ANG NAKARAAN
-Excited? Kinakabahan? -Sobrang excited.
Matagal kong hinintay ito.
Ako'ng bahala.
Di ko pa talaga naramdaman ito kahit kanino.
Thirty-eight years old na ako.
Twenty-two years old ako.
Gusto kong paniwalaan na "age is just a number."
Ewan ko kung handa ka na para rito. Ready ka na?
Sixty na ako.
Oh my gosh!
30, 40, 50, 60. Oo, 33 years nga 'yong tanda niya sa akin.
Kaedad na ni Jorge 'yong mga magulang ko.
Ayokong magulat na may ginawa ka pala.
Pumunta ako rito kasama ka para di ko maramdamang mag-isa ako.
Pakiramdam ko, di mo ako gusto.
-Parang nasa friend zone tayo ngayon. -Okay.
Siya ba 'yong tamang tao? Tama ba 'yong napili ko?
-Okay, tapos na akong magsalita. -Okay.
Pwedeng tanggalin itong mic?
Hindi madaling mahanap 'yong connection na ito.
At alam kong di ko na ito mahahanap ulit.
Simula bukas, magkakaroon kayo ng mga bisita.
Mga kaibigan at mga kapamilya ninyo.
-Hi. Ito si Theresa. -Hi, ako si Sarah.
Wala pa siyang naka-date na ganoon 'yong agwat.
Sana mag-work sila, pero…
-Sana… -Ang weird talaga.
Twenty-three ka lang at para bang magkakaroon ka agad ng dalawang anak?
Oo nga.
Iiwan ko lahat ng tao at lahat ng pinaghirapan ko.
Ano ba itong ginagawa ko?
Pagod lang ako. Overwhelmed ako
kasi parang di ako pwedeng magpakatotoo pag kasama ka.
Nakakapag-alala nga 'yong pagsama ng isang 22-year-old na babae sa buhay ko.
May future ba tayo?
Oras na para magdesisyon.
Magpapatuloy ba kayo nang magkasama?
O pipili ng ibang landas nang mag-isa?
Ang saklap no'n.
ISANG ARAW BAGO ANG COMMITMENT CEREMONY
Nakuha mo na lahat sa banyo?
Titingnan ko 'yong ibang kuwarto.
-Ayusin mo 'yong— -Suits.
-Kailangan mo siguro ng garment bag. -Oo.
Kinakabahan ako, balisa.
Huling pagkikita namin ito bago ang commitment ceremony.
Ginawa ko lahat ng magagawa ko.
Sobrang kinakabahan ako sa oras na mag-iisa ako…
Ano kaya 'yong maiisip ko sa mga oras na 'yon?
May bahagi sa akin na gustong mag-commit kay Vanessa,
at meron ding nagtatanong kung tama ba ito.
Masyado bang masalimuot ito para makayanan namin?
At saka nandiyan pa rin 'yong takot ko sa commitment.
Di ba? Kaya ano…
nakakatakot isipin.
-Kumusta? -Handa na 'yong gamit mo.
Salamat.
-Kumusta ka naman? -Mabuti. Ikaw?
Mabuti naman.
-Malungkot ako. Ayokong umalis ka. -Alam ko. Wala nga akong masabi.
-Oo nga. -Pero fun naman.
'Yong mga huling araw ko kasama ka, higit pa 'yon sa pinangarap ko.
Isa ka sa mga pinakakahanga-hangang babaeng nakilala ko sa buhay ko.
-Salamat. -Ang hirap gawing salita, e…
Pero isa ito sa mga pinakamagagandang bagay na naranasan ko.
Ang weird na parang tinatapos na natin 'tong chapter at…
Para tayong magbe-break, a.
-Parang breakup ito. -Hindi naman!
Di ko alam 'yong sasabihin. Paano kung umiyak ako?
-Huwag. -Huwag umiyak?
-Huwag. -Okay.
Ayos lang 'yan.
-Ang ganda mo. -Salamat.
Okay?
Okay.
Walang iyakan?
-Ayos lang ba 'yon? -Oo.
Promise, ha?
Nandito ako para sa 'yo.
Oo.
Okay?
May trauma lang yata ako.
-Ano? -Ewan ko ba.
Dahil sa mga nakaraang relasyon ko na hindi nag-work.
Kaya feeling ko, papalpak na naman itong sa atin.
Hindi ikaw. Ayokong ibunton sa 'yo 'yong bigat.
Hindi ikaw 'yong problema. Ano…
Ilang beses na kasi akong sumugal noon…
at nasaktan lang.
Sana lang, hindi ito maging kagaya no'ng mga nakaraan.
Nakakatakot 'yon.
Pagpasok namin ni Logan,
marami na akong pag-aalinlangan dahil sa mga sakit na pinagdaanan ko noon.
Kaya parang may harang akong itinayo, na "Okay lang ako." Gets mo?
Baka di pala ako okay.
Sana tama 'yong pinili ko ngayon. Sana tamang tao 'yong pinili ko.
Ramdam kong ikaw 'yon.
Sana gano'n din 'yong nararamdaman mo sa akin.
Oo naman.
Nakakatakot talaga
na buksan ulit 'yong puso mo matapos ang ilang taon,
na mapalapit sa isang tao,
tapos mawawasak ka naman
at makikita pa ng buong mundo.
-See you, okay? -Okay.
-Ingat.
Bihira 'yong mas matandang babaeng kasama ng lalaking mas bata nang 20 years.
Pambihira 'yon.
Delusional ba ako para isiping magwo-work 'yong gano'n?
Delusional ba ako sa pagtaya ng puso ko ro'n?
Sa totoo lang, nasa rurok siya ng buhay niya ngayon, e.
Bakit niya isasakripisyo 'yon para sa taong 20 years ang tanda sa kanya?
Aalis ka na.
Oo nga. Sinisiguro ko lang na walang maiiwan.
Pero ako, iiwan mo na, e.
Kailangan muna naming magkalayo, kasi di pa namin nagawa 'yon.
Ngayon ko lang makikita nang malinaw ang lahat
mula sa labas, at makakapagdesisyon ako nang maayos.
May ups and downs kami ni Leah simula noong magsama kami.
Pero may mga blessing din sa relasyon namin.
Kahit no'ng nahihirapan na, di nawala 'yong pagmamahal at malasakit.
At sa tingin ko…
napakalinaw naman na mahal ko siya.
Ang tanong, mas matimbang ba 'yong maganda kaysa sa masama?
Sapat ba 'yong magagandang sandaling 'yon para magpatuloy kami?
Payakap nga.
Salamat sa pagiging ikaw. Salamat at pinabuti mo ako.
Walang anuman.
Seryoso nga.
-Bakit ganyan kang makatingin? -Kasi aalis ka na.
Hindi man lang tayo nakapagsayaw.
Di ba?
Dami kong dapat isipin—
-Marami pa tayong dapat isipin. -Alam ko. Ano…
Ay!
Mami-miss kita… Mami-miss kita nang konti.
Mami-miss din kita. Higit pa sa iniisip mo.
Tingin mo?
Di ka na makakatulog ngayon kakaisip sa akin.
-Baka. Di ako sigurado. -Ano?
-Baka makatulog ako. -Hindi.
Pa-kiss nga.
Halong tamis at pait itong umaga.
Sige, see you.
Dahil papalapit na 'yong commitment ceremony, magiging mahirap.
Pinag-uusapan pa nga namin kung paano magwo-work dito, e.
Paano pa 'yong mag-commit sa isa't isa?
Alam kong gusto niya ako, at maayos naman 'yong lagay namin ngayon.
Pero ayon,
ayoko namang i-pressure 'yon kasi hindi ko alam, e.
Di ko alam 'yong mangyayari sa amin.
Kumusta pakiramdam mo?
-Tungkol saan? -Sa pag-alis.
Feeling ko, ako 'yong laging nagsisimula
ng mga mahihirap na usapan,
at di natin alam kung paano tayo mag-uusap ulit pagkatapos no'n.
Kasi nandito lang naman tayo sa bubble na ito,
kaya di natin alam paano pag text o tawag lang.
Di ko pa naranasan 'yong long-distance.
Kaya 'yon 'yong mga bagay na iniisip ko ngayon.
Oo nga, mabuti at nabanggit mo 'yan,
kasi di ko 'yon naisip sa gano'ng paraan.
Realistic lang siguro talaga ako.
-Saka alam mo na… -Oo, naiintindihan ko.
Darating sa puntong matatapos din lahat ng ito, tapos…
Kung pwede lang sana tayong manatili rito sa bubble habambuhay,
pero alam mo na, kailangan nating magpaalam.
Dahil nga sa susunod naming pagkikita ni Andrew
ay sa commitment ceremony na, kinakabahan talaga ako, sa totoo lang.
Malalim 'yong iniisip niya. Di ko siya masisisi,
kasi nasa isip ko rin 'yong mga 'yon.
Hindi ko lang masyadong binabanggit.
May takot din ako
na baka masyadong mabigat 'yong agwat ng edad naming dalawa.
Natatakot ako na baka sa huli,
hindi namin makayanan 'yong bigat ng agwat ng edad namin.
Okay.
Bye.
See you.
Uy.
Oh my God.
Ang ganda naman nito.
Maiisip kita tuwing makikita ko 'yong mga ito.
Naisip ko nga na ngayong magkakalayo tayo…
Gusto-gusto kong suportahan ka,
at gusto kong nandito ako para sa 'yo kapag…
may pinagdaraanan ka.
Kaya iisipin kita palagi.
Maglalaan ako ng oras para mag-isip at iayos 'yong sarili ko.
At mami-miss talaga kita.
Sobrang naging close tayo sa maikling panahon lang,
at ang sarap ng magkasama tayo sa iisang bahay.
Siguradong mami-miss ko 'yon.
Pero makabubuti rin para sa atin na magkalayo muna,
kahit ayaw kong magpaalam.
Kaya nakakatuwang may ganito ako.
Kasama mo ako ro'n.
Okay.
Salamat sa pagiging lahat para sa akin.
Saka…
Wag mo akong masyadong mami-miss.
Imposible.
In love ako kay Theresa.
Hinayaan niya akong maging bukas at vulnerable,
at hindi magpanggap, na gawain ko noon.
'Yong sayang dala niya,
paggising ko at siya 'yong una kong nakikita, parang tahanan.
Sarap sa pakiramdam.
Mahal kita.
Umaasa ba ako
na lalabas kami ritong magkasundo pa rin at mas matatag pa?
Oo. Tingin ko posible 'yon.
Pero posible rin na…
-Ang weird. -Alam ko.
…masyado siyang
mapag-isip-isip,
at baka ibang tao na siya kapag nakita ko siya ulit.
-Bye. -Okay. Bye.
Malaking desisyon 'yong gagawin ko.
Hindi maikakaila na totoo 'yong connection namin sa simula pa lang.
Pero…
May mga duda pa rin ako.
Napakalaking commitment
para sabihing 'yong taong ito na mas bata sa akin nang 27 years
ay boyfriend ko.
Na mangako akong ipagpapatuloy 'yong meron kami
at ipapakita 'yon sa buong mundo.
Hindi ko alam kung may lakas ako para panindigan ito.
-Cheers para sa journey na ito. -Cheers.
-Cheers para sa big decision. -Napakalaking desisyon.
Ano pakiramdam mo?
Alam mo 'yong feelings ko para sa 'yo.
Pero alam ko namang hindi ibig sabihin no'n
na madali na ang lahat.
Naiintindihan ko 'yong logistics ng kung nasaan tayo sa buhay,
magkalayo tayo, saka may iba pang mga challenge.
Kaya….
Panahon na para pag-isipan natin lahat ng 'yon.
Oo nga.
Sa kabuuan nito, para lang tayong nasa fairy tale,
maayos ang lahat, wala tayong masyadong problema,
na totoo naman…
hanggang nitong mga nakaraang araw.
Kaya ngayong magkakalayo muna tayo,
parang medyo hindi na ako sigurado
tungkol sa desisyon ko.
Maraming tanong ang lumabas na matagal kong iniiwasan.
At binabalewala ko 'yon dahil ayokong masira
o magbago kung ano 'yong meron tayo.
Kaya kahit na…
nakakalito at nakakatakot,
alam kong makakatulong itong panahon na magkahiwalay tayo,
dahil magiging mas matatag 'yong desisyon ko at…
-Mas mapag-iisipan ko. -Oo.
Nirerespeto ko 'yon.
May katuwiran naman siya.
Pero 'yong ginawa ko nitong mga nakakaraang araw,
sinubukan kong mag-focus sa nararamdaman niya at sa emosyon niya.
Inalis ko muna 'yong sarili ko sa gitna no'n.
Magkakaroon naman kami ng oras na magkalayo,
kaya saka ko na lang din pag-iisipan 'yong side ko naman.
Ano kaya ang mangyayari?
Kasi malaking commitment ito. Kakayanin kaya niya?
See you.
Baka nasa magkaibang yugto lang kami ng buhay.
May mga anak na ako. Paano 'yon magtutugma? Ang daming mga tanong.
Ang sinungaling ko naman kung sasabihin kong di ako kinakabahan.
Ngayon na 'yong commitment ceremony.
Kumpiyansa ako, pero di ko alam 'yong nararamdaman niya.
Baka nag-overthink siya o na-stress sa kaiisip sa mga anak niya.
Suportado ko siya. Nandito ako para sa kanya
at suportado naman ng pamilya ko 'yong relasyon namin,
pero nag-aalala akong hindi pa handa si Theresa
na sumugal dahil sa mga bagay na di ko makokontrol.
Committed talaga ako kay Theresa.
At…
sana handa na siyang harapin ang buhay kasama ako.
Bawat araw, mas lumalalim 'yong feelings ko para kay John.
Aaminin ko, nahuhulog na talaga ako sa kanya.
Parang too good to be true nga, e.
Pero may bahagi pa rin sa akin na nagdududa.
Ang laki kasi ng agwat ng edad namin. At oo, natatakot ako.
Pwede namang umalis na lang ako ngayon.
At…
maraming mawawala sa akin.
Alam kong pagsisisihan ko kung mawawala siya sa buhay ko,
pero hindi ko alam kung masyado ba itong mabigat para sa akin.
Dapat ba…
piliin namin 'yong madali at maghiwalay na lang
at bumalik sa dati naming mga buhay?
Hindi ko alam kung handa ako para rito.
Okay.
Nagpapasalamat ako na noon pa lang, marami na tayong mahihirap na pinagdaanan.
Nanatili tayo para sa isa't isa. May ibig sabihin 'yon.
Di ko 'yon nagawa para kanino man. Di handa 'yong isip ko para ro'n.
Di ako sanay magbukas ng puso
o sumuporta kanino man gaya ng pagsuporta ko sa 'yo.
Masuwerte ako na ako 'yong nandiyan para sa 'yo.
Confident ako rito
sa nabuo natin. Alam ko kung ano 'yong meron tayo at ramdam ko talaga 'yon.
Kakaiba 'yong nararamdaman kong kapayapaan sa tuwing nakikita kita.
Nagagawa pa rin nating tumawa kahit sa pinakaseryosong sandali,
sa pinaka-intimate na sandali.
Inaabangan ko…
'yong next step,
at darating tayo ro'n, pati sa usapin ng edad.
Kailangan kong paniwalaan mo na age is just a number.
Pero magtiwala ka rin sa akin
na araw-araw, nasa tabi mo ako at ipaglalaban ito kasama ka.
Nang sumabak ako sa journey na ito para hanapin 'yong makakasama ko sa buhay,
sinabi ko sa sarili ko na handa na ako.
Nang makilala kita,
nakuha mo ako sa ngiti mo, sa energy mo, at sa pagiging kalmado mo.
Napatawa mo ako.
At ipinaramdam mo sa akin
'yong ginhawang di ko pa naramdaman noon.
Pero kahit gano'n,
parang may pumipigil pa rin sa akin.
Noong nakilala mo 'yong mga anak ko, at di ko sinabi 'yong edad mo,
hindi 'yon dahil sa nahihiya ako.
Kundi dahil natatakot ako.
Natatakot ako na kapag sinabi ko, magiging totoo na.
Natatakot ako dahil…
sa mga bagay na ibabato sa atin ng mundo,
kasi alam kong hindi naman patas ang mundo.
May double standard sa mga babaeng nagmamahal sa mas batang lalaki.
Kaya naisip ko
na baka mas mabuting umatras na lang ako bago pa ito maging masyadong mahirap…
at…
masyadong totoo.
Niloloko mo ako.
Ang bigat nito.
Nakakatakot talaga para sa akin.
Kung hahayaan ko 'yong sarili ko…
na maging vulnerable…
sa 'yo…
at sa mundo,
'yon ang pinakamalaking panganib na kahaharapin ko sa buhay ko.
Hindi ko inakala ito.
Nagbago lahat sa kabila ng nararamdaman natin.
Maganda naman 'yong pinagsamahan natin.
Napakahaba ng pasensiya mo at napakamaunawain mo.
Pero nag-aalala ako na baka sobrang bigat na nito.
Ayaw mong ipaglaban?
Fighter naman ako.
Pero pinoprotektahan ko lang 'yong sarili ko… pati na ikaw.
Di ko alam 'yong sasabihin.
May sulat 'yong mga anak ko para sa 'yo na gusto kong basahin.
Okay.
"Dear John, masaya kaming makilala ka at makita kang kasama ang mama namin."
"Mukhang napakasaya niya
at matagal na namin siyang di nakitang gano'n."
Sandali lang.
"Hindi namin alam 'yong agwat ng edad ninyo,
pero hindi na 'yon mahalaga matapos makita 'yong pagsasama ninyo."
"Gusto naming maging masaya siya."
"At malinaw na napapasaya mo siya."
"Suportado namin ang relasyon n'yo. Excited kami sa kung ano man ang susunod."
"Love, Lauren, Richard, and Michael."
Gusto ko malaman kung naniniwala ka ro'n. Kung handa ka sa challenge na 'yon.
Kung naniniwala ka na sinusuportahan ka ng mga anak mo.
Kung kaya mong gumising araw-araw
nang may pagtitiwala
na suportado ka ng mga anak mo rito.
Kung ano man ang mangyari pagkatapos no'n,
pwede nating harapin nang magkasama.
Nasa 'yo ang desisyon.
Sabi ko nga sa 'yo,
ikaw ang bahalang magdesisyon
kung magtitiwala ka.
Mas kumpiyansa na ako
at mas masaya nang dahil sa isinulat nila para sa 'yo.
Di ko kasi alam 'yong laman niyan.
Kaya ngayon, hindi na ako aatras.
Ang totoo niyan, gusto kong magpatuloy kasama ka.
Hindi ko alam kung ano 'yong itsura ng tatahakin natin,
pero naniniwala ako na kakayanin natin 'yon nang magkasama.
At kung kakayanin mong suportahan
ako at 'yong anxiety ko—
baka may mabuo tayong espesyal mula rito.
Tingin ko rin.
At baka balang-araw…
maipagsigawan ko pa 'yon sa tuktok ng bundok.
Pero…
sa ngayon, ang magagawa ko lang…
ay ipangako sa 'yo…
mag-commit sa 'yo
na mas pagtitibayin 'yong relasyon natin at gagawing isang bagay na totoo
at napakaganda.
Tinatanggap ko.
Nakakatawa.
Excited ako sa kung ano pa ang susunod.
At nagpapasalamat ako sa experience na ito,
at gusto kong ipagpatuloy 'yong pagmamahal ko sa 'yo.
Ako rin.
I love you.
I love you too.
Masyado kitang mahal para pakawalan ka.
-Mabuti, kasi di mo naman kailangan. -Ayos 'yan.
Medyo kinakabahan ako.
May tiwala naman ako kay Derrick at sa relasyon namin,
pero nangangamba pa rin ako pagdating sa future ko.
Twenty-three pa lang ako.
Ni hindi ko naisip na mangingibang bansa ako,
lalo na para sa isang lalaki na may mga anak na.
Tingin ko, galing 'yong takot sa kakulangan ko ng experience
sa gano'ng klase ng relasyon, sa pakikipagrelasyon sa taong may anak na.
Malaking desisyon ito.
Isang bagay lang 'yan. Aalis ako nang wala si Derrick
at babalik ako sa Seattle, o aalis ako kasama si Derrick
at haharapin 'yong buhay na ibang-iba sa naisip ko noon.
Nalilito ako.
Itataya ko ba ang lahat
at babaguhin lahat ng nalalaman ko para sa isang lalaki?
O pipiliin ko ang mas mahirap na desisyon na tapusin na ito?
Ni hindi ko naisip
na makakahanap ako sa experience na ito ng isang totoo
at tunay na tunay na connection.
Para bang ikakasal na ako. Sa totoo lang, ang bigat ng lahat.
Kailangang isipin kung babaguhin niya 'yong buong buhay niya.
No'ng huli kaming mag-usap,
ramdam ko 'yong mga pagdududa at kaba niya.
Natatakot siyang isuko 'yong buhay niya at baka pati 'yong career niya.
Napakabigat no'n.
Gusto kong maging maawain sa kanya at damayan siya ro'n.
Gusto ko siyang makasama sa Dallas, pero ewan ko
kung sapat 'yong tibay ng relasyon namin
para sa gano'ng kalaking pagbabago.
Hello.
-Ang ganda mo. -Salamat.
Noong unang araw pa lang, ewan ko ba kung bakit,
pero naging komportable ako agad sa 'yo.
Naging panatag 'yong loob ko kahit sa isang simpleng usapan lang natin.
Sa totoo lang, sa sandali pa lang na 'yon, alam ko na sa sarili ko
na ayoko nang humanap ng iba pang babae sa retreat.
At ayon nga, nagpatuloy tayo, nagsama sa iisang bahay.
Alam mo naman, may konting kaba.
Di madaling tumira kasama ng isang taong kakakilala mo lang.
Dahil sa prosesong 'yon, akala ko magiging okay naman, pero nagkamali ako.
Mas magiging maganda pa pala kaysa sa naisip ko.
Para sa akin, itong journey na ito,
lahat ng tawanan, ng masasayang sandali,
pati mga hamon at mahihirap na usapan, mahalaga lahat ng 'yon.
Pakiramdam ko, lumago tayo sa bawat hakbang ng paglalakbay na ito.
Unang araw pa lang, alam ko nang espesyal ka.
Sa kabila ng 20 years na agwat ng edad natin,
sigurado akong pinakamalaking biyaya sa buhay ko 'yong makilala ka.
Matagal ko nang iniisip at pinapangarap
'yong lalaking makakatuluyan ko,
pero mas higit ka pa…
kaysa…
sa kahit sinong naisip ko noon.
At ngayon, di ko na ma-imagine
'yong future nang wala ka ro'n.
May tiwala na ako sa pagkatao mo mula pa sa first date natin.
Pero nang magsama tayo,
nasiguro ko na isa ka sa pinakamabubuting lalaking nakilala ko.
Isang karangalan 'yong makasama ka sa paglalakbay na ito.
Habang mas nagiging close tayo,
mas lalo kong nakikita kung gaano ka kabuting tao.
Derrick, isa kang kahanga-hangang tao.
Minsan parang too good to be true,
pero gano'n ka lang talaga, e.
Pakiramdam ko, ako 'yong pinakasuwerteng babae
sa buong mundo dahil nakilala kita rito.
Maraming tao 'yong naghahanap no'ng natagpuan natin dito.
Kung aalis ako rito nang di ka kasama,
baka pagsisihan ko 'yon habambuhay.
Pero kung pipiliin nating magsama,
magiging sobrang kakaiba 'yong buhay ko
higit pa sa inaasahan ko.
Isasakripisyo ko 'yong buong buhay ko sa Seattle.
'Yong mga kaibigan ko, 'yong support system ko,
at lahat ng binuo ko sa nakaraang apat na taon.
Pero…
ngayon…
isinasantabi ko lahat ng di ko alam at pinipiling magtiwala sa puso ko.
Kaya…
buong-buo 'yong loob ko sa paglipat sa Dallas…
at sa pagsisimula ng journey nating dalawa…
sa labas ng lahat ng ito.
Grabe 'yon.
Pero pangako ko na palagi akong magsisikap.
Palagi akong susubok.
Palagi kitang poprotektahan pati na 'yong puso mo.
Pfeifer, mahal na mahal kita.
Kaya ito ang regalo ko sa 'yo.
Susi ng bahay. Bahay na akin noon, pero sa atin na ngayon.
Salamat.
-Napakalaking bagay nito para sa akin. -So… Oo.
Ayokong mag-isa ka at ayokong nakahiwalay ka sa Dallas.
'Yong bahay ko ay bahay natin.
Ako na 'yong pinakasuwerteng tao sa mundo.
Gano'n naman mula pa noon.
Pareho tayo, babe.
Pumunta ako rito para buksan 'yong puso ko
at hanapin 'yong taong makakasama ko habambuhay.
Pag iniisip ko 'yong future ko,
gusto ko lang maikasal sa isang mabuting lalaki.
At sa kabila ng mga pinagdaanan namin, tingin ko, posibleng si Chris 'yon.
Hopeless romantic nga kasi ako.
Kaya sana maging maayos ito. May something kami, e.
Maayos naman 'yong lagay namin ngayon, pero malaking hakbang ito.
Forty-one ako. Twenty-six lang siya.
Handa na nga kaya talaga siya?
Di ako sigurado.
Pero hindi ako mawawalan ng pag-asa.
Hindi ako mapakali.
Nagmamahalan talaga kami ni Leah,
kasi nakaraos kami sa emotional roller coaster.
Kung di kami nagmamahalan, matagal na sana kaming sumuko.
Ang tanong noon hanggang ngayon, in love pa ba kami?
Malalim na 'yong connection ko kay Leah, at mahalaga siya sa akin,
kaya gusto kong kalimutan lahat ng pinagdaanan namin
at subukang sumulong.
Pero kasabay no'n, iniisip ko rin
kung handa na ba talaga ako o hindi.
Dahil desisyon ito na maaapektuhan ako habambuhay.
Logic, emosyon,
utak, damdamin. Ano pakikinggan ko?
Napakaraming boses
mula sa mga isipan namin o sa mga taong nagsasabi ng dapat gawin.
Sinusubukan kong balewalain lahat ng sinasabi ng lipunan
na dapat mangyari. Pinapakinggan ko lang 'yong alam kong totoo,
ang boses sa puso ko na nagsasabi kung ano ang tama.
-Ang guwapo naman. Salamat. -Hi.
Ang guwapo mo.
Bago itong retreat, ipinagdarasal kong ibigay ng Diyos 'yong taong para sa akin.
Umaasa pa nga akong baka nandito siya sa retreat.
Tapos nakilala nga kita.
At mula sa una nating kuwentuhan, alam ko nang may espesyal sa ating dalawa.
'Yong first kiss natin, ibang klase.
May binuhay ka sa loob ko na akala ko wala na.
Alam kong marami tayong pinagdaanang mga pagsubok,
pero sa akin, mas matimbang 'yong masasaya kaysa sa malulungkot.
Hinamon mo akong maging mas mabuting tao.
At nagpapasalamat ako ro'n.
Salamat sa pakikinig, sa pagtingin, at sa pagpapaalalang magpakatotoo ako.
Salamat.
Mula pa no'ng unang araw, napag-usapan na natin ang pagiging tapat at bukas.
At 'yong pinakamahalagang bagay na gusto kong bigyang-diin
ay kung gaano mo ako hinayaang maging gano'n.
Hinamon mo ako.
Pinalago mo ako. Sana nagawa ko rin 'yon para sa 'yo.
Hindi sapat 'yong pasasalamat ko sa mga pinagsaluhan nating karanasan.
Nagkaroon tayo ng ups and downs,
at walang duda na may mahihirap na panahon,
at may magagandang sandali rin.
At gusto kong maalala…
pareho 'yon.
Tingin ko, kailangan pa rin nating
maging tapat sa isa't isa.
At…
Ilang beses na nating napag-usapan 'yong agwat ng edad natin,
at baka naging mas mahirap 'yon kaysa sa inaakala natin.
Pero…
heto na tayo.
At pareho tayong gumawa ng desisyong makakaapekto sa atin at sa pamilya natin.
Umaasa ako na sana 'yon yong tama.
Gusto ko lang na makita mo 'yong nakikita ko.
Gusto kong ipakita sa 'yo ang mundo Sana mas marami pa akong makita kasama ka.
Gusto kitang mailabas sa comfort zone mo.
Gusto kitang hamunin pa sa paraang kaya ko.
At gusto ko rin kapag hinahamon mo ako.
Nakikita ko 'yong sarili kong lumalago at tumatatag kasama ka.
Alam kong di madali.
Alam kong hindi tayo 'yong best natin noon.
Gusto kong makita ka sa best mo, at ako rin sa best ko,
at kung paano tayo magiging best nang magkasama.
Gusto kong mag-commit sa 'yo.
Excuse me…
So…
Wow.
Napag-usapan na nga natin 'yong mga pagkakaiba natin, at nilinaw
'yong hanap natin sa isang partner.
Pareho tayong gustong magkapamilya at mag-settle down.
Baka magkaiba lang ng panahon.
Siguro, mas naging mabigat para sa atin dahil sa agwat ng edad natin,
kaya nasa sitwasyon tayo na…
sa first time sa buhay ko,
nahihirapan akong magpakatotoo sa sarili ko.
At dahil doon, pakiramdam ko, hindi tama 'yong pagsasamahan natin.
At sa huli,
di ako makapagpapatuloy sa isang bagay na di ko lubusang ramdam na tama.
Hindi 'yon fair para sa 'yo.
Di 'yon fair para sa pamilya mo at sa pamilya ko.
Kaya pinipili kong tapusin na rito 'yong relasyong natin.
Ang totoo niyan, dadalhin ko sa puso ko 'yong bawat sandali ng experience na ito.
Sana hindi rito magtapos 'yong pagkakaibigan natin
na mahalaga sa akin.
-Salamat talaga. -Walang anuman.
Napakaganda mo sa panloob at panlabas.
Pwedeng payakap?
Nice meeting you.
Di talaga ako gusto ni Chris.
Kung talagang gusto ka ng isang tao, sasamahan ka niya at ipaglalaban ka niya.
Kaya gusto ko sanang subukan, para makita kung maaayos namin.
Pero hindi niya gusto 'yon.
Gusto kong mapili, pero di ako magmamakaawa para piliin.
Di ko rin kayang gawing tunay na lalaki ang isang bata.
Umasa akong makikita ko rito sa retreat 'yong pagmamahal, pero wala, e.
Sa kabuuan, mas nakilala ko 'yong sarili ko.
Isa akong malakas, matalino, at magandang babae.
At 'yong future partner ko, magiging masayang makasama ako.
Excited na ako para sa 'yo.
Medyo hindi ako sigurado.
Nitong mga nakaraang araw, nag-iisip-isip talaga ako.
Nandoon 'yong sobrang takot ko
na maging mabigat 'yong agwat ng edad,
pati pagkakaiba ng kalagayan sa buhay,
'yong timing, 'yong distansiya.
Masyado ba kaming magkalayo sa yugto ng buhay ng isa't isa?
Ang sinungaling ko naman kung sasabihin ko na di 'yon sumasagi sa isip ko
sa araw-araw kasama si Libby.
Parang may dalawang boses na bumabagabag sa akin,
sinasabing di ito magwo-work.
'Yong isa, base sa mga dati kong karanasan at lahat ng mga bagay
na hindi nagtagumpay.
At 'yong isa naman, 'yong puso ko mismo.
Medyo kinakabahan ako pagpasok dito.
Naging matatag kami ni Andrew rito sa buong experience.
Di ko inakalang darating ako sa puntong ito
nitong umaga na puno ng pagdududa.
Nitong mga nakaraang araw,
nabanggit niya 'yong takot niya na baka may kinukuha siya mula sa buhay ko
at 'yong distansiya sa pagitan namin.
Kaya nahihirapan na rin ako.
Dahil sa pagdududa ni Andrew, mas napapaisip tuloy ako.
Parang, teka, tama ba siya? Magwo-work nga kaya ito?
'Yong pagdududa niya, naging pagdududa ko na rin.
At sobrang natatakot na ako dahil sa lahat ng ito.
Di ko alam 'yong nadarama niya.
Di ko alam kung napagdesisyunan na niya na 'yong agwat nga ng edad namin
ay sobrang bigat.
Tingin ko, posibleng masaktan ako ni Andrew sa bundok ngayon.
Grabe.
-Ang ganda mo. -Salamat.
-Ang guwapo mo. -Salamat.
Pumasok ako rito…
na umaasang…
makahanap ng something…
Pero di ko talaga inakalang makakahanap ako ng isang bagay na totoo.
May bahagi sa aking nagtataka kung magwo-work ba tayo
kapag wala na tayo sa bubble na ito.
Twenty-two ka. Thirty-eight ako.
Malaking agwat 'yon.
Nagsisimula pa lang 'yong buhay mo.
Inaalam mo pa kung sino ka, ano gusto mo, saan ka papunta.
Samantalang ako, settled na sa buhay na matagal kong binuo.
'Yong pinakakinatatakutan ko, baka mapigilan kita sa mga pangarap mo,
kahit bahagi ka na ng mga pangarap ko.
Naiintindihan naman kita.
Pinag-iisipan ko nga rin 'yon.
Alam mo naman, minsan nahihirapan talaga akong ipahayag…
'yong nararamdaman ko sa mga salita.
Minsan, mas madali para sa akin na isulat na lang.
Kaya may isinulat ako.
"Pagpasok sa experience na ito,
umasa ako sa the best,
pero di ko inakalang may makikilala akong tulad mo."
"Nasa 'yo lahat ng hanap ko sa isang lalaki,
na bihira talaga, kasi may mga kakaibang bagay akong gusto,
gaya ng magma-manifest kasama ko at sasabay kumanta ng Taylot Swift."
"Hinamon mo akong mag-open up sa paraang di ko pa nagagawa noon.
Inilabas mo ang side ko na iilan lang ang nakakakita."
"Gusto ko 'yong pagkukuwento at pag-aalaga mo sa mga anak mo,
'yong pagprotekta mo sa kanila, ipinapakita kung gaano ka kahusay na ama."
"Ang mga kuwento mo bilang isang ama
ay isa sa dahilan kung bakit ako nahulog sa 'yo."
"Alam kong may bigat 'yon, isang responsibilidad
na hindi lang maliit na bagay."
"At alam kong nag-aalala ka sa agwat ng edad natin,
na 22 pa lang ako,
at baka pakiramdam mo,
may kinukuha ka sa buhay ko."
"Nitong mga nakaraang araw, napaisip ako
kung ano ba talaga gusto ko.
At malinaw sa akin na karagdagan ka sa buhay ko."
Nagkaroon din ako ng maraming oras para makapag-isip.
At…
ang totoo niyan…
kahit gaano pa ako magduda sa agwat ng edad natin,
sa distansiya, sa timing,
hindi ako nagdududa sa nararamdaman ko kapag kasama kita.
Noong una tayong dumating dito,
tinanong mo ako kung sa tingin ko
pwede akong ma-in love bago matapos ito.
Naaalala ko 'yong sinabi ko…
na baka may ma-in love…
Pero di ko inakalang ako 'yong mai-in love.
Nagkamali ako.
Kasi nahulog ako.
At mahal talaga kita.
Binuksan mo 'yong bahagi ng puso ko
na akala ko, tuluyan nang nagsara.
Matagal na akong naghihintay para sa ganito.
Matagal na talaga.
At pakiramdam ko, pagkakataon ko na ito.
Parang ito na talaga
'yong rom-com happy ending ko.
-Sobrang cheesy ko, di ba? -Gusto ko 'yan.
Pinag-isipan ko talaga…
'yong mangyayari pagkatapos nito.
At hindi ko alam
kung ano 'yong tawag ng generation mo rito.
Hard launch yata.
O soft launch…
Baka mas cool pa kaysa sa sasabihin ko.
Pero…
gusto ko talagang umalis dito kasama ka bilang girlfriend ko.
Gusto mo ba akong i-hard launch?
Gusto kitang i-hard launch.
Sumagot ka muna bago ko ituloy.
Okay.
Gusto kong mag-commit sa 'yo
at magkaroon tayo ng relasyon sa labas nito,
dahil mahal din kita.
Halika nga.
Oh my God.
Ayos.
So, may isa pa akong sasabihin.
'Yong mga anak ko.
Sila ang pinakamahalaga sa akin.
Pag kasama kita, pakiramdam ko, ligtas ako.
Pinaparamdam mong ligtas ulit buksan…
'yong bahaging 'yon ng buhay ko.
Gusto ko sanang pumunta ka sa Baltimore
para makilala mo 'yong mga anak ko, dahil nakikita kita
sa future ko habambuhay.
Napakalaking bagay niyan para sa akin.
Sobrang sweet naman.
Alam ko naman
kung gaano kahalaga para sa 'yo 'yong mga anak mo.
Gusto kong malaman mo
na mahalaga rin sila para sa akin.
At sa tingin ko,
kung handa kang buksan sa akin 'yong bahaging 'yon ng buhay mo,
magiging…
masaya akong bahagi nito.
Mahal na mahal kita.
Mahal na mahal din kita.
Nasa magandang yugto na ako ng buhay ko. Malapit na akong mag-fifty.
Mas komportable ako ngayon sa sarili ko,
financially, spritually, lahat na.
'Yong kulang na lang, pag-ibig.
Akala ko, di na ako makakahanap ng pag-ibig,
pero pinupuno ni Logan 'yong puso ko, binibigyan ako ng pag-asa,
at pinaparamdam niyang buhay ako.
Marami na kaming pinagdaanan ni Logan.
At sa wakas, nasa maayos na lagay na kami. Ang tanong na lang,
handa ba siyang mag-commit?
Susulong ba si Logan at pipiliin 'yong commitment?
O baka bumalik na lang siya sa party life niya sa Dallas,
tapos ako naman, uuwi na lang sa Ohio para magsimula ulit?
Nakakadurog ng pusong isipin 'yong umuwi na lang nang mag-isa.
Ayokong matapos ito.
Malinaw namang nahulog na ako kay Vanessa.
Parang naging sabay na 'yong pagtibok ng puso namin.
Hindi ko inakalang makakahanap ako ng ganito.
Minahal niya ako sa paraang hindi ko pa nararanasan noon.
Totoo namang mas matanda siya nang 20 taon,
pero sa kabila no'n,
di ko alam kung makakahanap pa ako ng gaya ni Vanessa.
Pagdating sa commitment ceremony, hindi ko alam
kung kaya ko bang ibigay sa kanya 'yong gusto niya.
May posibilidad na…
umakyat ako ro'n at makita 'yong babaeng minahal ko
at perpekto 'yong lahat.
At may posibilidad ding
hindi ko maabot 'yong mga expectation na 'yon.
May posibilidad
na umalis kami nang di kasama ang isa't isa.
-Hi. -Uy.
Ang cute mo naman.
-Good to see you. -Kinakabahan ako.
-Oo nga, e, 'no? -Oo.
Pwede kong hawakan 'yong kamay mo? Nakakawala ng kaba.
Logan, noong una kitang nakilala, sobrang gentleman mo.
Ang sarap ng kuwentuhan natin.
Pagkatapos no'n, nag-date tayo.
Sabi mo, nag-aalala ka sa sasabihin ng iba sa pagde-date mo ng mas matanda.
Naisip ko, "Ano ba itong lalaking ito?" Di kita maintindihan.
Kaya sabi ko, kalimutan ka na lang.
Pero may mga ginawa ka na sobrang importante para sa akin.
Humingi ka ng tawad,
at inako mo 'yong pagkakamali mo.
Malaking bagay 'yon sa akin.
Kaya napagdesisyunan ko na bigyan ka ng chance.
Ayon.
Pakiramdam ko na sa 'yo,
mas naging bukas ako kaysa kanino man sa buong buhay ko.
Na ligtas ako sa 'yo.
At napakaimportante no'n sa akin.
Madilim 'yong pinagdaanan ko bago ako dumating dito.
Namatay 'yong nanay ko, halos isang taon na.
At dahil sa 'yo, parang bumalik 'yong liwanag sa buhay ko.
Masaya akong nandito ka.
Masaya akong nandito ako.
Alam ko namang di naging perpekto 'yong paglalakbay natin.
Pero sa gitna ng gulo, may nahanap tayong connection.
Sa palagay ko, hinamon mo ako, at tinanong mo ako ng mahihirap na tanong
at napaisip talaga ako kung handa na ba ako sa commitment,
sa isang seryosong relasyon, o…
-Fling lang ba ito para sa 'yo. -Oo nga.
Pero ang totoo, ginawa mo akong mas mabuting lalaki.
At 'yong makasama ka sa prosesong ito, di gaya sa ano mang inakala ko.
Masaya akong pagkatapos ng lahat ng hirap, nandito tayo sa isang lugar na tahimik,
puno ng pag-ibig, at wala nang away.
Ayoko nang bumalik sa dati kong buhay nang wala ka.
At dahil doon,
gusto kitang isama sa mundo ko. Gusto kong makilala mo 'yong mga kapamilya
at mga kaibigan ko, makasama ka sa tabi ko.
At habang sumusulong tayo,
sana gawin mo rin 'yon para sa akin.
Hayaan mong makilala ko 'yong mga kaibigan at kapamilya mo,
at maging parte ng mundo mo.
Gusto kitang maging bahagi ng buhay ko.
Makikipaghiwalay ka na ba sa akin?
Ganito kasi 'yon…
Marami tayong pinagdaanang hirap at sarap.
At 'yong kaguluhang nahanap natin ay…
ano, e…
Toxic ba 'yon o healthy?
Napaisip talaga ako
kung makabubuti ba ito para sa atin o hindi.
Nang mapag-isa ako,
na-realize ko na baka hindi ako 'yong lalaking para sa 'yo.
Na baka…
di ako sapat para sa 'yo. Kinuwestiyon ko 'yon.
Mahirap talaga para sa akin at…
ayokong mangako ng mga bagay na di ko mapaninindigan.
Kaya…
Binabawi ko na 'yong promise ring.
Mahirap 'yong journey na ito.
'Yong unang kutob ko, palagi talagang tama.
Dapat sinusunod ko 'yong unang kutob ko tungkol sa isang tao.
Oo nga.
Baka pilit ko lang pinagkakasya 'yong hindi naman talaga tugma.
At mali na naman 'yong napili ko.
Oo nga.
Pero…
Noong napag-isa ako, na-realize ko rin na…
baka di ko kailangan maging perpekto para sa 'yo.
Baka kailangan ko lang maging laging nandiyan para sa 'yo
sa hirap at ginhawa.
'Yong pwede mong makausap at pwede mong maasahan.
'Yong laging nandiyan, gaya ng nanay mo noon bago siya nawala.
At sa tingin ko, sa mga oras na nakasama kita,
na nagkakatuwaan tayo,
pag nalilimot 'yong agwat ng edad natin,
noon ko na-realize…
na gusto kong mag-commit.
Ano'ng nangyayari?
Ano ba?
-Ayokong matapos 'yong journey na ito. -Oh my God, ano'ng nangyayari?
At alam mo,
grabe, parang roller coaster talaga ito.
Pero hindi pa ako bababa.
Mahal na mahal kita.
Gusto kong mangako at mag-commit sa 'yo.
Deserve mo lahat ng bagay.
Ano'ng nangyayari?
Deserve mo nga 'yong Kobe ring, e.
Tama na nga. Hindi.
Totoo ba ito?
-Vanessa… -Tumigil ka!
Hindi pa nga ako handang bumaba.
Diyos ko. Ano ba'ng nangyayari?
So…
Gusto mo bang magpatuloy tayo at magsama habambuhay?
Oo.
Oh my God, nanginginig ako.
So…
-Oh my God -Ayan na nga.
Oh my God, sobrang ganda.
-Gawin na natin. -Oh my God. Mahal na mahal kita.
Oh my God.
-Nakakaloka. -Grabe talaga.
-May lipstick ka na tuloy. -Oo, alam ko.
Nanginginig ako.
Grabe, naloko mo ako, a.
No'ng nagsimula kang tirahin ako, sabi ko, "Shit."
Oh my God.
Hindi mahalaga 'yong edad sa amin. Kahit parang sira ako
na makipag-engage sa mas matanda sa akin nang 20 taon…
Si Vanessa ito, e.
Siya 'yong the one na nagpabago sa akin,
'yong nagpadama sa akin ng mga bagay na di ko pa nadama.
Kaya sa huli, alam kong siya 'yong gusto ko.
Inisip ko na lahat ng posibleng mangyari pagpasok ko rito,
pero di ko inakalang mahahanap ko 'yong mamahalin ko habambuhay.
Pumasok ako rito nang bukas 'yong isipan ko,
at sobrang saya ko sa kung paano ito natapos.
Di ko inakalang pagpasok ko sa experience na ito,
tuluyang magbabago 'yong buhay ko.
Ano pangalan mo?
Derrick. Ako si Pfeifer.
Gusto ko 'yong eyes mo.
-Salamat. Ako rin. -Wow.
Bihirang makahanap ng ganitong connection,
at di ko inakalang hahantong sa ganito,
pero sobrang nagpapasalamat ako.
Gusto mo bang—
Si Pfeifer talaga 'yong hinahanap ko.
Humble siya. Mapagmahal.
'Yon 'yong mga bagay na gusto ko talaga,
na akala ko nga, walang gano'ng tao.
Para sa akin talaga, age is just a number.
Grabe, pinatunayan talaga 'yon ng experience na ito.
Pumunta ako rito para sumubok ng kakaiba,
makakilala ng mga taong iba-iba ang edad.
Kung may nagsabi sa 'kin
na mai-in love ako rito sa isang taong 20 years na mas bata,
iisipin ko na para siyang sira.
O, Romeo! Nasaan ka na, Romeo?
Hindi ba baligtad? Ikaw yata dapat dito, tapos 'yong buhok mo…
Pero espesyal talaga 'yong meron kami ni Logan, e.
Forty-nine na ako.
Twenty-nine 'yong hula ko.
Bakit si Vanessa?
E, pwede naman akong maka-connect sa iba?
May 19 pang ibang babae sa retreat, mas malapit sa edad ko,
pero walang katulad 'yong pagmamahal ko kay Vanessa.
Nag-iisa siya.
Saan tayo papunta mula rito?
-I-enjoy na lang natin 'yong gabi. -Tumigil ka.
Akala ko, tatanda na lang akong mag-isa.
Ngayon, magfi-fifty na ako at in love pa.
Higit pa sa lahat ng inaasahan ko 'yong nakuha ko rito.
Nakilala ko 'yong taong di ko akalaing makikilala ko.
One, go!
Nakikita ako ni Andrew kung sino talaga ako, di dahil sa edad ko.
Nakikita niya 'yong pagkatao ko na di napapansin ng iba.
Kinikilala at pinapahalagahan niya 'yon.
Di ko pa naranasan 'yon.
Masaya ako sa kung ano'ng meron tayo. 'Yong magising sa tabi mo…
Baka 'yon na pinakamagandang masasabi ko sa 'yo.
Pero habang mas nakikilala kita, mas nagugustuhan pa kita.
Feeling ko talaga, nakuha ko 'yong rom-com happy ending ko,
at di ko na 'yon maisusulat nang mas mainam pa.
Naniniwala talaga akong age is just a number, dahil di ko akalain
na makaka-connect ako sa isang 27-year-old nang ganito.
Gagawin ko na, ha.
I love Theresa. Gusto ko 'yong ipinapadama niya sa akin.
Sige.
At dahil nakikita niya talaga kung sino ako,
minamahal niya ako at tanggap niya ako
bilang isang 27-year-old na medyo mas mature.
'Yong connection namin ang mahalaga, di 'yong bilang ng kandila sa cake.
-Pwedeng hawakan 'yong puwet mo? -Oo.
Nagsalin ng Subtitle: Don Casilan