(ไลฟ์, แลร์รี่, แอนด์ เดอะ เพอร์ซู ออฟ อันแฮปปิเนส)
"ในคืนวันที่ 18 เมษายน 1775"
"พอล รีเวียร์ได้รับมอบหมาย ให้ขี่ม้าไปเล็กซิงตัน แมสซาชูเซตส์"
"พร้อมข่าวว่าทหารอังกฤษ ที่ประจำการอยู่ในบอสตัน"
"กำลังจะเดินทัพไปยังชนบท ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง"
"รีเวียร์ออกเดินทางบนหลังม้า"
"และหลังจากหวิดถูกจับกุม ที่นอกเมืองชาร์ลสตัน"
"เขาก็เปลี่ยนเส้นทาง และขี่ม้าผ่านเมืองเมดฟอร์ด"
"เตือนชาวอาณานิคมถึงการจู่โจม ที่กำลังใกล้เข้ามา"
"ทำนองว่า 'พวกอังกฤษกำลังมา พวกอังกฤษกำลังมา'"
"การควบม้าอย่างกล้าหาญ ของรีเวียร์ช่วยชีวิตคนไว้มากมาย"
"และทำลายชีวิต อีกหลายคนโดยไม่ตั้งใจ"
- พวกอังกฤษกำลังมา - เราต้องหนี
พวกอังกฤษกำลังมา พวกอังกฤษกำลังมา
- พระเจ้าช่วยเราด้วย - พวกอังกฤษกำลังมา
- เราต้องรีบแล้ว - หนีไป หนี
หนีเอาชีวิตรอด
บ้าเอ๊ย ไอ้พวกอังกฤษ พวกอังกฤษกำลังมา
เฮ้ย พวกอังกฤษกำลังมา
ให้ตายสิ เอลส์เบท เอลส์เบท
- ว่าไง มีเรื่องอะไร - พวกอังกฤษกำลังมา
- อะไรนะ
- เราต้องเก็บข้าวของแล้วรีบไป - ไปไหนกันล่ะ
- ไม่รู้สิ - ไปบ้านพี่สาวฉันที่อิปสวิชก็ได้
- พี่สาวคุณเนี่ยนะ - ใช่
นางเป็นพิวริตันตัวแม่ ยังไงก็ไม่ไป
กว่าจะได้กินแต่ละมื้อ ต้องสวดมนต์ตั้ง 45 นาที
ไม่รู้จะซึ้งในพระคุณอะไรนักหนา ลูกก็ตายไปตั้งครึ่งแล้ว
- ก็พี่ยังมีลูกอีกตั้งห้าคน - ก็ได้ ไปบ้านพี่สาวคุณกัน
- โอเค - เก็บของซะ
- เก็บของ - เอาแครอทไปด้วยดีไหม
- แครอท ดีเลย แทะเพลิน - แล้วไข่ล่ะ
เดินทางด้วยม้าแต่จะเอาไข่ ไปด้วยเนี่ยนะ จะบ้าเหรอ
เอาคอลเลกชั่นขนนกไปด้วยเนี่ยนะ
นี่ไม่ใช่ขนนกทั่วไปสักหน่อย
นี่เป็นขนนกทำปากกา มันอยู่กับผมมาตั้งแต่เด็ก
ก้านนี้อยู่ในมือจอห์น วินทรอป
วันที่เขาตาย เพราะเยื่อหุ้มปอดอักเสบ
- เผื่อที่ให้แม่ด้วย - อันนั้นเอาไปไม่ได้
นี่รูปวันแต่งงานของแม่นะ ตอนนั้นแม่อายุ 25 เอง
- ผู้หญิงคนนั้นเป็นปีศาจ - แบ่งที่ในหีบกัน
- ปล่อย... - ให้ฉันเอารูปแม่ไป
- ขอร้องล่ะ แม่ฉันตายไปแล้วนะ - เอารูปผู้หญิงคนนี้ออกไป...
ทิ้งไว้นี่แหละ จะขนรูปนั่นขึ้นรถม้าไปทำไม
รู้ไหมว่าคุณมันน่ารำคาญตรงไหน
อย่ามาพูดเรื่องการปั่นเนยของผมนะ
- งั้นเหรอ - เออ ใช่สิ
คุณเป็นคนปั่นเนย ที่กระจอกที่สุดในโลก
ปั่นเนยเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง ยังไม่ได้เลย
กล้าดียังไง
ไม่มีใครปั่นเนยเก่งกว่าผมแล้ว ผมนี่แหละคือมือหนึ่ง
ผมปั่นตามเข็มนาฬิกา แล้วก็ปั๊ม ปั๊มเข้าไป
เร็วขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็ปั่น ปั่น ปั่น
แม่ฉันเคยบอกว่า "ก็แต่งกับเขาไปเถอะ"
"แต่เนยเขามันขม"
- ไม่ขม แต่รื่นรมย์ - ขมมันรื่นรมย์ที่ไหน
- เนยขมไงรื่นรมย์ - ไม่มีใครเขาชอบเนยของคุณหรอก
จะบอกให้นะ พิราบคุณน่ะ ตัวซีดอย่างกับนกกระจอก
นกพิราบฉันเหรอ ใครๆ ก็ชอบนกพิราบฉันทั้งนั้น
ไม่มีใครชอบหรอก แล้วจะบอกให้นะ
คนเขาถึงได้ไม่มาเยี่ยมเราที่บ้านไง
เพราะคนทนไม่ได้
คุณน่าจะได้เห็นสีหน้าพวกเขา
แต่ละคนหน้าเหยเก คลื่นไส้ พะอืดพะอม
รู้ไหมว่าทำไมคนถึงไม่มา เพราะคุณมันน่าเบื่อ
คุณถึงไม่ได้รับเชิญ ไปงานเลี้ยงน้ำชากับไมเคิล ฟินนีย์
เขาบอกว่า "หมอนั่นเอาแต่พูดเรื่องงาน"
เพราะงานของผม มันน่าสนใจมากไงเล่า
- คุณทำถังไม้ - ใช่
- ถังไม้น่าสนใจ - ใครที่ไหนมันคิดว่าถังไม้น่าสนใจ
ที่คุณคิดว่าถังไม้ไม่น่าสนใจ เพราะคุณไม่เข้าใจมันน่ะสิ
ถังมันซับซ้อนเกินไปสำหรับคุณ
- ทำถังไม้ไม่ใช่เรื่องง่าย - งั้นเหรอ
กะอีแค่เรียงไม้เป็นวงกลม มันยากนักหรือไง
แล้วคิดว่าเรียงไม้เป็นวง มันง่ายนักหรือไง
- จะโง่ไปถึงไหนกัน - เรียงไม้เป็นวงน่ะมันง่ายจะตาย
ก็ไม้มันมาจากต้นไม้
ลำต้นมันก็กลมอยู่แล้ว
แถมยังขนาดเท่าถังไม้
โอเค ผมไม่มีเวลามาเถียงด้วยแล้ว ลืมเรื่องนี้ไปซะเถอะ
- เราต้องเก็บของให้เสร็จ - โอเค
- ฉันจะขนกระดูกแกะสลักไปอีก - ใช่ กระดูกแกะสลัก ความคิดดี
- เดี๋ยว นั่นอะไรน่ะ ถืออะไร - เปล่า ไม่มีอะไรหรอก
- ถ้าไม่มีอะไรทำไมให้ดูไม่ได้ - ถ้ามีอะไรคงให้ดูไปแล้ว
ก็มันไม่มีอะไร คุณจะดูทำไม
จะมีหรือไม่มีอะไร ฉันก็อยากเห็นนี่ แล้วนี่คุณ...
ทำไมคุณถึงมีรูป สาวอินเดียนแดงเปลือยอก
โอเค เรื่องนี้อธิบายได้ง่ายนิดเดียว
ผมจะเปิดร้านขายเนย
และกะว่าจะเอารูปเธอติดบนโหล
ผมไม่รู้ว่าเธอจะเปลือยอก
ทำไมต้องมีรูปเปลือยสาวอินเดียน เผ่าแมชปีอยู่บนโหลเนยด้วย
แมชปีอะไร นั่นมันอิโรควัย ผมรู้ผมเรียนมา
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเนย
- "ผมพลาดเอง ขอโทษนะทุกคน" - เสียงอะไรน่ะ
"ผมขอโทษ"
พวกอังกฤษไม่มาหรอก
- พวกนั้นไม่มาหรอก - อะไรนะ
- ผมผิดเอง ขอโทษที - พูดเรื่องอะไรของนายน่ะ
พวกนั้นไม่ได้มาที่นี่
- พวกนั้นยกทัพไปคองคอร์ด - คองคอร์ด แล้วก่อนหน้านี้ล่ะ
นายควบม้าลงเนินมา แล้วตะโกนซะสุดปอดว่า
"พวกมันกำลังมาๆ..."
- ก็มีคนบอกผมมาอีกที - ใครบอกว่าพวกอังกฤษกำลังมา
- ใครบางคน - แล้วมันใครล่ะ
พวกคนเจ๋งๆ น่ะ เห็นบอกว่า "ได้ข่าวว่าพวกอังกฤษกำลังมา"
พวกเขาบอกว่า "ใช่ๆ ต้องบอกให้คนอื่นรู้ด้วย"
ผมก็แบบว่า "ผมไปบอกให้เอง ผมอยากมีส่วนร่วมด้วย"
พวกเขาก็ว่า "งั้นฝากด้วยนะ พอล ให้นายจัดการเลย"
ก็คือคนรู้จักนายบอกว่า พวกอังกฤษกำลังมา
นายเลยอาสามาขี่ม้าไปทั่วเมือง เพื่อบอกทุกคนสินะ
- เป็นแบบนั้นใช่ไหม - ใช่ ก็พวกเขาดูเจ๋งดี
งั้นทำไมนายไม่ป่าวประกาศว่า "พวกอังกฤษอาจจะมา"
พวกนั้นมาแน่
แค่ไม่ได้มาที่นี่
- จะไปบอกพวกนั้นไหมล่ะว่าข่าวผิด - ไม่ล่ะ
- ทำไมล่ะ - คนพวกนี้เจ๋งจะตาย
ผมไม่ไปบอกหรอกว่า "พวกคุณผิดนะ พวกอังกฤษไม่ได้มาที่นั่นสักหน่อย"
บอกไป พวกเขาก็ไม่ คบค้าสมาคมกับผมน่ะสิ
- รีเวียร์ - อะไรเหรอ
รู้ไหมว่าคืนนี้นายทำให้ฉันเจออะไร
นายทำฉันฉิบหายใหญ่โตเลย ขอบใจนะ
- เยี่ยมมาก รีเวียร์ - ผมขอโทษด้วย
ผมไม่ได้ไปกะเกณฑ์ชีวิตคุณสักหน่อย
พวกอังกฤษไม่มาหรอก
ขอโทษด้วยนะทุกคน ผมผิดเอง
"พวกอังกฤษไม่มาหรอก"
เรื่องนี้ตลกดี
เรื่องนี้ตลกจริงๆ
คือ...
ไอ้รีเวียร์คนนี้ หมอนี่มันเพี้ยน
หมอนี่มันบ้า
ปรากฏว่า พวกอังกฤษไม่มาหรอก
เชื่อไหมล่ะ
พวกนั้นไม่มาหรอก
ใช่แล้วล่ะ เรื่องทั้งหมดนี้...
ก็นั่นแหละ...
เราเอาของออกจากหีบได้แล้ว
กลับไปใช้ชีวิตปกติ แสนวิเศษของเราต่อ...
ว่าแต่ค่ำนี้มีอะไรกิน ถ้าเป็นนกพิราบก็ดีเลยนะ
(เท็กซัส)
"การปฏิวัติเท็กซัสเป็นการก่อกบฏ โดยผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอเมริกัน"
"ที่ต่อต้านรัฐบาลเม็กซิโก"
"เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 1836 เดวี่ คร็อกเก็ตต์ กับเจมส์ โบวี่"
"และกองทหารรักษาการณ์ ขนาดเล็ก"
"โดยอาสาสมัคร ชาวเท็กซัสราว 200 คน"
"ถูกปิดล้อมโดยกองทัพเม็กซิโก ขนาด 2,000 ถึง 3,000 นาย"
"นำโดยนายพลซานตา แอนนา"
"ในศึกที่ต่อมารู้จักกันในนาม ยุทธการที่ป้อมอลาโม"
"ฝ่ายตั้งรับทั้งหมดถูกสังหาร"
"และด้วยจำนวนเสียเปรียบ สิบต่อหนึ่ง"
"พวกเขาก็แทบไม่มีโอกาสชนะเลย"
"แต่นอกจากเรื่องนั้นแล้ว"
"ก็อาจมีเหตุผลอื่นอีก ที่ทำให้อลาโมต้องแตกพ่าย"
สิ่งแรกที่ต้องทำคือเสริมการป้องกัน กำแพงทิศตะวันออก
ใช่ กำแพงตะวันออก ต้องเสริมการป้องกัน
แน่นอน ผู้พันทราวิสขอให้พวกเรา ขนกระสุนทั้งหมด
ไปไว้ที่ลานกลาง
- ทราวิสเนี่ยนะ - ผมรู้
- คิดว่าตัวเองใหญ่มาจากไหน - มีแต่พวกเราที่ลงแรง
ขลุกอยู่ในห้องทั้งวัน สั่งนู่นสั่งนี่
แต่ไม่ทำอะไรสักอย่าง
- ทำอะไรอยู่ในนั้นก็ไม่รู้ - มีแต่นายที่ลงแรง
- ดูสภาพฉันสิ - ขอถามอะไรหน่อยเถอะ
ที่นี่ไม่มีส้วมหลุม นายมีที่ประจำแนะนำไหม
ก็มีอยู่หรอก แต่ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไร
มันอยู่ข้างต้นพีแคน
เดินผ่านทุ่งกระบองเพชร
- ก็ต้นนี้แหละ ตรงนี้เลย - อ้อ ตรงนั้นฉันไปดูมาแล้ว
- แปลว่านายมีที่ประจำเหรอ - ทำเลดีใช้ได้เลย
- แถวไหนล่ะ - ก็...
บอกมาแค่คร่าวๆ ก็ได้น่า
ฉันจะบอกเท่าที่บอกได้นะ อย่าถามอะไรเพิ่มล่ะ ฉันไม่บอกเพิ่ม
มันอยู่ทางเหนือ อยู่แถว...
- นายหาไม่เจอหรอก - ทางเหนือของทุ่งกระบองเพชรล่ะ
พอแล้ว ไม่บอกแล้ว นายรู้แค่ว่า
ทำเลดีกว่านี้ไม่มีแล้ว
- จริงเหรอ - ที่นั่นวิเศษมาก
ใช่ตรงทางแยกแม่น้ำหรือเปล่า
- หญ้าแถวนั้นหนานุ่มกว่าที่อื่น - ฉันไม่บอกอะไรแล้ว
จะไม่ยอมแบ่งปัน ทำเลปลดทุกข์ให้จริงๆ เหรอ
- เดวี่ นายรู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับนาย - ฉันรู้
แต่ฉันไม่มีวันบอกนาย ว่าที่ตรงนั้นอยู่แถวไหน
นายจะไม่บอกฉันจริงๆ เหรอ
ฉันจะไม่บอกนาย เรื่องทำเลปลดทุกข์ เดวี่
- นายจะไม่มีวันได้รู้ - แลร์รี่ ไม่เอาน่า
ฉันไปปลดทุกข์ตรงนี้
ซึ่งมันไม่ต่างจากนรกชั้นหก ใน "สู่นรกภูมิ" ของดันเตเลยนะ
แถม...
- อะไร - ขอถามอะไรหน่อยสิ
ว่ามาเลย
ฉันเพิ่งนึกได้ว่าไม่เคยเห็นนาย ตอนถอดหมวกใบนั้นเลย
หมวกนี่น่ะเหรอ นายไม่เคยเห็นฉันถอดหมวกเนี่ยนะ
- ไม่เคยเลย - ฉันชอบน่ะ ใบนี้ใส่แล้วขึ้น
ฉันรู้จักนายมาสัก แปดเก้าเดือนแล้วเนอะ
- ใช่ - นายไม่เคยถอดหมวก
- ฉันเคยถอดนะ เคยแน่ - จริงเหรอ
นายอาจไม่เคยเห็นเอง บางทีฉันก็ถอดตอนกลางคืน
ไม่มีใครเคยเห็นนายถอดหมวก ฉันลองถามคนอื่นดูแล้ว
- มันคืออะไร แร็กคูนหรือไง - แร็กคูน ใช่
สัตว์กินซากน่ารังเกียจ
- ใส่เข้าไปได้ยังไงกัน - นายว่าน่ารังเกียจ ฉันว่ามันฉลาด
- พวกมันเป็นตัวกินขยะ - จะบอกข้อดีของหมวกนี่ให้ฟังนะ
คือมันเข้ากันกับชุดนี้ดี
ขนาดวันที่เราไปว่ายน้ำกัน นายก็ไม่ยอมถอดหมวก
- แค่ไม่อยากโดนแดดมากไป - ประเด็นคือ...
- ดูเหมือนนายกำลังปิดบังอะไรอยู่ - ฉันไม่ได้ปิดบังอะไร
- จริงเหรอ - ไม่มีอะไรต้องปิดบัง
- ฉันเล่าอะไรให้ฟังหน่อยนะ - ได้
ฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งในสวน
ฉันใส่หมวก สร้างความประทับใจ พอเจอเธอวันรุ่งขึ้น
ฉันไม่ได้ใส่หมวก
เธอเห็นนี่
แล้วเธอก็ผิดหวังไม่เบาเลย
ที่ฉันจะบอกก็คือ
เธอคิดว่าฉันหลอกเธอ ด้วยการสวมหมวกนั่น
นายจะมาพูดเป็นนัยทำไม ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบัง
- ใต้หมวกนั่นมีอะไร เดวี่ - หัวไง
- แล้วอะไรอยู่บนหัว - เส้นผม
- ฉันอยากเห็น - ลุคฉันเป็นแบบนี้ โอเคไหม
- ทั้งหมวก ทั้งพู่นี่ - ฉันเข้าใจ
ฉันฆ่าหมีตอนสามขวบ มันเป็นส่วนหนึ่งของลุค
เลิกโม้เหม็นเรื่องฆ่าหมี ตอนสามขวบทีเถอะ
- ฉันไม่ได้โม้เว้ย - นายไม่ได้ฆ่าหมีตอนสามขวบ
- ฉันฆ่า... - พอทีเถอะน่า
- ฉันไม่เชื่อหรอก - ที่จริงสามขวบครึ่ง แค่ปัดเศษลง
- โอเค ก็ได้ - แต่ฉันฆ่าหมีจริงๆ
มันตายอยู่ก่อนแล้วน่ะสิ
มันยังไม่ตาย
แค่ใกล้ตายเต็มที
ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่า ไม่ใช่การุณยฆาต
ฉันบอกแค่ว่าฆ่าหมี
ก็ได้ นาย "ฆ่าหมี" ตอนสามขวบ แถมหัวไม่ล้าน
ใต้หมวกนี่มีผมอยู่โว้ย
งั้นขอฉันดูผมหน่อยสิ
- อยากเห็นใต้หมวกนี่งั้นเหรอ - อยากเห็น
เพิ่งถอดสดๆ ใครๆ ก็ว่าฉันมือไว อะไรวะ
- เย็นไว้ เดวี่ - ฉันจะควักไส้แก
แล้วใส่แกเป็นหมวกแทนใบนี้
เย็นไว้ เดวี่
นายหัวไม่ล้าน
- ดีใจที่เราเข้าใจตรงกัน - ท่านครับ กองทัพเม็กซิโกกำลังมา
- กี่คน - ต่ำๆ ก็ 2,000 อาจมากกว่านั้น
สองพัน
ฝ่ายเท็กซัสเรามีกันอยู่ 200 เสียเปรียบสิบต่อหนึ่ง
ไปบอกผู้พันทราวิส ว่าเราจะสู้จนคนสุดท้าย
- ครับท่าน - "ไปประจำที่กำแพงกัน"
เมื่อกี้ว่าอะไรนะ
บอกว่าเราจะสู้จนคนสุดท้าย
ก็คิดว่าพูดแบบนั้นแหละ แบบนั้นฉลาดแล้วเหรอ
เราอยู่ที่นี่ เราต้องปกป้องอลาโม
ถ้าเราจะตายกันหมด
จะมีประโยชน์อะไร
ทำไมไม่ยกธงขาว
แล้วแยกย้ายกลับบ้าน
- งั้นคนก็จะมองว่าเราขี้ขลาด - ใครสนวะ
เราควรตายที่นี่อย่างมีเกียรติ
ฉันจะออกไป แล้วพูดปลุกใจทุกคน
เร็วเข้า รีบจุดไฟ
ขอโทษครับ
ใต้หมวกนั่นหัวล้าน
หัวล้านเงาวับ
ไม่ได้ล้อเล่นนะ ดูสิ ไม่มีผมสักเส้น
อะไรน่ะ
พระเจ้าช่วย คร็อกเก็ตต์หัวล้าน
คร็อกเก็ตต์หัวล้าน คร็อกเก็ตต์หัวล้าน
มิน่าล่ะถึงไม่เคยถอดหมวก
หัวล้านจริงๆ
บุกเข้าไปไม่ได้
เดวี่ คร็อกเก็ตต์ สู้เหมือนงูหางกระดิ่ง
ต่อให้มีทหารเป็นหมื่น เราก็ไม่ชนะ
อับจนหนทางแล้วล่ะ
ท่านนายพล หยุดทุกอย่างก่อน
ท่านครับ หยุดก่อน
ท่านนายพล
นายพลซานตา อันนา หยุดก่อนครับ
ใจเย็นๆ ทหาร มีอะไร
นายพลซานตา อันนา เขาไม่มีผม
- ใครไม่มีผม - คร็อกเก็ตต์
เขาใส่หมวกหนังแร็กคูนอยู่ตลอด
เพราะเขาหัวล้าน
- หัวล้านเหรอ - ครับ
- คร็อกเก็ตต์หัวล้านเหรอ - คร็อกเก็ตต์หัวล้าน
คนมีผมที่ไหนจะฟังคำสั่งคนหัวล้าน
ไม่มีทาง เขาไม่มีผม โล่งโจ้งเลย
เขาไม่มีอะไรทั้งนั้น ไม่มีกำลังพล
ก็แค่คนหัวล้านน่าขำ
คนหัวล้านน่ะตัวตลกชัดๆ
ใช่ ตัวตลก
คนหัวล้านคือความล้มเหลว
ดังนั้น...
เราจะบุกจู่โจมอลาโม
"เชื่อไหมว่าต้องรอจนปี 1920"
"ผู้หญิงในสหรัฐอเมริกา ถึงจะมีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง"
"การผ่านร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญที่ 19 คือผลจากการต่อสู้หลายทศวรรษ"
"โดยนักต่อสู้เพื่อสิทธิสตรี อย่างซูซาน บี. แอนโทนี"
"ในปี 1869 เธอร่วมกับ เอลิซาเบธ เคดี้ สแตนตัน"
"ก่อตั้งสมาคมเรียกร้อง สิทธิสำหรับสตรี"
"ต่อสู้ให้ผู้หญิงมีสิทธิ์ ออกเสียงเลือกตั้ง"
"ครอบครองทรัพย์สิน และเข้าถึง การศึกษาได้อย่างเท่าเทียม"
"ซูซาน บี. แอนโทนีต้องเผชิญกับ การถากถางและเกลียดชังผู้หญิง"
"แต่อุดมการณ์เพื่อสิทธิเท่าเทียม ของเธอก็ไม่เคยสั่นคลอน"
"ไม่ว่าจะมิตรหรือศัตรู"
"ซูซาน บี. แอนโทนี สนับสนุนให้ทุกคนมีที่ทางเท่าเทียม"
"แต่ก็มีบางคนที่เธอ ไม่อยากให้มีที่ทางอยู่ข้างกัน"
ดีใจจริงๆ ที่ทุกคน มาร่วมโต๊ะอาหารค่ำของเรา
ขอบคุณทุกคนที่มากัน เรื่องนี้มีความหมายต่อฉันมาก
- ซูซาน ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณที่เชิญเรามานะ
- อัลเฟรด - ดูดีมากเลย
- ขอบคุณที่เชิญเรามา - ขอบคุณนะ เฮอร์เบิร์ต
- ขอบคุณค่ะ น้าซูซาน - แน่นอน
- มีน้ำใจมาก
- อะไรล่ะ - ฉันบอกว่าขอบคุณที่มา
- คุณก็ควรตอบกลับสิ - เปิดประเด็นได้น่าสนใจดี
ถ้าคิดดูให้ดีก็จะพบว่า เป็นการตอบรับที่ไม่จำเป็นเลย
เพราะคุณไม่ใช่คนที่เชิญผมมา
แต่เป็นอีดิธ น้องสาวคนสวยของคุณ ที่ผมตามเกี้ยวอยู่
- ใช้คำถูกไหม - ค่ะ
คนที่ผมตามเกี้ยวอยู่ เธอเชิญผมมา
- เพราะงั้น เอาแบบนี้นะ ซูซี่ - ซูซาน
ซูซาน ผมจะบอกให้ว่าจะทำยังไง
เนื่องจากเธอเป็นคนเชิญผมมา
ผมจะขอบคุณเธอ 90 เปอร์เซ็นต์
นี่คือคำขอบคุณ 90 เปอร์เซ็นต์
ขอบคุณมากที่เชิญผมมานะครับ
- ยินดีค่ะ - ส่วนคุณ ผมให้สิบเปอร์เซ็นต์
- ขอบคุณ - ใช่ ดีมากเลย
- ยุติธรรมดี - ถูกต้องเหมาะสม
- มาเริ่มกินอาหารกันเถอะ - ขอบคุณค่ะ
หน่อไม้ฝรั่งในสลัดนี้ ปลูกในสวนของอีดิธ
- น้องสาวคุณเหรอ - พระเจ้า
ขอบคุณนะ อีดิธ
- อร่อยจัง - เธอเป็นตัวจริงเรื่องผัก
- ฉันชอบทำให้อะไรๆ เต่งโต - ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละนะ
คุณไม่ค่อยกินอะไรเลยนี่
- มีอะไรหรือเปล่า - ก็นะ...
ผมไม่ค่อยหิว พอดีกินมื้อเที่ยงช้าน่ะ
- เหรอ กี่โมง - สี่โมง
สี่โมงเย็น จะกินตอนสี่โมงทำไม รู้ทั้งรู้ว่ามีนัดกินมื้อค่ำ
จะบอกให้ว่าทำไม ก็ผมหิว แถมไม่มีแรง
ใช่ เขาหิวมาก
งั้นก็กินขนม กินแครกเกอร์ หรืออะไรรองท้องไปสิ
- ใช่ ซูซี่ ก็ตั้งใจไว้แบบนั้น - ซูซาน
ใช่ ซูซาน ก็ตั้งใจไว้แบบนั้น แต่ที่บ้านไม่มีแครกเกอร์
- บ้านใครก็มีแครกเกอร์ทั้งนั้น - บ้านคุณมีไหม
- มีสิ - ปกติบ้านผมมีแครกเกอร์นะ
แต่วันนี้ไม่มี แครกเกอร์คือที่สุดของขนมรองท้อง
- ผมเลยทำแซนด์วิช - แซนด์วิชเนี่ยนะ
โปะด้วยหัวหอมย่างด้านบน...
- เขาชอบหัวหอมย่าง - ผมหั่นแบ่งเป็นสี่ชิ้น
กะว่าจะกินแค่ชิ้นเดียว แต่จากหนึ่งก็กลายเป็นสอง
กลายเป็นสาม...
- ผมก็เคยเป็นๆ - ใช่ ขอโทษที
ดูเหมือนคุณจะเป็นคนที่ ไม่ค่อยมีความยับยั้งชั่งใจ
จะบอกอะไรให้นะ
ทุกนาทีที่ผมอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ โดยไม่แตะต้องตัวเธอ
ผมกำลังแสดงออก ซึ่งความยับยั้งชั่งใจขั้นสุดเชียวล่ะ
ตกลงว่าคืนนี้ จะไม่กินอะไรที่นี่เลยใช่ไหม
- ก็คงจะอย่างนั้น - ถ้าไม่กินแล้วมาทำไม
ประการแรก คุณไม่เสียใจหรอกที่ผมมาที่นี่
- ผมมาแล้วงานคึกคักนะ - ใช่เลยค่ะ
เดี๋ยวได้รู้เลย คนแบบผม ไม่ได้มีให้เจอกันบ่อยๆ ทุกวัน
- แน่นอนอยู่แล้ว - นอกจากกิน ผมทำอะไรได้เยอะ
คนอื่นๆ กินแล้วเป็นยังไงบ้าง
- เอมิลี่ - อร่อยมาก ซูซาน
- ดีเลย - ขอบคุณมากจ้ะ
- จริงๆ นะ - ดูส้อมเล็กจิ๋วนี่สิ
- มีแนวคิดอะไรอยู่เบื้องหลังกันนะ - ก็แค่ส้อมกินสลัด
ทำไมส้อมนี่ต้องเล็กกว่าส้อม ที่ใช้กินอาหารจานหลักด้วย
ทำไมต้องใส่จานกิน ทำไมต้องใช้มีด
ทำไมต้องมีแก้ว ก็เขาทำกันมาแบบนี้
บางอย่างเราก็แค่ทำตามธรรมเนียม ซึ่งไม่ได้สมเหตุสมผลเลย
เรื่องสิทธิ์เลือกตั้งฉันก็พูดแบบนี้ บางอย่างจำเป็นต้องเปลี่ยน
- ใช่ - ถูกต้องที่สุด
ถ้าอย่างนั้น ผมขอเสนอแบบนี้เป็นไง
เรามากินสลัดกันด้วยส้อมคันใหญ่
จะได้กินให้ดีขึ้น กินสลัดให้มากขึ้น
ส้อมคันเล็กเปลี่ยนไปใช้กับจานหลัก จะได้กินให้น้อยลง
- ไงล่ะ ที่ผมบอกให้สลับ - นวัตกรรมชัดๆ
คุณนี่ฉลาดจริงๆ
- ยอดเยี่ยม - อะไรนะ
- ที่เขาพูดมาก็ถูกนะ - โอเค
ดูอย่างมีดสิ ขนาดเท่ากันหมด
เหมือนกันเป๊ะ
ใช่ เหมือนกันเป๊ะ มีใครอีกไหม ที่เสนอให้สลับส้อม ไม่มีหรอก
- เหมือนได้ร่วมโต๊ะกับนักวิทย์ - มีผมแล้วงานดี
ไม่งั้นจะหาความเห็นแบบนั้น ได้จากที่ไหนอีก
ไม่ใช่จากพวกน่าเบื่อสองคนนี้แน่
ผมไม่เคยฉุกคิดเรื่องนั้นเลย
บังเอิญว่าสุภาพบุรุษที่คุณพูดถึงนี้ เป็นคนดีที่ทำประโยชน์ให้สังคม
อัลเฟรดเป็นเจ้าของโรงสีที่ใหญ่ที่สุด ในนิวยอร์กตะวันตก
เราจ้างงานเด็กกว่า 120 คน
- ดื่มอวยพรกันหน่อยไหม - ค่ะ
- ดื่มอวยพร อีดิธ - ดีเลยๆ
ไหนล่ะไวน์
- เราอวยพรด้วยน้ำเปล่า - นี่น้ำเปล่าเหรอ
- ฉันไม่ดื่มเหล้า - ถ้าเราดื่มไวน์ คนก็จะผ่อนคลาย
- เราละเว้นจากสุรา - ใช่
- ขบวนการละเว้นสุรามองว่า... - ละเว้นสุรา...
เหล้าคือสิ่งชั่วร้ายที่ต้องถูกกำจัด
เราใช้ชีวิตอย่างมีเป้าหมาย
ดูคุณมีความสุขมากเลยนะ
ก็มีความสุขอยู่น่ะสิ ฉันกำลังสนุกมากๆ เลยตอนนี้
แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะ
แค่เพราะคุณไม่ชอบว่ายน้ำ ก็เลยห้ามคนอื่นลงน้ำเนี่ยนะ
- บ้านฉัน กฎฉัน - แต่หลังมื้อค่ำคงมีพอร์ตไวน์นะ
- ไม่มีพอร์ตไวน์ เฮอร์เบิร์ต - เหล้าเชอร์รี่ก็ไม่มีเหรอ
ละเว้นสุรา ในบ้านหลังนี้มองว่า
เหล้าคือสิ่งชั่วร้าย
- คุณอยู่โรงสีก็น่าจะรู้นี่ - เป็นปัญหาจริงๆ
- เด็กๆ ก็ดื่มกันที่โรงสี - แถมยังร้องไห้กันบ่อย
คุณสนับสนุนให้เด็กๆ ดื่มเหล้าที่โรงสีหรือไง
ไอ้ผมน่ะเกลียดเด็ก เด็กจะทำอะไรผมไม่สนหรอก
- ซูซาน - ว่าไงจ๊ะ
เรายังไม่ได้พูดถึงนวัตกรรมใหม่
ที่คุณเพิ่งติดตั้งเลยนะ ไฟฟ้านี่
โคมไฟกับโคมไฟระย้าพวกนี้ สวยมากจริงๆ
ไม่รู้สิ
แสงเทียนยังมีเสน่ห์ โดนใจผมมากกว่า
ไอ้ผมมันชอบไขมันวัวกับขี้ผึ้งด้วยสิ
- ฉันเชื่อในความก้าวหน้า - ใช่ แถมยังปลอดภัยกว่า
- ปลอดภัยกว่าขี้ผึ้งกับไฟอีกเหรอ - ถูกต้อง
- คุณชื่ออะไรนะ - เฮอร์เบิร์ต
เฮอร์เบิร์ต โอเค
ผมอยากจำเอาไว้
เผื่อว่าเราจะได้บังเอิญเจอกันอีก
เพราะคงไม่ได้เจอกัน โดยที่นัดล่วงหน้า
คุณจะสื่ออะไรกันแน่
ต้องบอกเลยว่าไฟฟ้านี่ เป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด
คงต้องหามาบ้างแล้ว ใครจัดการไฟฟ้าให้คุณ
- ฉันจำไม่ได้ - จริงเหรอ จำไม่ได้เหรอ
จริงเหรอ จำไม่ได้แน่เหรอ
อีดิธ พี่ขอคุยด้วยเรื่องซอสหน่อย
- ตามพี่มาในครัว - โอเค ขอตัวนะคะ
- ดูผู้หญิงคนนี้สิๆ - หยุดเลย
- เกิดมาเคยเจอคนสวยขนาดนี้ไหม - เธอวิเศษมาก
ไม่อยากเชื่อว่าสองคนนี้ จะเกิดมาจากท้องเดียวกัน
- ต้องมีคนหนึ่งถูกรับมาเลี้ยง - ผมอยากดื่ม
- งั้นเหรอ - แน่นอนที่สุด
- เจ้าตัวแสบ - ลอว์เรนซ์
เธอเป็นบ้าอะไร ถึงพาเจ้าบ้านี่มาด้วย
หนูชอบเขามากนะ ซูซาน พี่น่ะใจร้ายกับเขาเกินไป
พี่เปล่านะ เขานั่นแหละมีบางอย่างผิดปกติ
เขาฉลาดจะตาย เรื่องส้อมเล็กนั่นน่ะ อัจฉริยะชัดๆ
ขอทีเถอะ เขาแย่ยิ่งกว่า
นักแสดงละครสัตว์ ที่เธอพามารอบก่อนอีก
บอกแล้วไงว่าห้ามพูดชื่อ คาร์ล จอมกลืนดาบ
- ห้ามเด็ดขาด - พี่ก็พูดเกินไปจริงๆ
แต่ลอว์เรนซ์พูดถูกนะ
หนูเชิญเขามา เขาก็ควรขอบคุณหนู ไม่ใช่พี่
ก็ได้ พี่จะพยายามเปิดใจ
พี่จะพยายามอดทน เพราะพี่รักเธอหรอกนะ
- ขอบคุณ ซูซาน - จะทำยังไงกับเธอดีนะ
- แขกมื้อค่ำคนโปรดคนใหม่ของผม - คิดว่ากำลังทำบ้าอะไรอยู่มิทราบ
- นั่นเหล้าเหรอ - เปล่า ดินประสิวต่างหาก
ดินประสิวกับผีน่ะสิ
มันช่วยลดความต้องการทางเพศ
ไม่งั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอก็ไม่รู้ ใจผมล่ะกลัวจริงๆ
- อีดิธ - ขอโทษนะ ซูซาน
คุณเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีเลย ลอว์เรนซ์
พวกเราไม่ได้สมบูรณ์แบบ เหมือนพี่นี่ ซูซาน
ออกฤทธิ์กับผู้หญิงเหมือนกัน คงรู้นะว่าเรารักกันแค่ไหน
เอาล่ะ คุยเรื่องอื่นกันเถอะ
ฉันไม่อยากนึกภาพพวกนั้น
ซูซาน คุณพร้อมเข้าประชุมครั้งใหญ่ กับสภาคองเกรสแล้วหรือยัง
ฉันตื่นเต้นมากเลย
เราร่างบทแก้ไขรัฐธรรมนูญ
นี่จะเสนอต่อสภาคองเกรส
เพื่อให้ผู้หญิงมีสิทธิ์เลือกตั้งไว้แล้ว
- เห็นด้วย ใช่ - ใช่
ใช่เลย
ได้ยินที่พูดไหม
- ได้ฟังที่พูดหรือเปล่า - ฟังอยู่
- ตลกดีนะ - ฮาแตก
- ตลกตรงไหนมิทราบ - นี่ล้อกันเล่นแหงๆ
ฉันจริงจังมาก
- ฉันต่อสู้มาทั้งชีวิตเพื่อสิ่งนี้ - วันนี้น่าเศร้าจริงๆ นั่นแหละ
ฟังดูแล้วไร้สาระ
ผู้หญิงเลือกตั้งได้ที่ไหน
ทำไมผู้หญิงถึงไม่ควรมีสิทธิ์เลือกตั้ง
นี่เราช่วยพวกคุณอยู่นะ ที่ไม่ต้องมีสิทธิ์เลือกตั้งเนี่ย
พระเจ้าทรงสร้างชายหญิง มาเท่าเทียมกัน
- ใช่ - เราต้องมีสิทธิเท่าเทียมกัน
- ใช่ - ไม่เอาน่า ซูซี่
- ซูซาน - ไม่เอาน่า ซูซาน
ทำไมผู้หญิงถึงไม่ควร มีสิทธิ์เลือกตั้งล่ะ
นั่นสิ ลอว์เรนซ์ ทำไมล่ะ
ผมว่าผมนึกออกแล้วล่ะ
ผมนึกออกแล้ว
ผมคิดแบบนี้นะ เรื่องสิทธิ์เลือกตั้งของผู้หญิง
ถ้าผู้หญิงคนไหนสวยมีเสน่ห์ และจับผู้ชายได้
ก็ไม่ควรมีสิทธิ์เลือกตั้ง
ผู้หญิงสวยๆ อย่างอีดิธควรอยู่บ้าน
ทำอาหาร เลี้ยงลูกๆ
แต่คนอื่นๆ
ที่ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามเลย
นางยักษ์ ยายแก่ แม่มด สาวทึนทึก
ผู้หญิงพวกนั้นควรมีสิทธิ์เลือกตั้ง
- เป็นการประนีประนอมที่ดี - ฟังดูมีเหตุผลนะ
- แล้วใครจะเป็นคนตัดสินใจ - ผมยินดีรับหน้าที่นั้น
- แล้วทำไมต้องเป็นคุณ - จริงๆ ผู้ชายคนไหนทำก็ได้
- ผู้ชายที่มีวิสัยทัศน์ - ยกตัวอย่าง อีดิธ
ผมเสียใจด้วยจริงๆ แต่อย่างคุณเลือกตั้งไม่ได้หรอกที่รัก
- ขอบคุณค่ะ - เอเลนอร์ ก็ไม่ได้เหมือนกัน
- มาร์ธา คุณก็ไม่ได้ - น่ารักเกินไป
คลาร่า เสียใจด้วยจริงๆ
ส่วนคุณ ซูซาน
คุณ...
- คุณเลือกตั้งได้ - อะไรนะ เพราะอะไร
เพราะอะไรก็รู้ๆ กันอยู่
ขอบคุณที่อุตส่าห์อนุญาตนะลอว์เรนซ์ แต่ฉันไม่ต้องการ
เอลิซาเบธ เคดี้ สแตนตัน กับฉัน ช่วยกันร่างบทแก้ไข
ก็หวังว่าผู้ชายส่วนใหญ่ในสภา จะไม่รู้สึกเหมือนคุณนะ ลอว์เรนซ์
ผมสังเกตว่าคุณใช้เวลามากมาย กับเอลิซาเบธ เคดี้ สแตนตัน
เราสนิทกันมาก ทำงานด้วยกันมาหลายปี
- ใช่ พวกคุณสนิทกันมาก - เธอช่วยร่างบทแก้ไขรัฐธรรมนูญ
อาจพูดได้ว่าสนิทแนบชิดผูกพัน
ฉันว่าอาจถึงเวลา ที่คุณต้องไปแล้วนะ ลอว์เรนซ์
- งั้นมาออกเสียงกัน - ออกเสียงกัน
ใครคิดว่าถึงเวลา ที่ลอว์เรนซ์ต้องไปแล้วบ้าง
ไม่ๆ แน่นอนว่ามีแค่ผู้ชาย ที่ออกเสียงได้
อีดิธ ยกโทษให้พี่ด้วย
แต่ฉันว่าคุณรีบไสหัว ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว ลอว์เรนซ์
ทั้งกินอิ่มก่อนมาที่นี่ ส้อมก็ไม่ถูกใจ
อาหารก็ไม่ถูกใจ เหล้าก็ดื่ม แถมยังไม่ให้พวกเราออกเสียง
ในบ้านหลังนี้ ผู้หญิงมีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง
- ไสหัวไปซะ - อ้าว นี่ไล่ผมเหรอ
ไสหัวไปซะ
ก็ได้ ผมไปแล้ว ซูซี่
มาเถอะ อีดิธ ไปกันเถอะ
ขอโทษนะ ลอว์เรนซ์
นี่พี่สาวฉันทั้งคน
ทีนี้ก็ไสหัวไปได้แล้ว
- ไงล่ะ... - โอเค
ทีนี้เราจะได้กินมื้อค่ำกันดีๆ เสียที
ทีนี้... อ้าว กลับมาอีกแล้ว
อีกเรื่องนะ ซูซาน บี. แอนโทนี
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตัวบีในชื่อ ย่อมาจากคำว่าอะไร
โถอีส้อม
ออกไป
"วันที่ 20 กรกฎาคม 1969"
"นีล อาร์มสตรอง และเอ็ดวิน 'บัซ' อัลดริน"
"กลายเป็นคนกลุ่มแรก ที่ได้เดินบนดวงจันทร์"
"อาร์มสตรองลงมาก่อน"
"พร้อมกล่าวคำพูดที่โด่งดังว่า"
"นี่เป็นก้าวเล็กๆ ของมนุษย์คนหนึ่ง"
"แต่เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ"
"นับเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ ในการสำรวจของมวลมนุษย์"
"ยิ่งน่าทึ่งเข้าไปอีก เมื่อคิดว่าพวกเขา"
"พุ่งผ่านอวกาศเป็นเวลาสี่วัน ในแคปซูลโลหะขนาดจิ๋ว"
"ที่ควบคุมโดย คอมพิวเตอร์ของนาซา"
"ที่ประสิทธิภาพต่ำกว่า สมาร์ตโฟนของคุณเป็นล้านเท่า"
"ตลอดการเดินทาง นีลและบัซได้ติดต่อ"
"กับศูนย์ควบคุมภารกิจในฮิวสตัน และเพิ่งมีการเปิดเผยเทปชุดใหม่"
"ที่ทำให้เรามองการเดินทางครั้งนี้ ในมุมที่ต่างออกไป"
"ความสูงตอนนี้อยู่ที่ 21,000 ฟุต ทุกอย่างดูดีมาก"
ฮิวสตัน ช่วยตรวจสอบ สัญญาณเตือนรหัส 12:02 หน่อย
"โอเค ทุกอย่างดูดี นีล ความสูงตอนนี้อยู่ที่ 21,000 ฟุต"
- "ดูดีแล้ว อีเกิล" - รับทราบ
นี่ นายให้อะไรเป็นของขวัญ ทีมปล่อยจรวด
อะไรนะ ของขวัญทีมปล่อยจรวดอะไร
- นายพูดเรื่องอะไรน่ะ - ฉันให้ไม้กอล์ฟ
ให้ของขวัญทีมปล่อยจรวดเนี่ยนะ พูดเป็นเล่นน่า
- ทำแบบนั้นทำไม - ก็พวกเขาส่งเราไปดวงจันทร์
- ฉันไม่ได้ซื้ออะไรให้เลย - ไม่เป็นไรหรอก
เป็นสิ พวกเขาคงคิดว่า ฉันเป็นพวก...
ขี้เหนียวหรือเนรคุณ อะไรทำนองนั้น
- พวกเขาไม่คิดแบบนั้นหรอกน่า - ฉันว่ามันแปลกๆ นะ
ที่นายให้ของขวัญ แต่ฉันไม่ได้ให้
คนได้พูดถึงเรื่องนี้แน่
เวลาไปกินมื้อค่ำบ้านคนอื่น นายไปมือเปล่าไหมล่ะ
ใช่สิ
- แบบนั้นไม่ดีเลย - ไม่ดียังไง
ถ้าต้องซื้ออะไร ระหว่างทางไปกินมื้อค่ำ
ฉันก็ไม่อยากไปแล้ว
- ไม่ต้องเชิญฉันเลย - ฉันไม่ได้จะข่มหรืออะไรนะ
มันแค่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ
ใช่สิ ไอ้เรื่องนั้นแหละ ที่ฉันไม่เคยนึกถึงเลย
ต้องมีใครมาคอยเตือนฉันเรื่องพวกนี้
ฉันจะได้แสดงน้ำใจบ้าง
- ฉันไม่เคยนึกถึงเลย - ก็แค่ของเล็กๆ น้อยๆ
มีของขวัญให้ทีมปล่อยยาน
"ระดับความสูง 4,200"
"พร้อมลงจอดแล้ว เปลี่ยน"
รับทราบ พร้อมลงจอดที่ 4,000 ฟุต
- บอกกันบ้างคงไม่ตายหรอกมั้ง - ไม่เป็นไรหรอก
ไม่เข้าใจทำไมไม่บอกกันบ้าง
- งั้นหาของฝากไปให้สิ - ของฝากเหรอ
ใช่ หาอะไรจากบนดวงจันทร์ ขนหินกลับไป
- หินเนี่ยนะ - ใช่ หิน
จะบ้าหรือไง หินดวงจันทร์ฉันจะเก็บไว้เอง
กะจะเก็บทุกก้อนเลยหรือไง
ใช่ ฉันจะแอบขนหินกลับไปเพียบเลย
เอาให้เยอะ
- จะกลืนลงท้องไปหรือไง - ฉันพกถุงซักรีดมา
พกถุงซักรีดมาขนหินเนี่ยนะ ไม่เป็นวิทยาศาสตร์เลย
ก็ฉันจะขนหินใส่ถุง นี่มันหินดวงจันทร์นะ เจ้าโง่
ยังไม่ได้ทดสอบเลยนะ
ฟังนะ หินพวกนี้จะทำเงินให้เรา ได้หลายล้าน หัดฉลาดบ้าง
แค่เดินสายพูดตามงาน ก็ทำเงินได้หลายล้านแล้ว
ไม่จำเป็นต้องขนหิน กลับไปแจก กลับไปขาย
- โอเค นายอย่าพูดอะไรเลยดีกว่า - ฉันขอโทษ
- ไม่ได้ตั้งใจทำให้นายโกรธ - ก็คนมันโกรธไปแล้ว
- ฉันขอโทษ - ช่างมันเถอะ ช่างมัน
เลิกโกรธกันก่อนเถอะ
เราจะลงจอดบนดวงจันทร์อยู่แล้ว ไม่เอาน่า
เราจะลงจอดบนดวงจันทร์ เราจะลงจอดบนดวงจันทร์
"รับทราบ พร้อมลงจอด ที่ 3,000 ฟุต"
รับทราบ กำลังลดระดับที่ 3,000 ฟุต เปลี่ยน
"ข้อมูลเรดาร์ชัดเจน เข้าสู่ช่วงเตรียมจอด ทุกอย่างดูดี"
นี่ ว่าแต่ ฉันคิดประโยคเด็ดได้แล้วนะ
เวลาที่ได้ลงไปเหยียบดวงจันทร์ เป็นคนแรกน่ะ
อะไรนะ หมายความว่าไง
ฉันจะเป็นมนุษย์คนแรก ที่ได้เหยียบดวงจันทร์
ก็ต้องพูดอะไรที่ลึกซึ้ง พูดอะไรที่มันจริงจัง
- ฉันคิดคำพูดมาแล้ว - ใครบอกว่านายจะได้ลงคนแรก
- พวกเขาบอก - พวกเขาไหน
นาซา ทีมปล่อยยาน
นายเลยจะได้ เหยียบดวงจันทร์ก่อนเนี่ยนะ
- ไม่เห็นมีใครบอกฉันเลย - พวกเขาบอกฉัน
- พวกเขาไม่ได้บอกนายเหรอ - ไม่ ไม่บอก
ช่างเถอะ แล้วนายคิดยังไงกับประโยคนี้
"นี่เป็นก้าวเล็กๆ ของมนุษย์คนหนึ่ง"
"แต่เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ"
ห่วยแตก
ห่วยแตกจริงๆ ห่วยบรม
- อะไร... - โคตรเฝือเลย
ฉันคิดประโยคที่ดีกว่านั้นได้แน่
ดีกว่าไอ้ "ก้าวเล็กๆ ของมนุษย์คนหนึ่ง"
คิดได้ดีกว่างั้นเหรอ ไหนลองว่ามา
- ละเมอยังออกมาดีกว่าเลย - งั้นขอสักประโยค ถ้าเมื่อกี้มันห่วย
"พาฉันโบยบินสู่จันทรา ให้ฉันได้บรรเลงท่ามกลางหมู่ดาว"
- เหมือนเพลงเป๊ะ - เพลงอะไร
- เพลงชื่อ "ฟลายมีทูเดอะมูน" - "ฟลายมีทูเดอะมูน" เหรอ
- ซินาตรา - ไม่เคยได้ยินเลย
ไม่เคยได้ยิน แต่พูดเนื้อเพลง ได้เป๊ะเลยเนี่ยนะ
ไม่โดดลงไปบนดวงจันทร์ แล้วร้อง "ซัมเมอร์วินด์" เลยล่ะ
"พาฉันโบยบินสู่จันทรา ให้ฉันได้บรรเลง..."
"ให้ได้เห็นฤดูใบไม้ผลิบนดาวพฤหัส และดาวอังคารนั้นเป็นเช่นไร"
จริงด้วย ถูกของนาย นี่มันเนื้อเพลง
ไว้ลงไปดวงจันทร์แล้วลองบอกว่า
"นี่ ถ้าฉันอยู่รอดที่นี่ได้ ก็อยู่รอดได้ทุกที่"
โอเค งั้นเอาแบบนี้ไหม ฉันจะหยิบก้อนหินมาหนึ่งก้อน
แกล้งทำเป็นกินมันซะ แล้วร้องว่า
- "กูด้า" - กูด้าเหรอ
ใช่ กูด้า ชีสน่ะ
- ฉันเข้าใจ - ฮาจะตาย นายไม่มีอารมณ์ขัน...
นั่นแหละข้อเสีย นายมันไม่มีอารมณ์ขัน
ฉันเล่าเรื่องตลกได้เรื่อยๆ แต่นายกริบหมด
- อะไรนะ - พวกเขาน่าจะให้ฉันพูดประโยคนั้น
- เพราะฉันมีหัวสร้างสรรค์ - สร้างสรรค์จนลอกเพลงซินาตรา
- สมัยเรียนฉันเล่นละครเวทีบ่อย - โอเค
เคยเล่นเป็นโรเบิร์ต บราวนิงใน "เดอะแบร์เรตส์ออฟวิมโพลสตรีท"
ตีบทแตกกระจุย
แค่เพราะนายแสดงเรื่อง "เดอะแบร์เรตส์ออฟวิมโพลสตรีท"
ตอนม.ปลาย ไม่ได้แปลว่ามีหัวสร้างสรรค์
หนังสือพิมพ์โรงเรียน เขียนถึงฉันในวันรุ่งขึ้น
"บัซ อัลดรินคือโรเบิร์ต บราวนิง" ขีดเส้นใต้เน้นที่คำว่า "คือ" ด้วย
จำบทพูดได้ไหมล่ะ เผื่อเอาไว้พูดตอนเดินบนดวงจันทร์
"อีเกิล จากฮิวสตัน ดำเนินการลดระดับได้"
รับทราบ เตรียมลงจอด
"ดำเนินการได้ ขอย้ำ ดำเนินการได้"
ไอ้เวรเอ๊ย
ฉันรู้แล้วว่าทำไมนาย ถึงให้ของขวัญคนพวกนั้น
เพราะนายอยาก เหยียบดวงจันทร์ก่อน...
- อะไรนะ - นายติดสินบนเพื่อเหยียบดวงจันทร์
ที่ฉันให้ของขวัญ เพราะนั่นเป็นธรรมเนียม
ใครมันให้ของขวัญทีมปล่อยยาน พนันได้เลยว่าไม่มี
ก็ไม่มีใครเคยถูกส่งไปดวงจันทร์
ให้ตายสิ นายนี่มันจนตรอกจริงๆ โคตรปลอมเลย
- ฉันเนี่ยนะปลอม - เออสิ
เอ็ดวิน ที่เรียกตัวเองว่า "บัซ"
ทำไม เพราะฟังดูเท่เหรอ นายชื่อเอ็ดวิน อัลดริน
เป็นฉันก็เปลี่ยน เพราะชื่อนามสกุล ลงเสียงเดียวกันแล้วแปลกพิลึก
- ฉันขอโทษจริงๆ - เล่นตั้งชื่อให้ตัวเอง
- เป็นชื่อเด็กสิบขวบเลย บัซ - ใช่
จะบอกอะไรให้นะ ไอ้เบื๊อก ตอนฉันห้าขวบ
แทนที่จะกดกริ่งประตูบ้านเพื่อน ฉันแหกปากเลียนเสียงกริ่ง
"บัซ บัซ บัซ" ชื่อนั้นก็เลยติดปาก
แม่เพื่อนๆ ฉันชอบกันมาก "บัซมาแล้ว"
- ไม่น่าใช่เรื่องจริงนะ - หาว่าฉันกุเรื่องหรือไง
- ฉันว่านายโม้ยกเมฆเลย - หาว่าฉันโม้ยกเมฆเหรอ
นายบอกฉันตั้งสี่ครั้งว่าเคยมีเซ็กส์ กับลูกสาวของร็อกกี้ มาร์เซียโน
กับลูกมาร์เซียโนน่ะเรื่องจริง แถมฟินระเบิด
ไม่มีทางที่ร็อกกี้ มาร์เซียโน จะยอมให้คนชื่อบัซเข้าใกล้ลูกสาว
ร็อกกี้ มาร์เซียโนเคยเจอฉัน เขาชอบฉันมาก
ดังนั้นอย่ามาพูดว่าร็อกกี้ มาร์เซียโน ไม่ยอมให้ฉันมีเซ็กส์กับลูซี่
เพราะเขายินยอม ลูซี่เองก็ด้วย
เขา "ยอม" ให้นายมีเซ็กส์ กับลูกสาวเนี่ยนะ ฟังดู...
นายไปตกลงอะไรน่าขนลุก กับร็อกกี้ มาร์เซียโนไว้ล่ะ
"อีเกิล ยังอยู่ดีกันหรือเปล่า"
- กำลังลดระดับ ที่ 700 ฟุต - "อีเกิล พร้อมลงจอดได้ เปลี่ยน"
จะบอกให้นะ นีล
ฉันไม่เชื่อหรอกว่านาซาบอกให้นาย ไปเหยียบดวงจันทร์คนแรก
- บอกจริงๆ ฉันไม่โกหก - ไม่ พวกเขาไม่ได้บอก
- นายโกหก นายสิโกหก - นายโกหก นายสิโกหก
- นายโกหก - นายโกหก
"นำยานลงจอดเรียบร้อย อีเกิล"
นี่คือฐานทรานควิลิตี อีเกิลลงจอดแล้ว
- อีเกิลลงจอดแล้ว - อีเกิลลงจอดแล้ว
- อีเกิลลง...
- เราลงจอดแล้ว
- ใช่ เราลงจอดแล้ว
"โอเค ดับเครื่องยนต์แล้ว ทุกอย่างดูดี เปลี่ยน"
"พร้อมออกไปได้"
"กิจกรรมภายนอกยาน ดำเนินไปอย่างราบรื่น"
หยุดนะ การลงจอดบนดวงจันทร์ พังหมดแล้ว เราออกทีวีอยู่นะ
ไอ้คนโกหก
กลับเข้าไปข้างใน
นี่เป็นก้าวเล็กๆ ของมนุษย์คนหนึ่ง
แต่เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ
กลับมานี่นะ ไอ้สารเลว
นายทำพังหมดแล้ว เอ็ดวิน
บัซต่างหาก
- ไอ้กร๊วกเอ๊ย - โคตรกระจอก
- นายให้ของขวัญทีมปล่อยยาน - พวกนั้นเกลียดนาย
ถึงได้ไม่อยากให้นายลงมาก่อน
ไอ้คนสอพลอ
ปล่อยฉันนะ
- แว่นฉัน - ฉันเกลียดนาย
คำแปล โดย: Thitikom Yansombat