie poradzimy.
Wszystko zależy od ciebie.
Od początku to mówiłem. Ty musisz zadecydować,
czy w to wierzysz.
Dzięki temu czuję się pewniej
i cieszę się, że napisali ci taki list.
Nie znałam jego treści.
Nie chcę z tego rezygnować.
Chcę iść z tobą dalej, ręka w rękę.
Nie wiem, co nasz czeka i jak to będzie wyglądało,
ale wydaje mi się, że razem się w tym odnajdziemy.
Jeśli jesteś w stanie znieść
mnie i moje pokręcone lęki…
to możemy stworzyć coś naprawdę wyjątkowego.
Też tak myślę.
I może nadejdzie taki czas,
że rozgłoszę to na cały świat.
Ale
na razie mogę jedynie
dać ci moje słowo
i zobowiązać się,
że spróbuję zbudować z tobą związek, który będzie prawdziwy
i cudowny.
Zgadzam się.
Przezabawne.
Cieszę się na to, co nas czeka.
Jestem wdzięczny za tę przygodę.
I dalej chcę się w tobie zakochiwać.
A ja w tobie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Aż nie chcę cię puścić.
- Dobrze, bo nie musisz. - Dobra odpowiedź.
Jestem lekko zestresowana.
Wierzę w Derricka i nas związek,
ale nadal boję się o moją przyszłość.
Mam dopiero 23 lata.
Przez myśl mi nie przeszło,
że przeprowadzę się na drugi koniec kraju dla faceta, który ma dzieci.
Obawiam się głównie dlatego, że nie mam doświadczenia.
Nigdy nie byłam w związku z kimś, kto ma dzieci.
To poważna decyzja.
Albo odejdę od Derricka
i wrócę do życia w Seattle,
albo wyjadę stąd z Derrickiem
i czeka mnie życie, którego nawet sobie nie wyobrażałam.
Mam wątpliwości.
Powinnam zaryzykować i zmienić całe swoje życie
dla mężczyzny i dla związku?
A może lepiej to zakończyć?
W życiu się nie spodziewałem,
że przyjadę do tego programu
i nawiążę z kimś prawdziwą i głęboką więź.
Mam wrażenie, jakbym brał ślub.
Stawka jest wysoka.
Dla Pfeifer to zmiana dotychczasowego życia.
Podczas naszej ostatniej rozmowy
miała sporo pytań i była zestresowana.
Boi się rezygnować ze swojego życia. Będzie musiała zmienić karierę.
Sporo tego.
Próbuję wykazać się empatią, ale chcę, by zamieszkała ze mną w Dallas.
Nie jestem przekonany, że na tę chwilę nasz związek
jest na tyle silny, by się na to zdecydowała.
Cześć.
- Pięknie wyglądasz. - Dzięki.
Już pierwszego dnia,
nie wiem jakim cudem,
ale poczułem się przy tobie swobodnie.
Porozmawialiśmy zaledwie chwilę, a ja poczułem wewnętrzny spokój.
Szczerze mówiąc, już wtedy wiedziałem,
że nie mam po co rozmawiać z innymi kobietami.
Pociągnęliśmy temat. Zamieszkaliśmy razem.
Wiadomo, że towarzyszył nam stres.
Zamieszkaliśmy ze sobą, a ledwo się znaliśmy.
Spodziewałem się, że będzie dobrze, ale byłem w błędzie.
Było o wiele lepiej, niż mogłem sobie wyobrazić.
Dla mnie ta cała przygoda,
śmiech, dobre chwile,
wyzwania, trudne rozmowy – wszystko było ważne.
Wydaje mi się, że po drodze sporo się nauczyliśmy.
Od razu wiedziałam, że jesteś wyjątkowy.
Pomimo tego, że dzieli nas 20 lat,
jestem przekonana, że spadłeś mi z nieba.
Od zawsze wyobrażałam sobie
mojego wymarzonego faceta.
Ale ty jesteś jeszcze lepszy
niż mogłam sobie wymarzyć.
Teraz nie wyobrażam sobie
przyszłości bez ciebie.
Już po naszej pierwszej randce wiedziałam, że jesteś dobrym człowiekiem.
Odkąd z tobą zamieszkałam,
jestem przekonana, że jesteś najlepszym mężczyzną,
jakiego w życiu poznałam.
Jestem zaszczycona, że mogłam dzielić z tobą tę przygodę.
Im bliżej cię poznaję,
tym bardziej utwierdzam się w tym,
że jesteś wspaniałym mężczyzną.
Derrick, jesteś niesamowitym człowiekiem.
Może się to wydawać zbyt piękne, by było prawdziwe,
ale taki właśnie jesteś.
Jestem najszczęśliwszą dziewczyną na świecie,
bo cię tu znalazłam.
Wiele ludzi całe życie szuka tego, co jest między nami.
Jeśli wyjadę stąd bez ciebie,
mogę żałować tego do końca życia.
Ale jeśli zostaniemy razem,
moje życie będzie wyglądało zupełnie inaczej,
niż sobie wyobrażałam.
Musiałabym zostawić moje życie w Seattle.
Moich przyjaciół, moją grupę wsparcia
i wszystko, co zbudowałam przez ostatnie 4 lata.
Ale
dziś
odsuwam wątpliwości na bok
i idę za głosem serca.
Dlatego
na 100% chcę przeprowadzić się do Dallas.
Żeby zacząć z tobą wspólne życie
po programie.
To było wzruszające.
Obiecuję ci, że zawsze będę się starał.
Nie poddam się.
Będę dbał o ciebie i twoje serce.
Pfeifer, kocham cię.
Mam dla ciebie prezent.
Klucz do naszego domu, który kiedyś był moim domem.
Dziękuję.
- To wiele dla mnie znaczy. - Proszę.
Nie chcę, żebyś w Dallas mieszkała sama.
Mój dom to nasz dom.
Jestem największą szczęściarą pod słońcem.
Od początku nią byłam.
No to jest nas dwoje.
Przyjechałam tu, żeby otworzyć serce
i znaleźć osobę,
z którą spędzę resztę życia.
Jak wyobrażam sobie przyszłość?
Chciałabym być po ślubie z cudownym facetem.
Choć nie zawsze było dobrze,
wierzę, że to może być Chris.
Jestem niepoprawną romantyczką.
Chcę, żeby nam się udało. Czujemy coś do siebie.
W końcu nam się układa.
Ale to poważny krok.
Ja mam 41 lat, a on 26.
Czy na pewno jest na to gotowy?
Nie jestem pewna.
Ale nie mogę porzucić nadziei.
Czuję się nieswojo.
Na pewno się kochamy.
Mamy za sobą niezłą huśtawkę emocjonalną.
Gdybyśmy się nie kochali, już by nas tu nie było.
Pytanie brzmi, czy jesteśmy w sobie zakochani.
Nawiązałem z Leah głęboką więź i bardzo mi na niej zależy.
Dlatego jestem gotowy przymknąć oko na nasze problemy
i zostawić je za sobą.
Ale próbuję też ocenić,
czy jestem na to gotowy, czy nie.
Ta decyzja wpłynie na całe moje życie.
Logika, emocje,
głowa, instynkt – czym się kierować?
Jest mnóstwo głosów,
które każą nam robić różne rzeczy.
Próbuję zignorować to, co świat mi mówi, że powinno się stać,
i posłuchać głosu serca, który wskaże mi drogę.
- Ładnie wyglądasz. - Dzięki.
Przepięknie.
Przed programem modliłam się do Boga, by zesłał mi moją drugą połówkę.
Miałam nadzieję, że ją tu spotkam.
I wtedy poznałam ciebie.
Już po pierwszej rozmowie wiedziałam, że łączy nas coś wyjątkowego.
Nasz pierwszy pocałunek był boski.
Rozpaliłeś we mnie płomień, który dawno zgasł.
Wiem, że mieliśmy gorsze i lepsze momenty,
ale według mnie tych lepszych było znacznie więcej.
Przy tobie byłam lepszą osobą.
Za co ci dziękuję.
Dziękuję, że mnie wysłuchałeś, dostrzegłeś
i zawsze zachęcałeś, bym była sobą.
Dziękuję.
Od pierwszego dnia mówiliśmy sobie, że musimy być ze sobą szczerzy.
Chciałbym zwrócić uwagę na jedną bardzo ważną rzecz.
Przed tobą mogłem się otworzyć.
Motywujesz mnie do działania.
Pomogłaś mi się rozwinąć. Liczę, że ja tobie też.
Nie wiem, jak dziękować ci za to, co razem przeżyliśmy.
Raz było lepiej, raz gorzej.
Nie ma wątpliwości, że bywało ciężko,
ale też pięknie.
Chciałbym zapamiętać
to i to.
Uważam, że nadal
musimy być ze sobą szczerzy.
I…
wiele razy rozmawialiśmy o naszej różnicy wieku.
Może to większy problem, niż nam się wydawało.
Ale tak to wygląda.
Podjęliśmy decyzje, które wpłyną na nas i nasze rodziny.
Mam nadzieję, że postąpimy słusznie.
Zależało mi, żebyś mógł zobaczyć to, co ja.
Chciałam pokazać ci świat.
Zwiedzić go razem z tobą.
Wyrwać cię z twojej strefy komfortu.
Chcę motywować cię do działania i uwielbiam, gdy ty robisz to samo.
Przy tobie mogłabym rozwinąć skrzydła.
Nie jest łatwo.
Nie zawsze pokazywaliśmy się z najlepszej strony.
Chciałabym, żebyśmy rozwinęli swój potencjał
i zobaczyli, co może z tego być.
Chcę z tobą być.
Przepraszam.
No to…
Rozmawialiśmy o tym, co nasz różni, i powiedzieliśmy sobie,
czego szukamy u partnera.
Oboje chcemy się ustatkować i założyć rodzinę,
ale w innym momencie.
Różnica wieku była dodatkowym powodem do stresu.
Znaleźliśmy się w sytuacji…
Pierwszy raz w życiu
było mi ciężko być sobą.
I dlatego uważam, że ten związek nam nie służy.
Ostatecznie
nie mogę być w związku, do którego nie jestem przekonany.
To nie fair wobec ciebie
ani wobec naszych rodzin.
Dlatego chcę zakończyć ten związek.
Będę z radością wspominał całą tę przygodę.
Liczę, że to nie koniec przyjaźni,
którą szczerze cenię.
- Bardzo ci dziękuję. - Proszę.
Jesteś piękna pod każdym względem.
Przytulisz się?
Miło było poznać.
Chris nie chciał ze mną być.
Jeśli ktoś naprawdę coś do ciebie czuje,
to z tobą będzie.
Będzie walczył.
Dlatego chciałam spróbować, żeby zobaczyć, czy nam się uda.
Ale on nie chciał.
Chciałam, by mnie wybrał, ale nie zamierzam błagać.
Nie zrobię z chłopca mężczyzny.
Miałam nadzieję, że znajdę tu miłość, ale jednak mi się nie udało.
Dzięki temu doświadczeniu lepiej poznałam siebie.
Jestem silną, inteligentną i piękną kobietą.
Mój przyszły partner będzie się cieszył, że mnie ma.
Nie mogę się doczekać.
Towarzyszą mi lekkie wątpliwości.
Przez ostatnie dni sporo myślałem.
Bardzo się boję,
że różnica wieku jest za duża,
że nasze życia wyglądają inaczej.
Czas, odległość…
Może nasze życia dzieli zbyt duża przepaść?
Nie będę kłamał,
że nie myślę o tym każdego dnia, gdy jestem z Libby.
W środku cały czas się waham.
Z jednej strony myślę, że się nie uda.
Wystarczy spojrzeć na moje poprzednie związki,
które się nie udały.
A z drugiej strony jest moje serce.
Odrobinę się stresuję.
Przez cały program byliśmy siebie pewni.
Nie sądziłam, że na tym etapie
będę mieć takie wątpliwości.
Ale w ciągu ostatnich dni
Andrew zaczął się martwić, że zabiera mi coś z życia.
Odległość też go martwi.
Dlatego powoli wpadam w panikę.
Przez jego wątpliwości mam coraz więcej pytań.
Może ma racje? Może nam się nie uda?
Jego wątpliwości mi się udzieliły.
Przez to wszystko boję się coraz bardziej.
Nie wiem, co on czuje.
Może uznał, że nasza różnica wieku to sprawa nie do przeskoczenia.
To bardzo możliwe, że Andrew złamie mi dziś serce.
- Co tam? Pięknie wyglądasz. - Dzięki.
- Przystojniak z ciebie. - Dzięki.
Przyszedłem tu z nadzieją,
że coś tu znajdę.
Ale w głębi serca nie wierzyłem, że naprawdę coś do kogoś poczuję.
Mam wątpliwości, czy nasz związek wytrzyma,
gdy wyjdziemy z tej bańki.
Masz 22 lata, ja 38.
To spora różnica.
Jesteś u progu swojego życia.
Próbujesz zrozumieć, kim jesteś, czego chcesz i dokąd zmierzasz.
Ja już zbudowałem swoje życie.
Najbardziej boję się tego,
że przeze mnie nie spełnisz swoich marzeń,
choć sama jesteś spełnieniem moich.
Rozumiem, co masz na myśli.
Sama o tym myślałam.
Dobrze wiesz, że czasem jest mi ciężko
powiedzieć, co czuję.
Jest mi zdecydowanie łatwiej przelać to na papier.
Napisałam ci coś.
„Gdy tu przyjechałam,
byłam dobrej myśli,
ale nigdy nie sądziłam, że poznam kogoś takiego jak ty.
Masz wszystko, czego szukam w mężczyźnie.
A to wyjątkowo dziwne, bo mam skandaliczne wymagania
jak śpiewanie piosenek Taylor Swift i robienie afirmacji.
Pozwoliłeś mi otworzyć się przed sobą
i pokazałam ci część siebie, którą widziało niewielu.
Uwielbiam, z jaką troską mówisz o córkach.
Chronisz je jak tylko możesz, a to robi z ciebie cudownego ojca.
To, że jesteś tatą,
bardzo mi się w tobie spodobało.
Ale zdaję sobie sprawę, że to spora odpowiedzialność,
i wiedz, że traktuję to poważnie.
Doskonale wiem, że martwi cię nasza różnica wieku
i to, że mam 22 lata.
W związku z tym obawiasz się,
że zabierzesz mi coś z życia.
Ostatnie dni poświęciłam na to, żeby zastanowić się, czego chcę.
I szczerze wierzę, że dzięki tobie moje życie będzie pełniejsze”.
Też miałem czas, żeby sobie pomyśleć.
I
prawda jest taka…
że choć mam wątpliwości na temat naszej różnicy wieku,
na temat odległości i czasu,
to nie wątpię w to, co do ciebie czuję.
Gdy tu przyjechaliśmy,
zapytałaś mnie, czy myślę,
że zakocham się przed końcem programu.
Pamiętam, co powiedziałem.
„Ktoś może się zakochać”.
Ale nie sądziłem, że będę to ja.
Byłem w błędzie.
Jednak się zakochałem.
Kocham cię.
Coś we mnie otworzyłaś.
Coś, co było zamknięte na cztery spusty.
Bardzo długo na to czekałem.
Całe wieki.
W końcu nadeszła moja kolej.
Możliwe, że doczekałem się
swojego happy endu prosto z komedii romantycznej.
- Zabrzmiało kiczowato. - Wcale nie.
Sporo myślałem o tym,
co będzie potem.
I w sumie nie wiem
jak twoje pokolenie teraz to nazywa.
Hard launch?
Soft launch?
Pewnie macie na to o wiele lepsze określenie niż ja.
Ale chciałbym,
żebyś została moją dziewczyną.
Chcesz się mną pochwalić?
Chcę.
- Teraz twoja kolej. - Dobrze.
Chcę z tobą być
i zbudować związek poza programem,
bo tak się składa,
że też cię kocham.
Chodź do mnie.
O Boże.
No dobrze.
W takim razie została ostatnia rzecz.
Moje córki.
Są dla mnie najważniejsze pod słońcem.
Przy tobie czuję się bezpieczny.
Na tyle, że mogę podzielić się
tą częścią mojego życia.
Bardzo bym chciał, żebyś przyjechała do Baltimore
i poznała moje córki.
Bo widzę cię
w mojej przyszłości.
To wiele dla mnie znaczy.
Jesteś słodki.
Powiem tak.
Wiem, ile znaczą dla ciebie córki.
I zależy mi, żebyś wiedział,
że dla mnie są równie ważne.
I dlatego uważam,
że skoro chcesz podzielić się ze mną tą częścią swojego życia,
to będę zaszczycona.
Naprawdę cię kocham.
Ja ciebie też.
Jestem zadowolona ze swojego życia.
Niedługo kończę 50 lat.
Nigdy nie czułam się lepiej w swojej skórze.
Jestem stabilna finansowo i duchowo.
Brakuje mi tylko miłości.
WIEK: 49 LAT
Straciłam już nadzieję na miłość.
Ale Logan napełnia moje serce radością.
Daje mi nadzieje na lepsze jutro. Dzięki niemu czuję, że żyję.
Mieliśmy z Loganem lepsze i gorsze momenty.
W końcu nam się układa.
Ale nie wiem, czy jest gotowy na poważny związek.
Czy jest gotowy, żeby zrobić ten krok?
A może woli wrócić do imprezowania w Dallas?
Wtedy ja wrócę do Ohio i zacznę od początku.
Aż boję się pomyśleć, że mogę wrócić do domu sama.
Nie chcę, by to się skończyło.
Zakochałem się w Vanessie.
Nasza miłość jest harmonijna.
Nie sądziłem, że mogę znaleźć coś takiego.
Nikt wcześniej nie darzył mnie taką miłością.
Nie do wiary, że jest 20 lat starsza ode mnie.
Ale wiek jest nieistotny, drugiej takiej kobiety nie znajdę.
Przed nami ceremonia, a ja nadal nie wiem,
czy mogę dać jej to, czego pragnie.
Jest szansa,
że pójdę tam, ujrzę kobietę, którą kocham,
i wszystko będzie idealnie.
Ale możliwe, że nie dam rady spełnić jej oczekiwań.
Możliwe,
że wyjedziemy stąd osobno.
Cześć.
- Hej. - Słodko wyglądasz.
Dobrze cię widzieć.
Ale stres.
- Co nie? - Tak.
Podasz mi ręce? Trochę się uspokoję.
Logan, gdy się poznaliśmy, byłeś prawdziwym dżentelmenem.
Wspaniale nam się rozmawiało.
A potem poszliśmy na pierwszą randkę.
Martwiłeś się, co ludzie powiedzą, gdy zwiążesz się ze starszą kobietą.
Nie wiedziałam, o co chodzi. Nie mogłam cię rozgryźć.
Dlatego spisałam cię na straty.
Ale zrobiłeś kilka rzeczy, które miały mi zaimponowały.
Przeprosiłeś mnie
i przyznałeś się do błędu.
To było dla mnie ważne.
Dlatego postanowiłam dać ci szansę.
Tak.
Czuję, że przed tobą
otworzyłam się bardziej niż przed kimkolwiek wcześniej.
Przy tobie czuję się bezpieczna, a to dla mnie bezcenne.
Zanim tu przyjechałam, byłam rozbita.
Straciłam mamę, minął niecały rok.
A ty przywróciłeś do mojego życia trochę radości.
Cieszę się, że jesteś.
Ja też.
Nasz związek na pewno nie jest jak z obrazka.
Ale pomimo wielu zawirowań coś nas połączyło.
Rzuciłaś mi wyzwanie i nie bałaś się trudnych pytań.
Zacząłem się zastanawiać, czy jestem gotowy na związek.
Na coś poważnego.
- A może to tylko romans? - Rozumiem.
Ale prawda jest taka,
że przy tobie stałem się lepszym człowiekiem.
Nasza wspólna przygoda przerosła moje najśmielsze oczekiwania.
Cieszę się, że mimo tych przeciwności odnaleźliśmy spokój i miłość.
Już się nie kłócimy.
Nie chcę wracać do mojego starego życia bez ciebie.
I dlatego,
chcę zaprosić cię do mojego świata,
żebyś poznał moją rodzinę i przyjaciół.
Mam nadzieję, że z czasem
odwdzięczysz mi się tym samym,
pozwolisz mi poznać swoich bliskich i wprowadzisz mnie do swojego świata.
Chcę, byś był częścią mojego życia.
Teraz ze mną zerwiesz?
Posłuchaj.
Mieliśmy wiele wzlotów i upadków.
Po drodze było dość chaotycznie.
A to…
Nie wiem, czy to toksyczne, czy zdrowe.
Dlatego zacząłem się zastanawiać,
czy ta relacja w ogóle nam służy.
Gdy byłem sam,
zrozumiałem, że być może nie jestem idealnym facetem dla ciebie.
Może
nie jestem dla ciebie wystarczająco dobry.
Było mi dość ciężko.
Nie chcę składać obietnic bez pokrycia.
I dlatego…
oddaj mi pierścionek.
Za nami trudna przeprawa.
Intuicja nigdy mnie nie myli.
Powinnam zawsze zaufać przeczuciu.
Tak.
Może próbowałam na siłę nagiąć rzeczywistość.
Znowu źle wybrałam.
Tak.
Ale…
Gdy byłem sam, zdałem sobie też sprawę,
że wcale nie muszę być idealny.
Może wystarczy, że będę przy tobie
na dobre i na złe.
Że zawsze cię wysłucham i zawsze ci pomogę.
Że będę dla ciebie oparciem, jak twoja mama, zanim odeszła.
I wydaje mi się, że nasz wspólnie spędzony czas,
cieszenie się twoim towarzystwem
pomogły mi zapomnieć o różnicy wieku.
I sprawiły,
że chcę dalej z tobą być.
Co tu się dzieje?
- Co? - Niech ta przygoda się nie kończy.
Boże. Co tu się dzieje?
Sama wiesz.
To była prawdziwa jazda bez trzymanki.
Ale nie zamierzam z niej rezygnować.
Kocham cię na zabój.
Dlatego chcę ci coś obiecać.
Zasługujesz na cały świat.
Co się dzieje?
Zasługujesz, by być jak Kobe.
Przestań. Nie.
To dzieje się naprawdę?
- Vanesso… - Przestań.
Nigdzie się nie wybieram.
Boże. Co się dzieje?
I dlatego…
Chcesz kontynuować tę przygodę?
Tak.
Boże. Cała się trzęsę.
No dobrze.
- Boże drogi. - Proszę.
Boże, jaki piękny.
- Zróbmy to. - Boziu.
Cholernie cię kocham.
O Boże.
- Szaleństwo. - Boziu.
- Umazałam cię szminką. - Wiem.
Boże, trzęsę się.
Już ci uwierzyłam.
Spanikowałem, gdy zaczęłaś po mnie jechać.
Rany boskie.
Boże.
Dla nas wiek nie ma znaczenia.
Może wydawać się to szalone.
Zaręczyłem się z kobietą starszą o 20 lat,
ale to Vanessa.
Dzięki niej się zmieniłem.
Nigdy czegoś takiego nie czułem.
Koniec końców tego właśnie chciałem.
Przerobiłam w głowie każdy możliwy scenariusz,
ale nie sądziłam, że znajdę tu miłość mojego życia.
Przyszłam do tego programu z otwartą głową.
I bardzo się cieszę, że tak to się skończyło.
Nie sądziłam, że ten eksperyment
kompletnie odmieni moje życie.
Ja ci na imię?
Ja jestem Pfeifer.
Masz piękne oczy.
Dzięki, ty też.
Rzadko się zdarza, że ktoś cię tak oczaruje.
Nie spodziewałam, że tak to się potoczy,
ale bardzo się z tego cieszę.
Chcesz mnie…
Szukałem kogoś takiego jak Pfeifer.
Jest skromna, kochająca.
Właśnie tego szukałem u potencjalnej partnerki,
ale nie sądziłem, że to znajdę.
Zawsze uważałam, że wiek to tylko liczba.
I to doświadczenie tylko mnie w tym utwierdziło.
Przyjechałam tu spróbować niekonwencjonalnego podejścia
i poznać ludzi w różnym wieku.
Gdybym ktoś powiedział,
że zakocham się w facecie młodszym o 20 lat,
uznałabym, że zwariował.
Romeo! Gdzie jesteś, Romeo?
Nie powinno być na odwrót?
Ty powinnaś być na górze.
Ale połączyło nas coś wyjątkowego.
Mam 49 lat.
Obstawiałem 29.
Czemu Vanessa?
Mogłem zbliżyć się do kogoś innego.
Na wyjeździe było 19 innych kobiet.
Niektóre były w moim wieku,
ale żadnej nie pokochałbym tak, jak pokochałem Vanessę.
Jedna na milion.
To co teraz?
- Spędzimy miły wieczór. - Przestań.
Byłam przekonana, że ostatnie lata życia spędzę sama.
A zaraz kończę 50 lat i jestem zakochana.
To doświadczenie dało mi więcej, niż się spodziewałam.
Poznałam osobę, o której nawet nie marzyłam.
Jeden. Jazda!
Dla Andrew liczy się moja osobowość, a nie wiek.
Widzi we mnie to,
czego większość nie dostrzega.
I potrafi to docenić.
Nigdy tak nie miałam.
Dobrze się bawię. Lubię się budzić obok ciebie.
Powiem coś miłego.
O Boże.
Im lepiej cię znam, tym bardziej cię lubię.
Naprawdę myślę, że dostałem swoje szczęśliwe zakończenie.
Sam lepiej bym tego nie wymyślił.
Szczerze wierzę, że wiek to tylko liczba, bo w życiu bym nie pomyślała,
że nawiążę taką głęboką więź z facetem wieku 27 lat.
Zaryzykuję.
Kocham Theresę i to, jak się przy niej czuję.
No dobra.
Widzi, jaki jestem naprawdę.
Kocha mnie.
Jakoś zaakceptowała tego dojrzałego 27-latka.
Liczy się uczucie, a nie liczba świeczek na torcie.
- Złapać cię za tyłek? - Śmiało.
Napisy: Marta Makieła