Животот, Лери и потрагата по несреќа Нешто како историја на Америка
ЧИКАГО ДЕЈЛИ ТРИБЈУН ДЈУИ ГО ПОБЕДИ ТРУМАН
ВОЈНАТА ЗАВРШИ! САД Е ПОБЕДНИК!
На 14 август 1945 година, Јапонија се предаде на сојузниците,
и Втората светска војна конечно заврши.
Американците излегоа на улиците да прослават.
И тој дух беше фатен на култната фотографија
од Алфред Ајзенштедт за списанието ЛАЈФ.
Морнар во униформа страсно бакнува медицинска сестра
во средината на преполниот Тајмс Сквер
стана симбол на американската гордост и триумф.
Но фотографиите не ја раскажуваат целата приказна.
ДЕН НА В ПОБЕДА!
Војната заврши! Војната заврши!
Војната заврши!
Победивме! -Го направивме тоа.
Навистина го направивме тоа.
Победа! Победа! Победа! -Победивме!
Не. Тргни ги шепите од мене, бре.
Не, војната заврши.
Па? -Целата војна заврши.
Тргни се од мене. -Славиме.
Што си ти, некој болен? -Не, сите се бакнуваат.
Не. Само ти. -Не само јас.
Перверзен, тибам!
Нема перверзен, тибам! Јас не сум... -Јас сум нечија девојка.
Во ред... -Еј, Џони!
Што? Џони? Не Џони.
Да Џони. -Што по ѓаволите?
Дојди ваму, Џони!
Ти пречи овој кретен, Агнес?
Да. -Не, не, Џони.
Овој перверзен проба да ме бакне. -Проба да ја бакнеш?
Сите се бакнуваат. -Не.
Извинете? -Не, Џони.
Тукушто замавна? -Не, не, не. Нема замавнување.
Тој напаѓа морнар. -Не, не, не.
Се плеткаш со Џони? -На денот на победата?
Не. Што, не се задевам со Џони?
Мора да е нацист.
Не, не нацист. -Перверзен нацист.
Нацист? Не, не. Во ред. Џони. Џони.
Еј. Не, не. -Научи го на памет.
Што... Не, не, не. -Фати го. Фати го.
Не, не, не!
Во 1841 година,
Вилијам Хенри Харисон стана деветтиот претседател на САД.
И покрај студеното и лошо време,
68-годишниот претседател го достави најдолгото инаугуративно обраќање
во историјата на САД, речиси два часа, без палто.
Харисон наскоро се разболе, големо изненадување,
и лековите на лекарот,
змиски отров, лаксативи, пијавици, жива и опиум,
само ја влошија состојбата на претседателот.
Изгледа секој имал свое мислење за тоа како да го направат подобар,
но за жал, најмалку информираниот меѓу нив беше оној кого го слушаа.
Здраво, г-ѓо Харисон.
Здраво, Лоренс. Мило ми е што те гледам. -Исто.
Господине, господине претседателе, честитки. -Фала. Го ценам тоа.
Купив нов тутун. Што мислиш? Како мириса?
Не е мој омилен. -Не мирисам ништо.
Има нота на цреша. Сфаќаш?
Не... Не, не осеќам цреша.
Ништо? -Најчесто осеќам само чад.
Да ви поставам едно прашање. -Секако.
Колку Индијанци убивте? -Лично?
Како ги уби? Бодеше или пукаше?
Па, имаше некои што мислам дека ги застрелав,
некои паднаа под сечилото на мојот меч,
и имаше некои на кои можеби ми здодеаја говорите.
Вие двајца, разбирам зошто се сложувате толку добро.
Да. -Многу смешно, многу смешно.
Со сета должна почит, изгледа Индијанец може да ве собори со пердув.
Не изгледате како најсилниот човек. -Со сета должна почит,
се чини дека треба повеќе почит.
Вистината е дека иако не сум баш брз,
мислам дека би можел да се држам во таа смисла дека не се превртувам лесно.
Додека кану... -Кануто се превртува, не претседателот.
Забележав дека немате палто. Студено е.
Не ви е ладно? -Прекрасен ден е.
Не осеќав потреба од палто. -Навистина? Вие сте претседателот.
Секој можеше да има. Госпоѓа Харисон можеше.
Не, г-ѓа Харисон нема да носи палто.
Немаш многу искуство со првата дама.
Не сум сигурен дека сакам. Некој би можел да носи палто, тоа е мојата поента.
Станува многу ладно. Не сакаме нашиот претседател да прави
студено е. -Ја кажувам вистината.
Се чувствувам сосема добро. -Не треба да ви одземам повеќе време.
Сега е претседател. Како да разговараш со лекар.
Мора да разговараш и да продолжиш понатаму, нели?
Како и да е, честитки, и едвај чекам да почнам со работа.
Фала многу.
Задоволство ми е што те гледам.
Господине? Дали сте добро?
Добро сум.
Сигурен ли сте? Што е оваа кашлица?
Време од годината е кога имам мала поленска треска.
Во март? -Секако.
Ми ја стисна раката.
Ми подаде рака. -Не требаше да ја фатиш раката.
Не сакав да бидам груб.
Па, знаеш, за мене, тоа... Гледај.
Непристојно е да подаваш рака
кога имаш настинка или нешто слично или си болен.
Ти си дел од мојот внатрешен круг.
Кога ќе испружиш рака, мора да одговорам,
ја подавам мојата рака и ја тресам твојата.
Потребно е. Апсолутно е потребно.
Не разбираш ли?
Добро. -Оф, леле.
Сфатив.
Дали е сè во ред? Во ред е.
Господине претседателе?
Зошто, се чувствувам некако... Некако слабо.
Нека викне некој доктор.
Повеќе топли крпи, ве молам, сестро.
Докторе, како е?
Треската не покажува знаци на опаѓање.
Дали правиш сè што можеш? -Секако. Крвавење, опиум,
и ќе почнеме со пијавиците.
Дали имаш доволно пијавици? -Да.
Многу сме оптимисти за пијавиците. -Фала.
Здраво. Како си?
Драги. -Марта.
Здраво докторе. Како е? -Да? Претседателот не е добро.
Бев на инаугурацијата. -Да.
Тој не носеше палто. -Беше толку ладно.
Лудо е. Може да издржат десет различни луѓе.
Неговата сопруга можеше да го издржи. -Нема. Преголема е за да држи палто.
Било кој број луѓе би донеле палто.
Секогаш носи палто. Подобро да го имаш отколку да го немаш.
Која е лоша страна? -Нема.
Мислам дека беше многу егоистично да не го носи тој капут.
Се фалеше. Му стиснав рака.
Загрижен сум. Може имам она што има тој.
Имам чешање во грлото.
Можеш да разговараш со твојот доктор. -Јас сум веднаш до доктор.
Но јас се грижам за претседателот. -Да, знам. Ја разбирам грижата.
Се грижиш за себе. -Да.
Како што треба. Не сакам да прекинам грижа.
Брз поглед. -Нема да те гледам во уста.
Погледни. -Не ѕиркам.
Имам еден пациент на ум. Тоа е лидерот на оваа земја.
Тоа не е директна грижа во овој момент.
Тој е во кревет, а ти си тука.
Ги подготвувам пијавиците, го слушам како дише.
Ги следам ефектите од опиумот.
Се грижам. -Дај ми половина грижа.
Не постои такво нешто. Очигледно никогаш не си се грижел за никого.
Мојот братучед беше болен и му донесов мафини.
Нема да гледам, нема да гледам. Те гледам в очи.
Ако гледаш в очи,
оди надолу некој сантиметар ќе ја видиш устата.
Тоа е поинаков вид на поглед. Не. -Погледни.
Одговорот е не. Сега извини, имам претседател на кого треба да се грижам.
Во ред, разбирам. Што прави тој?
Исто така се грижи. -И јас се грижам за него.
Треба истовремена грижа?
Да, двајца доктори што го лекуваат пациентот.
Едно прашање. Беше тајно среќен кога слушна дека е болен?
Не. Отидов во црква и плачев. -Ве молам.
Ако завршам како претседателот
за неколку дена, како би се чувствувал?
Дали би бил претседател? -Не.
Овој град е полн со болни луѓе. Тоа е мочуриште. Одвратно е.
Ако дојдам во твојата канцеларија, колку би наплатил?
Мојата канцеларија е во Белата куќа, па е невозможно.
Зошто не можам да те видам во Белата куќа? -Само со закажување е,
и закажувам само состаноци со претседателот.
Значи, не правиш ништо цел ден?
Ако не правам ништо, сум ја завршил работата.
Ти си скитник што живее во Белата куќа. -Не сум скитник.
Ние очекуваме проблеми
и спречуваме закани по неговото здравје пред да се случат.
Тогаш зошто не му донесе палто? -Лоренс, те молам.
Еј, докторе, фала за помошта. -Ова не ме загрижува.
Да? Во ред. -Воопшто не ме загрижува.
О, мили.
Малку оцет...
Извинете. Жалам што ве вознемирувам.
Бев на инаугурацијата, и му ја стиснав раката.
Гледаш колку е болен.
Колку брзо ќе добијам сапун и вода?
Имате десет секунди. -Десет секунди?
Толку? -Да.
Единствено кога можеш да стегнеш нечија рака е во бањата.
Мора да се шеташ наоколу со вода и сапун за да не се разболиш.
Не. Нема храна во овој момент, ве молам. -Што? Зошто?
Ја храниш настинката, но ја гладуваш треската.
Молам, не се согласувам. Изгладнуваш настинка и храниш треска.
Не, обратно е. Дали сте доктор?
Не, но мајка ми секогаш велеше, изгладни настинка, храни треска.
Всушност, кога имав шарлах,
мајка ми ме хранеше постојано.
Се здебелив 7 кила, но се подобрив за една недела.
Мајка ти беше докторка? -Не, таа одгледуваше шнауцери.
Но беше многу световна. -Сè уште е со нас?
Не, почина од шарлах бидејќи немаше што повеќе да јаде.
Изгладни треска, нахрани настинка, тогаш сигурно ќе остариш.
Не, изгладни настинка, нахрани треска, живееш до сто години, ти гарантирам.
Можеби си во право. Мислам дека е.
Не. -Храни ја треската.
Во училиштето за сестри, ги храневме и двете.
Тоа е исто така погрешно.
Нахрани го студот, изгладни... -Штеди ја силата.
Како и да е, кога гладуваш, умираш.
Нахрани ја треската.
За љубовта божја. Да, нахрани го.
Ве молам, нахранете ја треската. -Остана нешто од тортата?
Нахрани го човекот. -Не велев дека никогаш не може да јаде.
Да, направи му јадење. -Добро.
Дали си подготвен? Малку пире од компири.
О, добро. -Требаше да го облечам палтото.
Следниот пат.
Тој е мртов. -О, мили, не!
Не! -Што е ова?
Зошто има храна насекаде? -Претседателот касна нешто.
Не го знаеш првото правило на медицината? Нахрани настинка, изгладни треска.
Ти кажав. -Ти кажав...
Не да организираш забава.
Цревата на претседателот експлодираа, а го нахранивте?
Па... Луѓето го мешаат...
Ова е невидено. Кој е одговорен за ова, живи бога?
Дојди и земи ги!
Стек од Ландис, господине претседателе!
Кон крајот на 1846 г. група пионери на пат кон Калифорнија
предводени од Џорџ Донер се заглави високо во планините
во рани обилни снежни врнежи.
Спасувачите се обидоа да стигнат до нив, но првата група за помош не пристигна
речиси четири месеци откако возот се заглави.
Со оглед дека храната ја снема,
групата прибегна на драстични мерки за преживување.
И под драстични, мислам на канибализам.
И со канибализам мислам, се изедоа меѓусебно.
Тоа беше ужасна трагедија за оние што загинаа,
и, за оние што преживеаја,
малку тешко за објаснување.
Драги боже.
Друштвото Донер!
Тие се тука! -Друштвото Донер!
Ве најдовме! -Еве ги.
Здраво. -О, еј.
Снегот се стопи во превојот, па успеавме да ве најдеме.
Фала му на бога што сте живи. -Драго ни е што ве најдовме.
Да. Погледни го ова. -Здраво. Здраво на сите.
Тоа е толку внимателно од вас.
Спасување, нели? -Друштвото.
Тоа е друштво за спасување.
Би сакал да бидам дел на спасувачко друштво еден ден
и да имам луѓе обврзани кон мене остатокот од мојот живот
затоа што ги спасив.
Како вадењето трнот од лавот.
Не очекувај тоа од мене.
Изгледате добро, господине.
Да, да. Ние сме... -Добро сме.
Добро сме. Живи сме. -Да.
Сѐ е во ред, кога ќе се земе предвид.
Сѐ е земено предвид, да. Преживуваме тука, да.
Изгледаш здрав како денот кога го напушти Солт Лејк Сити.
Знаеш... -Тоа е многу убаво.
Изгледаш одлично. -Тоа е многу убав комплимент.
Фала многу. Прекрасно е.
А каде се сите?
Сега... На кого точно мислиш? -Па... мислам...
Добро прашање. -Не е лошо прашање.
Добро прашање е. Добро...
-Каде се сите? -Тоа е прашањето.
Имаме одговор. -Да.
Едноставно е. -Да. Тие не се тука.
Не. Тие не се тука. -Тие не се тука.
Гледам тоа. -Ние сме тука.
Тие не се. -Затоа што, каде се тие?
Да.
Па, на... -Да се каже вистината...
Вистината да се каже, заминаа. Си отидоа.
Среде зима?
Тој превој е затрупан со снег.
Ги молев да не одат,
но нè оставија да се грижиме за себе.
Никогаш не се свртивте еден против друг? -Не, обединети.
И... И никој не умре.
Не, не. Никој не умрел. -Тие не загинаа тука.
Боже, не. Никој дури и не се разболе.
Никој не умре. -Никој не умре.
Никој не умре таму. -Не.
И никој не умре таму. -Никој не умре таму.
Никој не умре таму, фала му на бога.
И ако не ви пречи моето прашање, како преживеавте без никакви залихи?
Да. -Да.
Мислам, овој човек... -Токму кога ќе помислиш дека е готово...
Тој е толку луд. -Чекај.
Има уште едно прашање.
Дали тоа е подобро прашање од првото? -Тој го победи првото прашање.
Се чини дека е очигледно прашање. -Тоа не го прави помалку импресивно.
Сега, знаејќи какво неверојатно прашање беше, нека биде последно.
Но кој е одговорот? Како преживеавте?
Тоа е најдоброто прашање. -Но последно, зашто е толку добро.
И лесно е.
За мене, премногу е болно да навлезам во детали.
Овој човек, помина четири дена во шаторот и не излезе.
Тоа е ужасно. -Џејкоб, што...
Не, беше тешко. Тој е добро. -Па, како поинаку преживеавте?
Се враќам во шаторот. -Не, не!
Морам. -Не, не!
Не припаѓам надвор... Во ред.
Собери се. -Жал ми е што ве вознемирувам.
Мора да престанеш со прашањата! -Тоа е многу.
Сигурен сум дека сите сте емотивни. -Да, да.
Не можам да сфатам колку добро изгледате сите.
Тоа е навистина љубезно.
Фала уште еднаш. Многу си фин со комплиментите.
Што е тоа што мирисам? -Чорбата е готова.
Не, не е. Не, не, не.
Нема тенџере. Остави го тенџерето. -Што?
Бенџамин Донер! -Што се случува?
Спасување. Спасувачко друштво.
О, еј. Да. -Бенџамин Донер, изгледате добро, господине.
Да, да, изгледам. -Изгледаш многу добро.
Многу, многу добро.
Да, имам, знаеш, свеж воздух, може да направи секого...
И знаете што сакам? Сечење дрвја.
Обожавам сечење дрвја. -Каков дрвар е овој тип.
Огромна вежба.
Тоа е? Сечење дрвја? -И прекумерна мастурбација.
О, да. -О, претерано, премногу.
Тој става конец на шаторот. Знаеме.
Тоа е сигнал. -Дрварот е уморен.
Дрварот преспива.
Што има во тенџерето?
-Што има во тенџерето?
О, тенџерето. Тенџерето. -Овој тип.
Ова е уште едно неверојатно прашање.
Тоа е иконско.
Како го правиш тоа?
И кое беше прашањето? -Да.
Што има во тенџерето?
Мечка.
Значи, сите ја преживеавте целата зима
со една мечка?
Па, таа мечка изела свиња, па беше навистина како два оброка.
И риболов на мраз. -Да.
Да. -Фала му на бога за тоа.
Каде се трските? -Не. Без трски.
Како функционира? -Фати ги со рака.
Не ми требаат трски. -Со рака?
Да, се пробивам низ мразот, го ставам црвот,
го ставам под мразот, го мрдам,
доаѓа рибата, грабни ја. -Земјата е замрзната.
Каде ги набавуваш црвите? -Па...
Тоа е смешно. -Јас сум дрвар. Сечам дрвја.
Овие црви се низ сите овие дрвја.
Дрвни црви. -Дрвни црви.
Да ви кажам, тие риби ги сакаат дрвните црви.
Не можат да се наситат. Тоа е деликатес.
Значи, добивте црви од дрво,
и рачно ловите риби на мраз со дрвни црви?
Тоа е одлично резиме.
Тоа е колата на Стентонови. Дали се тука?
Да. Каде се тие?
Стентонови. -Стентонови.
Тоа е приказна. -Стентони.
Тоа се оние што никогаш повеќе не требаше да го спомнеме.
Тоа е нешто што не сакаш да го чуеш.
Елајза, зошто не ја раскажеш приказната?
Бенџамин, можеш. Знам дека точно си сфатил.
Да, порано. Заборавив. Ви ја раскажав приказната со сите детали.
Мислам дека оној кој беше сведок на тоа е тој што треба да каже.
Џорџ, зошто не споделиш што виде тој ден?
Ова е тешко, знам.
Не брзај.
Па, една голема птица се спушти
и го зграпчи малиот Ајзеа,
7-годишно дете и одлета.
И тогаш Мелани го виде тоа.
Таа се фати за Ајзеа.
И кутриот Чарли... -Чарли.
Чарли ја зграпчи Мелани,
и потоа Ајзеа, 10-годишникот, ја зграпчи Мелани и птицата одлета.
Чекај, чекај, чекај.
Постојат двајца Ајзеи? -Да, двајца Ајзеи.
Важно е што и двајцата исчезнаа тој ден со птицата.
Ако воопшто ќе го наречете птица. Беше како праисториско животно.
Беше диносаурус, прилично сум сигурна.
Дали случајно видовте џиновска птица
со четиричлено семејство горе на небото?
Сакам да знам што се случи до Стентонови,
Тајлерови и Едиеви!
Што по ѓаволите се случува?
Ви кажавме што се случува.
Зошто? Што зборуваш? Мислиш дека ги изедовме?
Не реков ништо за јадење луѓе.
Да. Зошто би? -Секако дека не.
Никој немаше да биде изеден. -Кој би бил изеден?
Тоа би било ужасно.
Ајде, ние не сме канибали.
Боже, не. Тоа е одвратно. -Не би јаделе луѓе.
Секако, мислам,
ако случајно налетам на канибалско забава во шумата
и да ми понудат вкусно парче од малото прсте,
можеби ќе каснам малку за да бидам учтив.
Ќе пробам еден. -И на истата таа забава,
ако ми понудат средно малку печено парче од задникот,
ќе каснам малку, само од почит.
Само манири. -Да.
Дали воопшто сакате да бидете спасени? -Ајде сега.
Повторно. -Дали баш?
Уште еден! Уште еден!
Ти дојде кај мене со две неверојатни прашања.
Рековме дека е толку. -Сега најдоброто од сите.
Како би сакале да бидете спасени? -О, не.
Само го нафрлив и тоа, како да не е ништо страшно.
Ќе се фатиме за спасување. -А што велиш за, да?
Дајте ни еден момент да... -Неколку минути.
Ќе ви помогнеме со вашите работи. -Не, не, не.
Јасно е. -Добро.
Ајде да одиме. -Ајде да се спакуваме.
Подготви ги маските.
О, драги боже. -Боже мој.
Што е тоа?
Само мали прстиња.
На 28 август 2014 година,
администрацијата на претседателот Обама беше потресена од скандал
каков што канцеларијата никогаш не видела.
И што беше овој сериозен пропуст во проценката?
Претседателот Обама им се обрати на новинарите во драп костум.
Точно така, драп.
Не морнарско сина, ни сива, ни црна, дури ни рибина коска, туку драп.
Следеше медиумска лутина, при што некои тврдат дека Обама згазил
преку некаков вид претседателска граница со неговиот моден избор.
Но претседателот излезе обраќајќи се на новинарите во четвртокот,
и носеше драп костум.
Списанието ТАЈМ го изедначи со изведувач без костум.
ГК го нарече ужасно,
Ескваер, чудовиште.
Изгледаше како да е на пат за забава во Хемптонс.
Во деновите што следеа, претседателот Обама ја презеде вината за овој дебакл,
и одби да жртвува некого за да се спаси.
Но сега конечно жртвува некого,
и до овој момент, можеби знаете кого.
Г. претседателе, се обидуваме да го добиеме изборот за самитот.
Мислам дека ова изгледа баш добро.
Што е ова? Распоредот за НАТО, Торино?
Ова е она што ќе го носиме во Торино.
Ова е тоа? -Ова е тоа.
Може да дадам предлог? -Кажи го своето мислење.
Земете плус врски.
Зошто ни треба плус? -Тие имаат обичај да се исфлекаат.
Не ги флекам врските. Знаеш зошто моите врски се беспрекорни?
Не. Зошто?
Никогаш не јадам супа или тестенини кога носам врска.
Мора да направите избор. Земаш супа или врска. Не и двете.
Така ли е? -Да. Јадеш супа.
Затоа ти се неуредни врските. Размисли.
Интересно. А што е со префрлање?
Не успева. Знаеш зошто? Што ќе префрлиш, се враќа назад.
Може да биде полошо.
Може да завршиш со врската во супата.
Ги уништува врската и супата. -Сфаќам.
Достоен експерт за ова. Еве го распоредот за Торино.
Што имаме? Да видиме. -Што е ова?
Пијалак.
Каков вид? -Протеинско смути.
Навистина? -Да.
Како се вика? -Не сум сигурен.
Не сум сигурен како се вика. -Не?
Нема име? -Манго Танго.
Манго Танго. Пиеш Манго Танго.
Убаво. -Не мора да викаш.
Може малку да пробам? -Не, не може да се напиеш голтка од мојот пијалак.
Не е голема работа. -Тоа едноставно не е нешто што претпочитам.
Ја користиш сламката. Би пивнал голтка од чашата.
Би било полошо. -Како?
Ја ставаш устата на стаклото. Твојата плунка би влегла во пијалакот.
Значи, не даваш пиење голтки? -Не, давам голтки.
Мишел може да се напие голтка.
Ако Малија и Саша беа тука, би им дал голтка. Но не и тебе.
Што е со Панета? Бајден? -Не. Не.
Мора да имаш граници.
Значи, без голтки кои не се семејство? -Не.
Исто така, ти, Бајден, Панета...
стари усни.
Стари усни? -Не е апетитно.
Патем, Стари Усни, би ми се допаднало тоа како прекар.
Па, Стари Усни, да се вратиме на распоредот.
Ајде. -Ова изгледа добро.
Добро. -Сакам да имавме повеќе време на Алпите.
Многу работи би правеле. Луѓето можат да скијаат, да одат на планинарење.
Навистина? Скијаш? -Зошто би претпоставил дека не скијам?
Дали скијаш? -Да.
Мислиш дека можеш да скијаш и можеби јас нема да можам да скијам?
Мислам, па... не.
Што би те навело да претпоставиш дека не скијам?
Лери, дали е затоа што... -Не, не, не.
Дали е затоа што... -Не.
Нема сестра Боб.
Дали е затоа што сум од Хаваи? -Очигледно, да.
И Хавајците скијаат. Да. -Хавајците скијаат? Кој знаел?
Јас знаев.
Се прашувам дали можеш да ми направиш мала услуга кога ќе си во Торино.
На самитот на НАТО, сакаш да ти направам услуга?
Мала работа. Не е ништо. -Што е тоа?
Кажи ѝ на данската премиерка дека ја поздравив, тоа е сè.
На самитот на НАТО, кога дискутираме прашања за национална безбедност,
сакаш да кажам, еј, Лери те поздрави.
Тоа е сè. -Што мислиш дека ќе се случи?
Се прашувам каква може да е нејзината реакција.
Знаеш каква би била нејзината реакција? Мислам дека би рекла: “Лери, кој?“
Не мислам така.
Не го набљудуваше нашиот разговор пред две години.
Мислиш беше незаборавно за неа како за тебе?
Ја насмеав.
Толку си смешен. -Така го кажа тоа?
Така е, да. Таа рече:
Толку си смешен. Смешен си. -Лери.
Да. -Нема да го направам тоа.
Дали си луд? -Што?
Таа е премиерка. Не знае кој си.
Оставив голем впечаток. Таа знае. -Да не зборуваме за тоа,
некого да поздравам од тебе, ништо не се случува од тоа.
Замисли. Јас сум на самитот.
Сакаш да одам кај данската премиерка
и да речам, Стари Усни Лери те поздравува.
Потоа се враќам, мора да ти кажам, Хеле те поздравува.
Сега што? Ништо не се случува.
Сега се насочив кон ставот.
Се насочи? Што значи тоа?
Тоа значи, како реагираше таа? Дали рече,
Лери ме поздрави? -Па, тоа е...
Кажи му на Лери дека и јас го поздравив.
Тоа не е дискусија што сакам да ја водам.
Да се вратиме на работа. -Секако. За што се работи?
ЗА ПРЕТСЕДАТЕЛОТ КЛАСИФИЦИРАНО
Тоа е класифицирано.
Нема да ти кажам. -Зошто?
Јас сум одличен за чување тајни.
Знаеш, мојот братучед Артур беше бигамист.
Имаше жена во Њу Хемпшир, една во Квинс.
Одеше натаму-наваму секој втор викенд.
Тој не кажа никому.
Само мене ми кажа. Никогаш не сум кажал никому.
Ми кажа мене. -Мртов е.
Да, во ред. -Ти доверив осетливи работи.
Ти кажав за времето кога се какав во панталони на 12 години
во автобусот што оди...
Кога почна да ми кажуваш, не сакав да слушнам тогаш,
не сакам да слушам сега.
Замислиш дека ме трауматизираше.
Не сакам да замислувам. -12-годишно момче.
Во автобусот имаше девојки. Со години ме викаа Пелена Дејвид.
Тоа е доверливо.
Постои причина дека не доби одобрение за класифицирање.
Твоето однесување потврдува дека беше мудро. -Дали е Русија?
Лери... -Кина?
Не. -Тајван.
Боже мој. Тајван?
Извинете. Имаме прес-конференција за ИСИС за десет минути.
Во ред, јасно. Морам да проверам неколку работи.
Ќе се вратам веднаш. -Секако. Не брзај.
Во ред, спремен сум.
Знаеш што? Имам идеја што можеби ќе те интересира.
Која е твојата идеја?
Мислам дека треба да носиш драп костум на прес-конференцијата.
Оваа прес-конференција? -Да.
Зошто? -Прво, тоа е прекрасен костум.
Затоа го носам во Торино. Има дневен настан.
На отворено е, малку поопуштено. -Ова е лежерен петок.
Еј, шефот сака да го проба драп костумот.
Го сакам костумот. -Совршен е. Лежерен.
Тоа е во салата за брифинзи, не Источната соба.
Каде ти е врската?
Ручам и...
Ќе земам супа. Ќе земам супа.
Го слушаш мојот совет. -Да.
Паметно. Уште еден последен совет. Мала грешка на почетник.
Кога ќе ја извадиш врската, мора да се откопчаш најгоре.
О, да се откопчам најгоре, да. -Ќе изгледа супер.
Фала.
Ова е одличен костум. -Оф, леле.
Мислам дека ова е потегот. -Ќе го пробам.
Стари Усни нема да те разочара.
Ќе ми бидеш благодарен.
Што мислиш? -Доста добро.
Убаво, убаво, прилично убаво.
Ајде да одиме, имам прес-конференција.
Сигурен си за ова? -Никогаш во животот не сум бил посигурен.
Во ред. Ќе се вратам.
Луѓето ќе зборуваат за ова долго, долго време.
Ви благодариме што ни се придруживте на ова извонредно патување,
и дел од тоа дури беше и вистина.
Американски напредок никогаш не бил мазен или стабилен.
Оди цик-цак наизменично.
За секои два чекори напред, може да се осеќа како да одиме еден чекор назад.
И понекогаш кога сме оделе еден од тие чекори назад,
може да биде примамливо да се обесхрабрите
или да се предаде на цинизам.
Но приказната за земјава треба да нè инспирира да го избереме потешкиот пат,
да останеме верни на нашите идеали,
и да направиме сè што можеме да направиме промена,
без разлика дали е во нашите училишта, нашите работни места,
нашите населби или нашите градови.
Ако го сториме тоа, тогаш сум уверен
дека следните 250 години на нашиот американски експеримент
ќе биде подобар од последниот.
Лери?
Што правиш? -О, не, не, ништо.
Да, изгубив едно... Изгубив едно копче. -Изгуби едно копче.
Што ќе правиш? -Изгледа како истото копче.
Да. -Да.
Џорџ Вашингтон, имаме исто копче.
Каква случајност, а? -Каква случајност.
Добро, беше забавно, а?
Да, беше одлично. Уживав. -Да. О, знаеш што?
Ја заборавив скриптата. Ќе се вратам веднаш.
Немој да го правиш тоа. Знам што правиш. -Што? Не правам ништо.
Размислуваш да земеш копче од Џорџ Вашингтон.
Тој е таткото на нашата земја.
Ајде, ајде. -Добро. Јас...
Божем вистина ќе го земев копчето.
Ќе го земеше копчето. -Не.
Да ти поставам едно прашање. -Само напред.
Да речеме, хипотетички, некој го направи ова телевизиско шоу, во ред?
И сите да го мразат. Мислам, да им е одбивно.
Не можеш ни да излезеш од дома без да бидеш навреден.
Дали би ја напуштил земјата?
Да, да бев на твое место.
Па, ќе му кажам на мојот пријател. -Кажи му.
Знаеш што, 44?
Мислам дека ова би можело да биде почеток на едно прекрасно пријателство.
Не би рекол.
Превод: Милка Ристовска