ŻYCIE, LARRY I POGOŃ ZA NIESZCZĘŚCIEM PRAWIE HISTORIA AMERYKI
14 sierpnia 1945 roku Japonia skapitulowała,
kończąc II wojnę światową.
Amerykanie świętowali na ulicach.
Ich radość uwieczniło słynne zdjęcie
zrobione przez Alfreda Eisenstaedta dla tygodnika "Life".
Marynarz namiętnie całujący pielęgniarkę pośrodku Times Square
stał się symbolem amerykańskiego triumfu,
ale zdjęcia nie mówią wszystkiego.
Koniec wojny!
- Koniec! - Wygraliśmy!
Udało się!
Nareszcie!
Zwycięstwo!
Zabierz te łapy!
- Wojna się skończyła. - I?
- To koniec! - Puszczaj!
- Świętujemy. - Jesteś zbokiem?
- Wszyscy się całują. - Tylko ty!
- Nie tylko ja. - Zjebany zbok.
Nie jestem zbokiem.
- Mam chłopaka. - Okej.
- Johnny? - Nie wołaj go.
- Johnny? - Co, kurwa?
Chodź tu!
- Zaczepia cię? - Tak.
- Nie. - Próbował mnie pocałować.
- Co? - Wszyscy się całują.
Że co?
- Zamachnąłeś się na mnie? - Skądże.
- Atakuje marynarza! - Nie.
- Zadzierasz z Johnnym? - W dzień zwycięstwa?
W życiu.
- To nazista. - Nie.
Zboczony nazista.
W 1841 roku William Henry Harrison został dziewiątym prezydentem USA.
Mimo złej pogody
wygłosił najdłuższe przemówienie inauguracyjne w historii.
Ponad dwie godziny bez płaszcza.
Harrison zachorował - zero zaskoczenia!
A sugestie lekarza:
jad węża, rycyna, pijawki, rtęć i opium
tylko pogorszyły jego stan.
Każdy miał pomysł, jak mu pomóc,
ale posłuchał najgorzej poinformowanego.
Dzień dobry, pani Harrison.
- Miło pana widzieć. - Panią też.
Panie prezydencie, gratulacje.
Dziękuję. To miłe.
Nowy tytoń. Jak zapach?
- Nie w moim guście. - Nic nie czuję.
- Nuta wiśni. Czuje pani? - Nie, nie czuję.
- Nic? - Czuję tylko dym.
- Mam pytanie. - Tak?
- Ilu Indian pan zabił? - Osobiście?
- Nożem czy z broni palnej? - Kilku zastrzeliłem,
kilku zginęło od szabli, a kilku zanudziłem przemowami.
Udana z państwa para. To poczucie humoru.
Ale wygląda pan,
jakby Indianin mógł przewrócić pana piórem.
- Raczej słabowicie. - Proszę okazać więcej szacunku.
Może nie jestem zbyt szybki,
ale niełatwo mnie przewrócić.
- Stąd pańskie zwycięstwa. - Zgadza się.
Nie ma pan płaszcza.
- Nie zmarznie pan? - To piękny dzień.
- Nie potrzebuję płaszcza. - Ktoś mógłby go potrzymać.
- Może pani Harrison. - Nie będę trzymać płaszcza.
Nie zna pan Pierwszej Damy.
Nie wiem, czy chcę poznać.
Ktoś mógłby potrzymać płaszcz.
Nie chcemy, żeby prezydent mówił:
"Ale zimno".
Mówię prawdę, jest mi dobrze.
Nie będę już marnować pańskiego czasu.
Z prezydentem jak z lekarzem. Mówisz i idziesz dalej.
- Gratulacje, liczę na owocną współpracę. - Dziękuję.
Miło było.
- W porządku? - Najlepszym.
Co to za kaszel?
O tej porze roku miewam katar sienny.
- W marcu? - Owszem.
- Uścisnął mi pan dłoń. - Sam ją pan wyciągnął.
- Nie powinien jej pan ściskać. - Nie chciałem być niegrzeczny.
Niegrzecznie jest podawać komuś rękę,
gdy jest się chorym.
Pracujemy razem.
Gdy wyciąga pan dłoń, ja muszę wyciągnąć swoją i uścisnąć pańską.
To absolutnie konieczne.
Nie rozumie pan?
Okej. Jasne.
W porządku?
Panie prezydencie?
- Jest mi nieco słabo... - Wezwijcie lekarza!
Więcej ręczników.
- Co z nim? - Gorączka wciąż nie spada.
Robi pan wszystko?
Puszczałem krew, podałem opium, teraz czas na pijawki.
- Wystarczy ich panu? - Tak,
- i myślę, że pomogą. - Dziękuję.
Co słychać?
- Skarbie. - Martho...
- Doktorze. Co z nim? - Kiepsko.
Byłem na inauguracji.
- Nie włożył płaszcza. - Było zimno.
- Ktoś mógł go potrzymać. - Jego żona.
Mówiła, że jest zbyt ważna, by go trzymać.
Ktoś inny mógł.
Lepiej mieć płaszcz niż nie mieć.
- Gdzie tu haczyk? - Nie ma go.
To egoistyczne, że nie włożył płaszcza.
Popisywał się. Podał mi rękę.
Może mam to samo. Drapie mnie w gardle.
- Proszę pomówić z lekarzem. - Robię to.
- Doglądam prezydenta. - Wiem. Dogląda pan.
- Owszem. - Słusznie. Nie chcę przeszkadzać.
- Pan zerknie. - Nie spojrzę panu w gardło.
Mogę myśleć o jednym pacjencie i jest to przywódca tego kraju.
Teraz go pan nie dogląda.
Leży w łóżku, a pan tu stoi.
Przygotowuję pijawki, słucham jego oddechu.
Monitoruję efekty opium. Doglądam go.
- Zajmę chwilę. - Wykluczone.
Nigdy pan nikogo nie doglądał?
Przyniosłem muffinki choremu kuzynowi.
Nie spojrzę.
- Patrzę panu w oczy. - Proszę spojrzeć niżej,
- zobaczy pan usta. - To inne spojrzenie.
- Proszę zerknąć. - Nie.
- Odmawiam. - Teraz muszę doglądać prezydenta.
- A co on robi? - Też dogląda.
- Doglądam. - Jednocześnie?
- Obaj go doglądamy. - Mam pytanie.
- Ucieszył się pan, gdy zachorował? - Łkałem w kościele.
Jeśli zachoruję jak prezydent,
- co pan poczuje? - Będzie pan prezydentem?
- Nie. - Miasto jest pełne chorych. To bagno.
- Ile wziąłby pan za wizytę? - Mam gabinet w Białym Domu.
- Nie mogę przyjść? - Przyjmuję tylko prezydenta.
- Więc cały dzień nie robi pan nic. - Bo zrobiłem swoje.
- Jest pan jak lump. - Nie jestem.
Przewidujemy problemy
i zapobiegamy zagrożeniom dla jego zdrowia.
- Ale nie wziął mu pan płaszcza. - Skończmy to!
- Dzięki za pomoc. - To nie problem.
- Nie? - Żaden.
Skarbie...
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale na inauguracji uścisnąłem mu dłoń, a teraz jest bardzo chory.
- Ile miałem czasu na umycie rąk? - 10 sekund.
10? Tylko?
Szaleństwo.
Czyli można podawać dłoń tylko w toalecie.
Trzeba chodzić z wiadrem wody, żeby nie zachorować.
- Nie. Żadnego jedzenia. - Dlaczego?
- Gorączkę trzeba głodzić. - Nie zgadzam się.
- Gorączkę się karmi. - Jest pan lekarzem?
Nie, ale tak mawiała moja matka.
Gdy miałem szkarlatynę, karmiła mnie bez przerwy.
Przytyłem siedem kilo i wyzdrowiałem w tydzień.
- Była lekarką? - Hodowała sznaucery,
- ale była bardzo światowa. - Czy żyje?
Zmarła na szkarlatynę, bo wszystko zjadłem.
"Głodzić trzeba swą gorączkę, by nie zapaść w wieczną śpiączkę".
"Swą gorączkę karm pośpiesznie, przeżyjesz lat dwieście".
Chyba ma rację. Karmi się gorączkę.
- W szkole karmiliśmy i to, i to. - To błąd.
- Głodzić trzeba... - Oszczędzaj siły.
Gdy głodujesz, umierasz. Nakarmcie gorączkę!
- Tak, nakarmcie go. - Zróbmy to.
- Zostało ciasto czekoladowe? - Nakarmcie go!
No dobrze. Przygotujcie mu coś.
Gotowy?
Tłuczone ziemniaki.
Dobre?
- Mogłem założyć płaszcz. - Następnym razem.
Następnym.
Nie żyje.
Skarbie!
Dlaczego tyle tu jedzenia?
Prezydent chciał coś przekąsić.
Nie zna pan głównej zasady medycyny?
- Gorączkę się głodzi! - Mówiłem.
Urządził pan ucztę? Rozsadzało mu jelita, a pan go karmił?
- Spieraliśmy się... - To skandal!
Kto jest za to odpowiedziany?
Jeszcze gorące!
Steki, panie prezydencie!
W 1846 roku grupa pionierów dowodzona przez George’a Donnera,
utknęła w górach z powodu wczesnych opadów śniegu.
Ratownicy próbowali do nich dotrzeć,
ale udało się to dopiero po niemal czterech miesiącach.
Gdy pionierom skończyła się żywność, uciekli się do drastycznych środków.
Mówię tu o kanibalizmie.
Czyli zaczęli się zjadać!
Była to tragedia dla tych, którzy zginęli,
a dla ocalałych...
coś trudnego do wyjaśnienia.
Boże!
- Karawana Donnera! - Są tutaj.
Donnerowie!
Znaleźliśmy was!
Śnieg stopniał na przełęczy, więc mogliśmy tu dotrzeć.
- Żyjecie! - Znaleźliśmy was!
- No proszę. - Cześć.
Jak miło!
- Ratownicy. - Cała ekipa.
Też chciałbym być kiedyś częścią ekipy ratunkowej,
żeby ludzie byli mi wdzięczni do końca życia.
- Cierń z łapy lwa. - Ja tego nie zrobię.
Dobrze pan wygląda.
Jest dobrze. Żyjemy.
- Radzimy sobie mimo wszystko. - Mimo wszystko. Przetrwaliśmy.
- Wygląda pan jak w dniu wyjazdu. - Miło.
- Uroczy komplement. - Dziękujemy.
Gdzie reszta?
- Cóż. - O kogo pan pyta?
- Dobre pytane. - Bardzo.
Bardzo!
- Gdzie są wszyscy? - Dobre pytanie.
- Mamy odpowiedź. - Tak?
To proste.
Nie ma ich tu.
- Właśnie. Nie ma ich tu. - Widzę.
- My jesteśmy. - Oni nie.
Bo gdzie są?
- Prawdę mówiąc... - Poszli sobie.
W środku zimy? Wszystko zasypane.
Błagałem, ale chcieli radzić sobie sami.
- Nie poróżniliście się? - Nie.
- Nikt nie zginął. - Nikt.
- Nie tutaj. - Nikt tu nawet nie zachorował.
- Nikt. - Nikt nie umarł tam.
- Ani tam. - Nikt.
- Całe szczęście. - Ale jak przeżyliście bez zapasów?
Co za gość!
- To nie koniec. - Szaleństwo!
Ma kolejne pytanie.
- Lepsze niż pierwsze? - Chyba lepsze.
- Jest dość oczywiste. - Ale wciąż znakomite.
Niech więc będzie ostatnim.
A odpowiedź?
- Jak przetrwaliście? - Świetne pytanie.
- Niech będzie ostatnie. - Jest proste.
Wolałbym nie wchodzić w szczegóły.
Przez cztery dni nie wychodził z namiotu.
Było ciężko.
- Ale to minęło. - Więc jak przeżyliście?
- Wracam do namiotu. - Nie!
Muszę!
Nie ma dla mnie...
- Weź się w garść. - Wzburzyłem pana.
Dość już tych pytań!
- Sporo przeżyliście. - Tak.
Ale świetnie wyglądacie.
- To miłe. - Dziękujemy. Lubimy komplementy.
- Co to za zapach? - Gulasz gotowy.
Wcale nie.
- Schowaj garnek. - Co?
Benjamin Donner!
- Kto to? - Ratownicy.
- Dobrze pan wygląda. - Owszem.
Naprawdę bardzo dobrze.
Zasługa świeżego powietrza.
- Uwielbiam karczować. - Świetnie karczuje.
- To dobre ćwiczenie. - I to pomogło?
- I przesadna masturbacja. - Zdecydowanie przesadna.
Wiesza sznurek na namiocie.
- Wiemy. - Mój sygnał.
- Drwal jest zmęczony. - Drwal "odsypia".
Co jest w garnku?
Co za koleś! Kolejne niesamowite pytanie!
Jak pan to robi?
A jak brzmiało? "Co jest w garnku?"
Niedźwiedź.
Przeżyliście całą zimę...
na jednym niedźwiedziu?
Ale zjadł świnię, więc to jak dwa posiłki.
- I łowiliśmy ryby. - Dzięki Bogu.
- Gdzie wędki? - Bez wędek.
- Łapiemy ręką. Po co wędki? - Ręką?
Kruszę lód, biorę robaka,
zanurzam, macham nim,
przypływa ryba, ja ją łapię.
Skąd robaki zimą?
Jestem drwalem, ścinam drzewa.
Pełno w nich robaków.
- Drzewnych! - Jasne.
Ryby uwielbiają te robaki.
Nie mają dosyć. To ich przysmak.
Czyli wzięliście robaki z drzew i łowiliście ryby ręką?
Dobre streszczenie.
To wóz Stantonów. Są tutaj?
- Stantonowie. - Długa historia...
- Mieliśmy o nich nie mówić. - Przykra sprawa.
- Nie chcecie tego słuchać. - Może ty powiedz, Elizo.
Benjamin lepiej to opowiada.
Już zapomniałem, ale ty znałeś wszystkie szczegóły.
Powinien to opowiedzieć naoczny świadek.
George...
co widziałeś?
- To trudne, wiem. - Nie spiesz się.
Cóż...
Podleciał wielki ptak,
złapał siedmioletniego Isaiaha i odleciał.
Melanie to zobaczyła
i złapała Isaiaha.
Potem Charlie złapał Melanie,
a dziesięcioletni Isaiah złapał Melanie
- i ptak odleciał! - Chwila.
- Dwóch Isaiahów? - Dwóch.
I obaj zniknęli jednego dnia.
To nie był ptak, tylko prehistoryczne zwierzę.
Myślę, że dinozaur.
Widzieliście wielkiego ptaka
z czteroosobową rodziną?
Gdzie są Stantonowie, Tylerowie i rodzina Eddy?!
- Co tu się dzieje? - Mówimy przecież.
Myślicie, że ich zjedliśmy?
Nie mówiłem o jedzeniu ludzi.
- No tak. Wiadomo. - Co za pomysł?
- Szaleństwo. - Nie jesteśmy kanibalami.
- Skąd! - Ohyda.
Nie jedlibyśmy ludzi.
Oczywiście gdybym spotkał kanibali w lesie
i zaoferowali mi pyszny kawałek palca,
- spróbowałbym z grzeczności. - Jednego.
I gdyby poczęstowali mnie plastrami pośladka,
też bym skosztował, z szacunku.
Tak wypada.
Chcecie być uratowani?
Znowu! Kolejne!
To miał być koniec niesamowitych pytań.
Przebił tamte.
- Czy chcemy być uratowani? - Nie.
- Tak od niechcenia? - Damy się uratować.
- Ale potrzebujemy chwili... - Kilku minut.
- Pomożemy. - Nie!
- Nie trzeba. - Spadajmy.
Czas się pakować.
- Dobry Boże. - Jezu!
Tylko palce.
28 sierpnia 2014 roku administracją prezydenta Obamy
wstrząsnął skandal, jakiego wcześniej nie widziano.
Czym było to poważne uchybienie?
Prezydent pojawił się w beżowym garniturze.
Zgadza się!
Nie granatowym, nie szarym, nie czarnym, ale beżowym.
Rozpętała się medialna burza.
Niektórzy twierdzili, że Obama przekroczył granicę.
Prezydent wyszedł do reporterów
w beżowym garniturze.
"Time" napisał, że to jak widok artysty bez kostiumu.
"GQ" nazwał go strasznym.
"Esquire" - ohydztwem.
Wyglądał, jakby jechał do Hamptons.
Prezydent Obama wziął na siebie odpowiedzialność za tę klęskę,
nie zrzucił na nikogo winy.
Ale może czas to zrobić,
i chyba wiecie, o kogo chodzi.
Pańska garderoba na szczyt NATO.
Wygląda w porządku.
- To na szczyt w Turynie? - Zgadza się.
- To tyle? - Owszem.
- Mogę coś zasugerować? - Mów.
- Więcej krawatów. - Po co?
- Łatwo się plamią. - Nie plamię krawatów.
- Wiesz dlaczego? - Dlaczego?
Bo nie jem ani zupy ani makaronu w krawacie.
- Musisz wybrać: zupa albo krawat. - No proszę.
Ty jesz zupę, dlatego masz brudne krawaty.
Ciekawe.
- Nie wystarczy podrzucić? - To nie działa.
Co się podrzuci, opada. Może być gorzej.
Może wylądować w zupie.
- Stracisz krawat i zupę. - Ekspert z ciebie.
- Plan na Turyn. - Co tu mamy? Spójrzmy.
- Co to? - Napój.
- Jaki? - Koktajl białkowy.
Jak się nazywa?
- Nie pamiętam. - Nie?
- Ma nazwę? - Mango Tango.
Pijesz Mango Tango.
- Miło. - Nie musisz krzyczeć.
- Mogę spróbować? - Nie dam ci łyka.
- W czym problem? - W niczym, ale wolę nie.
Używasz słomki. Piłbym ze szklanki.
- Jeszcze gorzej. - Bo?
Dotknąłbyś jej wargami.
Ślina trafiłaby do napoju.
- Nie dajesz łyka? - Daję Michelle.
Malii i Sashy też bym dał. Ale nie tobie.
- A Panetcie? - Nie.
- Bidenowi? - Nie. Stawiam granice.
Czyli tylko rodzinie.
Zresztą ty, Biden i Panetta macie stare wargi.
- Stare wargi? - Mało apetyczne.
Stare Wargi, fajna ksywa.
- Wróćmy do planu, Stare Wargi. - Jasne.
- Wygląda nieźle. - Świetnie.
Chciałbym mieć więcej czasu w Alpach.
Moglibyśmy pojeździć na nartach, pospacerować.
- Jeździsz? - Zakładasz, że nie?
- Ty jeździsz? - Tak.
Ty możesz, a ja nie?
- Nie. - Skąd takie założenie?
- To dlatego, że... - Nie.
- Że... - Nie. Skądże.
- Że jestem z Hawajów? - Właśnie.
- Też jeździmy. - Serio?
- Kto wiedział? - Ja.
Zrobisz coś dla mnie w Turynie?
- Na szczycie NATO? - To drobiazg.
- Co takiego? - Pozdrów duńską premierkę.
W trakcie szczytu NATO?
Będziemy omawiać kwestie bezpieczeństwa, a ja mam powiedzieć "Larry pozdrawia"?
- To wszystko. - Co się wtedy stanie?
Ciekawe, jak zareaguje.
Wiesz jak? Spyta "Jaki Larry?"
Nie sądzę.
Nie widziałeś naszej rozmowy dwa lata temu.
Myślisz, że też o niej pamięta?
Rozbawiłem ją. "Ależ pan zabawny!"
- Tak powiedziała? - "Ależ pan zabawny!"
Nie zrobię tego.
- Oszalałeś? - Co?
- Premierka Danii nie wie, kim jesteś. - Zrobiłem na niej wrażenie.
Nic nie wychodzi z takich pozdrowień.
Przeanalizujmy to.
Jestem na szczycie, podchodzę do niej
i mówię: "Stare Wargi Larry pozdrawia".
Potem muszę ci powiedzieć: "Helle pozdrawia".
I co? Nic!
- Sprawdzę jej nastawienie. - Sprawdzisz? Jak to?
Chodzi o jej reakcję.
Czy powie: "O, Larry mnie pozdrawia!
- Proszę go pozdrowić". - Nie ciągnijmy tego.
- Wróćmy do pracy. - Jasne.
- Co to? TAJNE
To tajne.
- Nie powiem ci. - Bo? Umiem dochować tajemnic.
Mój kuzyn Arthur był bigamistą.
Jedną żonę miał w New Hampshire, a drugą w Queens.
Kursował w tę i we w tę.
Wiedziałem tylko ja i nikomu nie powiedziałem.
- Powiedziałeś mnie. - Nie żyje.
Zdradziłem ci wiele tajemnic.
O tym, że narobiłem w gacie, gdy miałem 12 lat...
Nie chciałem tego słuchać wtedy i nie chcę teraz.
- Byłem straumatyzowany. - Nie chcę o tym myśleć.
Dziewczyny nazywały mnie Pieluchowy David.
- To poufne informacje. - Z jakiegoś powodu nie masz dostępu.
To była mądra decyzja.
- Chodzi o Rosję? Chiny? - Nie.
Boże, Tajwan?
Przepraszam. Konferencja prasowa w sprawie ISIS.
Idę.
- Coś sprawdzę, zaraz wrócę. - Nie spiesz się.
Jestem gotowy.
- Wiesz co? Mam dla ciebie sugestię. - Jaką?
Załóż na konferencję beżowy garnitur.
- Tę konferencję? - Tak.
- Dlaczego? - Jest piękny.
Dlatego biorę go do Turynu. Na luźniejsze spotkanie w plenerze.
Dziś luźny piątek.
Szef chce przymierzyć beżowy garnitur!
- Podoba mi się. - Jest idealny.
Nie przemawiasz w Sali Wschodniej.
Gdzie krawat?
Chcę zjeść obiad.
Zjem zupę.
- Idę na zupę. - Słuchasz mojej rady.
- Tak. - Mądrze.
Ale robisz błąd początkującego.
Gdy zdejmujesz krawat, rozepnij górny guzik.
- Jasne. - Lepiej to wygląda.
Dzięki.
- Świetny garnitur. - O rany.
- To dobry ruch. - Sprawdzę, jak wygląda.
Stare Wargi nie zawodzą.
Podziękujesz mi.
- Co myślisz? - Całkiem nieźle.
Całkiem, całkiem, całkiem nieźle.
Chodźmy. Czas na konferencję.
- Jesteś pewien? - Stuprocentowo.
- Zaraz wrócę. - Ludzie długo będą o tym mówić.
Dziękuję za tę wspólną podróż.
Niektóre fakty nawet się zgadzały.
Postęp nigdy nie był płynny ani równomierny.
To seria zakrętów i zwrotów, zrywów i przestojów.
Dwa kroki naprzód, a potem krok wstecz.
A czasem, gdy robimy krok w tył, łatwo się zniechęcić.
Albo popaść w cynizm.
Ale historia tego kraju powinna inspirować nas,
by wybrać trudniejszą drogę,
być wiernymi ideałom
i robić wszystko, co w naszej mocy, by coś zmienić.
W naszych szkołach, miejscach pracy, dzielnicach czy miastach.
Wtedy kolejne 250 lat amerykańskiego eksperymentu
będą lepsze niż poprzednie.
Co robisz?
Nic.
- Zgubiłem guzik. - Widzę. Pech.
Taki sam.
Taki sam jak Waszyngtona.
- Co za przypadek. - Co za przypadek.
Fajnie było, co?
Dobrze się bawiłem.
Wiesz co?
Zapomniałem scenariusza. Zaraz wracam.
- Nie rób tego. - Czego?
- Wiem, co robisz. - Nic nie robię.
Chcesz zabrać guzik Waszyngtona.
To ojciec naszego kraju.
Chodź.
- Myślałeś, że zabrałbym guzik? - Zabrałbyś.
Wcale nie!
- Mam pytanie. - Wal.
Załóżmy, że ktoś zrobił serial.
I wszyscy go nienawidzą.
Obrażają go na ulicy.
Wyjechałbyś z kraju?
Na twoim miejscu tak.
- Powiem koledze. - Tak zrób.
Wiesz co, 44.?
To może być początek pięknej przyjaźni.
Raczej nie.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Marta Piasecka