(ไลฟ์, แลร์รี่, แอนด์ เดอะ เพอร์ซู ออฟ อันแฮปปิเนส)
"วันที่ 14 สิงหาคม 1945"
"ญี่ปุ่นยอมแพ้ต่อฝ่ายสัมพันธมิตร"
"ทำให้สงครามโลกครั้งที่สอง จบลงในที่สุด"
"ชาวอเมริกันออกมาเฉลิมฉลอง ตามท้องถนน"
"และจิตวิญญาณนั้นก็ถูกบันทึกไว้ ในภาพอันโด่งดัง"
"ที่ถ่ายโดยอัลเฟรด ไอเซนสเตดต์ จากนิตยสาร 'ไลฟ์'"
"ทหารเรือในเครื่องแบบคนหนึ่ง"
"จูบนางพยาบาลอย่างดูดดื่ม"
"กลางไทม์สแควร์ที่ผู้คนพลุกพล่าน"
"กลายเป็นสัญลักษณ์ของความภูมิใจ และชัยชนะของชาวอเมริกัน"
"แต่ภาพถ่ายก็ไม่อาจบอกเล่า เรื่องราวได้ทั้งหมด"
(วันมีชัยเหนือญี่ปุ่น)
"สงครามจบแล้ว สงครามจบแล้ว"
สงครามจบแล้ว
- เราชนะแล้ว - เราทำสำเร็จ
เราทำได้จริงๆ
- "ชัยชนะ ชัยชนะ ชัยชนะ" - เราชนะ
อย่านะ เอามือออกไป
ไม่นะ สงครามจบแล้ว
- แล้วไง - ได้ยินแล้วนี่ สงครามจบแล้ว
- ปล่อยฉันนะ - ก็เราฉลองกันอยู่ไง ฉลองน่ะ
- โรคจิตหรือยังไงกัน - เปล่า ใครๆ ก็จูบฉลอง
- ไม่จริง มีแต่แกนั่นแหละ - ไม่ใช่แค่ผมนะ ผมเห็น...
ไอ้โรคจิต วิตถาร
- ไม่ได้โรคจิต ผมไม่ได้วิตถาร - เออ แต่ฉันมีแฟนแล้วย่ะ
- เอาล่ะ โอเค... - นี่ จอห์นนี่
อะไร จอห์นนี่เหรอ ไม่เอาจอห์นนี่
- ใช่ จอห์นนี่ - อะไรวะ
มานี่เลย จอห์นนี่
- จอห์นนี่เหรอ - ไอ้โรคจิตนี่กวนใจคุณสินะ
- ใช่ - ไม่ๆ... ไม่ใช่นะ จอห์นนี่
ไอ้โรคจิตนี่พยายามจูบฉัน
- ไม่ๆ - แกจะจูบเธองั้นเหรอ
- ใครๆ ก็จูบกันทั้งนั้นจอห์นนี่ - ไม่จริง
- ว่าไงนะ - ไม่นะ จอห์นนี่ๆ
- นี่แกจะต่อยฉันเหรอ - เปล่าๆ... ไม่ได้ต่อย ไม่ทันง้าง
- เขาจะทำร้ายทหารเรือ - เปล่าๆ...
- เฮ้ย แกหาเรื่องจอห์นนี่เหรอ - ในวันมีชัยเนี่ยนะ
เปล่า อย่างผมเนี่ยนะ จะหาเรื่องจอห์นนี่
สงสัยเป็นพวกนาซี
- เปล่า ไม่ใช่นาซี - นาซีโรคจิต
นาซีที่ไหน ไม่ใช่เลย โอเค จอห์นนี่ จอห์นนี่
- นี่ ไม่ใช่นะ ไม่ๆ... - สั่งสอนมันเลย
- อะไรกัน ไม่ๆ... - จัดการมัน เล่นมันเลย
ไม่นะ ไม่ๆ...
"ในปี 1841"
"วิลเลียม เฮนรี่ แฮร์ริสัน"
"ขึ้นเป็นปธน.คนที่เก้าของสหรัฐ"
"ท่ามกลางสภาพอากาศหนาวเหน็บ"
"ปธน.วัย 68 ปีผู้นี้กล่าวสุนทรพจน์ เข้ารับตำแหน่งที่ยาวที่สุด"
"ในประวัติศาสตร์สหรัฐ"
"ซึ่งยาวนานเกือบสองชั่วโมง ไม่สวมเสื้อโค้ต"
"ไม่นานแฮร์ริสันก็ล้มป่วย ซึ่งก็ไม่ได้น่าแปลกใจเลย"
"และยาที่หมอใช้รักษา"
"พิษงู ยาระบาย ปลิง ปรอท และฝิ่น"
"มีแต่จะทำให้ประธานาธิบดี อาการแย่ลง"
"ดูเหมือนใครๆ ต่างก็มีความเห็น ว่าต้องทำอย่างไรให้อาการดีขึ้น"
"แต่น่าเศร้าที่คนที่รู้น้อยที่สุด กลับเป็นคนที่ถูกรับฟัง"
สวัสดีครับ คุณนายแฮร์ริสัน
- สวัสดี ลอว์เรนซ์ ยินดีที่ได้พบ - ยินดีที่ได้พบ
- ท่านประธานาธิบดี ยินดีด้วยครับ - ขอบคุณ ขอบคุณมาก
ผมไปได้ยาสูบใหม่มา คิดว่ากลิ่นเป็นยังไงบ้างล่ะ
- ไม่ใช่แนวฉันเลย - ไม่เห็นได้กลิ่นอะไรเลย
มีกลิ่นเชอร์รี่จางๆ ได้กลิ่นไหม
ไม่นะ ไม่ได้กลิ่นเชอร์รี่เลย
- ไม่เลยเหรอ - ส่วนใหญ่ได้กลิ่นควัน
- ผมขอถามอะไรหน่อยสิท่าน - ได้สิ
- ท่านฆ่าอินเดียนแดงไปกี่คน - ด้วยตัวเองน่ะเหรอ
ฆ่ายังไง เอาปืนยิงหรือมีดแทง
ก็มีบ้างที่ผมคิดว่ายิงโดน
มีบ้างที่ตายด้วยคมดาบของผม
และมีบ้างที่ฟังผมพล่าม จนเบื่อตายไปเอง
พวกท่านนี่ มิน่าล่ะถึงเข้ากันได้ดีนัก
- ใช่ - ตลกมาก ตลกสุดๆ
แต่ด้วยความเคารพนะ แค่ใช้ขนนก พวกอินเดียนแดงก็ซัดท่านคว่ำแล้ว
- ท่าทางท่านดูไม่แกร่งเท่าไร - ด้วยความเคารพนะ
ฉันว่าคุณพูดอะไรก็เคารพกันหน่อย
ความจริงของเรื่องนี้คือ แม้ผมจะไม่คล่องแคล่วนัก
แต่ก็คิดว่ายังเอาตัวรอดไหว ไม่โดนใครซัดคว่ำง่ายๆ หรอก
- สมฉายาทิปเปคานู - ทิป...
เรือแคนูคว่ำ แต่ประธานาธิบดีไม่คว่ำ
แต่ท่านไม่ยักสวมเสื้อโค้ต ทั้งที่อากาศเย็น
- ไม่หนาวหรือไง - วันนี้อากาศดีนะ
- ไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อโค้ตหรอก - จริงเหรอ ท่านเป็นประธานาธิบดี
ให้ใครถือเสื้อโค้ตให้ก็ได้ คุณนายแฮร์ริสันก็ได้
ไม่ล่ะ คุณนายแฮร์ริสัน จะไม่ถือเสื้อโค้ต
ชัดเลยว่าคุณยังด้อยประสบการณ์ กับสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง
ก็ไม่ได้อยากมีหรอกครับ
แค่จะบอกว่าให้ใครถือเสื้อโค้ตให้สิ
อากาศเริ่มเย็นแล้ว เราไม่อยาก เห็นประธานาธิบดีออกอาการแบบ
- "หนาวจังเลย หนาวจัด" - ผมพูดจริงๆ นะ
- แค่นี้สบายมาก - ผมไม่รบกวนเวลาแล้วดีกว่า
เขาเป็นประธานาธิบดีแล้ว ก็เหมือนคุยกับคุณหมอ
- ไม่ๆ - ต้องรีบคุยรีบไป จริงไหมล่ะ
นั่นแหละ ยังไงก็ยินดีด้วยนะครับ ผมอยากเริ่มงานจะแย่แล้ว
ขอบคุณมากครับ
ยินดีที่ได้พบ
ท่านครับ ไหวแน่นะ
ผมสบายดีแน่นอน
แน่ใจนะ ที่ไอเมื่อกี้นี้ล่ะ
ช่วงนี้ของปี ผมมักจะเป็นไข้ละอองฟาง
- เดือนมีนาคมเนี่ยนะ - ใช่แล้ว
ท่านจับมือผม
- ก็คุณยื่นมือมาเอง - ท่านก็ไม่ควรจับมือผม
ก็ผมไม่อยากเสียมารยาท
สำหรับผม มัน...
มันเสียมารยาทที่ยื่นมือมาจับ
เวลาที่เป็นหวัดหรือป่วย หรือไม่สบาย
ก็คุณเป็นคนใกล้ชิด
เวลาคุณยื่นมือมา ผมก็ต้องตอบรับ
ด้วยการยื่นมือออกไปจับมือคุณ
มันจำเป็น จำเป็นมากๆ
ไม่เข้าใจหรือไง
- โอเค - โธ่เอ๊ย
เข้าใจแล้ว
- ที่รัก - ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือเปล่า
- ท่านประธานาธิบดี - ทำไมกัน...
ผมรู้สึกไม่ค่อยมีแรงเลย
ใครก็ได้เรียกหมอที
ขอผ้าร้อนเพิ่มด้วยครับ คุณพยาบาล
หมอคะ เขาเป็นยังไงบ้าง
ไข้ของท่านประธานาธิบดี ไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลย
- หมอทำทุกอย่างที่ทำได้แล้วแน่นะ - ครับ ทั้งปล่อยเลือดเสีย ทั้งให้ฝิ่น
ต่อไปเราจะเริ่มใช้ปลิงดูด
- หมอมีปลิงพอหรือเปล่า - พอครับ
- เรามั่นใจเรื่องปลิงมาก - ขอบคุณค่ะหมอ
สวัสดี ว่าไง เป็นไงบ้าง
- ที่รัก - มาร์ธา
- นี่ คุณหมอ เขาเป็นยังไงบ้าง - ท่านประธานาธิบดีอาการไม่ค่อยดี
- ผมอยู่ในพิธีสาบานตนด้วย - ครับ
- เขาไม่ยอมใส่เสื้อโค้ต - ทั้งที่อากาศหนาวมาก
บ้าบอที่สุด มีคนเป็นสิบพร้อมถือเสื้อโค้ตให้
- ให้ภรรยาช่วยถือก็ได้ - เธอไม่ยอม ไม่อยากลดตัวมาทำ
ใครๆ ก็อยากถือเสื้อโค้ตให้เขาแท้ๆ
ต้องพกเสื้อโค้ตไปด้วยเสมอ มีไว้ดีกว่าไม่มี
- พกไปจะเสียหายตรงไหน - ไม่มีข้อเสีย
ผมว่าเขาหลงตัวเองอยู่เหมือนกัน ที่เลือกไม่สวมเสื้อโค้ต
เขาอวดตัว ผมจับมือเขาด้วย
กลัวอยู่เนี่ย ว่าผมจะติดโรคอะไรที่เขาเป็น
คอคันยิบๆ แล้วด้วย
- ลองไปปรึกษาหมอประจำตัวคุณสิ - ผมมีหมอยืนตรงหน้าทั้งคน
แต่ผมรักษาท่านประธานาธิบดี ของสหรัฐอยู่
ครับๆ ผมรู้ เรื่องรักษาน่ะเข้าใจ
- หมอรักษาคนไข้ - ใช่แล้ว
ซึ่งเป็นหน้าที่หมอ ผมเองก็ไม่อยากขัดจังหวะ
- แต่ดูให้แค่แป๊บเดียว - ผมจะไม่ส่องคอคุณหรอก
- ดูหน่อย - ไม่ดูเด็ดขาด
ผมมีเรื่องของคนไข้คนเดียวที่ต้องคิด คนไข้ที่เป็นผู้นำประเทศนี้
แต่ตอนนี้หมอก็ไม่ได้รักษา คนป่วยอยู่สักหน่อย
คนป่วยนอนเตียง ส่วนหมอยืนอยู่นี่
ผมกำลังเตรียมปลิง กำลังฟังเสียงหายใจเขา
ผมเฝ้าระวังฤทธิ์ของฝิ่นอยู่
- ผมรักษาคนไข้อยู่ - รักษาให้ครึ่งทางก็ยังดี
ทำแบบนั้นได้ที่ไหนกัน คุณนี่ไม่เคยรักษาไข้ใครเลยล่ะสิ
ญาติผมเคยป่วยอยู่ครั้งหนึ่ง ผมเอามัฟฟินไปให้
ผมไม่ดู ผมไม่ดูคอให้หรอก ผมจะมองตาคุณเท่านั้น
ถ้าหมอมองตาผมอยู่
มองต่ำลงมาสามนิ้วก็เห็นปากผมแล้ว
- นั่นไม่เรียกดูอาการ ไม่ - ดูสิ
คำตอบคือไม่ ขอตัวก่อน ผมต้องไปรักษาท่านประธานาธิบดี
โอเค หมอรักษาน่ะเข้าใจ แต่ตานั่นเขาทำอะไร
- ก็รักษาเหมือนกัน - ผมก็รักษาเหมือนกัน
ต้องรักษาพร้อมกันทั้งคู่เลยเหรอ
ใช่แล้ว เราทั้งคู่เป็นหมอเจ้าของไข้
ผมขอถามอะไรหน่อย
หมอแอบดีใจไหม ตอนได้ข่าวว่าเขาป่วย
- ไม่เลย ผมถึงขั้นไปร้องไห้ที่โบสถ์ - ขอล่ะ
ถ้าผมลงเอยเหมือนประธานาธิบดี
ในอีกไม่กี่วัน หมอจะรู้สึกยังไง
- คุณจะได้เป็นประธานาธิบดีไหม - ไม่
เมืองนี้มีคนป่วยเยอะแยะไป เหมือนหนองน้ำเน่า น่ารังเกียจ
ถ้าไปหาที่สำนักงาน หมอจะคิดเงินผมเท่าไร
สำนักงานผมอยู่ในทำเนียบขาว เพราะงั้นเป็นไปไม่ได้หรอก
- ทำไมไปหาที่ทำเนียบขาวไม่ได้ - ผมต้องนัดก่อนเท่านั้น
และรับรักษา แค่ท่านประธานาธิบดีสหรัฐเท่านั้น
แปลว่าส่วนใหญ่ ก็อยู่ว่างๆ ไปวันๆ เนี่ยนะ
ถ้าอยู่ว่างๆ ก็แปลว่าผมทำหน้าที่ได้ดี
- คนว่างงานในทำเนียบขาวชัดๆ - ไม่ได้ว่างงาน
เรียกว่ารอรับมือปัญหา
และป้องกันภัยคุกคามสุขภาพ ท่านประธานาธิบดีก่อนที่มันจะเกิด
- งั้นทำไมไม่เอาเสื้อโค้ตให้เขา - ลอว์เรนซ์ ขอร้องล่ะ
- นี่ หมอ ขอบคุณที่ช่วยนะ - เรื่องเล็กน้อยน่ะครับ
- เหรอ โอเค - เรื่องเล็ก เรื่องขี้ผง
โธ่ ที่รัก
น้ำส้มสายชู...
ขอโทษนะครับ ขอโทษที่รบกวน
ผมอยู่ในพิธีสาบานตนด้วย และได้จับมือกับเขา
คุณก็เห็นว่าเขาป่วยหนักแค่ไหน
ผมอยากรู้ว่า ผมต้องรีบไปล้างมือเร็วแค่ไหน
- คุณมีเวลาสักสิบวินาที - สิบวินาทีเหรอ
- แค่นั้นเหรอ - ค่ะ
บ้าแล้ว เวลาแค่นั้น คงทำได้แค่จับมือกันในห้องน้ำ
เหมือนต้องถือถังน้ำกับสบู่ติดตัวทั้งวัน เพื่อจะได้ไม่ป่วย
- ไม่ๆ... ตอนนี้งดอาหารไปก่อน - อะไรนะ ทำไมล่ะ
เป็นหวัดต้องกิน เป็นไข้ต้องอด
ไม่ ผมขอเห็นต่าง เป็นหวัดต้องอด เป็นไข้ต้องกิน
ไม่ เข้าใจผิดแล้วล่ะ คุณเป็นหมอหรือไง
เปล่า แต่แม่ผมพูดเสมอว่า "เป็นหวัดต้องอด เป็นไข้ต้องกิน"
ที่จริง ตอนผมป่วยเป็นไข้อีดำอีแดง
แม่ก็ให้ผมกินไม่หยุด
จนน้ำหนักขึ้นมา 15 ปอนด์ แต่อาการดีขึ้นในหนึ่งสัปดาห์
- แม่คุณเป็นหมอหรือไง - เปล่า เพาะพันธุ์หมาชเนาเซอร์
- แต่แม่เจนโลกมากนะ - แม่คุณยังอยู่ไหม
ไม่ แม่ป่วยเป็นไข้อีดำอีแดงตาย เพราะไม่มีอะไรให้กินแล้ว
เป็นไข้ต้องอด เป็นหวัดต้องกิน รับรองว่าได้อยู่ไปจนแก่
ไม่ เป็นหวัดต้องอด เป็นไข้ต้องกิน รับรองว่าอยู่ถึงร้อยปี
เขาอาจพูดถูกก็ได้ ผมคิดว่างั้นนะ
- ไม่มีทาง - เป็นไข้สิต้องกิน
ตอนเรียนพยาบาล เราให้กินทั้งสองกรณี
นั่นก็ผิดเหมือนกัน
- เป็นหวัดต้องกิน เป็นไข้... - เก็บแรงไว้เถอะ เก็บแรงไว้
อดอาหารไปก็ตายอยู่ดี เป็นไข้ต้องกินสิ
เห็นแก่พระเจ้าเถอะ ให้เขากิน
- ให้คนเป็นไข้กิน - มีเค้กช็อกโกแลตเหลือไหม
- ให้เขากินสิ - ก็ไม่ได้บอกว่าห้ามกินอะไรเลย
- งั้นก็ให้เขากินสิ - ได้เลย
พร้อมหรือยัง กินมันบดหน่อย
- เต็มปากเต็มคำ - ผมน่าจะใส่เสื้อโค้ต
คราวหน้านะ
คราวหน้า
- เขาเสียแล้วครับ - ที่รัก ไม่นะ
- ไม่ - นี่มันอะไรกัน
- ทำไมมีอาหารวางเกลื่อนเลย - รองท้องให้ท่านประธานาธิบดีน่ะ
คุณไม่รู้กฎการแพทย์ข้อแรกหรือยังไง เป็นหวัดต้องกิน เป็นไข้ต้องอด
- บอกแล้ว - ผมบอกแล้ว...
ไม่ใช่ให้มาจัดงานเลี้ยง
ท่านประธานาธิบดีลำไส้แทบระเบิด ก็ยังให้เขากินอีกเนี่ยนะ
ก็คนชอบสับสน...
นี่มันเกินไปแล้ว ใครเป็นคนรับผิดชอบ
มาแล้วจ้า
สเต๊กจากร้านลันดีส์ครับ ท่านประธานาธิบดี
"ปลายปี 1846 กลุ่มผู้บุกเบิก ที่มุ่งหน้าสู่แคลิฟอร์เนีย"
"ภายใต้การนำของจอร์จ ดอนเนอร์ ติดอยู่บนเทือกเขาสูง"
"เนื่องจากหิมะตกหนักก่อนฤดู"
"แม้ทีมกู้ภัยจะพยายามเข้าช่วยเหลือ แต่กว่าคณะชุดแรกจะไปถึง"
"ก็หลังจากที่ขบวนเกวียน ติดอยู่บนนั้นเกือบสี่เดือน"
"เมื่ออาหารเริ่มร่อยหรอ"
"ทางกลุ่มจึงใช้มาตรการ ขั้นเด็ดขาดเพื่อเอาชีวิตรอด"
"และมาตรการที่ว่า หมายถึงการกินเนื้อคน"
"และที่ว่ากินเนื้อคน หมายถึงกินพวกเดียวกันเอง"
"นับเป็นโศกนาฏกรรมที่เลวร้าย สำหรับผู้เสียชีวิต"
"และสำหรับผู้ที่รอดชีวิตมาได้"
"เรื่องนี้ก็คงอธิบายยากสักหน่อย"
พระเจ้าช่วย
คณะดอนเนอร์
- พวกเขามาแล้ว - คณะดอนเนอร์
- หาเจอสักที - พวกเขาอยู่นั่นไง
- สวัสดี - อ้าว ว่าไง
หิมะตรงช่องเขาละลายแล้ว เราถึงมาเจอพวกคุณได้
- ขอบคุณพระเจ้า พวกคุณยังไม่ตาย - ดีใจที่เจอสักที
- ใช่ ดูนี่สิ - สวัสดีทุกคน
ทุกคนอุตส่าห์ถ่อมากัน
- กู้ภัยใช่ไหม - คณะกู้ภัย
คณะกู้ภัยน่ะ
ฉันก็อยากเข้าคณะกู้ภัยสักวัน
จะได้สร้างบุญคุณให้คนไปตลอดชีวิต
เพราะฉันช่วยชีวิตพวกเขาไว้
สร้างบุญคุณคนใหญ่คนโต
แต่อย่ามาหวังอะไรจากฉันนะ
พวกคุณก็ดูสบายดีกันนะ
- ใช่ๆ เรา... - เราสบายดี
- เรายังอยู่ดี ยังไม่ตาย - ใช่
รวมๆ แล้วก็ยังอยู่ดีเลยล่ะ
รวมๆ แล้วน่ะนะ เราเอาชีวิตรอดมาได้
คุณดูแข็งแรงดีเหมือนวันแรก ที่ออกจากซอลต์เลกซิตี้เลย
- พูดก็พูด... - ดีมากเลย
- ดูแข็งแรงกันดี - ชมกันแบบนี้เขินแย่
ขอบคุณมากค่ะ น่ารักจัง
แล้วคนอื่นๆ หายไปไหนหมด
- หมายถึงใครงั้นเหรอ - คือว่านะ...
- เป็นคำถามที่ดี - ถามได้ไม่เลวเลย
- เป็นคำถามที่ดี เป็นคำถามที่... - ถามได้ดี
- คนอื่นๆ หายไปไหน - คำถามสำคัญเลย
- เรามีคำตอบให้ - มีคำตอบ
- ง่ายมากๆ - ใช่ พวกเขาไม่อยู่นี่
- ไม่ ทุกคนไม่อยู่ที่นี่ - ไม่อยู่แล้ว
- เห็นแล้วว่าไม่อยู่ - แต่เราอยู่
- คนอื่นไม่อยู่ - คนอื่นไปอยู่ที่ไหนกันล่ะ
นั่นสิ
- คือ... - อันที่จริง...
อันที่จริง ทุกคนไปแล้ว ไปกันหมดแล้ว
อากาศหนาวหฤโหดขนาดนี้น่ะนะ
ช่องเขานั่นโดนหิมะถมปิดตาย
ฉันขอร้องแล้วว่าอย่าไป
แต่พวกเขาทิ้งให้เราดูแลตัวเอง
- พวกคุณไม่แตกคอกันเองเลยเหรอ - ไม่เลย กลมเกลียว
และไม่มีใครตาย
- ใช่เลย ไม่มีใครตาย - ไม่มีใครตายที่นี่ ไม่มี
ให้ตายสิ คนป่วยยังไม่มีเลย
- ไม่มีใครตาย - ไม่มีใครตาย
- ไม่มีใครตายตรงนั้น และ... - ไม่มี
- ตรงนั้นก็ไม่มีใครตาย - ตรงนั้นไม่มีใครตาย
ตรงนั้นก็ไม่มี ขอบคุณพระเจ้า
ถ้าพวกคุณไม่ว่าอะไร ผมถามหน่อย รอดกันมาได้ยังไงทั้งที่ไม่มีเสบียง
- ก็นะ - นั่นแหละ
- ไอ้หมอนี่... - ไอ้เราก็นึกว่าจบเรื่องแล้ว...
- หมอนี่บ้าชัดๆ - เดี๋ยวก่อน
ยังจะมีคำถามอีกข้อ
- ที่ถามนี่ดีกว่าคำถามแรกไหม - ยิ่งกว่าคำถามแรก
- คำถามนี้ไม่ถามก็ไม่ได้ - ก็ไม่ได้ช่วยให้หนักใจน้อยลง
คำถามที่ไม่น่าถามขนาดนี้ ขอให้เป็นคำถามสุดท้ายก็แล้วกัน
ว่าแต่คำตอบล่ะ ตกลงพวกคุณรอดมาได้ยังไง
- คำถามนั้นเข้าท่าสุด - ดีจนให้เป็นคำถามสุดท้าย
- แถมตอบง่าย - สำหรับผมนะ
เรื่องนี้เจ็บปวดเกิน จนไม่อยากลงรายละเอียด
หมอนี่ต้องนอนขดอยู่ในเต็นท์สี่วัน ไม่ได้ออกมาเลย
- แย่จริงๆ - เจค็อบ อะไร...
- เราลำบากนะ เขาไม่เป็นไร - สรุปว่ารอดกันมาได้ยังไง
- ขอกลับเข้าเต็นท์ก่อน - ไม่ๆ ไม่ต้องกลับ
- ผมต้องไป - ไม่ได้ ไม่
ข้างนอกไม่เหมาะกับผม โอเค
- ดึงสติหน่อย - ขอโทษที่ทำให้ตื่นตกใจ
คุณน่ะเลิกถามได้แล้ว เกินไปแล้วนะ
- เข้าใจนะว่าอยู่ในช่วงอ่อนไหว - ใช่น่ะสิ ใช่
แต่ผมก็ยังทึ่งที่พวกคุณดูแข็งแรงกันดี
คุณนี่พูดจาน่าฟัง
ขอบคุณอีกครั้งนะ อุตส่าห์ชมกันตั้งขนาดนี้
- กลิ่นอะไรน่ะ - สตูเสร็จแล้ว
ไม่จริงสักหน่อย ไม่ๆ...
- ไม่มีหม้อ เก็บหม้อไป - อะไรนะ
- เบนจามิน ดอนเนอร์ - มีเรื่องอะไรกัน
กู้ภัยน่ะ คณะกู้ภัย
- อ้อ ใช่ จริงด้วย - เบนจามิน ดอนเนอร์ ดูแข็งแรงดี
- ใช่ ผมสบายดี - ดูแข็งแรงดีจริงๆ
ดูสบายดีมากๆ
ใช่ ก็ได้สูดอากาศบริสุทธิ์นี่นะ ช่วยให้คนเรา...
แล้วรู้ไหมว่าผมชอบอะไร ชอบตัดไม้
- ผมชอบตัดไม้ - รายนี้ตัดไม้เก่งจริงๆ
ออกกำลังเรียกเหงื่ออย่างดี
- แค่นั้นเหรอ ตัดไม้เนี่ยนะ - และช่วยตัวเองมากเกินพอดี
- ใช่เลย - มากเกิน บ่อยเว่อร์
เขาผูกเชือกไว้กับเต็นท์ เราเลยรู้ เรารู้
- ใช้เป็นสัญญาณ - ว่าคนตัดไม้เหนื่อยแล้ว
เรียกว่า "หมดแรงคอพับคออ่อน"
ในหม้อนั่นอะไรน่ะ
- "ในหม้อนั่นอะไร" - "ในหม้อนั่นอะไร"
- อ๋อ หม้อน่ะ หม้อ - หมอนี่นะ
ถามอะไรไม่น่าถามอีกแล้วไง
ทีเด็ดเขาเลยล่ะ
ทำได้ยังไงกัน
- ถามอะไรของเขานะ - นั่นสิ
"ในหม้อนั่นอะไร"
หมี
สรุปว่ารอดชีวิตตลอดฤดูหนาวมาได้
ด้วยหมีตัวเดียวเนี่ยนะ
แต่หมีตัวนั้นกินหมูเข้าไป เลยเหมือนได้เนื้อสองต่อ
- ตกปลาในน้ำแข็งด้วย - ใช่
- ขอบคุณพระเจ้า
- คันเบ็ดอยู่ไหน - ไม่มี ไม่ใช้คันเบ็ด
- แล้วทำยังไง - ใช้มือจับสดเลย
- ไม่ต้องใช้คันเบ็ด - มือเหรอ
ใช่ ฉันทุบน้ำแข็งให้ทะลุ หยิบหนอนขึ้นมา
จุ่มลงไปแล้วแกว่งล่อ
- ปลามางับเหยื่อ - พื้นเป็นน้ำแข็งนี่
- คุณไปเอาหนอนมาจากไหน - ก็...
- ตลกดีนะ - ผมเป็นคนตัดไม้ ผมตัดต้นไม้
มีหนอนชอนไชอยู่ทั่วทั้งต้นเลย
- หนอนต้นไม้ - หนอนต้นไม้
จะบอกให้นะ ปลาพวกนั้นชอบหนอนต้นไม้
กินเท่าไรก็ไม่พอ เป็นอาหารเลิศรส
ตกลงว่าหาหนอนตามต้นไม้
แล้วใช้หนอนต้นไม้ ตกปลาในน้ำแข็งด้วยมือเปล่า
สรุปได้ดีมาก
นั่นเกวียนของครอบครัวสแตนตันนี่ พวกเขาอยู่ที่นี่เหรอ
นั่นสิ อยู่ไหนกันนะ
- ครอบครัวสแตนตัน - ครอบครัวสแตนตัน
- เรื่องมันยาว - ครอบครัวสแตนตัน
นี่ก็เป็นเรื่องที่เราไม่ควรพูดถึงอีก
พวกคุณไม่อยากได้ยินหรอก
เอไลซ่า คุณเล่าสิ
ฉันว่านะเบนจามิน คุณเล่าดีกว่า ฉันรู้ว่าคุณต้องเล่าออกมาได้ดีแน่
เคยเล่าได้นะ ตอนนี้ผมลืมแล้ว แต่เคยเล่าให้คุณฟังแบบละเอียดสุดๆ
ผมคิดว่าคนที่เห็นเหตุการณ์ ก็ควรเป็นคนเล่านะ
จอร์จ เล่าให้พวกเขาฟังสิ ว่าวันนั้นคุณเห็นอะไร
ผมรู้ว่าทำใจลำบาก
ไม่ต้องรีบร้อน
ก็นะ มีนกยักษ์ตัวหนึ่งโฉบลงมา
คว้าเจ้าหนูน้อยไอเซยาห์
คนที่อายุเจ็ดขวบ แล้วบินหนีไป
แล้วเมลานีทันเห็นพอดี
เธอเกาะไอเซยาห์ห้อยต่องแต่ง
- แล้วชาร์ลีผู้น่าสงสาร... - ชาร์ลี
ชาร์ลีคว้าตัวเมลานี
แล้วไอเซยาห์ คนที่อายุสิบขวบ ก็คว้าตัวเมลานี แล้วนกก็บินหนีไป
เดี๋ยวนะ เดี๋ยวๆ...
- มีไอเซยาห์สองคนเหรอ - ใช่ มีไอเซยาห์สองคน
ที่สำคัญคือไอเซยาห์ทั้งสอง หายตัวไปพร้อมนกยักษ์ในวันนั้น
ถ้าจะเรียกนกน่ะนะ เพราะสภาพเหมือนสัตว์ดึกดำบรรพ์
ฉันมั่นใจว่าเป็นไดโนเสาร์
คุณได้เห็นนกยักษ์บินอยู่
แล้วมีครอบครัวสี่คน ห้อยต่องแต่งบ้างไหม
ผมอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กับครอบครัวสแตนตัน
ครอบครัวไทเลอร์ และครอบครัวเอ็ดดี้
มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่
เราบอกไปแล้วไงว่าเกิดอะไรขึ้น
ทำไม คุณจะว่าอะไร คิดว่าเรากินพวกเขาหรือไง
ผมยังไม่ได้พูดเรื่องกินคนเลย
- ก็จะพูดทำไมล่ะ - ไม่ใช่อยู่แล้ว
- ไม่มีใครถูกกินสักหน่อย - ใครล่ะจะโดนกิน
แบบนั้นคงแย่น่าดู
ไม่เอาน่า เราไม่ใช่มนุษย์กินคน
- พระเจ้าช่วย พูดแล้วจะอ้วก - เราไม่กินคนหรอกๆ
แน่นอน ฉันหมายถึง
ถ้าบังเอิญไปเจอ คณะมนุษย์กินคนในป่า
แล้วพวกนั้นยื่นนิ้วก้อยแสนอร่อยมาให้
ฉันก็อาจลองชิมตามมารยาท
- ฉันก็คงลองคำหนึ่ง - และเจ้าคณะเดียวกันนี้
ถ้าพวกนั้นยื่นเนื้อสะโพก ย่างแบบมีเดียมแรร์มาให้
โอเค ฉันก็คงลองชิม เพื่อให้เกียรติพวกเขา
- แค่ตามมารยาท - ใช่
- ตกลงอยากให้มาช่วยไหมเนี่ย - ไม่เอาน่า
- อีกแล้วนะ - หมอนี่
เอาอีกแล้ว มันเอาอีกแล้ว
นี่คุณถามคำถามที่ไม่น่าถาม มาสองข้อแล้วนะ
- เราบอกให้พอแล้วไง - คำถามนี้ที่สุดเลย
- "ตกลงอยากให้ช่วยหรือเปล่า" - ไม่นะ
แถมถามออกมาได้หน้าตาเฉย
- ก็อยากให้ช่วยน่ะสิ - อยากอยู่แล้ว
- ขอเวลาเรา... - สองสามนาที
- ให้พวกเราช่วยขนของนะ - ไม่ๆ...
- เราจัดการได้ - โอเค
- รีบจัดการ - เก็บข้าวของ
เตรียมล่อให้พร้อมเลย
- พระเจ้าช่วย - คุณพระ
อะไรน่ะ
แค่นิ้วก้อยเท่านั้นแหละ
"วันที่ 28 สิงหาคม 2014"
"คณะรัฐบาลประธานาธิบดีโอบามา ต้องสั่นคลอนด้วยเหตุอื้อฉาว"
"ในระดับที่ทางทำเนียบ ไม่เคยประสบพบเจอ"
"ความผิดพลาดร้ายแรง เรื่องอะไรน่ะเหรอ"
"ก็เรื่องที่ประธานาธิบดีโอบามา ออกแถลงต่อหน้าสื่อในชุดสูทสีแทน"
"ใช่แล้ว สีแทน"
"ไม่ใช่สีกรมท่า สีเทา สีดำ ไม่ใช่สูทลายก้างปลา แต่เป็นสีแทน"
"สื่อโหมกระพือข่าว บ้างก็อ้างว่าโอบามาล้ำเส้น"
"ความเหมาะสมของประธานาธิบดี ด้วยแฟชั่นที่เขาเลือก"
แต่ท่านประธานาธิบดีออกมา แถลงต่อหน้านักข่าวในวันพฤหัสบดี
และเขาใส่สูทสีแทน
นิตยสารไทม์เปรียบเทียบว่าเป็น "นักแสดงในชุดลำลอง"
จีคิวบอกว่า "เลวร้าย"
เอสไควร์สับเละว่า "อัปยศ"
เขาแต่งตัวเหมือนจะไป ปาร์ตี้ที่แฮมป์ตันส์
"หลายวันต่อมา ปธน.โอบามา ก็ออกมารับผิดต่อหายนะที่เกิดขึ้น"
"เขาปฏิเสธที่จะ โยนความผิดให้คนอื่น"
"แต่ในที่สุด เขาก็โยนความผิด ให้คนอื่นจนได้"
"ถึงจุดนี้แล้ว คุณคงพอรู้แล้วว่าใคร"
ท่านประธานาธิบดี นี่คือชุด สำหรับการประชุมสุดยอดครับ
โอเค ผมว่านี่ก็ดูดีแล้ว
นี่อะไร ชุดสำหรับไป ประชุมนาโต้ ที่ตูรินเหรอ
นี่คือชุดที่จะใส่ไปตูริน
- นี่น่ะเหรอ - นี่แหละ
- ขอแนะนำอะไรหน่อยได้ไหม - ว่ามาเลย
เตรียมเน็กไทสำรองด้วย
- ทำไมต้องมีสำรองด้วย - ก็เผื่อเลอะเผื่อเปื้อน
ผมไม่ทำเน็กไทเปื้อนหรอก รู้ไหมทำไมเน็กไทผมสะอาดเอี่ยม
ไม่รู้ ทำไมล่ะ
ผมไม่เคยกินซุปหรือพาสต้า เวลาผูกเน็กไทน่ะสิ
เราต้องรู้จักเลือก ซุปหรือเน็กไท ได้แค่อย่างเดียว
- งั้นเหรอ - ใช่ ก็เพราะคุณกินซุป
เน็กไทถึงได้เลอะน่ะสิ ลองเก็บไปคิดดูนะ
น่าสนใจ งั้นถ้าพับเน็กไทขึ้นมาล่ะ
พับขึ้นมาก็เท่านั้น เพราะอะไรรู้ไหม พับขึ้นมา ก็ร่วงได้
อาจจะแย่กว่าเดิมด้วย
เพราะเน็กไทอาจจุ่มลงไปในชามซุป
- เสียทั้งไท เสียทั้งซุป - เข้าใจแล้ว
สมเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ นี่กำหนดการไปตูรินครับ
- โอเค มีอะไรบ้าง ไหนดูซิ - นี่อะไรครับ
เครื่องดื่มน่ะ
- เครื่องดื่มอะไร - โปรตีนสมูทตี้
- จริงเหรอ - ใช่
- เรียกว่าอะไร - ไม่แน่ใจ
- ไม่แน่ใจว่าเรียกอะไร - ไม่แน่ใจเหรอ
- มันไม่มีชื่อเหรอ - แมงโกแทงโก
แมงโกแทงโก นี่คุณดื่มแมงโกแทงโก
- ดีนี่ - ไม่เห็นต้องเสียงดังเลย
ผมขอชิมหน่อยได้ไหม
ไม่ คงให้จิบแก้วผมไม่ได้หรอก
- เรื่องใหญ่ตรงไหน - ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่ไม่ชอบ
คุณใช้หลอด ส่วนผมจิบจากแก้ว
- แบบนั้นยิ่งแย่ - แย่ยังไง
พอเอาปากมาประกบแก้ว น้ำลายคุณก็ลงไปในเครื่องดื่ม
- แปลว่าคุณไม่ชอบจิบ - เปล่า ผมจิบได้นะ
มิเชลล์จิบได้
ถ้ามาเลียกับซาช่าอยู่ที่นี่ด้วย ก็ให้เด็กๆ จิบได้ แต่ไม่ใช่กับคุณ
- อย่างพาเน็ตตาล่ะ หรือไบเดน - ไม่ ไม่ได้
ผมว่าคนเราก็ต้องมีขอบเขตบ้าง
- แปลว่าคนนอกครอบครัวห้ามจิบ - ใช่
แถมคุณ ไบเดน พาเน็ตตา...
ปากคนแก่
- ปากคนแก่เหรอ - ใช่ ไม่ได้น่าอภิรมย์เลย
ว่าแต่ ปากคนแก่ "โอลด์ลิปส์" น่าเอามาใช้เป็นฉายานะ
ได้เลย โอลด์ลิปส์ กลับมาคุยเรื่องกำหนดการเถอะ
- โอเค มาลุยกันเลย - ดูดีนะ
- ดี - อยู่เทือกเขาแอลป์นานหน่อยก็ดี
มีอะไรให้ทำเยอะ ทั้งเล่นสกี เดินป่าปีนเขา
- จริงเหรอ คุณเล่นสกีเป็นด้วย - ทำไมถึงคิดว่าผมเล่นสกีไม่เป็น
- คุณเล่นสกีเป็นไหม - เป็นสิ
แปลว่าคุณเล่นสกีเป็น แต่คิดว่าผมเล่นสกีไม่เป็นเนี่ยนะ
คือว่า เปล่านะ
อะไรดลใจให้คิดว่าผมเล่นสกีไม่เป็น
- แลร์รี่ นี่เพราะ... - เปล่า ไม่ใช่ๆ
- เพราะ... - ไม่ ไม่ใช่
ไม่ใช่เลยเด็ดขาด
- เพราะผมเป็นคนฮาวายหรือไง - ก็ใช่น่ะสิ
- คนฮาวายก็เล่นสกีนะ ใช่ - คนฮาวายก็เล่นสกี ใครจะไปรู้
ผมรู้
คุณช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม ตอนไปถึงตูริน
ที่การประชุมสุดยอดนาโต้น่ะนะ มีเรื่องให้ผมช่วยเหรอ
- เรื่องเล็กน้อย ง่ายนิดเดียว - เรื่องอะไร
ฝากทักทาย นายกรัฐมนตรีเดนมาร์กด้วย แค่นั้น
ที่การประชุมสุดยอดนาโต้ ที่เราถกกันเรื่องความมั่นคงของชาติ
คุณอยากให้ผมไปบอกว่า "นี่ แลร์รี่ฝากสวัสดี"
- แค่นั้นเลยครับ - คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ผมแค่อยากรู้ว่า เธอจะมีปฏิกิริยายังไง
ผมคิดว่าเธอจะมีปฏิกิริยายังไงรู้ไหม เธอคงถามกลับว่า "แลร์รี่ไหน"
ผมว่าไม่หรอก
คุณไม่ได้เห็นตอนที่เราคุยกันที่นั่น เมื่อสองปีก่อน
คิดว่าเป็นเรื่องน่าจดจำ สำหรับเธอด้วยงั้นสิ
ผมพูดจนเธอขำ
- "คุณนี่ตลกจัง" - เธอพูดแบบนั้นเหรอ
- ใช่แล้ว - เธอพูด...
- "คุณนี่ตลกจัง คุณนี่ตลกจัง" - แลร์รี่
- ว่าไง - ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกนะ
- บ้าไปแล้วหรือไง - อะไร
เธอเป็นนายกรัฐมนตรีของเดนมาร์ก เธอไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ
ผมทำให้เธอประทับใจ
- เธอรู้ - ยิ่งไปกว่านั้น
ไอ้การ "ฝากทักทาย" อะไรนั่น มันไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก
ลองนึกภาพตามนะ ผมอยู่ที่การประชุม
คุณอยากให้ผมเดินไปหา นายกรัฐมนตรีเดนมาร์กตอนประชุม
แล้วบอกว่า "แลร์รี่โอลด์ลิปส์ฝากสวัสดี"
แล้วผมก็ต้องกลับมาบอกคุณว่า "เฮลเลอฝากสวัสดี"
แล้วไงต่อ ไม่ได้อะไรขึ้นมาเลย
ผมสนใจที่ท่าทีมากกว่า
- สนใจเหรอ หมายความว่าไง - ใช่
สนใจที่ปฏิกิริยาของเจ้าตัว
- แต่... - ว่าเธอจะบอกว่า
- "แลร์รี่ฝากสวัสดีเหรอ" - คือว่า...
"ฝากสวัสดีแลร์รี่ด้วยนะ"
แลร์รี่ ผมไม่อยากคุยเรื่องนี้นะ
- กลับมาทำงานกันเถอะ - ได้สิ แล้วนั่นมันอะไร
(สำหรับประธานาธิบดี เอกสารลับ)
เอกสารลับ
- ผมไม่บอกคุณหรอก - ทำไมล่ะ
ผมเก็บความลับเก่งมากนะ
อย่างอาเธอร์ญาติผมมีเมียสองคน
เมียคนหนึ่งอยู่นิวแฮมป์เชียร์ อีกคนอยู่ควีนส์
เขาเทียวไปเทียวมา หาเมียสลับกันทุกสุดสัปดาห์
ไม่ได้บอกใครเลย
บอกแค่ผมคนเดียว ผมเองก็ไม่เคยบอกใคร
- เพิ่งบอกผมนี่ไง - เขาตายแล้ว
- ใช่ โอเค - เรื่องที่ส่วนตัวมากๆ ผมก็เคยเล่า
เคยเล่าให้คุณฟัง เรื่องที่ผมอึราดกางเกงตอนอายุ 12
- บนรถบัสที่จะไป... - แลร์รี่ๆ
ตอนนั้นที่คุณเริ่มเล่า ผมไม่ได้อยากฟัง
ตอนนี้ก็ไม่อยากฟัง
คุณคงนึกออกว่าเรื่องนี้ฝังใจผม
- ผมไม่อยากนึกน่ะสิ - เด็กผู้ชายอายุ 12 ปี
บนรถมีเด็กผู้หญิงอยู่ด้วย ผมเป็นเดวิดผ้าอ้อมเปียกอยู่หลายปี
ที่เล่าไปนี่ความลับทั้งนั้น
เพราะแบบนี้คุณถึง ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงข้อมูลลับ
- พฤติกรรมคุณยืนยันว่าสมควรแล้ว - รัสเซียเหรอ
- แลร์รี่... - หรือจีน
- ไม่ใช่ - ไต้หวัน
พระเจ้าช่วย ไต้หวันแหง
ขอโทษนะครับท่านปธน. เราจะแถลงเรื่องไอซิสในอีกสิบนาที
โอเค เข้าใจแล้ว เอาล่ะ ผมต้องไปตรวจสอบอะไรหน่อย
- เดี๋ยวผมกลับมา - ได้เลย ไม่ต้องรีบ
เอาล่ะ ผมพร้อมแล้ว
นี่ รู้อะไรไหม ผมมีไอเดียที่คุณอาจสนใจ
ไอเดียอะไร
ผมว่าคุณควรใส่สูทสีแทน ชุดนั้นไปแถลงข่าว
- งานแถลงข่าวนี้น่ะเหรอ - ใช่
- ทำไมล่ะ - อย่างแรกเลย สูทตัวนี้สวยมาก
ผมถึงจะเอาไปใส่ที่ตูรินไง มีงานกลางวัน
- เป็นงานกลางแจ้ง ไม่ทางการ - วันนี้วันศุกร์แต่งลำลอง
นี่ ไบรอัน เจ้านายอยากลองใส่สูทสีแทน
- ผมก็ชอบสูทตัวนั้น - ตัวนั้นเหมาะเลย ดูสบายๆ
แถลงในห้องแถลงข่าว ไม่ใช่ห้องพิธีการ
เน็กไทหายไปไหน
จะไปกินมื้อเที่ยง แล้วผมจะ...
จะหาซุปกิน ผมจะไปหาซุปกิน
- คุณทำตามคำแนะนำผม - ใช่แล้ว
ฉลาดมาก แนะนำอย่างสุดท้าย เรื่องนี้มือใหม่พลาดกันเยอะ
ถอดเน็กไทแล้ว ต้องปลดกระดุมเม็ดบนด้วย
- อ้อ ปลดเม็ดบน จริงด้วย - ปลดแล้วดูเท่ขึ้น
ขอบคุณ
- สูทสวยจริงๆ - โอ้โฮ
- ผมว่าต้องเป็นชุดนี้แหละ - ขอผมลองใส่ดูก่อน
โอลด์ลิปส์ไม่เคยทำให้ผิดหวัง
แล้วคุณจะขอบคุณผม
- คิดว่าไง - ดูดีทีเดียว
ดูดีทีเดียว ดูดีมาก ดูดีๆ
ไปกันเถอะ ผมต้องไปแถลงข่าว
- คุณแน่ใจนะ - เกิดมาไม่เคยแน่ใจขนาดนี้
โอเค เดี๋ยวผมกลับมา
คนจะพูดถึงชุดนี้ไปอีกนานแสนนาน
ขอบคุณที่มาร่วมกับเรา ในการเดินทางอันน่าทึ่งนี้
และบางเรื่องก็เป็นเรื่องจริงด้วย
ความก้าวหน้าของอเมริกา ไม่เคยราบรื่นหรือมั่นคง
มันไม่แน่ไม่นอน สามวันดีสี่วันไข้
พอก้าวไปข้างหน้าได้สองก้าว ก็รู้สึกเหมือนต้องถอยหลังหนึ่งก้าว
และบางครั้ง เมื่อเราถอยหลังหนึ่งก้าวอยู่นั้น
ก็อาจชวนให้รู้สึกท้อแท้
หรือยอมแพ้ให้กับคำถากถาง
แต่เรื่องราวของประเทศควรผลักดัน ให้เราเลือกเส้นทางที่ยากลำบาก
ให้ยึดมั่นในอุดมการณ์ของเรา
และทำทุกวิถีทาง เพื่อสร้างความแตกต่าง
ไม่ว่าจะในโรงเรียน ที่ทำงาน
ย่านที่อยู่อาศัย หรือในเมืองของเรา
ถ้าเราทำได้ ผมก็มั่นใจว่า
อีก 250 ปีต่อจากนี้ ในการปกครองตนเองของอเมริกา
จะดีกว่าที่ผ่านมาแน่นอน
แลร์รี่
- ทำอะไรน่ะ - เปล่าๆ ไม่มีอะไร
- คือ กระดุมผมหายน่ะ - กระดุมหายจริงๆ ด้วย
- จะทำยังไงดีนะ - กระดุมแบบเดียวกันเลยนี่
- ใช่ - ใช่
จอร์จ วอชิงตัน กระดุมแบบเดียวกันเลย
- บังเอิญจังเลยเนอะ - บังเอิญมาก
เอาล่ะ งานนี้สนุกดีนะ
- ใช่ เยี่ยมเลย ผมสนุกมาก - จริงสิ จะบอกให้นะ
- ผมลืมบทน่ะ เดี๋ยวตามไปแล้วกัน - แลร์รี่
- อย่านะ ผมรู้ว่าคุณจะทำอะไร - อะไร ผมไม่ได้จะทำอะไร
คุณคิดจะแอบหยิบกระดุม ของจอร์จ วอชิงตัน
นั่นบิดาผู้ก่อตั้งประเทศเรานะ
- ไม่เอาน่า มาเร็ว - โอเค คือผม...
อย่างกับว่าผม จะจิ๊กกระดุมนั่นจริงๆ งั้นแหละ
- คุณทำจริงแน่นอน - เปล่าสักหน่อย
- นี่ ขอถามอะไรหน่อย - ว่ามาเลย
สมมติว่ามีคนทำรายการทีวีนะ
แล้วทุกคนเกลียดมัน เกลียดเข้าไส้เลย
ขนาดที่ว่าออกจากบ้าน เป็นต้องเจอคนตามด่า
คุณจะย้ายประเทศเลยไหม
เป็นผม ผมไปนะ
- งั้นผมจะไปบอกเพื่อน - เอาเลย
รู้อะไรไหม คุณคนที่ 44
นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้น ของมิตรภาพที่งดงามก็ได้นะ
ผมว่าไม่หรอก
คำแปล โดย: Thitikom Yansombat