CHICAGO DAILY TRIBUNE DEWEY, TRUMAN'I YENDİ
SAVAŞ BİTTİ! ABD ZAFER KAZANDI!
14 Ağustos 1945'te Japonya Müttefiklere teslim oldu
ve İkinci Dünya Savaşı nihayet sona erdi.
Amerikalılar kutlama yapmak için sokaklara döküldü
ve bu coşku da o ikonik fotoğrafa yansıdı.
LIFE dergisi için Alfred Eisenstaedt'in çektiği fotoğrafa.
Kalabalık Times Meydanı'nda üniformalı bir denizcinin
bir hemşireyi tutkuyla öptüğü fotoğraf,
Amerikan gururunun ve zaferinin simgesi oldu.
Yine de fotoğraflar hikâyenin tamamını anlatmaz.
ZAFER GÜNÜ ZAFER!
Savaş bitti! Savaş bitti!
Savaş bitti!
-Kazandık! -Başardık, aynen öyle.
Gerçekten başardık.
-Zafer! Zafer! -Kazandık!
Hayır. Çek ellerini üstümden serseri.
Ama savaş bitti.
-Yani? -Bütün savaş bitti.
-Çek elini üstümden. -Kutlama yapıyoruz.
-Sapık falan mısın? -Hayır, herkes öpüşüyor.
-Hayır, öpüşmüyor. Sadece sen. -Bir tek ben değilim.
Sapık. Sapığın tekisin.
-Hayır, sapık falan değilim. -Öylesin. Benim sevgilim var.
-Tamam... -Baksana Johnny!
Ne? Johnny mi? Johnny yok.
-Johnny var. -Ne oluyor lan?
Buraya gelsene! Johnny!
-Johnny? -Bu seni rahatsız mı ediyor Agnes?
-Evet. -Hayır Johnny. Hayır.
-Bu sapık beni öpmeye kalktı. -Seni öpmeye mi kalktı?
-Herkes öpüşüyor. -Hayır.
-Affedersin? -Hayır Johnny.
-Sen bana yumruk mu attın? -Hayır, hayır. Yumruk falan yok.
-Denizciye saldırıyor! -Hayır, hayır!
Johnny'ye mi sataşıyorsun? -Hem de Zafer Günü'nde?
Hayır. Johnny'ye niye sataşayım?
Bu adam kesin Nazi.
-Hayır, Nazi değilim. -Sapık Nazi.
-Nazi mi? Hayır. Tamam. Johnny. Johnny.
-Hayır! -Şuna haddini bildirin.
-Ne... Hayır, hayır! -Yakalayın şunu!
Hayır, hayır!
1841'de
William Henry Harrison, ABD'nin dokuzuncu başkanı oldu.
Soğuk ve berbat havaya rağmen
altmış sekiz yaşındaki başkan, ABD tarihinin en uzun
göreve başlama konuşmasını yaptı. Palto giymeden neredeyse iki saat konuştu.
Sonra da Harrison hastalandı. Pek de şaşırtıcı sayılmaz.
Doktorların tedavileri de
yılan zehri, müshil, sülük, cıva ve afyon olunca
başkanın durumu daha da kötüleşti.
Herkesin onu nasıl iyileştireceğine dair bir fikri var gibiydi.
Ne yazık ki, en az bilgili olan kişinin sözü dinlendi.
Merhaba Bayan Harrison.
-Merhaba Lawrence. Seni görmek güzel. -Sizi de.
-Sayın Başkan, tebrikler. -Teşekkür ederim. Sağ ol.
Yeni bir tütün aldım. Ne dersiniz? Kokusu nasıl?
-Hiç benlik değil. -Ben hiç koku almadım.
İçinde hafif kiraz aroması var. Aldınız mı?
Hayır. Ben kiraz falan alamıyorum.
-Hiç mi? -Daha çok duman kokusu alıyorum.
-Bir şey sorabilir miyim? -Tabii ki.
-Kaç Kızılderili öldürdünüz? -Bizzat mı?
Nasıl öldürdünüz? Bıçakla mı, vurarak mı?
Sanırım bazılarını vurdum.
Bazıları kılıcıma hedef oldu.
Bazılarını da konuşmalarımla öldürmüş olabilirim.
Neden iyi anlaştığınızı şimdi anladım.
-Evet. -Gerçekten çok komik.
Saygısızlık etmek istemem
ama bir Kızılderili sizi tüyle bile devirebilirmiş gibi.
-Pek güçlü görünmüyorsunuz. -Saygısızlık etmek istemem
ama biraz daha saygılı olmanız lazım.
Gerçek şu ki, çok çevik sayılmam
ama öyle kolayca da devrilmem.
-Bu yüzden Tippecanoe. -Tip...
Devrilen kano, başkan değil.
Paltonuzun olmadığını fark ettim. Hava serin.
-Üşümüyor musunuz? -Hava harika.
-Paltoya ihtiyaç duymadım. -Gerçekten mi? Siz başkansınız.
Birisi taşıyabilirdi. Bayan Harrison bile.
Hayır, Bayan Harrison taşımayacak.
Anlaşılan First Lady ile pek vakit geçirmemişsiniz.
Geçirmek istediğimden emin değilim. Demek istediğim, birisi taşıyabilirdi.
Hava iyice soğudu. Başkanımızın "Üşüdüm" demesini
-istemeyiz. -Sadece doğruyu söylüyorum.
-Gayet iyiyim. -Daha fazla vaktinizi almayayım.
Artık başkan oldu. Doktorla konuşmak gibi.
-Hayır, hayır. -Konuşup geçiyorsunuz, değil mi?
Neyse, tebrikler. Çalışmaya başlamayı dört gözle bekliyorum.
Çok teşekkür ederim.
Memnun oldum.
Sayın Başkan? İyi misiniz?
Kesinlikle iyiyim.
Emin misiniz? Bu öksürük de ne?
Yılın bu zamanı saman nezlem biraz azıyor.
-Mart ayında mı? -Elbette.
Benimle tokalaştınız.
-Bana elini ilk sen uzattın. -Uzatılan eli sıkmamalıydınız.
Kabalık etmek istemedim.
Ama bana göre... Bakın.
Soğuk algınlığınız
ya da başka bir hastalığınız varken el uzatmak kabalıktır.
Yakınımda duran sizsiniz.
Sen uzatınca ben de karşılık vermek
ve elini sıkmak zorunda kaldım.
Mecburdum. Kesinlikle mecburdum.
Anlamıyor musun?
-Tamam. -Canım.
Anladım.
-Hayatım. -Her şey yolunda mı? İyi misiniz?
Sayın Başkan?
Kendimi biraz hâlsiz hissediyorum.
Doktor çağırın!
Hemşire, biraz daha sıcak havlu lütfen.
Doktor, durumu nasıl?
Başkanın ateşi hiç düşecek gibi görünmüyor.
-Elinizden geleni yapıyor musunuz? -Elbette. Kan alıyoruz, afyon veriyoruz.
Birazdan da sülüklere başlayacağız.
-Yeterince sülüğünüz var mı? -Evet.
-Sülüklerden çok umutluyuz. -Teşekkür ederim.
Selam. Nasılsınız?
-Hayatım. -Martha.
-Selam doktor. Durumu nasıl? -Evet? Başkanın durumu iyi değil.
-Yemin törenindeydim. -Evet.
-Palto giymemişti. -Hava buz gibiydi.
İnanılmaz. O paltoyu on kişi sırayla taşıyabilirdi.
-Karısı bile taşıyabilirdi. -Taşımaz. Palto taşımak için fazla asil.
Bir sürü insan ona palto getirebilirdi.
Palto hep olmalıdır. Olması olmamasından iyidir.
-Bunun nesi kötü? -Kötü değil.
O paltoyu giymemesi bence tam bir gösterişti.
Hava atıyordu. Ben de elini sıktım.
Şimdi onda ne varsa bana da geçmiş olabilir.
Boğazım gıcıklandı.
-Bunu kendi doktoruna danışabilirsin. -Doktorun dibindeyim zaten.
-Ama ben başkanla ilgileniyorum. -Onu anladım. İlgileniyorsun.
-İlgileniyorsun. -Evet öyle.
Olması gerektiği gibi. İlgilenmeni bölmek istemem.
-Bir saniye baksan yeter. -Ağzına bakmayacağım.
-Baksana. -Bakmayacağım.
Şu an aklımda tek bir hasta var. O da bu ülkenin lideri.
Şu anda doğrudan onunla ilgilenmiyorsun.
O yatakta, sen de buradasın.
Sülükleri hazırlarken öte yandan nefesini dinliyorum.
Afyonun etkilerini takip ediyorum.
-İlgileniyorum. -Yarısını bana ver.
Öyle bir şey yok. Anlaşılan hayatında kimseyle ilgilenmemişsin.
Kuzenim hastayken ona kek götürmüştüm.
Bakmayacağım. Bakmıyorum. Gözlerinin içine bakıyorum.
Madem gözlerime bakıyorsun
üç parmak aşağı inersen ağzımı görürsün.
-O başka türlü bakmak olur. Olmaz. -Baksana.
Cevap hayır. Şimdi izninle başkanla ilgileneceğim.
Tamam, ilgilenmeni anladım. O ne yapıyor?
-O da ilgileniyor. -Ben de ilgileniyorum.
Aynı anda iki kişi mi?
Evet. Biz başkanın iki hekimiyiz.
Sana bir şey soracağım.
Hastalandığını duyunca içten içe sevinmedin mi?
-Hayır. Kiliseye gidip ağladım. -Hadi oradan.
Ben de başkan gibi
birkaç gün içinde bu hâle gelsem ne hissederdin?
-Başkan mı olacaktın? -Hayır.
Bu şehir hasta insan kaynıyor. Burası tam bir bataklık. İğrenç.
Muayenehanene gelsem kaç para alırsın?
Muayenehanem Beyaz Saray'da. O yüzden gelemezsin.
-Niye Beyaz Saray'da muayene olamıyorum? -Randevu gerekiyor.
Randevuyu da yalnızca başkana veriyorum.
Yani bütün gün hiçbir şey yapmıyorsun?
Hiçbir şey yapmıyorsam işimi yapıyorum demek.
-Beyaz Saray'da beleş yaşayan birisin. -Asalak değilim.
Olası sorunları öngörüp
sağlığını tehdit edecek olayları ortaya çıkmadan engelliyoruz.
-O zaman neden palto getirmediniz? -Lawrence, lütfen.
-Doktor, yardımın için sağ ol. -Buna hiç umursamadım.
-Öyle mi? Güzel. -Hem de hiç umursamadım.
Canım.
Biraz sirke...
Affedersiniz. Rahatsız ediyorum.
Yemin törenindeydim. Ben de elini sıktım.
Ne kadar hasta olduğunu görüyorsunuz.
Sabunla suya ulaşmak için ne kadar vaktim kaldı?
-On saniye. -On saniye mi?
-Bu kadar mı? -Evet.
Birinin elini sıkmanın güvenli olduğu tek yer tuvalet.
Hasta olmamak için elinde sabun ve suyla dolaşman gerek.
-Hayır. Şimdilik yemek yok lütfen. -Ne? Neden?
Nezleyi besle, ateşi aç bırak.
Bence tam tersi. Nezleyi aç bırak, ateşi besle.
Hayır, tersini söyledin. Sen doktor musun?
Hayır ama annem hep "Nezleyi aç bırak, ateşi besle" derdi.
Hatta kızıl olduğumda
annem beni durmadan besledi.
Bir haftada iyileştim. Üstüne yedi kilo aldım.
-Annen doktor muydu? -Hayır. Schnauzer yetiştirirdi.
-Ama hayat görmüş kadındı. -Hâlâ hayatta mı?
Hayır. Yiyecek hiçbir şey kalmayınca kızıldan öldü.
Ateşi aç bırak, nezleyi besle. Uzun ömrüm sırrı budur.
Nezleyi aç bırak, ateşi besle. Yüz yaşını görürsün, garanti.
Belki de haklısın. Sanırım haklı.
-Hayır. -Ateşi besleyeceksin.
Hemşirelik okulunda ikisini de beslerdik.
O da yanlış.
-Nezleyi besle, ateşi... -Kendini yorma.
Hem zaten aç kalırsan ölürsün.
Ateşi besle.
Tanrı aşkına! Evet, besleyin onu.
-Lütfen ateşi besleyin. -Çikolatalı kekten kaldı mı?
-Adamı doyurun. -"Hiç yemek yemesin" demedim ki.
-Evet, önüne bir tabak koyun. -Tamam.
Hazır mısınız? Biraz patates püresi.
-Güzel. -Paltoyu giymeliydim.
Bir dahaki sefere.
-Öldü. -Canım, hayır!
-Hayır! -Bu da ne?
-Her yerde niye yemek var? -Başkan iki lokma yedi.
Tıbbın ilk kuralını bilmiyor musunuz? Nezleyi besle, ateşi aç bırak.
-Demiştim. -Ben demiştim...
Ziyafet çekin demedim!
Başkanın bağırsakları iflas etmişken siz yemek mi yedirdiniz?
İnsanlar karıştırabiliyor...
Bu rezalet! Tanrı aşkına bunun sorumlusu kim?
Gelin alın!
Lundy's'den biftek geldi Sayın Başkan!
1846'nın sonlarında, George Donner önderliğinde
Kaliforniya'ya giden bir grup öncü, erken bastıran yoğun kar nedeniyle
dağların tepesinde mahsur kaldı.
Kurtarma ekipleri onlara ulaşmaya çalıştı ama ilk ekip,
kafile mahsur kaldıktan neredeyse dört ay sonra gelebildi.
Yiyecekleri tükenince
hayatta kalmak için çok uç bir yola başvurdular.
Uç derken yamyamlığı kastediyorum.
Yamyamlık derken de birbirlerini yediler.
Hayatını kaybedenler için korkunç bir trajediydi.
Hayatta kalanlarsa
bunu açıklamakta biraz zorlandı.
Aman tanrım.
Donner kafilesi!
-Geldiler! -Donner kafilesi!
-Sizi bulduk! -İşte oradalar!
-Selam. -Selam.
Geçitteki kar eridi. Böylece size ulaşabildik.
-Tanrı'ya şükür yaşıyorsunuz. -Sizi bulduğumuza sevindik.
-Evet, şuna bakın. -Merhaba. Selam millet.
Ne kadar ince düşünmüşsünüz.
-Kurtarma, değil mi? -Ekibi.
Kurtarma ekibi.
Bir gün ben de bir kurtarma ekibinde olmayı çok isterim.
Böylece insanlar onları kurtardığım için
ömür boyu bana minnet duyar.
Aslandan dikeni çıkaran adam gibi.
Benden öyle bir şey beklemeyin.
İyi görünüyorsunuz efendim.
-Evet, evet. Biz... -İyiyiz.
-İyiyiz. Hayattayız. -Evet.
Şartlara bakılırsa fena durumda sayılmayız.
Evet, şartlara göre gayet iyiyiz. İdare ediyoruz işte.
Salt Lake City'den ayrıldığınız günkü kadar dinç duruyorsunuz.
-Evet... -Ne güzel söylediniz.
-Harika görünüyorsunuz. -Bu çok hoş bir iltifat.
Çok teşekkür ederim. Çok naziksiniz.
Peki diğerleri nerede?
-Tam olarak kimi kastediyorsunuz? -Yani...
-Güzel soru. -Kötü soru değil.
Güzel soru. Çok güzel soru...
-Diğerleri nerede? -Asıl soru bu.
-Bunun bir cevabı var. -Var.
-Gayet basit. -Evet. Burada değiller.
-Hayır, burada değiller. -Burada değiller.
-Görüyorum. -Biz buradayız.
-Onlar değil. -Çünkü onlar...
Evet.
-Doğrusu... -İşin aslı...
Çekip gittiler. Bizi bırakıp gittiler.
-Kışın ortasında mı? -Evet.
Geçit tamamen karla kapalıydı.
Gitmeyin diye çok yalvardım
ama bizi kendi hâlimize bırakıp gittiler.
-Birbirinize düşmediniz yani? -Hayır. Birlik olduk.
Ve kimse ölmedi.
-Hayır, hayır. Kimse ölmedi. -Burada ölen olmadı.
Tanrım, hayır. Kimse hasta bile olmadı.
-Kimse ölmedi. -Kimse ölmedi.
-Orada da kimse ölmedi. -Hayır.
-Orada da kimse ölmedi. -Orada da ölmedi.
Orada da kimse ölmedi, çok şükür.
Sormamın sakıncası yoksa yiyecek olmadan nasıl hayatta kaldınız?
-Evet. -Evet.
-Yani bu adam... -Tam "Bitti" diyorsun...
-Çok çılgın. -Dur biraz.
...bir soru daha çıkarıyor.
-Bu ilk sorudan daha mı iyi? -İlkini geçti.
-Çok bariz bir soru gibi. -Bariz olması muhteşemliğini azaltmıyor.
Madem bu kadar inanılmaz lütfen bu son soru olsun.
Peki cevabı ne? Nasıl hayatta kaldınız?
-En iyi soru buydu. -Ama son soru olsun. Bu kadar iyisi yeter.
Hem de çok kolay.
Benim için ayrıntısına girmek fazla acı verici.
Şu adam dört gün çadırdan çıkmadı.
-Çok korkunç. -Jacob, ne...
-Zor zamanlardı ama şimdi iyi. -Peki başka nasıl hayatta kaldınız?
-Ben çadıra dönüyorum. -Hayır, hayır!
-Dönmem gerek. -Hayır!
Ben dışarıya ait değilim... Tamam.
-Kendine gel. -Sizi telaşlandırdıysam kusura bakmayın.
Şu soruları kesmeniz lazım! İnsanın üstüne geliyor.
-Hepiniz hâlâ duygusalsınız belli ki. -Evet, evet.
Yine de çok iyi görünüyorsunuz.
Çok naziksiniz.
Tekrar teşekkürler. İltifat etmeyi biliyorsunuz.
-Bu koku da ne? -Yahni hazır.
Hayır, değil. Hayır, hayır.
-Hayır. O tencereyi kaldırın. -Ne?
-Benjamin Donner! -Neler oluyor?
Bir kurtarma ekibi geldi!
-Selam. Evet. -Benjamin Donner, çok iyi görünüyorsunuz.
-Evet, iyiyim. -Çok iyi görünüyorsunuz.
Hem de fazlasıyla iyi.
Temiz hava var ya insanı kendine getiriyor.
Bir de odunculuğa bayılıyorum.
-Bu adam tam bir oduncudur. -Odunculuğa bayılır.
Harika egzersiz.
-Hepsi bu mu? Odunculuk? -Bir de aşırı mastürbasyon.
-Evet. -Hem de en aşırısından.
Çadıra ip geriyor. Anlıyoruz biz.
-O işaret. -Oduncu yoruldu.
"Oduncu biraz dinleniyor."
Tencerede ne var?
-"Tencerede ne var?" -"Tencerede ne var?"
-Evet, tencere. -Bu adam var ya...
Yine inanılmaz bir soru.
Tam bir efsane.
Bunu nasıl yapıyorsun?
-Soru neydi? -Evet.
"Tencerede ne var?"
Ayı.
Yani bütün kışı tek bir ayıyla mı
geçiriniz?
Ama o ayı bir domuz yemişti. Yani teknik olarak iki öğün sayılır.
-Buzda balık da tuttuk. -Evet.
-İyi ki tuttuk.
-Oltalar nerede? -Olta kullanmıyoruz.
-Peki nasıl oluyor? -Ellerimle yakalıyorum.
-Oltaya gerek yok. -Elinle mi?
Evet. Buzu kırıyorum, solucanı sallandırıyorum,
buzun altına sarkıtıp şöyle oynatıyorum.
Balık gelince kapıyorum. -Ama toprak donmuş.
-Solucanı nereden buluyorsun? -Ben...
-İşte komik olan da bu. -Ben oduncuyum. Ağaç kesiyorum.
Bu ağaçların içi solucan dolu.
-Ağaç solucanı. -Ağaç solucanı.
O balıklar var ya ağaç solucanına bayılıyor.
Doymak bilmiyorlar. Tam bir lezzet.
Yani solucanı ağaçtan buldun
ve elinle buzda balık mı tuttun?
Harika özetledin.
Şu Stanton'ların arabası. Onlar burada mı?
Evet. Neredeler?
-Stanton'lar. -Stanton'lar.
-Onların hikâyesi... -Stanton'lar.
...hiç açılmaması gereken bir konu.
Duymak isteyeceğin bir hikâye değil.
Eliza, hikâyeyi sen anlatsana.
Benjamin, sende. Tam dilinin ucunda.
Eskiden öyleydi. Şimdi unuttum. Sana bütün ayrıntılarıyla anlatmıştım.
Bence olaya tanık olan anlatsın.
George, o gün ne gördüğünü anlatsana.
Zor olduğunu biliyorum.
Acele etme.
Kocaman bir kuş süzülüp geldi.
Yedi yaşındaki küçük Isaiah'ı kapıp
uçup gitmeye başladı.
Sonra Melanie gördü.
Isaiah'a yapıştı.
-Zavallı Charlie... -Charlie.
Charlie de Melanie'ye sarıldı.
Sonra on yaşındaki Isaiah Melanie'ye tutununca kuş hepsiyle uçtu.
Bekle. Dur biraz.
-İki tane Isaiah mı var? -Evet, iki Isaiah.
Önemli olan, iki Isaiah'ın da o gün kuşla birlikte kaybolması.
Gerçi ona kuş denirse. Tarih öncesi yaratık gibiydi.
Bence düpedüz dinozordu.
Gökyüzünde dört kişilik bir aileyi taşıyan
dev bir kuş gördünüz mü?
Ben Stanton'lara, Tyler'lara ve Eddy'lere
ne olduğunu öğrenmek istiyorum!
Burada ne haltlar dönüyor?
Anlattık ya.
Ne demeye çalışıyorsun? Sence onları yedik mi?
Ben kimsenin yenmesinden bahsetmedim.
-Evet, niye bahsedesin zaten? -Tabii ki hayır.
-Kimse yenmedi. -Kimi yiyeceğiz?
Bu korkunç olurdu.
Yapma, biz yamyam değiliz.
-Aman tanrım, hayır. İğrenç. -Biz insan yemeyiz.
Tabii...
Ormanda bir yamyam şölenine denk gelsem
bana nefis bir serçe parmak uzatsalar
ayıp olmasın diye bir lokma alabilirdim.
-Ben bir lokma alırım. -Aynı ziyafette
orta pişmiş bir kalça dilimi uzatsalar
ayıp olmasın diye ondan da bir lokma alırım.
-Terbiyeden yani. -Aynen öyle.
-Yoksa kurtarılmak bile istemiyor musunuz? -Hadi ama.
-Yine başladı. -Yine mi?
Bir tane daha! Bir tane daha!
Arka arkaya iki müthiş soruyla geldin.
-Hani bitmişti? -Bu hepsinden iyisi.
-"Kurtarılmak ister misiniz?" -Olamaz.
Hem de öylesine söyledi. Sıradan bir şeymiş gibi.
-Biz kurtarılmak istiyoruz. -"Evet" deseniz yeter.
-Bize bir dakika verin... -Birkaç dakika.
-Eşyalarınızı toplamanıza yardım edelim. -Yok, yok.
-Biz hallederiz. -Tamam.
-Hadi. -Toparlanalım.
Katırları hazırlayın.
-Aman tanrım. -Aman tanrım.
O da ne?
Sadece serçe parmaklar.
28 Ağustos 2014'te,
Başkan Obama'nın yönetimi, Beyaz Saray'ın daha önce hiç görmediği
bir skandalla sarsıldı.
Peki bu korkunç muhakeme hatası neydi?
Başkan Obama, basın toplantısına bej bir takım elbiseyle çıktı.
Evet, bej.
Lacivert değil, gri değil, siyah değil. Hatta balıksırtı desenli bile değil.
Medya adeta ayağa kalktı. Kimileri Obama'nın giyim tercihiyle
başkanlık makamının görünmez bir sınırını çiğnediğini iddia etti.
Ama Başkan perşembe günü gazetecilerin karşısına çıktı
ve üzerinde bu bej takım vardı.
TIME dergisi bunu "Sahne kostümü olmadan görülen bir oyuncu" diye yorumladı.
GQ "berbat" dedi.
Esquire ise "ucube" diye niteledi.
Sanki Hamptons'taki bir partiye gidiyormuş gibiydi.
Sonraki günlerde Başkan Obama, bu fiyaskonun sorumluluğunu üstlendi
ve suçu kimsenin üzerine atmadı.
Ama artık birini otobüsün altına atmaya kararlı
ve bu kişinin kim olduğunu tahmin ediyor olabilirsiniz.
Sayın Başkan, zirve için seçiminizi netleştirmemiz gerekiyor.
Bence bu gayet iyi.
Bu ne? Torino'daki NATO programı mı?
Torino'da bunu giyeceğiz.
-Bu mu? -Evet, bu.
-Bir öneride bulunabilir miyim? -Konuş.
Fazladan kravat alın.
-Neden fazladan? -Leke tutuyorlar.
Ben lekelemem. Kravatlarım neden hep kusursuz, biliyor musun?
Hayır. Neden?
Kravat takarken asla çorba ya da makarna yemem.
Birini seçmek zorundasın. Ya çorba ya kravat. İkisi birden olmaz.
-Öyle mi? -Aynen öyle. Sen çorba içiyorsun.
Kravatlarının hâli de ortada. Bir düşün.
İlginç. Peki kravatı yukarı kıvırma işi?
İşe yaramaz. Neden biliyor musun? Yukarı kalkan, aşağı da iner.
Hatta daha da kötü olabilir.
Kravatın çorbanın içine düşebilir.
-Hem kravat gider hem çorba. -Anladım.
Bu işte uzmansın. İşte Torino programı.
-Elimizde ne var? Bakalım. -Bu ne?
İçecek.
-Ne içeceği? -Proteinli smoothie.
-Gerçekten mi? -Evet.
-Adı ne? -Bilmiyorum.
-Adını bilmiyorum. -Bilmiyor musun?
-Bir adı vardır herhâlde. -Mango Tango.
Mango Tango. Mango Tango içiyorsun.
-Güzelmiş. -Bağırmana gerek yok.
-Bir yudum alabilir miyim? -Hayır. İçeceğimden bir yudum alamazsın.
-Ne var bunda? -Tercih etmiyorum.
Sen pipet kullanıyorsun. Ben bardaktan içerim.
-Daha kötü. -Niye?
Ağzını bardağa değdireceksin. Tükürüğün içeceğe karışacak.
-Yudum paylaşmayanlardansın. -Hayır, paylaşırım.
Michelle bir yudum alabilir.
Malia ile Sasha burada olsaydı onlara da verirdim ama sana vermem.
-Peki Panetta? Biden? -Hayır.
İnsanın sınırları olmalı.
-Yani aile dışına yudum yok? -Yok.
Hem sen, Biden, Panetta...
Yaşlı dudaklarsınız.
-Yaşlı dudak mı? -İştah açıcı değil.
Bu arada "Yaşlı Dudak" lakap olarak hoşuma gitti.
Tamam Yaşlı Dudak, programa dönelim.
-Hadi. -Güzel görünüyor.
-Güzel. -Keşke Alpler'de daha çok vaktimiz olsa.
Kayak yapılır, doğa yürüyüşüne çıkılır.
-Gerçekten? Kayak mı yapıyorsun? -Neden yapmadığımı düşündün?
-Kayak yapıyor musun? -Evet.
Senin yapıp benim yapamayacağımı mı sandın?
Yani... Hayır.
Neden kayak yapmadığımı düşündün?
-Larry, yoksa... -Hayır, hayır.
-Yoksa... -Hayır.
Hiç alakası yok.
-Hawaii'li olduğum için mi? -Tabii ki evet.
-Hawaii'liler de kayak yapar. -Hawaii'liler kayak yapar. Kim derdi ki?
Ben derdim.
Torino'dayken bana küçük bir iyilik yapabilir misin?
NATO Zirvesi'nde bana iyilik mi yaptıracaksın?
-Ufacık bir şey. Önemsiz. -Ne?
Danimarka Başbakanı'na benden selam söyle, hepsi bu.
Yani NATO Zirvesi'nde, ulusal güvenliği konuşurken
"Bu arada Larry'nin selamı var" mı diyeyim?
-Hepsi bu. -Sence ne olacak?
Sadece nasıl tepki vereceğini merak ediyorum.
Tepkisi nasıl olacak biliyor musun? "Larry de kim?" diyecek.
Hiç sanmıyorum.
İki yıl önceki sohbetimizi görmedin.
Sence o da bunu senin gibi unutamadı mı?
Onu güldürdüm.
-"Çok komiksin." -Öyle mi dedi?
-Aynen öyle, evet. -Şöyle dedi.
-"Çok komiksin. Komiksin." -Larry.
-Efendim? -Bunu yapmayacağım.
-Kafayı mı yedin? -Ne?
O Danimarka başbakanı. Kim olduğunu bile bilmiyor.
İz bıraktım ama.
-Beni hatırlıyor. -Ayrıca,
"Benden selam söyle" işinden hiçbir sonuç çıkmaz.
Şöyle düşün. Zirvedeyim.
Danimarka Başbakanı'nın yanına gidip diyeceğim ki
"Yaşlı Dudak Larry'nin selamı var."
Sonra dönüp sana "Helle'nin de selamı var" diyeceğim.
Sonra ne olacak? Hiçbir şey.
Asıl önemli olan tavrı.
Tavrı derken?
Yani nasıl tepki verdiği.
-Ama... -Yani şöyle...
-"Larry'nin selamı mı var?" -İşte...
"Benden de selam söyle."
Ben o konuşmayı yapmak istemiyorum.
-Hadi işimize dönelim. -Tamam. Bu ne?
BAŞKAN İÇİN GİZLİ
Gizli.
-Sana söylemeyeceğim. -Neden?
Sır saklamakta üstüme yoktur.
Kuzenim Arthur çifte evlilik yapıyordu.
Hem New Hampshire'da hem Queens'te iki karısı vardı.
Hafta sonlarını dönüşümlü geçirirdi.
Kimseye söylemedi.
Sadece bana anlattı. Ben de kimseye söylemedim.
-Bana söyledin. -Çünkü öldü.
-Tamam. -Sana da gizli şeyler anlattım.
On iki yaşındayken, otobüste altıma kaçırdığımı
anlatmıştım...
Daha anlatmaya başladığında bile duymak istememiştim.
Şimdi de istemiyorum.
Tahmin edersin, bende travma bıraktı.
-Tahmin etmek istemiyorum. -On iki yaşındaydım.
Otobüste kızlar da vardı. Yıllarca bana "Bezli David" dediler.
Bu da gizliydi.
İşte bu yüzden gizli bilgi yetkisi sana vermediler.
-Davranışların haklılığımı gösteriyor. -Rusya mı?
-Larry... -Çin mi?
-Hayır. -Tayvan mı?
Aman tanrım. Tayvan mı?
Affedersiniz. On dakika sonra IŞİD ile ilgili basın toplantısı var.
Tamam. Önce birkaç şeyi kontrol edeceğim.
-Hemen dönerim. -Tabii. Acele etme.
Tamam, hazırım.
Bak, aklıma ilgini çekebilecek bir fikir geldi.
Neymiş?
Basın toplantısında bej takımı giymelisin.
-Bu basın toplantısında mı? -Evet.
-Neden? -Her şeyden önce harika bir takım.
Torino'ya da bu yüzden götürüyorum. Gündüz etkinliği var.
-Açık havada. Daha rahat. -Bugün zaten Rahat Cuma.
Baksana, patron bej takımı deneyecek.
-O takıma bayılıyorum. -Tam isabet. Rahat.
Sonuçta brifing odası, Doğu Salonu değil.
Kravatın nerede?
Öğle yemeği yiyeceğim.
Bir çorba içeceğim.
-Demek tavsiyemi dinledin. -Evet.
Akıllıca. Son bir tüyo. Acemi hatası yapmışsın.
Kravatı çıkarınca üst düğmeyi de aç.
-Üst düğme. -Daha havalı durur.
Teşekkürler.
-Gerçekten harika takım. -İşte bu.
-Bence doğru seçim. -Bir deneyeceğim.
Yaşlı Dudak'a güven.
Bana teşekkür edeceksin.
-Ne dersin? -Fena değil.
Hem de hiç fena değil.
Hadi. Basın toplantısına gidiyorum.
-Bundan emin misin? -Hayatımda hiç bu kadar emin olmadım.
Tamam. Döneceğim.
İnsanlar bunu çok uzun yıllar konuşacak.
Bu olağanüstü yolculukta bize eşlik ettiğiniz için teşekkür ederiz.
Anlattıklarımızın bir kısmı gerçekten doğruydu.
Amerikan ilerleyişi hiçbir zaman dümdüz olmadı.
Bazen zikzak çizdi, bazen tökezledi.
İki adım ileri giderken bir adım geri atmışız gibi hissettirdi.
Ve bazen geri adımlardan birini attığımızda
umutsuzluğa kapılmak ya da alaycılığa teslim olmak
çok cazip gelebilir.
Ama bu ülkenin hikâyesi bize zor olanı seçmeyi,
ideallerimize sadık kalmayı
ve elimizden gelen her yerde bir fark yaratmayı öğretmeli.
İster okullarımızda, iş yerlerimizde,
mahallelerimizde ya da şehirlerimizde.
Bunu başarabilirsek bence
Amerikan deneyiminin önümüzdeki 250 yılı
geride bıraktığımızdan daha iyi olacak.
Larry?
-Ne yapıyorsun? -Hiçbir şey.
-Evet, düğmem düştü. -Bir düğme düşürmüşsün.
-Ne yapacaksın? -Aynı düğmeye benziyor.
-Evet. -Evet.
George Washington ile aynı düğmeyi kullanıyoruz.
-Ne tesadüf, değil mi? -Büyük tesadüf.
Neyse, eğlenceliydi.
-Evet, harikaydı Çok keyif aldım. -Ben de. Bir dakika.
Senaryomu unutmuşum. Hemen geliyorum.
-Sakın yapma. Ne düşündüğünü biliyorum. -Ne? Hiçbir şey yapmıyorum.
George Washington'ın düğmesini alacaksın.
O bu ülkenin kurucu babası.
-Hadi ama. -Tamam, ben...
Sanki gerçekten düğmesini alacaktım da.
-Alacaktın. -Almayacaktım.
-Sana bir şey sorayım mı? -Sor.
Diyelim ki biri böyle bir televizyon programı yaptı.
Herkes nefret etti. Yani resmen tiksindiler.
Evden adımını atar atmaz hakarete uğruyorsun.
Ülkeyi terk eder miydin?
Senin yerinde olsam ederdim.
-Bunu arkadaşıma söylerim. -Söyle.
Biliyor musun 44?
Bence bu, güzel bir dostluğun başlangıcı olabilir.
Sanmıyorum.
Tercüme: Özge Çakır Lafçı