Op 14 augustus 1945 gaf Japan zich over aan de geallieerden...
en was de Tweede Wereldoorlog eindelijk voorbij.
Amerikanen gingen de straat op om feest te vieren.
Die sfeer werd vastgelegd in de iconische foto...
gemaakt door Alfred Eisenstaedt voor het tijdschrift LIFE.
Een matroos kust gepassioneerd een verpleegster midden op Times Square.
Het werd een symbool van Amerikaanse trots en triomf.
Maar foto's vertellen niet het hele verhaal.
de oorlog is voorbij
We hebben gewonnen. -Het is ons gelukt.
Het is ons echt gelukt.
overwinning
We hebben gewonnen.
Blijf van me af. -De oorlog is voorbij.
Nou en? -De hele oorlog is voorbij.
Ga weg. -We hebben iets te vieren.
Ben je gestoord of zo? -Nee, iedereen kust elkaar.
Niet waar. Alleen jij. -Niet alleen ik.
Viezerik.
Ik ben geen viezerik. -Jawel. Ik heb al een vriend.
Oké... -Hé, Johnny.
Geen Johnny.
Jawel. -Wat moet dat?
Kom hier, Johnny.
Valt die engerd je lastig, Agnes? -Nee hoor, Johnny.
Die viezerik probeerde me te zoenen. -Is dat zo?
Iedereen zoent elkaar.
Pardon? -Nee, Johnny.
Sloeg je me nou? -Echt niet.
Hij valt een matroos aan. -Nee.
Zoek je ruzie met Johnny? -Op deze dag van de overwinning?
Waarom zou ik ruzie zoeken met Johnny?
Hij is vast een nazi. -Een perverse nazi.
Een nazi? Nee. Johnny?
Leer hem een lesje.
Pak hem.
In 1841 werd William Henry Harrison de negende president van de VS.
Ondanks de kou en het gure weer...
gaf de 68-jarige president de langste inauguratietoespraak...
in de Amerikaanse geschiedenis. Bijna twee uur lang, zonder jas.
Harrison werd al snel ziek, wat een verrassing...
en de remedies van de dokter...
slangengif, laxeermiddelen, bloedzuigers, kwik en opium...
maakten de president alleen maar zieker.
Iedereen had er een mening over hoe hij beter kon worden.
Maar helaas werd er geluisterd naar degene met het minste verstand ervan.
Hallo, Mrs Harrison.
Hallo, Lawrence. Goed je te zien.
Meneer de president, gefeliciteerd. -Dank je, Lawrence.
Ik heb nieuwe tabak. Wat vindt u van de geur?
Niet mijn ding. -Ik ruik niets.
Het heeft een kersengeur. Ruikt u dat? -Nee, ik ruik geen kersen.
Niets? -Ik ruik vooral rook.
Mag ik u iets vragen? -Natuurlijk.
Hoeveel indianen heeft u gedood? -Ikzelf?
Heeft u ze neergestoken of neergeschoten?
Sommigen heb ik neergeschoten.
Een paar vielen onder m'n zwaard.
En een paar heb ik misschien verveeld met m'n toespraken.
Ik zie waarom jullie het zo goed kunnen vinden. Heel grappig.
Met alle respect, maar een indiaan kan u zo omverblazen.
U ziet er niet sterk uit. -Met alle respect?
Het klinkt niet erg respectvol.
De waarheid is dat ik niet echt snel ben...
maar ik sta m'n mannetje omdat ik niet snel omval.
Vandaar, Tippecanoe. -De kano valt om, niet de president.
Ik zie dat u geen jas draagt. Het is koud. Heeft u het niet koud?
Het is een mooie dag. Ik heb geen jas nodig.
Echt niet? U bent de president.
Iedereen kan de jas vasthouden. Mrs Harrison ook.
Nee, Mrs Harrison houdt de jas niet vast.
Je hebt niet veel ervaring met de first lady.
Dat wil ik ook niet. Ik bedoel dat iemand de jas kan vasthouden.
Het wordt erg koud. We willen niet dat onze president zegt: Wat is het koud.
Ik zeg de waarheid. Ik voel me prima. -Ik zal u niet langer ophouden.
Hij is nu president. Net als bij een dokter: praten en doorgaan, toch?
Nogmaals gefeliciteerd. Ik kan niet wachten om te beginnen.
Heel erg bedankt. Het was leuk je te zien.
Meneer? Gaat het?
Prima. -Zeker weten? Wat is dat voor hoest?
In deze tijd van het jaar heb ik last van hooikoorts.
In maart? -Natuurlijk.
U schudde m'n hand. -Je stak je hand naar me uit.
U had die niet moeten pakken. -Ik wilde niet onbeleefd zijn.
Ik vind het onbeleefd om je hand uit te steken...
als je verkouden bent of ziek.
Je hoort bij m'n vriendenkring. Toen je je hand uitstak, moest ik reageren...
door jouw hand te schudden.
Dat is nodig. Absoluut nodig. Begrijp je het niet?
Begrepen.
Alles in orde?
Meneer de president? -Ik voel me een beetje zwakjes.
Haal een dokter.
Meer warme handdoeken, zuster.
Dokter, hoe gaat het met hem? -De koorts wil niet zakken.
Doet u wat u kunt? -Natuurlijk. Aderlating, opium...
en we beginnen met de bloedzuigers. -Heeft u genoeg bloedzuigers?
We zijn er optimistisch over. -Dank u.
Hallo. Hoe gaat het?
Lieverd. -Martha.
Dokter, hoe gaat het met hem? -Het gaat niet goed met de president.
Ik was bij de inauguratie. -Ja.
Hij droeg geen jas. -En het was zo koud.
Genoeg mensen hadden die kunnen vasthouden.
Z'n vrouw ook. -Nee, daar voelt ze zich te goed voor.
Iedereen zou een jas voor hem meenemen.
Neem altijd een jas mee. Je weet maar nooit.
Wat is het nadeel? -Dat is er niet.
Het was heel egoïstisch om geen jas te dragen.
Hij deed stoer. Ik schudde z'n hand.
Ik ben bang dat ik heb wat hij heeft. Ik heb een kriebel in m'n keel.
Praat er met uw dokter over. -Ik sta naast een dokter.
Maar ik zorg voor de president. -Ja, dat weet ik.
En terecht. Ik wil u niet storen.
Maar even snel. -Ik ga niet in uw mond kijken.
Kijk. -Ik kijk niet.
Ik heb één patiënt, de leider van dit land.
Hij heeft nu niet direct zorg nodig.
Hij ligt in bed en u staat hier.
Ik ben bezig met voorbereidingen en observeer het effect van de opium.
Ik verzorg hem. -Heel even maar.
Onmogelijk. U heeft duidelijk nog nooit voor iemand gezorgd.
M'n neef was ooit ziek en ik heb hem muffins gegeven.
Ik ga niet kijken. Ik kijk niet. Ik kijk in uw ogen.
Als u een klein stukje omlaag kijkt, ziet u mijn mond.
Dat is een andere blik. -Kijk nou.
Het antwoord is nee. Neem me niet kwalijk, ik moet voor de president zorgen.
Oké, ik snap het. Wat is hij aan het doen?
Hij verzorgt ook. -Ik verzorg ook.
Gelijktijdig? -Ja, wij zijn twee verzorgende artsen.
Ik wil u iets vragen. Was u stiekem blij toen u hoorde dat hij ziek was?
Nee, ik ging naar de kerk en huilde. -Alsjeblieft, zeg.
Als ik net als de president zou eindigen, hoe zou u zich dan voelen?
Zou u dan de president zijn? -Nee.
Deze stad is vol zieke mensen. Het is een moeras. Walgelijk.
Als ik naar uw praktijk kom, hoeveel vraagt u dan?
Ik werk hier in het Witte Huis, dus dat is onmogelijk.
Waarom kan ik daar niet heen? -Ik werk alleen op afspraak...
en ik maak alleen afspraken met de president.
Dus u doet de hele dag niets?
Als ik niets doe, heb ik m'n werk gedaan.
U bent een zwerver die in het Witte Huis woont.
We anticiperen op problemen en voorkomen gezondheidsklachten.
Waarom gaf u hem dan geen jas? -Lawrence, alsjeblieft.
Dokter, bedankt voor uw hulp. -Geen probleem.
Geen enkel probleem.
Ach, lieverd.
Pardon. Sorry dat ik stoor.
Ik was bij de inauguratie. Ik heb hem de hand geschud.
U ziet hoe ziek hij is.
Hoe snel moet ik zeep en water hebben?
U heeft zo'n tien seconden. -Tien seconden? Zo weinig?
Dus je kunt alleen iemand de hand schudden in de badkamer.
Je moet met water en zeep rondlopen om niet ziek te worden.
Geen eten op dit moment, alstublieft. -Waarom?
Eten bij verkoudheid, maar vasten bij koorts.
Dat denk ik niet. Het is vasten bij verkoudheid en eten bij koorts.
U ziet het verkeerd. Bent u een dokter?
Nee, maar m'n moeder zei altijd: Vasten bij verkoudheid, eten bij koorts.
Toen ik roodvonk had, bleef m'n moeder me voeden.
Ik kwam zeven kilo aan, maar was binnen een week beter.
Was uw moeder arts? -Nee, ze fokte schnauzers.
Maar ze was heel wereldwijs. -Leeft ze nog?
Nee, ze stierf aan roodvonk omdat er niets meer te eten was.
Vasten bij koorts, eten bij verkoudheid, dan word je zeker oud.
Nee. Vasten bij verkoudheid, eten bij koorts, dan word je zeker honderd.
Misschien heeft u gelijk. Nietwaar?
Nee. -Het is eten bij koorts.
Wij hebben geleerd altijd eten te geven. -Dat is ook verkeerd.
Eten bij verkoudheid... -Spaar je krachten.
Hoe dan ook: als je verhongert, ga je dood.
Dus eten bij koorts. -In godsnaam, geef hem te eten.
Geef hem alsjeblieft te eten. -Is er nog chocoladetaart?
Geef die man te eten. -Ik zei niet dat hij niet mag eten.
Maak een bordje voor hem klaar.
Bent u zover? Wat aardappelpuree.
Lekker, hè? -Ik had m'n jas aan moeten doen.
Volgende keer.
Hij is dood. -O nee, lieverd.
Wat is dit allemaal?
Waarom ligt er overal eten? -De president heeft wat gegeten.
Ken je de eerste regel van de geneeskunde niet?
Eten bij verkoudheid, vasten bij koorts.
Ik zei het toch. -Ik ook.
Niet een feest geven. Z'n darmen ontploften en jij gaf hem te eten?
Mensen vergissen zich...
Dit is schandalig. Wie is hier verantwoordelijk voor?
Kom maar halen.
Biefstuk van Lundy's, meneer de president.
Eind 1846 kwam een groep pioniers op weg naar Californië...
onder leiding van George Donner vast te zitten in de bergen...
door vroege hevige sneeuwval.
Men probeerde ze te bereiken, maar de eerste hulptroepen kwamen pas...
bijna vier maanden nadat de huifkarren vast kwamen te zitten.
Het eten raakte op.
Dus nam de groep drastische maatregelen om te overleven.
En met drastisch bedoel ik kannibalisme.
En met kannibalisme bedoel ik dat ze elkaar opaten.
Het was een vreselijke tragedie voor de overledenen...
en voor de overlevenden was het moeilijk uit te leggen.
Lieve help.
De groep van Donner?
Ze zijn hier. -De groep van Donner.
We hebben jullie gevonden. -Daar zijn ze.
Hoi. -O, hé.
De sneeuw op de pas is gesmolten, dus we konden jullie bereiken.
Godzijdank leven jullie nog. -Fijn dat we jullie hebben gevonden.
Kijk eens aan. -Hallo, allemaal.
Wat attent van jullie. -Hier is de groep.
Een reddingsteam.
Ik zou graag ooit deel uitmaken van een reddingsteam.
Dat mensen me de rest van m'n leven iets verschuldigd zijn...
omdat ik ze gered heb.
De doorn uit de leeuw.
Verwacht dat niet van mij.
U ziet er goed uit, meneer.
Ja. Het gaat...
Het gaat goed. We leven nog. -Ja.
Het gaat goed, gezien de omstandigheden.
Gezien de omstandigheden, ja. We zijn hier aan het overleven.
Jullie zien er net zo gezond uit als toen jullie vertrokken.
Wat aardig. -Dat is een mooi compliment.
Dank u wel. Dat is lief.
En waar is iedereen?
Wie bedoelt u precies?
Goeie vraag. -Geen slechte vraag.
Het is een goeie vraag. -Een goeie vraag.
'Waar is iedereen?' Dat is de vraag.
We hebben een antwoord. -Dat klopt.
Het is simpel. -Ja. Ze zijn er niet.
Nee, ze zijn er niet. -Ze zijn er niet.
Dat zie ik. -Wij zijn er.
Zij niet. -Want waar zijn ze?
Nou... -Eerlijk gezegd...
Eerlijk gezegd, zijn ze weg. Ze zijn vertrokken.
Midden in de winter? Die pas ligt vol sneeuw.
Ik smeekte ze om niet te gaan, maar ze lieten ons aan ons lot over.
Keerden jullie je nooit tegen elkaar? -Nee. En er is niemand gestorven.
Nee. Niemand is gestorven. -Niet hier.
Er is zelfs niemand ziek geworden.
Niemand is gestorven. -Niemand is daar gestorven.
En niemand is daar gestorven. -Nee, niemand.
Godzijdank.
En als ik het vragen mag, hoe overleefden jullie zonder proviand?
Die vent... -Net als je denkt dat het voorbij is...
komt er nog een vraag.
Is dat een betere vraag dan de eerste? -Hij heeft de eerste vraag overtroffen.
Het lijkt een voor de hand liggende vraag. -Dat maakt het niet minder geweldig.
Het is een ongelofelijke vraag, maar laat het de laatste zijn.
Maar wat is het antwoord? Hoe hebben jullie het overleefd?
Dat is de beste vraag. -Maar de laatste, omdat het zo goed is.
En makkelijk.
Het is voor mij te pijnlijk om in details te treden.
Hij zat vier dagen in een tent en kwam er niet uit.
Wat vreselijk. -Het was zwaar. Maar hij is in orde.
Hoe heeft u het overleefd?
Ik ga de tent weer in. -Nee.
Ik moet wel. -Nee.
Ik hoor niet...
Verman je. -Sorry dat ik u van streek maak.
Hou op met die vragen. Het is te veel.
Jullie zijn vast emotioneel. -Ja.
Maar jullie zien er zo goed uit.
Dat is heel aardig.
Nogmaals bedankt. Erg aardig, die complimenten.
Wat ruik ik? -De stoofpot is klaar.
Niet waar. Nee.
Geen pan. Doe die pan weg. -Wat?
Benjamin Donner. -Wat is er aan de hand?
Een reddingsteam.
O, hé. -Benjamin Donner, u ziet er goed uit.
Ja, dat klopt. -U ziet er heel goed uit.
Ja. Die frisse lucht, hè? Daar kan iedereen...
En ik hou van houthakken. -Wat een houthakker is hij.
Goede lichaamsbeweging.
Is dat alles? Houthakken? -En overmatig masturberen.
Overmatig, veel te veel. -Dan hangt hij een touwtje aan de tent.
Dat is een teken. -Dat de houthakker moe is.
De houthakker 'slaapt z'n roes uit'.
Wat zit er in de pan?
'Wat zit er in de pan?'
O, de pan. -Die kerel, hè?
Weer zo'n ongelofelijke vraag. -Iconisch.
Hoe doe je dat?
En wat was de vraag?
'Wat zit er in de pan?'
Beer.
Dus jullie hebben de hele winter overleefd...
met één beer?
Maar die beer had een varken opgegeten, dus het waren twee maaltijden.
En ijsvissen. -Ja. Godzijdank daarvoor.
Waar zijn de hengels? -Geen hengels.
Hoe werkt dat? -We pakken ze met de hand.
Ik heb geen hengel nodig. -Je hand?
Ik breek het ijs door, laat de worm bungelen...
stop hem onder water, wiebel ermee...
de vis komt, en ik grijp hem. -De grond is bevroren.
Hoe kom je aan wormen? -Nou...
Ik ben houthakker. Ik hak bomen om.
Deze wormen zitten overal in de bomen. -Boomwormen.
Die vissen zijn dol op boomwormen.
Ze krijgen er geen genoeg van. Het is een delicatesse.
Dus je haalde wormen uit een boom en viste met de hand met boomwormen?
Goede samenvatting.
Dat is de wagen van de Stantons. Zijn ze hier?
Ja, waar zijn ze?
De Stantons?
Dat is een verhaal apart.
We hadden het er nooit meer over mogen hebben.
Je wilt het niet horen.
Eliza, vertel jij het verhaal maar.
Benjamin, jij weet het nog. Ik weet dat je het paraat hebt.
Vroeger wel. Ik ben het vergeten. Ik heb jou het hele verhaal verteld.
Ik denk dat degene die het gezien heeft, het moet vertellen.
George, vertel eens wat je die dag gezien hebt.
Dit is moeilijk, ik weet het. -Neem de tijd.
Nou, een grote vogel dook omlaag...
greep de kleine Isaiah van zeven, en begon weg te vliegen.
Toen zag Melanie het. Ze klampte zich vast aan Isaiah.
En die arme Charlie...
Charlie greep Melanie...
en toen greep de tienjarige Isaiah Melanie en de vogel vloog weg.
Wacht. Zijn er twee Isaiahs? -Ja, twee Isaiahs.
Het belangrijkste is dat beide Isaiahs die dag verdwenen met de vogel.
Als je het al een vogel wilt noemen. Het was een prehistorisch dier.
Een dinosaurus, dat weet ik vrij zeker.
Hebben jullie toevallig een enorme vogel gezien...
met een gezin van vier personen in de lucht?
Ik wil weten wat er met de familie Stanton, Tyler en Eddy is gebeurd.
Wat is hier aan de hand?
Dat hebben we toch verteld?
Wat bedoel je? Denk je dat we ze hebben opgegeten?
Ik zei niets over mensen eten.
Waarom zou je? -Natuurlijk niet.
Niemand zou worden opgegeten. -Dat zou idioot zijn.
Dat zou vreselijk zijn. -Kom op, we zijn geen kannibalen.
God, nee. Dat is walgelijk. -We eten geen mensen.
Natuurlijk, ik bedoel...
als ik op een kannibalenfeestje in het bos zou stuiten...
en ze bieden me een heerlijk stukje pink aan...
zou ik misschien een hapje nemen uit beleefdheid.
En als ze me op datzelfde feestje een medium-rare stuk bil aanbieden...
neem ik een hap, uit respect.
Gewoon goede manieren.
Willen jullie wel gered worden?
Alweer. -Is dat zo?
Nog een.
Je stelde twee ongelofelijke vragen. We zeiden: Zo is het genoeg.
Dit is de allerbeste. -'Willen jullie gered worden?'
Hij gooide het er zo uit. Alsof het niets is.
Wij willen wel gered worden. -Wat dacht je van ja?
Geef ons even... -Een paar minuten.
We helpen wel even. -Nee.
Het lukt wel. -Oké.
Kom op. -Laten we inpakken.
Maak de ezels klaar.
O, mijn god.
Het zijn maar pinkjes.
Op 28 augustus 2014...
werd president Obama's regering opgeschrikt door een schandaal...
zoals ze nog nooit hadden meegemaakt.
En wat was deze ernstige beoordelingsfout?
President Obama sprak journalisten toe in een beige pak.
Precies, beige.
Niet marineblauw, niet grijs, niet zwart, niet eens visgraat, maar beige.
Er ontstond een mediagekte. Sommigen beweerden dat Obama...
een presidentiële grens overschreed met z'n kledingkeuze.
Maar de president sprak donderdag de pers toe...
in een beige pak.
Time Magazine vergeleek hem met 'een artiest zonder kostuum'.
GQ noemde het 'verschrikkelijk'...
en Esquire 'monsterlijk'.
Het leek alsof hij naar een feest in de Hamptons ging.
In de dagen erna nam president Obama de schuld voor dit debacle op zich.
Hij weigerde iemand de schuld te geven.
Maar nu verraadt hij eindelijk iemand.
En je weet nu misschien wel wie.
Meneer de president, dit is uw selectie voor de NAVO-top.
Dit ziet er prima uit.
Is dit de selectie voor de NAVO in Turijn?
Ja, dit gaan we dragen in Turijn.
Is dit het? -Dit is het.
Mag ik een suggestie doen? -Zeg het maar.
Neem extra dassen mee.
Waarom? -Er komen vaak vlekken op.
Ik maak geen vlekken. Weet je waarom m'n dassen smetteloos zijn?
Nee. Waarom?
Ik eet nooit soep of pasta als ik een stropdas draag.
Je moet kiezen. Soep of een das. Niet allebei.
Is dat zo? -Ja, jij eet soep...
daarom zijn je dassen verpest. Denk erover na.
Interessant. En opklappen?
Dat werkt niet. Weet je waarom? Wat opklapt, klapt neer.
Dat kan het erger maken. Straks valt je das in de soep.
Dan verpest je de das en de soep. -Ik snap het. Je bent een expert.
Dit is het schema voor Turijn. -Laat eens kijken.
Wat is dit? -Een drankje.
Wat voor drankje? -Een proteïnesmoothie.
Echt? Hoe heet het? -Ik weet niet hoe het heet.
Niet? Heeft het geen naam? -Mango Tango.
Mango Tango. Je drinkt een Mango Tango.
Wat leuk. -Je hoeft niet te schreeuwen.
Mag ik een beetje proeven? -Nee, je krijgt geen slokje.
Wat is het probleem? -Ik wil het gewoon liever niet.
Jij gebruikt het rietje. Ik drink wel uit het glas.
Dat is nog erger. -Hoezo?
Als je je mond aan het glas zet, komt je speeksel in de drank.
Geef je geen slokjes? -Jawel. Michelle mag wel een slokje.
Als Malia en Sasha hier waren, gaf ik ze een slokje. Maar jou niet.
En Panetta dan? En Biden? -Nee. Je moet grenzen stellen.
Geen slokjes voor niet-familieleden?
Bovendien hebben jij, Biden en Panetta...
oude lippen.
Oude lippen? -Ja, heel onsmakelijk.
Trouwens, Old Lips zou een leuke bijnaam zijn.
Oké, Old Lips, terug naar het schema.
Toe maar. -Dit ziet er goed uit.
Mooi. -Hadden we maar meer tijd in de Alpen.
We zouden van alles kunnen doen. Skiën, wandelen...
Echt? Ski jij? -Waarom denk je dat ik niet ski?
Ski jij? -Ja.
Dus je denkt dat jij kunt skiën en ik niet?
Nou, nee.
Waarom denk je dat ik niet ski?
Larry, is het omdat... -Nee.
Is het omdat... -Nee.
Echt niet.
Omdat ik uit Hawaï kom? -Natuurlijk, ja.
Hawaïanen skiën ook. -Is dat zo? Wie had dat gedacht?
Ik wist het.
Kun je iets voor me doen als je in Turijn bent?
Moet ik bij de NAVO-top iets voor jou doen?
Iets kleins. Het stelt niks voor. -Wat dan?
Doe de Deense premier de groeten van me.
Tijdens de NAVO-top? Als we nationale veiligheidskwesties bespreken...
wil je dat ik tegen haar zeg: De groeten van Larry.
Dat is alles. -Wat denk je dat er dan gebeurt?
Ik vraag me af hoe ze zal reageren.
Weet je hoe ik denk dat ze zou reageren? Ze zou zeggen: Larry wie?
Ik denk het niet.
Je hebt ons gesprek van twee jaar geleden niet gezien.
Denk je dat het voor haar gedenkwaardig was?
Ik maakte haar aan het lachen. 'Je bent zo grappig.'
Zei ze het zo? -Zo, ja.
'Je bent zo grappig.'
Larry? -Ja?
Dat ga ik niet doen. Ben je gek geworden? -Hoezo?
Ze is de Deense premier. Ze weet niet wie je bent.
Ik heb grote indruk op haar gemaakt. -En bovendien...
het 'doe iemand de groeten' levert niets op.
Stel je voor: Ik zit bij de NAVO-top.
Je wilt dat ik naar de Deense premier ga en zeg:
'De groeten van Old Lips Larry.' Dan kom ik terug en zeg tegen jou:
'Helle doet de groeten.' En dan? Er gebeurt niets.
Nu dring ik aan op de houding.
Je dringt aan? Wat betekent dat?
Ik bedoel, hoe reageerde ze?
Zei ze: O, de groeten van Larry? Doe Larry de groeten terug.
Die discussie wil ik niet voeren.
Laten we weer aan het werk gaan. -Oké. Waar gaat dat over?
voor de president geheim
Dat is geheim.
Ik ga het je niet vertellen. -Waarom niet?
Ik kan heel goed geheimen bewaren.
M'n neef Arthur was bigamist.
Hij had een vrouw in New Hampshire en een in Queens.
Hij reisde om het weekend heen en weer. Hij heeft het niemand verteld.
Alleen aan mij. Ik heb het niemand verteld.
Wel aan mij. -Hij is dood.
Ja, oké. -Ik heb gevoelige dingen gedeeld.
Ik vertelde dat ik op m'n twaalfde in m'n broek poepte in de bus naar...
Toen je me dit vertelde wilde ik het al niet horen. En nu ook niet.
Stel je voor hoe traumatisch dat was. -Ik wil het me niet voorstellen.
Twaalf jaar. Er zaten meisjes in de bus. Ze noemden me Luier David.
Dat is vertrouwelijk.
Er is een reden waarom je geen geheime informatie krijgt.
Je gedrag bevestigt dat het een verstandig besluit was.
Is het Rusland? China?
Nee. -Taiwan? O, mijn god. Taiwan.
Pardon. We hebben over tien minuten een persconferentie over IS.
Oké, begrepen.
Ik moet even iets nakijken. Tot zo. -Prima. Neem je tijd.
Oké, ik ben er klaar voor.
Hé, weet je wat? Ik heb een interessant idee.
Wat is je idee?
Trek dat beige pak aan naar de persconferentie.
Deze persconferentie? -Ja.
Waarom? -Ten eerste is het een prachtig pak.
Daarom gaat het mee naar Turijn. Daar is overdag een evenement.
Buiten, iets meer casual. -Het is casual vrijdag.
Brian, de baas wil het beige pak passen.
Ik ben dol op het pak. -Het is perfect. Casual.
En het is gewoon in de instructiekamer.
Waar is je das?
Ik ga zo lunchen en...
ik ga soep halen.
Je volgt m'n advies op. -Ja.
Slim. Nog één tip. Een beginnersfoutje.
Als je je das afdoet, moet het bovenste knoopje open.
Bovenste knoopje open, ja. -Dat ziet er cooler uit.
Bedankt.
Het is een geweldig pak.
Ik denk dat dit het is. -Ik ga kijken hoe het staat.
Old Lips stelt je niet teleur.
Je zult me dankbaar zijn.
Wat vind je ervan? -Best goed.
Best, best, best goed.
Kom, ik heb een persconferentie.
Weet je het zeker? -Ik ben nog nooit zo zeker geweest.
Oké. Tot straks.
Mensen zullen hier nog lang over praten.
Bedankt dat u ons vergezelde op deze opmerkelijke reis.
Sommige dingen waren zelfs waar.
De Amerikaanse vooruitgang is nooit soepeltjes of stabiel verlopen.
Het gaat met horten en stoten.
Bij elke twee stappen vooruit voelt het alsof we een stap terug doen.
En soms, als we een stap terug hebben gedaan...
is het verleidelijk om ontmoedigd te raken...
of toe te geven aan cynisme.
Maar het verhaal van dit land moet ons inspireren het moeilijkere pad te kiezen.
Om trouw te blijven aan onze idealen...
en te doen wat we kunnen om een verschil te maken.
Of dat nu op onze scholen is, op ons werk...
in onze wijken of in onze steden.
Als we dat doen, weet ik zeker...
dat de volgende 250 jaar van ons Amerikaanse experiment...
beter zullen zijn dan de vorige.
Larry?
Wat doe je? -O, niets.
Ik ben een knoopje kwijt. -Inderdaad.
Wat nu? -Het lijkt dezelfde knop.
George Washington, we hebben dezelfde knoop.
Wat een toeval, hè? -Wat een toeval.
Dat was leuk, hè?
Ja, geweldig. Ik heb ervan genoten. -Weet je wat?
Ik ben m'n script vergeten. Ik ben zo terug.
Larry, niet doen. -Wat?
Ik weet wat je doet. -Ik doe niets.
Je wilt de knoop van George Washington pakken. Onze vader des vaderlands.
Kom mee. -Oké, ik...
Alsof ik die knoop echt zou pakken.
Dat wilde je wel. -Niet waar.
Ik wil je iets vragen. -Ga je gang.
Stel dat iemand een tv-programma doet...
en iedereen vindt het vreselijk. Ze verafschuwen het.
Je kunt je huis niet eens uit zonder beledigd te worden.
Zou jij het land verlaten?
Ik wel, als ik jou was.
Ik zal het tegen m'n vriend zeggen. -Doe dat.
Weet je wat, 44?
Dit kan het begin zijn van een mooie vriendschap.
Ik denk het niet.
Ondertiteling: Shirley Delnoy-Messak